SLANKER DOOR KANKER

Eerste druk maart 2018

© Siebe Wittebrood | Uitgeverij Lucht BV

Ontwerp omslag en binnenwerk:

Hermen Grasman Ontwerp

Foto auteur: Hester Doove

ISBN 978 94 92495 37 2

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

VOORWOORD

Op mijn vierentwintigste kreeg ik te horen dat ik kankerpatiënt ben. Dat was een enorme schok voor mij en mijn omgeving. Al snel bleek dat ik makkelijk over mijn ziekteproces kon praten. Iedereen die ernaar vraagt krijgt een eerlijk, open en nuchter antwoord. Zo zorgde ik ervoor dat kanker geen taboe werd voor mij en mijn omgeving. Door mijn verhaal te delen, wil ik laten zien dat ziek zijn niet alleen iets afschuwelijks is. Graag wil ik dat mensen mij vragen stellen, bij me op bezoek komen en niet gek opkijken als ik mijn dagelijkse dingen doe. Ondanks de kanker ben ik nog steeds dezelfde persoon als voor de ziekte toesloeg.

In dit boek heb ik beschreven hoe ik mijn ziekteproces doorsta samen met mijn vriendin. Vanaf het moment dat de eerste klachten zich uitten, naar de operaties, de onderzoeken en de gesprekken die hierop volgden. Ik hoop op deze manier inzicht te geven in hoe het is om als jong stel te maken te krijgen met kanker. Wat doet het met mij als patiënt en met mijn vriendin als toeschouwer?

Zij is mijn medepassagier op een onwerkelijke reis. Hoewel we veel stations passeren weigeren we beiden uit te stappen. Ik ben verplicht de reis te volgen en Els kiest ervoor om mee te gaan. Het blijkt een zwaar traject, waar we beiden zoveel sterker uit zijn gekomen. Stap in en reis mee.

SLANKER DOOR KANKER

DE SPORTSCHOOL

JULI 2013

In mei ben ik begonnen met afvallen en dat heeft in juli zijn vruchten wel afgeworpen. Van dik in de 90 kilo naar een schamele 83 kilo binnen drie maanden is een prima prestatie. Tijd voor fase twee van project ‘Ik wil mijn voeten kunnen zien, zonder mijn buik in te houden’.

Op naar de sportschool. Natuurlijk heb ik, zoals zoveel mensen, weleens een abonnement gehad bij een dergelijke instelling. Toch heb ik nooit een oprechte poging gedaan mijn conditie te verbeteren.

Dit keer wordt alles anders, denk ik bij mezelf als ik in de auto stap.

Eenmaal in de sportschool word ik benaderd door een enthousiast ogende vrijwilliger.

‘Jij komt hier vast voor de eerste keer.’

Meteen wordt mij, middels een flink gespierde arm, de hand geschud. Nog voor ik kan bedenken of ik zijn opmerking vriendelijk vind of dat het een nauwelijks verhulde belediging is, wijst hij mij de kleedkamer.

‘Daar kun je je omkleden en achteraf douchen, mocht dat nodig zijn.’

‘Nou, het zweten begint meestal al met het strikken van een paar veters,’ merk ik nog gevat op. Maar de beste man heeft zich alweer verscholen achter de balie. Enigszins onwennig kijk ik om me heen naar de fitnessapparaten, maar de instructeur geeft me niet de kans om de zaal weer uit te rennen. Snel dirigeert hij mij richting een apparaat.

‘Probeer daar maar een paar oefeningen op uit om jezelf op te warmen.’

Nu ben ik zeer beperkt in mijn technisch inzicht en dat blijkt al snel. Hoe ik dat ding ook bekijk, ik kan me niet voorstellen op welke manier ik erop moet klimmen. Gelukkig staan er niet meteen twintig ervaren sportschoolgebruikers naar me te koekeloeren. De vrijwilliger blijkt overactief. Hij staat alweer naast me voor ik een eerste klimpoging heb ondernomen.

‘Dit apparaat is bedoeld om tegelijkertijd je armen en benen te trainen, een goede manier om je spieren wat los te krijgen, voordat we echt gaan beginnen.’

Voor ik het goed en wel in de gaten heb, ben ik bezig met mijn warming-up. Dit gaat super, zo lastig is het dus niet, denk ik na ruim dertig seconden. Goed, mijn ademhaling zit wat hoog en ik voel mijn benen een beetje zeuren.

Maar dat is vast normaal voor een sporter van mijn kaliber. Na een paar minuten is dit zeurende gevoel echter alleen maar heviger geworden. Het lukt me niet om mijn ademhaling onder controle te krijgen en nog voor ik het door heb, wordt het zwart voor mijn ogen.

Het volgende moment lig ik naar het plafond van de sportschool te staren. Al snel staat de vrijwilliger naast me. Met een paar gerichte vragen concludeert hij dat ik ben flauwgevallen. Hij geeft aan dat dit eigenlijk niet normaal is. Zelfs iemand met een beperkte conditie zoals ik zou deze basic oefening moeten kunnen voltooien.

‘Zou je niet eens langs de dokter gaan?’

Terwijl ik in de auto terug naar huis rijd, spookt die laatste opmerking door m’n hoofd. Ik krijg de laatste tijd steeds vaker te horen dat ik bleek zie. Mijn antwoord is dan dat ik niet zo’n zonaanbidder ben. Al dat zand op plaatsen waar het amper weer weg te krijgen is, plus de verveling die na twintig minuten optreedt, maken van mij geen strandman. Maar het is al een tijdje mooi weer en dus zie je steeds meer bruine snoetjes op straat verschijnen. Dan lijk ik inderdaad snel bleek. Als ik dat uiterlijk optel bij mijn flauwte in de sportschool en bij het feit dat ik in drie maanden ruim dertien kilo afgevallen ben zonder daar iets voor te hoeven doen, plus mijn moeheid van de laatste weken, dan klopt er toch iets niet. Het is tijd om een afspraak te maken bij de huisarts.

HET EERSTE ONDERZOEK

AUGUSTUS 2013

Als ik in het kort heb verteld waar ik voor kom, besluit de huisarts om mijn bloed te laten onderzoeken. ‘Daar kan heel goed een oorzaak van je vermoeidheid uit komen,’ zegt zij.

Zo snel als ik binnenkwam, sta ik alweer buiten. De uitslag laat een paar dagen op zich wachten. Echt druk maak ik me er niet om. Ik hoor het wel als het zover is.

Een paar dagen later legt de arts me uit dat mijn bloedwaardes er goed uitzien.

‘Alleen je hemoglobine is erg laag en dat verklaart meteen je vermoeidheid.’ Ze vertelt dat er verschillende mogelijke oorzaken zijn. Het zou kunnen dat er ergens in mijn lichaam al langere tijd een kleine bloeding gaande is. Het menselijk lichaam kan dit lange tijd compenseren, maar op een gegeven moment wordt dit gebrek aan rode bloedlichamen duidelijk. Het kan ook zijn dat er in de aanmaak in het beenmerg iets niet goed gaat. Dit vertaalt zich in vermoeidheid: in eerste instantie bij inspanning, maar later ook tijdens rustmomenten. De huisarts verwijst me door naar de internist in het ziekenhuis. Die gaat verder uitzoeken waar het probleem zich in mijn lichaam bevindt.

Een kleine week later meld ik mij bij de balie van de poli interne geneeskunde. Wanneer ik mijn klachten omschrijf aan de vrouwelijke internist en zij de resultaten van mijn bloedonderzoek bekeken heeft, legt ze uit wat haar plan van aanpak is. Een gastro- en colonscopie. Ik zucht eens diep. Na jaren van paracetamol door de pap roeren of op te lossen in water moet ik nu een slang met een camera proberen door te slikken?

‘Kan dit onder narcose?’ vraag ik, al vermoedende dat dit vast geen optie is.

‘Nee,’ zegt de arts, ‘maar we kunnen je wel een ontspannend roesje geven dat er tegelijk voor zorgt dat je je er niks meer van herinnert na afloop.’

Onder enig protest ga ik akkoord met het plan.

‘We proberen eerst via je mond naar binnen te gaan, mochten we daar niks vinden, dan gaan we via de andere kant.’

Ineens lijkt het doorslikken van de slang niet zo’n probleem meer. ‘U bedoelt dat de slang rectaal wordt ingebracht?’ vraag ik naar de bekende weg.

‘Dat klopt inderdaad, direct tijdens hetzelfde onderzoek.’

Hoewel ik dankbaar ben dat de volgorde mond/kont wordt aangehouden, is mijn enthousiasme toch minimaal. Maar goed, wat moet dat moet.

Een week gaat voorbij alvorens ik op de behandeltafel lig. Voor het onderzoek moet mijn darm zo schoon mogelijk zijn. Een dag van tevoren moet ik daarom beginnen met laxeren. Picoprep heet het middel en het zou moeten smaken naar citroen. Nou, nee. Zelden heb ik zo’n smerig goedje moeten drinken. Gelukkig is het maar een klein beetje. Een flinke slok en ik ben ervanaf. Al snel doet het middel z’n werk en ben ik dikke vrienden met de toiletpot. Daar lig ik dan op de behandeltafel in alleen een T-shirt en verder zo naakt als ik geboren ben. Het is wel even wennen om je blote gat te tonen aan totaal onbekende mensen. Ik krijg een verdovende spray achter in mijn keel van de verpleegkundige. Hierdoor wordt mijn braakreflex onderdrukt. Vervolgens krijg ik een preparaat van morfine en dormicum, het zogenoemde roesje.

‘Dit zou vrij snel moeten werken,’ zegt de arts.

Ik zou een rustgevende sensatie moeten ervaren, bijna alsof ik in slaap val. Een paar minuten verstrijken, maar geen slaperig gevoel. De scherpe rand van de angst is er wel af, maar een roes ervaar ik allerminst.

Na tien minuten geeft de arts aan toch te willen beginnen. Eerst via de mond. Ik draai me op mijn zij en tuur naar een beeldscherm. Ik zie een soort live-verbinding met het cameraatje aan de slang. Zo kan ik precies meekijken met wat de arts ziet. De slang komt op me af en ik merk dat mijn hart sneller begint te kloppen. Dit druist tegen al mijn instincten in. Dat gaat nooit passen! Hoe moet ik nog lucht krijgen? Het liefst zou ik willen opstaan en weggaan. Maar nog voor de gedachte goed en wel door mijn hoofd schiet, gaat de slang mijn mond al in. Ik voel hoe hij over mijn tong naar de opening van mijn slokdarm glijdt. Het voelt zo enorm tegennatuurlijk om zoiets in je keel geduwd te krijgen. De slang glijdt met enige snelheid mijn slokdarm in.

De assistent is uiterst vriendelijk en kundig. ‘Probeer je te ontspannen. Blijf rustig ademhalen, het is zo voorbij.’

Ondanks haar lieve woorden raak ik toch wat gefrustreerd. Rustig ademhalen? Ik zal dat apparaat eens bij jou in je giechel duwen, kijken of jij dan nog rustig ademt, denk ik terwijl ik naar het scherm kijk.

De internist legt uit wat ik zie: mijn mond, slokdarm en op een gegeven moment zelfs de inhoud van mijn maag. ‘We moeten door je maag heen naar het begin van je dunne darm,’ zegt hij. ‘Veel verder dan dat kunnen we via deze weg niet gaan.’

Ook mijn dunne darm komt in beeld.

‘Dit ziet er allemaal prima uit,’ geeft de arts aan.

Tijd voor de andere route dus. Even snel als de slang erin ging, wordt hij weer teruggetrokken. Alles komt weer voorbij op het scherm en met een klein beetje overgeven komt de slang eruit. Wat een opluchting!

Maar de opluchting maakt vrij snel plaats voor hernieuwde vrees. Ik bedenk me ineens dat we nu via de achterdeur mijn lichaam ingaan. Net iets te vlotjes wordt het laken van mijn onderlichaam gehaald. Ik hoor nog iets in de trant van ‘dit voelt even ongemakkelijk’ en dan zie ik op het scherm mijn bilpartij verschijnen.

Hoewel de slang zich nu op ruim anderhalve meter van mijn mond bevindt, krijg ik het toch benauwd. Maar met eenzelfde gemak als zojuist gaat ook hier de slang naar binnen.

De arts legt me uit dat ze af en toe wat lucht mijn darmen in blazen, zodat ze wat makkelijker de bochten door komen. ‘Maar dat gaat er via de natuurlijke weg weer uit.’ Hij merkt op dat ik bijzonder wakker ben voor iemand met een roesje.

Ik vraag het een en ander over wat ik zie op het beeldscherm en op alle vragen krijg ik netjes antwoord.

‘Je zou een goeie zijn voor in een collegezaal. Ik kan je van alles vertellen en uitleggen tijdens dit onderzoek en dat zie ik niet vaak,’ hoor ik de arts nog zeggen. Dan lijkt het roesje ineens iets meer zijn werk te doen en ik zie mijzelf in de collegezaal liggen. Dat zou wat zijn. Een grote zaal vol met nieuwsgierige studenten, een enorm scherm, Siebe op een tafeltje met zijn broek op half elf en de arts die zegt: ‘Daar komt-ie dan hè!’ Om vervolgens de slang met enige dwang naar binnen te duwen. Nee, dit idee spreekt me niet erg aan.

Een kleine twintig minuten gaan voorbij, voordat het onderzoek wordt afgerond. De uitslag is meteen duidelijk, er is niks gevonden. Met bed en al word ik teruggereden naar de afdeling waar ik mag bijkomen van mijn roesje. Maar door alle stress ben ik goed wakker en mag ik al snel weer naar huis.

Als ik met Els over de parkeerplaats loop, voel ik wat druk in mijn darmen. Snel vertaalt het zich in rectale herrie en al ruftend loop ik naar de auto, met een glimlach op m’n gezicht. Toch bijzonder om te zien, hoe erg mensen kunnen schrikken van zo’n natuurlijk proces. De arts had me nog op het hart gedrukt om de lucht niet in te houden. Daar geef ik flink gehoor aan, zoals meerdere mensen op de parkeerplaats hebben kunnen horen.

Eenmaal thuis val ik direct in slaap. Daar is het roesje eindelijk. Ik weet dan nog niet dat dit pas het eerste onderzoek was van de vele die nog zullen volgen.

EEN, TWEE, DRIE… SLIKKEN!

BEGIN SEPTEMBER 2013

Gelukkig bestaan er nog veel meer mogelijkheden om de binnenkant van iemands lichaam te bestuderen. Zo ook middels een camerapil. De naam geeft al een aardig idee van wat dat zou kunnen zijn. Deze camera neemt een grote hoeveelheid foto’s, alvorens we weer afscheid van elkaar nemen via de bekende achterdeur. Zo kunnen we de dunne darm in beeld brengen. Een apparaat met specifieke software haalt draadloos de informatie uit de camera. De foto’s komen op een scherm zodat een specialist ze kan bestuderen. Mocht er iets afwijkends te zien zijn, dan worden er passende maatregelen genomen. Dit is de theorie. Dan nu de praktijk.

Na opnieuw een avondje op het toilet gelogeerd te hebben, meld ik me in het ziekenhuis. Inderdaad, ook voor dit onderzoek dient mijn darmstelsel volledig te zijn gereinigd met picoprep: het ‘zeer verfrissende en naar citroen smakende’ goedje dat in realiteit niet te hachelen is.

Een verpleegkundige brengt mijn vriendin en mij naar een kamertje. Na een paar korte vragen wordt er een kastje op mijn lichaam aangesloten. Zittend op het bed krijg ik een rustgevend middeltje. Ik lijd aan een groot scala aan angsten en een daarvan is het slikken van pillen. Dit heb ik netjes aangegeven en gelukkig blijk ik niet de eerste en enige te zijn met deze problematiek. Ook hier zou een roesje afdoende moeten zijn.

Na het innemen van het rustgevende middeltje zegt de verpleegkundige dat ik ‘absoluut geen belangrijke beslissingen mag nemen nu’. Daar kan ik wel wat mee. Ik sta op van het bed, pak de hand van mijn vriendin en vraag: ‘Lieve Els, zou je alsjeblieft met me willen trouwen?’

Els kijkt me aan met een gezichtsuitdrukking van ‘doe effe normaal’. In hetzelfde beeld zie ik de ogen van de verpleegkundige achter Els in omvang verdubbelen. Lachend, met een rood gelaat en vlekken in haar nek, alsof ze zojuist zelf ten huwelijk gevraagd werd, verlaat ze de kamer.

Na een poos komt de verpleegkundige terug. In haar hand heeft ze een doosje, formaat-trouwring. Ik bedenk nog net dat ik het wel een grote doos vind voor een pilletje. Maar dan gaat het deksel omhoog. Ik zie voor het eerst de camerapil die ik moet gaan doorslikken. Hij heeft qua formaat nog het meest weg van een doormidden geknipte tampon of ongepelde pinda. En ik moet dat doorslikken?!

‘Het gaat je lukken, het is niet groter dan de gemiddelde hap die je tijdens het eten doorslikt,’ merkt de verpleegkundige op.

Daar heeft ze gelijk in.

Ik krijg een kopje water en de pil wordt in mijn hand gelegd. Meteen begint het cameraatje te flitsen. Terwijl de verpleegkundige aan de andere kant van de kamer bezig is, richt ik het apparaatje op Els. Die moet meteen erg lachen en poseert als fotomodel.

Ik zie het helemaal voor me: maandagochtend 8:00 uur. De camerapil-foto-analist meldt zich op z’n werk. Nog half slaperig start hij zijn computer op. Terwijl hij verse automaatkoffie in zijn beker schenkt, opent hij het document met zijn opdrachten voor vandaag. Een diepe zucht, weer een grote lijst patiënten. Dat betekent de hele dag foto’s van darmen bekijken. Denkend aan een andere baan en een blijer leven opent hij document #1. DHR. S.F. WITTEBROOD. Hij neemt plaats achter zijn scherm om mijn slokdarm te bewonderen, maar in plaats van een donker gat ziet hij mijn Els, breed glimlachend alsof ze auditeert voor een modeblad. Zich verslikkend in zijn koffie begint de analist aan zijn werkdag.

Dat zou toch mooi zijn.

Terug naar de werkelijkheid. Ik zit nog altijd met een kopje water en een flitsende pil in mijn hand. Op aanwijzen van de verpleegkundige leg ik de pil achter op mijn tong. Ik neem een slokje water, doe mijn ogen dicht en slik. Water weg, pil nog aanwezig.

‘Probeer het nog maar een keer,’ zegt de verpleegkundige.

Ik neem wederom een slokje water, sluit de ogen en slik. Dag water, hallo pil. Na een paar van deze pogingen raak ik wat gefrustreerd. Hoe kan het nou dat ik zo bang ben voor die stomme rotpil, slik door dat ding.

Maar gefrustreerd zijn helpt niks. De verpleegkundige gaat er een arts bij halen.

Een gevoel van schaamte valt als een deken over me heen. Een grote, relatief gezonde Hollandse jongen krijgt niet eens een pilletje doorgeslikt. Goed, dat pilletje heeft dan veel weg van een tic-tac met obesitas, maar zelfs ik moet dat toch gewoon kunnen doorslikken?

Niet veel later komt de verpleegkundige terug met de arts. Hoewel de man erg professioneel blijft, voel ik me belachelijk. De dokter begint hetzelfde verhaal als de verpleegkundige, niet groter dan een stukje brood et cetera.

‘Leg de pil maar achter op je tong, dan lukt het wel.’

Alsof ik een kleuter ben begint hij af te tellen. ‘Één, twee, drie… slikken!’

Ik neem weer een slokje water, sluit mijn ogen en hoop op het beste. Maar helaas, ook deze poging loopt op niks uit.

‘Ik heb nog nooit iemand gezien die de pil niet weg krijgt,’ zegt de arts enigszins verontwaardigd.

‘Iemand moet de eerste zijn,’ merk ik nuchter op. Na nog een aantal pogingen geef ik het op. Met een groot gevoel van schaamte en frustratie verlaat ik het ziekenhuis.

KOTSACROBAAT

SEPTEMBER 2013

De volgende afspraak heb ik bij een maag-, darm- en leverarts. Een bijzonder vriendelijke man die, net zoals ik, erg gecharmeerd blijkt van blaasmuziek. Bij binnenkomst valt hem meteen de ketting met miniatuurtrombone om mijn nek op. In een kort gesprek legt hij uit dat het helemaal geen probleem is dat ik de capsule niet doorgeslikt kreeg. Hij stelt voor om een MRI-scan te maken. Daarop kunnen ze zien of er ergens in mijn darmen wat mis is, en vervolgens passende maatregelen nemen. Omdat het een MRI van mijn darmen is, moet ik een vloeistof drinken die ervoor zorgt dat mijn darmen helder op de scan verschijnen. Het probleem is echter dat ik nooit zoveel kan drinken om mijn volledige darmstelsel helder in beeld te krijgen. Dus besluit de dokter via mijn neus een sonde in te brengen waardoor de vloeistof naar mijn darmstelsel gepompt zal worden.

De afspraak op de afdeling radiologie volgt al snel. Weer ben ik best zenuwachtig. Niet om de uitslag die ik zou kunnen krijgen, maar om een piepklein slangetje dat via mijn neus mijn keel in moet. Hoewel ik dit al eens heb meegemaakt met een grotere slang, kan ik niet zeggen dat het idee me nu erg aanspreekt. Ik ben nog altijd erg bang voor slangen in mijn keel.

Door een verpleegkundige word ik naar een kamertje begeleid. Hij vertelt dat ik, net als tijdens de gastroscopie, een verdovend middeltje in mijn keel krijg om de braakreflex tegen te gaan. Even later krijg ik via mijn neus een slangetje in m’n keel geduwd om net voorbij de maagopening te komen. Dit gaat verbazingwekkend makkelijk en al na tien minuten zit ik weer in de wachtkamer. Viel mee, denk ik nog.

Na een poosje begint de verdoving van mijn keel uit te werken en voel ik bij iedere slikbeweging het slangetje zitten. Ook wanneer ik probeer te praten of wanneer ik kuch. Oncomfortabel, maar meer ook niet. Mijn naam wordt omgeroepen en ik mag doorlopen naar de kamer van de MRI-scan.

In alleen mijn onderbroek en T-shirt moet ik plaatsnemen op een tafel die volledig in een soort tunnel van het scanapparaat schuift. Alleen mijn hoofd en mijn voeten zullen eruit steken. Via een infuus krijg ik een middel toegediend dat de scan duidelijker zichtbaar maakt, zo begrijp ik van de verpleegkundige. In het scanapparaat zit een noodknop voor als ik me onprettig voel, als ik een claustrofobische aanval krijg of misselijk word. Door op de knop te drukken krijg ik meteen verbinding met de verpleegkundige. Wel zo’n rustgevend idee.

Ik moet mijn armen achter mijn hoofd strekken en ik krijg een soort rek over mijn buik heen.

De houding waarin ik lig is niet erg prettig. Helemaal niet als ik me bedenk dat ik zo ongeveer een uur moet blijven liggen. Het slangetje in mijn keel werkt ook niet echt mee en het gevoel geen kant op te kunnen benauwt me. Maar kom op, ik ben volwassen. Even doorbijten en ik kan weer naar huis.

De verpleegkundige biedt me een koptelefoon met radio aan omdat de scan nogal herrie kan maken. Hoewel het misschien verstandig zou zijn om de koptelefoon op te doen wijs ik het aanbod toch af. Armen gestrekt, een slang in mijn keel, een infuus in mijn arm en een rekje op mijn buik – hier hoef ik niet ook nog eens iets op mijn hoofd bij. De verpleegkundige vertelt me dat ik commando’s krijg via een luidspreker. Af en toe zal ik mijn adem moeten inhouden zodat de scan een stil beeld oplevert. We gaan beginnen.

Langzaam schuift de tafel achteruit de tunnel in. Eerst mijn hoofd naar binnen. Meteen valt me op hoe dicht mijn neus op de rand van de tunnelwand zit. Nu ben ik gezegend met een fors reukorgaan, maar gelijk bekruipt me een gevoel van claustrofobie. Gelukkig is de rest van mijn lichaam in proportie en schuift mijn hoofd al snel aan de andere kant de tunnel uit. Vrijwel direct hierna voel ik dat er vloeistof via het slangetje mijn darmen ingaat om ze op te vullen. Gaat prima tot nu toe.

Het apparaat gaat aan. Of het ziekenhuis stort op ritmische wijze in elkaar. Ongelofelijk, de herrie die deze machine produceert. Alsof er in de kamer hiernaast palen in de grond worden geheid. Wederom denk ik: tanden op elkaar en doorbijten.

Door de vloeistof zwellen mijn darmen als het ware op. Alsof er transparante ontlasting in zit. Hierdoor zal de scan duidelijker worden. Maar door dit volle gevoel word ik ook erg misselijk. Alsof ik iets te enthousiast getafeld heb. En juist nu lijkt het gevoel van de slang in mijn keel wel erger te worden. Ik herinner me nog dat ik bij mezelf dacht: niet overgeven nu.

Ken je dat grapje dat iemand zegt: ‘Niet aan roze olifanten denken?’ Kortom, waar is die noodknop? Meteen hoor ik de verpleegkundige aan de andere kant. ‘Wat kan ik voor je doen?’ De vriendelijkheid in haar stem kalmeert me.

‘Ik heb het gevoel dat ik moet overgeven.’

Direct komt ze naar me toe. Ik krijg een spuugbakje naast mijn hoofd.

Over het algemeen ben ik erg positief over de manier waarop ik geholpen word door alle medewerkers van het ziekenhuis. Iedereen is even geduldig en ze lijken mij graag te willen helpen. Maar van deze oplossing sla ik steil achterover. Figuurlijk gesproken dan, want ook met de grootste inspanning zou ik mij niet kunnen bewegen. Zelfs de meest geoefende kotsacrobaat krijgt nooit zijn maaginhoud vanuit deze positie in een bakje naast zijn hoofd. Dat lukt gewoonweg niet.

Voor het eerst verlies ik mijn goede wil. Ik ben er klaar mee. ‘Zuster, dit is geen oplossing,’ zeg ik terwijl ik mijn gevoel van onredelijkheid probeer te onderdrukken.

‘Iets anders kan ik niet voor je betekenen,’ krijg ik als antwoord. Even snel als ze naast me stond, is ze weer verdwenen.

Een groot gevoel van hulpeloosheid neemt de overhand. Ik tracht mezelf op allerlei manieren te kalmeren. Rustig en diep ademen, en: denk aan leuke dingen, maar niks helpt. Die kloteslang moet uit mijn keel, anders word ik gek. Inmiddels zijn we een ruime veertig minuten in het onderzoek, die vloeistof zal inmiddels toch wel in mijn darmen zitten. Wederom druk ik op de noodknop en op zeer dwingende toon meld ik: ‘Of je haalt die slang eruit of we kappen ermee.’

Mijn toon laat weinig aan de fantasie over en voor ik het in de gaten heb, schuift de tafel weer terug door de tunnel. De verpleegkundige staat naast me en zegt dat het van het grootste belang is dat de sonde blijft zitten. Maar wat ze ook zegt, dat ding moet eruit. Ik kan niet redelijk meer nadenken, het zweet breekt me uit.

Uiteindelijk krijg ik mijn zin. De verpleegkundige haalt de sonde eruit. ‘We moeten nu erg snel verder gaan met het onderzoek, anders is het voor niks geweest.’

Ik ga akkoord en met eenzelfde vaart schuif ik de tunnel weer in. In het halfuur dat volgt worden vlot achter elkaar de foto’s gemaakt. Ik kan prima langere tijd mijn adem inhouden en dit stelt de verpleegkundige in de gelegenheid meer foto’s achter elkaar te maken. Tweeënhalf uur na het inbrengen van de sonde sta ik buiten en weer voel ik me een enorme aansteller.

En toch, ik stel me niet snel aan. Het zijn echt vervelende onderzoeken. Ik besef heel goed hoeveel geduld de verpleegkundigen met mij hebben. Toch denk ik: ga zelf maar eens met een sonde in je keel anderhalf uur in een krappe tunnel liggen. Ga zelf op een tafel liggen wachten tot iemand een slang in je kont duwt. Slik zelf eens een camerapil ter grootte van een teen door.

Ik heb hier allemaal niet om gevraagd. Ik was gewoon lekker aan het werk bij een nieuwe baas. Eindelijk de baan die ik altijd wilde hebben en dan krijg ik dit soort belachelijke klachten. Ik ben verdomme vierentwintig en hoor kerngezond te zijn. Ik hoor niet van het ene onderzoek naar het andere te wandelen. Ik hoor geen slangen in iedere holte van mijn lichaam te krijgen. Ik hoor niet thuis in een ziekenhuis.

Voorlopig is dit mijn toekomst en moet ik het ermee doen. Ik weet dan nog niet dat dit pas het begin is.

BUIKPIJN

OKTOBER 2013

Het duurt nog twee weken voordat we de uitslag van de scan krijgen. Een paar dagen na de scan rij ik met Els naar het huis van haar ouders. Ik mag graag muziek maken en door de ijzertabletten heb ik weer iets meer energie. Na de avondmaaltijd vertrek ik naar de repetitie van een orkest in de buurt waar ik inval.