ISBN 978-94-92392-01-5

NUR 401

2e druk december 2016

Auteur Linda van der Klooster

Vormgeving Robert van der Klooster

© 2015 Linda van der Klooster. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voorwoord

Toen ik in de zomer van 2012 voor het eerst hoorde dat mijn zoontje hoogbegaafd was, ging ik online op zoek naar informatie over hoogbegaafde kinderen. Ik wist namelijk niets over hoogbegaafdheid. Ik dacht dat het een mazzeltje was om zo slim te zijn. Dan komt toch alles je aanwaaien? Waarom was Heron dan zo ongelukkig?

Ik ontdekte dat er wel blogs bestonden over hoogbegaafdheid, vooral geschreven door deskundigen. Ik vond ze leerzaam en ben er meteen een aantal gaan volgen. Ik miste echter een blog vanuit het oogpunt van het hoogbegaafde kind zelf, of in ieder geval vanuit zijn ouders. Ik zocht herkenning en steun van mensen die wisten wat wij meemaakten. Het leek nog niet te bestaan en daarom begon ik ze zelf te schrijven.

Evert de Vos, de toenmalige hoofdredacteur van J/M voor Ouders zag wel wat in een wekelijks blog op de site van het magazine, en zo kwam het dat er ineens meer dan honderd verhalen over Heron (en later over Ilse) verschenen zijn. De beste zijn nu gebundeld, op thema in chronologische volgorde. Je ziet Heron en zijn zusje groter worden en hun ouders wijzer. Tenminste op het gebied van hoogbegaafdheid.

Van een achtjarige, rusteloze natuurliefhebber zie je Heron in enkele bladzijden transformeren tot een puberende, soms hangerige gamer. Je leest waarom hij toch geen hoorn leerde spelen, waarom zijn hoofd werkt als een ruimteschip en waarom ooievaars volgens hem korte pootjes hebben.

Na het lezen van dit boek ken je het verschil tussen verbaal en performaal IQ, weet je wat een matrixcoach doet, wat executieve functies zijn en waarom juist hoogbegaafden vaak faalangst hebben. En ook ontdek je hoe het is om ouder te zijn van een hoogbegaafd kind en waarom stempeltjes en labels soms juist wel nuttig zijn.

Tijdens het schrijven van dit blog heb ik van meerdere mensen de vraag gekregen wat ik mijn kinderen heb aangedaan, door ze zo te labelen en ze zwart op wit in het hokje Hoogbegaafd te plaatsen. Met het label hoogbegaafdheid en mijn verslagen over de goede en minder goede kanten van de hoogbegaafdheid van mijn kinderen zal er nooit meer iemand normaal naar ze kijken, denken de critici.

Ik ben juist blij dat ik mijn blog ben gestart. Door het schrijven van de verhalen kon ik niet alleen mijn gedachten ordenen, maar haalde ik vaak ook hele goede tips uit de reacties op mijn blog. Ouders en leerkrachten deelden hun leerzame, grappige en soms ontroerende ervaringen met me. Dat heeft me inzichten gegeven die de opvoeding van mijn kinderen ten goede kwam.

Met deze bundel hoop ik de lezer een zelfde steun in de rug te bieden.

Rotterdam, december 2015

Hoogbegaafd en hoe het begon

Help, Heron is hoogbegaafd!

Juli 2012

‘Uw zoon is hoogbegaafd.’ Ik kijk de psychologe van het schooladviesbureau verbaasd aan. ‘Heeft hij verder echt niets? Geen adhd, geen autistische stoornis? Zelfs niet een kleintje?’

Het is niet dat ik zo graag een kind met een stoornis wil, maar hoogbegaafdheid verklaart naar mijn gevoel niet de problemen die wij met onze zoon Heron hebben. Ik ging naar dit laatste gesprek toe in de veronderstelling dat er een echt probleem  zou zijn. Misschien iets dat met therapie of een pilletje opgelost kan worden.

Ik herinner me Herons geboorte. Met spoed in de ambulance omdat hij vast bleef zitten in het geboortekanaal. Het geweld waarmee hij met de vacuümpomp uit mijn lijf gerukt werd. In mijn achterhoofd had ik er altijd rekening mee gehouden dat hij misschien zuurstofgebrek had opgelopen.

Niet dat hij langzamer was in zijn ontwikkeling. Die ging keurig volgens het boekje. Maar zijn gedrag…

Als ik links ging, ging hij rechts. Verzocht ik hem stil te staan, dan rende hij weg. Ik moest hem met mijn knie en elleboog tegenhouden om hem vast in de gordels van zijn kinderwagen of autostoeltje te krijgen. Hij was zo’n irritant kotertje dat krijsend op de snoepafdeling van de supermarkt lag. ‘Sterk van karakter’ schreven Robert en ik liefdevol op de vragenlijst van het consultatiebureau.

Peuterpuberteit? Het ging niet over toen hij naar de basisschool ging. Als de juf zei dat ze nu geen piep meer wilde horen, veranderde Heron in een muis. De tien minutengesprekken gingen nooit over zijn prestaties. Altijd over zijn gedrag. En een energie: onuitputtelijk.

Wat was ik opgelucht toen zijn kleine zusje Ilse een zogenaamd makkelijk kind bleek te zijn. Zo een van wie je soms vergeet dat ze in de kamer is.  Zij vormt het levende bewijs dat er niets mis is met onze opvoeding. Maar benadrukte wel steeds meer dat knagende gevoel dat Heron anders is dan andere kinderen.

In groep 4 werden ook zijn rapporten slechter. Hij had concentratieproblemen en leek steeds minder gelukkig te zijn op school. Toen zijn juf en de intern begeleider met de vraag kwamen of wij hem eventueel zouden willen laten onderzoeken, zei ik gretig ja. Robert twijfelde, maar ging akkoord. Hij vond Herons gedrag niet abnormaal voor een jongen, maar zag ook wel dat onze zoon niet lekker in zijn vel zat.

Hoogbegaafd dus, horen we enkele weken en een aantal onderzoeken later. Daar bestaat geen pilletje voor. Wat nu?

Hoogbegaafd, wat nu?

Augustus 2012

Ik dacht altijd dat hoogbegaafde kinderen stil en rustig waren en zich vooral bezighielden met het leren van klassieke talen, het oplossen van wiskundige vergelijkingen of het bespelen van een muziekinstrument. Ik herken niet echt zo’n wonderkind in mijn energieke, eigenwijze en brutale zoon.

Hoewel er – zo terugkijkend – toch aanwijzingen waren voor een hoog intelligentieniveau. Zo sprak hij op zijn 2de al in grammaticaal correcte volzinnen met woorden als ‘dolfijn’, ‘brievenbus’ en ‘helikopter’. Hij kon al snel ingewikkelde bouwwerken en voertuigen van Lego in elkaar zetten. Hij stelde vragen over het universum en de dood. En hij hoefde een liedje maar één keer te horen om het te kunnen zingen.

Een hoogbegaafd kind kan het wel degelijk moeilijk hebben, lees ik op internet. Als hij zich kinderachtig behandeld voelt, gaat hij zich kinderachtig gedragen. Ook kan hij onderpresteren uit verveling.

Omdat Heron anders denkt en zich anders gedraagt dan de meeste andere kinderen, is het geen wonder dat ik soms aan autisme of adhd dacht. Zelfs zijn angst voor harde geluiden en het dramatisch kreunen als er een vork over een bord schraapt, kan bij de hoogbegaafdheid horen.

Een hoogbegaafd kind is iets anders dan een wonderkind, lees ik. Wonderkinderen laten al op jonge leeftijd zien te beschikken over bijzondere vermogens op het gebied van muziek, wetenschap, sport of kunst. Die kinderen hoeven niet hoogbegaafd te zijn. En hoogbegaafde kinderen hoeven geen wonderkinderen te zijn.

Nu we dat weten is het tijd om ons te buigen over de vraag: wat nu?

De psycholoog van het schooladviesbureau die ons heeft verteld dat onze zoon hoogbegaafd is, denkt dat het Leonardo-onderwijs, een school speciaal voor hoogbegaafde kinderen, een goede oplossing voor Heron kan zijn. Maar we kunnen ook proberen het werk op zijn eigen school interessanter en uitdagender te maken.

In eerste instantie moeten we niets hebben van het idee hem naar een andere school te sturen, in een andere stad, en zijn vriendjes achter te laten. Maar gaat hij het wel redden op zijn oude school? Het zal veel extra tijd en inspanning vragen van zijn juf. Kunnen we dat wel van haar verlangen? Ze heeft het al druk genoeg in een 4/5 combinatieklas met 25 kinderen.

We besluiten in ieder geval op gesprek te gaan bij een basisschool in de regio, die enkele klassen Leonardo-onderwijs aanbiedt.

Hoogbegaafd en een kijkje op de Leonardoschool

Augustus 2012

Hoogbegaafde kinderen zien er precies hetzelfde uit als gewone kinderen. Dat constateer ik als we even binnen gluren in een Leonardoklas.

Leonardoscholen zijn basisscholen voor hoogbegaafde kinderen. Ze krijgen leerstof die aansluit bij hun intelligentie en interesses. Zo krijgen ze, naast de reguliere vakken, vreemde talen, onderzoek, filosofie, informatica, muziek en denksporten. Ook leren ze omgaan met hun hoogbegaafdheid. Die speciale vakken worden meestal gegeven door vakleerkrachten.

De eerste Leonardoschool begon in 2007. Inmiddels zijn er in Nederland ongeveer zestig basisscholen die een speciaal onderwijsprogramma aanbieden aan hoogbegaafden, waaronder een aantal Leonardoscholen.

We hebben de directeur van een reguliere basisschool in de regio, die ook Leonardoklassen heeft, om een kennismakingsgesprek gevraagd.

Er is inderdaad niet veel verschil tussen gewone kinderen en hoogbegaafde kinderen, zegt ze. Wel zijn ze vaak beschadigd doordat hun hoogbegaafdheid pas laat herkend is. Ze zijn onderzocht omdat ze op hun oude basisschool onderpresteerden, ongelukkig waren of gedragsproblemen vertoonden.

Dat herken ik. Zelfs ik, zijn eigen moeder, dacht eerder aan ADHD dan aan hoogbegaafdheid als oorzaak van Herons drukke en opstandige gedrag. Wat dat betreft is de Leonardoschool volgens mij te vergelijken met speciaal onderwijs.

Heron zelf luistert niet meer. Hij zit onderuitgezakt te schommelen met zijn benen. Schopt mij steeds even. ‘Wil je misschien een denkspel uit te kast kiezen?’ vraagt de directeur. Terwijl wij verder praten, speelt Heron het spel Roadblock. Hij plaatst een rode auto en huizenblokken volgens een opdrachtkaart op een vierkant bord. Nu is het de bedoeling dat hij politieauto’s in de puzzel legt, zodat de rode auto wordt ingesloten en alle plekken bezet zijn. Hij speelt het voor het eerst, maar heeft het snel door en lijkt zich erg te vermaken.

Hij kijkt pas op als het over computers gaat. Op een Leonardoschool heeft elke leerling zijn eigen laptop met draadloos internet. De Mac wordt op school voor bijna alle lessen gebruikt en gaat elke dag mee naar huis. De computers wisselen snel gegevens uit met elkaar en met het grote touchscreen dat in plaats van een schoolbord voor de klas hangt. Zo kunnen de kinderen ook van elkaar leren.

Die laptop wordt betaald door de ouders. Net als de vakleerkrachten en de speciale projecten en excursies. Het kost per jaar flink wat extra om je kind te stimuleren het beste uit zichzelf te halen. En een leerlinggebonden financiering (het “rugzakje”) is er niet voor Leonardo-onderwijs. Aan ons de vraag of we dat er voor over hebben.

Hoogbegaafd en ineens op een andere school

September 2012

We moeten nu besluiten of we de sprong willen wagen. Onze hoogbegaafde zoon die niet gelukkig is op zijn huidige school, kan naar de Leonardoschool, speciaal onderwijs voor hoogbegaafde kinderen. Maar dan moeten we nu de knoop doorhakken. Het gaat ineens zo snel.

Tot de zomervakantie was er een wachtlijst van ruim een jaar. Nu hebben ze een extra groep opgestart en kan Heron zonder wachtlijst terecht. Mits hij nu overstapt. Op stel en sprong, want de aanmeldingen blijven binnenkomen. Heron wil wel en zijn vader ook. Ik twijfel.

Ik heb praktische bezwaren: veel hogere schoolkosten en twee keer per dag heen en weer rijden omdat de school op een half uur van ons huis ligt. Heron ging bovendien drie dagen per week naar de naschoolse opvang in ons eigen dorp. Dat kan dan ook niet meer. Bij de nieuwe school is wel een opvang, maar de school ligt in een stad die na vier uur ’s middags door files wordt omringd. De dure opvang zou dan in totaal voor slechts een uurtje extra werktijd zorgen.

Toch heb ik vooral last van emotionele belemmeringen. Het had me zo leuk geleken als mijn kind de lagere school kon doorlopen met zijn vriendjes. Hij kent sommige kinderen al van de peuterschool en de crèche, van peutergym en van zwemles. En van het buitenspelen. Heron had vaak ruzie, maar zijn vrienden bleven toch met hem afspreken. Zullen ze hem vergeten als hij op een andere school zit?

En hij had zo’n lieve juf. Vorig jaar zat hij al bij haar in de klas en dit jaar weer. Ze kon goed met zijn onrust omgaan. Moeten we haar niet de kans gunnen met hem te werken nu bekend is dat hij hoogbegaafd is?

Mijn ouders komen langs. Ze gunnen Heron een passende school en bieden hulp: een financiële bijdrage voor de laptop die hij voor zijn nieuwe school moet aanschaffen en vooral ook tijd. Ze willen elke week een dag op beide kinderen passen, zodat ik, zonder opvang, minder werkuren zal hoeven inleveren. En Robert zal de kinderen ’s ochtends wegbrengen, zodat ik maar één keer heen en weer hoef te rijden.

Ik besluit mijn bezwaren opzij te zetten. Heron is vanaf nu een Leonardoleerling. Een laatste schooldag op zijn oude school is er niet. Tenminste, die heeft al plaatsgevonden zonder dat we doorhadden dat het de laatste was. Gelukkig mag hij nog even langskomen voor een afscheid.

Hoogbegaafd en nieuw op school

September 2012

De eerste schooldag. Met een bleek snoetje loopt mijn zoon naast me over het schoolplein. Ik ben net zo gespannen als hij. Wanneer je naar een nieuwe school gaat, weet je wat je achterlaat maar niet wat je krijgt. Wat als het hier helemaal niet leuk is? Wat als de kinderen niet aardig zijn?

We zijn vroeg. Toch zijn er al wat leerlingen in de klas. Omdat deze school de enige in de regio is met onderwijs voor hoogbegaafden, komen de kinderen uit allerlei plaatsen. Sommigen zelfs met taxibusjes. Daarom zijn de klassen al ruim voor schooltijd open. De kinderen vermaken zichzelf.

Heron heeft zijn handen in zijn broekzakken en gluurt stiekem om zich heen. Hij is het type dat eerst de kat uit de boom kijkt. Ik besluit hem een duwtje in de rug te geven. ‘Hoi, dit is Heron en ik ben zijn moeder,’ zeg ik tegen een jongen. ‘Heron is nieuw hier. Wat ben je aan het doen?’

De jongen antwoordt dat hij een tijdschrift leest. Hij maakt er aantekeningen bij. Nee, niet voor de juf. Gewoon, omdat hij het interessant vindt. Dan, alsof ik een knop heb ingedrukt, begint hij te praten. Over een computerspel dat hij graag speelt. Een kwartier lang vertelt hij zo gedetailleerd over het spel, dat ik het gevoel heb dat ik het zelf al tientallen keren gespeeld heb.

Heron, gameliefhebber, luistert vol aandacht. Hij kan soms ook zo babbelen als hij ergens vol van is, zoals computerspelletjes, Lego of tv-programma’s. Een leuk contrast met de eenlettergrepige antwoorden die ik meestal van hem krijg, als ik hem een vraag stel. Misschien hoort tomeloos doorkletsen over interesses bij hoogbegaafdheid.

Inmiddels zijn bijna alle leerlingen aanwezig. Ik denk dat Heron het verder wel zonder mijn hulp af kan. Ik omhels hem en loop de klas uit. Hij rent me achterna en pakt me stevig beet.
‘Het wordt vast leuk en anders mag je terug naar je oude school,’ stel ik hem gerust. Met nog een zoen nemen we echt afscheid.

Buiten gluur ik bezorgd door het raam van zijn klas. Hij is aan het stoeien met de pratende jongen en nog twee andere knullen. Pas als een ander kind hem op mijn aanwezigheid wijst, ziet hij mij. Hij zwaait, lachend. Opgelucht wandel ik naar de auto.

Hoogbegaafd en op de Leonardoschool

Hoogbegaafd en verwend met lesmethodes

September 2012

Tijdens de ouderavond mochten we Herons lesmateriaal doorbladeren. Ik was diep onder de indruk.

Heron gebruikt op de Leonardoschool een paar methodes die hij nog kent van zijn oude school, zoals De Wereld in Getallen en Nieuwsbegrip. De meeste zijn echter nieuw en zoveel mogelijk aangepast aan hoogbegaafde leerlingen.

Zo werken ze, naast de gewone taal- en rekenmethodes, met Rekentuin en Taalzee. Dat zijn interactieve computerprogramma’s, waarmee de kinderen op hun eigen niveau en tempo – als een soort spelletje – taal en rekenen kunnen oefenen.

De landelijke stichting waar Herons Leonardoschool toe behoort, heeft zelf een lesmethode ontwikkeld. Die heet Reis door de Wereld van Kennis. Op de onderwijsbeurs NOT2013 won deze lesmethode de tweede Innovatieprijs.

De methode is speciaal gericht op hoogbegaafde leerlingen. Hij werkt ‘deep level’. Dat betekent dat meerdere schoolvakken tegelijk worden aangesproken: biologie, geschiedenis, aardrijkskunde, filosofie, techniek, kunst. En onderdelen als bronnenonderzoek, discussie en presentatie.

Ook wordt veel met mindmaps gewerkt. Die heten in deze methode Roadmaps, maar het principe is hetzelfde. Het zijn posters, met tekeningen rond een thema. De eerste is bijvoorbeeld Leven. Op deze poster staan verschillende soorten dieren afgebeeld, van eencellige tot nijlpaard. De dieren symboliseren allemaal een aspect van Leven in de breedste zin van het woord: evolutie, taxonomie, ecosystemen, anatomie en erfelijkheid. Bij elk onderwerp staan vragen geschreven, waaruit de leerlingen mogen kiezen. Ook kunnen ze zelf vragen stellen om het antwoord op te zoeken.

Andere thema’s zijn Uitvindingen en Ontdekkingen, Wonen en Bouwen, Sterren en Planeten en Leonardo DaVinci en de Renaissance. Naast de Roadmaps zijn er iBooks, die iedere Leonardoleerling kan openen met zijn MacBook.

Op Herons school zijn ze dit jaar voor het vak Wereldverkenning begonnen met de methode DaVinci, geschikt voor groep 5 tot en met 8. Heron zit in een gemengde groep 4, 5 en 6 en ze werken nu tegelijkertijd aan de thema’s van groep 5. Het ziet er allemaal indrukwekkend mooi uit. Ook hier weer aandacht voor veel verschillende vakken naast en door elkaar. Er zijn per groep drie tot vier thema’s per jaar, van Het ontstaan van het heelal, de aarde en de mens, tot de Nieuwste Tijd. Bij elke groep horen een passend dierenrijkoverzicht, plantensleutel en tijdlijn. Er wordt gewerkt uit boeken, maar ook digitaal in een e-learningomgeving en met filmpjes, links en literatuurlijsten.

Iedere leerling kan zo diep in de materie duiken als hij zelf wil. En voor ouders is er een website om thuis mee te kijken en je alvast voor te bereiden op de verhalen en vragen die ongetwijfeld gaan komen.

Het zijn zulke mooie en goede lesmethodes. Ik gun ze eigenlijk ieder kind.

Hoogbegaafd en op excursie

Februari 2013

Ik begeleidde een groepje leerlingen van Herons school bij een excursie naar het fotomuseum in Rotterdam. Ik koos ervoor niet in zijn groepje te komen. Dat mocht wel en sommige ouders wilden het, maar ik verwachtte juist problemen met mijn zoon als ‘thuis’ en ‘school’ elkaar te veel zouden overlappen.

Alle drie de Leonardoklassen van de school doen deze en volgende maand mee aan het project Foto & Film. Het bestaat uit meerdere excursies, workshops en activiteiten die allemaal rond het thema draaien. Het bezoek aan het Fotomuseum voor de groep 3/4/5 en groep 6 was de aftrap. Ik liep mee met vijf andere hoogbegaafde kinderen uit de groepen 3 tot en met 5. Leerzaam.

D., een jongen uit groep 4, praatte aan een stuk door. Hij wist alles over de Rotterdamse metro, inclusief de stations en vertrektijden op ons traject. M. is een meisje van dezelfde leeftijd en juist een beetje stil. Bij haar vraag je je de hele dag af of ze het wel naar haar zin heeft. Elke keer als ik vroeg of alles oké was, zei ze bedaard “ja hoor”.

Dan de jongere meisjes A. en K. K. zit nog maar in groep 3. A. zit zelfs nog in groep 2, maar mag af en toe meedoen in groep 3. Hoogbegaafd, maar ook gewoon een klein meisje, dat bij het afscheid van papa even moest huilen. Ik gaf haar een Hello Kitty- zakdoekje om de tranen te drogen. En B., een mooie, lieve meid uit Herons klas, gaf haar een snoepje voor onderweg. Zulke verschillende kinderen allemaal. Maar allemaal hoogbegaafd.

Onderweg kon ik af en toe naar Heron kijken. Een stoere, baldadige jongen, in een hecht groepje van vier vrienden. Ze verbruiken veel van de aandacht en energie van de leerkracht, maar ze stralen ook plezier uit en doen enthousiast mee aan de activiteiten. Herons beste vriend D. was erg ongelukkig geweest op zijn oude school, vertelde zijn moeder me. Nu zit hij weer lekker in zijn vel, omdat hij omringd is door gelijkgestemden en niet meer gepest wordt.

Het bezoek aan het fotomuseum was te kort en – voor hoogbegaafde kinderen – te weinig flexibel gepland. Ze kregen presentaties door educatieve medewerkers van het museum, die zich echter precies aan de voorgeschreven tijd en activiteit hielden. Voor dieper ingaan op een onderwerp of juist afdwalen naar iets nóg interessanters was geen tijd en mogelijkheid. Dat leek enkele kinderen te ontmoedigen.

Zo mochten ze in groepjes een afbeelding in negatief afdrukken op fotopapier door het papier, bedekt met het negatief, te beschijnen met een zaklantaarn. Er waren kinderen die eerst tot in detail wilden weten hoe het werkte, er waren kinderen die braaf deden wat hun gevraagd werd en er waren kinderen (héél toevallig net Herons groepje) die wilden ontdekken wat er gebeurt als je het negatief halverwege de belichtingstijd verschuift.

Maar dat mocht niet van de meneer van het museum. Volgens hem was hun afdruk nu mislukt. Misschien. Maar misschien was hun experiment juist erg geslaagd. Zij weten nu echt hoe fotopapier werkt.

Hoogbegaafd en begrepen

juli 2014

Ik raakte in gesprek met een andere moeder. Zij vertelde over haar zoontje, dat waarschijnlijk ook hoogbegaafd is en binnenkort getest wordt. Terwijl we ervaringen uitwisselden, voelde ik af en toe een brok in mijn keel.

Ik werd niet emotioneel omdat het zo slecht gaat met Heron. Integendeel, sinds we twee jaar geleden ontdekten dat hij hoogbegaafd is, gaat het elke dag beter. Hij is groot, sterk, slim en grappig en zit over het algemeen lekker in zijn vel.

Dat was twee jaar geleden, vlak voor we hem lieten testen, anders. Wij dachten niet aan hoogbegaafdheid. Heron was wel slim, maar niet opvallend. De gesprekken met de juffen gingen nooit over zijn schoolprestaties omdat die niet opvallend goed of slecht waren. De gesprekken gingen over zijn lastige gedrag, altijd.

We namen het Heron kwalijk. Waarom kon hij nou niet normaal doen. Waarom was hij niet zoals andere kinderen?

Toen bleek dat hij wel degelijk zoals de andere kinderen was: de andere hoogbegaafden. Heron hoorde gewoon bij een groepje dat niet in zijn klas zat. De dag dat we de uitslag van de test kregen stond onze wereld op zijn kop. Als bij een perfect uitgevoerde salto. De landing, een paar maanden later was net zo mooi. Heron kwam met beide voeten terecht in een klas vol hoogbegaafden. Daar bleek dat hij hartstikke normaal is, voor een hoogbegaafde.

We zijn van ver gekomen. Er waren dagen dat ik jaloers was op moeders van kinderen die normaal met de rest meededen. Nu ben ik eindelijk trots op mijn zoon.

Toen ik dus in gesprek raakte met een andere moeder van een hoogbegaafde, was mijn eerste reactie: weer zo een die het wel hip lijkt om een hoogbegaafd kind te hebben. Maar al snel bleek ik mijn vooroordeel te kunnen opbergen. Dit was een echt hoogbegaafd kind, met echte problemen.

In tegenstelling tot Heron is dit jochie het braafste kind van school. Hij is het ‘sukkeltje’ dat geen zin heeft in rumoer in de klas, omdat hij gewoon door wil werken. Hij zit toevallig in een klas vol stoere knullen en valt dus erg uit de toon. Arm joch.

Ik kende hem niet en had toch zin om hem eens flink te knuffelen, al zit zo’n jongen daar waarschijnlijk niet op te wachten. Wat ik wel kon doen was hem vertellen over mijn ontmoeting met Dolores Leeuwin van het Klokhuis, een paar weken geleden. Natuurlijk kende hij haar en hij vond het erg fijn te horen dat zij, net als hij, hoogbegaafd is en bovendien altijd erg haar best heeft gedaan.
Hij staat niet alleen.
“Ik wil later ook bij het Klokhuis werken”, zei hij blij.
Ik vertelde hem dat hij daar, net als Dolores Leeuwin, zeker op de juiste manier voor in elkaar zit.

De moeder van deze jongen weet nog niet hoe zijn toekomst er uit ziet. Leonardo onderwijs kan een oplossing zijn, maar ondanks alles wil dit jongetje zijn klasgenootjes niet kwijt. Ik gun hem een goede oplossing. Een ding heeft hij al: een moeder die hem begrijpt.
Heel belangrijk.

Hoogbegaafd en de juiste leerkracht

Augustus 2014

Je  moet als leerkracht van heel goede huizen komen om met hoogbegaafde kinderen te kunnen omgaan. Net als de meeste kinderen zijn ze wild enthousiast, snel verveeld en op zoek naar avontuur. Bij hoogbegaafden is dat echter nog een stapje (of tien) erger. Het is niet voor niets dat ik vermoedde dat mijn zoon ADHD zou kunnen hebben, toen hij twee jaar geleden het testtraject in ging.

Toen ik hoorde dat Heron hoogbegaafd was, verbaasde me dat. Hij zat nooit stil in een hoekje wiskundige berekeningen te maken, celloconcerten te componeren of vreemde talen te oefenen. Als leek stelde ik me voor dat hoogbegaafden dat doen. En dat ze mager, bleek en bebrild zijn en alleen interesse hebben in kwantummechanica, dinosaurussen of insectensoorten.