Wianda Rozendaal

De trein waarin het regent

Wianda Rozendaal

Uitgever: Nimisa Publishing House, www.nimisa.nl

Eerste druk © Nimisa Publishing House

Redactie: Emma Heikens

Eindredactie: Alexia van Beers

Cover: Patty van der Sluijs

Vormgeving: Jeroen Mies

NUR 345

ISBN: 978-94-92337-87-0

ISBN E-book 978-94-92337-89-4

April 2024

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enig andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ER VALT MEER REGEN NAAST JE DAN OP JE

Bewegingsloos stond hij te wachten op het perron van het dorpsstationnetje van Caersws in Wales. Grok had geen paraplu meegenomen, maar de neerslag deerde hem niet. Zijn gedachten gaven hem genoeg afleiding om de kou en nattigheid bijna niet te voelen. Hoe groot zou de kans zijn dat het hem vandaag zou lukken? Hoelang zou hij het anders moeten blijven proberen?

De regen kwam intussen met bakken uit de hemel. Het licht van de zwakke lantaarn, die zo’n tien voet verderop stond, werd dankzij de hevige regenval weerkaatst door de rails. In de tegels onder zijn voeten kon hij zijn eigen weerspiegeling zien.

Vanuit de nachtelijke hemel klonken geluiden die zijn lege maag deze avond ook maakte. De man en de vrouw die al een tijdje onder het afdak op een bankje zaten, stopten even met praten om aandachtig naar de lucht te kunnen staren. Ze hielden elkaars handen stevig vast, alsof ze bang waren dat ze elkaar zouden verliezen als ze hun spieren zouden ontspannen.

Grok keek van hen weg, maar kon niet ontkomen aan het stemgeluid van de vrouw. Ze leek erg van slag. Hoewel hij met geen mogelijkheid kon verstaan wat ze zei, kon hij aan de intonatie horen dat ze probeerde om haar tranen tegen te houden. Misschien hadden ze hun laatste trein gemist. Veel andere redenen om hier zo laat op de avond rond te hangen, konden er niet zijn.

Het onweer kwam duidelijk steeds dichterbij. Hij zou onder het afdak kunnen schuilen, maar zo vlak bij het koppel gaan staan voelde voor hem niet erg prettig.

Van de stations die hij de afgelopen tijd had bezocht vond hij die van Caersws een van de mooiste. Het gebouwtje had iets mystieks en tegelijkertijd iets knus, met zijn muren van natuursteen en gezellige, witte raamkozijnen. Alsof het niet een station was, maar een huisje van een oud oud vrouwtje dat er al een halve eeuw woonde.

Opnieuw verlegde hij zijn aandacht naar het stel op het bankje. Nu was het de man die aan één stuk door ratelde. Waarschijnlijk was het geruststellend bedoeld, maar Grok vroeg zich af of het op iemand een kalmerend effect zou kunnen hebben. Een aantal flitsen en donderslagen later vielen ze beiden stil.

Nadat het onweer enigszins was overgedreven, zag Grok vanuit zijn ooghoeken dat ze opstonden en naar hem toe kwamen geschuifeld, nog steeds met hun handen in elkaar verstrengeld. Grok vermoedde dat ze een jaar of veertig waren.

‘Neem me niet kwalijk dat ik u stoor,’ begon de vrouw voorzichtig. ‘Er stoppen hier geen treinen meer vanavond.’

De man had een donkergroene paraplu vast, die groot genoeg was om hen beiden droog te houden.

Grok knikte. Hij wist dat de laatste trein vanaf dit station om half twaalf was vertrokken. Het was nu bijna kwart over twaalf.

De vrouw bleef hem aankijken. Daarvoor moest ze haar hoofd een beetje scheef omhooghouden. Grok was zes voet en tien inch lang. Hij had nog maar één keer in zijn leven iemand ontmoet die langer was dan hij en hij was eraan gewend geraakt om altijd degene te zijn die omlaag keek.

‘Vat u geen kou zo?’

Grok schudde zijn hoofd. Meteen begon hij hen in gedachten aan ze uit te leggen dat “kouvatten” een leugen was en dat je niet echt ziek kon worden van in de regen staan, maar hij zei het niet hardop. Hij was niet in de stemming voor discussies. Zeker niet als hij wist dat hij gelijk had.

‘Ik hoop dat we u niet lastig vallen,’ bracht de man nu in. ‘We waren bang dat u hier voor niets in dit weer stond te wachten.’

Na een korte stilte schraapte Grok zijn keel. ‘Ik wacht op de Trein Waarin Het Regent.’ 

De Trein Waarin Het Regent was een fenomeen in het Verenigd Koninkrijk, waarvan het grootste gedeelte van de bevolking meende dat het maar bijgeloof was. Het verhaal ging dat hij elke nacht op een willekeurig tijdstip op een willekeurige plaats een station voorbijraasde. Als je op precies het juiste moment op precies het juiste perron stond, werd je erdoor meegenomen.

Er waren mensen die verklaarden in de trein geboren en er later zelf uit vertrokken te zijn of die beweerden dat ze de trein voorbij hadden zien komen. En dan waren er ook nog een paar onopgeloste mysteries rondom personen die van perrons verdwenen waren en nooit meer waren teruggezien. Maar behalve die verhalen was er geen enkel concreet bewijs voor het bestaan van de trein.

Het duurde even voordat de vrouw wist hoe ze moest reageren. Eerst keek ze stilletjes naar haar man, die er ook uitzag alsof hij iets wilde zeggen. 

‘Iedereen heeft ervan gehoord, maar het aantal mensen dat hem daadwerkelijk te zien krijgt, is ongelofelijk klein.’ Het was de man die als eerste woorden had gevonden.

‘Daar ben ik van op de hoogte.’ Grok durfde, op grond van de weinige informatie die beschikbaar was en die hij uitvoerig had bestudeerd, wel te raden welke route de trein aflegde.

‘Pas op,’ vulde de vrouw voorzichtig aan. ‘Ik … ik heb gehoord dat als je eenmaal in de trein bent, je er niet meer uit kan.’

Grok wierp een blik op de ouderwetse klok, die boven de hoofden van het koppel hing. Voor zijn gevoel vloog de tijd voorbij en dat maakte hem zenuwachtig. ‘Dat is ook precies de bedoeling,’ sprak hij na enige aarzeling.

Opnieuw keken de man en de vrouw elkaar aan. Toen haalde de man zijn schouders op. ‘Dan wens ik u veel succes vanavond. Misschien is het wel uw geluksdag.’ De toon was minder hoopvol dan de woorden zelf.

‘Nap …’ zei de vrouw nog.

De man kneep in haar hand. ‘Misschien is het beter dat we gaan.’

Ze knikte en ook de man groette Grok. Toen draaiden ze zich om en liepen samen onder de paraplu naar het trapje dat de uitgang van het perron vormde.

‘Wacht,’ hoorde Grok de vrouw zeggen. Het stel stond stil op de gladde straatstenen. Aarzelend liet de vrouw de hand van haar man los en kwam onder de paraplu vandaan. Na twee stappen te hebben gezet was ze volledig doorweekt. Haar lange, blonde haren plakten aan haar voorhoofd en dikke druppels stroomden via haar hals naar beneden. Uit haar handtas haalde ze een envelop tevoorschijn. Eén hand hield ze erboven zodat het papier niet te veel door de regen zou worden aangetast. ‘Als het u lukt om erin te komen, zou u deze dan aan onze zoon James willen geven?’ Haar hand trilde.

Van onder de paraplu fluisterde haar man: ‘Pop …’ Het klonk lichtelijk gefrustreerd. 

Pop draaide zich weer naar hem toe. ‘Laat me dit doen. Ik schrijf thuis wel een nieuwe. Voor de zekerheid.’

Zonder iets te zeggen nam Grok de envelop aan. Hij knikte naar Pop en zij knikte terug. ‘Dank u wel.’

De vrouw deed haar handtas weer dicht en stapte terug onder de paraplu, waar ze meteen de hand van haar man weer vond. ‘Voelt u zich niet verplicht om te gaan,’ fluisterde ze nog. ‘Het zou kunnen dat de trein niet lang meer bestaat.’ 

Door de hevige regenval kon hij ze al vrij snel niet meer zien. Ze waren verdwenen in een wereld die hij vanavond misschien wel voor altijd achter zich zou laten.

Opnieuw keerde Grok zich naar de rails en opnieuw liet hij zijn gedachten op zo’n manier bezit van hem nemen dat hij de regen niet meer voelde en de donder in de verte niet meer hoorde. Hij herhaalde de woorden van de vrouw in zijn hoofd, maar hij wist dat ze hem niet zouden kunnen tegenhouden.

Hij stond stil als een standbeeld en zelfs toen de trein vlak langs hem raasde, vertrok hij geen spier.

VREEMDE VENT

Het was al bijna drie uur ‘s nachts toen James de laatste kastdeur van de studeerkamer van zijn ouders opentrok. Over het tapijt verspreid lagen een flink aantal kisten en zakken in de categorieën “weg”, “voor mij” en “Herwinkel”, waarover hij de enorme hoeveelheid aan spullen verdeelde.

Er brandde al wel een kaars, maar verder was de kamer nog niet verlicht. James had niet de energie om zijn werk te onderbreken en de petroleumlamp aan te steken. Hij had zichzelf wijsgemaakt dat hij klaar zou zijn voordat het echt donker werd en hoewel dat overduidelijk niet het geval was, kon hij onmogelijk deze gedachtegang aanpassen en een sterkere lichtbron aansteken.

Erg veel maakte het ook niet uit, want de kleur en hoeveelheid licht van de petroleumlamp stemde zich af op de stemming van de persoon die hem had aangestoken. Voor James zou dat betekenen dat de kamer niet veel beter verlicht zou worden dan nu het geval was.

Hij had deze klus een paar weken uitgesteld, maar het enige waarin dat geresulteerd had, was dat de lagen stof nu nog dikker waren en dat het opruimen nu nog sneller gedaan moest worden. Deze week was de sleuteloverdracht en dan moest het huis helemaal leeg en schoon opgeleverd worden. 

Dat dit veel meer werk zou zijn dan hij tevoren had verwacht, kwam pas echt bij hem binnen toen hij een paraplu, die zonder onderbreking rondtolde, dicht moest zien te klappen en de schoenen van zijn vader, die de eigenschap hadden om zelfstandig te gaan wandelen, in een doos wilde stoppen. De kapstok hielp wel mee. Die werd namelijk kleiner wanneer er een jas vanaf werd gehaald, zodat die uiteindelijk gemakkelijk in de “voor mij”-zak gestoken kon worden.

Je had hier ook zelf kunnen blijven wonen, fluisterde de onbezorgde, speelse stem van Sylvia hem in. Twee jaar lang had hij een relatie met haar gehad, voordat ze op pas twintigjarige leeftijd was overleden. Hoewel dat nu meer dan een half jaar geleden was, spraken ze elkaar nog steeds, al was hij zich er terdege van bewust dat het eigenlijk zijn eigen gedachten waren die met elkaar converseerden. Toch kalmeerden haar woorden hem wanneer hij in de chaos van het leven verdwaald raakte.

Ze had een punt. Zijn ouders hadden het huis aan hem nagelaten en zijn moeder had heel graag gewild dat hij erin zou trekken, maar dat voelde niet goed voor hem.

Ik wil mijn eigen plekje uitkiezen, voor mezelf. Een plek waar ik me thuis kan voelen.

Er waren te veel pijnlijke herinneringen aan dit huis verbonden en het had hem nooit een geborgen gevoel gegeven. 

Dat is goed. Een eigen plekje is goed. 

Het huis van zijn ouders was niet groot. Toch was er behoorlijk veel op te ruimen, want zijn ouders hadden beiden de hardnekkige neiging gehad om chaos en rommel om zich heen te creëren, op elke plek waar ze kwamen. Toen ze samen vertrokken uit De Buurt - dat was hoe de verzameling van huizen, straten en mensen binnen in de trein werd genoemd - hadden ze alles gewoon achtergelaten.

Zoals ze ook hem hadden achtergelaten. 

Daar gaan we dan.

Hij stopte een koekje in zijn mond, terwijl hij met zijn andere hand naar een kistje op de bovenste plank reikte. Als hij op zijn tenen stond, kon hij er net bij.

Hij schoof het kistje een stuk naar voren. Het gewicht van het ding verraste hem. Wat hem ook verraste, was dat het kistje aan de bovenkant niet afgesloten bleek te zijn. Zodra het kantelde, gaf de inhoud ervan zich onbelemmerd over aan de zwaartekracht. Een grote spaarpot in de vorm van een wereldbol landde precies boven op zijn grote teen.

‘Geesten!’ schold hij, waarbij het koekje uit zijn mond op het kleed viel. Met een frons op zijn voorhoofd wreef hij met zijn duim en wijsvinger aan beide kanten van de zere plek.

Waarom doe ik dit ook alweer? 

Omdat er niemand anders is die het voor je gaat doen. Het klonk opgewekt, zoals alleen zij dat zou zeggen, en hij kon precies voor zich zien hoe ze er plagerig bij zou lachen. En misschien kom je nog wel leuke dingen tegen.

Hij slaakte een geërgerde zucht. Hij had niks met al deze spullen. Niet met de schoenen van zijn vader, waar hij als kind zo vaak achteraan had moeten lopen, of met de wereldbol, die hem alleen maar herinnerde aan het verlangen van zijn ouders om een nieuw leven te beginnen. Verslagen leunde hij naar achteren, maar daar had hij meteen spijt van. Hij was namelijk tegen de kist met alle voorwerpen die bewaard mochten worden aan gestoten, waardoor de grote zak, die hij erbovenop had geplaatst, omkiepte.

‘Aaarggh!’ 

Zijn frustratie vermoeide hem zo dat hij bleef liggen op de plek die als vanzelf voor hem in de puinhoop was ontstaan. Omringd door kisten en zakken rustte hij wat uit en keek naar het raam.

Net zoals hij niet de moeite had genomen om de petroleumlamp aan te steken, had hij ook niet de moeite genomen om de gordijnen te sluiten. Ze waren maar halfopen, maar hij kon net wat stukjes dak en voorgevel van enkele huizen aan de overkant zien.

De Buurt bestond maar uit een paar smalle steegjes, een plein en een park. Het was niet veel. Zeker niet als het alles was waar je je hele leven zou doorbrengen, maar je had er nooit alles gezien of gehoord. 

Juist omdat het er zo klein was, was de Herwinkel er zo belangrijk. Als iedereen hun oude gebruiksvoorwerpen en speelgoed zomaar zou weggooien, zou er een grote afvalberg ontstaan. In de Herwinkel werd er veel opnieuw verkocht of konden onderdelen van oude spullen worden gevonden voor hergebruik.

Ineens klonk er een hard gesis. James schrok op en speurde de omgeving af. Onder de grote berg spullen kwam iets kronkeligs vandaan gegleden. Hij herkende Millie, de kleine groenbruine ringslang die hij op zijn tiende verjaardag had gekregen.

Millie was erg bijzonder, want dieren waren vrij schaars in De Buurt. Andere dieren dan katten dan, want daarvan waren er een heleboel. Die waren per ongeluk vanuit de buitenwereld in de trein terechtgekomen, net als een enkele rat, muis of vogel, door zich precies op het juiste moment precies op het juiste perron te bevinden. Of op het verkeerde moment op het verkeerde perron. Niemand had ooit begrepen hoe het James’ ouders was gelukt om aan een ringslang te komen.

Het dier keek James even aan en siste toen nog een keer heel luid en kwaad.

‘Ik was vergeten dat jij hier ook nog was,’ fluisterde hij.

Ze keurde hem geen blik waardig en slingerde zich voort langs de muur.

‘Ja, het spijt me.’ Hij ging wat verder rechtop zitten om zijn oude huisdier te kunnen volgen. ‘Maar jij was degene die altijd wegliep,’ voegde hij eraan toe. ‘Of glibberde.’

Het beest verdween de hoek om, uit het zicht. ‘Ik zou ook weggaan als ik jou was,’ zei hij luid, alsof hij nog tegen Millie sprak, maar eigenlijk had hij het gewoon tegen zichzelf. ‘Deze plek wordt verkocht en ik denk niet dat de nieuwe eigenaars je leuk gaan vinden.’

‘Dat is onnodig gemeen van je.’

James kwam meteen een stukje verder overeind. Dit was ook een meisjesstem, maar hij wist zeker dat het niet die van Sylvia was.

Een moment wachtte hij af en probeerde geen enkel geluid te maken. Voorzichtig stond hij op, waarna hij een rondje om zichzelf draaide, bang dat er misschien iemand het huis was binnengekomen.

Toen hij niets vreemds opmerkte, ontspande hij zich en keek omlaag, naar de enorme puinhoop die hij had veroorzaakt. Hij voelde een grote weerstand om weer verder te gaan met opruimen. Hoeveel moest hij nog?

Er was nog een heleboel om uit te zoeken. Alle planken van de kast voor hem stonden vol met het kinderspeelgoed dat zijn ouders voor hem bewaard hadden. Hij hoefde er niet echt naar te kijken om te weten dat het allemaal meteen bij de vuilnis kon. Zelfs voor de Herwinkel was het niet meer interessant.

Als kind had hij er eindeloos mee gespeeld en nu had hij geen idee meer wat er ooit zo leuk aan was geweest. Hij was nog maar eenentwintig, maar zijn jeugd voelde als iets wat zich in een ver verleden had afgespeeld.

Toch werd zijn aandacht naar die planken toe gezogen. Misschien was het nieuwsgierigheid, misschien nostalgie. Waar had hij eigenlijk vroeger zo veel van zijn tijd en aandacht aan verspild? Aan het houten autootje dat zijn vader had gemaakt? Aan een handjevol kleine soldaatjes dat zo nu en dan spontaan met elkaar begon te vechten?

Zijn blik viel op een grote kattenknuffel met knopenogen, waarvan er één een beetje loshing. Er zat ook een gat in zijn rug, die James zich helemaal niet meer kon herinneren.

Deze knuffel had hij gekregen op zijn tweede verjaardag en was tot ongeveer zijn tiende zijn beste vriendje geweest.

‘Dat is lang geleden,’ sprak hij zachtjes tegen de kat. Hij pakte hem op.

De knopenogen leken hem aan te staren. Ze zagen er nu enger uit dan vroeger, toen hij het ding elke dag onder zijn arm met zich meesjouwde.

‘Als mijn eigen huis wat groter was geweest, had ik je wel meegenomen.’

Hij wist niet helemaal zeker waarom hij nu zo tegen zijn knuffel stond te praten. Misschien was hij eenzamer dan hij van zichzelf wist. Verward legde hij de speelgoedkat weer neer. Eerst moest die stapel omgevallen kisten weer worden opgeruimd.

De grote klok sloeg vier uur toen hij eindelijk een begin maakte met het leeghalen van die laatste kast. James zuchtte diep. Hij pakte als eerste een pot vol kwasten en nog wat oude tekenspullen vast, maar realiseerde zich daarbij ineens dat de kattenknuffel niet meer op de plank lag. Als hij dat beest daar niet had teruggelegd, waar had hij het dan gelaten? In een van de dozen?

Vlug inspecteerde hij de stapel curiositeiten en andere rommel die hij net had opgeruimd, maar er was geen kattenknuffel te bekennen. Was hij er wel echt geweest, of had James het zich ingebeeld?

Omdat hij niet al te veel tijd aan het raadsel van de verdwenen knuffel wilde besteden, ging hij langzaam maar gestaag verder met spullen uit de kast halen en sorteren. Het meeste kon gewoon weg. Sommige knutselmaterialen waren handig. Hij kon nog wel een oude schaar gebruiken en wat naaigerei en lapjes stof.

Hij propte net het laatste handjevol soldaatjes in de zak toen hij zijn knuffel weer ontdekte. Hij lag in de vensterbank, voor het raam waarvan hij de gordijnen nog steeds niet had dichtgedaan.

‘Oh,’ fluisterde hij in zichzelf. ‘Daar heb ik je gelaten.’

‘Eigenlijk niet.’

Ondanks dat hij in het donker niet kon zien of de bek van het knuffelbeest had bewogen, wist James behoorlijk zeker dat die stem bij de kat hoorde. De twee knopenogen staarden hem aan. Door het licht van de lantaarns, dat door het raam een beetje naar binnen drong, kon James duidelijk zien dat de staart zachtjes heen en weer bewoog.

‘Ja, je weet wel waar dat geluid vandaan kwam.’

‘Echt niet.’

Er viel een stilte.

Toen meende James dat hij de kat zachtjes hoorde grinniken. Hij wist niet zeker of hij wel verbaasd was. In De Buurt waren genoeg voorbeelden van dingen die eerst onmogelijk hadden geleken en later eigenlijk best mogelijk waren. Hij had laarzen gezien die de weg konden wijzen en typemachines die gedachten konden tikken.

‘Verbaasd?’

‘Zeker. Ik heb nog nooit een pratende knuffel gezien.’

‘Ik heb een naam, James.’

Het duurde even voordat hij zich die naam weer helemaal herinnerde. ‘Pud… Meneer Puddles. Maar eigenlijk klopt dat niet.’ Daarmee verwees hij naar de discrepantie tussen de mannelijke naam en de stem, die behoorlijk vrouwelijk klonk.

Ondertussen ging Meneer Puddles zitten en begon ze haar eigen wangetjes te poetsen. ‘Ik vind het wel leuk. Ik geloof toch niet zo in gender, al zie ik mezelf wel als vrouw.’

‘Hmm.’ 

Hoe kon hij zijn eigen favoriete knuffel ooit zo verkeerd hebben ingeschat?

Ze sprong uit het raamkozijn op het kleed en landde vlak voor de voeten van James. ‘Het is lang geleden dat ik je hier heb gezien.’

James staarde naar zijn eigen voeten, bang voor en tegelijkertijd nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren als hij op haar staart zou staan. Zou dit beest pijn voelen? Leefde het wel echt?

Natuurlijk leeft ze.

‘Zeg me dat je me niet mijn hele leven hebt geobserveerd.’

‘Het is niet echt “observeren” als je jarenlang constant onder een arm van een kind hangt en daardoor alles meekrijgt wat dat kind doet.’

‘Ja … ik denk het.’

Hij moest even verwerken dat hij nu met een knuffel aan het praten was. Zijn hoofd zat vol vragen. Hij wist ook nog niet waar hij haar zou laten. Hij was intussen een beetje te oud om te gaan samenwonen met een pratende kattenknuffel, maar had hij het in zich om zijn vroegere speelgoedmaatje zomaar in de prullenbak te laten verdwijnen?

‘Waarom praat je nu wel?’

‘Ik denk dat er andere vragen zijn die eerst moeten worden beantwoord.’

‘Zoals?’

Meneer Puddles ging lekker liggen en vouwde haar voorpootjes over elkaar. Toen keek ze James aan met haar twee knopenogen, die op de een of andere manier nu meer kalmte leken uit te stralen. ‘Zoals: waarom staat die vreemde vent inmiddels al ongeveer twintig minuten lang voor de voordeur?’

Er viel een stilte.

‘Wat?’

‘Kijk zelf maar.’

James bewoog zich naar het raam. Voorzichtig schoof hij de vitrage opzij. Zijn ogen werden groot.

Meneer Puddles had gelijk: er stond echt een onbekende man voor de deur. Hij belde niet aan. Hij bleef gewoon naar het naambordje kijken.

‘Vreemde vent.’

‘Dat zeg ik.’

‘Hoe wist je dat?’

Ze rolde zich op tot een balletje en begon haar pootjes te likken. ‘Ik weet dingen.’

KAN IK U HELPEN?

Met zijn handen in zijn zakken beende James over de ongelijke straatstenen. Ondanks de korte nacht was hij op tijd de deur uit gegaan, richting het stadhuis. Daarvoor hoefde hij maar twee straten door te lopen en het plein over te steken.

In De Buurt stonden voornamelijk doodgewone arbeidershuizen waarvan de vormgeving een victoriaans tintje had. Alleen het stadhuis en een paar wat grotere woningen waren enigszins imposant. Met de hoge, krullerige straatlantaarns en de rode brievenbussen deed het geheel denken aan een oud-Londense buitenwijk.

In De Buurt regende het altijd. Dag in dag uit huilden de wolken over de hoofden van de bewoners. Als tegenreactie op het grijze weer en de grijze straatstenen zetten veel bewoners van De Buurt zich in om de straten zoveel mogelijk op te fleuren. Een kleurrijk uithangbord of potten vol planten waren welkome toevoegingen.

In de Hopstraat werd James verwelkomd door de zoete, warme geuren van verse cakejes, koekjes en broden. Ze kwamen uit de bakkerij van Fortuna Flouress, een lieve dame bij wie absoluut meer dan een steekje loszat.

Ze was net bezig om buiten het overdekte tafeltje in te richten waar ze altijd kleine stukjes brood en koek op legde om passanten wat te laten proeven. Ze zong daarbij krachtig en onbeschaamd, maar toch was haar stem wat zacht. Misschien kwam het door de leeftijd.

James vertraagde zijn pas. Met een glimlachje om zijn mond keek hij toe hoe ze in de weer was.

Toen ze weer naar binnen liep, schrok ze zelf van het belletje dat ze aan de deur had hangen. Bijna verloor ze haar evenwicht, waarna ze moest lachen om zichzelf en door liep naar de oven, waar ze nieuwe heerlijkheden uit haalde.

James sloop naar het tafeltje. Vijf stukjes brood verdwenen in het lege zakje dat hij ‘s ochtends had meegenomen om zijn lunch in te stoppen.

De baksels van Fortuna beschikten over een eigen persoonlijkheid, waardoor sommige konden rennen, springen of rondjes konden draaien. James moest het zakje dan ook goed dicht houden toen hij nog wat wilde pakken.

Drie stukjes boterkoek? Nee, meer. Uiteindelijk werden het er zes. Snel maakte hij dat hij wegkwam.

De hal van het stadhuis werd gevuld door het geluid van lusteloos getik op een typemachine. Na elke getikte letter viel een pauze. Verder waren alleen James’ voetstappen te horen, tot die stopten bij de open deur van Tina’s werkkamer.

Tina was zijn bazige, tweeëntwintigjarige collega en min of meer ook zijn leidinggevende. Ooit waren ze beste vrienden geweest, maar die vriendschap was lang geleden in een hevige ruzie geëindigd. Toen hij naar een baan op het stadhuis solliciteerde, had hij daarom niet verwacht dat hij door haar zou worden aangenomen. Niemand had een aanbeveling voor hem willen schrijven, omdat nog niemand ooit een goede werkervaring met hem had gehad en geen enkele docent een positief woord over hem kon uitbrengen. Eigenlijk was er geen enkele reden voor haar geweest om hem aan te stellen, maar Tina had het toch gedaan.

‘Oh, James!’ riep ze, zodra ze hem opmerkte. Hij duwde de deur een beetje verder open. Haar massief houten bureau lag vol met stapels onuitgezochte papieren, maar de typemachine stond op de grond. Tina lag ernaast, met haar benen omhoog tegen de muur, vlak bij de dikke, donkerrode gordijnen die helemaal tot aan de vloer reikten. Haar donkere kroesharen lagen als een tapijtje uitgespreid.

‘Hmm?’ James bleef staan, leunend tegen de deurpost. Zijn handen had hij in zijn zakken.

‘Kun je me een …’

‘… hazelnootlatte met extra suiker en een koekje brengen?’ Hij had haar zin al aangevuld voordat hij hem in zijn gedachten had afgemaakt. Het was puur automatisch gegaan, maar hij had er geen spijt van dat hij het had gezegd. De ergernis die nu op haar gezicht was verschenen, was hem veel te vermakelijk.

Ze zweeg een paar tellen, haar lippen krachtig op elkaar geperst. ‘Ik weet dat ik je om deze reden heb aangenomen, maar ik haat het dat je soms mijn gedachten kunt lezen.’

James was geboren met een bijzonder talent: het aanvoelen van wat mensen willen, in de breedste zin. Meestal ging het om een doel of wens van de desbetreffende persoon op dat specifieke moment, maar zo nu en dan wist hij ineens wat iemands diepste verlangens waren.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het scheelt je wel moeite.’

‘Maar geen tijd, als we er steeds zo over blijven lullen.’

Hij wilde opmerken dat zij degene was die het gesprek was begonnen, maar weerhield zich ervan.

‘Ga dan.’

Net toen hij de deur uit wilde lopen, bedacht hij zich en draaide zich om.

‘Tina?’

‘Wat?’

Stilletjes begon hij aan zijn nagels te pulken. ‘Heb jij ooit meegemaakt dat een van je knuffels ineens tegen je begon te praten?’ Eigenlijk had hij geen idee waarom hij haar dit vroeg.

Tina lachte eventjes en werd toen vrij snel weer stil. Ze zuchtte diep. ‘Ik heb geen knuffels meer, James. Ik ben een volwassen vrouw.’ Ondertussen zwiepte ze haar voeten ongeduldig heen en weer. ‘Waarom kom je hiermee bij mij?’ vroeg ze na een korte stilte. ‘Ga naar dokter Leander, of zo iemand.’

‘Dokter Leander weigert me te behandelen.’

‘Ik weiger naar je verhalen te luisteren. Ik heb wel wat beters te doen.’

‘Er stond gisteren een vreemde man bij mijn ouders’ huis op de stoep.’

Dit trok haar aandacht. ‘Een vreemde man? Een onbekende?’

Hij knikte.

‘Was hij te lang om door een deuropening te gaan zonder te bukken?’

Nu was hij degene die verrast reageerde. ‘Is hij hier ook geweest?’

Ze knikte. ‘Ik weet niet wanneer hij is ingestapt, maar jij bent de eerste die ik over hem hoor. Hij vroeg naar je.’

‘Hoe weet hij mijn naam?’

Tina trok een overdreven hoe-moet-ik-dat-weten gezicht. ‘Hij noemde alleen je voornaam.’

In deze trein hoefde je alleen iemands voornaam te weten om diegene te kunnen opsporen en dat gaf James helemaal geen fijn gevoel. ‘Hij heeft er twintig minuten gestaan, maar hij belde niet aan. Jij hebt hem toch niet stiekem op mij af gestuurd, hè?’ Hij voegde een licht plagerige toon aan deze woorden toe.

‘Als ik je dood had willen hebben, was je dat al wel geweest.’ Met die woorden stond ze op en sloot de deur van haar werkkamer. ‘En nu gaan we aan het werk. Vergeet mijn latte niet!’

Het stadhuis was vanbinnen minstens zo imposant als vanbuiten, al was het geen enorm gebouw. De marmeren vloer, eikenhouten meubels, wijnrode gordijnen, hoge ramen en niet te vergeten de zuilen in de hal gaven het grandeur.

Nadat hij Tina haar latte had gegeven, richtte James zich op een andere belangrijke taak. In de keuken maakte hij een kop warme chocomel klaar. Elke ochtend deed hij dat op dezelfde manier, met twee scheppen cacao en vier scheppen suiker, gemengd met melk die net niet aan de kook was gebracht. Hij maakte de drank af met een grote toef slagroom.

Om de chocomel was per brief verzocht door niemand minder dan de machinist, een mysterieus personage dat als burgemeester van De Buurt fungeerde. Niemand had hem echter ooit gezien. Ook James en Tina niet. Er gingen geruchten rond dat hij het uiterlijk van een kind had, maar eigenlijk een oude tovenaar was. Dat was het verhaal dat James’ ouders hem vroeger hadden verteld en hoeveel vragen hij hun ook had gesteld, meer informatie had hij nooit gekregen. ‘Je mag het zelf verder verzinnen,’ had zijn vader gezegd, een uitspraak waar James niets mee kon en die niet erg bevredigend was.

James liep met de mok door een lange gang met negen deuren, waarvan hij er maar van zes wist wat zich erachter bevond. De meeste van de deuren waren wit en gedecoreerd met houtkrullen, maar op de paarse deur, waarachter de woonvertrekken van de machinist lagen, waren afbeeldingen van paraplu’s in reliëf aangebracht. Soms veranderde deze deur van plaats, maar eigenlijk altijd wanneer er niemand keek. James brandde van nieuwsgierigheid naar hoe de ruimte daarbinnen eruit zag.

Vandaag was er een klein beetje chocomel onder de slagroom vandaan en over de rand van de mok gedropen. Met zijn vinger veegde James het weg, in de hoop dat de machinist het niet erg zou vinden. Hij plaatste de mok op het nachtkastje bij de paarse deur, op een de onderzetter met een afbeelding van een cupcake erop, die er speciaal voor was neergezet.

James nam plaats achter de balie in de hal van het stadhuis en maakte zich klaar om Buurtbewoners te ontvangen.

De hal was groot. Als iemand er liep of praatte galmde dat nog eventjes door, waardoor iedereen zich altijd geroepen voelde om zo stil mogelijk te blijven.

James deed daar niet meer aan mee. Hij had ontdekt dat het hem een vorm van genoegen gaf om extra hard te praten of nadrukkelijk met zijn pen over het papier te krassen. Vooral aan het geluid van het belletje, dat hij gebruikte als de volgende klant aan de beurt was, beleefde hij veel plezier. Het indringende getring was er zo plotseling dat iedereen er altijd van schrok. 

Deze donderdagochtend was het net zo rustig als elke andere dag. Er bevonden zich drie mensen in de wachtruimte, waarvan de eerste meteen na de bel naar de balie kwam lopen.

Adda Abrams, de hoofdcommissaris van de politie, straalde een vriendelijke, maar toch strenge en daadkrachtige energie uit. Ze kwam regelmatig langs om met de machinist te overleggen over allerlei zaken die De Buurt betroffen. Indirect, natuurlijk, want niemand kreeg de kans om hem in levenden lijve te ontmoeten. Ze overlegde met Tina, die weer per brief overlegde met de machinist.

‘Goedemorgen commissaris,’ begon James in zijn beleefde werkstem. Hij had er een tijdje over gedaan om zichzelf die stem aan te leren. Eerst had hij zich er erg ongemakkelijk bij gevoeld, maar nu was het een soort schild geworden. Als hij zich achter die werkstem verschool, was hij niet zelf degene die de woorden uitsprak. Dan was hij gewoon een werknemer van het stadhuis. ‘Wilt u de secretaresse van de machinist spreken?’

Direct nadat hij de vraag had gesteld, schoof hij het bijbehorende formulier haar kant op. Dit formulier vulde ze elke keer in, dus een toelichting was niet nodig.

Ze keek James niet aan, terwijl ze de pen oppakte die hij standaard op de balie had liggen. ‘Is het mogelijk om door te geven dat er haast bij is?’

‘Zet het er maar bij.’

Het contact tussen hem en Adda verliep altijd stroef. Dat vond zijn oorsprong in een gerucht dat over hem was verspreid en dat ook Adda aanging: hij zou verantwoordelijk zijn voor de dood van Sylvia. Hij had geen alibi; het enige wat hem in een kwaad daglicht stelde, was een getuigenverklaring. Het scheen dat iemand hem had gezien bij de boom waaronder ze was gevonden, maar hij wist zelf dat dat niet waar kon zijn. James kon zich nog precies herinneren hoe hij rond dat tijdstip op zijn eigen zolder naar een hoorspel aan het luisteren was. Hij wist het zeker, omdat hij elke dag nog wenste dat hij toen wél bij haar was geweest. Dan had hij Sylvia’s ongeluk misschien kunnen voorkomen. 

Adda kon niets doen zolang niemand hem aanklaagde. Dat was hoe het rechtssysteem in De Buurt werkte. De verdenking was echter altijd aan hem blijven kleven omdat Sylvia zijn vriendin was en omdat hij al gewantrouwd werd vanwege een paar ondoordachte acties uit het verleden. 

Zonder hem te groeten liep ze weg en James trok het formulier weer naar zich toe. Hij ramde hard op het belletje, waardoor de twee mensen die nog in de hal stonden direct opschrokken. Toen ze elkaar afwachtend aankeken, riep hij er zo luid mogelijk ‘Volgende!’ achteraan.

Het hielp. Een van hen, een oude vrouw, strompelde naar de balie. Ophelia Shellop, de rijkste vrouw die er in De Buurt te vinden was en de enige die in bezit was van een auto. Ze had hem niet nodig, behalve om te tonen dat ze meer geld had dan ze uit kon geven. ‘Goedemorgen,’ zei ze meteen.

Zo hielp hij de hele dag door allemaal inwoners van De Buurt die in- en uitliepen met kleine, zakelijke vragen of grote, dramatische vragen, of middelgrote, absurde vragen zoals: ‘Wat moet ik doen als mijn auto is weggewaaid?’

Soms was het een paar uurtjes helemaal stil, bijvoorbeeld tijdens lunchtijd. Dan gunde James zichzelf een welverdiende lange pauze, waarin hij tevreden de plakjes brood en boterkoek van Fortuna opsmikkelde.

Tegen een uur of vijf, als zijn dienst alweer bijna ten einde was, kwamen er meestal nog een paar mensen die meteen na hun werk om een bepaalde reden langs het stadhuis moesten gaan. James was dan vaak het grootste gedeelte van zijn geduld al kwijt, dus dan was hij iets botter en sneller.

‘Goedendag. Waar kan ik u mee van dienst zijn? U wilt uw nieuwe wooninformatie doorgeven? Bent u verhuisd? Gefeliciteerd. Ik hoop dat het een mooie plek is. Vult u alles hier maar in, dan is het helemaal geregeld.’

Met een gespeeld vriendelijke glimlach schoof hij een formulier en een pen in de richting van de man die voor de balie stond, waarna die het stilletjes invulde.

‘Niet vergeten om onder aan de pagina te tekenen!’

De man keek niet op, zette stilletjes zijn krabbel en schoof het formulier weer terug.

‘Nog een fijne dag! Volgende!’

Opnieuw wilde hij verveeld op het belletje slaan, maar toen hij de deuren aan de voorkant van het gebouw zag opengaan, bedacht hij zich.

‘Sorry,’ zei hij snel tegen het meisje dat al was opgestaan en bijna bij de balie was. ‘Een momentje.’

Nog één keer controleerde hij of hij goed had gezien wie er net de hal binnen was gelopen. Toen draaide hij zijn stoel naar het kastje achter zich, waar een telefoon op stond die alleen verbonden was met de werkkamer van Tina.

Hij pakte de hoorn op en belde. Al snel hoorde hij een klik.

‘Tina? Tina, ben je daar?’

‘Wat?’ Ze klonk behoorlijk geërgerd. ‘Wat, James? Serieus, als je nog tien minuten had gewacht, zat mijn werkdag erop en was ik hier weg geweest.’

‘Nou … maar als ik tien minuten had gewacht, was je weg geweest en had je me niet meer kunnen helpen.’

‘Dat is letterlijk wat ik net zei.’

‘Die vreemde vent is hier.’

Terwijl hij het door de hoorn fluisterde, wierp hij nog eens even een blik op de deur. Ja, hij wist honderd procent zeker dat dit dezelfde man was die gisteravond bij de voordeur naar het naambordje bleef staren.

‘Welke vreemde vent?’

‘Die ene die gisteren een hele tijd bij mijn ouders’ huis op de stoep stond.’

‘Oh, ik was vergeten te zeggen dat ik hem heb geadviseerd om later terug te komen, toen hij naar je vroeg.’

‘Waarom zou je dat doen?’

‘Hij vroeg naar je.’

‘Wat doe ik nu?’

‘Nou, doe je werk.’

James zweeg.

‘Kijk wat hij wil,’ voegde Tina toe.

‘Als hij me vermoordt, is het jouw schuld.’ 

Zonder iets te antwoorden hing Tina op. James zuchtte diep en draaide toen zijn stoel weer terug naar zijn plek achter de balie.

Oké dan. Hij ademde diep in. Snel mepte hij op het belletje. Het meisje stond binnen een paar tellen weer voor zijn neus. Hij kende haar uit de straat waar hij met zijn ouders had gewoond en van school. Ze was vijf jaar jonger dan hij, dus nu zou ze een jaar of zestien moeten zijn. 

‘Goedemiddag.’

‘Hallo.’ Ze fluisterde het bijna. ‘Hebben jullie toevallig nog vacatures openstaan voor een bijbaan?’

Hij luisterde niet echt. ‘Nee, Helaas. Misschien kun je het bij Rusty Shellop proberen, hier om de hoek.’

‘Oh,’ sprak het meisje aarzelend, waarna ze zich weer omdraaide. Kennelijk vond ze het niet nodig om hem te bedanken voor de tip.

De vreemde man van gisteravond stond al aan zijn balie voordat hij zijn hand naar het belletje had gebracht. Met zijn volle aandacht keek James hem aan, zoekend naar wat hetgeen was wat deze man precies wilde.

‘U wilt … u wilt mij spreken?’

‘Dat klopt.’

Hij aarzelde.

Wil je niet weten wat hij te zeggen heeft? sprak Sylvia’s stem op hem in. Hij is hier speciaal voor jou.

James schraapte zijn keel. ‘Oké, mijn dienst eindigt over tien minuten.’

DE SLEUTEL

Om vijf uur duwde James zachtjes de deur van de werkkamer van Tina een stukje open. Ze lag deze keer niet op de grond, waar haar typemachine nog wel stond, maar boven op haar bureau, tussen de grote stapels papierwerk.

Met haar beide benen aan dezelfde kant langs haar lichaam gevouwen was ze geconcentreerd aan het lezen, waarbij ze af en toe een opmerking op het papier krabbelde.

Haar koffiekop stond leeg op de grond naast de deur. Uit automatisme pakte James hem op om hem voor haar weg te zetten.  Dat was onbedoeld een vaste taak van hem geworden.

Met zijn nagels tikte hij tegen de muur om haar aandacht te trekken.

Ze keek op, opgeschrokken uit haar concentratie.

Het was James weleens opgevallen dat Tina zich altijd kleedde alsof ze in de rouw was. Blijkbaar was zwart de enige kleur die ze wilde dragen. Niet dat hij zelf veel creatiever was met zijn bruine en zo nu en dan donkergroene garderobe, maar het viel hem toch op.

‘Zullen we de boel maar dichtgooien?’

De sleutelring van de stadhuisdeur had hij om zijn wijsvinger gedaan. Hij slingerde de sleutel steeds opnieuw rond, waarna hij hem in zijn hand opving.

‘Nee,’ antwoordde ze met tegenzin. ‘Ik moet nog even wachten. Ik word straks teruggebeld over die ene kwestie, je weet wel, die met de weggelopen schoenen.’

‘Oh.’ Zijn gedachten gingen meteen naar zijn afspraak met de onbekende man, waar hij nu meteen naartoe zou gaan. Nu hij het had beloofd, kon hij niet meer terug. Hij wist dat de man inmiddels al een kwartier buiten op hem stond te wachten. 

Hij keek om zich heen en besefte dat hij Tina’s telefoon nergens in de ruimte zag staan. Zou die bedolven zijn geraakt onder papierwerk?

‘Ja. Echt extreem kut,’ reageerde ze afwezig. ‘Ik zou samen met Hana gaan koken, maar de wereld gunt het me niet.’

Hana was Tina’s vriendin. Ze waren al vrij lang bij elkaar en soms kwam ze langs op het werk, maar James praatte niet tegen haar en zij niet tegen hem. Ze keek hem altijd aan op een manier die hem deed denken aan een beer die haar jongen probeert te beschermen. 

‘Je kunt niet alles hebben.’

‘Dat blijkt.’ 

‘Ik denk dat jullie relatie het wel overleeft.’ Hij trok zijn schouder weg van de deurpost, zodat hij weer op zijn eigen twee benen kwam te staan. Klaar om in actie te komen en te gaan ontdekken wat de vreemde vent nou eigenlijk van hem wilde. Stiekem was hij wel erg benieuwd hoe die man aan zijn naam kwam.

‘Succes met die weggelopen schoenen. Dan sluit jij alles af?’ 

Met een chagrijnige blik pakte ze de sleutel van hem aan.‘ Geniet van je avond.’

‘Moordenaar,’ mompelde de oude Carl Coldrife, terwijl hij James passeerde. Hij liep bijna helemaal dubbelgevouwen, hevig leunend op de wandelstok die zijn trillende benen wat moest helpen het gewicht te dragen.

Een van James’ handen vormde zich tot een vuist, terwijl hij met de andere de voordeur van het stadhuis dichttrok. Hij slaakte een diepe zucht en zorgde ervoor dat hij eerst weer innerlijke rust vond. Toen keerde hij zich naar de vreemde vent, die al die tijd netjes op hem had staan wachten en hem nu vol verwachting aankeek.

Nieuwsgierigheid overviel hem. James had nog maar zelden met iemand gepraat die niet in de trein geboren was. Hij kende wel een vrouw die als jong meisje in de trein was beland, maar het gebeurde niet vaak dat er iemand vanuit de buitenwereld De Buurt betrad. Het was altijd een kwestie van groot toeval.

‘Zullen we gewoon hier op het bankje gaan zitten, Meneer?’ 

Het motregende nu en dat was zo’n beetje het beste weer dat je kon hebben in De Buurt. Dat maakte ook dat meer Buurtbewoners zich op straat begaven dan gewoonlijk. De plaats op het bankje voor het stadhuis was nat, maar James was erger gewend.

De man, die er veel groter en dreigender uitzag dan James had ingeschat toen hij aan de andere kant van de balie stond, knikte en ging alvast zitten. Hij droeg een lange, bruine jas en had een plat koffertje bij zich.

Stilletjes nam ook James plaats. Hij deed zijn best om de man te observeren zonder hem al te veel in de ogen te hoeven kijken. Hoelang zou hij zijn? Langer dan zeven voet? 

Focus, fluisterde Sylvia hem in. Concentreer je op wat hij van je wil.

‘James,’ begon de man. 

James huiverde. Hij wist niet zeker of het bedoeld was als een vraag of als een manier om hem aan te spreken. ‘Hoe weet u mijn naam?’

‘Ik heb je ouders ontmoet, vlak voor ik de trein betrad.’

Zijn ogen werden groot.

‘Waar?’

’In Wales.’

Met wat moeite kon hij zich voor de geest halen waar Wales ongeveer moest liggen. De landkaart van het Verenigd Koninkrijk was een van de eerste dingen die hij vroeger op school te zien had gekregen tijdens de lessen over de buitenwereld.

‘Hoe gaat het met ze?’

‘Het was een korte conversatie.’

Toen de man zijn teleurgestelde blik zag, voegde hij eraan toe: ‘Ze zagen er goed uit.’

Zelf zou James ook niet weten hoe hij dit gesprek over zijn ouders verder zou moeten voeren, dus misschien was het maar goed om het hierbij te laten. ’En waarom bent u … hoe heet u, Meneer?’

‘Grok. Gewoon Grok. Je hoeft geen “meneer” te zeggen.’

James knikte. Hij was onbewust terug in zijn rol als baliemedewerker geschoten. In zijn hoofd herhaalde hij de naam. Grok … het past wel bij hem. Ik weet niet waarom, want ik ken niemand anders die zo heet, maar het past bij hem. Je zou hem absoluut interessant hebben gevonden.

Tijd om Sylvia’s reactie te horen had hij niet, want Grok onderbrak zijn gedachten. ‘Om de vraag te beantwoorden die je waarschijnlijk van plan was te stellen: ik heb ontdekt dat je vader als beheerder van de bibliotheek werkte en nu ik hier eindelijk terecht ben gekomen, zou ik graag wat onderzoek naar deze plek willen doen.’

Terwijl hij de woorden uitsprak, voelde James dat hij dat inderdaad wilde, maar ook dat er nog iets anders was.

‘Je wilt de zon laten schijnen?’ vroeg hij zich hardop af.

Pas toen hij Groks verbaasde blik zag, besefte hij wat er aan de hand was. Dit was de eerste keer sinds zijn kindertijd dat hij zijn talent gebruikte bij iemand die er niet van op de hoogte was.

Grok zweeg.

James voelde zich ongemakkelijk met de situatie. Hij was niet goed in het leiden van gesprekken. Meestal reageerde hij gewoon.

‘Ehm,’ was uiteindelijk het enige wat hij uitbracht.

Groks verbazing ging over in een glundering. ‘Interessant. Ja, dat klopt. Dat lijkt mij een buitengewoon bijzonder onderzoek om uit te voeren.’

Eerlijk gezegd vond James het geen slecht idee. Hij had nog nooit een zonnige dag meegemaakt, maar alles wat hij erover gehoord had, was behoorlijk positief geweest. ‘Hoe ziet het eruit? De buitenwereld? Land in het licht van de zon?’

Aan Groks blik kon hij zien dat hij even moest nadenken over het antwoord. ‘Groot, groen, nou … ja, buiten de steden dan, en, eh, interessant, maar minder magisch dan hier.’ 

Nu kruisten hun blikken elkaar. 

Meteen herpakte James zich en zette zichzelf er weer toe aan om het gesprek voort te zetten.

‘En,’ hij kuchte, ‘hoe denkt u dat te gaan doen? De zon laten schijnen?’

‘Onderzoek, jongen. Studeren en dan experimenteren.’

Zelf zou hij het nooit kunnen. Hij had het niet eens kunnen opbrengen om te leren voor een examen wanneer het echt nodig was. Wel was hij geïnteresseerd in de geheimen van De Buurt, in de mogelijkheden die nog niemand ooit verkend had.

‘Ik hoor dat de lucht achter de wolken blauw is, maar ik heb die nog nooit zelf kunnen zien.’

James was nooit echt nieuwsgierig geweest naar de buitenwereld. Nu zijn ouders weg waren, wilde hij wel graag begrijpen waarom die hen zo had geïnteresseerd dat ze hem ervoor verlaten hadden, maar dat was een ander soort nieuwsgierigheid.

‘Dat klopt. Tenminste, buiten de trein. Ik zou niet weten welke kleur de lucht hier achter de wolken heeft.’

Grok keek omhoog, alsof hij er op die manier achter zou kunnen komen.

‘Denk je dat de bewoners hier de zon ooit te zien zullen krijgen?’ Een vorm van kinderlijk enthousiasme was te horen in zijn stem. Deze man was duidelijk al lang benieuwd naar hoe de trein er vanbinnen uitzag.

James had weleens gehoord dat mensen die voor het eerst in De Buurt kwamen vaak depressief raakten van het weer. Uit welk gedeelte van de buitenwereld je ook kwam, nergens regende het elke dag, zonder tussenpozen. Zonder seizoenen. Het was een soort schok voor mensen die dat niet gewend waren.

Grok kwam heel anders over. Hij leek vooral bezig te zijn met alle magische kenmerken van De Buurt. Zijn ogen fonkelden alsof hij voor het eerst met zijn ouders mee mocht naar de kermis. 

‘Ben je hier expres binnengekomen?’

Een knik bevestigde zijn vermoeden. ‘Het heeft me veel moeite en vooral veel tijd gekost.’

Ondertussen bleef hij Grok observeren. Deze man was langer dan hij ooit had gezien. En breedgebouwd, maar ook wel mager. Zijn gezicht was gerimpeld en zijn haren waren dun, maar toch wild. Hoe oud zou hij zijn? Een jaar of zestig? 

’Is dat het enige wat u heeft meegenomen?’ James wees kort naar het bruine koffertje, dat Grok naast zich had neergezet. Het paste precies bij diens lange, bruine jas met de enorm hoge kraag.

Grok schraapte zijn keel. ‘Dit is het enige.’ Meteen veranderde hij het onderwerp. ‘Je hebt een talent, of niet? Ik heb vernomen dat sommige bewoners hier bijzondere talenten hebben.’

‘Van wie hoorde je dat?’

Hij haalde hij zijn schouders op. ‘Ik weet niet meer van wie. Iemand.’

Grok zuchtte en keek toe hoe het plein langzaam leegliep. ‘Dus heb jij ook zo’n talent?’

James knikte.

‘Kun je gedachten horen?’

Nu schudde hij zijn hoofd.

‘Wat dan? Kun je voorspellen wat iemand gaat doen of zeggen?’

‘Nee.’ Hij aarzelde. Eigenlijk vond hij het niet fijn dat Grok zo bleef raden. Het was opdringerig.

‘Je hoeft het me niet te vertellen,’ zei Grok snel. ‘Als je je daar niet goed bij voelt.’

Weer kwamen de woorden er struikelend uit. Het was alsof hij ze pas bedacht op het moment dat hij al bezig was om ze uit te spreken.

James schrok zich kapot van het plotselinge geluid van de stadhuisdeur die geopend werd. De deur werd weer dichtgeslagen en op slot gedraaid voor hij kon omkijken. Tina was blijkbaar klaar met overwerken.

Ze keek even verbaasd op toen ze James en Grok op het bankje zag zitten, maar Grok leek haar niet te zien. Hij praatte gewoon door.

‘Ik ben een wetenschapper.’ Hij sprak de woorden uit alsof ze dit hele gesprek zouden verklaren. Grok vouwde zijn handen in elkaar op zijn schoot en wierp opnieuw een blik op de grijze lucht. ‘Ik heb een interesse ontwikkeld voor de weersomstandigheden in deze trein en met de tijd is die interesse uitgegroeid tot een obsessie. Stel je voor, James, dat de zon hier ook zou kunnen schijnen.’

‘Hier.’ Zonder duidelijke waarschuwing smeet Tina de sleutel van de stadhuisdeur in James’ schoot. Verward keek hij haar aan.

‘Jij opent morgen. Ik kom later. Ik heb vandaag langer doorgewerkt en ik vind dat ik het wel heb verdiend om uit te slapen.’

Hier kon James niet echt iets tegenin brengen, want Tina was bevoegd om James te ontslaan en andersom was dat niet het geval. Daarom knikte hij maar. ‘Oké.’

Ze wisselde even een blik met Grok, die haar duidelijk niet eerder had opgemerkt. Toen beende ze weg, zonder te groeten.

In de verte botste ze bijna tegen twee vrouwen aan toen ze haar hoofd probeerde te beschermen tegen de regen. Meteen kreeg Tina een scheldkanonnade over zich heen.

James kende de vrouwen wel. Hij woonde tegenwoordig bij hen in de straat. Hoe dichterbij ze kwamen, hoe beter hij kon horen dat ze over Grok praatten. ‘Een nieuwe? Hij ziet er chagrijnig uit. Ik vraag me af wat Fortuna ervan zegt morgenochtend.’

Stiekem hoopte James dat de aanwezigheid van Grok hen genoeg zou afleiden, zodat ze hem niet zouden zien zitten. Dat was helaas niet het geval.

‘Psychopaat,’ spoog een van hen, terwijl ze langs hem liepen. Vervolgens keek de ander even naar hem om en begonnen ze druk met elkaar te smoezen, terwijl ze hun weg vervolgden.

‘Dat is al de tweede keer vandaag,’ merkte Grok op, met een zekere mate van nieuwsgierigheid in zijn stem.

James had geen behoefte om hierop te reageren. Deze vreemde vent had niets met zijn persoonlijke problemen te maken.

Toen stond Grok plotseling op, waardoor James eventjes niet zeker wist of hij ook moest opstaan of juist moest blijven zitten.

‘De vraag die ik je uiteindelijk wilde stellen, is of je me toegang zou kunnen verlenen tot de bibliotheek.’

James aarzelde. ‘Dat zou ik moeten overleggen met de machinist.’

Grok fronste zijn wenkbrauwen bij het horen van het woord “machinist”, maar knikte toen. ‘Ik kom morgen wel terug, gewoon tijdens de openingstijden, deze keer. Bedankt voor dit gesprek.’

Hij gaf James een kort knikje en pakte toen zijn koffertje op. ‘Een fijne avond.’

James was koud, moe en nat toen hij thuis aankwam, maar niet zo doorweekt als op andere dagen. Hij huurde de zolder boven de pub van Rivero Duend, de grootvader van Sylvia, die zelf op de tweede verdieping woonde.

In de gelagkamer brandden de lichten en door de deur heen was luid geroep en gelach te horen. Een groep van vier mannen wurmde zich door de deur van De Nachtopvang, waarbij er drie keer hard tegen hem aan werd gestoten.

James aarzelde om hen te volgen. Normaal gesproken liep hij wel even naar binnen. Niet voor de gezelligheid, maar omdat Rivero vaak een warme maaltijd voor hem klaarzette, als tegemoetkoming voor het feit dat James geen eigen keuken had.

James had altijd, voor Sylvia’s dood, een goede band met Rivero gehad. De pub-eigenaar vertelde vaak uitbundige verhalen over wat voor een kwajongen hij vroeger wel niet was geweest en zei dan tegen James dat dat de reden was dat ze elkaar zo goed begrepen. Dat ze in hun kern op elkaar leken.

Tegenwoordig voerden ze geen lange gesprekken meer, maar James wist niet of zijn vermeende betrokkenheid bij Sylvia’s dood daarbij een rol speelde. Rivero had nooit naar hem geuit of hij de geruchten geloofde of niet. James mocht echter nog steeds op de zolder blijven wonen en dat was het belangrijkste. 

Hoewel hij best wel trek had in avondeten, voelde hij geen enkele behoefte om zich een weg door deze drukte te banen. 

Net op het moment dat hij had besloten om naar boven te gaan en de deur naar de hal met de trap wilde openen, werd hij begroet door een aai tegen zijn been. De aai was warm en zacht, maar ook nat en ongemakkelijk. Toen hij omlaag keek, groette een spinnende Meneer Puddles hem door hem aan te kijken met haar donkere knopenogen. 

‘Heb je hier op me zitten wachten?’ Er was irritatie in zijn stem te horen, maar stiekem was James wel blij om haar te zien. Hij had de ontmoeting met zijn oude knuffelkat nog niet helemaal uit zijn hoofd kunnen zetten.

‘Wellicht,’ antwoordde ze. ‘Mag ik mee naar binnen?’

‘Wellicht.’

James opende de deur en Meneer Puddles schoot meteen door het kiertje heen naar boven. Ze had de trappen vijf keer sneller beklommen dan James ooit zou kunnen, maar voor de deur van de zolderkamer moest ze opnieuw op hem wachten.

Toen hij eindelijk ook die deur geopend had, sprong ze meteen op het bed, waar ze het zich gemakkelijk maakte.

Gedachteloos sloot James de deur weer achter zich. Toen keek hij om naar Meneer Puddles en schudde hij zijn hoofd met een grijns die hij niet kon onderdrukken. 

De woonruimte was niet erg groot, maar dat kwam vooral door het lage, schuine dak. Tegen de zijkanten had hij schotten geplaatst, zodat hij de ruimte daarachter voor opslag kon gebruiken. Hij bezat een eigen badkamertje, een bed, een kast, een ladekastje en een vierkant tafeltje met twee stoelen. Van het diepe raamkozijn aan de voorkant van het gebouw had hij een zithoekje met een paar kussentjes gemaakt. 

‘Schuif eens op.’ Hij kwam naast Meneer Puddles, die niet echt plaatsmaakte, op het bed zitten.

‘Dus hier woon je nu,’ merkte ze op. ‘Je had me wel mee mogen nemen, hoor. Ik vind zolders erg interessant.’ 