OMRINGD DOOR

BEDROG

*

C. HAMPTON JONES

Omringd door Bedrog

*

Wellington’s Helden Serie

*

Uitgever: HamptonJones Books Nederland

STORYBOOK editie

ISBN/EAN: 9789492397416

*

Edition MMXVII-IX

*

Copyright/all author’s rights 2017

C. Hampton Jones,  HamptonJones Books, Netherlands

C. Hampton Jones’ right to be identified as the author of this work

has been asserted in accordance with sections 77 and 78 of the

Copyright Designs and Patents Act 1988

***

This book is a work of fiction. The names, characters, places and incidents are fictitiously, and are not to be construed real in any way.

Any resemblance to persons, living or dead, actual events, locales or organizations is entirely coincidental.

No part of this book may be used or reproduced in any matter whatsoever without written permission, except in the case of brief quotations embodied in critical articles and reviews.

*

© 2017 Auteur C Hampton Jones/HamptonJones Books

*

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd,  opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur

*

Dit E-book is niet overdraagbaar. Dit E-book dat u via het Internet hebt geladen mag niet worden verkocht, met anderen gedeeld of worden geschonken. Niet-geautoriseerde reproductie of distributie van dit werk onder copyright/auteursrecht is een strafbaar feit, waarvoor u strafrechtelijk vervolgd kunt worden.

*

Niets van dit boek mag worden gescand, geladen of gedownload van websites of sites waar het delen van files plaatsvindt, of op welke wijze dan ook worden verspreid: elektronisch noch fysiek (door afdrukken) zonder de uitdrukkelijke toestemming van de uitgeefster

HamptonJones Books.

*

Dit boek is geheel fictief (verzonnen). De namen, personages, plaatsen en gebeurtenissen zijn fictief, en mogen niet worden gezien als echt of bestaand op welke manier dan  ook. Elke gelijkenis met personen, levend of dood, gebeurtenissen, plaatsen of organisaties

berust op toeval.

*

Het gebruik van historische gebeurtenissen en personen in dit

boek, is behalve de bekendheid van de persoon of de gebeurtenis in de

geschiedenis, geheel fictief.

*

Copyright en auteursrecht berusten bij C. HamptonJones van

HamptonJones Books, Nederland.

*

Dit boek wordt uitgeven door HamptonJones Books, uitgever en

boekerij, Nederland.

*

Alle rechten zijn gereserveerd.

Geen enkel deel van dit boek mag worden gebruikt of gereproduceerd op welke manier dan ook, zonder geschreven toestemming, behalve wanneer er sprake is van korte citaten in

beschreven in artikelen of recensies over dit boek.

*

*

*

Hoofdstuk 1: EEN GRAF IN EEN

ARMZALIGE KERK

-

Londen juni 1809, de kerk van St.Giles- in-the-

Fields

-

Het zwarte kalfsleren laarsje tikte voorzichtig op de grote, grijze leemstenen plaat op de vloer van de kerk. Het laarsje leek te aarzelen toen de plaat bijna onmerkbaar bewoog.

De vrouw tilde haar rokken langs haar enkels omhoog, zodat ze de versleten plaat beter kon zien. Het lag midden in het pad, dat van de rijen banken voor de kerkgangers, naar het altaar op de verhoging leidde. Ze keek even naar het eenvoudige altaar dat ooit door een architect was ontworpen in de Palatijnse stijl, voordat haar ogen weer terug dwaalden naar het blok steen onder haar voeten.

Ze twijfelde er niet aan dat elke arme ziel die de kerk binnenliep minstens één vuile voet, hopelijk meer, op de plaat zette die de rottende lijken eronder bedekte.

De kerk van St. Giles stond als een hellehond op de weg naar de beruchte sloppenwijk van  Londen: de Kraaienbuurt. Deze wijk was de beruchtste wijk van Londen, waar misdaad hoogtij vierde en waar vuiligheid de norm was.

De kerk van St. Gilles was de ingang naar de hel.

Perfect! Het was helemaal perfect!

Achter de kanten, zwarte sluier kon ze nauwelijks haar sardonische glimlach verbergen.  Ze wilde zoveel mogelijk spuug in haar mond verzamelen, om het dan op de steen onder haar te kwatten. Ze zou het hebben gedaan ook, als ze niet had gezien dat iemand haar enkele banken verderop zat te bespieden.

De vrouw trok haar lippen in een onvrouwelijke grijns.

“Ik hoop dat je brandt in de hel, Vetzak!” fluisterde ze.

“Ik hoop dat je vlam vat en dat je smeltende gore vet weer terug mag groeien op je dikke rug, zodat je elke keer weer opnieuw lijdt.”

Ze deed een paar passen achteruit om de steen te bestuderen.

“Ik hoop dat ik op je nutteloze pik stond,” mompelde ze venijnig.

Ze kon het niet laten  om haar voet op te tillen en hem heel hard op de steen te laten neerkomen.  Ze gaf een gilletje toen de plaat bewoog.

“Mevrouw?”

Ze herkende de stem van de enthousiaste jonge pastor en lichtte met een hand de zwarte sluier op waarachter haar gezicht verborgen was. Met de andere hand verwijderde ze de verhullende zwarte sjaal die over haar schouders lag.

Voor haar stond de eerwaarde Simon

Desmond, de onlangs beroepen pastor van de noodlijdende kerk van St. Giles. Hij had haar nog

niet herkend, omdat zijn blik gericht was op haar  ongepast lage decolleté.

De pastor was een knappe vent, met zijn  ravenzwarte haar, dat om zijn oren krulde. Zijn  kaak was ferm en vierkant en er scheen een licht  in zijn ogen dat devotie uitstraalde.

Hij was niet groot, maar dat gaf hem de  gelegenheid om regelrecht naar haar nauwelijks  bedekte boezem te staren. Ze vroeg zich inwendig  lachend af of hij zijn neus erin zou duwen.

“Eerwaarde Desmond,” murmelde ze, “ik  hoorde u eerst niet.”

Simon Desmond viel bijna om van schrik, toen

hij zijn nieuwste weldoenster eindelijk herkende.  Haar decolleté was niet alleen onthullend maar  ook bijzonder afleidend.

“Mevrouw Alexander!” had hij de  tegenwoordigheid van geest om gedempt te  zeggen, niet wetend waar hij eerst moest kijken:  naar die prachtige blanke halve bollen, die elk  moment uit haar lijfje leken te willen ontsnappen,  of naar haar mooie hartvormige gezicht dat nu  omringd was door de zwart kanten mantilla.

“Dus dit is zijn laatste rustplaats?”

Marguerite Alexanders stem was hees alsof ze haar tranen moest bedwingen.

“Ja, ja, inderdaad,” bevestigde de pastor met  wringende handen, “ik had u gezegd dat het  moeilijk zou zijn om een plaats voor hem te  vinden in de kerk…”

Marguerite legde een vinger bedekt door een zwarte satijnen handschoen  tegen haar onthullende decolleté.

“Maakt u zich geen zorgen, eerwaarde,”  antwoordde ze schijnbaar ademloos, “ik weet  zeker dat mijn man geen ander plaats had  gewild…”

Om haar plotselinge ongepaste grijns te  verbergen draaide ze haar gezicht weg van het  licht, dat door de hoge gebrandschilderde ramen  viel.

Hij zou niet ergens anders willen liggen! Ha!  Als hij kon zou hij zich waarschijnlijk nu  omdraaien in zijn ondiepe, nieuwe behuizing.

De kerk van St.Giles was de gruwelijkste  begraafplaats in heel Londen. Als het regende  dreven de lijken zo ongeveer weg uit de modder  van de overvolle begraafplaats buiten. De stank  van ontbindende, onvoldoende diep begraven  lichamen was een aanslag op elk ademend  persoon. Bijna niemand kon die stank langer  verdragen dan enkele minuten. Behalve zij.

Zij, Marguerite Alexander, ooit de  weledelgeboren freule Marguerite Aurora Ross,  dochter van de vroeg overleden baron Halkhead,  stond zonder blikken of blozen in de kerk die  stonk naar ontbindende lijken. Als het niet zo  ongepast  was zou ze hebben gedanst op het graf  van haar kwelgeest, haar morsdode echtgenoot  William Alexander. Ze kon alleen maar hopen,

dat het Alexanders lijkengeur was, die op dat

ogenblik een aanval deed op haar reukorgaan.

Oorspronkelijk had de eerwaarde geweigerd

om haar echtgenoot te begraven in zijn parochie.

Hij wilde hem wegens plaatsgebrek niet in de

kerk leggen en hij kon hem ook niet kwijt in de

overvolle begraafplaats. Hij had niet begrepen

waarom ze haar man in St.Giles ter ruste wilde

leggen. Iedereen wist immers dat er geen plaats

meer was in de kerk.

Marguerite had hem een grote som geld

aangeboden om haar man toch in de kerk te

krijgen en ze kreeg uiteindelijk haar zin. De kerk

in St.Giles was zo arm als de spreekwoordelijke

kerkrat en werkelijk,  hoe kon een pastor die al

niet wist hoe hij rond moest komen van de

aalmoezen die hij af en toe ontving, de laatste

wens van een rijkaard negeren? Als het de

indringende wens van de weledelgeboren William

Alexander was geweest om in de pittoreske kerk

midden in Londen zijn laatste rustplaats te

hebben, dan kon de pastor dat onmogelijk

negeren.

Het graf was uiteindelijk nogal ondiep

geworden en de grote kist had nauwelijks onder

de steen in de grond gepast.

De grafsteen wiebelde omdat hij merendeels op

de kist rustte, die scheef in het graf was terecht

gekomen. Het was iemand anders’ graf geweest,

getuige het feit dat de grafsteen de naam droeg

van een man die meer dan zestig jaar geleden het  tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld. Het  was toevallig een  andere William die in de  rottende kist onder die van William Alexander  lag. Je kon je voorstellen dat deze William een  vredig einde had gevonden te midden van zijn  familie in 1745, zoals op de steen stond vermeld.

William Alexanders eind was gruwelijk

geweest. Hij had zich letterlijk doodgescheten op  zijn onwelriekende toiletstoel, toen zijn zwarte  hart en zijn vervette lever het begaven.

De stank was zo doordringend dat zijn eigen  bedienden hun neus hadden dichtgeknepen, toen  hij moest worden verplaatst  om de nodige riten  voor zijn begrafenis te ondergaan. Zijn lijk was  geel en groen gekleurd en had erger gestonken  dan een hok vol vuile varkens.

Marguerite moest op haar onderlip bijten om  niet weer te lachen bij de herinnering aan zijn  bedienden, die ineens geen respect meer konden  opbrengen voor hun morsdode werkgever. Het  was allemaal zo… mensonwaardig geweest!

Oh, dat stinkende zwijn dat William heette, die  nu wegrotte onder iemand anders’ steen! Hoe  verschrikkelijk! Hoe heerlijk!

Niemand was aanwezig  toen zijn kist in het  ondiepe gat in de kerk werd geplaatst. Niemand  van zijn afgrijselijke vrienden had afscheid van  hem genomen, geen van de andere vrekken,  niemand van zijn Schotse familie, die alleen maar

in groten getale naar de opening van het

onbeschreven testament waren gekomen om de  hand op zijn fortuin te leggen.

Ach wat een eenzame dood! Ach, wat was haar  wraak toch zoet!

Ze was onderweg gegaan naar de begrafenis,  maar haar veel te grote koets had voortdurend  oponthoud ondervonden in de drukke straten van  Londen. Ze had zelf minutieus de route gepland,  die haar door de drukste of nauwste straten in  Londen zou voeren. Haar onwillige koetsier had  haar bevelen opgevolgd, omdat het nu niet  verstandig zou zijn om zijn meesteres in haar  nieuwe positie  als zijn baas’ weduwe niet te  gehoorzamen.

De pastor was uiteindelijk genoodzaakt  geweest om de begrafenisdienst zonder haar te  beginnen en dat was precies haar bedoeling  geweest. In juni kon een begrafenis nu eenmaal  niet te lang worden uitgesteld en iemand na zes  uur ’s avonds begraven was ook niet zoals het  hoorde. Daarbij moest het schema van kerkelijke  aanbidding worden gevolgd en de volgende mis  moest al over een half uur gelezen worden.

Het hielp natuurlijk niet dat de kist een geur  verspreidde die  zelfs de meest geharde  doodgravers naar adem deed snakken. De  weduwe had blijkbaar zo’n moeite gehad om  afscheid te nemen van haar man, dat zijn  ontbindende lijf enige dagen te lang bovengronds

was gebleven. Ze had erop gestaan dat hij op een  zondag moest  worden begraven. Dat was op zijn  minst wat schandalig geweest: per slot van  rekening begroef men alleen maar op weekdagen!

Haar zwart satijnen tasje was weer open gegaan  en een groot bedrag was wederom van hand  gewisseld.

De pastor realiseerde zich dat de bisschop het  liefst ver van het kerkje in St. Giles weg bleef en  dat hij vast geen bezwaar zou hebben, dat er extra  fondsen werden ontvangen voor de noodlijdende  parochie of het even zo armoedige huishouden  van de pastor.

Er werd aangenomen dat de weduwe  niets had  af geweten van bepaalde kruiden en een  balsemmethode om de stank en het druppelen van  vocht uit de kist te voorkomen. Er bleef voor de  assisterende dragers niets anders over dan hun  walging te onderdrukken en zodra dat kon zo snel  mogelijk weg te vluchten van de oorzaak van de  stank.

“Hoe gaat het met u, mevrouw Alexander?”  vroeg de pastor nog steeds afgeleid, omdat hij zijn  blik niet kon losrukken van haar omhoog

geduwde borsten.

Ach ja, de pastor!

Ze had een jurk van één van haar diensters  moeten lenen om een middag door te brengen in  een badhuis in St. Giles, om informatie in te  winnen over de goede man.

Ja, hadden de vrouwen daar beaamd, de pastor was te goed voor deze wereld. Hij vond het zo moeilijk om ‘nee’ te zeggen tegen degenen die hem om zijn hulp vroegen en inderdaad de pastor was niet getrouwd.

Oh, ja hij had zijn kleine ondeugendheidjes, maar had elke gezonde man van vlees en bloed die niet? Hij mocht dan niet gezegend zijn met een groot lichaam (gniffel), maar hij had een gezicht als een engel, ach nee, maak dat Lucifer met dat gitzwarte haar!

Eén van de meisjes had haar verklapt dat de pastor, hoewel godsdienstig en serieus, niet in staat was geweest om zijn handen af te houden van zijn mollige wasvrouw. Hij had gesuggereerd dat een  huwelijk misschien in de kaarten lag, nadat hij in het kerkregister had gezien dat ze met een zeeman was getrouwd. Dat had Marguerite als een kleine tegenslag ondervonden. Het laatste wat ze wilde was om een serieuze man te strikken voor haar eigen weinig  serieuze plannen.

Wat haar uiteindelijk overhaalde om Simon  Desmond toch te vragen haar man te begraven met in haar achterhoofd om de goede man te verleiden, was de bewering dat de man niemand  ‘paalde.’ In normale bewoordingen betekende dit dat de pastor  graag wriemelde en aanraakte, maar dat hij weigerde om zijn geslachtsdeel in de vrouwen van zijn parochie te steken. Blijkbaar had hij de bewoording ‘vleselijke kennis’ beperkt

tot de ‘vleselijke penetratie’ en niet tot de  verrukkingen van aanraken, zoenen en zuigen.

Die woorden hadden Marguerite een  onverwachts gevoel van verlangen bezorgd, van  in haar hoofd tot een heel gevoelige plek tussen  haar benen. Ach, lieve God, maar aanraken,  zoenen en zuigen zouden niet zo bezwaarlijk zijn  als een moeilijk te verklaren baby meer dan tien  maanden na de dood van haar man.

Verdere vragen hadden haar de informatie  opgeleverd, dat de pastor hield van ronde blanke  borsten (iets waar ze zelf in overvloed van had).  De vrouw had het niet kunnen nalaten om hard te

giechelen. Marguerite vermoedde dat ze nog  enige sailliante details achterhield.

De vrouw wilde nog wel kwijt dat hij gek was  op vrouwen in het zwart. Marguerite moest een  triomfantelijke glimlach onderdrukken: wat hij  wilde was blijkbaar wat zij hem allemaal kon  geven en meer. Als een laatste wraakneming op  haar dode Nemesis zou ze de pastor die hem had  begraven verleiden. Dat was de reden geweest dat  ze die morgen naar de kerk was gekomen in een  laag uitgesneden zwarte japon.

Ze had geweten dat hij in de kerk zou komen  opdagen zodra hij haar koets met de enorme  koetsier zag verschijnen. Dat soort rijtuigen werd  nu eenmaal niet vaak waargenomen in St. Giles.  Uit veiligheidsoverwegingen had ze drie  gewapende lakeien mee genomen. Het zou anders

te verleidelijk zijn voor de alom aanwezige dieven  van de Kraaienbuurt om haar koets te ontmantelen

en alles te stelen wat er aan los of vast zat.

Ze draaide zich weer om naar de pastor met een verdrietig gezicht. Ze wist nu dat zulke emotie bij hem altijd de juiste reactie ontlokte.

“Ik geloof dat ik flauw ga vallen…” fluisterde ze met een zwak gebaar van haar zwart gehandschoende hand.

Ze deed alsof ze elk ogenblik neer kon zijgen op de vloer. Onmiddellijk voelde ze zijn armen om haar middel.

Pastor Simon Desmond was afkomstig uit een goede familie: zijn vader was een landjonker in  Kent. Simon was de derde van zeven kinderen en was altijd voor een religieus beroep voorbestemd.

Hij was nog maar zesentwintig toen hij werd beroepen naar een dorpje in Sussex. Daar leerde hij een  rijke weduwe kennen die hem verleidde en gebruikte, totdat ze iemand anders tegenkwam die rijker en ouder was en een veel hogere positie dan  Simon in de kerk bekleedde. Simon beging de fout om haar te stalken. Zijn verontwaardiging over de houding van zijn vroegere liefde was tot in de wijde omtrek waar te nemen en het duurde niet lang of zijn ongepaste gedrag kwam de bisschop van zijn parochie ter oren. Simon werd terstond de keuze gesteld: of hij moest naar een parochie ergens in Northumberland verdwijnen, of hij kon naar St. Giles gaan.

Hij had wijselijk voor de parochie in Londen gekozen, ook al was St. Giles zo ongeveer de ergste plaats om naartoe beroepen te worden. Het was er smerig, het krioelde er van de misdadigers en het lag in de armste wijk van  Londen.

Aan de andere kant waren de inwoners van St.  Giles bepaald werelds: ze vertrokken geen spier als je overmatige belangstelling toonde voor mollige meisjes. Ze verwachtten eerlijk gezegd niet anders van een jonge pastor.

Zijn achtergrond beschermde hem in zekere mate tegen de ambities van jonge vrouwen die graag zijn bed en huishouding met hem wilde delen, nadat hij een toepasselijke gouden ring om hun vinger had geschoven. Waar Simon vandaan kwam trouwde nu eenmaal niet met wat er in de  Kraaienbuurt woonde.

Hij had al gauw geleerd om zijn handen in de parochie zelf thuis te houden. Hij was zo verstandig om zich niet bij de veelvuldige gevallen vrouwen uit de buurt te vertonen, behalve om ze de biecht af te nemen of ze bij te staan in het uur van de dood.

De veelvuldige keren dat hij voelde dat zijn mannelijke lusten de overhand gingen krijgen, deed hij zijn pastors’ boordje af en verdween hij in de anonimiteit van de hoerenlopende menigte in de buurt van Covent Gardens. Hij moest dan vaak zijn betaalde contract voltooien tegen een muur in een steeg, nadat hij het condoom had

omgedaan dat hem was gegeven door zijn  vroegere minnares. In ieder geval was zijn  behoefte aan vleselijke penetratie dan weer voor  een tijdje gestild.  Het was nu eenmaal zo dat het  beroep van pastor hem er niet voor behoedde, dat  hij vaak geil was. Zonder het pastorkleed dacht hij  aan zijn gelofte van relatieve kuisheid te kunnen  voldoen, zolang hij zich maar buiten de grenzen  van zijn parochie bevond. D aarbij was één ding  wel zeker: hij had geen roeping, maar een baan.

De bijna flauwvallende weduwe, die onder  andere omstandigheden ver buiten zijn bereik lag,  leunde tegen zijn onderarmen aan. Hij bedacht  zich verrukt dat zijn dromen bezig waren  werkelijkheid te worden. Hij had al menige  erotische droom en de daaruit voorvloeiende  beschamende handelingen met haar gedeeld.

Hij liet zich door haar indolente houding niet  langer voor de gek houden: hij begreep dat ze  gevoelens van lust voor hem koesterde. Zodra hij  haar overeind hielp, liet hij zijn hand langs haar  geëtaleerde borsten glijden. Haar glimlachje  bevestigden hem, wat hem al duidelijk geworden  was en het enige wat hij kon doen was haar  uitnodigen voor een versterkend kopje thee in de  pastorie.

Pas toen ze even haar blik naar de grafsteen  wendde, waaronder het ontbindende lichaam van  haar man rustte, kreeg hij een glimp te zien van

een wraakzuchtige uitdrukking op haar verder

exquisiete gezicht.

Pastor Desmond was niet onbekend met

wraakgevoelens en vond het niet erg om daarvoor  gebruikt te worden. Per slot van rekening was zijn  leven ook geen sinecure.

Deze arme weduwe trok hem aan als een  magneet. Hij gebruikte het woord ‘arm’ in  figuurlijke zin, omdat hij ondertussen had ontdekt  dat ze één van de rijkste vrouwen van het land  was geworden sinds haar man zich stinkend naar  stront had teruggetrokken uit deze wereld.

-

*** Uit het dagboek van Marguerite Aurora

Ross. ***

-

3 juni 1809

-

Lief Dagboek,

-

Welkom in mijn leven.

Ik durfde je nooit te hebben  toen de Vetzak nog leefde. Ik weet dat iedereen in zijn huishouden, mij bespioneerde. Ik vermoed dat de arme meneer  Baines, zijn agent, strikte orders had om elk detail over mij, dat interessant zou kunnen zijn, moest doorbrieven aan de Vetzak.

Natuurlijk had ik je in bewaring kunnen geven bij Rose, mijn trouwe kamenierster, maar ik belastte haar al erg genoeg met de uitgeknipte

artikeltjes over H.A. en ik wilde haar niet nog  meer van dat soort geheimen opdringen. Daarbij  zou de Vetzak arme Rose  ongetwijfeld hebben  gestraft als hij had gehoord dat ze mijn meest  intieme gedachten ergens verborg.

Hij had een hardgrondige hekel aan Rose en het  was duidelijk dat het wederzijds was. Ik weet dat  hij het haatte om die ene huwelijksvoorwaarde

van mij te  moeten accepteren voordat ik met hem  trouwde: dat Rose bij me zou mogen blijven tot  één van ons beide het leven zou laten.

Ach, wat walgde Rose ervan dat mijn op geld  beluste ouders mij aan de Vetzak verkochten.  Maar wie waren wij, dat wij daar tegen in konden  gaan?

Wat ik graag aan papier had willen  toevertrouwen in de bijna vier jaar van mijn  ‘gevangenschap’ in de Berkeleystraat was zijn  ergernis over het feit, dat hij wel opwinding voor  me voelde, maar dat hij, zodra hij zich in mijn  buurt bevond zo impotent was als een eunuch.

Ik had graag de feiten over zijn onredelijke  jaloezie willen optekenen, bijvoorbeeld als een  jonge man mij twee keer durfde aan te kijken. Per  slot van rekening leed ik niet aan lepra en mannen  staarden altijd naar me. Ik weet dat het komt  omdat ik in de ogen van de meeste mannen mooi  ben, maar laten we wel wezen; dat was precies de  reden waarom de Vetzak met me trouwde.

Ik heb zo vaak in mijn kamer moeten eten omdat hij niet wilde dat zijn klanten naar me keken tijdens het diner.  Ik begreep nooit, dat hij zich ergerde aan het feit dat ze misschien wel lustgevoelens voor me koesterden, omdat ik dat nooit in de gaten had. Ik was dom en naïef op dat gebied.

Helaas, dat was wat ik was toen ik met de  Vetzak trouwde: dom, naïef en op ge ld belust.

Hoeveel dagen heb ik opgesloten gezeten in dat afschuwelijke huis, omdat hij er bang voor was, dat ik zomaar zou glimlachen naar de straatveger en dat ik zou toestaan, dat hij me ergens zou pakken, alsof ik een ordinaire straatmeid was?

Waarschijnlijk zou ik hebben beschreven, dat ik alleen het huis mocht verlaten als het niet anders kon. Bijvoorbeeld die keer, dat we moesten dineren bij de burgemeester omdat  Londen en de Prins van Wales geld nodig hadden.

Ik kan niet zeggen wat een hekel ik had aan zulke uitnodigingen. Hij nam altijd wraak op me zodra we thuiskwamen, thuis als in mijn gevangenis. Hij was zo’n verschrikking! Het enige wat mij troost is dat hij nooit, nooit in staat was om een man bij me te zijn.

Maar vandaag kon ik me eindelijk op hem wreken. Vandaag stampte ik rond op de steen die zijn stinkende, dikke lichaam bedekte. Vandaag wilde ik er zeker van zijn dat hij echt op de afschuwelijkste plek in London begraven lag, de

plek waar de lijken zelfs geen rust kennen omdat  ze op de gruwelijkste manier liggen opgestapeld  om dan bijna de deur uit te spoelen als het hard  regent.

God zal me lief hebben, maar ik dacht zelfs dat  ik hem rook!

Oh, maar dat rottende lichaam zal niet lang  voor deze wereld zijn. Hij zal ontbinden met de  snelheid  van een bliksemflits, net zoals die  apotheker me heeft beloofd toen hij me dat poeder  verkocht dat ontbinding bevordert. Ik heb het over  hem uitgestrooid zodra hij naakt en armzalig in  die lekkende lijkkist lag.

-

Die knappe pastor nodigde me uit voor een kopje thee. Hij ziet eruit als een engel, maar hij kan dingen met je kan doen die zelfs de duivel aan het blozen zouden maken.

Het was allemaal net zoals de wasvrouw me had verteld hoe het kon zijn. Godallemachtig, hij bracht me tot de poorten van het paradijs met zijn handen en zijn tong!

Zal ik er hier over schrijven? Ach, waarom ook niet. De Vetzak zal het nooit meer kunnen lezen: hij is dood, dood, dood!

-

Ik heb het weleens op plaatjes gezien in één van die boeken die de Vetzak in zijn kleedkamer verborgen hield. Ik had alleen nooit verwacht dat het zo… heerlijk kon zijn! Hoe kon ik voorzien

dat het iets zaligs is om daar op je meest intieme  plekje te worden gelikt? Ik had eerst mijn ogen  gesloten tot ik ontdekte dat hij tegelijkertijd heel  hard over zijn stijve staf wreef met zijn beide  handen. Ik dacht dat die stijfheid vreemd was,  maar de wasvrouw verzekerde me dat bijna alle  mannen dat hebben als ze maar erg opgewonden  zijn. Ik heb haar daar later vragen over gesteld en  ze vertelde me alles voor maar een enkele pond.  We hebben er in het rijtuig over zitten praten. Ik  had Crowley opdracht gegeven om haar te zoeken  en ze was gelukkig in de buurt.

Moet je je voorstellen dat de hele buurt was  uitgelopen om naar mijn koets te gapen, terwijl ik  met de wasvrouw over deze ondeugende dingen  zat te praten! Die Meg was helemaal niet verlegen  en ik was zo blij eindelijk dingen te horen over  iets wat zo normaal blijkt onder alle mensen, maar  waarover iedereen tegenover mij altijd zweeg,  omdat ik zogenaamd een respectabele vrouw ben.

Ik vraag me af of Rose ooit iets van deze  dingen afwist. Ze was ooit getrouwd, maar ik  geloof dat het vóór mijn geboorte was. Ik kan me  niet herinneren dat er ooit een man in de buurt

was, toen ze voor mijn moeder en stiefvader  werkte.

We hebben een eigen wasvrouw in  Berkeleystraat, maar ik heb Meg toch een baan bij  mij thuis aangeboden. Ik was stomverbaasd dat ze  weigerde voor me te werken, maar ze zei dat ze

net een nieuwe relatie had met iemand en dat ze  hoopte dat hij bij haar in zou  trekken.

Ze woont bij haar moeder ergens in de  Kraaienbuurt. Haar eigen man is nooit van een  zeereis naar het Verre Oosten terug gekomen,  omdat hij schijnt te zijn verdronken bij Aden,  waar dat ook mag liggen.

Kan je nagaan dat ze liever in de achterbuurten  van Londen woont dan in mijn gerieflijke huis in  Mayfair!

Ik heb haar laten zweren dat ze nooit iemand  over ons gesprek zou vertellen. Daar moest ze om  lachen. Ze zei dat iedereen dat soort dingen allang  wist.

Nou ja, ik wist natuurlijk dat je dat ding  soms in je mond moest nemen. De Vetzak dwong me ertoe. God en alle engelen in de hemel, hij stonk en smaakte verschrikkelijk vies, vooral daar! Ik wist onderhand dat hij baden verafschuwde en dat zijn oude, stomme knecht hem daar nooit mocht wassen. Dat was vast mijn straf om boete te doen voor mijn gretigheid om rijk te zijn, waardoor ik me liet overhalen om met de Vetzak te trouwen.  Niet dat mijn ouders er niet alles aan deden om me ervan te overtuigen dat een huwelijk met  Alexander het beste voor me was.

Rose vindt dat ik gedwongen werd, maar dat  ‘ja, ik wil’ kwam uit mijn eigen mond in die kapel vier jaar geleden, nietwaar?

Zelfs toen Hengist me vroeg om met hem weg te lopen na die ene kus zag ik al dat geld voor me en heb ik geweigerd onder het mom dat ik  William nu eenmaal mijn woord had gegeven.

Oh, Hengist! Oh geweldige Viking van mijn dromen! Ik was nog maar achttien en dacht dat de straten geplaveid zouden zijn met goud als ik maar met de Vetzak trouwde! Mijn Viking was toen net kapitein in het leger geworden en ‘alleen maar’ de tweede zoon van de graaf van Loghaire.

Natuurlijk zou hij best een goede vangst zijn geweest voor iemand als ik. Ik ben alleen maar een freule omdat mijn vader een baron was. Maar mijn ouders wilden niet eens aan Hengist denken als huwelijkskandidaat omdat al het geld van het graafschap naar zijn oudere broer zal gaan. Ze vroegen zich zelfs af of er voor hem geld zou zijn om te erven, want Loghaire scheen zijn landerijen slecht te beheren en hij en zijn oudste zoon waren bekende gokkers, die nooit leken te winnen.

Het was kommer en kwel daar, want de oude graaf heeft een ongeluk gehad waardoor hij geestelijk achteruit vloog. Ik hoorde dat hij nu niet meer is dan een plant die door zijn bedienden in leven wordt gehouden, maar ik vind dat moeilijk te geloven.

Moeder en Lord McKenna hadden op dat

moment hard geld nodig, niet later, dus het was  gauw beslist. Ik begrijp dat na mijn huwelijk met  de Vetzak al hun schulden door mijn geëerde

echtgenoot werden betaald. Tenminste, dat heeft  meneer Baines een keer gesuggereerd.

Ik begrijp nu ook dat mijn ouders met één been  in het armenhuis stonden, of nog erger: de  Schuldenarengevangenis.

Ik kon er destijds echt niet meer tegen: dat  gejammer en gehuil over onze toekomst als ik niet  een huwelijk aanging met een rijke vent. Ik zei  dus ‘ja, ik wil’ omdat ik dacht dat met hem  trouwen betekende dat ik een prachtige jurk te  dragen zou krijgen, met de belofte van veel meer  in de toekomst, en dat ik in een prachtig huis zou  wonen en altijd een mooi rijtuig en veel

bedienden zou hebben. Idioot dat ik was! Al die

dingen zijn alleen maar uiterlijkheden en ik  verwachtte niet dat ik door mijn gretigheid in een  zelf gemaakte hel terecht zou komen.

Rose probeerde me te waarschuwen, maar mijn  moeder stuurde haar tijdelijk weg naar haar  familie toen de voorbereidingen voor het huwelijk  in volle gang waren.

Mijn moeder speelde echt een verachtelijk rol.  Het kon haar niets schelen wat voor toekomst ik

tegemoet ging met William, ze dacht alleen maar  aan de voordelen die mijn huwelijk hààr zou  brengen. Ze weigerde zelfs om meer over mijn  huwelijkse plichten te vertellen dan dat ik op mijn  rug moest gaan liggen, mijn benen wijd moest  spreiden en aan de juwelen moest denken die ik  zou krijgen zodra ik mijn man een erfgenaam gaf.

Had ik maar met de wasvrouw kunnen praten voordat de Vetzak zijn wellustige blik op mij richtte, of had ik Simon maar ontmoet voordat de huwelijksceremonie plaatsvond.

Ik wist niet hoe fijn het samenzijn met een man kon zijn. Simon is zo anders dan die ouwe aap wiens weduwe ik nu ben: hij ruikt schoon en frisen hij heeft sterke armen en een borst zonder van dat grijze krullende haar!

Natuurlijk waren dat soort ervaringen vóór mijn huwelijk onmogelijk geweest. In Edinburg leefde ik in een soort gevangenis waaruit ik alleen kon ontsnappen als ik naar de leeszaal ging of naar de kerk; daar zorgde mijn moeder wel voor.

-

Ik moet me haasten, want meneer Baines komt me zo uitleggen hoe het huishoudboek werkt. Hij gaat me ook dingen uitleggen die investeringen heten. Hij vindt dat ik dat allemaal moet weten omdat ik  nu aan het hoofd sta van Alexander &  Stephens.

Ik vind het allemaal behoorlijk ingewikkeld.

Rose vindt het maar niks dat ik iets over deze

dingen weet, maar ik vind het best interessant en  ik verveel me nu tenminste niet voortdurend.

Misschien zijn de motieven van meneer Baines  wat minder goed, dan het lijkt, maar dat kan me  niks schelen. Ik ben nog nooit op een scheepswerf  geweest en ik geloof niet dat ik dat wil ook. Ik  begrijp dat hij probeert om enkele van de

scheepwerven te verkopen. Hij ziet liever  baar  geld dan bezittingen waarvan niemand echt weet  hoe ze moeten worden beheerd. Enfin, ik zal het  wel zien.

-

Morgen zie ik Simon weer. Ik kan haast niet wachten!

Ik moet een huurkoetsje naar het St. James park nemen, waar hij op me zal wachten en dan gaan we samen een ritje maken. Oh wat kijk ik er naar uit! Vooral naar zijn speciale behandelingen. En dat in een huurkoets! God wat ben ik toch een

wellustig mens geworden!

**

Hoofdstuk 2: EEN OPENBARE EXECUTIE

-

Londen, de executieplaats voor de gevangenis

van Newgate, 23 november 1809

-

De mensenmenigte voor de Old Bailey gevangenis werd helemaal gek toen de veroordeelden eindelijk door de ‘Deur van de  Veroordeelden’ naar het schavot werden geleid.  De massa bewoog hevig heen en weer om maar alles te kunnen zien wat zich voor de draagbare galgen afspeelde. Ze duwden, trokken en sprongen, terwijl ze naar de veroordeelden schreeuwden, vloekten, gilden en loeiden in alle dialecten die het Britse Koninkrijk rijk was.

Heel even leken de verschillen in  rangen en standen te verdwijnen toen iedereen instemde met de spreekkoren: heren van stand, po- legers, hoeren, winkelmeisjes en huisdienaren.

“Retennaaier, retennaaier!” brulde de massa, die al op dat vroege uur stonk naar goedkope gin en zuur bier, in wilde heftigheid

Een groepje dronken hoeren probeerde door het cordon van soldaten, dat vlak bij het schavot met lansen een nette executie probeerde te bewerkstelligen, heen te breken,

De soldaten grijnsden en riepen banaliteiten naar de vrouwen, terwijl ze hen terug duwden in de menigte. Ze grepen hen vast bij hun

hangborsten, hun al te magere achterwerken en de  ongewassen delen die ze voor hun beroep  gebruikten. De vrouwen gilden en giechelden  terwijl ze opletten wie ze na de executie het  gemakkelijkst zouden kunnen versieren. Iedereen  wist dat executies mannen konden veranderen in  bronstige beesten, die niets anders wilden dan hun  eigen miserabele leven vieren met een goede wip  tussen de dijen van een ranzige hoer.

De drie gevangenen struikelden de korte trap

op die naar het platform met de galgen leidden.  Hun polsen waren voor hun borst gebonden,  terwijl een dik touw hun armen, schouders en

buik stil hielden zodat ze zich nauwelijks konden  bewegen. Ze droegen de verplichte witte  slaapmutsachtige kappen over hun haar die hen  een onschuldig aanzien gaven.

De drie gevangenen rilden van angst, niet  alleen vanwege hun naderende dood maar ook  voor de luidruchtige vijandige menigte die hen  bekogelde met stinkend afval en rottende  groenten.

“Moet je die wijven zien !” gromde Lord  Morven.

Hij staarde naar een groep slonzige vrouwen die zonder aarzeling stinkende uitwerpselen naar de doodsbleke veroordeelden gooiden.

Het was duidelijk dat hun belangrijkste doelwit de veroordeelde homo was, die zich trachtte te verbergen achter de gevangenisdominee.

“Gaat u alsjeblieft naar achteren!” riep de  stinkende man naast de Burggraaf, “We hebben  hier allemaal hetzelfde geld voor betaald, ja?”

Philip verschoof zijn stoel enigszins, zo dat hij  in ieder geval wegdraaide van de man die  waarschijnlijk in jaren geen water en zeep had  gebruikt.

Hij plukte zijn geparfumeerde zakdoek uit zijn  mouw en drukte hem dankbaar tegen zijn  gemartelde reukorgaan. Dat had hij al eerder  willen doen: vanaf het moment dat hij de kleine  onwelriekende  kamer was binnen gekomen, maar  Jefferson had hem gezegd om vooral niet al te  veel op te vallen tussen dit publiek.  Geparfumeerde zakdoeken konden een aristocraat  makkelijk verraden.

Philip dacht boos dat Jefferson wat hem betrof  door de grond kon zakken. Hij verborg zijn neus  diep in het schone linnen en inhaleerde dankbaar  de geur van zijn aftershave.

De twee mannen tegenover Philip leunden zo  ver als ze konden uit het raam, terwijl ze de  nieuwe protesten van de dikke stinkerd

negeerden.

“Oakden staat te pissen!” merkte degene die

het dichts bij het raam zat met duidelijke  verachting op, “Goorlap! Zie je’t? Er ligt pis op

de vloer en zijn kruis is zeiknat.”

De fat naast hem grinnikte. Hij was alleen maar  gekomen om een homo op onwaardige wijze te

zien hangen en wreef zich in de handen nu hij

klaarblijkelijk zijn zin kreeg.

“Dat zal hem leren om zijn lul in een vent z’n

kont te stoppen!”

Meester Jefferson keek grimmig voor zich uit.

Hij staarde naar de drie mannen op het schavot,

die nu aan het bidden waren  met de

gevangenispastor, terwijl de beul al begonnen was

om de stroppen om hun nek te leggen. Hij rukte

en trok aan hen, terwijl hij negeerde dat de

mannen diep geconcentreerd hun laatste gesprek

met God voerden.

De mensenmenigte stampte met de voeten en

brulden en gilden, zonder een greintje respect te  tonen voor de laatste woorden van troost die de  veroordeelden mochten horen.

Meester Jefferson beet op zijn lippen toen  enige ruwe, hardvochtige, vuile wijven de  biddende mannen met paardenstront bekogelden. Hij probeerde zich maar niet voor te stellen hoe  het moest zijn om te moeten sterven voor de ogen  van een harteloze menigte Londenaren, terwijl de  pis van je broek droop en je bekogeld was met  allerlei gore projectielen.

Hij had, behalve een waarschuwing  aan het  adres van Lord Morven ‘om zich zo onopvallend  mogelijk te gedragen’ geen woord meer geuit  sinds ze plaats hadden genomen voor het raam  met een direct uitzicht op het schavot. Het was al  erg genoeg dat hij voor de aankoop van de

kaartjes voor dit gruwelijke schouwspel had  moeten zorgen. Hij had ze laten halen door een  klerk van zijn kantoor, zodra bekend werd  wanneer de homo zou hangen.

Jefferson verafschuwde het favoriete  tijdverdrijf van de Londenaren: het bijwonen van  executies met zoveel mogelij k stampij. Hij was  nog steeds verontwaardigd over het verzoek van  zijn cliënte om Lord Philip Morvern deze  specifieke executie zo dicht mogelijk te laten  bijwonen.

Philip slaakte een sombere zucht. Hij vroeg  zich af waarom hij hier eigenlijk zat: wachtend  tot  drie mensen zouden worden opgehangen. Hij had  wel een idee wie hem dit had aangedaan. Hij  staarde naar Oakley die nu stond te huilen met  wijd open mond.

Hij moest nodig pissen, maar was benauwd dat  de andere toeschouwers in de kamer zouden  denken dat hij te bang was om te kijken als hij nu  achter het kamerscherm verdween.

De veroordeelden kregen een zak over hun  hoofd getrokken, waarna er gewacht werd tot het  luik zich onder hen opende.

Philip vouwde een been over het andere,  waardoor hij hard tegen zijn geslachtsdeel drukte,  hopend dat hij niet Oakden’s bizarre voorbeeld  zou volgen en zijn fluwelen broek zou bevuilen.

Het was buiten ijskoud en omdat het raam open  stond werd de temperatuur in de kamer er niet

beter op, ook al had de eigenaar van het huis de  haard aangemaakt terwijl er een pan met hete rum  punch stond te borrelen op een kleine zijtafel.

Philip klemde een ijskoude hand om een beker  met punch die lange tijd geleden nog warm was.  Met zijn andere hand hield hij nog steeds zijn  zakdoek tegen  zijn neus gedrukt, vooral omdat de  stinkende man naast hem geagiteerde bewegingen  begon te maken en zo zijn doordringende geur  door de hele kamer verspreidde.

“Hij staat te janken, de smeerpijp!” merkte de  man tegenover Philip grimmig op.

Richard Oakden  had zijn tranen niet in kunnen  houden voordat hem de veroordeelden kap over  het hoofd werd getrokken.

Zodra alle drie veroordeelden het zicht was  ontnomen door de stoïcijnse beul begon de  menigte te joelen en te krijsen.

“t Kan nu niet lang meer duren!” riep de fat  naast het raam opgewonden.

Philip knarste zijn tanden en sloot vastberaden  zijn ogen.

Toen hij ze weer opende zag hij dat de drie  lange touwen strak hingen, terwijl de  veroordeelden tot hun middel in het gat hingen  van het luik dat onder hen was  opengeklapt.

“Burnskill heeft de homo verkeerd  opgehangen!” riep de man tegenover Philip, “Zie  je: het touw draait nog!”

Philip voelde zijn maag omhoog komen. O,  Jezus, Oakden’s nek was niet gebroken door zijn val door het luik en hij werd nu langzaam doorhet touw gewurgd.

“Burnskill zal nu wel aan zijn benen hangen om zijn nek alsnog te breken,” merkte Jefferson bezorgd op.

“Eigen schuld dat ‘ie nou al Oakden’s pis en schijt over zich heen krijgt,” mompelde de fat,  “hij heeft het natuurlijk expres gedaan. Hij haat homo’s. Ze hoorden hem dat zeggen toen de veroordeelden gisteren naar de veroordeeldenkamer werden gebracht!”

Hij keek trots om zich heen nu hij deze informatie met zijn kamergenoten had gedeeld.

De dikke man naast Philip boerde alleen maar

en nam vervolgens een flinke hap uit de  vleespastei, die niemand anders wilde eten. Hij  kauwde met langzame bewegingen terwijl hij met  een hardvochtig gezicht naar het schavot staarde.

Meester Jefferson kuchte en trok een afkeurend  gezicht. Hij vervloekte zijn  cliënte, die hem en  Philip aan dit barbaarse schouwspel had  blootgesteld. Oakden probeerde wanhopig om die  ene ademtocht te krijgen die nooit meer in zijn  bereik zou liggen, terwijl harteloze toeschouwers  hem uitjouwden nu hij een langzame strijd met de  dood voerde. Natuurlijk had de verdomde beul het  allemaal opzettelijk gedaan! Iemand die een  nieuwe heksenjacht voerde tegen homoseksuelen

had hem er waarschijnlijk voor betaald om  Oakden’s doodsstrijd zo lang mogelijk te laten  duren.

Hij keek naar het schavot en zag met afschuw dat Burnskill achter de homo stond met een spottende uitdrukking op zijn gezicht, terwijl de arme man nog steeds bewoog. De beul had het dus niet nodig gevonden om onder het schavot te kruipen om hangend aan Oakden’s benen de man alsnog uit zijn lijden te helpen.

Philip staarde naar het bewegende touw tot het uiteindelijk stil viel, maar hij zag eigenlijk niets.  Hij klemde nog steeds zijn zakdoek tegen zijn

neus.

De menigte in de straat leek wat te zijn gekalmeerd nu de drie veroordeelden dood waren.  Sommige mensen keken nog naar de drie lichamen, anderen haastten zich weg van de executieplaats. Per slot van rekening was het al lang een nieuwe dag en het werk wachtte.

Alleen de luilakken, degenen die ‘s nachts werkten en de straatkinderen konden het zich

permitteren om te wachten tot de lijken over een  uur zouden worden losgesneden. De  straatmadelieven wendden zich af van de soldaten  in het cordon rondom het schavot. De militairen  moesten daar nog minstens een uur staan voordat  ze aan vleselijke pleziertjes konden denken. De  hoeren hoopten ondertussen wat snelle zaken met  de toeschouwers te doen, terwijl de zakkenrollers

zich haastig tussen de vertrekkende mensen

voegden om hun slag te slaan.

Philip voelde opluchting toen iedereen zich

leek af te keren van het gehate schouwspel.

“Ik ga pissen,” mompelde hij in Jeffersons  richting, zich er niet voor interesserend dat men  zoiets niet zei tegen de deftige jurist die de  familiezaken van de grafelijke familie behartigde.

Hij verdween achter het scherm waar een po op  een krukje was gezet. Geen wonder dat de kamer  rook als een riool: de po liep bijna over. Niemand  had het ding waarschijnlijk geleegd sinds de  vorige dag.

“U kunt nog maar beter even gaan zitten,  Milord,” adviseerde Jefferson toen Philip naar de  tafel terugkeerde terwijl hij de knopen van zijn  gulp dicht deed en zijn adem nog trachtte in te  houden tegen de stank in de kamer. Jefferson  reikte naar buiten om het raam te sluiten na met  de twee mannen tegenover hem te hebben  overlegd. Hun voorkant was bijna bevroren en de  keuze tussen stank of warmte leek simpel op dat  moment.

“Het zal nog wel even duren voordat al die  toeschouwers het veld hebben geruimd. Ik denk  niet dat het eenvoudig wordt om naar het rijtuig  toe te komen.”

Philip staarde zonder iets te zeggen door de  vuile ruiten van het raam naar de lucht. Hij  vreesde dat hij ter plaatse zou overgeven.

“Wie heeft je hiertoe aangezet, Jefferson?”  vroeg hij uiteindelijk.

Hij merkte dat het gezelschap rondom de tafel  muisstil was geworden, nadat Jefferson hem  ‘Milord’ had genoemd.

“De overleden Lady Loghaire,” antwoordde  Jefferson kalmpjes, “in een speciaal codicil, dat  niet aan u was voorgelezen bij de opening van  haar testament, omdat het alleen maar instructies  bevatte aan mijn adres:  dertig pond voor een  plaatsje voor twee aan dit fantastische raam.”

“Typisch voor dat secreet!” schold Philip,  “Weggegooid geld, natuurlijk. Krijgt Hengist net  zo’n traktatie?”

Jefferson glimlachte en schudde zijn hoofd.

“Het lijkt me toe dat hij genoeg doden ziet tijdens de veldslagen op het Iberisch Schiereiland.  Ik hoop dat u voldoende geschokt bent, Milord?”

“Ongelooflijk!” schamperde Philip.

Hij stond op en liep naar de haard, terwijl hij zijn dode moeder vervloekte. De moeder die nooit had kunnen  begrijpen waarom hij niet was als alle andere mannen, onder wie zijn eigen vader en broer Hengist. Zijn moeder had hem nagenoeg onterfd. Ze had al haar eigen geld nagelaten aan de zoon die een held was en er geen

‘onnatuurlijke lusten’ op na hield. Hij had nog geen rottige stuiver van haar gekregen. Hij vroeg zich af hoe ze het hem ooit aan had kunnen doen.  Het was gewoonweg niet eerlijk! Hij had haar

altijd geadoreerd, die koppige, vastberaden  aantrekkelijke vrouw die gravin van Loghaire was  geworden toen  hij elf jaar was.

Hij zuchtte mistroostig en vroeg zich af wat  Willie Dobson, zijn verovering van de vorige  nacht nu aan het doen was. Hij lag ongetwijfeld  op zijn bed zijn roes uit te slapen nadat hij al het  geld dat Philip hem voor zijn diensten had

toegeschoven had uitgegeven aan een fles  goedkope gin. Of misschien zat hij met een kater  en nog slaperig van zijn avond met Philip ergens  buiten in een dakgoot, terwijl hij ongepaste grove  grappen maakte met zijn kameraden over de

homo die vandaag zijn onwaardig einde vond aan  een galg, zonder zich te willen realiseren dat het  best mogelijk zou zijn dat hij op een dag  Oakden’s lot zou delen.

Hingen ze eigenlijk ooit een aristocraat op om  die redenen?

Philip onderdrukte een huivering. Hij wilde

niet onder de indruk zijn van wat zich juist voor  zijn ogen had afgespeeld, maar hij betrapte zich er  op, dat zijn moeders opzet haar doel niet had  gemist. O, God, het secreet kende hem zo goed!

Hij wierp een snelle blik op Jefferson, die  stijfjes naast hem zat. Hij vroeg zich voor de  zoveelste keer af of de jurist wist waarom de  gravin hem op dit afgrijselijke schouwspel had  getrakteerd.

* -

Dagboek van Aurora Ross

-

Londen, de 23ste november 1809

Ik ben vanmorgen heel erg kwaad geworden.

Rose had me gezegd dat alle  bedienden vrij hadden genomen, zonder me toestemming te vragen. Ze hadden alleen maar wat oudbakken brood en koude thee voor mijn ontbijt achtergelaten.

Het ergste van alles vind ik dat ik blijkbaar nog steeds niet in staat ben om gezag over de bedienden van de William uit te oefenen. Ik weet

dat ze zich helemaal niets van me aantrekken. Ze

waren altijd harteloos en brutaal tegen me, al die  tijd dat ik met de Vetzak getrouwd was. Nou, dat  was de laatste keer dat ze me zo hebben  behandeld. Ik heb tegen meneer Baines gezegd  dat hij wat mij betreft dit huis kan verkopen tegen  elk aannemelijk bod. Ik weet dat een graaf uit de  buurt van York, Rotherhood of …ham  geïnteresseerd is in het huis. Die graaf heeft drie  dochters waarvan er twee binnenkort aan de

Koningin moeten worden voorgesteld om daarna de huwelijksmarkt in Londen op te gaan. Als het aan mij ligt mag hij het huis vandaag nog hebben.  Volgens meneer Baines is het huis een klein fortuin waard vanwege de ligging. Ik woon in  Mayfair, het snobistische deel van Londen. Toen ik hier kwam wonen wist ik niet wat het betekende als je hier een huis had. De Vetzak

stond nooit toe dat ik in mijn eentje naar buiten  ging om boodschappen te doen of om zelfs maar  in de tuin te zitten als het een mooie dag was.

Tegenwoordig wandel ik met Rose in het grote  park dat St. James Park heet. Ik ben er het liefst ’s  morgens, dan zijn er meestal weinig mensen. Ik  wil liever geen volwassenen ontmoeten. Ze lopen  altijd naar me te staren en beginnen dan met  elkaar achter hun hand te smoezen. Ik ken niet

één van die mensen, maar het lijkt alsof ze precies  weten wie ik ben. Ik begrijp niet wat er zo  belangrijk aan me is.

Ik ben een halve wees. Mijn vader stierf toen ik  een jaar oud was. Ik had een gouvernante tot ik  zeventien was. Ik ben niet erg getalenteerd als het  om naaiwerk of borduren gaat. Mijn gouvernante  klaagde daar altijd over, maar ze kreeg daarover  geen voet aan de grond bij mijn moeder, omdat ze  er zelf niks van kan. Ik heb, geloof ik, wel een  goede stem, maar de laatste keer dat ik gezongen  heb was in Edinburg. De Vetzak liet me nooit  voor zijn gasten zingen en dat was denk ik maar  goed ook.

Toen de Vetzak stierf was ik zelf ook  behoorlijk dik. Het eten was altijd rijk aan vet,  meel en suiker en alles werd altijd gebakken in  boter. Hij wilde zijn eten zo. Hij was ook een  enorme zoetekauw. Hij at altijd bergen gebak en  cakes voor zijn ontbijt en tijdens theetijd verslond  hij altijd hele taarten die dropen van honing en

room. Hij at alleen maar zacht eten dat hij  nauwelijks ho efde te kauwen omdat hij haast geen  tand meer in zijn mond had. Wat hij nog had  waren zwart en groene stompjes. Ik geloof dat ik  hem, als een goede echtgenote, had moeten  vertellen dat zijn tanden langer mee zouden gaan  als hij ze elke dag met kalkpoeder poetste, maar  dat heb ik nooit gedurfd. Ik was doodsbang van  hem. Je kon zijn reacties nooit voorzien. Hij was  ongeduldig en een pestkop. Hij vond het volgens  mij heerlijk om me af te ranselen en dat deed hij  nogal vaak ook.

Dit alles terzijde: ik zei tegen meneer Baines  dat ik in het huis om de hoek van Piccadilly wilde  gaan wonen. De Vetzak kocht dat huis als een  investering en omdat hij niet wilde dat mijn  familie bij ons op de Berkeleystraat zou logeren  als ze in Londen waren. Volgens meneer Baines is  het nog niet half zo deftig als het huis waar ik nu  woon, maar dat kan me niks schelen. Ik haat dit  huis.

Ik voel me erg eenzaam de laatste tijd. Simon is  in september met de één of andere preutse  juffrouw getrouwd en ik heb sindsdien niets meer  van hem gehoord. Niet dat hij zo gezellig was.  Eerlijk gezegd deden we niets dan vrijen, als we  elkaar zagen, maar hij was een vertrouwd persoon  voor me geworden.

September was echt een snert maand voor me,  want ik las in de krant dat Hengist zwaargewond

was geraakt bij een veldslag in Portugal. Nu durf  ik geen krant meer open te slaan omdat ik bang  ben zijn naam in een overlijdensadvertentie te  zien.

Rose moet nu van mij de overlijdensadvertenties lezen. Ze leest niet vreselijk goed, maar zoiets ligt nog wel binnen haar mogelijkheden.

-

Ik vroeg aan Rose waar de bedienden vanmorgen naar toe waren. Ze moest het gaan vragen aan de bedienden van de buren. Kan je nagaan dat ze het me eerst niet wilde zeggen, ze zei dat het veel te gevoelig lag. Daar ben ik echt boos om geworden. Hoe kan ze nu denken dat ik te gevoelig ben om zulk nieuws te kunnen aanhoren, nadat ik vier jaar lang een huwelijk met de Vetzak heb moeten verduren?

Helaas kreeg ik mijn eigen woorden in mijn gezicht terug geslingerd. Ik kon me niet voorstellen waarom mensen geïnteresseerd waren in het ophangen van wat Rose een ‘sodomiet’ en een homo noemde. Rose moest me uitleggen wat een homo is. Zelfs na alle perversiteiten die ik bij de Vetzak heb moeten verduren en alle uren die ik vrijend met Simon heb doorgebracht moest ik er toch nog van blozen. Ik kon me absoluut niet voorstellen waar dit allemaal over ging, totdat  Rose zei dat wat Simon en ik deden eigenlijk

nauwelijks anders was dan wat sodomieten deden.  Ach, lieve God, ik en mijn grote mond!

Simon wilde dat ik dat interessante harde deel  van hem, dat gewoonlijk niemand ziet, in mijn  mond deed om erop te zuigen in plaats van dat ik  er mijn hand over- en langs wreef. Ik vond het  eerst niks. Bij de Vetzak was het ronduit smerig,  maar toen Simon me vertelde  dat hij zich altijd  helemaal waste voordat we elkaar ontmoetten  kreeg ik er plezier in om dat bij hem te doen. Ik  hield er wel altijd een zakdoek naast want ik vond  dat witte spul dat altijd uiteindelijk uit hem kwam  niet erg prettig smaken.

Ik heb Rose nooit de details verteld van onze

ontmoetingen in de huurrijtuigjes. Ze vroeg me  weleens of ze me kon adviseren als het om het  vermijden van zwangerschappen ging. Ik heb haar  gezegd dat Simon en ik niet zo ver gingen dat ze  zich daar zorgen over hoefde te maken. Rose  glimlachte toen opgelucht en zei me nadrukkelijk  dat ik altijd op haar kon rekenen. Wat ik ook  nodig dacht te hebben, ze kon altijd bij haar  Schotse apotheker terecht die ergens in de buurt  van Covent Gardens zijn winkel heeft. Ik

vermoed dat ze  een beetje verkikkerd is op die  man. Ik begrijp dat hij in de vijftig is net zoals zij.  Ik kan alleen maar hopen dat ze een beetje liefde  en aandacht bij hem vindt. Het leven was, net  zoals voor mij, hard voor Rose.

**

Hoofdstuk 3: EEN TENT IN DE BUURT

VAN LISSABON

*

Lissabon, januari 1810

Hengist sneed zich in zijn kin toen een hand de binnenkant van één van zijn harige dijen beet pakte, terwijl hij zich geconcentreerd stond te scheren.

Vloekend gooide hij zijn vlijmscherpe scheermes neer en draaide zich om. Zijn donkerblauwe en zwarte korte kilt zwaaide mee

met de plotselinge beweging.

“Jezus Christus, Lily, wat doe je hier in  godsnaam?” grauwde hij tegen de giechelende  vrouw die op de mat voor hem op haar knieën zat.

Ze was niet erg onder de indruk van zijn  gegrom en zijn boze blik. Ze ging staan en wreef  haar vingers door het scheerschuim dat nog steeds  op zijn gezicht zat.

“Als ik jou was zou ik maar zachtjes doen,  majoor,” fluisterde ze met pretogen, “je wilt vast  niet dat het hele kampement weet dat ik in je tent  zit!”

“Oh, in Gods naam Lily,” gromde Hengist, “jij  durft ook alles!”

Ze verspreidde plagend de zeep over zijn  voorhoofd en begon onmiddellijk weer te  giechelen toen hij zich van haar weg worstelde.

“Wil je het liever hier hebben?” vroeg ze met  een verleidelijke stem, terwijl ze haar hand heel  hoog onder zijn kilt schoof.

Hengist maakte een sprongetje achteruit en  stootte zijn hoofd tegen het zeildoek van zijn tent.  Hij vloekte binnensmonds. Hij was zo lang dat hij  geen stap zijdelings kon  doen zonder dat zijn  hoofd in zijn tijdelijke legerbehuizing verstrikt  raakte.

Wat hem betrof mocht de Haakneus de kolere  krijgen nu hij hem in een tent liet bivakkeren! Na  de aankomst van zoveel nieuwe reserves werden

alle jonge officieren gedwongen om in tenten te  wonen in plaats van in één van de huizen dicht bij  de vleespotten van Lissabon.

Lily volgde hem, terwijl ze haar verleidelijke  lippen tuitte. Ze duwde haar half open lijfje onder  zijn neus terwijl ze haar tepels hard tegen zijn  borst wreef.

Hengist stond stokstijf. Zijn verraderlijke lijf had onmiddellijk gereageerd op Lily’s ouvertures, maar hij wist dat hij er echt de tijd niet voor had.  Hij klemde zijn kaken op elkaar en probeerde niet aan zijn telkens harder wordende erectie te denken. God helpe hem, hij was ook maar een mens en Lily was een van de gewiekste vrouwen op deze wereld als het er om ging om hem te verleiden

“Lily,” smeekte hij bijna, “ik moet me scheren.  Ik moet over een kwartier op het hoofdkwartier  zijn.”

Hij greep een handdoek  om het schuim van zijn  gezicht te vegen, zichzelf intussen verwijtend dat  hij zijn bediende had weggestuurd om zijn paard  te zadelen. Lily had vast haar kans gezien toen  Portman zijn tent had verlaten.

“Laat me je even lekker verwennen,”  glimlachte Lily, “ik weet dat het bij jou een fluitje  van een cent is!”

“Lily, laat dat!” pleitte hij half-serieus, maar ze  zat alweer op haar knieën voor hem. Ze duwde  zijn sporran opzij en vouwde zijn kilt met ervaren  vingers tot zijn middel terug.

“Ach Hengist,” murmelde ze verrukt, “ik wist  dat je me niet in de steek zou laten! Het is te lang  geleden, schat!”

Hengist leunde tegen de middelste tent paal en  sloot zijn ogen. God, er bestond niets lekkerder  dan Lily’s mond op zijn lul! Het was inderdaad  een tijd geleden.

Later, toen hij zijn paard langs groepen mannen  in het uitgebreide Britse kamp leidde, die hem  allemaal een jolige ‘goede morgen’ toeriepen,

wist hij het zeker: hij zou de generaal om verlof  vragen.

Hij had toegegeven aan Lily’s verleiding. Hij  had haar over zijn draagbare bureau gevouwen en  haar van achteren genomen, niet tevreden met

alleen maar een snelle ejaculatie in haar mond.

Het ergste was, dat hij zelden in zijn leven zo  lekkere had geneukt. Nu vocht zijn ingebouwde  geilheid met zijn gevoel van eerlijkheid en eer.  Lily was de vrouw van zijn commandant. Met  haar naar bed gaan was vluchtig als water en er  lag geen enkele toekomst met haar in het  verschiet.

Toekomst! Hengist fronste zijn wenkbrauwen  bij dat woord.

Wat een idioot was hij toch! Waarom wilde hij  aan zijn toekomst denken, als hij midden in een  oorlog zat? Aan de andere kant was hij nog nooit  eerder rijk geweest. Hij had altijd alleen zijn

soldij gehad en zijn moeders maandelijkse

toelage. Het faillissement van zijn aristocratische  vader had altijd als een zwaard van Damocles  boven zijn hoofd gehangen. De man had nooit wat  gedaan om zijn landerijen en bezittingen solvent  te maken. Alles wat zijn vader bezat zou  uiteindelijk toch overgaan in de handen van zijn  nietsnut van een broer.

Hij schoof heen en weer in zijn zadel. Zijn penis schuurde tegen de ruwe wol van zijn kilt.

Hij had geen tijd gehad om zich daar te wassen.

Het was al laat zat geweest, voordat Lily zijn scheerbeurt onderbrak.

Hij voelde een onbedaarlijke kriebel aan zijn onbedekte geslachtsorgaan omdat hij traditiegetrouw geen ondergoed droeg onder zijn

kilt. Hij beet boos op zijn lip, terwijl hij probeerde  om niet aan zijn kruis te krabben. Zoiets was  godsonmogelijk: hij zat boven op zijn enorme  paard terwijl hij ongeveer het hele kampement  doorkruiste. Alle ogen van officieren,  kampvolgers, tot de laagste soldaat volgden zijn  bewegingen.

God, wat was hij de oppervlakkige vrijerijen  zat met vrouwen als Lily. Hij wist nu zeker dat hij  maar één enkel ding wilde: liefde en rust bij  een  vrouw die van hem hield en waar hij zelf alles  voor over zou hebben.

Hij fronste weer terwijl het beeld van haar, het mooiste meisje in de wereld, voor zijn ogen opdoemde. Het meisje waaraan hij al meer dan elf jaar zijn hart had verpand. Het beeld dat zijn nachten had verwarmd, wanneer hij zich eenzaam en alleen had gevoeld. Het beeld van de vrouw wier gezicht was geplakt op de wazige gezichten van de kamphoeren en de prostitués met wie hij rusteloos paarde op hun vuile matrassen. Het meisje dat hem altijd had achtervolgd in zijn erotische fantasieën, hetzelfde meisje wier naam altijd op zijn lippen lag als hij klaarkwam, terwijl het hem niets kon schelen dat de slet onder hem het hoorde en er conclusies uit trok.

Hengist klemde de kaken op elkaar en schudde zijn halflange manen. Ze was getrouwd en had waarschijnlijk een half dozijn kinderen bij de ouwe geilaard.

Zijn paard liep pal door een groep mensen heen die midden op de weg stonden te kletsen.

“Goeie morgen, majoor,” riep een spottende stem, “ zit  u nog te slapen?”

Hengist leidde zijn paard slechtgehumeurd van de lachende mensen weg. Hij keek stug voor zich uit. Ze voelden zijn slechte humeur aan en vielen stil. Dat waren ze niet gewend van majoor  Hengist Agnew, de gevierde oorlogsheld.

Hij haalde nors zijn schouders op. Hij had een slechte bui, en wat dan nog? Iedereen in zijn plaats zou saggerijnig zijn, als hij alleen maar jarenlang kon dromen van iemand die hij nooit kon krijgen.

Hij verstevigde zijn greep op de teugels. Op een groep inlopen was  Jasons kreet om aandacht geweest. Rot paard!

**

Hoofdstuk 4: PHILIPS PROBLEEM

-

Londen, januari 1810

-

Philip keek met ergernis naar Stevie Mac, die zijn benen over de leuning van een stoel had gelegd.

“Dat was me op het randje!” mompelde hij, terwijl  hij klompjes spinnenweb van zijn anders zo onberispelijke broek probeerde weg te vegen.

“Ik geloof niet dat ik voorlopig naar huis kan met dat gepeupel voor mijn deur.”

Stevie slikte en knikte. Hij was nog nooit in zijn leven zo bang geweest. Een woedende menigte voor iemands deur was iets waarover je weleens hoorde of in de krant las en dan ging het meestal om boze boeren of onderbetaalde mijnwerkers.

Hij gluurde naar Philip door zijn lange zwarte wimpers, terwijl hij probeerde om zijn tranen te bedwingen die een weg leken te hebben gevonden naar zijn keel en neus.

Jakkes, hij had de zenuwen, dacht hij ontzet.

Hij zat als een jonge hond te trillen van angst.

Hij keek weer naar zijn vriend die nergens last van leek te hebben.

Philip zat nu geërgerd aan het spinrag te plukken dat op de armen en schouders van zijn beste jasje kleefde. Hij vloekte omdat hij geen

idee had hoe hij het plakkerige goedje moest  verwijderen: het leek alsof de vlekken alleen maar  erger werden. Uiteindelijk hield hij maar op met  het futiel gekrabbel over het zwarte fluweel.  Kleine Stevie had vast wel een knecht in de  coulissen die zijn broek en jasje aan een grondige  reiniging kon onderwerpen. Het kon niet anders  dan dat hij een ervaren man had om voor hem te  zorgen! Niemand kon in zij n eentje zijn das in  zo’n moeilijke waterval strikken als het kleine  heertje gisteravond om zijn nek had. Hij had  verondersteld dat Stevie het begin of het eind van  een das niet wist te vinden en had hem die

ochtend geholpen om een eenvoudige knoop te  leggen. Hij had het niet gewaagd om zijn eigen  man John Row wakker te maken. John Row was  immers de allerlaatste bediende in zijn huis. Het  minimale restant van zijn vroegere staf had enkele  maanden geleden besloten om hun heil ergens  anders te zoeken.

John Row vrijde met het belmeisje in het  naburige huis en als wederdienst hielp ze hem af  en toe om het huis van de Burggraaf op te ruimen  als het er weer een puinhoop was.

Daarbij vond John het niet erg om zijn meester  af en toe fysiek van dienst te zijn, wanne er dat  nodig mocht blijken. Philip bedacht dat die troost  nogal frequent geweest was de laatste tijd.  Betaalde seks was onmogelijk als je zakken leeg  waren en de mannen van zijn eigen stand hadden

hem sinds maanden gemeden alsof hij een druiper

had.

Philip was onzeker geweest over John Row’s reactie als hij Stevie in het huis aantrof. Hij bracht zijn liefjes nooit mee naar huis, dat was veel te gevaarlijk nu de heksenjacht op homo’s hoogtij vierde in Londen. Het was nergens voor nodig om ze de weg te wijzen naar zijn woonhuis. Als hij inderdaad iets had geleerd van het schouwspel van de executie van de homo vorig jaar dan was het wel om voorzichtiger te zijn over waar hij de gevaarlijke liefde met mannen bedreef. Hij was ook veel voorzichtiger geworden in zijn keuze: hij liep niet zomaar meer op een man af met een invitatie op zijn lippen. Hij was een stuk afwachtender geworden. Wat zijn moeder werkelijk had willen bereiken met haar vrijkaartjes voor het galgenspel had jammerlijk gefaald. De executie van de homo had hem niet de weg opgestuurd naar de attractie tussen man en vrouw, zodat hij uiteindelijk huisje, boompje, beestje met een jonge rijke adellijke freule kon gaan spelen. Integendeel, de heimelijkheid rond de verleiding van zijn partners gaven het een extra aantrekkingskracht en verdiepten zijn lustgevoelens alleen maar, juist omdat het zo verboden was.

Stevie Mac was daar een voorbeeld van. Hij zou zich nooit hebben opgehouden met een heertje als Stevie, als hij hem niet tegen de

haardmantel had kunnen nemen terwijl John Row

hen elk moment had kunnen ontdekken. De

wetenschap dat John Row hem met Stevie bezig  had kunnen zien had een extra diepte aan zijn  nogal hardhandige vrijerij met de jongen gegeven.

Gelukkig had John Row waarschijnlijk  praktisch  bewusteloos op zijn schamele bed  gelegen nadat hij één van de laatste flessen  goedkope gin in huis had soldaat gemaakt. Philip  betwijfelde of de schuldeisers, die voor de deur  hadden staan schreeuwen in staat waren geweest  om John wakker te maken. Gelukkig maar want  hij en Stevie waren na hun liefdesspel voor dood  op het kleed voor de haard in slaap gevallen,  nadat Philip het laatste blok hout had gebruikt om  de vrieskoude kamer op te warmen.

Philip bedacht zich dat hij niet dieper kon  zinken nu hij zijn ei gen haard had moeten aan  maken. Hij had geen geld meer, nog maar een  enkele set draagbare kleren en de muizen waren  onderhand dood gevallen in zijn provisiekast. Hij  vroeg zich meewarig af of er nog iets was dat zijn  leven nog wat fleur zou kunnen geven.

Hij keek zijdelings naar jonker Stephen  MacKenzie, de zoon van een Schotse baron, de  kleine stalker die hem seksueel bijna niets deed.  Stevie Mac was te mooi en klein naar zijn smaak,  hij was eigenlijk net een meisje. De jongen had  een kreetje geuit toen Philip hem nam en pas  opdat ogenblik voelde Philip een plotselinge

opwinding opkomen waardoor hij hard genoeg  werd om de penetratie tot een goed einde te  brengen. Hij vond het opwindend als zijn  minnaars een beetje gilden. Dat was ook de reden  waarom hij de  volgende ochtend Stevie niet nog  een keer had genomen. In het ochtendlicht was de  jongen gewoon niet aantrekkelijk genoeg met zijn  slanke lijf en zijn verliefde blik. Het had

natuurlijk ook niet geholpen dat zijn schuldeisers  in volle sterkte weer voor zijn voordeur stonden te  schreeuwen.

Hij was naar de keuken gerend, roepend dat de  jongen hem beter kon volgen. Onder het huis liep  via de wijnkelder een gang naar de tuin van de  buren. Philip twijfelde er niet aan dat een

vroegere eigenaar van het huis

voorzorgsmaatregelen had genomen om een  vluchtweg te construeren. Hij had zich

kortstondig afgevraagd of die man ook meer  schuldeisers had dan hem lief was, maar bedacht  zich dat het hier waarschijnlijk een soort ‘priesters  hol’ betrof, iets wat te maken had met religieuze  conflicten, een onderwerp waarover Philip al  jarenlang niet wenste na te denken. Wat het ook  was, Philip had zichzelf beloofd om een kaars  voor de man te branden bij de eerste gelegenheid  dat hij in de buurt van een kerk kwam.

Hij stond met een elegante beweging op om  zichzelf een grote bel whisky in te schenken uit de  kristallen fles die op een dressoir stond, ook al

was het nog maar elf uur ’s morgens. Philip dronk  ’s morgens gewoonlijk nooit om de eenvoudige  reden dat hij dan meestal nog in zijn bed lag. Hij  bedacht zich grimmig dat de goede kant van deze  toestand met de schuldeisers was dat hij min of  meer het recht had om zichzelf ’s morgens een  kranig drankje in te schenken. Het spul smaakte  trouwens prima, beter dan wat hij de laatste

maanden door zijn keelgat had gegooid.

Stevie keek aandachtig naar Philip terwijl deze  de whisky naar binnen spoelde. God, maar de  man was enorm aantrekkelijk! Hij stond licht  gebogen voor het dressoir waarop alle  alcoholische dranken stonden uitgestald. Stevie  kon duidelijk Philips staalharde achterwerk zien  dat zich aftekende in de strakke kniebroek. Hij  watertandde bij het zien van de harde dijen,  waarvan de spieren bewogen bij elke beweging  die Philip maakte. Stevie drukte bijna onbewust  zijn hand tegen zijn kruis waar zijn penis zich  onmiddellijk verhardde.

Philip draaide zich om en keek hem plotseling  aan alsof hij Stevie’s opwinding aanvoelde. Zijn  doordringend blauwe ogen richtten zich op het  centrum van Stevie’s broek en hij glimlachte.

“Je hebt gelijk", fluisterde hij, “het kan  allemaal nooit zo erg zijn dat we er niet geil meer  van kunnen worden.”

Hij liep naar Stevie toe om hem over diens  krullen te strijken. Stevie was er trots op dat hij

het zo moderne ‘Brutus’ kapsel kon dragen. Hij  liet elke morgen zijn haar krullen door het  kamermeisje dat Macy heette en dat gewoonlijk  weinig te doen had in het lege huis. Uiteraard had  hij die ochtend geen gebruik kunnen maken van  Macy's vaardige handen en krulijzers en hij vroeg  zich af of hij eruit zag als een straatjongen. Hij  keek verlangend naar Philip die meters boven

hem uit leek te steken. Stevie hield van lange  mannen, zijn eerste liefde was lang en slank  geweest, en hij vond het aantrekkelijk dat Philip  wel bijna dertig centimeter groter was dan hijzelf.  Hij dacht dat Philip misschien wel 1.90m lang  was. Hij had brede schouders en een smalle  middel en heupen. Hij deed Stevie denken aan een  standbeeld van Atlas dat hij ooit had bewonderd.  Philip’s honingblonde haar was langer dan de  mode dicteerde en vie l bijna tot op zijn schouders.  Het was duidelijk dat Philip niets gaf om de  huidige rage die eigenlijk door generaal  Wellington was geïntroduceerd: kort haar en  gladgeschoren gezichten, zonder snorren of  baarden. Philips haar was kort genoeg dat het hem  niet hinderde bij zijn favoriete sporten: schermen  en worstelen.

“Het spijt me dat ik je moest vragen om te  vluchten, vandaag, maar ik zag geen andere  uitweg,” verontschuldigde Philip zich. Hij beet  met zijn boventanden op zijn onderlip, iets wat hij  altijd  deed als hij zich ergens bezorgd om maakte.

Stevie staarde naar Philips tanden en voelde weer opwinding bovenkomen. Philip moest wel de witste tanden hebben van de hele wereld, dacht hij dromerig. Hij vroeg zich af hoe Philip zijn tanden zo wit hield en bedacht zich dat hij dat bij de eerste gelegenheid aan Philips knecht zou vragen.  Zijn blik dwaalde weer naar Philips kniebroek. Na de afgelopen nacht wist hij waartoe Philips harde dijspieren in staat waren en hij kon nauwelijks een verlangende zucht onderdrukken.

“God, Jezus, ik weet echt niet meer wat ik moet doen,” mompelde Philip met een plotselinge zwaarmoedige uitdrukking op zijn gezicht.

Deze verandering van gemoedsgesteldheid haalde Stevie onmiddellijk uit zijn dromerige bui.  Hij was buitengewoon  gevoelig voor zulke veranderingen omdat hij daarmee zijn hele leven om moest gaan. Hij had een dominante en veeleisende moeder en een onberekenbare vader.

Philip staarde in zijn glas zonder iets te zien.

Nu de situatie verschoond was van avontuur en opwinding begon het tot hem door te dringen dat hij in een lamlendige positie verkeerde.

Philip was ooit de trotse eigenaar geweest van het niet te verwaarlozen bedrag van 15.000 pond, dat ooit zijn erfdeel was geweest van zijn grootvader, via zijn oudste oom toen deze stierf en Loghaire in zijn vaders handen kwam. De  15.000 pond waren onderdeel geweest van zijn erfenis die bij de Burggraafcy van Morvern

hoorde. Philip wist nog steeds niet waar het  allemaal aan op was gegaan, maar het was  duidelijk dat hij nu geen stuiver van zijn erfenis  meer bezat.

De avond tevoren had hij zitten gokken in één van de miserabelste gokhuizen in Londen en hij had daar meer dan zijn laatste geld verspeeld: hij was ‘de bank’ nog het formidabele bedrag van 45 pond schuldig geweest. Kleine Stevie McKenna had zitten toekijken en had hem de 45 pond uiteindelijk ‘geleend’ om Philip voor heel onaangename situaties te behoeden. Stevie had geweigerd om een schuldbriefje te aanvaarden.  Hij was blij geweest om de schuld om te zetten in  Philips  vleselijke beloning tegen de schoorsteenmantel in Philips huis, toen de meeste clubs in Londen sloten of ontbijt begonnen te

serveren.

Philip was zich er van bewust geweest dat  Stevie hem de laatste weken had achterna gelopen als een hondje dat een baas zocht. Hij had er helemaal niet op gereageerd: de jongen was niet naar zijn smaak. Dat werd maar een klein beetje anders toen de jongen hem uit een meer dan benarde situatie hielp.

Stevie haalde zijn schouders op.

“Mijn ouders zijn in Schotland en ik verwacht ze nog lang niet terug in Londen,” zei hij bijna verontschuldigend, “mijn moeder reist nooit vóór april, dus als je hier wil blijven wonen tot we een

andere oplossing hebben gevonden, dan ben je  van harte welkom. We kunnen je spullen na  middernacht ophalen. Ik denk dat je schuldeisers  tegen die tijd hun bed wel zullen hebben  opgezocht.”

Philip keek Stevie indringend aan. Hij leek een  stuk jonger dan eenentwintig nu zijn kleren nat  waren van het kruipen door de vochtige en vuile  gang en ze aan zijn smalle  lijf kleefden.

“Biggles heeft me niet gezegd dat er een  bezoeker was,” klonk een melodieuze  vrouwenstem achter hen.

Stevie’s adem stokte. Oh, God, Marguerite!  Toch niet Marguerite? Ze zou onmiddellijk hun vuile kleren opmerken en er vragen over stellen!

Zijn zuster was in de rouw. Ze droeg een zwarte japon die haar goudbruine ogen in het parel bleke gezicht prachtig deden uitkomen.  Stevie wist dat als Philip de mooiste man van de wereld was, dat Marguerite hoogstwaarschijnlijk thuishoorde in het gezelschap van de mooiste vrouwen ter wereld. Misschien was het

donkerbruine haar van zijn halfzus niet volgens de  heersende mode, per slot van rekening werd in de  Kringen de voorkeur aan blond gegeven, maar de  klassieke schoonheid van haar gezicht overtrof

die van  elke bekende en gelouterde beroemdheid.

Stevie was altijd jaloers geweest op zijn frêle  maar goed geproportioneerde zuster, omdat zij  altijd veel dichter bij het vrouwelijke

schoonheidsideaal had gestaan, dan hij bij het  mannelijke. Hij leek bijzonder veel op haar, maar  dat maakte het alleen maar erger voor Stevie. Hij  wilde er mannelijk uitzien en vooral niet sprekend  op zijn zuster lijken.

Hij keek een beetje angstig naar Philip die van  de bank schoot waarop hij net had plaatsgenomen.  De whisky in zijn glas klotste over de rand door  zijn plotselinge heftige bewegingen toen hij het  glas haastig op de zijtafel plaatste.

De Burggraaf haastte zich naar de deuropening  waar de beeldschone verschijning was blijven  staan. Hij boog en hief haar hand tot vlakbij zij n  mond, zonder hem aan te raken, omdat de dame  geen handschoenen droeg en het absoluut tegen

de regels was om haar ‘blote’ hand te kussen.

“Mevrouw Alexander, mag ik aannemen?”  vroeg hij op de adorerende manier die zo modieus

was.

“Neemt u mij niet kwalijk, maar werden wij  niet aan elkaar voorgesteld tijdens een progres  van de Koning in Edinburg?”

“Lord Morvern?” Marguerites wenkbrauwen  schoten omhoog. Ze keek verbaasd naar haar  halfbroer, die onwennig naast een stoel het  schouwspel stond te aan te kijken.

“Ik wist niet dat u en Stevie elkaar kenden?”

Meer dan je ooit zult begrijpen, dacht Stevie  grimmig. Hij voelde zich groen van jaloezie bij  alle aandacht die Philip aan zijn halfzuster

besteedde. Hij was voor het eerst in zijn leven  dankbaar dat ze nog steeds in de rouw was voor  die enge man van haar. Hoewel hij donders goed  wist dat Philips aandacht niet uitging naar  vrouwen als Marguerite, hij had het immers zelf  de nacht tevoren nog ervaren, was hij jaloers op  de aandacht die Philip aan haar besteedde, ook al  kwam het allemaal alleen maar voort uit  Philips  opvoeding en plaats in de maatschappij. Hij  realiseerde zich op dat zelfde moment dat hij  reddeloos verliefd was op de Burggraaf.

“Eh, ik geloof inderdaad dat het in Edinburg  was, nadat ik voorgesteld was aan de Koningin.  Hoe bent u in ’s hemelsnaam met elkaar bevriend

geraakt?”

“We hebben elkaar vorige week ontmoet op het  feest van Lady Tottenham!” loog Philip gladjes.

Stevie bloosde en knikte. Hij kon haar uiteraard  onmogelijk vertellen dat hij Philip voor het eerst  gezien had in de befaamde ‘Cockpit,’ waar de  Burggraaf had zitten gokken op hanen die maar  niet wilden winnen en die hij nauwelijks uit

elkaar had kunnen houden vanwege zijn  verregaande staat van dronkenschap.

Marguerites blik viel op het vuil op Philips

jasje en broek.

Hij boog nogmaals voor haar.

“Uw broer en ik hadden een klein ongevalletje  op straat, niets waarover u zich zorgen hoeft te  maken. Een rijtuig passeerde ons, terwijl we net

over een plas wilden stappen. We kwamen  daardoor tegen een muur terecht. Uw broer stelde  voor dat wij ons hier in huis zouden opfrissen.

Het was veel dichterbij dan mijn huis in de Upper  Brookstraat” verklaarde hij met elan.

Stevie verbaasde zich over de snelheid  waarmee de Burggraaf een excuus vond voor hun  vuile kleren. Hij had Marguerite natuurlijk niet  kunnen vertellen dat ze door een nauwe gang  onder Philips huis hadden moeten kruipen om zijn  schuldeisers te ontlopen.

Hij huiverde bij de herinnering aan hun  ontsnapping aan de woedende menigte voor  Philips deur en wilde niets liever dan zich

oprollen in de oude stoel waaruit hij was  opgestaan toen zijn zuster zich aankondigde.  Normaal gesproken gaf hij niets om dit soort  beleefdheden ten opzichte van haar, maar nu  Philip zich volgens alle regels gedroeg kon hij  natuurlijk niet achterblijven.

Marguerite keek hem aandachtig aan.

“Je ziet een beetje pips, broer,” merkte ze op,  “kan ik misschien iets voor je doen?”

Ja, rot op en kom pas weer in april terug, dacht  Stevie boosaardig.

Hij schudde zijn hoofd.

“Nee dank je. Wat doe je hier eigenlijk?”

Ze sperde haar ogen wijd open en begon  zachtjes te lachen.

“Ik woon hier!” verklaarde ze met klem, “Ik  heb het huis van mijn echtgenoot op de  Berkeleystraat in december verkocht en ik moest  eruit trekken. Ik woon hier nu al twee dagen. Als  je op wat christelijkere uren opstond en je ’s  avonds thuis dineerde in plaats van God weet

waar dan had je eerder ontdekt dat we  tegenwoordig huisgenoten zijn.”

Stevie werd rood van schaamte over haar  verwijt en voelde tegelijkertijd een golf van  teleurstelling. Als ze in dit huis was komen wonen  kon Philip niet blijven. Het was sociaal gezien  onmogelijk dat een vreemde vrijgezel in hetzelfde  huis trok als zijn nu ongehuwde zuster, ook al was  ze vijfentwintig en weduwe, zolang haar ouders er  niet waren om haar te ‘chaperonneren. ’

Philip luisterde naar hun gespannen gesprek  met een dun glimlachje om zijn lippen. Hij  begreep direct dat hij niet in het huis kon blijven.

Hij huiverde bij de gedachten aan de  schuldeisers voor zijn huis. Hij had weleens de  enkele ongelukkige kennis bezocht, die in de  Schuldenarengevangenis zat en wist wat het was  om daar permanent te moeten verblijven. Oh,  Jezus maar hij was in een lekkere situatie beland!

Tot overmaat van ramp keek mevrouw  Alexander met iets van verlangen in haar ogen  naar hem. Philip stapte bijna achteruit van  walging. Hij kende die blik zo goed. Hij stond op  het gezicht van bijna elke moeder die dacht dat

haar dochter wel kans maakte op een huwelijk

met een Burggraaf, waardoor de dochters tegen  hem gingen zwijmelen. Hij had dat

afschrikwekkende onderdeel van zijn  verplichtingen altijd omzeild. Hij wilde niet  trouwen en zonen verwekken bij een vrouw die

hij verafschuwde en die hem op zijn best  verveelde. Hij had zich nooit willen realiseren dat  de dag dat hij moest trouwen angstig dichtbij  kwam, omdat zijn vader diep verzonken was in  zijn dementie en als graaf niets meer kon  betekenen, waardoor van hem verwacht werd dat  hij zijn best moest doen om een nieuwe dynastie

te vestigen. Hij zou het stokje spoedig moeten  overnemen en die gedachte maakte hem  kotsmisselijk. Het enige lichtpuntje was dat elke  moeder met een huwbare dochter wel twee keer

na zou denken als zijn financiële situatie bekend  werd. Als alleen de Schuldenarengevangenis maar  niet zo voor hem opdoemde!

Hij boog voor de derde maal, in de hoop dat  Marguerite deze hint zou begrijpen.

Gelukkig, ze werd rood, maakte een  onberispelijke reverence en draaide zich om naar  de grote U-vormige trap.

-

Marguerite liep langzaam terug naar haar kamers op de tweede verdieping. Ze vroeg zich  af of ze iets onder de leden had, omdat ze zich ongewoon vermoeid en misselijk voelde. Zelfs de

onverwachte ontmoeting met de knappe Lord  Morvern had haar niet op kunnen beuren uit haar  sombere bui.

Ze slaakte een diepe zucht. Het was niet makkelijk om met je vijfentwintigste weduwe te zijn, ook al was ze nog zo rijk. Haar afschuwelijke echtgenoot was nu acht maanden geleden gestorven en dat betekende dat ze verplicht was om zware rouw te dragen. Volgens de regels van de maatschappij moest ze twee jaar in de rouw blijven. Dat betekende dat ze twee jaar lang afstand moest doen van elke feestelijke sociale gebeurtenis. De enige uitzondering was dat ze sobere theevisites mocht afleggen bij bazige oudere dames. Gelukkig kende ze niemand van die soort. Haar dagen regen zich aaneen in soberheid en eenzaamheid.

Ze verlangde oneindig naar de dag dat haar eerste rouwjaar over zou zijn. Dan mocht ze grijze en lila kleding gaan dragen in plaats van het deprimerende zwart waarin ze nu rondliep. Ze zou dan alleen naar zwaarwichtige drama’s in de schouwburg en de opera mogen gaan, maar iets was altijd beter dan niets. Ze mocht dan muzikale avonden bijwonen zolang de muziek maar niet te werelds was. Als ze er de juiste persoon voor zou kunnen vinden zou ze zelfs naar bals mogen gaan, bals waarop niemand iets aan te merken zou hebben, natuurlijk, onder de voorwaarde dat ze

absoluut niet danste. Dat alles totdat haar tweede  jaar van rouw voorbij zou zijn.

Ze was in ieder geval blij dat ze het sombere  huis van haar man had  kunnen verkopen. Ze was  daar de vreemde eend in de bijt geweest, al die  jaren dat ze daar had moeten wonen. Het  personeel was merkwaardig gehecht geweest aan  haar overleden man en dat had ze geweten! Ze  waren argwanend geweest over haar afkomst en  schoonheid en hadden niets gedaan om het haar  als nieuwe en jonge bruid van hun meester  enigszins naar haar zin te maken. Als haar trouwe  Rose niet met haar mee was gekomen naar haar  nieuwe leven, dan was ze waarschijnlijk in dat  huis verhongerd en vervuild.

Ze had vaker in haar kamer een dienblad met  eten gehad dan dat ze een maaltijd met haar man  in de eetkamer had gedeeld. Ze was ervan  overtuigd dat als Rose niet nauwlettend had  toegezien op haar dagelijkse behoeften, ze weinig  voedsel in haar buik zou hebben gehad. Ze was,  zeer tot haar opluchting, nooit meegevraagd op  haar mans handelsreizen en de keren dat ze het

huis mocht verlaten vanwege een sociale functie  waren op één hand te tellen.

Het was niet verwonderlijk dat ze zonder  schroom haar mans staf had onts lagen, toen het  huis eenmaal was verkocht. Ze had zich op hen  gewroken door ze op straat te zetten zonder  getuigschrift. Ze had alleen Crowley de koetsier

aangehouden en naar het huis op de hoek van  Piccadilly meegebracht, niet alleen omdat hij niet  zo slecht bleek als de anderen, maar vooral omdat  hij op de hoogte was van enkele gebeurtenissen  zoals een rit naar een begrafenis waar ze veel te  laat aankwam, haar vriendschap met een  laaggeboren wasvrouw en haar liaison met een  zekere pastor. Daarbij hadden er in de stallen in  het huis op de hoek van Piccadilly geen rijtuigen  gestaan, waardoor een vaardige koetsier ook  ontbrak.

Marguerite drukte haar vingers tegen haar  voorhoofd: ze voelde het begin van een migraine  aanval opkomen.

Grote goden, maar ze was  best snibbig tegen  Stevie geweest! Het speet haar dat ze haar eigen  frustraties over zijn arme hoofd had uitgestort. Hij  kon het nu eenmaal niet helpen dat ze vijf jaar  geleden met de bijna veertig jaar oudere William  was getrouwd alleen maar om haar ouders voor  het armenhuis of zelfs de

Schuldenarengevangenis te behoeden. Het enige  wat haar ouders konden was alsmaar geld over de  balk gooien totdat er nagenoeg geen cent meer te  besteden viel. Er ging nu maandelijks een bedrag  naar de huishouding van haar ouders, maar  Marguerite vreesde dat het weer lang niet genoeg  zou zijn voor de werkelijke uitgaven daar. Ze  verwachtte elk moment weer op een smeekbede  om geld.

Ze opende de deur van haar spaarzaam gemeubileerde slaapkamer. Het was er bijna  Spartaans met alleen maar het ouderwetse bed waarop een dunne matras lag, de oude dekenkist en een tafel met een stoel.

Stevie wist volgens haar niet dat het huis haar eigendom was en dat ze het alleen maar aan haar ouders leende als ze in Londen waren. William had uiteraard geweten waarom haar ouders haar aan hem uitgehuwelijkt hadden en had het huis aan haar ‘geschonken’ op hun trouwdag. Hij had gewoonweg niet gewild dat de nieuwsgierige en bazige moeder van zijn vrouw bij hem in huis zou logeren, dus had hij een ander huis in Londen gekocht. Hij had het nauwelijks laten gemeubileren, noch iets van waarde in het huis neergezet, omdat hij verwachtte dat elk voorwerp van enige waarde zijn weg zou vinden naar één van de pandjeshuizen die Londen rijk was, zodat er weer geld zou komen voor nieuwe onverantwoorde uitgaven van zijn geminachte schoonfamilie.

Het huis op zich was al een duur genoeg huwelijkscadeau geweest, hoewel het door zijn vrouw gewoon in zijn eigen bezit bleef en hij het ongetwijfeld weer zou verkopen als iemand er maar genoeg voor wilde betalen.

William en Marguerite hadden nooit ergens anders gewoond dan in hun dure huis op de

Berkeleystraat. Zij hadden daar tussen het neusje

van de zalm van de adellijke en rijke families  gewoond, maar hadden nooit uitnodigingen  ontvangen van hun buren. Hoewel Marguerite de  enige dochter was van de overleden Lord John  Ross, de laatste baron van Halkhead, was oude  Alexander in hun ogen alleen maar een parvenu,  die zijn rijkdom ontleende aan een bijzonder rijke  maar burgerlijke vader.

Marguerite zuchtte weer. Haar huwelijk met  William was ondanks al het geld niet erg  paradijselijk geweest. Gelukkig had ze zich, zo  jong als ze was geen enkele illusie gemaakt over  hun verstandhouding. Natuurlijk was er voor een  jong meisje van net achttien niets te verwachten  van een man van achtenvijftig.

Het landschap van haar huwelijk had zich  ontpopt tot een woestijn. William bleek een  achterdochtige en jaloerse man te zijn.  Marguerites huwelijksjaren waren niets anders  dan een verblijf in een s ombere cel, met een  harteloze staf als bewakers.

Het was wel gebeurd dat ze een of andere  belangrijke koopman of investeerder hadden  moeten ontvangen, maar verder was er nagenoeg  geen contact geweest met hun buren en  wijkgenoten. William noemde ze ‘verspi llers’ en  weigerde om met ze om te gaan. Dat betekende  dat Marguerite geen enkele ervaring had met de  vele feestjes en partijen die er in haar buurt  werden gegeven en ze vereenzaamde snel.

-

Marguerite had nogal haastig en op sobere wijze haar reverence voor de Koningin gemaakt: haar ouders vonden dat hele dure circus maar

overbodig. Ze hoefde de huwelijksmarkt daarna  niet op omdat William Alexander al voor haar  ‘reverence’ om haar hand had gevraagd en de  onderhandelingen over de verkoop van  Marguerites lichaam voor zo’n hoge prijs dat alle  schulden van de McKennas konden worden  afbetaald en er flink wat over bleef allang waren  begonnen. De McKennas beseften heel goed dat  met ouwe Alexanders huwelijksaanzoek de  gebraden haan in hun mond was gevlogen en dat

nooit iemand zijn aanbod zou kunnen evenaren.  Op deze manier werd Marguerites blauwe bloed  geofferd op het altaar van een steenrijke, oude,  verachte schoonzoon.

Marguerite snoof zachtjes. Haar moeder was zo  hebberig geweest dat ze geen moment had willen  stilstaan bij wat ze haar dochter aandeed met dit  huwelijk. Iedereen met een hart had kunnen zien  aankomen dat een beeldschoon meisje van  nauwelijks achttien niets te verwachten had van  een huwelijk met zo’n oude bok. Een heel vette,  stinkende oude bok ook nog, omdat William  Alexander maar van twee dingen hield in het  leven: enorme hoeveelheden vet voedsel en nog  meer drank, terwijl hij zich in geen maanden  waste.

Marguerite had wel gehoord dat William  Alexander ooit eerder getrouwd was geweest, maar dat zijn  vrouw een vroegtijdig graf had gevonden, zonder hem een erfgenaam voor zijn imperium te geven.

Marguerite had geweigerd om naar verhalen over zijn eerste vrouw te luisteren, of hoe hun huwelijk was geweest toen ze haar wettelijke plaats naast William in het huis in Londen innam.  Met William getrouwd moeten zijn was al erg genoeg zonder dat ze ook nog naar de verhalen over haar voorgangster moest luisteren. Ze had  God al stiekem op haar knieën gedankt dat ze niet behept was geweest met stiefkinderen. Amper een week in haar wittebroodsweken had ze ook begrepen waarom en dat was toen weer reden genoeg geweest om een dankgebedje richting  Onze Lieve Heer te sturen in de sobere wetenschap dat niet alles op deze aarde voor geld te koop was. Zelfs niet voor William  Alexander.

-

Marguerite sloeg haar bed open en rinkelde de bel voor haar oude kamenierster Rose om haar uit

haar japon en haar korset te haken. Ze ging maar

een dutje doen. Wie weet zou dat haar depressieve

gevoelens en haar opkomende migraine

onderdrukken.

Toen ze eenmaal in haar bed lag dacht ze aan

de knappe gast die haar halfbroer mee naar huis

had gebracht: Philip Agnew, Lord Morvern. Het

was bijna onvoorstelbaar hoezeer hij op zijn broer  Hengist leek.

Ze had even gedacht, toen ze de deur naar de  bibliotheek had geopend dat Hengist haar  eindelijk was komen opzoeken, om haar uit dit  leven van verveling te redden, net zoals hij haar  jaren geleden van een stel struikrovers had gered.

Ze duwde haar hoofd diep in haar kussen.

Hengist. Het was al meer dan vij f jaar geleden  gebeurd: die sterke armen, die bijna onschuldige  kus nadat hij haar van de struikrovers had gered  die de koets van William hadden willen beroven,  waarin ze op weg naar haar huwelijk had gezeten.

Ze sloot haar ogen en legde haar hand precies  op de plek op haar borst waar Hengists hand had  gerust.

Hengist. Ze wist dat hij terug was gegaan naar  een van de oorlogen die de Britten voerden. Eerst  naar Denemarken en daarna was hij naar Portugal  verscheept om te dienen in het beroemde regiment  van de Hooglanders, dat de Zwarte Garde werd  genoemd.

Ze had in het geheim alle bewegingen van de  Zwarte Garde gevolgd: door Portugal, Spanje in  en daarna weer terug naar Portugal. Ze had alle  kranten die William in zijn bibliotheek had

liggen, afgezocht naar Hengists naam of dat van  zijn regiment.

Oh, wat had ze vaak aan hem gedacht, verteerd  van jaloezie voor alle vrouwen die hem konden

zien en meemaken: de vrouwen die het leger  volgden, de mooie dochters van de getrouwde  officieren, de aantrekkelijke Spaanse meisjes, die  ongetwijfeld achter hem aan liepen… Er zouden  zich zoveel gelegenheden voordoen waarbij hij  verliefd kon worden op de een of andere vrouw en  wie weet, besluiten haar te trouwen. Haar ogen  sloten zich en haar hand schoof langs de zoom

van haar nachthemd omhoog.

Denken aan Hengist kon haar voor enkele  ogenblikken een gevoel van geluk bezorgen.  Marguerite wist dat ze bijna geobsedeerd was

door hem en dat de enkele gedachten aan die  enkele kus haar door de ergste momenten van

haar huwelijk had heen  geholpen.

Ze bevochtigde haar lippen en glimlachte. Er  was niks mis met dromen over hem, nietwaar?

-

Dagboek van M. Aurora Ross

-

31 januari 1810

Het was werkelijk heel bizar om Lord Philip  Morvern vandaag in mijn huis te zien. Ik stond als  aan de grond  genageld en omdat ik er werkelijk  niet aan gewend ben om gasten in huis te hebben,  heb ik me, geloof ik, een beetje merkwaardig  gedragen.

-

Meneer Baines heeft gelukkig iemand

gevonden om het huis in de Berkeleystraat van

me over te nemen. Het is inderdaad de rijke graaf  uit de buurt van York geworden die het huis heeft  gekocht. Ik geloof dat hij Cyril Fairfax, graaf van  Rotherham heet. Hij heeft het huis nodig voor als  zijn drie dochters hun reverence voor de Koningin  moeten maken. Ik zou zijn naam op moeten  zoeken in de Debrett’s, de gids voor de adel, maar  William heeft er uiteraard nooit eentje gehad  omdat hij altijd weigerde met aristocraten om te  gaan en ik vergeet maar steeds om er eentje voor  mijzelf te kopen. We hadden er nooit een nodig,  omdat ik me nooit onder de mensen mocht

komen, adellijk of niet. De paar keer dat William  en ik op een sociale functie moest verschijnen  werd ik gauw in een rijtuig gemoffeld, zodat  niemand me kon zien. Vreselijk dat ik iemand ben  geworden die verstopt moest worden  omdat mijn  rijke ouwe man zo jaloers was. De enige mensen  die ik leerde kennen, hoewel leren kennen is in dit  geval wat veel gezegd, waren de lakeien die in het  huis tegenover het onze werkten.

Rose had me uitgelegd dat het de lakeien van  Lady Elton waren  en elke keer dat ze zich naar  buiten haastten om gasten te ontvangen, verstopte  ik me achter het gordijn in mijn slaapkamer om ze  te bespieden. Inderdaad, ik bespiedde ze, zoals

een kind verlangend naar een etalage met prachtig  speelgoed kijkt. Die Lady Elton houdt er een heel  speciale smaak in lakeien op na! Ze zijn allemaal  lang, gespierd en aantrekkelijk om te zien. Ik weet

dat het niet de mode is dat een man bundels

spieren heeft, dat hebben alleen boerenknechten

en matrozen, maar eerlijk gezegd vind ik het

prachtig. Vraag me niet waarom, maar alleen

maar kijken naar deze mannen maakt dat mijn

knieën gaan knikken.

Ik begrijp dit soort gevoelens veel beter sinds

ik mijn akkefietjes met Simon Desmond had.

Simon had niet overmatig veel spieren en hij was

ook niet lang, maar als ik naar zijn mond keek,

een hele lekkere mond mag ik wel zeggen, dan

had ik dat zelfde gevoel, diep in mij, als wanneer

ik Lady Elton’s lakeien bespiedde.

Rose zei me dat ik ‘was ontwaakt’ en ze moest

toen heel hard giechelen.

Ik weet niet precies wat ze ermee bedoelde,  Simon ging nooit tot het uiterste, als je begrijpt  wat ik bedoel. Ik wilde het ook niet. We waren  per slot van rekening niet getrouwd en ik ben echt  niet een of andere slet die haar benen spreidt voor  de een of andere geile pastor. (Wat zeg je van  mijn nieuw opgedane vocabulaire? Ik ben nog een  paar keer met Meg gaan praten.)

Rose weet dat ik nooit tot het uiterste ging met  Simon en ze zei me dat dat maar goed was ook.

Ze zou het gênant hebben gevonden om haar  apotheker  om een afdrijvend middeltje te vragen  omdat haar bazin zo dom was geweest om van  iemand waarvan het nooit de bedoeling was  geweest zwanger te raken. Ik vind dat Rose daar

erg gemakkelijk over denkt. Als ik ooit zwanger  zou raken, kan me niet schelen van wie, dan zou  ik het kindje in mijn buik koesteren en  beschermen. Ik zou het nooit wegmaken.

Simon vroeg zich weleens af of een huwelijk  tussen ons mogelijk was, maar ik was niet zo dom  dat ik daarop inging. Ik ben de dochter van een  baron en behoorlijk rijk  ook, dus ik denk dat ik de  sociale ladder beter kan beklimmen dan naar  beneden vallen. Ik weet dat ik nu een rijke  erfgename heet te zijn, allemaal door Williams  achteloosheid (zijn advocaat vond het prettig om  me in te wrijven dat ik alleen maar zoveel geld  heb geërfd, omdat William zo arrogant was om te  denken dat hij niet vóór mij dood zou gaan.  William had nooit zijn testament afgemaakt.)  William kennende, denk ik persoonlijk dat hij  bang was voor de dood.

Het betekent, dat ik misschien mijn oog kan

laten vallen op een zekere tweede zoon van een  Schotse graaf, die ergens in Portugal of Spanje  aan het vechten is.

Terug even naar Simon: iemand had lopen kletsen over een immorele rijke weduwe waar  Simon zich op onfatsoenlijke wijze mee gedroeg, dus haastte zijn familie om een bruid voor hem te zoeken, ongetwijfeld een lief kind met wat geld.  Ze regelden een pastorie voor hem ergens in  Sussex en voilà, rijke weduwe exit Simon  Desmond' s leven. Ik moet bekennen dat ik hem

best mis af en toe, vooral die hele s limme tong  van hem. Het is niet makkelijk om alleen maar  herinneringen te hebben en je eigen vingers.  Simon was, achteraf gezien een geweldige  oplossing voor een jonge weduwe en ik zou niet  weten of er meer zoals hij in Londen rondlopen.

Het was dus  eigenlijk wel heel leuk om Lord  Philip Morven in mijn huis te zien en ik bloos nog  van de aandacht die hij aan me schonk.

Het was wel jammer dat Stevie helemaal niet  blij leek dat ik die bibliotheek binnen kwam. Ik  vind hem erg veranderd sinds hij eenentwintig  werd en in Londen kwam wonen, afgelopen  herfst. Ik kan goed begrijpen dat hij niet in  Edinburg wilde blijven wonen, bij die dominante  vader met zijn eeuwig slechte humeur en mijn  bazige moeder.

Lord Morven is trouwens bijna het evenbeeld  van Hengist.  Hij heeft weliswaar blauwe ogen,  terwijl Hengist volgens mij grijzigere ogen heeft,  maar ze zijn beide lang, blond en gespierd. Oh, ik  hoop zo dat Hengist spoedig naar huis zal komen,  naar Londen, dan. Ik wilde Lord Morvern een  paar dingen vragen over zijn broer, maar het was  er helaas niet de gelegenheid voor.

Kan je je voorstellen dat ik Hengist vijf jaar  geleden voor het laatst heb gezien? En nu Simon  me wat dingen heeft geleerd, hoe het kan zijn  tussen man en vrouw, vraag ik me af hoe het zou  zijn als Hengist en ik… Nou ja, ik ben heel

nieuwsgierig hoe Hengist zou zijn in die harde en  stijve je-weet-wel staat waarin Simon altijd  belandde als we begonnen te kussen.

Volgens Meg kan een man de daad niet  bedrijven als hij niet in die je -weet-wel staat  verkeert. Stom genoeg begrijp ik nu pas, waarom  de ouwe William altijd zo boos reageerde als ik  hem niet in die staat kon brengen. Ik vraag me nu  werkelijk af of ouwe William het niet beter had  kunnen doen met een ervaren vrouw als Meg. Oh,  begrijp me niet verkeerd, ik zou het niemand aan  willen doen om ooit een bed te moeten delen met

iemand als William, zeker die lieve Meg niet. Ik  wil er alleen maar mee zeggen dat hij veel beter  een ervarener bruid had kunnen zoeken.

-

Ik heb me de laatste tijd vaak afgevraagd hoe  Hengist eruit zou zien in de je-weet-wel- situatie.  Gewoon uit nieuwsgierigheid. De eerste keer met  Simon, toen hij zichzelf tegen me aanduwde toen we gekleed waren was best verrassend. Het voelde alsof er een stuk van zijn wandelstuk tussen ons ingeklemd zat. Gek genoeg realiseerde ik me toen pas dat Hengist ook zo’n wandelstok had toen hij me kuste. Ach, lieve God, wat was ik toen naïef!

Misschien moet ik ophouden aan deze dingen te denken. Simon is getrouwd en volgens de krant is Hengists regiment ergens in Portugal, in de buurt van Lissabon. Ik heb trouwens in geen

tijden meer iets over Hengist gelezen, sinds hij op  de lijst stond van de zwaargewonden vorig jaar  september. Het is waar dat ik nauwelijks meer een  krant heb durven lezen sindsdien. Misschien is

alles toch nog goed met Hengist, want Lord  Morvern droeg geen tekenen van rouw. Hij leeft  dus nog!

Ik wou dat ik wist of hij nog weleens aan me  denkt! Volgens Rose liggen die dingen bij  mannen heel anders dan bij vrouwen en ze heeft  me verboden om hem te schrijven. Ze zei dat het  niet damesachtig is om een man na te lopen. Het  maakt me triest om te beseffen dat ze

waarschijnlijk gelijk heeft.

-

Gisteren vertelde meneer Baines me dat het een goed jaar was voor Alexander & Stephens en dat ik daardoor en door de verkoop van de Schotse scheepswerven en eentje in Hull tachtigduizend pond rijker ben! Hij heeft ook een investeerder gevonden in Boston die misschien wel de  Londense werven en die in Bristol wil kopen. Ik weet het nog niet helemaal zeker of ik ze allemaal moet verkopen en zou iemand daarover advies willen vragen. Ik weet toevallig dat meneer  Baines een percentage krijgt van alles wat hij verkoopt, dus hij kan er niet objectief over zijn. Ik geloof dat meester Lane het niet helemaal eens is met  de verkopen, hoewel hij er niet veel over heeft gezegd.

Het schijnt dat ik nu één van de rijkste vrouwen ben van het hele koninkrijk, maar ik zou graag al mijn geld afstaan voor een man zoals Simon met zijn zachte mond en… Ach, het heeft ook geen zin om daarover na te denken. |Ik moet per slot van rekening tot het einde van april 1811 in de rouw blijven. De kans dat ik iemand ontmoet die jong en aardig is en die zichzelf in een wandelstok kan veranderen en die lekkere dingen kan doen met zijn mond en tong is zo goed als nihil.  Misschien moet ik Lady Elton nadoen en een paar goed ogende lakeien in dienst nemen. Of misschien moet ik iets beginnen met die knappe  Lord Morven, of naar Portugal gaan. Ach, dat laatste zou ook niet erg slim zijn, ze zijn daar immers in oorlog met de Fransen!

**

Hoofdstuk 5: STEVIES LIST

-