Het Kerstdiner

. . . . . .

Eerste druk oktober 2019

© Jacco Metselaar/Uitgeverij Water BV

Ontwerp omslag en binnenwerk:

Hermen Grasman Ontwerp

Foto omslag en binnenwerk:

707 Fotografie, Robert Verhoeve

ISBN 978 94 92495 74 7

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden

verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand,

of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze,

hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen

of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

Het Kerstdiner

. . . . . .

EEN AVOND IN LEIDEN VOL

DRANK, VROUWEN,

GELOOF, HOOP EN LIEFDE

OFWEL ALLES WAT HET LEVEN

DE MOEITE WAARD MAAKT

. . . . . .

UITGEVERIJ HOMO LUDENS

Hoop doet leven

LEIDEN, NOVEMBER 1991

Dit jaar gaat het gebeuren. Na drie jaar in Leiden ben ik, een beetje per ongeluk, in de categorie mooie lullen terechtgekomen. Na een wat aarzelend begin bij Sociëteit Minerva ben ik, mede omdat ik redelijk makkelijk studeer en snel mijn propedeuse had, in mijn derde jaar verkozen tot president van de commissie. Tot capo di tutti capi zullen we maar zeggen. Onder het motto streng doch rechtvaardig heb ik naam gemaakt, en na een mooi jaar heb ik in september het stokje overgedragen aan mijn opvolger.

En ik ben op onverklaarbare wijze single. Vorige maand heeft mijn vriendinnetje het uitgemaakt. Ze was er niet zeker van of ze de rest van haar leven met mij wilde doorbrengen. Ja duh, alsof ik dat wel weet op deze leeftijd! Ik vond het eigenlijk best oké met haar en was allang blij dat ik een vriendin had. Tijdens dat aarzelende begin in Leiden was ik niet heel succesvol met de meisjes. Ze vonden me over het algemeen een aardige jongen, maar ja, daar dempen ze in Leiden het Rapenburg mee. Ik vind dat bovendien zo’n beetje het meest kwetsende wat er tegen of over me gezegd kan worden. Want die meisjes zeggen dat tegen de jongens die ze wel echt leuk vinden, en dan krijg ik dat weer van hen te horen. Nog vernederender.

‘Bakkie, je moet eens wat minder aardig zijn tegen die wijven.’ Dus toen ik in mijn tweede jaar eindelijk de roos trof, dacht ik: houden wat je hebt! Maar helaas, haar beste vriendinnetje had het net uitgemaakt met een van mijn beste maatjes en dan ga je mee in de slipstream. Eerst een weekje ontwijkend gedrag en dan boem, daar kwam het hoge woord eruit. Nou neem ik dat natuurlijk als een man, het feit dat ik haar de afgelopen weken nog meerdere malen stomdronken heb verteld dat ze de grootse fout uit haar leven heeft gemaakt, staat daar los van. Dat is gewoon even testen. Maar het mocht niet baten, vanaf nu waren we ‘gewoon vrienden’, want ze vindt me nog steeds aardig. Aardig! Godverdomme. Ik wil helemaal niet aardig zijn. Ik ben een jonge seksgod, klaar om mijn presidentiële zaad over Leiden te verspreiden en daar is het nu de hoogste tijd voor.

Maar ik dwaal af. Om een lang verhaal kort te maken, na een relatie van twee jaar ben ik nu, 22 jaar jong, in de kracht van mijn leven, single en ready to rock & roll! Tijd om mijn bestuurstijd te verzilveren. Aardig, aardig? Mijn reet. Ik zal die Leidse hertjes eens laten zien wat dit brok testosteron voor ze kan betekenen. De ketens van presidentiële beschaving en verantwoordelijkheid werp ik bij deze af en mijn oerdriften zullen nog lang naklinken in alle meisjeshuizen van Leiden. Here comes Tarzan!

Kortom, ik ben wat onrustig. De belangrijkste reden? Het kerstdiner komt dichterbij. Ja, ja, het kerstdiner. Het moment om in Leiden een hele avond met een dame naar keuze door te brengen, met potentiële wipkansen. Tenminste, wat dat laatste betreft, volgens mijn club- en huisgenoten, want zelf was ik nog niet heel succesvol tijdens de vorige jaren.

Het kerstdiner is in Leiden een begrip. Maakt niet zoveel uit of het rond kerst gehouden wordt of niet, het heet gewoon het kerstdiner, over de datum moet je niet zeiken. Je moet sowieso niet zeiken in Leiden, dat is niet goed voor je populariteit. Je moet je bek houden en gewoon meedoen.

Voor het kerstdiner doe je moeite als studentenhuis. Echt moeite hè, niet een beetje een vorkje prikken of zo. Je wilt het mooiste en geilste diner van Leiden organiseren, met prachtig gedekte tafels, geweldig eten, mooie verhalen en grappen, een dj, onweerstaanbare cocktails en de mooiste meiden van corporaal Nederland in je huis. Het is een beetje wie heeft de grootste, maar dan als huis, snap je? Mijn huis, Rapenburg 57, deed lekker mee, op alle bovengenoemde punten, behalve het laatste. Mijn huisgenoten waren ook niet van die handige bojo’s met de vrouwtjes. Behalve Koos dan, maar daar kom ik later op terug. Meestal waren er onevenredig veel zusjes, nichtjes en ex-vriendinnen van de middelbare school aanwezig op ons diner. Maar dit jaar zal het anders gaan. Ik was immers president en ben nu gecertificeerd mooie pik, en dat gaat ongetwijfeld op mijn huis afstralen.

De voorbereidingen voor ons kerstdiner zijn al in volle gang. Een lijst met meisjes is gemaakt, de keuze voor het diner is gemaakt, tafelschikking, decor, dj, en de onweerstaanbare drankjes worden al weken voorgeproefd.

Maar eerst laat ik je kennismaken met mijn huisgenoten. Zoals het een Minervaan betaamt, kennismaken hè, want voorstellen doen we niet als je nog niks voorstelt. Laten we volgens goed gebruik beginnen met het oudste jaar.

George is onze zesdejaars geneeskundestudent, zoon van een ambassadeur, dus overal en nergens opgegroeid. Omdat zijn ouders toch graag wilden dat hem wat echte beschaving werd bijgebracht, zoals hij het zelf glimlachend zegt, werd hij naar Leiden gestuurd. En voor een beetje beter Nederlands en het oldboysnetwerk natuurlijk. Heeft op een chique kostschool in Engeland gezeten en is daardoor redelijk verwijfd in zijn doen en laten. We verdenken hem ervan dat hij homo is. Ik heb zijn ouders nooit ontmoet, maar zijn moeder belt regelmatig en heeft zo’n bekakt accent dat ik altijd denk dat de Engelse koningin aan de lijn hangt. Dat krijg je er natuurlijk van als je je zoon George noemt.

‘Is Geeeeeeoooorrrrgggge errrrr ooook?’

‘Wie zegt u?’

‘Geooorrrrggeeeeeee, mijn zooooooonnn.’

En dan wij met net zo’n bekakt accent door het huis roepen: ‘Geooorrgeee, je moeeeeeedeeerrrr aan de telefoooooooon!’

Vanaf de eerste keer dat zijn moeder belde, heette George bij ons in huis His Royal Highness, al snel afgekort tot Highness. Het moet gezegd, George is een keurige kostschooljongen, onberispelijk gekleed en met een vreemd gevoel voor humor. Hij moet vaak om dingen lachen die wij niet begrijpen en vice versa. Kent alle hoofdsteden van de wereld uit zijn hoofd maar heeft geen idee waar Assen ligt: zo’n gast. George heeft nog nooit maar dan ook nooit een vriendinnetje gehad. Zijn nichtje Marjorie uit Engeland komt al vijf jaar op onze kerstdiners en volgens mij zit ze in het Engelse rugbyteam. Voor mannen dan. Lelijk als de nacht, maar ze kan wel zuipen.

Dan onze vijfdejaars: Robbert ofwel Robbie. Robbie is superranzig, heeft vorig jaar na vier jaar eindelijk zijn P gehaald (rechten, ja, ja) en komt ongeveer vier uur per dag zijn bed uit. Rookt zware shag en heeft zo’n machientje waar je zelf peuken mee kan maken. Als hij beneden is, zit hij de hele dag te ritsen en als zijn geld op is, maakt hij van oude peuken nieuwe sigaretten. De circulaire economie avant la lettre, zullen we maar zeggen. We zijn altijd bang dat hij het huis een keer in de fik zet. Houdt van punk en heeft zo nu en dan zo’n totaal in het zwart gekleed wijf dat van een festival meekomt en met wie hij dan drie dagen in bed blijft liggen. Dat is zo verschrikkelijk ranzig dat ongeveer niemand op zijn verdieping wil rondlopen. Ook omdat hij ’s ochtends altijd poedelnaakt door het huis loopt en hij werkelijk een soort gorillavacht van lichaamshaar draagt. In de uren dat hij beneden in onze fusie zit, de Leidse huiskamer, draagt hij altijd een feloranje badjas. Die kan je rechtovereind zetten want die is echt nog nooit gewassen. Overigens heeft Robbie wel humor, tenminste in die vier uur per dag dat we hem zien.

Ik ben net vierdejaars, oftewel ik heb net promotie gemaakt naar een mooiere en grotere kamer met een ‘richtiger liefdesweide’ – een tweepersoonsbed. Zelf gebouwd en apetrots ben ik erop. Ja, ja, in dit soort situaties moet je niets aan het toeval overlaten. Ik studeer bestuurskunde, want ik heb geen enkele twijfel dat ik in de toekomst ga besturen. Wat of wie maakt niet uit en daar ben ik ook geen moment mee bezig. Ik studeer makkelijk, vandaar dat ik ook in de commissie ben gekomen. Je komt alleen in aanmerking als je je propedeuse al hebt en dat is snel gepiept bij een studie waar lange antwoorden op bureaucratische vragen altijd worden goedgekeurd. Mijn echte naam is Jacco Metselaar, niet eens met -ae op het eind, nee, gewoon Metselaar, zo’n gast die bakstenen metselt. In no time heette ik in Leiden dan ook Bakkie, van diezelfde bakstenen, en ook omdat ik nog wel van een bakkie houd. Wat creativiteit met namen betreft is corporaal Leids net Cockney rhyme.