EEN BEETJE HEMEL

*

C. HAMPTON JONES

*

Uitgave\ : Een Beetje Hemel

© 2017 Auteur C. Hampton Jones

Publisher: HamptonJones Books The Netherlands

-

ISBN/EAN: 9789492397379

-

MMXVII-IX

-

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden  verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

-

Alles in dit boek is fictief (verzonnen door de auteur): schijnbare overeenkomst met bestaande of al overleden personen van situaties, plaatsen of karakteristieken berusten op louter toeval.

-

.

I Ching Hexagram 49: de Snelle  Omwenteling:

-

Gemengde tekens: de Omwenteling ontkent

een Status Quo

-

Het tegengestelde wordt alleen mogelijk

gemaakt als de tijd Rijp is.

-

Jij wordt alleen een Uitverkoreneals jehet vertrouwenvan de gehele Mensheidhebt verdiend.

-

Je wachtwoorden  zijn:

Orde en Helderheid.

-

AIGUILLE DU MIDI

-

Ze probeerde niet te klappertanden, terwijl ze op het ijskoude terras neerhurkte.

God in de Hemel, wat haatte ze kou! Haar designer spijkerbroek leek al bevroren voordat haar billen de ijzige grond raakten.

Ze dwong zichzelf op te houden om over de kou na te denken. Ze kon alleen nog maar met beide handen haar hoofd omklemmen, dat aanvoelde alsof ze een onuitroeibare kater had.

Haar kaken prikkelden … de onafwendbare

'afterwarp' migraine zocht alweer haar venijnige weg door haar hoofd.

“Eli, Eli…” chantte ze zachtjes.

Soms hielp de chant; ze had hem geleerd van haar vriendin Karlijn, die nu al jaren in een eenzaam graf op een Haagse begraafplaats lag.

Het was Jezus’ jammerklacht geweest aan het kruis. Niet dat Karlijn in Jezus meer had gezien dan weer een andere spirituele gids. Goed beschouwd had Lucinda nooit geweten wààr

Karlijn haar spirituele troost vond. Karlijn had haar eigen ideeën gehad over goden, duivels, monniken, vampiers en engelen.

Lucinda had daar vaak het hoofd over geschud. Ze had daar ook nog eens haar bezorgdheid over uitgesproken tegen Koninklijke

Riek, de vrouw die dacht dat ze ooit Maria was,  Jezus moeder, in een ver vorig leven.

“Karlijn haalt zich ernstige dingen op haar hals, als ze zo doorgaat!” had ze verontrust uitgeroepen.

Daarna had ze gebloosd. Wie dacht ze eigenlijk wel dat ze was om kritiek te hebben op  Reiki-meester Karlijn? Lucinda was een nieuwkomer in de spirituele wereld van de  Rieken, de Karlijns en de Rolanda's. Ze was de jongste aanwezige die van niets wist!

Riek had haar gealarmeerd aangekeken.  Lucinda wist dat Riek haar om de een of andere

reden altijd heel hoog had zitten. Riek had haar  altijd genomen voor wie ze was met haar vreemde  fratsen. Als nieuwkomer in het spirituele kringetje  van de vrouwen had  Lucinda geen last van ‘hang- ups’ en vooroordelen. Het maakte haar een nog  vreemdere eend in de bijt. Een paradijsvogel  onder de eenden, had Riek vaak gegrapt.

Riek had haar schouders vastgepakt en  Lucinda zag dat ze huiverde.

“Als ze zo doorgaat wordt ze heel ziek, Riek!  Iemand moet haar waarschuwen!”

Riek liet haar mondhoeken en haar schouders zakken.

“De dingen zijn, zoals ze zijn, lieverd. Er zal voor Karlijn niet makkelijk een weg terug zijn...  Ze weet best hoe je erover denkt, maar ze zet toch haar zin door.”

“I hate to be right!” had Lucinda gedacht toen  de prachtige wit glanzende kist langzaam het  diepe familiegraf in zakte. Ze had er bijna een  hardgrondig ‘Godverdomme’ aan toe willen  voegen, maar haar nieuwe respect voor het alom  Grote Wezen was in de loop der jaren tot  buitengewone proporties gegroeid, nu ze wist wat  ze wist. Ze hield haar heiligschennis maar  voorzichtigheidshalve voor zich.

Nu had ze alleen nog maar Karlijns chant...  Eli! Eli! En die was “gestolen” van de enige Grote  Geest naar wie haar hart altijd weer scheen uit te

gaan.

Verdomme.

-

Hij vond haar, terwijl ze diep ineengedoken tegen de railing haar hoofd wiegde.

“Luce?” vroeg hij bezorgd.

Ze keek hem aan door de spleten van haar half dichtgeknepen ogen.

“Christus, niet weer hè?”

Hij stopte zijn handen kleumend in de zakken van zijn ski-jack.

“Of was het de Chablis?”

Ze schudde haar hoofd, terwijl haar groene ogen zich met tranen vulden.

“Ik stuur de heli naar het middenniveau,” zei hij nors, “Jean-Paul haalt je hier wel op. Ik ga terug naar binnen.”

Hij draaide zich bruusk om, maar bedacht zich blijkbaar op het zelfde moment.

Hij knielde berouwvol bij haar neer en kuste haar zachtjes op de lippen en ogen. Haar tranen veegde hij weg. Ze was zijn ster, zijn leid- ster.  Wat vergat hij dat toch altijd makkelijk!

“Je gezicht bevriest nog op deze hoogte…” mompelde hij, “terwijl jij toch makkelijk in hogere sferen moet kunnen leven?”

“Ik weet het niet…” fluisterde ze met moeite,  “Die verdomde warps. Ik was er niet op bedacht.  Maar ik begon me direct in de eerste lift al zo misselijk te voelen. Het spijt me, lief. Ik ben nu eenmaal niet als de meeste vrouwen!”

Hij glimlachte wat bitter. Had elk voordeel niet zijn nadeel, zoals elk nadeel zijn voordeel had?

“Ik laat je naar Genève brengen. Ik kom later!”

“Rode hoge hakken later?” vroeg ze onschuldig.

“Mmm, je brengt me op een idee!” glimlachte hij.

“Je moet wel gek zijn om hier op hoge hakken naar toe te komen. Typisch, hoor!”

Lucinda hoorde een harde toon in haar anders zo melodieuze stem.

“Kom nou maar!” zei hij glimlachend, terwijl hij haar omhoog hielp.

Hij ondersteunde haar naar de ijzige tunnel en

wenkte Jean-Paul.

“Ik had een verrassing voor je, maar die kan

nu beter wachten. Ik zie liever tranen in je ogen

van vreugde dan van hoofdpijn!”

“Oh,” antwoordde ze berouwvol, “heb ik

weer een verrassing verpest?”

Toen hij weg liep staarde ze naar zijn lange

rechte rug en zuchtte. Het was zo moeilijk om niet

vreselijk veel van hem te houden, ook al wachtte

er in het restaurant iemand ongeduldig op hem

met hoge rood gehakte schoenen. Het stomme

nest!

**

EEN LIJKWADE

-

“Hoe krijg je het voor elkaar?” vroeg ze  terwijl ze behoedzaam om zich heen keek.

André haalde zijn schouders op.

“Je weet toch dat veel geld alle deuren opent?  Ook garagedeuren in basilieken van kardinalen.”

Ze lachte.

“Net waren we  nog aan het rondrijden in een  razend druk verkeer en nu staan we in een  parkeergarage die bijna helemaal leeg is. En  gelukkig hoog genoeg is voor je deuren.”

Ze wees naar de omhoog staande deuren van  André’s Ferrari.

“Ben je er klaar voor?” vroeg André .

Ze fronste haar wenkbrauwen.

“Je hebt me nog steeds niet verteld wat we  hier gaan doen.”

“Ik wil dat je iets voor me uittest.”

Hij draaide zich om en liep naar de  liftschacht.

“Uittest?” vroeg ze verbaasd.

Hij knikte terwijl hij op de knop voor de derde  verdieping drukte.

“De Chevaliers hebben me gevraagd of jij iets  kan uittesten op zijn waarachtigheid.”

“Hier in de Duomo van Johannes de Doper?”  vroeg ze, “Maar, dat is… dat is waar de Lijkwade  is!”

“Buitengewoon scherp van je!” lachte hij, “Ik  geloof dat we deze kant op moeten. Ah, de  secretaris van de kardinaal himself!”

“Moet ik iemands ring kussen?” vroeg  Lucinda onzeker.

André grijnsde.

“Cara heeft me daar niets over gezegd.”

“Cara?” vroeg Lucinda, “Wat heeft zij met het  uittesten voor de Chevaliers te maken?”

“Niets,” vervolgde André terwijl ze achter de  secretaris van kardinaal Poletto aan liepen, “maar  ze is de enige die nog katholiek is en niet  gescheiden. Zij heeft dit voor ons geregeld, met  behulp van een enorme donatie natuurlijk, voor de  reparatie van het dak van de Lijkwade Kapel. Het  is in 1997 praktisch door een brand verwoest.  Passend, vind je ook niet?”

Lucinda knikte beduusd. Ze betrapte zich erop  dat ze na zes jaar huwelijk met André nog steeds  niet gewend was aan de macht van het grote  fortuin van de familie.

-

“Wat nog passender is…”

Hij opende een deur voor haar en liet haar  passeren, “Is dat deze Duomo is gewijd aan de  heilige Andreas.”

Hij knipoogde naar haar.

“Waar gaan we naar toe?” vroeg ze, nog  steeds onder de indruk, terwijl ze enkele  verdiepingen omhoog zoefden.

“Hij ligt in een speciaal gebouwde brandvrije  kluis, sinds de brand in 1997. De wade schijnt  vuur aan te trekken, hij is zo vaak bijna door  brand verwoest! Je zou er bijna wat van gaan  denken. Ik geloof dat we er zijn. Zal ik je alleen  laten?”

Ze keek haar man schuins aan.

“Ik weet dat je niet gelovig bent, en ook niet  zo acceptabel na al je scheidingen, maar wel dat  je waarschijnlijk net als ik brandt van  nieuwsgierigheid. Kom maar gewoon mee. De  bewakers van de wade zullen me er vast niet mee

alleen laten, dus ik zou niet weten waarom je ook

niet zou kijken.”

-

Ze staarde neer op een linnen doek dat bruine strepen vertoonde van brand- en waterschade.

Ze greep André’s hand hard beet.

De hoeders van de wade, enkele hooggeplaatste priesters, keken haar streng aan.  Het was haar verboden om iets aan te raken. De hoeders droegen zelf witte handschoenen, hoewel de wade onder een glazen plaat lag in een speciale langwerpige kist, die direct de enorme kluis in en uit kon worden geschoven.

“Oh, mijn hemel!” fluisterde ze en ze greep naar haar slapen.

Ze voelde migraine en een scherpe misselijkheid opkomen.

“Gaat het, lieverd?” vroeg André, terwijl hij

haar om haar middel vast pakte.

“De stoel,” kreunde ze, “het is weer zo’n

warp. Oh André, er is geen twijfel mogelijk! Hij

was van hem.”

André zette haar voorzichtig op een

klaarstaande stoel. Daar vandaan kon Lucinda nog

net gefascineerd in de langwerpige kist staren.

-

“Wat bedoelde je met van hem?” vroeg André  nieuwsgierig.

Ze zaten in hun suite in het Principi di  Piemonte hotel op een gerieflijke bank.

Lucinda leek langzaam over de gevolgen van  haar laatste ‘warp’ heen te komen.

“Het is… Ik mag het eigenlijk niet zeggen…”  hakkelde ze.

“Net zo min als je over de Hiërarchie mag  praten?”

Er klonk lichte spot in zijn stem. Lucinda wist  dat hij het haar kwalijk nam dat ze spirituele  geheimen voor hem achterhield, maar sommige  geboden waren nu eenmaal onverbiddelijk.

“Afgezien daarvan staat het zo vreemd.”

“Niets menselijks is mij vreemd!” quote hij,  terwijl hij haar hand pakte.

Ze boog het hoofd.

“Ik was erbij. Je weet wel, een leven met  hem.”

Hij knikte. Zo langzamerhand wist hij alles over reïncarnatie en haar ferm gewortelde ideeën daarover.

“Vertel me nu niet dat jij in een vorig leven  Maria Magdalena was!”

Ze glimlachte fijntjes.

“Nee, niet Maria Magdalena. Iemand anders.  Ik geloof  er stellig in dat ik hem heb gekend. Ik  voelde zijn aanwezigheid nog in dat doek. Geen  wonder dat Hitler het wilde hebben!”

“Wat moest Hitler nu met het ultieme teken  van christendom?” vroeg André. “Voor zover ik  weet hield hij van alles wat Arisch was en dat had  voornamelijk zijn oorsprong in Noorse en  Keltische mythen.”

“Hij had de Lans ook gestolen. Misschien  geloofde hij dat die artefacten hem  onoverwinnelijk maakten. Hij was enorm  bijgelovig. Waarom wilde je me over de Lijkwade  uittesten?”

Lucinda begon zich langzamerhand veel beter  te voelen.

“De Chevaliers hechten waarde aan je

oordeel, dat weet je. Als we ooit een vrouw in ons  midden accepteren ben jij waarschijnlijk de

eerste. Be it as it may: we hebben een aanbod  gekregen voor de recente vondst van een ander  artefact. Naar alle waarschijnlijkheid is het  Keltisch, maar het duurt maanden om de echtheid  uit te testen en we hebben er haast mee om hem te

kopen als hij echt is. Het is een grote gouden  ketel. Sommige denken dat het de Graal is, maar  hij lijkt meer op de Ketel van Overvloed van de  Kelten.”

“Oh!” Lucinda greep weer naar haar hoofd.

“Grote God, André, doe je het expres?”

Hij knielde voor de bank neer en nam haar

hoofd in beide handen.

“Betekent deze reactie dat hij echt is?”

Ze slaagde er net in om haar hoofd te

schudden.

“Nee,” kreunde ze, “een warp… in een ander

leven!”

**

CHIEMSEE

-

De vrouw trok aan de kraag van haar nerts -bontjas. Het was steen koud en ze betreurde het dat ze geen warme wollen das om had gedaan.  Iedereen wist dat bontjassen niet gemaakt waren om de draagster warmte te gegeven door hun ongelukkige ontwerp, maar om  te laten zien dat je status had.

Ze gluurde langs het stenen muurtje van het verborgen boothuis en zag dat Hans liep te zwoegen met de last in de grote kartonnen doos.

“Hans!” fluisterde ze, “Ik ben aan deze kant.  Stop dat ding in de roeiboot, dan kunnen we eindelijk gaan!”

Hans keek snel op naar haar. Ze wist dat hij voor zijn leeftijd nog uitstekende ogen had.

“Bijna gepiept, Mevrouw,” fluisterde hij terug.

Ze zag dat het pak nu voor in de roeiboot lag.

“Op de spits, dan kan ik er makkelijker mee overweg!” waarschuwde ze haar trouwe butler.

“Ik ga met u mee!” zei Hans vastberaden.

Geen haar op zijn hoofd dacht er aan dat hij zijn werkgeefster van in de zeventig alleen dat ijskoude meer op liet roeien.

“Hans, ik wil niet dat je meer weet, dan wat je tot nog toe hebt gehoord! Het is veel te gevaarlijk!”

Hans klemde zijn kaken op elkaar. Hij zat er nu eenmaal tot ver over zijn oren in, dus wat maakte dit laatste tochtje op de Chiemsee nog uit?

Hij schudde zijn hoofd.

“Twee kunnen meer dan één, Mevrouw.”

“Als hij erachter kom dat ik hem hier heb gedumpt dan zullen we een ijselijke dood sterven!” waarschuwde ze hem.

“Waarom is dat ding zo belangrijk voor u?” vroeg hij.

Ze lachte schamper.

“Dat ding interesseert me alleen maar omdat hij er zo’n waarde aan hecht. Hij heeft het me zelf gezegd, die moordenaar!”

Hans probeerde een huivering te onderdrukken. Niemand, maar dan ook niemand durfde op zo’n manier over de Fűhrer te praten.

Ze keek plotseling om naar het pad waar de van de tuinman geleende DKW stond. Hoorde ze iemand?

“Snel!” beval ze.

Later zouden ze wel verder kibbelen over hun

vlucht naar Zwitserland. In ieder geval zou de

tuinman blij zijn met de auto ruil.

**

TERUGKEER NAAR BERLIJN (1943)

-

I Ching hexagram 41: Het Offer

Vermengde tekens:

Pas na de Ondergang door het Offer is er weer

plaats voor Bloei.

-

Het Kwade verheft zich

hoog als een berg

Het Hart verdrinktals in de diepten van het Duistere water

-

-

Ze had het hele eind van Wannsee naar  Monbijou moeten lopen. Er was nooit een goede verbinding geweest tussen Wannsee en de villawijk waar haar oma woonde om de eenvoudige reden dat niemand van Oma’s gasten ooit gebruik hoefde te maken van het openbaar

vervoer.

Op het station Friedrichstrasse had Hanslein niet klaar gestaan met de auto. Ze had eindeloos gezocht tussen de resten van de overkapping van het grote station, maar Hanslein, oma’s legendarische butler en chauffeur was in geen velden of wegen te bekennen geweest.

Ze zeulde moeizaam met haar grote koffer en werd moedeloos van het pijnlijke gevoel in haar

armen.

Oma’s huis stond in een uithoek van het deftige Grunewald. Het was inderdaad het handigst geweest om in Wannsee uit te stappen, maar dat  nam niet weg, dat ze een hele afstand had te overbruggen tot het hek van de villa.

Ze had zich gelukkig geprezen dat er al een verbinding naar Wannsee was geweest in dat door zovele bombardementen getroffen Berlijn.

Oma’s vader, Overopa Friedman, had de villa in Grunewald laten bouwen. Hij was steenrijk geworden in de staalindustrie. Lisa herinnerde zich hem als een bijna komische besnorde, sombere en dominante man die eeuwig in een zwart rokkostuum gekleed rond liep. Hij was altijd heel deftig geweest en zijn enig bekende uitspatting was zijn huwelijk geweest met Elisa  Meyer, de beeldschone Joodse dochter van Eli  Meyer, de “handelaar in alles, maar voornamelijk goud”.

Sarah Friedman, haar oma, was hun enige dochter, zeer tot verdriet van Rudolf Friedman, want met al zijn geld had hij geen zoon om zijn succesvol imperium voort te zetten. Hij was onvoorstelbaar en onwrikbaar patriarchaal geweest. Oma mocht wat hem betrof alleen maar opzitten en pootjes geven.

Oma Sarah had zich altijd weinig van haar deftige vader aangetrokken. Ze had het bestaan om de knappe blonde Hollander Thomas Vellinga

te trouwen, die Overopa voor zaken bezocht in

Berlijn.

Thomas was een vrijgevochten Hollander, die

ver van Berlijn woonde. Gezien Over-opa’s

strenge reputatie werd dat niet als toeval

beschouwd. Thomas had oma Sarah tot zijn

sterfdag in Rotterdam gehouden.

Daarna was Oma Sarah teruggekeerd naar

Monbijou in Grunewald. Haar dochter Elisabeth

bleef in Rotterdam wonen met de reder Jan

Voerman en hun twee kinderen Lisa en Hans.

-

Lisa veranderde de koffer van arm. Ze

zuchtte diep. De hele reis van Travemünde naar  Berlijn was bepaald geen lolletje geweest.

Oma had haar naar een verre oer-Duitse  achternicht gestuurd van de kant van haar vader,  toen  de eerste bommen op Berlijn vielen.

Oma had haar in 1939 naar Berlijn laten  komen, om haar de kansen te geven van een  “debuut” in de Duitse hoogste kringen. Oma’s  timing leek op zich goed te zijn geweest: de  Duitsers veroverden in 1940 haar geboortestad  Rotterdam en sinds het bombardement was de

stad volgens de berichten nog altijd een chaos. De  stad onderging zware tijden, niet het minst door  de veelvuldige afvoering van arbeiders uit het  havengebied voor de Duitse Arbeidseinsatz.

Lisa’s ouders, die zich heel goed realiseerden  wat het kon betekenen om in deze tijden een

Joodse grootmoeder te hebben en een Duitse grootvader, waren blij dat Oma haar bij zich had willen nemen.

De rederij van haar vader had in 1939 stil gelegen door gebrek aan orders. Vader was rijk genoeg om hun huishouden in hun Kralingse villa te handhaven, maar het huis werd in 1940 in beslag genomen door happige Duitsers. Vader,  Moeder en Hans hadden moeten uitwijken naar  IJsselmonde, waar hun oom Dirk Voerman meerdere arbeidershuisjes had.

Het was bepaald een overgang geweest van de ruime villa naar een woninkje met drie kamers, maar haar ouders prezen zich gelukkig met hun nieuwe kleine behuizing.

Jan Voerman was blij dat hij nooit had gekoketteerd met de Duitse afkomst van zijn vrouw. Dit kwam voort uit het feit, dat hij haar twee jaar na het eind van de Eerste Wereldoorlog in Berlijn trouwde. De Hollanders hadden, ondanks hun neutraliteit in die oorlog, nooit meer veel op gehad met alles wat Duits was. Wie zich verwonderde over het lichte accent van zijn vrouw, vertelde hij, dat ze afkomstig was uit  Limburg: daar werd immers ook een mengelmoes van Duits en Nederlands gesproken. Hij had er voorzichtigheidshalve op gestaan dat ze de hardere klanken in haar spraak zou afleren.

Oom Dirk had zijn broer wel dat huisje verhuurd, maar hij bleef er altijd even nerveus

over. Zijn schoonzusje was weliswaar slechts één  kwart Jodin, maar volgens de Joodse wetten werd  ze als volledig Joods beschouwd, omdat het

Joods-zijn zich voortzette via de vrouwelijke  afstammingslijn. Daarbij waren mama’s ouders  Duits. In bezet Nederland kon het allemaal bijna  niet erger. Elisabeth deed haar best om haar

Duitse afkomst te verdoezelen en aan het Joodse  geloof hadden haar moeder en zijzelf zich bepaald  weinig gelegen laten liggen. De dag dat Elisa  Meyer met Rudolf Friedmann trouwde, kon wat  Elisa betrof de Thora en al zijn ingewikkelde en  beperkende regels in de modder zakken. Haar  vader Eli had dat met lede ogen aangezien, maar  sinds de dood van Sarah’s moeder, was er met  haar geen land te bezeilen geweest.

De financieel gelukkige verbintenis kwam  voor Eli als een geschenk uit de hemel en zodra

de Joodse gemeenschap hem erom begon uit te  braken, liet hij dat met Joodse gelatenheid over  zich heen  gaan.

“Ach ja, een ontaarde dochter!” pleegde hij  tegen Rabbi Pratzman te klagen. Hij voorzag de  synagoge dan van een som geld, niet te veel, maar  genoeg om de Joodse raad rustig te houden.  Natuurlijk deed het hem allemaal in zijn hart wel  pijn: een Jood is toch altijd een Jood, nietwaar!

De IJsselmondese bevolking werkte ook niet  echt hartelijk mee. In deze gevaarlijke tijden werd  elk nieuw gezin argwanend bekeken, vooral een

gezin dat kwam wonen in het huis van de familie  Moserman die op een nacht in een  overdekte  Duitse vrachtauto was verdwenen om nooit meer

terug te keren.

Iedereen koesterde wel vermoedens over het  lot van de Mosermans, maar men wachtte zich om  ze hardop uit te spreken. Het lot van de familie  Moserman wekte hun medelijden, maar ook hun  angst. Bij de Duitsers wist je maar nooit waar het  hun om te doen was. Er was teveel bekend over  voorkeursbehandelingen en verraad. Hoe dapper  blijf je als je kinderen in leven hebt te houden,  terwijl je man is verdwenen, ondergedoken of  voor de Einsatz meegenomen?

Elisabeth werd gezien als een hele vreemde  eend in de IJsselmondese bijt en het verhaal over  haar Limburgse afkomst werd maar half geloofd.  Nee, die familie Voerman kon je maar beter uit de  weg blijven, ook al waren ze dan ergens verwant

met de familie die half IJsselmonde van hun  levensonderhoud voorzag door het werk op de  werven en de rederij in Rotterdam-zuid.

-

Lisa had een angstige reis gehad, maat gelukkig waren de controles onderweg niet veelvuldig geweest. Voor de verder vorsende ondervragers had Lisa verzonnen, dat ze overkwam om in Grunewald in de huishouding te gaan werken, zelfs nu Berlijn constant bloot gesteld werd aan geallieerde bombardementen.

Gelukkig hadden noch Lisa’s achternaam  Voerman, noch Oma’s naam Vellinga-Friedmann enige achterdocht bij de controleurs gewekt.

Uiteraard had moeder Elisabeth het nimmer noodzakelijk gevonden om haar kleding te tooien met de geel met zwarte Davidster. Ze was al tegen haar wil kwart-Joods maar haar kinderen hadden er wat haar  betreft helemaal niets mee te maken.  Daarbij was haar eigen moeder volgens de nieuwe  Duitse wetten een ‘Halbjude’ en daarvoor golden toch niet dezelfde regels als voor de ‘Volljuden,’ ook al niet omdat ze een zogenaamd ‘gemengd huwelijk’ was aangegaan.

Dat Lisa door half Duitsland naar het nu zo

gevaarlijke Berlijn reisde, wekte wel bevreemding  bij sommige nieuwsgierige controleurs, maar Lisa  werd toch geen haarbreed in de weg gelegd.  Berlijn had voor de Duitse controlediensten de  magische klank van de  Rijkskanselarij van hun  aanbeden Führer.

De meeste Duitsers hadden het veel te druk  gehad met de mobilisatie naar Rusland, waar de  strijd om Stalingrad begin van het jaar, voor hun  geliefde Führer in een ramp was omgeslagen.

Lisa herinnerde zich hoe treurig haar moeder  had gekeken, toen Lisa het aanbod van haar oma,  om over te komen in 1939 met beide handen  aangreep. Lisa was net achttien geworden en ze  had zich aan geen enkele jongen in Nederland  gehecht. De Hollandse jongens in Kralingen, die

in Elisabeth’s ogen van stand genoeg waren om  over een verbintenis te mogen komen praten,  hadden wel iets anders aan hun hoofd gehad, zo  pal voor het uitbreken van de oorlog. Daarbij was  er altijd die knagende factor van Lisa’s Duitse  afkomst. Nee, Lisa had er waarschijnlijk niets  mee te verliezen om in Berlijn haar geluk te  beproeven. Half-Hollands in Berlijn was toch  altijd een betere kombinatie dan half-Duits in  Holland.

-

Tijdens haar treinreis had Lisa angstig naar de lucht gestaard. De geallieerde bombardementen op de Duitse havens en het  Ruhrgebied waren aan de orde van de dag. Ze kon helaas alleen maar bidden en hopen, dat haar trein niet door een bom zou worden getroffen.

De reis naar Berlijn voerde door het droefgeestige Duitse Hoogland waar op vele stations grote groepen mensen gelaten stonden te wachten op treinen die steeds minder regelmatig aankwamen.

Het had Lisa allemaal wel verbaasd, maar door de spanning van de reis had ze er niet verder over nagedacht. Ook had ze zich er het hoofd  niet over gebroken, dat de trein naar Berlijn ‘gewoon’ volgens een of andere dienstregeling reed, in deze moeilijke tijden. En aan de grote hoeveelheid  Duitse soldaten die op deze rit meereed had ze

zich niet hoeven storen in haar met rood pluche  beklede eerste klas coupé.

Het was een onaangename verrassing voor  Lisa, dat Hans op Bahnhof Friedrichstrasse niet te  vinden was geweest met Oma’s zwarte Adler. Ze  had met tegenzin moeten uitzoeken om hoe laat  de stedelijke trein naar Wannsee vertrok en ook  die gegevens van de dienstregeling kwamen niet  bepaald overeen met de werkelijkheid. Hoewel ze  om half twee met de trein was gearriveerd, had ze  pas laat in de middag een staanplaatsje kunnen  bemachtigen in de tram op de Zuidlijn.

-

Grunewald maakte een vredige, landelijke indruk op haar. Overal lagen de villa’s als met de losse pols verspreid langs de hoofdstraat die door  Berlijns villapark voerde. Overgrootmoeder Elisa had wel geweten wat ze wilde, toen ze Rudolf  Friedman ertoe overhaalde om een huis  in het deftige Grunewald te laten bouwen. De Berlijnse high-society resideerden er immers, evenals de rijkere leden van de Pruisische aristocratie, die hun pied-a-terre wensten te hebben in Berlijn. Ze had wel de bewoners van de wijk tegen zich in het harnas gejaagd door haar huis Monbijou te noemen in navolging van het oude afgebroken stadsslot Monbijou van Frederik de Grote, maar  Elisa Friedmann was even eigenzinnig geweest als mooi en ze had jarenlang de Grunewaldse

clique en chique aangevoerd in haar extreme

drang naar bijzondere uitspattingen.

-

Nadat Lisa zich voor de derde maal in de

straat vergiste, zette ze haar koffer in het gras van  de met grote eiken- en lindebomen beplante laan.  Licht hijgend ging ze maar even op haar koffer  zitten, peuterend aan haar lage zwarte pumps,  waarop ze, door de oorlogsschaarste, nu al bijna  twee jaar liep. Ze besloot haar hoofddoek af te  doen en schudde haar volle roodbruine lokken,

die ver over haar schouders naar beneden dansten,  los. Ze zocht in haar zwartleren handtasje naar  haar poederdoos met spiegeltje. In het spiegeltje  van de geopende poederdoos keek haar een licht  bezweet en vermoeid meisjesgezicht aan. Er  parelde zweet boven haar volle rozerode lippen.  De zomer had zich vroeg ingezet dit jaar en de  meiavond was ongewoon warm. Daar zat ze dan,  ergens midden in Duitsland een land, waarmee  haar vaderland in oorlog was en dat het thuis was  van haar voorvaderen.

Eenentwintig jaar jong sinds 25 april 1943, nog maar een week geleden. Ze kneep haar ogen dicht tegen de nog uitbundige stralen van de ondergaande zon. Wat zou ze graag haar zware gevoerde regenjas uittrekken. Maar dat betekende, dat ze hem dan over haar arm moest gaan dragen.  Ze vond het maar beter om hem aan te houden en stond wat stram van haar  koffer op. Ze was altijd

wat mollig geweest, maar het laatste jaar in  Travemünde was geen jaar geweest van melk en  honing. Er was maar net voldoende te eten  geweest. Haar molligheid was verdwenen als  sneeuw voor de zon. Haar liefde voor het roeien  op de binnenmeren van de zee hadden haar een  gespierdheid gegeven die haar figuur absoluut ten  goede kwam, hoewel het nu niet echt naar de  maatstaven van de mode in die tijd was.

Ze sloeg haar grijze plooirok af en hervatte  zuchtend haar tocht. Als ze er nu maar alvast

was...

-

De dikke man met de zware onderkinnen

sloeg de as van zijn sigaar af, terwijl hij  telefoneerde.

“Zo dus je hebt eindelijk die verdomde oude  Jodin opgepakt?” schalde hij in het mondstuk.

“Haar knecht ook? Wat, verzet? Wat denkt  die idioot wel? Huh? Neer geknuppeld? Voer je  hem nog af? Wat interesseert mij zijn Arische  uiterlijk nou? Huh...? Nou je ziet maar wat je  doet... Maar die Friedmann gaat op transport, en  wel meteen! En het huis? Goed zo, keurig, keurig,  de Stadtscommandatur zal je dankbaar zijn!”

Vergenoegd legde hij de telefoon terug op de  haak.

“Zo Sarah Friedmann,” mompelde hij, “dat  was dan even tussen ons!”

Hij verzonk in diep gepeins. Hij had altijd al geweten, dat er iets aan de hand was geweest met de afkomst van die Friedmann. Maar zolang hij hoop koesterde op een verbintenis met Sarah  Friedmann en haar staalmiljoenen was haar geheim veilig bij hem geweest. Sarah Vellinga, geboren Friedmann, had al tien jaar geleden hemel en aarde bewogen om de archieven van de burgerlijke stand van Berlijn in te komen om de papieren van haar moeder te laten vervalsen. Echt nodig was dat niet gebleken: de archieven waren tijdens een recent bombardement vernietigd.

En laten we wel wezen, dacht hij grijnzend, iedereen wist het toch van die Rudolf Friedmann.

Nou ja, iedereen... Dat huwelijk was een jaar of zestig geleden breed uitgemeten in de pers.

Romantische nonsens natuurlijk! Die Joodse

Meijer-teef had staalmagnaat Friedmann aan meer dan aan zijn haren. Stomme trut! Je hoefde er alleen de oude kranten maar op na te slaan om over haar zogenaamde geheim te lezen.

Ze verwachtte zeker dat ze veilig was, het secreet...

Verbittering welde in hem op, toen hij dacht aan de vernederende manier waarop Sarah op zijn aanzoek had gereageerd, laatst na een luisterrijk diner van de RSHA, met hoge SS-officieren. Het was al moeilijk genoeg geweest om haar er naar toe te krijgen, ze nam zelden zulke uitnodigingen aan. En ze had urenlang zitten smoezen met een

vent van Grüppentransport, een bijna Niemendal  in een zaal met een gezelschap dat blonk als  diamanten. Alles van het Reichsicherheits Haupt  Amt, wat maar iets betekende, was aanwezig  geweest.

Ze had gelachen, toen hij haar vroeg, nee  gekrijst!

“Al was je de laatste op de wereld,” had ze  gezegd, “ik nam nog liever een vrouw!”

O mijn god, de herinnering!

Hij leunde ver achterover in zijn hout-met- lederen bureaustoel. Wat was macht dan toch iets

verrukkelijks! Eén telefoontje van hem naar het  Juden-Referat van de Gestapo en Sarah

Friedmann was al bijna verleden tijd.

Morgen zou hij dat huis gaan bekijken.

Reken maar, dat het van nu af aan zijn huis zou  zijn, met alles erop en eraan. Hij kon haast niet  wachten, maar vandaag gaan kijken was onder de  omstandigheden een beetje link.

Wie verdeelde dat allemaal weer precies bij  die Vermogensverwaltung? Karl Guttman?

Hij grijnsde nog toen hij Guttman ’s  afgemeten stem aan de telefoon hoorde.

“ Ha, die Karl,” schreeuwde hij in de hoorn,  “ik moet even iets van je weten, jongen. Op welke  lijst staat dat huis van die Jodin Friedmann? Ik wil  er een goed bod op doen!”

Hij ontstak bijna in woede zodra Guttman  antwoordde, dat hij nu net niet over die lijst

beschikte en aan zijn secretaresse zou vragen om

het voor Herr Doctor Meister uit te zoeken.

“Verdammt, Guttman, je begrijpt toch wel  dat er haast mee geboden is?”

Hij spuugde bijna in de telefoon van  kwaadheid. Stadtsanwalt van Berlijn, en dan  zulke  antwoorden krijgen!

De opmerking die volgde veroorzaakte bij  hem bijna een beroerte.

“Herr Doctor Meister, helaas is het huis is al  gevorderd door de dienst Behuizing van de  Rijkskanselarij...”

Guttman leek opzettelijk te wachten met zijn  verdere antwoord. Herr Doctor Meister Lowenau,  Staatsanwalt van Berlijn, de deceptie van zijn  leven bezorgen, was iets waarvan je langzaam  moest genieten.

Op het “Wat zeg je,” van Lowenau  antwoordde Guttman bijna gniffelend, dat Herr  General, van Duitslands  tweede pantserdivisie  van de Wehrmacht, Heinz Guderian het huis  nodig zou hebben voor zijn verblijf in Berlijn,  tussen de diverse oorlogsvoeringen aan het front  door. De Führer had dat speciaal verordonneerd.  De neef van Guderian, die werkzaam was als

officier Behuizing en Intendance voor het  troepenonderdeel Berlijn- Spandau zou er naar toe  gaan om alles te regelen.

De hoorn van Herr Doctor Meister Lowenau’ s telefoon overleefde maar nauwelijks de klap waarmee hij werd neer geramd.

-

Het duurde een poosje voordat er op haar bellen werd gereageerd.

Ze had eindelijk de hekken van Monbijou herkend in één van de vele zijlanen van  Grunewald. De wijk was wonderbaarlijk gespaard gebleven voor de bombardementen van de geallieerde vliegtuigen. Weinig villa’s vertoonden tekenen van vernieling en vele huizen zagen er ondanks de oorlog nog verzorgd uit.

De prachtige smeedijzeren hekken in renaissance-krul hadden tot haar verbazing open gestaan en de Adler van Oma stond slordig geparkeerd bij het middenperk voor het bordes.

Ze verbaasde zich niet echt over de twee officieel uitziende zwarte auto’s met nazi vlaggetjes aan de zijkant. Oma probeerde immers al jaren haar balans te vinden in het snel veranderende Duitsland en in Grunewald was je een hoge windvanger, die moest meehuilen met de wolven in het bos.

Toch kwam er iets van behoedzaamheid over

Lisa. Ze masseerde eerst peinzend haar beide armen, voordat ze aanschelde.

Ze was niet voorbereid op de jonge Duitse onderofficier, die de deur opende.

Hij nam haar van top tot teen op en vroeg

toen hautain: “En?”

“Ik eh... word verwacht bij Frau

Friedmann...”  stamelde ze onzeker.

Waarom deed Hans nu niet gewoon de deur open, of Sofia, het belmeisje?

“Umm...,” de jongeman dacht even na, zuigend op enkele onregelmatige tanden,

“Kom binnen!” besliste hij.

Hij keek waarderend naar de roodharige schoonheid. Hij had vele mooie meisjes gezien in

Berlijn, maar deze was wel heel speciaal. Hij

vroeg zich verstrooid af, waar in Duitsland haar  accent gesproken werd en ging haar voor de hal  in.

Lisa werd knalrood bij het zien van zijn vrijmoedige blik. Ze aarzelende even en liep dan achter hem aan. Haar koffer liet ze bij de deur staan omdat de jongeman geen aanstalten nam om hem van haar over te nemen.

Lisa zette grote ogen op. Er heerste enorme wanorde in Oma’s anders zo opgeruimde hal. In de vestibule waren jassen in een hoop op de grond gegooid en de brede Perzische loper lag in een vreemde boog  door de hoge gang gekruld, alsof iemand hem had opgetild en daarna weer neergesmeten.

Er was geen teken van Oma, Hans of Sofia.

Lisa bleef abrupt in de hal staan.

De jonge onderofficier draaide zich fronsend om. Lisa bedacht zich dat hij haar broer had kunnen zijn. Hij leek niet ouder dan twintig. Hij had een niet onaardig gezicht, met zelfs bijna komische trekken, die werden veroorzaakt door zijn puntige kin, zijn wat schuingeplaatste ogen en zijn krullende haar, dat onder zijn Wehrmacht-pet uit  piekte.

“Fräulein...?”

“Ik eh,” ze haatte haar onzekerheid, "ik kwam voor Frau Friedmann, ze had mij hier ontboden.”

Op de trap boven de hal klonk gestommel.

“Wat is er, Rolf?” vroeg een opgewekte bariton.

Een officier leunde over de balustrade en keek belangstellend naar beneden.

“Een bezoekster, blijkbaar, Herr  Untersturmbannführer!” antwoordde Rolf terwijl hij in de houding sprong.

“Himmel!” antwoordde de officier, “Wat een aangename vondst, Rolf! Waarom bent u hier  Fräulein?”

Zonder haar antwoord af te wachten zei hij plotseling: “Breng haar naar het zijkabinet in de hal, voordat de Gestapo zich genoodzaakt voelt om zich over haar te ontfermen. En even klep toe, tegen die kerels.”

Rolf knikte en duwde haar een kleine antichambre in, tegenover de trap.

“Wacht u hier even Fraulein en maakt u zo  min mogelijk geluid! Die Gestapo kan u het vuur  aan de schenen leggen als u niet oppast.”  Fluisterend voegde hij eraan toe: “U kunt beter  praten met mijn baas dan met hen, hoor.”

Verbijsterd zakte Lisa op een stoel in de  antichambre neer. Het was er een bende: de  gordijnen waren van de muur gerukt en de  schilderijen lagen in een hoek van de kamer op  een hoop.

Bij de gedachte dat de Gestapo in het huis  was begonnen haar tanden te klapperen. Wie  kende niet alle duistere verhalen over de geheime  politiemacht, die blijkbaar over leven en dood kon  beschikken in Hitlers nieuwe rijk? Ze hielden zich  vooral bezig met spionage en...Joden. Lisa vroeg  zich bezorgd af of de Gestapo daarom in huis

was: omdat Oma half joods was? Maar Oma was  toch veilig geweest? Ze was zelf een gemengd  huwelijk aangegaan met een Nederlander van  Arisch uiterlijk en Friese afkomst. Ze was volgens  de normen een Halbjudin, die enorm rijk was ook.  Oma zei wel eens dat het voordeel van geld was,  dat het alle deuren opende.

Lisa zoog nadenkend op haar lippen. Ze  moest heel voorzichtig zijn...

Rolf stond haar nog steeds aan te kijken.

“Fräulein, blijft u hier tot ze weg zijn. Ze  onderzoeken de bovenverdiepingen van het huis.  Op eh... misdaden tegen het Duitse Rijk.”

Hij keek haar veelbetekenend aan.

“De Untersturmbannführer en ik zijn hier op orders van de Rijkskanselarij. Er moet hier iemand anders komen  wonen. Een beroemde

generaal, op last van de Führer.” Op vertrouwelijk  toon voegde hij eraan toe: "Toevallig wèl de oom  van de Untersturmbannführer!”

“Misdaden tegen het Rijk?” Lisa trok wit  weg. “ Die Frau Friedmann?”

“Ze is Jodin, ze had het blijkbaar

verdoezeld.”

Rolf zei het kortaf. Zijn opleiding bij de  Hitlerjugend en daarna de Wehrmacht hadden hun  uitwerking niet gemist.

“U kunt er beter niets mee te maken hebben,  Fräulein!”

Hij zei het bezorgd, maar ook dreigend.

Lisa’s schoonheid maakte hem mild, maar het  idee, dat ze iets met de Jodin uitstaande zou  kunnen hebben, vervulde hem met tegenzin.

“N...nee...”stotterde Lisa.

Ze dacht bezorgd na.

“Frau Friedmann heeft  me voor haar

huishouding ingehuurd. Eh... mijn moeder werkte  voor haar toen ze jaren geleden in Rotterdam, in  Holland, woonde. Frau Friedmann voelde zich  alleen en ze werd hulpbehoevend...”

Ze realiseerde zich, dat die laatste opmerking  niet erg slim was, tegen een jongen die Joden had  leren verachten.

“Ik ga naar de Untersturmbannführer,”

besloot Rolf.

Zijn jonge baas kennende, wist hij dat hij alles verder wel zou uitzoeken. Maar een meisje, en dan nog zo één, aan de Gestapo uitleveren, alleen maar omdat ze op een ongelukkige tijd aanbelde, dàt ging Rolf te ver.

-

Kaj Guderian keek Lisa vorsend aan.

Zodra de Gestapo uit het huis was verdwenen, stampend langs de antichambre met daarin een bibberende Lisa, was hij naar haar toe

gegaan.

“Mijn Hauptscharführer vertelt me dat u hier  kwam als huishoudster voor die Jodin,” zei hij  met een scherpe klank in zijn stem.

Lisa schrok van zijn dreigende toon.

“Er was in Travemünde niet veel meer te  eten,” zei ze zwakjes. “Ze gaf me een kans.. .”

“Wat,” vroeg Kaj hardvochtig, "om  Jodeneten te maken?”

Lisa protesteerde beverig.

“Nee, nee, om haar te verzorgen, ze had toch  een kokkin? Er is nooit over Joods eten  gesproken. Ik wist niet eens dat ze Joods was.”

Een gevoel van machteloosheid beving haar.  Vergeef me, oma, dacht ze.

De Untersturmbannführer dacht diep na.

“U weet hoe u moet koken en een huishouden leiden? Ook in een huis als dit?

Toen ze knikte, veranderde zijn houding.

“Nah, Liebchen,” zei hij plots goedgemutst,  “dan mag je nu voor ons een maaltijd klaarmaken en werk je voorlopig voor de Wehrmacht.”

Hij had duidelijk plezier om haar verbijsterde gezicht.

-

Die nacht verloor Lisa haar maagdelijkheid aan Kaj Guderian, Untersturmbannführer bij de  Wehrmacht.

Hij had zonder veel plichtplegingen bezit van haar genomen, zijn linkerarm over haar schouders en keel gekruist tegen haar verzet, zichzelf de weg banend met zijn rechterarm.

Hij was brutaalweg haar kamer komen binnenstappen, één van de grootste  kamers van de bediendenvertrekken in Monbijou. Lisa begreep, dat hij slechts uitvoerde, wat hij vanaf de eerste seconde dat hij haar had gezien van plan was geweest. De pijn van zijn invasie in haar onschuldige lichaam had haar verzet onmiddellijk gesmoord en toen zij haar best deed om hem op zijn minst te verdragen, merkte ze dat ze het niet eens onaangenaam vond.

Kaj reageerde verrast op de ontmaagding.

“Zo, mijn Liebchen, dus ik ben de eerste!”

Hij behandelde haar daarna met meer zachtheid. Blijkbaar was ze er in geslaagd om hem door haar onschuld te vertederen. Voor ze het wist ging ze door voor zijn officiële minnares:

ze hoefde nauwelijks huishoudelijk werk te doen  in Monbijou omdat hij staf van de Intendance had  opgetrommeld. Ze moest hem alleen maar in haar  bed verdragen, vaak meerdere malen per dag.

De vierentwintigjarige Kaj Guderian was de  enige neef van generaal Heinz Guderian,  van een  pantserdivisie bij de Wehrmacht. Kaj had de  opdracht om het huis van de Friedmans voor te  bereiden op de komst van zijn oom met open  armen aangenomen. Doordat hij tijdens zijn  opleidingstijd bij de cavalerie dysenterie had  opgelopen, was hij voorlopig bij de Dienst  Haushaltung geplaatst. In de loop van de  oorlogen, die Hitler met de omringende landen  voerde, bleek dit een luizenbaantje en een  uitkomst voor een jonge vent die waarde hechtte  aan zijn leven. Zijn grondige Duitse opvoeding  kwam uiteindelijk wel in opstand, vooral omdat  zijn oom zo’n schitterende carrière bleek te  maken en zelfs een vertrouweling van de Führer  werd, terwijl hijzelf een baantje had, dat  hij zelfs  niet aan zijn vrienden durfde uit te leggen.

Kaj hoopte, dat een weerzien met zijn oom  gunstig voor hem zou uitpakken: bij het offensief  van Stalingrad waren de Duitse officieren bij  bosjes gestorven en een vervangende plaats aan  de zijde van  zijn oom zat er misschien met enig  geluk wel in.

Ondertussen verbleef hij al te graag in de  luxueuze villa in Grunewald. Hij woonde op

gehuurde kamers in Spandau, de Berlijnse  kazernewijk. Spandau was geen kwade plaats om  te wonen, hoewel hij er nog maar weinig vrienden  had na Hitlers talrijke bloedige oorlogen. Spandau  was een typisch soldatenkwartier met talloze  kroegen en bordelen om je ‘s avonds te vermaken.

Kaj nam het leven niet zo zwaar. Hij was  bepaald niet uit de klei getrokken met zijn semi- aristocratische Pruisische achtergrond. Als Hitler  er niet geweest was, dan hadden zijn ouders hem  waarschijnlijk laten studeren aan één van de  beroemde universiteiten in het land. Nu was hij  beroepsofficier, net als de broer van zijn vader en  maakte hij  zich nergens zorgen over. Het meisje,  dat hem daar zomaar in de schoot was geworpen  met haar prachtig kastanje rood haar, verrukte  hem. Ze had de mooiste benen en borsten in  Duitsland!

Hij had er genoegen in geschept om haar te  leren hoe ze hem moest behagen. De kleine Lisa  had daar blijkbaar niet zo’n aversie voor gehad als  ze die eerste nacht aanvankelijk had getoond. Het  maakte hem niets uit, of ze dat nu deed uit angst  of uit lijfsbehoud. Zolang hij haar in zijn bed kon  hebben was alles prima.

-

Lisa moest zich bedwingen om niet weg te zakken in een zware depressie. Ze was bang dat oma Sarah in de handen van de Gestapo was gevallen: niet alleen vanwege het feit dat ze half

joods was, maar ook omdat ze de enige erfgename  was geweest van een fami lie met een gigantisch  kapitaal. De SS zou zeker wel weten hoe ze het  moesten spelen om Oma al haar geld afhandig te  maken.

Ze rilde als ze dacht wat de SS kon doen om  oma helemaal te gronde te richten en ze wist dat  ze er machteloos was om er ook maar iets aan te  doen. Ze geloofde nu dat ze blij mocht zijn dat ze  in Berlijn nog een dak boven haar hoofd had, al  betekende het, dat ze Kaj Guderian’s bed- slaaf  was. En ze moest vooral niet laten blijken dat zij  één van de erfgenamen was van Sarah Friedmans

grote fortuin, als oma zou sterven, oh wat God  verhoede, wat God verhoede.

Overdag overviel haar meermalen het  verschrikkelijke heimwee naar haar ouders en  haar broertje in Rotterdam. Ze had ze al vier jaar  niet gezien. Ze kon wel gillen als ze dacht aan de  afstand tussen haar en haar geliefde familieleden. Dat Kaj haar als een object voor zijn lusten was  gaan gebruiken, kon ze nog wel verdragen. In een  week tijd was de klik in haar hoofd allang  gemaakt en was ze gedwongen geweest om  volwassen geworden. Ze begreep nu ook eindelijk  wat al die mannen altijd beheerste als het om  vrouwen ging. En ze realiseerde zich ook, dat ze  haar seksualiteit onbewust was gaan zien als een  wapen in de strijd om te overleven. Want  overleven moest ze, hoe diep ze zich ook in  het

hol van de leeuw bevond. Het was alleen zo

intens moeilijk om haar smart om de verdwenen  Oma Sarah, of haar verre familie, naast zich neer  te leggen.

Ze schrok op van het slaan van de deur. Ze  had op de stoel naast haar bed gezeten, peinzend,  met de handen in de schoot gevouwen.

Kaj stak onmiddellijk zijn hand onder haar  rok en keek boos toen hij ontdekte dat ze een  slipje droeg.

“Verdammtes Weib! Ik heb je gezegd dat je  er voor me moet zijn, elk uur van de dag!”

“Ik ben geen hoer!” antwoordde ze boos.

“Hah...,” smaalde Kaj.

Hij kwam al niet verder dan dat  eenlettergrepige gegrom. Hij scheurde haar slipje  weg met een enkele ruk van zijn hand, rolde haar  op de bedrand en drong grommend en hijgend bij  haar binnen.

“Lekkere hoer...”  bracht hij er nog uit, “Gore  teef, slavin...”

Dat soort woorden schokten haar allang niet  meer. Integendeel, het beschaamde haar dat ze  opwinding bij haar te weeg brachten en een  immens gevoel van macht. Zij, Lisa Voerman,  eenling in een doldwaze wereld in een  doldraaiende stad, had Kaj Guderian in haar  macht: niet zíj was de slavin, maar hij de slaaf van  zijn eigen lusten.

“Jij komt nog ergens, Lisa Voerman!”  beloofde ze zichzelf, haar ogen in verrukking  sluitend voor het orgasme dat stormachtig bezit  van haar ging nemen.

**

CHRIS 1

-

Lucinda van Noord richtte zich op van de met lakens en kussens bedekte behandelstoel.

“Denk je dat het verschil had gemaakt, als ik niet zo van trots en macht vervuld was geweest?

Chris Lucassen keek haar glimlachend aan.

“O, ja,” lachte ze “wat denk ik zelf, nietwaar, het therapeutische antwoord!”

Ze verzonk in diep gepeins.

“Ik denk dat het niet veel uitgemaakt zou hebben,” zei ze uiteindelijk. “Genot is zondig, dat

wordt ons ingehamerd, dus genot met een Nazi...  Ja. Officieel staat daar straf op, nietwaar? Ik denk  dat dàt het gevoel, van bedrogen zijn erger moet  hebben gemaakt, uiteindelijk, en het verraad.  Maar wat gebeuren moest, was al geschreven,  zelfs de manier waarop. Alleen mijn manier, toen,  om de dingen te interpreteren, dàt was mijn eigen  stuk... Of ik nu een trots en machtswellustige dier  was, of een geduldig lam, de slachtbank was  dezelfde geweest, nietwaar? “

“Nietwaar?” vroeg Chris.

Ze zuchtte.

“Het is makkelijker om te doen alsof alles

van te voren vast lag, dat maakt me

schuldelozer... een martelares. Anders is het alsof  ik een groot deel aan mezelf heb te wijten! Ik geef  me af met Nazi’s en laat me gewillig misbruiken.

Nou ja, in ieder geval door één. En wat er daarna gebeurt, is eigen schuld, dikke bult...”

“Jee...” glimlachte Chris, “Je bent hier niet om jezelf een schuldgevoel aan te praten. Daar moet je juist vanaf. Met alles wat je had, kon je in dat leven de geschiedenis niet veranderen, kon je  Ravensbrück nooit in je eentje wegvagen. Je was een onderdeel in het geheel. Een stofdeeltje, een ogenblikje in een ogenblik. Maar ik begrijp wat je bedoelt. Genot is niet zo heel erg esoterisch, hè, althans niet op die manier. Vooral niet als dat  je ergens brengt, waar je absoluut niet had willen komen...”

“Maar het had toch een functie,” antwoordde  ze verdedigend, “het heeft mee geholpen de rode  draad uiteindelijk te maken, van toen naar nu...  Tenminste... Het is de menselijke factor.”

Hij knikte bedachtzaam.

“Als je dat denkt ben je waarschijnlijk verder  dan je dacht,” zei hij, “ik geloof dat je daar  namelijk gelijk in hebt.”

Ze plukte nadenkend aan haar halflange roodbruine lokken.

“Hoe past het nu allemaal in het voorbestemd

zijn?” vroeg ze zich ze peinzend af, “ik kan het

niet uitstaan, dat hoe langer ik er over nadenk, hoe

verwarder het wordt. En Boven is ook maar heel

schraal met antwoorden...”

“Boven?”

“Ja,” schokschouderde ze, “wat ik de

Hiërarchie noem, je weet wel.”

“Niet echt.”

Ze wist dat zijn belangstelling was gewekt.

“Je bent zieneres...” aarzelde hij, “daar is geen opleiding voor, zoals voor regressietherapeut... Hoe wordt iemand zieneres, dan door voorbeschikking?”

Ze glimlachte.

“Ik kan nu wel eerlijk bekennen, dat het worden van zieneres een genade is. Het klinkt wat katholieker dan ik het bedoel. Dat komt omdat ik

mezelf als een zieneres in het Licht beschouw.”

Ze lachte even onzeker naar hem en hief haar

vinger theatraal.

“Denk eraan,  dat het telkens ingewikkelder  wordt, hoe meer ik uitleg. Mijn beste vriendinnen  zeggen me midden in mijn betogen altijd, dat ik  opnieuw moet beginnen, omdat ze het niet meer  begrijpen.”

Ze zweeg weer.

“Het komt hierop neer, dat we allemaal  worden geboren met een pakketje in ons hoofd of  ons hart. De één krijgt een handtasje, de ander een  koffertje, en sommigen krijgen een hutkoffer mee,  figuurlijk gesproken. Net als bij talenknobbels of  I.Q. Ik lijk  te hebben ge-opteert voor een heel  apart pakketje. Mijn gave is een heel speciale. Het  klinkt misschien opschepperig, maar zo bedoel ik  het niet. Ik heb dit leven gewoon iets meer

meegekregen, omdat het waarschijnlijk de  bedoeling is, dat ik daar iets mee  doe. Wat dan  ook.”

Ze trok haar schouders op en vervolgde met een onzeker glimlachje: “En dan bedoel ik niet zoiets als wat Jezus aan het kruis heeft moeten presteren. De bedoeling van de dingen ligt meestal in een piepklein hoekje. Je hebt geluk als je het vindt voor je sterft.”

Ze glimlachte nu breeduit.

“Soms staat het doel niet in verhouding tot de middelen. Misschien heb ik mijn fantastische gaven alleen maar gekregen om, zeg maar, één zin in mijn hoofd te leren formuleren. Om één begrip te leren doorgronden. En dat was dan het doel van mijn leven. Vreemd, vind je niet?”

Hij keek haar fronsend aan terwijl zij vervolgde: “Het krijgen van een gave is altijd genade, het mysterieuze van de gave is, dat hij je ook weer kan worden ontnomen, als j e je doel hebt bereikt, of er misbruik van maakt... Noem maar op...De gave was dus gratis.”

Ze kon het niet nalaten om even ondeugend te lachen.

“De gebruiksaanwijzing is dat niet. De gave  is het omgekeerde leerproces. Je hebt het eind al,  maar nog niets van het begin. Daar ligt trouwens  volgens mij mijn taak als zieneres. Niet iedereen  kan zomaar het begin vinden. Ik heb het in me om

de mensen  daarbij te helpen. Ik weet alleen niet of

ik dat wel allemaal wil.”

Ze wees met haar wijsvinger omhoog.

“De hemel helpt me daarbij. Ik noem dat  Boven of Hiërarchie. Ik heb contact met Boven, de ene keer wat makkelijker dan de andere keer.  “s Nachts vaak beter dan overdags. Maar het is werkt helaas niet als bijvoorbeeld de telefoon. Het is geen kwestie van een nummer draaien als je de hoorn hebt opgepakt. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Aan de ene kant heb je het adagium dat  ‘goden, engelen en zelfs de  duivel een nadeel hebben op mensenkinderen.”

Ze giechelde toen ze zijn stomverbaasde blik

zag.

“Wist je dat niet?” vroeg ze, “Goden, engelen  en duivels laten zich roepen. Als een mensenkind  zegt, dat ze komen moeten, dan hebben ze daar  naar te luisteren. Dan moeten ze komen. We  ontbieden ze overigens vaker dan we beseffen, de  meesten zien niet wie ze op bezoek hebben  gevraagd. Maar goed ook, eigenlijk. De meeste  mensen kunnen er absoluut niet mee omgaan.  Zelfs ik niet altijd. Daarbij kan de hemel je  misbruik afstraffen.”

Ze verzonk even in gepeins.

“Het grootste deel van mijn gave is eigenlijk,  dat ik roep en Hij komt, mijn Meester van de  andere kant.”

“Jezus?” fronste Chris.

Ze haalde voor de zoveelste maal haar schouders op.

“Misschien. Ik leef in de Christus-energie, en dan is het voor te stellen, dat je Meester dan de  Christus is. Maar als je Malaya-acc- al' Am bent, leef je in die energie, en als je Boeddhist bent in die. Je zou je af kunnen vragen wie dan je meester is. Ik vind het zelf niet erg belangrijk om de man achter de schermen te benoemen.”

“Malaya wat?,” vroeg hij.

“Dat is de Atlantische energie. Er zijn er zoveel. Over dat roepen: in de hemel hebben we allemaal andere namen. Iedereen heeft een eigen karmische naam.  De naam die op jouw karmisch wiel staat geschreven als het ware, dat levens lang door draait en draait, tot we het Nirwana bereikt hebben. Zoiets als de zesentachtigste dimensie, waar God leeft.”

“Fantastisch!” zuchtte hij, “en jij kan daarbij komen?”

“t Is maar beperkt,” mompelde ze, “op een weg van een kilometer loop ik maximaal vijf stappen voor je uit. Toch maakt dat hier van mij een zieneres.”

Hij knikte en veerde plotseling overeind,

terwijl hij naar het kussen van de behandelstoel

wees.

“Dank je voor je uiteenzetting, maar het is nu  even jouw beurt. Jij hebt een paar dingen op te  lossen.”

Ze ging met tegenzin weer languit in de stoel liggen.

“Ik voel me in deze houding altijd wantrouwig en bedreigd,” mompelde ze, “en over wat er nu komt wil ik eigenlijk niet eens nadenken, laat staan er in wroeten.”

De angst begon in haar borst te rijzen als een grote zure bal.

Chris boog zich over haar heen.

“Ik zal je de details van het lijden proberen te besparen,” fluisterde hij. “Sommige dingen zijn onnodig. Het is om therapeutische redenen echter wel belangrijk, dat je door sommige gebeurtenissen heen gaat, zodat je ze weer kunt bekijken, maar nu vanuit het standpunt van de mens die je bent in dit leven. Met alles wat je hebt geleerd en opgedaan in dit bestaan. Voor je verwerking, niet om je angst te voeden.”

Toen hij haar angstige gezicht zag, zei hij:

"Je mag het ook in een volgende sessie doen...,” maar zij schudde het hoofd.

“Let's get it over with en zo...Anders heb ik het de hele verdere week moeilijk. Nee, Chris, ik wil het liever maar gehad hebben...”

Ze veegde het klamme zweet van haar voorhoofd en sloot haar ogen om zich te concentreren.

De hypnotherapeut begon langzaam de oefening om haar terug te brengen in haar trance, met intens medelijden naar de tranen kijkend, die

al langzaam uit haar ooghoeken op haar wangen

drupten.

**

GRUNEWALD

-

I Ching Hexagram 1: de Schepping, 6e

dichtregel

-

Als je denktzo hoog te kunnen Vliegenzal je zeker je vleugels  verbranden

En stort je omlaag in de Diepte…

-

-

Het lieve leventje op Monbijou had, wat Kaj betrof, nog wel enige weken kunnen duren.  Generaal Guderian was steeds te ver van Berlijn geweest, om in de villa te komen wonen.

Lisa had allengs kans gezien om zich aan alle huishoudelijke werkzaamheden in de villa te onttrekken. Kaj had immers mensen genoeg tot zijn beschikking, om de huishouding voor zijn oom te leiden. Ze had zich helemaal niet op haar gemak gevoeld tussen de aan de Wehrmacht gedetacheerde huisknechten. Ze waren allen de vijftig allang gepasseerd, maar dat vrijwaarde haar niet van hun vrijmoedige en minachtende blikken, zodra de knechts begrepen, dat de neef van hun baas zich een liefje veroorloofde in een huis dat toebehoorde aan de Wehrmacht.

Kaj zorgde altijd voor eten en drank en dagenlang kwam ze nauwelijks van haar kamer af.

Ze bedacht dat hij nog niet eens zo’n onaardige man was. Hoewel hij het hooghartige in zich had, dat kenmerkend was voor zijn klasse en zijn rang, lag de  vriendelijkere jongeman dicht onder de oppervlakte. Het stemde haar tevreden, dat ze hem waarschijnlijk genoeg bevredigde om zijn plezier en gezelschap niet te vaak buiten de deur te zoeken. Ze zag hem elke dag en bijna elke nacht.

Ze las heel veel: er  lagen boeken genoeg in  Oma’s grote werkkamer op de eerste verdieping.  Ze las ook zo veel mogelijk, om te vermijden om over zichzelf na te denken. De toekomst was voor haar een huiveringwekkend gat, het verleden een irreëel gegeven.

Eens vond ze op haar zwerftocht door Oma’s kamers een pak Tarotkaarten. Ze wist niet goed wat het was. Ze begreep wel, dat het met waarzeggen te maken moest hebben.

Het pak slipte uit haar handen en drie kaarten fladderden op haar schoot. Een afbeelding van tien zwaarden, een aas kaart, die uit een zwaard bestond, en een lugubere duivelskop. Ze schoof met vlugge vingers de kaarten op een stapeltje terug, in zichzelf mompelend dat ze gelukkig de betekenis niet kende.

Na enkele weken zag Kaj telkens minder kans om naast  zijn werk bij de Wehrmacht naar  Monbijou te komen. Soms bleef hij wel drie dagen weg en als hij niet naar Monbijou kwam voor officiële inspectie en daarom de dienstauto van de afdeling niet kon gebruiken, reed hij op een geleende motorfiets.

Zijn afwezigheid maakte Lisa hypernerveus: zij voelde de constante dreiging van het zwaard van Damocles, over haar verwantschap met Oma  Sarah, vele malen sterker als Kaj er niet was. Haar trots over haar macht over Kaj verdween, om plaats te maken voor de obsessie om hem dicht bij te willen hebben, om haar te beschermen tegen het kwaad van een wereld die alleen bestond uit een echoënd Monbijou en smalende huisknechten.

Op een middag werd er ongeduldig op haar deur gebonsd en voor ze van haar stoel had kunnen opstaan, was de deur al opengevlogen.

“So...,” zei de grote gestalte in eenzwartleren jas, die tot over de schachten van zijn laarzen reikten, “dat is dus Gudies hartje... Mmm, inderdaad niet gek! Kom eens hier, liefje!”

Lisa drukte zich verstijfd van schrik tegen de rugleuning van haar stoel. Met grote ogen keek ze de lange helblonde Duitser aan. Hij had een langwerpig gezicht met scherpe, antipathieke trekken. Het ooglid van zijn ene oog hing half dicht, er lag schuin een klein litteken overheen. In tegenstelling tot de meeste officieren bij de

Wehrmacht was deze man gladgeschoren. Zijn ogen waren helle grijsblauwe puntjes, met kleine stipjes als irissen. Ze durfde pas weer te ademen, toen ze achter hem de stem van Kaj hoorde.

“Lekker stuk, niet Andreas?” hoorde ze hem

zeggen.

Hij kwam in de deuropening staan met zijn  armen over zijn borst gekruist.

Lisa wilde al blij reageren op zijn komst,  maar ze zag teleurgesteld dat al zijn aandacht naar  zijn lange vriend uitging.

Andreas viel neer in de enige andere stoel die  haar kamer rijk was. Hij keek haar nog steeds  keurend aan.

“Zo, zo, Gudie, dus dit is het snoepje dat je  voor ons verborgen houdt...”

Lisa huiverde om de toon waarop hij het zei.

Kaj ging op het b ed naast Lisa’s stoel zitten  en begon haar onmiddellijk hardhandig te kussen.  Zijn hand verdween onverrichter zake onder haar  rok en hij duwde haar dijen uit elkaar.

Lisa worstelde om uit zijn omhelzing los te  komen, ze voelde een enorme gêne voor de

manier, waarop hij haar behandelde in het bijzijn  van die enge Andreas.

“Kaj, Kaj, wacht nou even...” riep ze.

Ze herinnerde zich ineens Kaj’s hang naar  Schnaps en riep uit: “Waar is de Schnaps, heb je  Schnaps bij je?”

Kaj was gelukkig afgeleid.

“Tuurlijk, lekker wijf,” grijnsde hij.

Hij wees op een kartonnen doos, die nog bij  de open deur stond.

“Ga halen.”

Hij sloeg haar hard op haar achterste, zodra  ze op stond en de twee mannen bulderden van het  lachen.

“Nah, Dreùs?” vroeg Kaj , toen ze alle drie  een vol glaasje Schnaps omklemden.

“t Is hier een zwijnestal,” antwoordde  Andreas, die langzaam de kamer rondkeek, “ik  kan hier niet eens fatsoenlijk staan.”

Hij likte verlekkerd zijn lippen af na een blik  op Lisa en een grote slok Schnaps.

“Beneden,” besloot hij gedecideerd.

Lisa’s ogen werden groot van schrik. Het  glaasje in haar handen trilde en ze nam snel een  slok. Geen angst laten merken nu, niet tegenover  die engerd, zei ze tegen zichzelf.

“Hier beneden bij de trap is een lekkere grote  kamer,” zei Andreas. “volgens de mannen sliep  die vuile Jodin daar, maar ik geloof dat ze de  kamer zo ongeveer hebben uit gegast. Het is in  ieder geval beter dan dit hok.”

Hij knikte minachtend naar Lisa’s twijfelaar.

Lisa’s adem stokte in haar keel zodra  Andreas over haar grootmoeder sprak.

“Wat gebeurde er eigenlijk met dat wijf?”  vroeg ze bevend.

Andreas ogen boorden zich even diep in de hare. Daarna lachte hij hardvochtig.

“Dat wil je niet weten!” smaalde hij.

Kaj stond al bij de deur, met de flessen, de worsten en het brood, die hij had meegebracht, in zijn armen.

Ze wachtten beide op haar, alsof ze vreesden dat ze zou ontsnappen.

Duizelend van de sterke drank en angstige voorgevoelens liet ze zich door hen meevoeren.

Oma’s slaapkamer. Ze had het vertrek gemeden, tot elke prijs. Ze moest haar ogen sluiten voor de emoties, die haar bijna overweldigden, zodra Andreas de deur opende.

Andreas duwde haar direct hardhandig op  Oma’s grote halfronde bed. Hij grabbelde en graaide onder haar blouse en kneusde haar borsten bijna met zijn venijnige handen.

“Au, au,” riep Lisa, “moet je niet eerst  Schnaps?”

Hij kwam met dreigende ogen overeind en pakte van Kaj een fles aan.

Na een lange slok te hebben genomen zei hij:  “Jij ook, lekkertje...” terwijl hij haar de fles in de mond duwde. De fles stootte tegen haar tanden.

Ze dronk met moeite, terwijl hij de fles in haar mond bleef wringen. De alcohol brandde in haar keel en ze moest haar best doen om niet te hoesten, of te kokhalzen.

“Nog meer,” zei ze, omdat ze wist dat dit

hem afleidde.

Kaj keek haar langdurig aan. Ze kende deze blik, die meestal werd gevolgd door een hardhandige en wilde vrijpartij.

“Jij eerst, Andreas,” uitte hij langzaam, “ik ken dit grietje al. Van achteren is ze het lekkerst.”

Andreas aarzelde niet en begon haar blouse van haar lijf te trekken.

Lisa zegende de Schnaps.  Daardoor leek het allemaal ver weg. Ze verkeerde nu al in een half dronken roes. Dat maakte dat het haar weinig schelen kon, Kaj, Andreas, Andreas of Kaj. Haar angst lag plotseling ver weg onder een alcoholische deken verscholen.

“Dat is ongezellig,” gromde Andreas.

Hij keerde haar om op het bed, zodat haar hoofd nu over de rand naar beneden hing.

“Kom vriend!” wenkte hij Kaj.

Hij sperde ondertussen haar benen wijd en drong zijn geslachtsorgaan diep in haar.

Kaj knoopte zijn broek los en zijn penis zweefde nu ergens boven haar hoofd.

“Open die mond!” beval hij.

Toen ze niet gelijk gehoorzaamde, drukte hij haar neus dicht.

“Zuigen maar, geil wijf,” mompelde hij terwijl hij op haar gezicht op en neer bewoog.

Lisa dacht dat ze zou stikken. De tranen kwamen in haar ogen. O, mijn God, wat gebeurde

er met haar? Andreas was met vingers en penis  tegelijk bezig. Even leek ze weg te zakken in de  genadige roes van de Schnaps.

Ze moest het verduren, ze moest, ze moest!

De mannen waren blijkbaar vastbesloten om  er een langdurig festijn van te maken.  Aangemoedigd door grote hoeveelheden Schnaps  en elkaar, verzonnen ze ter plekke de bizarste  houdingen, Lisa als een levenloze pop tussen zich  heen en weer schuddend.

“O, moeder!” dacht Lisa.

Eindelijk zakte ze weg in een genadige  flauwte.

-

De volgende ochtend vond Willi Tannhäuser,  één van de huisknechten, haar naast het bed. Ze lag in een sprei gedraaid, dat enige vage rode bloedplekken vertoonde en naar urine en uitwerpselen  stonk.

Hij gooide water op haar gezicht om haar te wekken en keek weinig verrast naar de blauwe plekken, die haar hele lichaam bedekten.

“Andreas Messer, zeker,” mompelde hij.

Hij haalde warm water in een kan, zodat ze voorzichtig haar gezicht kon betten met een washandje.

Terwijl hij ernstig toekeek, schudde hij zijn hoofd.

“Andreas Messer is een slager,” zei hij zacht.  “Gestapo van het Juden-Referat. Ordnungsschule

bovendien. Niet iemand om in je vriendenkring te  hebben, Fräulein!”

Er  welde een snik op uit Lisa’s keel.

“Ik weet het, maar ik kan nergens naar toe...”

De wanhopige woorden kwamen dik over  haar gebarsten en gekneusde lippen. Ze  herinnerde zich, dat Andreas haar op haar gezicht  had gebeukt, toen ze ergens niet snel genoeg op  reageerde. Ze staarde verdwaasd naar de vele  spermavlekken op het bed en de vlo er. Naast haar  lag een lege Schnaps fles met bloed aan de hals  gekoekt.

“Fräulein,” waarschuwde de man, “ik heb uw  foto in deze kamer gevonden. U bent in gevaar.”

Lisa bleef voor zich uitstaren.

“Oma!” fluisterde ze met tranen in haar stem.

Willi deed of hij het niet hoorde.

“ Toe,” zei hij zachtjes, “maak gebruik van  het bad en ga dan naar boven terug...”

Bij het zien van haar verschrikte blik, zei hij  sussend: “Nee, nee, ze zijn vanmorgen vroeg  weggegaan. Ga nu maar, Fräulein, alstublieft...”

-

Het duurde een week, voordat Kaj terugkeerde naar Monbijou.

Hij was stomdronken geweest, de morgen waarop hij de villa had verlaten. Andreas was blijkbaar al eerder weggegaan, hij had hem niet meer gezien. Slingerend was hij in de al vroeg warmende juni- ochtendlucht naar Spandau

gereden. Daar was hij in zijn bed gekropen, dat hij  alleen die dag nog had verlaten om te kotsen en te  urineren.

De herinnering aan zijn uitspatting op  Monbijou vervulde hem met zowel schaamte als opwinding. Die Andreas was toch wel een zwijn, dacht hij opgewonden. Hij had best zijn kleine feestjes weleens gehad, maar dit sloeg alles.  Terwijl hij terugdacht aan de gebeurtenissen, masturbeerde hij heftig onder de dekens. Het verbaasde hem wel, dat hij meer aan de aanblik van die grote Andreas dacht, dan aan de kleine  Lisa, die ze tussen zich in hadden gekneusd, alsof ze een lappenpop was.

Hij kreeg de opdracht om het huis in  Grunewald binnen een dag te prepareren voor de daadwerkelijke komst van zijn oom en bedacht zich zenuwachtig dat Lisa daar onmiddellijk moest verdwijnen!

Hij pakte een motorfiets, zich bedenkend dat hij haar moeilijk kon transporteren in een auto van de Wehrmacht.

Zijn luidruchtige entree in Lisa’s kamer was gehaast en onverwachts. Ze was van haar bed opgesprongen. Kaj had het idee dat ze was afgevallen. Om haar mond en neusvleugel lag nog een schaduw van een blauwe plek.

“Meekomen!” riep hij slechts.

Hij gooide haar een linnen tas toe, waar ze snel wat kleren in kon proppen.

“Verdammt, Mensch,” riep hij verstoord na  haar paniekerige vragen, “je koffer kan niet mee  op de motorfiets. Mijn oom komt eraan, dus wees  snel!”

Buiten nestelde ze zich dicht tegen hem aan achterop de motorfiets en hij voelde een immens gevoel van opwinding opkomen. Vloekend reed hij een landweg buiten Grunewald op en stopte bij een paar struiken voor een sloot, een eindje van de weg, waar ze aan het gezicht waren onttrokken.

Even schoot een flits van angst over Lisa’s gezicht. Ze verbeet zich en lachte verleidelijk naar hem.

“Ach schatje,” fluisterde ze hem toe, “dus je  hebt me een beetje gemist?”

Alles zou ze doen, alles, om hem maar in haar  buurt te houden. Haar handen knoopten zijn zwart  leren broek al open.

“Hier,” fluisterde ze, terwijl ze haar rok tot  haar middel omhoog tilde, "hier op de motorfiets!  Doe dan, doe dan.”

**

SPANDAU

.

I Ching: Hexagram 11: het Welzijn