Onverdiende goedheid

Op de grens van het Wilde Westen – III

Onverdiende

goedheid

Uitgeverij de Parel – Doornenburg

Onverdiende goedheid is het derde en laatste deel van de serie Op de grens van het Wilde Westen over de drie zussen Grace, Hope en Mercy, die hun draai moeten zien te vinden in het onherbergzame land van Oregon Country.

Nederlandse vertaling © Uitgeverij de Parel – Doornenburg, 2019

Duisterestraat 20a, 6686 CT Doornenburg

www.uitgeverijdeparel.nl

Oorspronkelijk verschenen in het Engels onder de titel Cherished Mercy bij Bethany House, een onderdeel van Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

Copyright © 2017 by Peterson Ink, Inc.

Author photography: © Lissa Barber Photography

De Bijbelcitaten in deze uitgave zijn afkomstig uit de Herziene Statenvertaling.

Vertaling: Carianne van Holst

Opmaak omslag: TMgraphics.nl

Opmaak binnenwerk: TMgraphics.nl

ISBN 9789492408686

ISBN e-book 9789492408693

NUR 342

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, hetzij mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor recensies mogen korte bloemlezingen worden gebruikt.

All rights reserved. No part of this publication might be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publishers. The only exception is brief quotations in printed reviews.

Ter nagedachtenis aan Phillip De Shazer

Tot mijn vreugde was ik erbij toen je ter wereld kwam

en verdrietig genoeg was ik erbij toen je deze verliet.

Je was een geweldige jongeman

en ik weet dat velen je zullen missen.

Ik kijk ernaar uit om je op een dag weer te zien, lieve neef.

Hoofdstuk

1

Oregon City, Oregon Territorium

Oktober 1855

‘Pers, Hope. Je moet persen,’ beval Grace.

Mercy Flanagan veegde het voorhoofd af van haar zus, die zwoegde om haar baby ter wereld te brengen. Na tien uren van hevige pijn was Hope zichtbaar verzwakt.

Mercy keek naar hun oudste zus, Grace. ‘Ik dacht dat je zei dat tweede baby’s sneller komen.’ Hope had twee jaar geleden zonder een lange bevalling een kind gekregen en ze waren er allemaal van uitgegaan dat dat nu ook het geval zou zijn.

‘Meestal wel, maar je moet niet vergeten dat geen enkele geboorte hetzelfde is. Ze zijn net zo verschillend als de baby’s die geboren worden.’ Grace richtte haar aandacht weer op Hope en het ongeboren kind. ‘Je baby is er bijna. Nu alsjeblieft hard persen. Pers zo hard als je kunt.’

‘Ik heb… geen… kracht… meer,’ antwoordde Hope, terwijl ze zich achterover tegen het kussen liet vallen.

‘Mercy, wanneer ik het zeg, wil ik dat je Hope helpt om overeind te gaan zitten. Ondersteun haar schouders en duw haar naar voren.’ Hope grimaste en schreeuwde het uit. Grace knikte naar Mercy. ‘Nu.’

Het was niet gemakkelijk, maar Mercy kreeg het voor elkaar om achter Hope te gaan zitten en haar tegelijkertijd overeind te duwen.

‘Persen, Hope. De baby komt nu.’

Mercy voelde Hope verstrakken, terwijl ze haar best deed om te gehoorzamen. Grace pakte het hoofdje van de baby beet toen het tevoorschijn kwam en draaide de baby zodra de schouders zichtbaar werden. Daarna gleed het kind moeiteloos uit Hopes lichaam.

‘Het is weer een jongen,’ fluisterde Mercy in Hopes oor.

‘Een jongen? Echt waar? Sean heeft dus een klein broertje.’

‘Deze boerderij wordt straks overspoeld door kinderen als jij en Grace maar baby’s blijven krijgen,’ plaagde Mercy. Ze was al tante van de twee kinderen van Grace, Gabe en Nancy, en er zou in het voorjaar een derde geboren worden. Nu had Hope nog een jongen ter wereld gebracht, naast haar tweejarige zoon Sean.

Grace sneed de navelstreng door, tilde de baby op bij zijn hielen, en sloeg hem op zijn achterwerk. Hij begon bijna meteen te huilen.

Mercy lachte en streek Hopes vochtige haar naar achteren. ‘Hij heeft een goed stel longen.’

‘Dat klopt,’ stemde Grace in. ‘Mercy, ik wil dat jij voor hem zorgt. Hope, je bent nog niet helemaal klaar, zoals je wel weet.’

Een bevalling was hard werken, maar wat daarna volgde ook. Mercy was op één na bij alle geboortes van de baby’s van haar zussen aanwezig geweest, en ze zou ongetwijfeld gaan helpen bij Grace’ derde bevalling. Ze stamde af van een lange reeks vrouwen die werkzaam waren geweest op het gebied van geneeskunst en verloskunde. Mercy had eerst nooit veel interesse gehad om een dergelijk beroep te leren, maar gedurende de afgelopen jaren was ze het steeds aantrekkelijk gaan vinden, en Grace had haar geduldig zo veel mogelijk geleerd.

Mercy nam de in handdoeken gewikkelde baby van Grace over, hoewel Hope riep: ‘Ik wil hem zien.’

De baby huilde nog harder, als dat mogelijk was. ‘Laat me hem eerst toonbaar maken.’

‘Hij is meer dan prima zoals hij nu is,’ antwoordde Hope. ‘Alsjeblieft.’

Zonder op Grace’ goedkeuring te wachten, bracht Mercy hem naar Hope. Hope aarzelde niet, terwijl ze haar armen naar hem uitstak. Ze trok hem tegen zich aan en schoof de doek weg om elke centimeter van hem te bestuderen.

‘Hij is prachtig,’ zei ze, en er ontsnapte een snik aan haar lippen.

‘Dat klopt,’ stemde Grace in, ‘maar je moet Mercy voor hem laten zorgen. Er moeten een paar dingen gedaan worden om er zeker van te zijn dat hij gezond blijft.’

Mercy nam de baby in haar armen en glimlachte naar haar neefje. ‘Hoe gaan jullie hem noemen?’

‘Edward, naar oom Edward,’ mompelde Hope. ‘En Flanagan, naar onze meisjesnaam. Edward Flanagan Kenner.’

Mercy knikte. ‘Hallo, Edward.’ Ze fronste. ‘Dat lijkt een veel te formele naam voor een baby. Ik ga hem “Eddie” noemen.’

‘Dat zal Lance wel leuk vinden. Hij heeft een goede vriend die ook zo heet.’

De baby begon te kalmeren. Hij keek naar Mercy op met ogen die de kleur van saffieren hadden, net als de ogen van zijn moeder. ‘Kom Eddie, laten we je schoon gaan maken.’

‘Oom Edward zal geroerd zijn als hij hoort dat jullie de baby naar hem genoemd hebben,’ zei Grace.

‘Nou ja, we hebben onze eerste “Sean Howard” genoemd naar onze beide vaders, dus het leek mij alleen maar juist. Oom Edward heeft zo veel gedaan om ons te helpen toen we naar Oregon City kwamen,’ reageerde Hope.

Mercy knikte en begon de baby te wassen. Die behandeling stond Eddie blijkbaar niet aan, want hij zette het op een huilen. ‘Lieve help, ik denk dat hij jouw temperament heeft, Hope.’ Ze wierp lachend een blik over haar schouder en richtte haar aandacht toen weer op de baby. ‘Ik ben zo klaar, meneer Kenner, en dan zul je je heel behaaglijk voelen in je warme kleding en een deken.’

Mercy zette haar verzorging voort en gebruikte een royale hoeveelheid azijnwater, net als ze bij andere pasgeborenen gedaan had. Haar moeder en grootmoeder waren overtuigd geweest van de helende werking van azijn en hadden hun kennis en overtuiging aan hun dochters doorgegeven.

Toen ze Eddie goed gewassen had, smeerde Mercy een kruidenzalf op het stompje van de navelstreng, en bond er toen een touwtje om. Daarna deed ze hem een luier om en kleedde hem aan.

‘Ziezo, kleine man,’ zei ze, terwijl ze hem voorzichtig optilde. Ze wikkelde een deken om hem heen om te voorkomen dat hij kou zou vatten door de vochtige herfstlucht. De baby kalmeerde en keek naar haar op, zijn blauwe ogen open. ‘Je bent echt heel knap.’ Ze bracht hem naar Hope en legde hem in de armen van zijn moeder. ‘Hij is eindelijk klaar om bij jou te zijn.’

‘En ik ben ook klaar,’ deelde Grace mee. ‘Dus je mag Lance uitnodigen om kennis te komen maken met zijn kersverse zoon.’ Ze stond op en begon de bloederige doeken en de schaal met de nageboorte te verzamelen.

Mercy glimlachte. Ze vond het bijna net zo leuk om de vader binnen te laten als om voor de pasgeborenen te zorgen. Ze liet haar zussen achter en liep naar beneden om Lance te zoeken. Het was niet moeilijk om hem te vinden. Hij zat met Sean op de vloer van de woonkamer met houten blokken te spelen. Maar toen hij Mercy zag, sprong hij overeind.

‘Gaat alles goed met haar? Is alles goed met de baby?’

‘Beiden maken het goed.’ Mercy gaf hem een klopje op zijn arm. ‘Je mag nu naar haar toe, en naar je nieuwe zoon.’

Lance grijnsde. ‘Weer een jongen?’ Hij keek naar de kleine Sean, die zijn best deed om een blok op drie andere blokken te stapelen. ‘Hoor je dat, Sean? Je hebt een babybroertje.’

‘Boetje,’ herhaalde Sean, maar zijn gedachten werden duidelijk in beslag genomen door de blokken.

‘Ga nu maar. Ik zal bij Sean blijven.’

Dat hoefde Mercy geen twee keer te zeggen. Lance rende bijna de kamer uit. Ongetwijfeld zou hij de trap met twee treden tegelijk op vliegen.

Ze knielde neer naast haar andere knappe neefje en streek zijn bruine krullen naar achteren. ‘Wil je wat eten?’ Haar eigen maag voelde leeg aan en ze wist dat het ver na lunchtijd was.

Sean liet zijn blokken in de steek en wierp zichzelf in Mercy’s armen. ‘Nou eten, assebief.’

Ze kwam overeind en verschoof Sean naar haar heup. ‘Nou, aangezien je het zo beleefd vraagt, denk ik dat we dat wel kunnen regelen. Laten we eens kijken wat je mama in de keuken heeft.’

Lance en Hope waren op de Armistead-boerderij blijven wonen, zoals de plek genoemd werd. Het huis en de bijgebouwen eromheen waren het eigendom van Grace en Alex, maar beiden vonden het fijn om hun familie dicht in de buurt te hebben. Nadat Hope en Lance getrouwd waren, hadden ze hun intrek genomen in de kleine blokhut waar ze allemaal gewoond hadden voordat Grace en Alex hun grotere boerderij hadden gebouwd. Mercy was er altijd dankbaar voor geweest dat Alex voor haar en Hope zorgde alsof ze zijn eigen zussen waren. Het had hen ervoor behoed om een echtgenoot te moeten zoeken voordat ze eraan toe waren. Veel te vaak had Mercy haar vriendinnen jong zien trouwen en ze hadden niet altijd een gelukkig huwelijk. Haar voormalige beste vriendin, Beth Cranston, was getrouwd met de zoon van de dominee, Toby Masterson, op de prille leeftijd van vijftien jaar. Dit was gebeurd nadat Mercy hem had afgewezen. Toby had Mercy gesmeekt om met hem te trouwen, zodat hij meer land kon vorderen op basis van de Donation Land Claim Act. Maar Mercy had niet toegegeven en met die daad was ze haar twee beste vrienden kwijtgeraakt. Het was niet eenvoudig geweest om dat te verwerken.

‘Maar dat was vijf jaar geleden,’ herinnerde ze zichzelf eraan.

Sean greep de kraag van haar jurk beet en begon hem richting zijn mond te trekken. Mercy lachte en wrikte hem los. ‘Jurken zijn niet om op te eten, Sean.’

Zonder hem op de grond te zetten, ging Mercy op zoek naar iets te eten. Ze vond brood en boter, en er zou ongetwijfeld ook jam zijn. De zussen hadden meer dan tweehonderd potten appel-, bessen- en perenjam gemaakt die zomer en ook gelei in diezelfde smaken. Toen ze een van de kasten opendeed, trof ze een open pot appeljam aan.

‘Kijk eens. Dit zou een goed begin moeten zijn.’ Ze legde het brood op de tafel, zette de boter en jam ernaast en liep terug om een mes te pakken.

‘Ik wil brood,’ gaf Sean aan.

‘Dat weet ik.’ Mercy ging met Sean op haar schoot aan de tafel zitten. ‘Daarom maak ik een boterham speciaal voor jou klaar.’ Ze stopte even om hem een vlugge kus op zijn wang te geven, en ging toen verder met haar werk.

Zodra ze een snee brood rijkelijk besmeerd had met boter en jam, sneed Mercy die in vier stukken en gaf er één aan Sean.

‘Wat zeg je dan?’

‘Dank.’

Ze grinnikte. ‘Goed genoeg.’

Sean werkte zijn stuk brood snel naar binnen en stak zijn hand uit voor meer. ‘Assebief.’

‘Hoe kan ik dat nu weigeren aan iemand met zo’n lief gezicht als jij?’ Mercy gaf hem nog een stuk.

‘Waar is iedereen?’ riep Alex vanaf de voorkant van het huis.

‘Sean en ik zijn in de keuken wat boterhammen met jam aan het eten.’ Mercy had de woorden nog niet uitgesproken of ze hoorde het getrippel van rennende voeten in de kamer en ze wist dat ze al snel nog twee monden te voeden zou hebben.

‘Mercy!’ riep de bijna vijfjarige Gabe het volgende moment. Hij vloog op haar af en sloeg zijn armen om haar heen. Gelukkig was het niet aan de kant waar ze Sean vasthield. Toch was de kleinere jongen niet blij dat zijn maaltijd onderbroken werd, en hij gaf Gabe met plakkerige vingers een duw.

‘Ga weg!’ commandeerde hij.

Gabe hief zijn hoofd en stak zijn tong uit. Sean reageerde door zijn neef na te doen. Mercy schudde haar hoofd, terwijl Alex lachte.

‘Zie je die ondeugende jongens, Nancy?’ vroeg hij aan zijn dochter.

Het meisje schudde haar hoofd, waardoor haar lange, donkere haar over haar rug heen en weer zwiepte. ‘Nee.’

Dit maakte Alex alleen nog maar harder aan het lachen. ‘Ze vindt het leuk om “nee” te zeggen. Ik herinner me nog dat Gabe dat ook een tijdje gedaan heeft.’

Mercy knikte. ‘Ik denk dat alle kinderen dat doen. Is het goed als ik hun wat brood met jam geef?’

‘Natuurlijk.’ Alex zette Nancy op een van de stoelen, terwijl Gabe zelf op een stoel klom. ‘Dus we hebben eindelijk een nieuwe aanwinst?’

‘Ja. Weer een jongen. Ze hebben hem naar oom Edward vernoemd, maar ik noem hem “Eddie”. “Edward” klinkt veel te stijf.’ Ze maakte nog twee boterhammen klaar en sneed ze in vier stukken, net als ze voor Sean had gedaan.

‘Daar zullen Edward en Lance blij mee zijn.’ Alex hielp Nancy met haar brood, terwijl Gabe in één keer een heel stuk in zijn mond propte.

Toen Sean dit zag, probeerde hij zijn voorbeeld te volgen, maar daar was Mercy al op voorbereid. ‘Nee, waag het niet. Gabes mond is groter dan die van jou. Houd op met proberen om hem na te doen.’

‘En jij,’ zei Alex, terwijl hij Gabe met een afkeurende blik op zijn stoel vastpinde, ‘propt geen grote stukken eten meer in je mond. Wees een heer. Neem een hap en slik hem door voordat je de volgende hap neemt.’

‘Mag ik erop kauwen?’ vroeg Gabe serieus.

Mercy sloeg haar hand voor haar mond om haar lachen te verbergen, terwijl Alex met zijn ogen rolde. ‘Natuurlijk mag dat. Ik wil dat je erop kauwt voordat je het doorslikt.’

Gabe glimlachte en richtte zijn aandacht weer op zijn brood. Gezien zijn zelfvoldane blik was Mercy er niet helemaal zeker van of de vraag wel zo onschuldig was geweest.

‘Ik wist niet dat jullie hier waren,’ zei Grace, terwijl ze de keuken in kwam lopen.

Alex draaide zich om en trok haar in zijn armen. ‘Hoe gaat het met jullie twee?’ Hij legde zijn hand op haar licht gezwollen onderbuik.

‘We zijn erg moe. Ik heb behoefte aan een heet bad en een middagdutje.’

‘We zouden allemaal wel een middagdutje kunnen gebruiken,’ zei Alex, terwijl hij haar voorhoofd kuste. ‘Deze herrieschoppers zijn al vanaf vijf uur wakker.’

‘Het is maar goed dat het zondag is. We mogen dan misschien de kerkdiensten gemist hebben, maar deze middag van rust zullen we niet mislopen.’ Grace geeuwde.

‘Het spijt me dat ik hun niet iets beters te eten heb gegeven.’ Mercy stond op en zette Sean op een stoel zodat hij de rest van zijn maaltijd op kon eten.

‘Geen probleem,’ zei Grace. ‘Ik heb thuis een stoofschotel voor ons allemaal. Die hoeft alleen maar opgewarmd te worden.’

‘Ik heb hem al op het fornuis gezet,’ zei Alex. ‘Ik meende dat jullie wel wat vullends zouden kunnen gebruiken, aangezien het zo lang duurde om deze baby ter wereld te brengen.’

Grace glimlachte. ‘Dat is erg attent.’ Ze richtte zich tot Mercy. ‘Waarom breng je Sean niet mee, dan eten we allemaal bij ons thuis.’

‘Dat klinkt goed. Ik hoop zelf ook een middagdutje te kunnen doen.’

Grace knikte. ‘Alex, zou je naar boven willen lopen om Lance en Hope te laten weten dat Sean bij ons is? O, en zeg tegen Lance dat ik voor hen ook een dienblad klaar zal maken als hij het op wil komen halen.’

Alex drukte opnieuw een kus op haar voorhoofd, terwijl Grace nog eens geeuwde. ‘Ik hoop maar dat je lang genoeg wakker kunt blijven om te eten.’ Hij maakte aanstalten om naar boven te gaan, maar hield toen stil. ‘Dat vergeet ik bijna.’ Hij haalde een brief uit zijn jaszak. ‘Jed Drury bracht deze brief. Hij zei dat hij hem vrijdag met zijn eigen post had opgehaald en meteen bij ons had willen afgeven, maar dat hij er vandaag pas weer aan dacht. Toen hij zag dat we niet in de kerk waren, besloot hij om op weg naar huis langs onze boerderij te rijden.’

‘Van wie is hij?’ vroeg Grace, toen ze de brief van hem aanpakte. ‘O, hij is van Eletta. Ik ben zo blij. Ik had al zo lang niets van haar gehoord. Ik begon me zorgen te maken.’ Ze vouwde de brief open en begon te lezen. ‘O! Ze verwacht een baby! Isaac moet wel dolblij zijn.’ Ze las verder en begon te fronsen.

‘Wat is er mis?’ vroeg Mercy.

‘Ze is erg ziek geweest. Haar lichaam reageert niet goed op haar zwangere toestand en ze was niet in staat om voedsel binnen te houden. Ze dacht dat het over zou gaan na de eerste paar maanden, maar ze is nog steeds ziek en is enkel in staat om een klein beetje eten of drinken binnen te houden.’

‘Wanneer wordt de baby verwacht?’ vroeg Alex.

‘In dezelfde maand als die van ons: maart.’ Ze las hardop: ‘“Ik weet dat jij en Hope het allebei druk hebben met jullie eigen kinderen, maar ik vroeg me af of Mercy wellicht wil komen om mij te helpen. Ik weet dat je je zorgen zult maken vanwege de problemen rond de Rogue-rivier, maar ik verzeker je dat onze mensen in de directe omgeving niet op oorlogspad zijn.”’

Mercy wist dat de Rogue River-indianen in oorlog verkeerden met de blanken. Aangezien ze in november ’47 de gevangenschap bij de Whitman Zendingspost overleefd had, was ze bang om zichzelf opnieuw in gevaar te begeven. Bij het bloedbad op de zendingspost van Whitman waren de meeste mannen vermoord en werden meer dan vijftig vrouwen en kinderen een maand lang gegijzeld. Mercy en Hope hadden deel uitgemaakt van die groep. De vrouwen waren afschuwelijk behandeld door mannen van de Cayuse-indianen. Hope had het klaargespeeld om Mercy te beschermen tegen verkrachting. Mercy was twaalf jaar oud geweest en andere meisjes van die leeftijd werden misbruikt. Maar gezien haar kleine figuur had Mercy er veel jonger uitgezien en werd zodoende voor dit kwaad behoed. Voor het grootste gedeelte althans.

Ze had wel de nachtmerrie meegemaakt waarin mensen om wie ze gaf, neergeveld en gewelddadig vermoord werden. Ze was getuige geweest van het gehuil en verdriet van de vrouwen en kinderen die samen met haar gevangen waren gehouden. De hele gebeurtenis had haar beschadigd, maar niet verslagen. Hope en God waren haar steunpilaren geweest. Ze had in die tijd de Bijbel bestudeerd en zo veel gebeden dat haar geestelijke leven was opgebloeid.

‘“… en zoals ik al zei, ligt de schuld voor het grootste gedeelte bij de blanke mannen.”’

Mercy besefte dat ze een gedeelte van de brief gemist had. ‘Ik ben bang dat ik niet oplette. Wat is de schuld van de blanke mannen?’

Grace keek op van de brief. ‘Eletta zegt dat er veel aanvallen zijn geweest langs de Rogue-rivier. Een aantal van de ergste waren ver in het binnenland, aan de andere kant van de bergen bij de plek waar zij wonen. Ze zei dat het leger een vernietigingsstrategie hanteert. Ze zijn van plan om elke indiaan die zich op de een of andere manier verzet te doden.’

‘Ik begrijp het niet. Verzet waartegen?’

‘Tegen verwijdering uit de regio en het weggestuurd worden om ergens anders in een reservaat te gaan wonen. Blijkbaar drijft de regering de verschillende stammen bijeen en dwingt hen om te verhuizen naar een plek aan de kust in het zuidwesten.’

‘Wat zegt ze nog meer?’ Mercy gebaarde naar de brief. ‘Ga maar verder met lezen. Ik luister.’

Grace knikte. ‘“De mensen hier koesteren haat tegen de indianen, maar ik zou Mercy niet vragen om te komen als ik vreesde dat ze gevaar zou lopen. Omdat ze blank is, zullen degenen die op moord belust zijn haar niets aandoen. De inheemse bevolking trekt voor het grootste gedeelte naar de heuvels en bergen en ze doen hun best om te voorkomen dat ze gevangen of gedood worden. De mensen hier op onze zendingspost zijn zolang we hier zijn vreedzaam geweest, dus de regering heeft zich nog niet druk gemaakt over hun verwijdering. Maar ik vrees dat dit wel zal gebeuren. Als Mercy kan komen, probeer er dan alsjeblieft voor te zorgen dat ze op de eerste dag van november in Port Orford is. Isaac heeft plannen om daar op die dag te zijn en hij kan haar dan mee terugnemen naar onze zendingspost. Hij zal daar een week blijven, dus als ze in die tijd niet komt, zullen we weten dat ze niet in staat was om naar ons toe te komen.”’

‘Dat is alles wat ze te zeggen heeft,’ zei Grace, terwijl ze de brief liet zakken, ‘afgezien van een paar woorden over hun zendingswerk.’ Ze keek naar Mercy. ‘Ik kan je onmogelijk vragen om dit te doen en eerlijk gezegd ben ik verbaasd dat Eletta dat wel doet. Ze weet wat je hebt meegemaakt. Ik kan alleen maar bedenken dat ze erg ziek moet zijn.’

Zelfs met de herinnering aan het bloedbad in haar achterhoofd, voelde Mercy een merkwaardige vrede wat betreft de kwestie. Ze had vurig gevast en gebeden of God haar wilde laten zien wat ze met haar leven moest doen. Ze was er zeker van dat dit Zijn plan voor haar was.

‘Ik denk niet dat het wijs is dat Mercy zich midden in een oorlog waagt,’ zei Alex met een grimmige blik.

‘Ik ook niet.’ Grace keek haar strak aan. ‘Ik wil niet dat je gaat. Het is erg ver weg en ik zou gek worden van bezorgdheid.’

‘Ik wil nog meer brood met jam, alstublieft,’ verzocht Gabe.

Mercy liet de blik van haar zus niet los. ‘Ik zal erover bidden.’

‘Denk je serieus dat God zou willen dat je daarheen gaat?’ vroeg Alex. Hij liep naar de plek waar Nancy op het randje van haar stoel balanceerde en hielp haar naar beneden.

‘Zoals jullie beiden weten, heb ik dag en nacht gebeden of God mijn leven wilde leiden. Ik geef toe dat dit niet mijn eerste keus is, maar ik voel me vreemd genoeg ook aangetrokken – wellicht geroepen – tot deze taak.’

‘Maar er zijn duidelijk gevaren,’ ging Grace verder. ‘Je weet heel goed hoe gewelddadig men kan zijn.’

Mercy knikte. ‘Dat klopt.’ Ze zuchtte diep. ‘Maar als God me roept om te gaan, dan kan ik me daar moeilijk zorgen over maken. We weten beiden dat geloof geen geloof is, tenzij het beproefd wordt. Ondanks wat er gebeurd is op de zendingspost van Whitman, koester ik geen wrok tegen de indianen. God roept ons op om te vergeven. Dat heb je meerdere malen tegen me gezegd.’

‘Ja, maar…’ Grace zweeg en keek op naar Alex.

‘Ik denk dat Mercy gelijk heeft. We moeten erover bidden.’ Maar hij klonk niet echt overtuigd. ‘Ik zal Lance over het middageten vertellen en zie jullie thuis.’ Dat gezegd hebbende, liep hij met een frons op zijn gezicht de keuken uit.

Mercy hielp Sean van zijn stoel. Ze pakte zijn hand en stak haar vrije hand uit naar Nancy. ‘Kom op. Ik zal met jullie teruglopen naar het huis, maar jullie moeten me helpen door mijn hand vast te houden.’

De kinderen gehoorzaamden met alle plezier en zelfs Gabe volgde haar. ‘Het is jammer dat God ons maar twee handen gegeven heeft,’ zei hij tegen haar. ‘Als we er drie hadden, dan kon u mijn hand ook vasthouden.’

Mercy lachte. ‘Nou, in het tempo waarin er in deze familie neefjes en nichtjes worden geboren, zou ik ten minste een half dozijn handen nodig hebben, en dat zou ronduit vreemd zijn.’

‘Spinnen hebben acht poten,’ merkte Gabe op. ‘Papa heeft me dat laten zien.’

Mercy hield stil toen ze bij Grace kwam, die fronste. ‘“Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen.”’ Ze citeerde Mattheüs zes vers vierendertig, zoals Grace vaak gedaan had.

Grace frons werd alleen maar dieper. ‘Als ik het me goed herinner, komt daar nog wat achteraan.’

Mercy knikte en slaakte een zucht. ‘Ja. “Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.”’

Hoofdstuk

2

Grace schudde haar hoofd, terwijl ze Hopes vuile was verzamelde. ‘Ik wil niet dat ze gaat, maar ik ken Eletta. Ze zou niet om hulp hebben gevraagd als haar situatie niet ernstig was. Ik ben bang dat ze vreselijk ziek is.’

Hope zat in de schommelstoel Eddie te voeden. Ze begreep de zorgen van haar zus goed wat betreft Mercy’s plannen om naar de Rogue-rivier te reizen. Ze voelde precies hetzelfde.

‘Mercy zegt dat ze zeker weet dat God wil dat ze dit doet, maar ik heb er nog steeds geen vrede mee,’ ging Grace verder. Ze legde het laatste kledingstuk in haar mand en rechtte haar rug. ‘Ik weet niet wat ik moet doen of zeggen om haar van gedachten te doen veranderen.’

‘Ik denk niet dat we haar op andere gedachten kunnen brengen. Ik heb ook met haar gesproken. Ze vertelde me dat het idee haar aanspreekt om op de zendingspost te helpen. Ze heeft al een tijdje les willen geven en meent dat dit de plek is waar God wil dat ze dit doet.’

Grace zakte op de rand van het bed neer. ‘Ze is twintig jaar en heeft altijd een goed beoordelingsvermogen gehad.’

‘Veel beter dan dat van mij, moet ik toegeven,’ stemde Hope in.

‘Ik weet dat we haar niet voor altijd hier kunnen houden… niet dat ik dat zelfs maar wil. Ze moet een echtgenoot vinden en een eigen gezin stichten, maar ik zie dat nog niet snel gebeuren.’ Grace keek de kamer rond alsof ze verwachtte dat er iemand meeluisterde. ‘Eletta is ervan overtuigd dat Mercy en Adam bij elkaar passen.’

‘Adam is toch Isaacs broer?’

Grace knikte. ‘Ze bidt al een tijdje om een goede vrouw voor hem en zei in haar brief dat het op een dag in haar opkwam dat Mercy wellicht de juiste vrouw is. Maar toch reken ik er maar niet op, gezien het feit dat ze al de mannen om haar heen heeft afgewezen.’

Hope wist waar Grace het over had. Mercy had regelmatig potentiële huwelijkskandidaten afgewezen. Ze ontving altijd veel aandacht tijdens kerkelijke evenementen en dorpsdansen, maar niemand wekte haar interesse.

‘Misschien is het niet Gods wil dat ze trouwt en kinderen krijgt. Sommige mensen worden geroepen om ongetrouwd te blijven,’ zei Hope na een lang moment van stilte. ‘We kunnen niet weten wat Gods plannen voor haar zijn, en we kunnen haar leven ook niet voor haar leven.’

‘Ik dacht dat jij er net zo sterk op tegen was als ik.’

Hope knikte. ‘Dat is zo. Niemand vreest de indianenoorlogen meer dan ik, maar de indianen strijden overal om ons heen. De Yakama vechten iets noordelijker langs de Columbia-rivier. De Rogue River-indianen zijn het niet alleen die oorlog voeren. Ik wil niet dat mijn zus gevaar loopt door zich midden in de strijd te werpen, maar ik ken Mercy. Jij ook. Haar besluit staat vast, en we kunnen haar steunen en het haar zo gemakkelijk mogelijk maken, óf we kunnen een obstakel vormen op haar weg.’

Grace zuchtte. ‘Ik weet het. Ik weet ook dat Eletta in grote nood verkeerd, en ik zou zelf naar haar toe gaan als ik kon. En natuurlijk heb je Faith ook nog.’

Hope had aan weinig anders gedacht sinds het plan was ontstaan dat Mercy naar de Browning Zendingspost zou gaan. Faith. De dochter die ze ter wereld had gebracht als gevolg van de verkrachting door een van de Cayuse-mannen op de Whitman Zendingspost.

Er waren tijden, zoals op Faiths verjaardag, wanneer Hope wel aan haar móést denken. Was ze gelukkig? Was ze knap? Eletta schreef dat ze dat was, maar als haar adoptiemoeder kon ze nauwelijks anders.

Eletta was kinderloos geweest en had wanhopig graag een kind gewild, en Hope had Faith graag aan haar afgestaan. Maar de kilometers afstand en jaren konden niet voorkomen dat Hope het gevoel had dat er een klein gedeelte van haar ontbrak. Ze had tegen niemand iets hierover gezegd, behalve tegen Lance. Ze wist niet goed hoe ze het aan Grace kon uitleggen. Vanaf het eerste moment dat ze realiseerde dat ze in verwachting was, had Hope alleen maar van het kind af willen komen. En toen Grace weigerde om haar daarbij te helpen, had ze haar eigen dood gepland. Zelfmoord had beter geleken dan het dragen van een indiaanse baby die op gewelddadige wijze verwekt was.

‘Heb je gehoord wat ik zei?’ vroeg Grace.

Hope schudde haar hoofd. ‘Nee, het spijt me. Ik vrees dat ik behoorlijk moe ben. Zodra ik klaar ben met het voeden van de baby, weet ik zeker dat we allebei een heerlijk lang dutje zullen doen.’ Ze glimlachte. ‘Wat zei je?’

Grace schudde haar hoofd. ‘Het was niet belangrijk.’ Ze stond op. ‘Ga maar even rusten. Sean heeft het prima naar zijn zin met zijn neef en nicht. Hij vindt het nogal interessant om in het grote huis te slapen.’

‘Dat zal wel. Bedankt voor alles wat je gedaan hebt.’

Eindelijk verscheen er een glimlach op Grace’ gezicht. ‘Je hebt voor mij hetzelfde gedaan, en je zult het ongetwijfeld weer doen.’

‘Vooral wanneer Mercy in het zuiden bij Eletta is.’

‘Dat had ik nog niet bedacht.’ Grace zuchtte opnieuw en tilde de wasmand op. ‘Blijkbaar heb ik er nog niet eens aan gedacht wat haar afwezigheid voor ons zal betekenen.’

Mercy verplaatste de Armistead-schapen van de ene weide naar de andere met de hulp van twee collies en Gabe. De jongen hielp lang niet zo goed als de honden. Sterker nog, Mercy bedacht vaak dat ze de honden zou moeten trainen om Gabe aan te sturen.

‘Ik houd van de schapen,’ zei Gabe, die met grote stappen naast Mercy liep, terwijl de laatste schapen van de grote kudde het hek passeerden.

Zodra ze veilig in de omheinde weide waren, sloot Mercy het hek en maakte het vast. ‘Ik ook.’ Ze hield even stil om naar de kudde te kijken, terwijl de collies, Buttons en Bows, naar Gabe kwamen om aandacht te vragen. Nu hij bezig werd gehouden door de honden, overwoog Mercy serieus wat het voor haar zou betekenen als ze zou vertrekken.

Sinds ze naar het Oregon Territorium waren gekomen, was de kudde aanzienlijk gegroeid en hij bestond nu uit meer dan vijfhonderd dieren. Dit was altijd Grace’ droom geweest. Haar zus had de schapen aanvankelijk gezien als een manier om zichzelf te kunnen onderhouden, en ze waren goed van pas gekomen. Mercy genoot van het werken met de schapen, en Hope eveneens. Het was heel kalmerend om in hun gezelschap te verkeren. Bij de kudde had ze sommige van haar beste uren in het gebed doorgebracht.

Ze lachte bij zichzelf. Het leven hier was goed geweest. Het vooruitzicht dat ze naar de wildernis aan de kust van Oregon zou vertrekken was intimiderend, maar ook opwindend. Ze had het zich tot op dit moment niet gerealiseerd, maar haar leven hier was op de een of andere manier gestagneerd.

‘U zult me toch niet vergeten?’ vroeg Gabe vanuit het niets.

Mercy keek op hem neer. Buttons en Bows zaten naast hem en zagen er tevreden uit. ‘Waarom zou ik jou ooit vergeten?’

‘Omdat u ver weg gaat. Ik hoorde mama tegen papa zeggen dat u misschien lang wegblijft.’

Ze had er nog niet aan gedacht dat haar vertrek de kinderen zou kunnen beïnvloeden. Ze knielde neer. ‘Gabe, ik zou jou nooit kunnen vergeten. Je bent in mijn hart.’

Hij fronste verward. ‘Maar ik dacht dat Jezus in mijn hart leefde.’

Merry grinnikte en sloeg haar armen om hem heen. ‘Natuurlijk, maar wanneer Hij daar is, maakt dat onze harten alleen maar groter, en onze liefde voor anderen groeit ook. Dus er is meer dan genoeg ruimte voor de mensen van wie we houden, en jij bent een van degenen van wie ik het meeste houd.’

Ze drukte hem dicht tegen zich aan en probeerde er niet aan te denken hoe erg ze hem zou missen – hoe erg ze hen allemaal zou missen.

Op 20 oktober, na veel discussie en gebed, stond Mercy op een steiger te wachten om aan boord te gaan van het stoomschip dat haar over de Willamette-rivier en Columbia-rivier naar Astoria zou brengen, waar ze een boot zou nemen naar Port Orford. Alex stond vlakbij met een van de kruiers te overleggen. Grace had niet gewild dat Mercy alleen reisde, en Alex had ermee ingestemd om met haar mee te gaan tot Port Orford, waar Isaac Browning haar zou opwachten. Diep vanbinnen was Mercy opgelucht geweest. Het alleen reizen joeg haar het meeste angst aan, vooral omdat er vertragingen zouden zijn en ze op een ander schip moest overstappen.

Een beweging rechts van haar deed Mercy opkijken. Beth Masterson liep over de straat die langs de aanlegplaats liep. Ooit waren ze goede vriendinnen geweest, maar nu groetten ze elkaar nog nauwelijks. Aangezien ze de omgeving ging verlaten, voelde Mercy de drang om naar haar voormalige vriendin toe te lopen.

‘Beth!’ Mercy wuifde toen de jonge vrouw zich omdraaide. Mercy verliet de steiger en haastte zich naar de plek waar Beth stil was blijven staan. ‘Ik heb je al zo lang niet gezien. Hoe is het met je?’

Beth schudde haar hoofd en zag er slonzig uit. ‘Dat is moeilijk te zeggen. Ik heb het zo druk.’ Ze gebaarde naar haar dikke buik. ‘Dit is nummer vier en ik ben volgende maand uitgerekend.’

Mercy glimlachte. ‘Je moet wel erg gelukkig zijn. Ik weet zeker dat Toby dat is.’

Beth fronste en herstelde zich toen snel. ‘De kinderen zijn erg lief. Toby zegt dat de drie jongens goed zullen kunnen helpen om het land te bewerken wanneer ze ouder zijn. Hij hoopt dat deze baby ook een jongen is.’

De kinderen van Masterson waren tussen de nul en vier jaar oud. Beth had bijna elk jaar een kind gekregen sinds ze in 1850 met Toby was getrouwd.

‘En jij, Beth?’

‘Ik? Wat bedoel je?’ Ze keek verrast.

Mercy werd overweldigd door medelijden met haar vroegere vriendin. Beth was van haar eigen leeftijd, maar ze leek tien jaar ouder. Ze zag er onverzorgd uit, haar haar zat ternauwernood vastgespeld in een knot, en haar bruine ogen hadden hun glans verloren.

‘Ik bedoel: hoe gaat het met jou, nu je zo veel verantwoordelijkheid hebt?’

Beth keek weg. ‘Moeder Masterson helpt met de kinderen wanneer ik naar de stad ga. Daar zijn ze nu ook. Ik was op weg om wat flanel te kopen. We moeten meer luiers maken.’ Tot Mercy’s verbazing sprongen er tranen in Beths ogen.

Toen ze Beth zo van streek zag, kon Mercy niet anders dan haar hand op Beths arm leggen. ‘Wat is er, Beth?’

‘Het spijt me.’ Ze schudde haar hoofd en onderdrukte een snik. ‘Ik ben gewoon zo moe.’

Mercy wist niet goed wat ze moest zeggen. Zij en Beth hadden elkaar in jaren nauwelijks gesproken, en nu stortte ze in. ‘Is er iets wat ik kan doen? Ik vertrek bijna richting het zuiden om een vriendin van de familie te helpen, maar ik vind het afschuwelijk om je zo van streek te zien.’

Beth schudde opnieuw haar hoofd en worstelde om haar zelfbeheersing terug te vinden. ‘Ik heb je al deze jaren afschuwelijk behandeld, en het spijt me. Toby stond niet toe…’ Ze zweeg en schudde haar hoofd. ‘Ik had naar jou moeten luisteren, Mercy. Getrouwd zijn is helemaal niet zoals ik verwacht had. Dat niet alleen, maar…’ Ze zweeg opnieuw halverwege een zin. Ze keek een ogenblik naar de grond, en keek toen op naar Mercy. ‘Toby houdt niet eens van me.’

Mercy was stomverbaasd. Ze voelde zo’n verdriet voor haar vroegere vriendin dat ze haar alleen maar in haar armen kon trekken om haar te omhelzen. ‘Ik weet zeker dat je het bij het verkeerde eind hebt,’ fluisterde ze in Beths oor.

‘Nee.’ Beth maakte zich los. ‘Hij houdt niet van me. Dat heeft hij tegen me gezegd. Hij zei dat hij alleen maar met mij getrouwd is om extra land te krijgen.’

Het was precies zoals Mercy vermoed had. Toby had haar om dezelfde reden een aanzoek gedaan. Dat was nu juist de reden waarom ze geprobeerd had om Beth ervan te weerhouden om overhaast te trouwen.

‘Het spijt me zo dat ik je met dit alles opzadel,’ zei Beth, terwijl ze haar tranen afveegde met de punt van haar sjaal. ‘Ik denk dat alles me vandaag gewoon overweldigt. De baby is ziek en ik heb niet goed geslapen.’

‘Beth, ik weet dat we al langere tijd geen nauwe band meer hebben, maar ik ben altijd om je blijven geven. Ik geef toe dat ik er niet erg trouw in ben geweest om voor je te bidden, maar ik beloof bij dezen dat ik daar verandering in aan zal brengen.’

‘Ik mis onze vriendschap,’ gaf Beth toe. ‘Ik mis het plezier dat we hadden wanneer we droomden over de toekomst.’

Mercy omhelsde haar opnieuw. ‘We zullen altijd vriendinnen blijven.’

‘Mercy, het is tijd om aan boord te gaan,’ riep Alex vanaf de steiger.

Ze wuifde kort naar hem en richtte zich toen weer tot Beth. ‘Het spijt me zo dat het zo moeilijk is, maar je weet dat God wonderen kan doen. Laten we afspreken dat we zullen bidden of Hij er voor jou snel één wil verrichten. Ik zal proberen te schrijven, hoewel ik diep in het meest afgelegen gedeelte van het territorium zal verblijven, en ik weet niet hoe gemakkelijk ik post kan sturen of ontvangen. Maar dat neemt niet weg dat ik voor je zal bidden.’

Beth knikte en haar ogen vulden zich opnieuw met tranen. ‘Dank je wel.’

De berouwvolle blik op Beths gezicht was bijna meer dan Mercy verdragen kon. Ze slikte haar eigen tranen weg en snelde richting de steiger. Alex keek haar bevreemd aan, maar zei niets. In plaats daarvan bood hij haar zijn arm aan en hielp haar op het schip.

Mercy stond bij de reling en keek naar Beth die verder liep over de weg langs de rivier. Ze wilde dat de zaken er anders voor zouden staan voor haar vriendin.

‘Alles goed met je?’ vroeg Alex, toen hij bij haar aan de reling kwam staan.

‘Met mij wel, maar met haar niet.’ Mercy knikte in Beths richting en schudde haar hoofd. ‘Ik probeerde haar vijf jaar geleden duidelijk te maken dat het een vergissing was om met Toby Masterson te trouwen. Nu, met drie kinderen en een vierde op komst, begint ze zich te realiseren dat ik gelijk had.’ Ze draaide zich om om Alex aan te kijken. ‘O, Alex, het is zo’n zootje. Ze is zo verdrietig en… ze zegt dat Toby niet van haar houdt. Ik weet dat dat niet het geval was toen hij haar een aanzoek deed, maar ik had gehoopt dat hij van haar zou gaan houden.’

Alex sloeg zijn arm om haar schouders. ‘Je kunt je er niet in mengen, Mercy. God heeft hen bij elkaar gebracht in voor- en tegenspoed. Wanneer mensen zich daarmee proberen te bemoeien, veroorzaakt het alleen maar meer problemen.’

‘Dat weet ik, en ik ben niet van plan om me ermee te bemoeien. Ik ben hier straks natuurlijk ver vandaan en zal niet eens weten wat er gebeurt, maar ik vind het vreselijk voor haar.’

‘Je hebt geprobeerd om haar te waarschuwen, en zij heeft haar keuze gemaakt.’

Mercy maakte zich los uit Alex’ omhelzing en draaide zich naar hem toe om hem aan te kijken. ‘Ja, maar misschien, als ik haar op de dag dat ze hun verloving aankondigden verteld had dat Toby de avond ervoor mij nog ten huwelijk had gevraagd… nou ja, misschien zou ze het dan niet hebben doorgezet. Ik heb niets gezegd omdat ik niet jaloers wilde overkomen, maar nu wilde ik dat ik het gedaan had.’

Alex lachte. ‘Je kunt op geen enkele manier weten of dat het beter had gemaakt. Leg het in Gods handen, Mercy. Hij is de Enige Die het goed kan maken.’

Ze knikte en keek terug naar de oever, terwijl het stoomschip de rivier begon af te varen. Beth was uit het zicht verdwenen en Mercy bleef achter met een afschuwelijk gevoel van leegte.

Alstublieft, Heere, help haar alstublieft. Ze is zo ongelukkig. Geef haar alstublieft kracht om het te dragen en geef dat Toby haar waarde inziet. Help hem om van haar te houden.

Een week later stapten ze over op een oceaanschip. Mercy had zich altijd afgevraagd hoe het zou zijn om over de oceaan te reizen en nu ze dat werkelijk deed, vond ze het nog bijzonderder dan ze zich had voorgesteld.

Toen ze die eerste avond op zee plaatsnamen voor het avondeten, verwonderde Mercy zich erover dat de eetzaal net zo mooi was ingericht als elk willekeurig restaurant in het oosten.

‘Je ziet eruit alsof je volledig in vervoering bent,’ plaagde Alex.

Mercy grinnikte. ‘Dat is ook zo. Ik vind dit zo’n aangename verrassing. Kijk dit eens: mooie linnen servetten en tafelkleden, prachtig porselein en tafelzilver. En kijk naar de kroonluchters! Ik voel me net een koningin.’

‘Het doet me denken aan een plek in New Orleans waar mijn ouders erg van hielden,’ antwoordde Alex. ‘Hopelijk zal het eten hier net zo goed zijn.’

Niet al te lang daarna kwamen er andere reizigers bij hen aan tafel zitten, en al snel werd de maaltijd opgediend en gonsde het van de gesprekken. Mercy proefde het voorgerecht – gegrilde mosselen in een gemberlimoensaus – terwijl de mannen tegenover haar het laatste nieuws uitwisselden.

‘Gisteravond kregen we te horen dat de Puget Sound-indianen ten strijde zijn getrokken,’ zei een van de mannen, terwijl hij begon te eten. Hij schaamde zich er blijkbaar niet voor om te praten, terwijl hij kauwde.

‘Dat klopt,’ antwoordde de ander. ‘Er is een klopjacht gaande op Leschi, de leider van de Nisqually-indianen. Verder weet ik weinig, maar er zijn daar al een tijd problemen.’

Zijn metgezel knikte. ‘Dat komt doordat de regering streng optreedt en de stammen bijeendrijft om hen in een reservaat onder te brengen waar ze geen problemen meer zullen veroorzaken. Als je het mij vraagt, moet je de vrouwen en mannen van elkaar gescheiden houden en niet toestaan dat er nog meer heidenen geboren worden.’

‘Misschien moeten hun kinderen worden weggehaald en ergens anders worden opgevoed. Ze moeten de blanke manieren leren, niet de indiaanse. Anders zal er nooit een einde komen aan dit probleem.’

Mercy verslikte zich bijna in haar thee. Ze hoestte zo zacht mogelijk in haar servet, maar niemand leek zich er druk om te maken. Behalve Alex.

‘Wellicht kunnen dergelijke discussies beter op een andere tijd en plaats gevoerd worden,’ zei Alex, terwijl hij in Mercy’s richting knikte. ‘Dit is geen gesprek voor een gemengd gezelschap.’

De mannen leken het niet op te merken. ‘Het lijkt erop alsof we omringd worden door oorlogvoerende stammen. Dat is een van de redenen waarom ik op weg ben naar San Francisco. Die stad groeit hard en met de grote toestroom van mensen sinds de goudkoorts begonnen is, maakt niemand zich druk over problemen met de indianen.’

‘Zodra de regering genoeg soldaten op de loonlijst krijgt, zullen ze het probleem snel genoeg de kop indrukken.’

De oudste van de twee mannen veegde wat saus van zijn bebaarde kin en knikte. ‘Met de droogte in het centraal zuidelijke gedeelte van het territorium, zullen ze weinig moeite hebben om onfortuinlijke mijnwerkers te rekruteren.’

‘Dat gebied heeft beslist te lijden onder de Rogue River-indianen. Ze zijn op verschillende plekken langs de rivier aan het vechten.’

Mercy zag dat Alex’ ogen zich vernauwden. ‘Heren, ik heb geprobeerd om het vriendelijk te vragen, maar nu zal ik het u duidelijk zeggen. Ik wil niet dat mijn schoonzus dit soort conversaties moet aanhoren. Praat hier alstublieft niet meer over totdat u in de rooksalon bent.’

Op datzelfde moment kwam de ober aanlopen met de volgende gang, een romige soep die heerlijk rook. Hij zette eerst een kom voor Mercy neer en toen voor Alex, terwijl een andere ober aan de overkant van de tafel de verbijsterde heren bediende.

‘We bedoelden het niet verkeerd,’ zei een van de mannen, toen de obers vertrokken. Hij had het fatsoen om beschaamd te kijken. ‘Het spijt ons erg, juffrouw.’

De oudere man knikte naar haar. ‘We wilden u niet kwetsen.’

Mercy reageerde met een knikje en concentreerde zich op haar avondeten. Maar ondanks de uitnodigende aanblik en geur van de soep, had ze geen trek meer.

Misschien had ze een vreselijke fout gemaakt. Misschien zou ze niet naar de zendingspost moeten gaan. Misschien konden zij en Alex gewoon op het schip blijven en Isaac een bericht sturen. Maar zelfs terwijl ze dit alles overdacht, wist Mercy dat ze Eletta’s vraag om hulp niet kon negeren.

Terwijl ze in haar avondeten prikte, bleef ze nadenken over alles wat ze gehoord had. Toen Alex eindelijk uitgegeten was, schoof ze haar servet ook aan de kant en stond zonder een woord te zeggen op van de tafel. Ze zeiden niets, terwijl ze terugliepen naar hun hut, maar toen ze achter gesloten deuren waren, vroeg Alex Mercy om te gaan zitten.

‘Ik denk dat we hier maar beter over kunnen praten. Ik heb geen idee wat waar en wat overdreven is wat betreft de indianenoorlogen, maar jij en ik weten allebei dat er aanhoudende problemen zijn. En zolang de regering vast blijft houden aan het plan om de indianen uit te roeien, zullen er problemen blijven.’

‘Die zullen niet zomaar verdwijnen, dat weet ik.’ Mercy plukte aan een paar pluisjes op haar rok. ‘En ik besef ook dat Grace en Hope ziek van bezorgdheid zullen zijn als het nieuws hen bereikt. Maar Alex, toch voel ik dat het niet goed is om Eletta in de steek te laten. Ze moet voor Faith zorgen, en Isaac kan niet tegelijkertijd daar zijn en eropuit trekken om te proberen het Evangelie te verkondigen aan de indianen. Uiteraard is dat waarschijnlijk een discutabele kwestie als de zaken er werkelijk zo slecht voor staan als die mannen zeggen.’

Alex trok zijn tas tevoorschijn en opende hem. ‘Ik was van plan om te wachten totdat we in Port Orford aankwamen, maar Hope wilde dat je dit kreeg.’ Hij haalde Hopes zakrevolver tevoorschijn.

Mercy keek een ogenblik naar het wapen. ‘Ik weet niet of ik ooit op iemand kan schieten, zelfs niet als diegene mij aanvalt.’

Alex glimlachte. ‘Ik zei hetzelfde tegen Hope en Grace. We weten allemaal hoe teergevoelig je bent. Maar toch zou het genoeg kunnen zijn om een aanvaller af te schrikken. In het ergste geval zou je altijd kunnen proberen om hem te verwonden, zodat je kunt ontsnappen. Je weet toch hoe je het moet gebruiken? Hope zei dat ze het je geleerd heeft.’

‘Dat klopt, en ik kan er goed genoeg mee omgaan. Maar toch weet ik niet of ik het mee wil nemen.’

‘Het zou je zussen aanzienlijk geruststellen als je dat zou doen. Het is een van die dingen die je wellicht nooit nodig zult hebben, maar als de situatie beroerd is en je het nodig hebt… nou ja, ik denk dat je blij zult zijn dat Hope eraan gedacht heeft.’

Mercy probeerde zichzelf voor te stellen in een situatie waarin ze de revolver nodig zou hebben. Ze wist dat ze liever zou sterven dan iemand te doden of zelfs ook maar te verwonden.

‘Ik zal de revolver meenemen, maar ik zie hem mijzelf nog niet gebruiken.’ Ze pakte het wapen aan en voelde het gewicht ervan in haar hand. Het leek zo’n klein ding, maar toch kon het het leven van een man in een ogenblik beëindigen. Ze voelde hoe het gewicht van deze gedachte op haar drukte. Het was een verantwoordelijkheid die ze niet licht op zou vatten.

Hoofdstuk

3

‘Isaac, ik denk dat je een vergissing begaat.’ Adam Browning keek zijn broer nauwlettend aan. Ze zaten samen aan de tafel in het zendingshuis. ‘Als je een stadsmeisje hierheen brengt om te helpen, zal dat meer problemen veroorzaken dan dat het waard is.’

‘Je kunt Mercy nauwelijks een “stadsmeisje” noemen. Ze heeft het Oregon Trail overleefd, en nog veel meer. Het klopt dat ik haar niet meer gezien heb sinds we Oregon City verlaten hebben, maar ik weet zeker dat ze bekwaam is.’

Adam haalde zijn vingers door zijn ravenzwarte haar. ‘Maar wat als dat niet zo is? Wat als ze heel frivool is? Dat kunnen we hier niet gebruiken. Niemand heeft tijd om op haar te letten. Daarnaast kan ik me niet veel blanke vrouwen voorstellen die zich op hun gemak zouden voelen wanneer ze tussen de inheemse volken leven. Wellicht komt ze hier heen met allerlei vooroordelen en zal ze ons harde werk tenietdoen.’

Isaac keek hem aan met een geamuseerde glimlach. ‘Het klinkt alsof je erg bezorgd bent over deze kwestie.’

‘Dat ben ik ook. Door deze vrouw hierheen te brengen zullen er ongetwijfeld problemen ontstaan. Ze zal voor ons allemaal meer werk betekenen.’

‘Luister, ik heb hiervoor gebeden. Eletta heeft iemand nodig totdat de baby geboren is.’

‘Maar de Tututni-vrouwen willen graag helpen. De stam is goed geweest voor Eletta – voor ons allemaal.’

‘Ja, maar Eletta kent Mercy en haar zussen, en het zou haar nog meer opbeuren als een van hen hier is. Misschien zul je het begrijpen als je zelf een vrouw hebt.’

Adam fronste en richtte zijn aandacht weer op de schrijfleien die hij aan het schoonmaken was. ‘Ik hoop gewoon dat ze niet naïef blijkt te zijn, en bang voor haar eigen schaduw.’

Isaac lachte. ‘Voor zover ik weet zijn de zussen Flanagan voor weinig dingen bang, en ze waren ook nooit pietluttig of naïef. Hoewel de middelste, Hope, enigszins naïef en flirterig was toen ze jong was.’

Adam schudde zijn hoofd. ‘We hebben al helemaal geen behoefte aan een flirt.’

Dit maakte Isaac nog harder aan het lachen. ‘Met wie zou ze moeten flirten? Met jou? Zit haar verblijf hier je daarom zo dwars?’

‘Ik ben niet bang dat ze met me zal flirten. Ik wil gewoon niet omringd worden door dwaze vrouwen. Je weet net zo goed als ik dat dit een zwaar leven is.’ Adam stond op en legde de leien weg. ‘Als ze hier enkel heen komt om erachter te komen dat het leven te moeilijk is, zal ze onophoudelijk klagen totdat je haar terugbrengt naar haar familie. Daar hebben we geen tijd voor.’

Isaac werd serieus en trok zijn jas aan. ‘Ik waardeer je bezorgdheid, Adam, maar ik verzeker je dat Mercy Flanagan niet zal klagen. En bovendien weten we nog niet eens of ze wel in staat is om te komen. Ze zou ondertussen getrouwd kunnen zijn. Het nieuws verspreidt zich hier niet snel.’ Hij opende de deur. ‘Ik zal minstens twee weken wegblijven. Ik weet dat je inziet wat er gedaan moet worden tijdens mijn afwezigheid, maar ik wil een aantal dingen laten zien dat geregeld moet worden voordat de kou zijn intrede doet.’

Adam knikte en pakte zijn eigen jas. ‘Ik weet dat er genoeg te doen is.’

Terwijl Isaac hem bijpraatte over de taken die moesten worden afgerond, werden Adams gedachten in beslag genomen door de jonge vrouw die wellicht binnenkort bij hen zou komen wonen. Hij wist niet waarom het hem zo’n slecht idee leek. Doorgaans vertrouwde hij op de besluitvorming van zijn broer, maar deze keer kon Adam het niet helpen dat hij zich zorgen maakte. Het leven op de zendingspost was een zwaar maar goed leven, als je je niet stoorde aan de primitievere omstandigheden. Maar zelfs hij had het enigszins moeilijk gevonden om zich aan te passen aan het geïsoleerde leven. Hij was afkomstig uit het oosten waar er voldoende goed bevoorrade steden waren, en het leven aan de Rogue-rivier had hem ruw wakker geschud. Wat je hier ook nodig had, je moest het zelf maken, telen, of zoeken. Uiteraard kon je aan goederen komen, maar je moest ze lang van tevoren bestellen en dan bij de riviermonding aan de kust ophalen. Hij kon zich niet voorstellen dat veel vrouwen tevreden zouden zijn zonder winkels en de gemakken die hun leven eenvoudiger maakten. Mercy Flanagan zou haar handen vol hebben en Adam moest er niet aan denken wat er gebeuren zou als bleek dat ze te zwak of humeurig was om hen te helpen.

Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. Hij had gewoon een voorgevoel dat deze Flanagan-vrouw voor veel gedoe zou zorgen. Wat hem betreft had ze dat al gedaan, en ze was nog niet eens gearriveerd.

Mercy had geen idee gehad wat ze van Port Orford moest verwachten. Aangezien het de enige grote haven was tussen Astoria en San Francisco, had ze zich voorgesteld dat het groter zou zijn dan de meeste kustplaatsen. Maar in plaats daarvan trof ze een aantal aanlegsteigers en een klein aantal gebouwen aan die samen de ‘stad’ vormden. Daarachter bevonden zich talloze huizen en tenten, maar over het algemeen was de plek behoorlijk teleurstellend… en erg smerig.

Maar het is beter dan het schip.

Het was gaan stormen en de laatste dag op zee had haar misselijk gemaakt. Gelukkig was de zee gekalmeerd en was de wind net lang genoeg afgenomen om hun bestemming te kunnen bereiken, maar het weer werd alweer slechter en een koude, gestage regen maakte hen drijfnat.

‘Ik denk dat het douanekantoor deze kant op is,’ zei Alex. Hij ging harder praten toen de wind begon te razen.

Mercy knikte en boog haar hoofd. Ze hield haar ogen op de achterkant van Alex’ laarzen gericht om te voorkomen dat de wind de regen in haar gezicht blies. Het gebouw was zoals verwacht in de buurt van de haven, maar niet zo dichtbij om te voorkomen dat zij en Alex doorweekt waren tegen de tijd dat ze er aankwamen. Mercy was dankbaar dat ze konden schuilen en zelfs nog dankbaarder toen de man die de leiding had haar naar de kachel bracht, zodat ze op kon warmen en kon drogen.

‘We zijn op zoek naar Isaac Browning,’ hoorde ze Alex zeggen tegen de douanebeambte, terwijl ze haar natte, gehandschoende handen naar de kachel uitstak.

‘Hij is hier vandaag verschillende malen geweest,’ antwoordde de man. ‘Ik verwacht hem elk moment terug.’ Hij pauzeerde en wees naar het raam. ‘Sterker nog, daar komt hij aan.’

Isaac was precies zoals Mercy zich hem herinnerde, hoewel hij logischerwijs iets ouder was geworden. Hij was lang en gespierd en had brede schouders, maar het was zijn vriendelijke gezicht dat ze zich het beste herinnerde. Hij had een milde, hartelijke gezichtsuitdrukking die haar altijd op haar gemak stelde. Ze glimlachte toen hij op haar afliep om haar te begroeten.

‘Ik ben zo blij dat je gekomen bent,’ zei hij. ‘Ik hoorde van een aantal burgersoldaten dat het schip verwacht werd. Ik ben verbaasd dat jullie zo op tijd zijn, gezien de storm.’

‘Ik denk dat de storm ons hier juist sneller naartoe gebracht heeft,’ zei Alex met een glimlach. Hij schudde het water van zijn hoed. ‘Het was geen kalme reis de laatste vierentwintig uur, en we wisten zelfs niet eens zeker of we de haven wel binnen zouden kunnen komen.’

‘Nou ja, jullie zijn nu op vaste wal. Ik was van plan om te regelen dat mijn mensen ons per kano naar Ellensburg zouden vervoeren, maar de zee is al weken onstuimig.’

Mercy was geïntrigeerd. ‘Hebben jullie kano’s die geschikt zijn om op de oceaan te varen?’

‘Inderdaad, juffrouw Mercy. Lange kano’s, die specifiek voor dat doel gemaakt zijn.’ Isaac zweeg en schudde zijn hoofd. ‘Lieve help, kijk eens hoe volwassen je geworden bent. Je was nog maar een klein meisje toen ik je voor het laatst zag.’

‘Dat was ook heel wat jaren geleden.’ Mercy voelde zich tot op het bot verkild en de kachel hielp weinig om haar op te warmen.

‘We kunnen maar beter vertrekken. Het heeft geen zin om op te drogen als je daarna weer helemaal drijfnat wordt.’ Isaac liep naar de deur waar de douanebeambte met een van de havenwerkers sprak. ‘Zou u hun spullen alstublieft meteen willen laten afleveren bij de familie Hull?’

Beide mannen antwoordden bevestigend op zijn verzoek, en Isaac liep voor Mercy en Alex uit de regen in.

‘We hebben een soort legerfort,’ vertelde Isaac hun, en hij wees naar de kleine groep gebouwen. ‘De Derde Artillerie is hier om de vrede te bewaren. Er zijn hier ook een aantal dragonders gelegerd en uiteraard de burgermilitairen. Elke mijnwerker die er niet in geslaagd is om rijk te worden, heeft zich bij het leger gevoegd. Men heeft grof geld beloofd aan elke blanke man die bereid is om indianen af te slachten. Blijkbaar betaalt de regering nu voor moord.’

‘En hoe zit het met het gevaar, Isaac?’ vroeg Alex.

Hij haalde zijn schouders op. ‘In het hele territorium bestaat het gevaar om aangevallen te worden. Dat is niets nieuws, zoals je goed weet. Als je doelt op de gevaren voor Mercy, dan zou ik zeggen dat deze minimaal zijn. Onze mensen zijn ons trouw. Het is heel anders dan op de Whitman Zendingspost.’

‘Dat was precies waar ik bezorgd om was,’ zei Alex.

Isaac praatte verder. ‘We zijn hier lang genoeg om hun te bewijzen dat we hen steunen en te vertrouwen zijn. Daar maak ik me geen zorgen over. Bij een aantal van de andere stammen in de omgeving heb ik mijn vraagtekens, aangezien ze bekendstaan om hun onderlinge gevechten. Maar gezien de druk die de regering op de indianen uitoefent, zijn velen van hen dieper de bergen in gevlucht.’