Ster van Geluk is een uitgave van Mira Loves Books, Woerden

Copyright © 2020 Mira Loves Books en Dani van Doorn

Auteur: Dani van Doorn

https://www.facebook.com/dani.vandoorn

Foto omslag: Art Tower Pixabay

Omslagontwerp: Raymond Zachariasse |

ISBN:978-94-92343-38-3 IS

www.miralovesbooks.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

––––––––

Eerdere uitgaven van Dani van Doorn bij Mira Loves Books:

Anna's twijfels, historische streekroman.

Verder verschenen van Dani van Doorn:

Geld of geluk, familieroman

Vreugde na verdriet familieroman

Jacht op een schat, chicklit-detective

Ster van Geluk, Italiaanse romantiek

Liefde in de lens, romantische feelgood

Bjoetie & De Biest, feelgood novelle

Pippa, Regency roman.

Cecily & de Squire, Regency novelle

Wie is Mister Jones, feelgood novelle

JP & IK, chicklit (2020)

Ster van Geluk

Een hedendaags Italiaans sprookje

Dani van Doorn

Uitgeverij Mira Loves Books

2020

Woordenlijst Italiaans-Nederlands

Zia - tante

Nonna - oma

Contessa - gravin

Cara ragazza - best, of lief meisje

Preziosa - dierbaar, of dierbaar meisje/vrouw

Bella - mooi, of mooi meisje

Bellezza - schoonheid

Amore - liefde of geliefde

Perfetto -  perfect

Ti amo - ik houd van je

Bellissima - prachtig

Pisolino - middagdutje

Cornetto - Italiaans "croissantje"

Scusami - mijn excuses

Sì - ja

Io vengo - ik kom

Possibile - mogelijk

È vero - dat is waar

Bene - goed.

Molto bene - heel goed

Hoofdstuk 1

Terwijl het vliegtuig de landing op het vliegveld van Genua inzette, verslond Selena nog gauw de laatste regels van haar boek: Betoverd door zijn donkerbruine ogen met gouden vlekjes, gaf ze zich over aan zijn hartstochtelijke kus. Met een zucht liet ze de pocket zakken. Waren er echt zulke ogen? Het leek haar het heerlijkste wat er bestond: goud besprenkelde donkerbruine irissen waarin je je kon verliezen. Misschien zouden zulke ogen eindelijk haar hart in vuur en vlam kunnen zetten. Of misschien wachtte haar gedeeltelijk Italiaans bloed wel op een Mediterrane minnaar die haar op meeslepende wijze kon veroveren, in plaats van op de nuchtere manier waarmee Nederlandse mannen haar benaderden. Diep van binnen hoopte ze dat dit het was. Dan lag het niet aan haar, dan was Selena Bergman geen koele, onbereikbare vrouw. Ze wachtte slechts op een Italiaanse man die haar passie wakker kon kussen...

Ze riep zichzelf tot de orde en keek uit het vliegtuigraampje. In de verte zag ze groene bergen liggen en ze ving een glimp op van een stad die tegen de heuvel was gebouwd. Haar hart ging sneller kloppen. Hier ging het allemaal gebeuren. Hier was alles waar ze naar had uitgezien: ze zou leren goudsmeden bij een gerenommeerde sieradenmaker én ze ging haar tante Marlena opsporen. Die moest ook ergens in Genua of omgeving wonen. Hopelijk kon zij haar meer vertellen over haar vroeg gestorven moeder. Maar eerst... zou ze op bezoek gaan bij signore Gionelli, een antiekverzamelaar die even buiten Genua woonde. Ze had hem foto's gemaild van de antieke hanger die haar vader ooit had meegenomen uit Italië, met de vraag of hij iets over de herkomst kon zeggen. Het was een camee gevat in een ster van fijn goudwerk. De sierlijke gouden boogjes van de ster waren bezet met kleine diamanten, smaragden, robijnen en parels. Het was het mooiste kleinood dat Selena ooit had gezien en een continue bron van inspiratie voor haar als sieradenmaker. Signore Gionelli schreef haar dat het een middeleeuws stuk was – dan wel een kopie hiervan – en nodigde haar uit om hem persoonlijk te bezoeken. Internet heeft ogen en de telefoon oren, schreef hij als uitleg.

Ze was geïntrigeerd door zijn geheimzinnigheid, maar de hanger moest wel een kopie zijn. Haar vader was niet rijk geweest en had het ding vooral gekocht omdat de vrouw op de camee sprekend op haar Italiaanse moeder leek. Omdat Selena geen papieren had die de herkomst van het sieraad konden verklaren, had ze het toch maar verstopt in een ander voorwerp, zodat de douaniers of de vliegveldbeveiliging de hanger niet zouden vinden. De Italiaanse overheid was niet om mee te spotten en ze kende hier niemand die haar kon helpen.

****

Om half twee zat ze in de aankomsthal te wachten. De zoon van signore Gionelli zou haar rond twee uur in de middag ophalen. Ze had de Gionelli's een foto van haarzelf toegestuurd, maar geen foto van de jonge Gionelli terugontvangen. Gelukkig was er ook nog een ander herkenningsteken afgesproken: een Brits dagblad.

Selena bevrijdde haar krullen uit de zelfgemaakte haarklem van tijgerschelp en schudde ze los voordat ze een deel ervan weer opnam om opnieuw vast te zetten. Dat voelde beter. Haar haar was eigenlijk te vol om in één klem te zetten, maar soms was het prettiger dan half los haar.

Omdat ze sinds haar kindertijd niet meer in Italië was geweest, besloot ze de tijd die ze over had te benutten door eens goed te kijken of die Italiaanse mannen werkelijk zo knap en charmant waren als werd beweerd. Al gauw moest ze toegeven dat de typen die hier rondliepen heel anders waren dan het gemiddelde personeel van een pizzeria in Nederland. Het duizelde haar gewoon van de knappe exemplaren. Een stoergebouwde man met diepblauwe ogen zag haar observeren en knipoogde naar haar. Gauw keek ze een andere kant op. Niet haar type, te veel bodybuilder, en dan nog die overdreven hoofdtelefoon alsof hij in voortdurend contact moest staan met het "hoofdkwartier".

Ze hield van elegante mannen en viel meer op... Haar ogen bleven hangen op een lange, slanke man die een krant stond te lezen. Zijn atletische lichaam straalde kracht en souplesse uit en Selena's hartslag versnelde toen ze haar blik over hem heen liet glijden. Zowel het witzijden overhemd als de losjes om de hals geknoopte sweater van beige kasjmier en de ecru kleurige chinos maakten duidelijk dat hij niet alleen welgesteld was, maar ook precies wist wat hem goed stond. Hij droeg een zonnebril zodat ze zijn ogen niet kon zien, maar zijn gezicht was regelmatig gevormd met een wilskrachtige mond en een hoekige kin. Selena kon haar blik niet van hem afwenden en vroeg zich af hoe het moest zijn om met haar vingers door dat dikke, donkere haar te gaan. Of die heerlijke mond te kussen... Ongewild ontsnapte haar een diepe zucht.

Het voorwerp van haar bewondering keek ineens op zijn fonkelende polshorloge en vouwde toen snel de krant op om hem onder zijn arm te steken.

Selena ontwaakte met een schok uit haar vervoering. Dat was het herkenningsteken! Haastig trok ze haar Engelse dagblad uit haar tas en stak hem ook onder haar arm. Haar hart klopte nu onstuimig van opwinding: ongelooflijk dat juist de zoon van signore Gionelli de meest aantrekkelijke man was die ze ooit had gezien! Ze vestigde haar ogen strak op hem, want voor geen goud durfde ze deze Italiaanse verrukking zelf aan te spreken.

Haar droomman kreeg haar ineens in de gaten en hij kwam op haar toe, een ongelovige glimlach om zijn mooie lippen. 'Miss Berkman?' vroeg hij verwonderd. Zijn stem had een warm timbre met een onmiskenbaar Italiaans accent.

Selena vond het onweerstaanbaar sexy klinken en knikte gebiologeerd. 'Mister Gionelli?' Zijn nabijheid was zo verwarrend dat ze haar pas opgehaalde Italiaans vergat.

'Sì, sì, sì!' Hij schudde stralend haar hand. 'Alessandro Gionelli.'

Selena staarde naar zijn gezicht en was blij dat hij zijn zonnebril nog op had. Als zijn ogen net zo mooi waren als de rest van hem, zou ze het niet kunnen verdragen.

'Mag ik uw bagage overnemen?' Zonder haar antwoord af te wachten, nam hij haar koffers en begon al voortvarend naar de uitgang te lopen. 'De auto staat voor de deur!' riep hij nog.

Selena pakte haar tas en instrumentenkoffertje en haastte zich achter hem aan door de mensenmassa.

Af en toen keek Alessandro achterom. 'Kun je me nog volgen?'

Voor die glimlach? Tot het einde der aarde! dacht Selena, terwijl de adrenaline door haar lichaam pompte.

Alesandro stopte net buiten de uitgang voor een grote zwarte wagen, opende de kofferbak en laadde haar bagage achterin.

Selena was nog steeds overrompeld door de snelheid waarmee alles gebeurde. Toen iemand de rechter achterdeur van de wagen voor haar openhield, liet ze zich automatisch op de achterbank zakken. Op dat moment zag ze echter dat het bodybuildertype met de blauwe ogen achter het stuur zat... Ze bevroor in haar beweging en liet één been buiten de auto staan terwijl ze met haar rechterhand de deur tegenhield. Wat was dit? De man die het portier voor haar openhield, was ook al zo gespierd. Het leken wel lijfwachten met die oortjes en microfoons!

Via het andere achterportier kwam Alessandro naast haar zitten. 'Trek je voet naar binnen, dan kan hij de deur dichtdoen,' zei hij gebiedend.

Selena schudde haar hoofd. 'Ik wil eerst met je vader telefoneren.' Haar verwarring had plaats gemaakt voor verontwaardiging. Hier klopte iets niet. Ze werd opzettelijk overrompeld. Maar al was ze nog zo overweldigd door de aanwezigheid van Alessandro, ze bleef een mondige vrouw die zelf haar beslissingen nam.

Ze maakte aanstalten om weer uit te stappen, maar Alessandro hield haar met één hand tegen. 'Trek je been in.'

Er lag zoveel gezag in het gebaar dat Selena zich bijna niet kon verroeren. Maar tegelijkertijd prikkelde het haar en terwijl ze naar Alessandro's donkere brillenglazen keek, antwoordde ze op koele toon: 'Als je me niet laat uitstappen, ga ik gillen. En wel heel hard.'

Zijn mondhoeken krulden omhoog en hij boog zich naar haar toe en fluisterde in haar oor: 'En als jij gaat gillen, zal ik je kussen...'

Nooit eerder had een man zo verleidelijk tegen haar gefluisterd. Zijn stem liet een rilling over haar rug lopen en toen hij vervolgens zijn zonnebril afdeed en haar strak aankeek, staarde ze als gehypnotiseerd terug. Gouden vlekjes... Hij had donkere irissen met gouden vlekjes. Prachtige warmbruine ogen, besprenkeld met goud en omkranst door lange, zwarte wimpers. Ze merkte nauwelijks dat hij haar hand van het portier haalde, zodat ze automatisch ook haar been naar binnen trok. Ze zag alleen maar die fluwelen ogen die haar zo plagerig aankeken en dat geamuseerde glimlachje om zijn mond. En alles in haar verlangde ernaar dat hij zijn dreigement zou uitvoeren. Doe het dan! dacht ze hartstochtelijk: kus me!

Maar zodra de deur zich sloot en de sloten dicht klikten, leunde Alessandro weer naar achteren en prevelde: 'Heel verstandig.'

De tweede lijfwacht stapte ook in en de wagen trok snel op.

Selena's gedachten schoten alle kanten op. Wat kon dit zijn? Een ontvoering? Maar ze was bekend noch rijk. 'Wie denk je dat ik ben?' vroeg ze verbijsterd.

Alessandro lachte even en Selena onderdrukte een zucht. Wat een heerlijke lach had hij, zo warm en vrij. Ze voelde de resonantie diep binnenin haar.

Toen antwoordde hij in onverwacht accentloos Engels: 'Selena Bergman, wie anders? Hoewel ik moet zeggen dat je een aangename verrassing bent.' Zijn ogen gleden ongehaast over haar gezicht en lichaam. 'Mijn tante wil je graag spreken. La Contessa Ravello d'Angelo.'

Contessa? Een echte gravin? Selena staarde hem ongelovig aan en besloot af te zien van verdere vragen. Die tante kon niet anders dan een fanatiek verzamelaarster van antieke sieraden zijn. Signore Gionelli had gelijk: Internet heeft ogen.

Uit het raampje zag ze een prachtig groen heuvellandschap voorbijkomen. Daarna reden ze langs de kust en passeerden mooie, oude landhuizen in warme tinten, waar achter de zee flonkerde. Selena voelde dat ze al onder de bekoring van Italië aan het komen was: haar kunstenaarshart werd erdoor aangesproken.

Na driekwartier reden ze een pittoresk oud vissersplaatsje binnen en ze hield haar adem in toen ze het haventje en de schilderachtige baai zag liggen. Het zeewater was diepblauw en de huizen die tegen heuvel opgebouwd waren, hadden pasteltinten die varieerden van zachtgeel en roze tot roestbruin. 'Wow!'

Maar het beeld was in een flits voorbij want de wagen boog weer af en snelde een steile weg op om bij een kasteeltje uit te komen.

Bijna zonder af te remmen jakkerde de auto de kleine boogbrug over om door de geopende poortdeuren de binnenplaats op te rijden en daar abrupt tot stilstand te komen.

'Wow!' zei Selena opnieuw ademloos en keek om zich heen naar de oude muren, bogen en vensters. Charme, historie en stijl, alles leek hier door de eeuwen heen in een volmaakte eenheid samen gekomen te zijn, zonder gekunsteld aan te doen.

De lijfwachten waren intussen uitgestapt en openden de achterportieren.

Voor dat ze wist wat er gebeurde, had Alessandro haar instrumentenkoffertje en handtas gepakt en was hij de auto uitgesprongen.

'Mijn koffertje!' riep Selena verontwaardigd en stapte ook uit. Haar gereedschap was heilig. Ze had het nodig om haar beroep uit te oefenen en niemand mocht er aankomen.

Een van de lijfwachten nam haar bovenarm echter in een stalen greep en manoeuvreerde haar achter Alessandro aan naar binnen. Ze doorkruisten een ruime hal en bestegen een monumentale trap naar de eerste verdieping.

De ruimte die ze vervolgens betraden leek meer op een kleine zaal. De muren waren zachtroze geschilderd en het meubilair was van glanzend donker eikenhout. Maar de meeste aandacht werd getrokken door de oude dame die midden in dat vertrek op haar zat te wachten. Haar hooghartige gezicht en samengeknepen mond verraadde dat ze geen gemakkelijke vrouw was om mee om te gaan.