Mark van Dijk

Met oneindig veel liefde en respect draag ik dit boek op aan Maarten en Krijna van Rijn, omdat een mens zich geen betere grootouders kan wensen. Ik heb veel van jullie geleerd en jullie zullen altijd een

voorbeeld voor me zijn. Bedankt voor alles, opa en oma!

Scrooge liet zich op zijn knieën vallen en vouwde zijn handen voor zijn gezicht.

“Heb genade!” zei hij. “Verschrikkelijke verschijning, waarom val je me lastig?”

“Man van de wereld,” reageerde de geest, “geloof je in me, of niet?”

“Ik geloof in je,” zei Scrooge. “Ik moet wel. Maar waarom dwalen er geesten op aarde en waarom komen ze naar mij?”

A Christmas Carol – Charles Dickens 1843

Beste lezer,

Als schrijver van dit verhaal wil ik benadrukken dat het spelen met een Ouijabord, glaasje draaien of het op een andere manier oproepen van geesten levensgevaarlijk kan zijn. Daarom raad ik dit iedereen ten sterkste af.

Tevens wil ik langs deze weg laten weten dat alle personen, namen en gebeurtenissen in dit boek fictief zijn. Enige overeenkomst met bestaande personen berust op louter toeval.

Na deze formaliteiten: Veel leesplezier!

Mark van Dijk

Proloog

‘Gefeliciteerd met je achttiende verjaardag, meid.’ Een man van middelbare leeftijd schudde de hand van een knappe, jonge meid met een lief gezicht.

Ze lachte, waardoor er een kuiltje in haar linkerwang tevoorschijn kwam.

‘Dank u,’ zei ze. ‘We zullen het huis netjes houden!’ Ze staarde naar de grond en veegde een blonde lok achter haar oor.

‘Kom nou maar mee!’ riep een andere meidenstem van dichtbij. ‘We zijn nog steeds niet klaar met de hapjes.’

Een donkerblond meisje kwam naast haar staan. ‘Pap, ga nou maar! We redden het hier echt wel. We willen alleen weten wanneer jullie terugkomen.’

De man fronste. ‘Morgenmiddag, rond een uur of twaalf. Tenminste… als je moeder een beetje opschiet, anders zijn we pas morgenmiddag weg.’

Een paar uur later was het feest in volle gang. Het was druk en er werd volop gelachen en gedronken. De twee hartsvriendinnen kwamen samen van de geïmproviseerde dansvloer in de tuin en liepen naar binnen.

‘Ik vind het echt onwijs lief van je ouders dat ik mijn verjaardag bij jou thuis mag vieren,’ zei Marcella glimlachend.

‘Je weet toch hoe mijn ouders zijn?’ antwoordde Anouk. ‘En je had het moeilijk bij jouw ouders kunnen vieren.’

Marcella’s glimlach verflauwde. ‘Ja, dan hadden we wel iets meer bier moeten halen. Maar goed, wil jij nog wat drinken?’ Ze had vanavond geen zin om het verhaal over haar dronkenlap van een vader op te rakelen.

Anouk zag het en liet het onderwerp verder rusten. Hand in hand liepen ze naar de bar en schonken samen een nieuw mixje in.

‘Hé dames, spelen jullie mee?’ riep iemand achter hen. Beide meisjes draaiden zich om naar een jongen die een houten speelbord in de lucht hield.

‘Wat heb je daar nou weer?’ riep Anouk terug.

‘Dat is dat bord dat we vorige maand in Amsterdam hebben gekocht,’ zei Marcella. ‘Ik heb het meegenomen. Leek me wel grappig voor vanavond. Kom, we doen ook mee.’

Ze trokken ergens nog een jongen vandaan en zochten een plek tussen de feestgangers. Nadat Marcella voor de sfeer het licht iets gedimd had, kropen ze met zijn vieren om het bord. De regels waren simpel en bekend. Alle vier lieten ze hun handen op het schuifje rusten, dat in het midden op het bord lag. Tegelijktijdig duwden ze het schuifje met de klok mee over het bord, in steeds groter wordende cirkels.

Eén van de jongens begon met het stellen van vragen die alleen met ja of nee beantwoord konden worden: ‘Is daar iemand?’

Er gebeurde niets.

‘Is daar iemand die met ons wil praten?’

Het schuifje op het bord begon te trillen en schoof langzaam naar “YES”.

Ze schoten allemaal in de lach, terwijl ieder er voor zichzelf probeerde achter te komen wie van hen nou eigenlijk het schuifje bewoog.

‘Trouw ik later met een knappe man?’ vroeg Marcella.

Vliegensvlug schoof het schuifje naar “NO”.

Er werd weer gelachen. Ondertussen kwamen er steeds meer mensen om hen heen staan.

‘Dat wordt trouwen met een lelijke vent!’ riep één van de jongens aan het bord.

‘Ja, waarschijnlijk met jou!’ reageerde een toeschouwer.

Een luid gejoel barstte los.

‘Blijven Marcella en ik altijd vriendinnen?’ vroeg Anouk.

Het schuifje maakte opnieuw een rondje over het bord en schoof ineens met een wilde beweging naar “NO”.

‘Nou, wie doet dat?’ riep Marcella, terwijl ze de groep rondkeek. ‘Dat is echt lullig!’

Het schuifje begon ruw heen en weer te schuiven tussen “YES” en “NO”. Plots begonnen de lichten te flikkeren. Iedereen keek elkaar geschrokken aan.

‘Ik kan niet meer loslaten!’ gilde Anouk in paniek.

In slechts één seconde veranderde alles in een chaos. Vanuit het niets begon de radio hard te spelen en het licht sneller te knipperen. De televisie sprong aan en uit. Aan en uit. Aan en uit.

‘Ik zit ook vast!’ riep Marcella bang.

Het feest viel stil en iedereen probeerde zo snel mogelijk het huis te verlaten. Er werd getrokken en geduwd, maar de deur wilde niet open en de ramen zaten potdicht. Niemand bekommerde zich meer om de vier spelers.

Hoewel de aantrekkingskracht van het schuifje bleef, lukte het één van de jongens om zichzelf los te rukken. Onmiddellijk werd hij met een enorme kracht door de kamer geslagen. Een rij bloempotten vloog van een plank en belandde met veel kabaal op de grond. Iedereen rende door elkaar in een poging een uitgang te vinden. De temperatuur in de kamer begon snel te dalen en heel even werd van iedereen de adem zichtbaar, alsof dit tafereel zich op een ijskoude winterdag voltrok, in plaats van op een prachtige zomeravond.

De jongen die het bord had losgelaten rende naar de openstaande deur. Precies op het moment dat hij erdoor was, sloeg de deur met een luide klap dicht. Buiten begon de jongen hysterisch te krijsen.

Met veel pijn en moeite wisten Marcella en Anouk zich ook los te rukken van het bord. Tegelijkertijd vielen de lichten uit en explodeerden alle lichtpeertjes in de keuken en woonkamer. De vitrinekast, die al jaren in de hoek van de kamer stond, vloog tegen één van de muren. Glas- en serviessplinters vlogen in het rond. De vloer lag bezaaid met scherven. Iedereen rende in paniek ergens anders naartoe. Het beeldscherm van de flatscreentelevisie smolt weg, waardoor het plastic in taaie draden op de vloer droop. Vanuit de keuken vlogen borden en kopjes de kamer in, die bij verscheidene gasten tegen het hoofd sloegen. Met bebloede gezichten probeerden de laatst overgeblevenen een uitweg te vinden.

Anouk en Marcella keken verdwaasd naar het schouwspel om hen heen, toen hun aandacht ineens getrokken werd door een krassend geluid. Ze keken achterom en zagen hoe de eetkamertafel wild begon te schudden. Plots kwam de tafel los van de vloer en begon om zijn as te draaien, steeds sneller en sneller.

Doodsbang renden Anouk en Marcella naar de voordeur en probeerden deze wanhopig te openen, maar de deur zat muurvast. Al het geluid om hen heen leek weg te sterven. Gealarmeerd door het vreemde vacuüm waarin ze zich opeens leken te bevinden, keek Anouk opnieuw achterom. Ze zag nog net de zware, eikenhouten eettafel met grote snelheid op haar en Marcella afkomen. Pijlsnel draaide ze zich om. Ze wilde Marcella waarschuwen, maar er was geen tijd meer. De tafel sloeg met een enorme klap tegen haar rug. Alles om haar heen kleurde zwart.

1

De Katwijkse discotheek Casa Cara hield het die zaterdagnacht voor gezien en werkte haar bezoekers gestaag naar buiten. De omliggende straten vulden zich met opgeschoten jeugd, beneveld in allerlei gradaties: van nagenoeg broodnuchter tot kutjelam. Dankzij strategisch geplaatste fietsenrekken versplinterde de meute zich al snel. Vier jongens en twee meiden, allemaal rond de twintig jaar oud, zonderden zich af en liepen naar hun thuisvervoer, dat ze even verderop in een zijstraat hadden geparkeerd. Hun stemmen klonken iets te luid.

De twee stelletjes namen afscheid van Jaap en Pieter en fietsten weg.

Pieter riep ze nog een enthousiaste uitgeleide na en richtte zijn aandacht toen op Jaap. ‘Gaan we morgen nog wat doen?’

Hij haalde zijn helm onder zijn zadel vandaan en ging op zijn scooter zitten. Met zijn andere hand greep hij zijn maatje bij de schouder en kneep vriendschappelijk. ‘Misschien kun je morgen, voordat we naar John gaan, even helpen in de kelder?’

‘Natuurlijk!’ zei Jaap. ‘Staat die pooltafel er nou al?’

‘Dat is het hem juist. Mijn vader heeft er eindelijk een besteld, maar ik moet hem zelf in elkaar zetten. Ik dacht dat je misschien wel wilde helpen.’

‘Geen probleem. Lijkt me leuk!’

‘Hé, wie was dat meisje eigenlijk, waarmee je binnen zo lang stond te praten?’

Jaap grinnikte. ‘Dat was mijn nichtje. Die zie ik niet zo vaak.’ Hij wierp zijn maat een strenge blik toe. ‘Afblijven, geilpijp!’

Pieter schoot in de lach. ‘Nou, wees maar niet bang dat ik in jullie genenpoel ga zitten rommelen. Ik wil niet de kans lopen dat mijn kinderen ook maar een heel klein beetje op jou gaan lijken.’

‘Nee, dat snap ik. Als jij knappe kinderen krijgt, ziet een blinde nog dat die genen niet van jouw kant van de familie komen.’

Pieter keek even gechoqueerd en grijnsde toen. ‘Noem jij mijn moeder nou lelijk?’

Beide jongens schoten opnieuw in de lach en sloegen elkaar speels tegen de bovenarm.

Pieter startte de scooter en gaf een dot gas. ‘Ik zie je morgen!’ riep hij boven het lawaai uit. Hij klemde de helm tussen zijn voeten op de voetenplank en scheurde weg. Jaap keek hem hoofdschuddend na en stapte op zijn fiets.

Behendig schoot Pieter door de verlaten straten, op weg naar Katwijk Binnen. Zoals altijd koos hij de Cantineweg, een smal, geasfalteerd landweggetje langs de voet van de duinen. Deze rustieke landweg grensde aan een steile berm, waar zo’n vier meter lager uitgestrekte landerijen lagen. Een oppervlakte van ongeveer honderd voetbalvelden groot kleurde ’s zomers het zicht met duizenden fleurige bloemen en allerlei soorten groente. De berm, die het hoogteverschil tussen de Cantineweg en de landerijen vormde, was wild begroeid met helmgras, bomen, braamstruiken en andere verdwaalde duinflora. Het licht van de volle maan, die die nacht aan de hemel stond, bescheen een schitterend, karakteristiek stukje Katwijk.

De klap was gigantisch. Met hoge snelheid vloog de scooter over de motorkap van de Mercedes, dwars door de voorruit. Het raam vouwde dubbel en drukte zich uit het rubber. De chauffeur zat recht voor de scherpe plooi die het raam maakte en werd diep in zijn wang gesneden.

Op het moment dat de auto en de scooter elkaar raakten, vloog Pieter van het zadel, over de auto heen. Met een harde smak belandde hij op het asfalt. Zijn helm schoot tussen zijn benen vandaan en stuiterde door de berm. Pieter maakte een zijwaartse koprol, waarbij zijn arm een onnatuurlijke draai maakte en brak. Hij vloog de berm in en viel een heel eind naar beneden, tot hij halverwege met zijn voet in de tak van een boom bleef hangen. Door zijn vaart slingerde hij weer omhoog, waarbij zijn been als liaan diende. Zijn voet brak en schoot tussen de takken door. Pieter – nog steeds niet bewusteloos – krijste van de pijn, viel naar beneden en landde boven op zijn hoofd. Met een doffe krak hoorde Pieter iets in zijn nek kapotgaan. Het was meteen het laatste dat hij ooit zou horen. Zijn levenloze lichaam rolde nog een paar keer door de modder, waarbij zijn hoofd als een zak zand meehobbelde. Uiteindelijk kwam het lichaam van de jongen op zijn rug tot stilstand. Zijn hoofd lag bijna honderdtachtig graden gedraaid, waardoor zijn levenloze ogen in de drassige grond staarden, zijn blonde lokken smerig van planten en aarde.

Bijna vier meter boven hem stond de Mercedes dwars op de weg, met de scooter in de voorruit. De bestuurder probeerde zijn portier te openen, maar door de klap zat deze muurvast. Hij draaide zich op zijn zij en duwde met zijn voeten de zware scooter uit het raam. Het ding gleed van de auto af en nam de ruit met zich mee. De man kroop uit zijn voertuig en gleed door de brommerbenzine op de motorkap van de auto af. Hij landde boven op de scooter. Zijn neus kwam op het handvat van het stuur terecht en een brandende pijn explodeerde in zijn gezicht. De man vloekte en proefde op zijn tong de ijzerrijke smaak van vers bloed. Hij kroop van de scooter af en liep versuft naar de plek waar hij de jongen in zijn achteruitkijkspiegel naar beneden had zien verdwijnen.

Het lichaam lag roerloos in het schijnsel van de vollemaansnacht, gehuld in een waas van morgendauw.

Zo goed en zo kwaad als dat ging liet de man zichzelf naar beneden glijden. Hij maakte zich geen zorgen over zijn chique pak. Het alcoholdunne bloed uit zijn neus had zijn witte overhemd al geruïneerd en probeerde zijn vernietigende werking nu op de rest van zijn kleding uit.

Beneden aangekomen vond hij de jongen: op zijn rug, zijn ene been vreemd verdraaid onder zijn lichaam. Zijn andere been ernaast, terwijl zijn voet een onnatuurlijke draai naar buiten maakte. Het gezicht van de knul lag van hem af gedraaid, waardoor de man iets van opluchting voelde.

Maar hoop is iets geks, want toen het lichaam iets leek te bewegen, probeerde de man – tegen beter weten in – het lichaam van de jongen toch voorzichtig om te draaien. Hij hoopte vurig dat de knul nog leefde en gered zou kunnen worden.

Toen hij het lichaam als een massieve homp vlees omrolde, draaide het hoofd van de jongen opzij. Zijn bebloede tong viel uit zijn mond. Zijn twee half weggedraaide ogen keken de man beschuldigend aan.

Plotseling bewoog de jongen. Zijn been begon te trillen en zijn ongebroken arm kwam met een ruk omhoog. Tegelijkertijd sloot de kaak zich krachtig en omdat zijn tong nog altijd uit zijn mond hing, drongen zijn tanden zich diep in het zachte vlees. Vers bloed droop uit zijn mondhoek en druppelde van zijn onderkaak in het zand.

De knieën van de man begonnen te trillen en langzaam zakte hij in elkaar. Toen hij na enige tijd weer bijkwam, stond er een jongen met een mobiele telefoon in zijn hand de alarmlijn te bellen. De man wilde iets mompelen, maar verloor het bewustzijn weer.

2

Het was een uur of tien toen er een forse jongen met zwart haar in bloempotmodel bij Dirk op de stoep stond om het afschuwelijke nieuws over hun vriend te brengen. Zijn anders zo vrolijke gezicht was betraand.

Dirk opende de deur en nog voordat John iets kon zeggen, begon Dirks onderlip te trillen en draaide hij zijn hoofd weg. Dat Dirk het nieuws al gehoord had, was duidelijk. Hij vertelde dat Pieters vader hem het trieste nieuws persoonlijk was komen vertellen.

In de woonkamer zat Jaap op de bank te huilen.

‘Ik begrijp het niet,’ snikte Jaap. ‘Die jongen heeft nog nooit een vlieg kwaad gedaan. Hij verdient dit niet.’

‘Het was een ongeluk,’ zei John. ‘Het is moeilijk te verkroppen, maar we zullen het moeten accepteren zoals het is.’

‘Dat is wel een hele nuchtere benadering,’ antwoordde Dirk.

Jaap was gestopt met huilen en keek John vol walging aan.

‘Hoe dan ook, ik blijf liever niet de hele dag hier,’ zei Dirk. ‘Zullen we een eindje gaan lopen, of zo?’

‘Zullen we anders ergens wat gaan drinken?’ vroeg John.

‘Dat is het eerste zinnige dat er over je lippen komt,’ zei Jaap en hij haalde luidruchtig zijn neus op.

Een paar uur later zaten ze alle drie een beetje aangeschoten in café Happy Dees. Het was hun stamkroeg geworden, nadat John er vlak achter was gaan wonen. De hele middag hingen ze aan de bar en haalden herinneringen op aan hun overleden vriend. Zijn vaste plek bleef leeg en diende als monument.

‘Hoe moeten we het straks de meiden vertellen?’ vroeg Dirk zich hardop af, terwijl hij voor de zoveelste keer een hand door zijn ongekamde haar haalde.

John zuchtte. ‘Daar zit ik ook een beetje mee. Je weet hoe Maartje is. Die gaat de rest van de dag zitten huilen. Daar word ik zelf ook niet vrolijker van.’

Jaap keek kwaad op, zijn blauwe ogen strak op John gericht. ‘Hoe denk je dat ik me voel? Pieter was mijn beste maatje! We deden alles samen. Kun jij je nou nooit eens in een ander verplaatsen? Heb je dan echt helemaal geen gevoel in je flikker? Moeten we ons soms allemaal als een klomp ijs gedragen?’

‘Rustig, rustig,’ zei John verbaasd, terwijl hij met zijn handen Jaap tot kalmte maande. ‘Dat zei ik toch helemaal niet? Iedereen gaat nou eenmaal anders met zijn verdriet om. En wanneer jij huilt, maakt je dat heus niet tot een mietje. Dirk huilde net toch ook? Niemand maakt daar grapjes over. Ik huil nou eenmaal niet zo makkelijk met anderen om me heen, maar dat wil niet zeggen dat ik geen gevoelens heb, ik huil heus weleens. Als ik vannacht alleen op bed lig, jank ik misschien wel harder dan jij.’

Er viel een korte stilte, waarin Jaap Johns woorden liet bezinken. Langzaam kleurde hij zo rood als een tomaat.

‘Zo had ik het nog niet bekeken,’ zei hij sip, zonder van de bar op te kijken. ‘Zo bedoelde ik het ook helemaal niet. Ach, ik weet het ook niet. Neem nog maar een biertje van me.’

Een uurtje later gingen ze aardig blauw naar huis. John en Dirk restte de trieste taak om het nieuws op een tactvolle manier bij hun vriendinnen te brengen. Jaap, die geen vriendin had, ging alleen naar huis. Naar een leeg huis, omdat zijn ouders op vakantie waren. En dat kwam hem goed uit, want hij moest er nog niet aan denken om ze op de hoogte te brengen van het verlies. Eerst moest hij het zelf een plekje geven. Na een paar dagen zou hij ze bellen om te vertellen dat hij zijn beste vriend was kwijtgeraakt.

Hij liep de woonkamer binnen en luisterde naar de stilte. Nu hij de kille leegte in het vertrek voelde, kwam het besef pas echt als een mokerslag binnen. Hij was zijn allerbeste vriend, zijn gabber, verloren en hij zou zijn maatje nooit meer terugzien. Ze hadden altijd alles gedeeld en alles samen gedaan: lachen en huilen, en meer het eerste dan het laatste. Aan dat alles was nu een einde gekomen.

Midden in de woonkamer zakte Jaap door zijn knieën en begon hartverscheurend te huilen. Hij schreeuwde luid om de pijn in zijn hart te verlichten. Na een kwartiertje kwam hij weer een beetje tot zichzelf en begon zich af te vragen waarom hij niet wat meer op die andere jongens leek. John en Dirk hadden alles wat ze zich maar konden wensen: ze waren populair, zagen er – naar vrouwelijke maatstaven – goed uit, ze hadden beiden een vriendin en bovendien konden ze altijd op elkaar terugvallen. En van die hele riedel had hij nu zelfs het laatste punt niet meer. Zijn beste vriend was er niet meer. Natuurlijk had hij John en Dirk nog, maar die waren samen zo dik als stroop. Hij voelde zich vaak het vijfde wiel aan de wagen. En meestal was hij dat ook. Zij hadden een ander soort humor dan hij en Pieter. Zelfs hun interesses lagen op een heel ander vlak. En nu Pieter er niet meer was...

Bij het idee dat hij Pieter nooit meer zou zien of horen, voelde Jaap weer tranen branden. Zijn gezicht verstrakte. Woede vulde zijn hart. Hij krabbelde overeind en hief zijn handen in de lucht. ‘Pieter, waarom kon je nou niet beter uit je doppen kijken?’ riep hij moedeloos. ‘Ik zal je nooit meer zien.’

Plots werd zijn blik werd scherp, zijn gedachten helder. ‘Maar… als ik nou eens... Zou dat kunnen...?’

Hij veegde zijn laatste tranen weg en depte zijn ogen, die dik en rood waren geworden van het huilen. Opgewonden rende hij naar de trap. Toen hij op de overloop was, liet hij de zoldertrap zakken en klom in zijn ongeduld onhandig snel omhoog. Halverwege miste hij een tree, waardoor hij een stukje naar beneden gleed. Zijn tenen sloegen dubbel en hij bezeerde zich lelijk, maar hij negeerde de pijn. Toen hij bovenaan de zoldertrap kwam, stak hij zijn hoofd door het trapgat om poolshoogte te nemen.

‘Als nou maar niemand dat ding heeft weggegooid,’ mompelde hij zacht.

Hij had de ruimte overzien, maar had eigenlijk geen idee waar hij moest beginnen met zoeken. Onzeker klom hij de zolder op. Als eerste liep hij naar een kast die vlak naast het trapgat stond. Hij opende de deuren en speurde de planken af. Niets. Daarna liep hij naar een grote, antieke, eikenhouten kledingkast, met brede deuren. Hij rukte wild één van de deuren open en trok deze met hengsels en al uit het vermolmde hout. Door het plotselinge gewicht viel de deur zowat boven op hem. Hij kon hem nog maar net in evenwicht houden. Geschrokken zette hij de deur opzij en wierp de kast een vuile blik toe. ‘Oud rotding!’ De inhoud van de kast werd overhoop gehaald, maar opnieuw vond hij niet wat hij zocht.

Jaap dacht even na en liep naar een stapel dozen, die naast een oude houten hutkoffer stond, waaraan een flink hangslot was bevestigd. Hij schudde de dozen één voor één uit over de vloer. Weer niets!

‘Waar is dat stomme ding toch?’ Zijn blik dwaalde koortsachtig over de zolder en toen viel zijn oog op de kist.

‘Bingo!’

En op het hangslot.

‘Shit.’

Hij liep naar de kapotte kastdeur en sleepte deze naar de kist.

‘Het moet allemaal natuurlijk niet te makkelijk gaan,’ zei hij.

Jaap hield de zware deur hoog in de lucht en liet hem op het slot neerkomen. Hoewel het een rake stoot was, mankeerde het slot niets. Het had zelfs geen krasje. Gefrustreerd probeerde hij het weer, maar nu zo hard als hij kon. De klap had niet beter terecht kunnen komen. Het slot was zwaar gehavend. Jaap herhaalde de actie nog een derde keer, waarna het slot over de stoffige zoldervloer stuiterde. De zware, eikenhouten kastdeur werd haastig aan de kant gezet. Jaap opende de kist en keek er hoopvol in, maar de hoop in zijn ogen veranderde in teleurstelling toen hij zag dat er alleen oude kleren in lagen.

´Nee! Dat kan niet! Het moet hier ergens zijn.´ Hij griste woest de nutteloze stukken textiel uit de kist en smeet ze in het rond. Pas toen hij de bodem bereikte, veranderde zijn verbeten grimas in een blik die straalde van opwinding. Hij had het toch gevonden. Daar lag het oude Ouijabord van zijn ouders. Zelfs het schuifje dat de letters aanwees, lag er nog bij.

Toen hij zeven jaar was, had hij het bord boven in een kast gevonden en was ermee gaan spelen. Niet om iets op te roepen of zo, hij had alleen woordjes willen maken met de letters. Zijn moeder was razend geworden toen ze hem met het bord aan tafel had zien zitten. Hij had haar nog nooit zo boos gezien. Ze had hem zelfs een klap gegeven. De enige klap die hij ooit van haar gekregen had. Woedend had ze het bord van tafel gesmeten en toen hij wegrende, was ze achter hem aan gekomen. Ze sloot hem in zijn slaapkamer op en hij mocht er pas uit nadat zijn vader was thuisgekomen. ‘s Avonds had hij zijn moeder horen zeggen dat ze het ding in de vuilnisbak had gegooid. Zijn vader begreep alle drama niet, waarop ze ruzie kregen. Voor Jaap was dat een uitgelezen moment geweest om stiekem de deur uit te glippen en het ding uit de vuilnisbak te vissen. Hij had het bord op zolder verstopt en er nog één of twee keer mee gespeeld, maar al snel had hij er niets meer aan gevonden. Hij snapte niet dat hij voor zo’n stom, saai bord een klap had gekregen. Hij wist wel dat als zijn moeder het ding later in de vuilnisbak tegen zou komen, er voor hem zeker iets zou zwaaien. Daarom had hij het bord nooit weg durven gooien en was hij het zelfs vergeten.

Tot vandaag dan.

Hij liet alle troep liggen en rende zo snel mogelijk naar beneden. Hij ging aan tafel zitten met het bord voor zich en legde het schuifje ernaast.

Het voelde niet goed. Het was nu nog te vroeg, maar vanavond zou hij hem meteen proberen. Lieve hemel, hij hoopte zo vurig dat het zou werken. Aandachtig bestudeerde hij het bord. Het zag er een beetje stoffig uit, maar dat was zo verholpen. Hij veegde met zijn mouw het meeste stof eraf en bekeek het bord nog eens goed. Eigenlijk was het maar een heel simpel ding. Gewoon een rechthoekig, geel bord van hout. Bovenaan in het midden stond de naam Ouija. Links en rechts daarvan, in het Engels, de antwoorden: ja en nee. In de linkerhoek stond de afbeelding van een zonnetje en in de rechterhoek een maantje. In het midden de letters van het alfabet, daaronder een cijferreeks van 1 tot 0 en helemaal onderin stond: “farewell”. Niet echt iets spectaculairs. Het schuifje zag er zelfs nog minder spectaculair uit. Dat was gewoon een houten plaatje in de vorm van een mijter. In het midden van het schuifje zat een hartvormig gat. De letter, of het woord, dat in het hartvormige gat verscheen, was de boodschap die je doorkreeg van gene zijde.

Toen het bord geen geheimen meer voor hem had, zette hij de televisie aan om de tijd te doden. Op Netflix zocht hij een oude actiefilm op en voor hij het wist zat hij helemaal in het verhaal. De eerstvolgende keer dat hij op de klok keek, was het al negen uur. Hij besloot er nog een stokoude thriller tegenaan te gooien en zodra die was afgelopen, zou de pret beginnen.

Halverwege de film ging zijn mobieltje, die blijkbaar nog op de eettafel lag. Even overwoog Jaap het ding te laten gaan. Maar hij had geen zin in onverwachts bezoek omdat iemand zich zorgen over hem maakte, dus besloot hij toch maar op te nemen. De nummerweergave vertelde hem dat Deborah, de vriendin van Dirk, hem belde.

Deborah wilde weten hoe het met hem ging.

Jaap deed zich flinker voor dan hij was en wimpelde haar bezorgdheid af. Nadat hij haar uitnodiging om langs te komen had afgeslagen, verbrak hij halverwege een zin de verbinding. In dat emotionele gezeik had hij dus helemaal geen zin. Bovendien had hij straks belangrijkere dingen te doen. En leukere dingen. Hij kon amper wachten tot het zover was.

Na een uurtje was de film afgelopen. Jaap stond op en schonk een glas cola in. Hij dimde het licht en zette de televisie op een muziekkanaal, met het geluid zacht.

In meer dan genoeg horrorfilms had hij gezien hoe het allemaal in zijn werk ging. Hij ging recht voor het bord zitten en zette zijn glas ernaast. Vervolgens legde hij zijn beide handen kruislings over het schuifje en begon langzaam rondjes over het bord te draaien.

Hij maakte zijn hoofd leeg, concentreerde zich op Pieter en begon te vragen: ‘Pieter, ben je daar?’

Er gebeurde niets.

Nog een keer: ‘Pieter Breukink uit Katwijk, ben je daar? Ik mis je en wil graag even met je praten.’

Na een paar seconden in spanning gewacht te hebben, gebeurde er weer niets.

Hij concentreerde zich nog harder en begon weer te vragen, maar nu op iets luidere toon: ‘Pieter Breukink, ben je daar?’

De zin was amper afgemaakt, of de lichten verzwakten een beetje, waarna ze plots fel oplichtten. Het schuifje begon te trillen en schoof vliegensvlug naar het woord “YES”.

Jaap keek geschrokken naar het bord.

‘What the… Deed ik dat nou zelf?’

Pijlsnel schoof het schuifje naar het woord “NO”.

‘Het werkt! En nu? Kan ik gewoon tegen je praten?’

Het schuifje maakte een rondje over het bord en schoof snel terug naar het vorige antwoord: “NO”.

‘Nee? Hoezo niet? Je bent toch wel Pieter?’

Het schuifje verliet het vorige woord en maakte een paar rondjes over het bord.

‘Wie ben je?’ besloot Jaap nu toch maar voor de zekerheid te vragen. Zijn stem klonk vreemd gespannen, alsof hij een vreemde hoorde praten.

Direct schoof het schuifje naar de “I” en meteen daarna naar de “K”.

‘Dus toch! Pieter! Ben jij dat echt?’

“YES”

‘Waar ben je nu?’

“H”, “I”, “E”, “R”

‘Hier? In huis?’ Koud zweet welde uit de poriën van zijn gehele lichaam op. Plots twijfelde hij of dit wel zo’n goed idee was geweest.

Terwijl het schuifje weer rap naar “YES” schoof, voelde hij een ijskoude windvlaag langs zijn lijf trekken. Zijn adem werd een moment zichtbaar. De televisie viel uit en sprong onmiddellijk weer aan, en weer uit, aan, uit, aan, uit. Lampen begonnen feller te branden, om meteen daarna weer te dimmen. Een diep elektrisch gegons kwam bij de verlichting vandaan. Ergens ontplofte een lichtpeertje, waarna Jaap vanuit zijn ooghoek een zwarte schaduw voorbij zag flitsen, zo snel dat hij niet eens zeker wist waarvandaan of waarnaartoe. De temperatuur in de kamer daalde.

Hoe angstaanjagend het ook was, op een vreemde manier voelde het toch aangenaam aan. Zijn vriend was er nu. En dat stelde Jaap ondanks alles gerust.

‘Pieter, blijf je hier? Bij mij?’

“YES”

‘Gelukkig.’

Het schuifje vloog pijlsnel naar “YES” toe. En meteen daarna naar “NO”.

De televisie bleef nu gewoon aan staan, maar was inmiddels begonnen met het in recordtijd zappen langs de kanalen, terwijl het volume langzaam werd opgeschroefd.

“YES”

“NO”

“YES”

“NO”

Jaaps hand vloog over het bord, heen en weer geslingerd tussen die twee woorden. Hoewel hij het schuifje het liefst los wilde laten, leek het wel alsof een vreemde kracht zijn vingers ertegenaan bleef drukken. Plotseling begon het glas cola te trillen. Het kwam langzaam omhoog en hing stil halverwege het plafond en de tafel. De televisie stond inmiddels loeihard.

Ineens tuimelde het glas om. De cola stroomde over het Ouijabord.

Van schrik liet Jaap het schuifje los, waardoor het lege glas onmiddellijk uit de lucht viel. Onhoorbaar, door de herrie van de tv, spatte het op de tafel uiteen. Glasscherven vlogen in het rond.

Jaap dook hijgend in elkaar. Maar even plotseling als alles begonnen was, hield het ook weer op. Ineens stond de televisie weer zachtjes op het muziekkanaal en het licht was weer gedimd. Alles was precies zoals het was toen Jaap begon.

‘Mijn God. Wat was dat allemaal?’

Zijn blik viel op de oude koekoeksklok, die al zo lang als hij zich kon herinneren in de hoek aan de muur hing. De slinger bewoog niet meer en hing schuin naar rechts. De tijd was stil blijven staan om twee minuten over elf.