DOOIE BOEL

Eerste druk, mei 2012

Drukwerk: Drukkerij Wilco B.V. | www.wilco.nl

Vormgeving: CO2 Premedia B.V. | www.co2premedia.nl

Foto achterflap: Anne Veeman | www.ikendewalvis.com

ISBN 978 90 92528 37 7

Uitgeverij DoDo B.V.

www.uitgeverijdodo.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en / of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voor- afgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voorwoord

Mijn eerste liefde was schrijven.

Ik studeerde Vertaalwetenschappen en werkte tussen 1993 en 2008 als freelance redacteur en vertaler voor allerlei bladen, met veel plezier. Misschien had ik dat nog steeds gedaan als in 2008 niet de kredietcrisis was uitgebroken en ik de ene na de andere opdrachtgever verloor.

In de jaren daarvoor had ik een medium-opleiding gevolgd aan de Academie voor Mediumschap in Naarden en het Arthur Findlay College in Engeland. Ik wist niet of ik de stap naar een eigen mediumpraktijk aandurfde, maar zoals zo vaak kan een crisis ook een kans zijn. In mijn geval was het dat zeker. Ik startte mijn praktijk in 2008 en gelukkig met succes.

In die praktijk kwam ik er al gauw achter dat veel mensen weinig tot niets van het mediumschap weten. Mensen denken dat we alles kunnen zien, dat we ‘geesten oproepen’ en dat dat gevaarlijk is. Dat gebrek aan kennis is jammer, maar niet vreemd, want waar zou die kennis vandaan moeten komen?

Vandaar dat ik besloot: ik ga mijn oude beroep en mijn nieuwe beroep samenbrengen. Ik ga columns schrijven over wat er gebeurt in een mediumpraktijk om het uit te leggen, te verhelderen, te demystificeren wellicht. Hoewel. Ik verbaas me ook nog dagelijks over de intelligentie en de werking van die andere wereld waar wij als mediums mee en voor werken. En ook die verbazing wil ik graag delen met de lezer.

Ik beschouw mezelf als een nuchter medium en ik hoop in elk geval dat ik met dit boek op een nuchtere manier meer helderheid kan brengen over het mediumschap.

Mijn dank is groot dat Uitgeverij DoDo het aanbod deed om deze columns te bundelen en uit te geven. En dat later Stella de Jager van S2 Uitgevers de titel over wilde nemen. Ik hoop dat we samen veel kennis zullen verspreiden over het vak dat ik nu beschouw als mijn tweede grote liefde.

Zeg het met woorden

Mediums heb je in allerlei soorten. Net zoals je verschillende soorten juffen hebt en orthodontisten. Met misschien een verschil: als medium ben je een doorgeefluik voor de andere wereld. En die andere wereld gaat op zoek naar hoe ze je het beste kunnen inzetten.

Toen ik net begon met mijn opleiding mediumschap, ging ik graag en vaak naar demonstraties van professionele mediums om te zien hoe ze werkten. Wat een verschil! Je had er die heel ‘technisch’ waren, die vooral zoveel mogelijk ‘hard bewijs’ wilden leveren, zoals: ‘Ik heb hier jouw overleden oom. Hij heette Ron en hij was arts’. Wauw! Het medium in kwestie – de Engelse Paul Jacobs – is ook een man van precisie en van ‘no nonsense’.

Maar er bleken nog veel meer soorten mediums. Je had er die precies wisten welke ziektes de overledene had gehad. Je had er die de overledenen konden tekenen. Je had er die de overledene een beetje ‘werden’ doordat ze net zo gingen bewegen of praten. En terwijl ik naar al die verschillende soorten mediums keek, dacht ik: wat zou ik er voor eentje kunnen worden?

Ik volgde mijn opleiding in Nederland, maar hoorde al snel van het Engelse Arthur Findlay College, waar mediums van over de hele wereld lesweken kunnen volgen. En dat wilde ik ook.

Tijdens die allereerste lesweek in Engeland, had ik les van de eerder genoemde Paul ‘no nonsense’ Jacobs. Op een middag vroeg hij me om een contact te maken met een overledene, voor de groep. Ik zweette peentjes. Niet alleen om voor die groep te staan, maar ook omdat Paul Jacobs de reputatie heeft om nogal streng te zijn.

Ik voelde een man bij me die voelde als vader en ik zag hem schilderen. Dus ik zei wat ik zag: “Ik voel hier een man. Hij is de vader van een van jullie en ik zie hem schilderen.” Een vrouw stak haar hand op. “Nou ja, schilderen”, ging ik door. “Het was geen Rembrandt natuurlijk.” “Ja!”, riep de vrouw. “Precies! Dat was het ook niet!” En daar ging ze ook nog over door. Ik besloot me niet af te laten leiden en ik ging gewoon door met het beschrijven van de man. Ineens maakte Paul Jacobs een afkapgebaar. “Stop it!”, zei hij boos. “You ruined it. You ruined the whole contact!”

Groot was mijn ontgoocheling. Ruined? Ik zat er juist net zo lekker in! Maar Paul was onverbiddelijk. “It’s not about you, you know”, zei hij. “You didn’t listen. Not to the lady, not to yourself en not to them.” Bij ‘them’ wees hij naar boven.

Na afloop vroeg ik aan de vrouw wat ik nou gemist had. “Mijn vader heeft maar één schilderij gemaakt in zijn leven”, zei ze. “En dat was een kopie van een Rembrandt. Een hele slechte kopie nog wel. En toen zeiden we ook: papa, het is leuk, maar het is geen Rembrandt.

Dat was me dus totaal ontgaan. Terwijl de spirituele wereld het me juist zo mooi had laten zeggen! En vanaf dat moment begon ik te begrijpen wat voor soort medium ik zou worden. Een talig medium. Een medium van woorden. De spirituele wereld zoekt altijd naar ingangen, bij ieder van ons en zeker bij mediums. Die ingangen dat zijn onze talenten, de dingen die ons makkelijk afgaan. En als voorheen schrijvend redacteur met een tekstbureau en een enorme liefde voor taal en voor woorden, is ‘taal’ bij mij mijn beste ingang.

Sindsdien werk ik eraan om deze ‘ingang’ ook zo goed mogelijk open te zetten. Belangrijk is vooral dat ik er als het ware een beetje tussenuit stap. Dat ik de woorden laat stromen. En als dat lukt, dan hoor ik mezelf soms dingen zeggen, terwijl ik denk: ‘Wat zeg ik nou?’ Het is me overkomen dat ik bij het vinden van een ontvanger ineens uitriep: “U herkent het? Wat magnifiek!” En dat de vrouw in kwestie riep: “O, dat zei hij ook altijd: magnifiek!”

Begrijp me niet verkeerd: het lukt me lang niet altijd. Maar dat ligt niet aan de andere kant, maar aan mij. Ik moet de woorden laten stromen en tegelijkertijd goed luisteren. Naar hen, naar mezelf en naar de ontvanger in de zaal. Het is geen beroep waarbij het draait om jou en dat mag het ook niet zijn. Eigenlijk is het het nederigste beroep op aarde.

Haar leven in linten

Je kunt bij een medium ook terecht voor een consult over jezelf. Dan kijk ik wat er speelt en waar ik bij kan helpen. Ik gebruik daarbij vaak een hulpmiddel waar je al blij van wordt als je ernaar kijkt...

Ze is begin dertig en hartstikke knap. Maar ook verdrietig en vertwijfeld. En ze wil graag een consult ‘over zichzelf’.

“Ik moet een keuze maken”, zegt ze. “Moet ik vertellen waarover?”

“Doe maar niet”, zeg ik.

Ik pak mijn mand die helemaal vol zit met allerlei gekleurde linten en ik zet hem op tafel. Altijd weer een feestelijk moment.

“Kies er maar een met je ogen open”, zeg ik.

Ze kiest een donkerpaars lint.

“En nu een met je ogen dicht”, zeg ik.

Zoekend met haar handen, komt ze uit bij een licht-roze lintje.

Ik leg ze naast elkaar.

“Dit is je aardse kant, je persoonlijkheid”, zeg ik, wijzend op het paarse lint.

“En via deze...” Ik pak het roze lintje op. “... spreekt je ziel. Je ogen waren dicht, dus je verstand deed even niet mee. Deze heb je puur op gevoel getrokken.”

“Goh”, zegt ze.

Het is ook wat, ligt ineens je ziel op tafel!

Ik leg de twee linten naast elkaar. Ze zien er mooi uit samen en dat is altijd goed. Als de kleuren lijken te botsen, dan weet je dat iemand op dat moment niet leeft zoals hij of zij eigenlijk is. Maar zij probeert dat wel. Al is het paars wel erg donker naast het roze.

Nu komen we bij deel 2: het ‘lezen’ van de linten. Eigenlijk lees ik haar. Haar aura, haar energie, haar leven op dit moment. Maar door het lint vast te houden, maakt mijn intuïtie me attent op bepaalde zaken die ik dan meen te voelen in het lint.

Ik begin bij het paarse lint. Ik laat het door mijn vingers glijden.

Ik voel het rood in het paars. Het rood van de liefde.

“Je bent hier vanwege relatieproblemen”, zeg ik.

“Klopt”, zegt ze.

“Het eerste stuk van het lint voelt bloedheet”, zeg ik. “Dus je relatie begon vurig en gepassioneerd. Maar gaandeweg, ergens halverwege, verandert dat. Het wordt kouder. En het lijkt zelfs of het lint harder wordt. Je huidige partner is harder dan je had verwacht en dat staat je tegen.”

“Inderdaad”, zegt ze.

“Zou je ook nog een lint willen trekken dat bij je huidige partner past?”, vraag ik.

Ze trekt een vuurrood lint. Ik voel eraan en ik voel het rood van dominantie. Van een leider, maar wel op een harde manier. Van iemand voor wie geld heel belangrijk is. Ik leg het rood van de man naast het paars van de vrouw. Het botst. Het doet bijna zeer aan je ogen. Ik zie haar ook kijken. Nu ligt haar relatie op tafel en het ziet er niet fijn uit. Ik pak het roze lintje.

“Dit is wie jij echt bent. Zacht. Vrouwelijk. Verfijnd. Je houdt van kunst voel ik en van muziek. Je verlangt naar kinderen. Je zoekt warmte. Dat mis je nu het meest.”

“Klopt”, zegt ze, terwijl de tranen opwellen in haar ogen.

Ik pak nogmaals het paarse lint. Aan het eind zit een soort warme zachtheid, die gaat dwars door dat verharde stuk heen.

“Kan het zijn dat je verliefd bent op iemand anders?”, vraag ik voorzichtig.

Ze knikt, lichtelijk geschokt.

“Op een heel ander soort man “, zeg ik. “Trek ook eens een lintje dat bij hem past?”

Ze trekt een lint en opent haar ogen.

“Grijs?”, zegt ze verbaasd en ook met enig afgrijzen. “Hij is helemaal niet grijs!”

“Nee, zilver”, zeg ik. “Dit is een man die heel veel heeft meegemaakt emotioneel. Maar hij is er sterk uitgekomen.”

“Ja”, zegt ze. “Dat is waar!”

“En moet je kijken...”

Ik leg ze nu alle vier naast elkaar: de rode van haar huidige partner. Het paars van haar nu. Het roze van haar ziel. En het zilver van de nieuwe man.

Het gebeurt automatisch en zonder dat ze erbij na hoeft te denken. Ze schuift de rode weg en de paarse, roze en zilveren blijven naast elkaar liggen. Het is een prachtige combinatie.

“Ik zou er zo een jurk van laten maken”, zegt ze.

We lachen.

En we weten welke keuze ze wil gaan maken.

Kinderen en de andere wereld

Als je de ziel wilt zien, kijk dan in de ogen van een baby. Alles aan zo’n kleintje is nog onvolgroeid. Alles moet zich nog ontwikkelen en toch: iemand kijkt je aan. En die iemand is net zo ‘af’ als u en ik. Het is een ziel die aan het begin staat van een nieuw aards leven.

“Hij kan zijn ogen nog niet scherpstellen, dus hij kijkt je nog niet aan”, zei de kraamverzorgster toen ik laatst de baby van een vriendin in mijn armen hield. Ze wist meer van baby’s dan ik, dus ze had ongetwijfeld gelijk. Maar toch zag ik ook iets anders. De zoon van mijn vriendin keek namelijk om mij heen. Daar zag hij ‘iets’. En ik kon alleen maar raden wat het was, maar ik vermoedde: kleurtjes.

Iedereen heeft een energieveld om zich heen hangen en dat bestaat uit kleur. Waar dat veld vandaan komt? Van binnenuit. We zijn namelijk een ziel, afkomstig uit die wereld van hoge energie. En die ziel straalt die hoge energie uit naar buiten. Hij vertelt daarmee: dit ben ik. Dit heb ik allemaal al meegemaakt. Dit wil ik leren en dat heb ik te brengen. Allemaal in de vorm van kleur, want kleur is communicatie.

De een ziet deze aura wel en de ander niet. Ikzelf voel het en kan het niet zien. Maar kinderen zien het juist heel vaak. Zij zijn veel gevoeliger dan wij volwassenen omdat zij net uit die andere wereld komen. Hun hele overleven drijft nog op instinct en intuïtie. En dus moeten ze snel voelen wat een situatie is en wie er bijvoorbeeld boven de wieg hangt. Wees dus niet verbaasd als hun ogen zich om je heen bewegen; u gaat gewoon even langs de scanner.

Kleine kinderen zijn ook vaak veel gevoeliger voor de spirituele wereld. Regelmatig krijg ik ouders in de praktijk met kinderen die hun overleden opa of oma zien, ermee communiceren of soms zelfs met ze spelen! Voor de betreffende opa of oma is zo’n kleine als een soort ingang om contact met de familie te houden. Al mag het natuurlijk nooit een belasting voor zo’n kind worden.

Dan zijn er nog de onzichtbare vriendjes die veel kinderen hebben. Vaak worden ze afgeschilderd als ‘schattig’, met daarbij de toevoeging: ‘maar het is natuurlijk wel allemaal fantasie’. Ik kan het niet bewijzen, maar ik heb wel een sterk vermoeden dat zeker in bepaalde gevallen deze vriendjes toch wel degelijk ‘echt’ zijn. Dat ze zich in de andere wereld bevinden en voor bepaalde kinderen zichtbaar zijn. En dat zo’n vriendschapsband ook een functie kan vervullen.

Kortom: kinderen zijn voor mij als een soort indirect bewijs van het bestaan van de spirituele wereld. Zij komen daar net vandaan en diep van binnen weten we dat ook. We zorgen niet alleen voor ze, we hullen ze ook in zachte kleurtjes: lichtblauw, lichtroze, zachtgeel of zachtgroen. Niemand doet een baby een zwarte romper aan en ook knalrood voelt als ongepast bij zo’n pasgeborene. Alsof we weten: ze komen uit de spirituele wereld, dus moeten we ze ook met de spirituele kleuren omhullen.

En dan is er nog: kinderen en tijd. Zoals iedere volwassene weet is dat de eerste jaren een hopeloze combinatie. Kinderen begrijpen gewoon niks van tijd. Haast kennen ze niet en met woorden als ‘straks’ of ‘zometeen’ of ‘over een kwartiertje’ weten ze zich geen raad. Reden: ze komen uit een wereld zonder tijd. De spirituele wereld kent geen tijd, of in elk geval niet op de chronologische manier die wij bedacht hebben hier op aarde. Wij, aan de andere kant, kunnen ons niets meer voorstellen bij een wereld zonder tijd.

Nooit zal ik vergeten wat mijn jongste zoon zei toen we het eens hadden over een gebeurtenis die plaats had gevonden voor zijn geboorte.

“Dat weet ik helemaal niet meer”, zei hij verbaasd.

“Nee, want toen was je er nog niet”, zei ik.

Stom natuurlijk. Hoe kon ik dat nou zeggen.

“Ik was er wel hoor”, was zijn reactie. “Alleen niet hier, maar in sterretjesland.”

En zo is het natuurlijk ook.

Weten wat hierna komt

Je hoeft niet helderziend te zijn om door te hebben dat Helen, die binnenkomt, verdrietig is. Rode ogen, droevige blik en een last op haar schouders. Ik ga voelen en stuit op zorgen om een geliefde. Ze vertelt dat het gaat om haar beste vriendin die op sterven ligt.

Dat is natuurlijk een vreselijke situatie. Helen doet wat ze kan, bezoekt haar vriendin dagelijks in het hospice waar ze nu verblijft, maar voelt zich toch machteloos.

“Mag ik in je aura kijken naar je vriendin?” vraag ik. Ook de mensen die een rol spelen in ons leven zitten namelijk in onze aura. Maar ik vind het wel zo beleefd om even te vragen of het goed is dat ik kijk. Helen vindt het goed en zo ‘zie’ ik Marscha, zoals haar vriendin blijkt te heten.

Ik zie een vrouw die altijd vrolijk en zorgeloos was. Iemand met een enorme nieuwsgierigheid en levenslust. Maar op dit moment voel ik niets anders dan angst bij haar. Ze probeert niet na te denken over haar aankomende overlijden. Het gevolg is een enorm geworstel.

“Klopt het dat Marscha geen beeld heeft van wat er na de dood komt?” vraag ik.

“Ja”, zegt Helen. “Dat zei ze gisteren nog. Ik wou dat ik wist of hierna nog wat komt. En zo ja, wat.”

En ineens zeg ik het, zonder erover na te denken:

“Zullen we een consult doen bij Marscha? Misschien kan ik wat licht in de duisternis brengen.”

Nog geen week later lopen we binnen in het hospice waar Marscha haar laatste dagen doorbrengt. Ik ben nog nooit in een hospice geweest en ik ben erg nerveus. Het lijkt me vreselijk beladen, een huis vol met mensen die op sterven liggen. Maar als ik binnenkom word ik gerustgesteld door de prachtige muurschilderingen en de vredige sfeer in de hal. Eigenlijk oogt het nog best gezellig voor een plek waar je komt om dood te gaan.

We lopen door een gang en ik probeer me te bedenken wat ik zal zeggen. Er schiet van alles door mijn hoofd. Maar als Helen de deur van Marscha’s kamer opent, besluit ik dat ik het allemaal maar los moet laten. Ik zeg gewoon wat in me opkomt. ‘Help me!’, vraag ik nog wel even snel aan de jongens aan de andere kant. Ik voel hun aanwezigheid en dat stelt me gerust.

De uren die volgen zijn heel bijzonder. Om Marscha een beeld te geven van het feit dat er leven is na de dood, maak ik een contact met haar overleden lievelingsoma. Die komt door met prachtig bewijs, onder andere over samen taarten bakken, over het recept van haar appeltaart dat Marscha nog altijd heeft en dat ze die taart nog heeft gebakken op oma’s verjaardag toen die al overleden was. Het is zo ontroerend allemaal! Dan laat oma me de taart zien.

“Ze staat al klaar hoor, met een verse appeltaart”, zeg ik.

Marscha kijkt ons aan. Ze wil iets zeggen, maar aarzelt. Ze slikt haar tranen weg. Dan zegt ze het toch:

“Ik ruik die taart ook af en toe sinds ik hier ben. Vooral ’s nachts, als ik wakker lig.”

Een mooier bewijs dat oma haar gerust wil stellen bestaat er niet.

Maar Marscha had de bevestiging nodig van iemand die hier allemaal niets van wist.

Mensen moeten zich voor kunnen bereiden op hun naderende overgang naar de andere kant. Zoals je je ook voorbereidt op een reis, of op een bevalling. Je weet dat daarna alles anders wordt, wat heel erg spannend is en het helpt als je een beetje weet wat je te wachten staat. Bovendien betekent het verlaten van deze wereld, ook weer de geboorte aan de andere kant. En een soepele geboorte, betekent weer een fijne start aldaar, wat wel zo prettig is, want je hebt immers nog een heel leven voor je...

Marscha is kort na ons gesprek overleden.

’s Nachts, heel rustig, in haar slaap.

En hopelijk verleid door de geur van versgebakken appeltaart.

De zachte hand van de andere wereld

Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat de spirituele wereld ons beïnvloedt. Maar het is moeilijk om de momenten te herkennen waarop dat gebeurt. Vaak zie je het pas achteraf.

1988. Ik studeerde in Amsterdam. Ik had mijn propedeuse Franse Taal- en Letterkunde gehaald en zou nu de geplande overstap maken naar Europese Studies. Daar moest ik me nog wel even voor inschrijven en dat kon op de Letteren Faculteit.

Ik kwam aan in het gebouw. Aan een muur hing een lijst waarop stond in welke zaal ik moest zijn. Toen viel mijn oog op een andere vervolgstudie: Vertaalwetenschap. En ik dacht: ‘Die ga ik doen!’ Voor alle duidelijkheid: ik wist helemaal niets van Vertaalwetenschap. Ik had ook helemaal geen verlangen om vertaler te worden. En het plan om Europese Studies te gaan volgen, stond al 3 jaar vast. Dit was dus een totaal irrationeel besluit, maar ook een besluit dat meteen vast stond. Ik liep naar het lokaal van Vertaalwetenschap, schreef me in en dat was dat.

De studie was trouwens geweldig. Het heel precies werken met taal, het omzetten van een boodschap van de ene taal naar de andere, het gepuzzel dat daar bij komt kijken, ik vond het allemaal heerlijk. Dus spijt heb ik nooit gehad. Vertalen in de praktijk bleek wel veel minder leuk en dus ging ik na mijn afstuderen als redacteur en eindredacteur aan de slag in de tijdschriftenwereld. Met spiritualiteit was ik in die tijd nog helemaal niet bezig.

Dat kwam pas halverwege de jaren ’90, toen ik kwam wonen in plaatsje B., waar ik in contact kwam met een medium en waardoor mijn ogen langzaam open gingen. De manier waarop deze vrouw sprak over ‘deze wereld’ en ‘de andere wereld’ kwam zo overeen met hoe ik het altijd onbewust geloofd had, dat het voelde als een soort thuiskomen. Op haar aanraden ging ik dan ook uiteindelijk een cursus intuïtieve Ontwikkeling doen.

Ook hier gebeurde weer iets raars. Ik gaf me op voor zo’n cursus, maar heel anders dan verwacht, bleek het vooral te gaan om een cursus mediamieke training. Daarin zou er contact gelegd gaan worden met overledenen. ‘Wat?’, dacht ik toen ik dat hoorde. ‘Dat wil ik helemaal niet en ik kan het ook helemaal niet!’ Maar goed, ik was er al aan begonnen, dus ik ging er ook maar mee door.

Ik weet het nog goed, de eerste keer dat we dat gingen doen: een contact maken met een overledene van een medecursist. Ik was nerveus en onzeker en ik dacht: ‘Ik doe maar wat.’ Ik beschreef een vrouw, ze leek me een tante en aangezien ik aan Amsterdam moest denken, zei ik maar dat ze in Amsterdam had gewoond. Ik zag ook nog de Jordaan en ik dacht: ‘What the heck, ik zeg ook nog dat ze in de Jordaan woonde’. Zo, klaar. Ik wist zeker dat ik maar wat had geroepen, maar het bleek allemaal te kloppen.

Het duurde nog lang voordat ik er echt in kon geloven. Maar uiteindelijk ging het roer toch om. Contact maken met de andere wereld was dus mogelijk en: ik kon het leren. Dat ging best snel. Het leek soms wel of ik het al jaren deed. Tijdens een oefenavond bedacht ik me ineens waarom: het voelde precies zoals vertalen, het omzetten van een boodschap in de ‘ene taal’ naar een boodschap in de ‘andere taal’. En daarin waren mijn hersens al getraind, tijdens de studie Vertaalwetenschap.

Pas toen viel het kwartje. In 1988, in die hal van de Letterenfaculteit in Amsterdam, was het onder invloed van die wereld dat ik op dat rare idee kwam om Vertaalwetenschap te gaan studeren. Want daar zijn de spirits goed in: inspireren. Ideetjes in je hoofd laten opkomen. Je geest ergens heenvoeren. Ik weet inmiddels hoezeer de spirituele wereld behoefte heeft aan mensen op aarde die voor hen willen werken, op welke manier dan ook. Dus ik begrijp ook de gedachte achter dat geïnspireer.

Ik ben er ook van overtuigd dat ze het vaak doen, bij heel veel mensen. Kijk maar eens terug naar kruispunten in uw leven waarop u wellicht een beslissing nam die ‘niet logisch’ was, maar die leidde tot een belangrijke wending in uw leven. Wie weet ziet u het met terugwerkende kracht terug: daar werkte de zachte hand van de andere wereld.

Niks engs aan

Sommige mensen vinden mediums nog eng. Ze denken dat ik gedachten kan lezen en dat het spookt om mij heen. Die mensen kan ik geruststellen. Tenminste, dat hoop ik...

“Knipperde het licht daar nou?”, vraagt de vrouw die tegenover me zit.

“Nee hoor, volgens mij niet”, zeg ik.

“Ik dacht even dat die stoel daar bewoog”, zegt ze schrikachtig.

“Wees maar gerust, het spookt hier niet”, stel ik haar gerust. “En er gaat ook niks raars gebeuren.”

“O, gelukkig maar”, zegt ze. En ze zakt iets achterover, maar nog niet helemaal.

We gaan van start. Ze wil graag dat ik een foto aanvoel die in een enveloppe zit.

“Ik hoef toch niet te zeggen wie erop staat?”, vraagt ze.

“Nee, zeg maar niks”, zeg ik. “Hoe minder ik weet, hoe beter.”

De reden daarvoor is dat ik werk via mijn gevoel. Maar als ik informatie krijg, dan brengt dat mijn focus juist naar mijn hoofd.

Dus vandaar dat ik altijd zo min mogelijk wil weten.

Om dezelfde reden laat ik de foto in de enveloppe, want het uiterlijk van de betreffende persoon zou me ook kunnen beïnvloeden. Ik neem de enveloppe tussen mijn handen. Ik voel me meteen trillerig. Ik zie ook het beeld van een bang konijntje.

“Deze persoon voelt bang aan”, zeg ik.

“Klopt”, zegt de vrouw.

“Ik heb het gevoel dat het om een vrouw gaat. En ze staat sowieso angstig in het leven”, zeg ik. “Maar op dit moment is ze nog banger. Het heeft te maken met haar onzekere situatie. Ze kan er zelf geen invloed op uitoefenen. Maar juist dat afwachten, dat vindt ze heel moeilijk.”

“Inderdaad”, zegt de vrouw weer.

“Ik zie een bedrijf. Het gaat over werk. Ze is bang dat ze haar baan zal verliezen. Ik zie ook hoe iedereen aan het vechten is voor zijn positie, behalve zij. Ze is daar gewoon niet goed in. Ze wil haar werk doen en niet vechten.”

“Nee”, zegt de vrouw. “Ik haat vechten!”

Nu ben ik even in de war.

“Dus je staat zelf op de foto?”, vraag ik.

“Ja”, zegt ze. “Dat komt omdat ik het eng vind, zo’n consult. Ik dacht: straks gaat ze mijn gedachten lezen. Dus toen heb ik dit maar gedaan.”

Ik vind het een slimme oplossing, maar ik kan haar geruststellen: ik kan geen gedachten lezen. Wat ik lees, is het aura van mensen. Die wolk van energie die om ons heen hangt en waar, als in een boek, allerlei informatie over ons in staat. Maar, let wel, niet de informatie die we voor onszelf willen houden. Want onbewust schermen we die af voor anderen.

Ik ga dieper in op haar situatie op het werk en ik zoek naar een manier waarop ze zich daar kan handhaven zonder te hoeven vechten. Ik zie hoe sterk haar samenbrengende kwaliteiten zijn. Hoe ze altijd zorgde voor de cadeautjes als iemand jarig was en de organisatie van het bedrijfsuitje.

“Maar nu doe ik dat niet meer”, zegt ze. “Want het is helemaal niet meer leuk daar.”

“Nee, je trekt je terug”, zeg ik. “Maar nu ziet niemand je meer staan. Laat ze maar zien hoe onmisbaar je bent op jouw manier.

Want ze hebben je gewoon nodig. Anders is het daar helemaal niet leuk meer!”

Zes weken later krijg ik een mailtje.

‘Ik heb weer een borrel georganiseerd op het werk en het was heel gezellig. Achteraf nam mijn baas me apart en hij zei dat hij het erg waardeerde en dat hij mensen zoals ik juist nodig had in deze tijden. Zoals het er nu uitziet, hou ik mijn baan!’

De Avond van de Ziel

Een willekeurig reclameblok op tv: eerst zien we een commercial voor iets tegen vermoeidheid, dan iets voor energie in je huis, iets voor je darmen, iets tegen grijze haren, iets tegen sterretjes in je autoruit, iets voor extra volume in je wimpers. Maar nooit, nee nooit, is er een reclame voor... iets voor de ziel.

Raar eigenlijk. Want de ziel is wel onze essentie. Dus eigenlijk zegt het ontbreken van ‘iets voor de ziel’ iets over ons. We zijn met heel veel bezig in dit leven, maar vaak niet met wie we echt zijn.

De officiële beroepsgroep waarvan je, gezien de naam, zou verwachten dat ze zich met de ziel bezighoudt, wordt gevormd door de psychologen, psychiaters etc. Het Griekse woord voor ziel is psyché en we noemen ze ook wel eens zielenknijpers. Toch lijken deze hulpverleners zich meer te richten op dat andere aspect dat ons maakt tot wie we zijn: onze persoonlijkheid. Omdat die twee veel met elkaar te maken hebben, kan de ziel daar wel van meeprofiteren. Bijvoorbeeld wanneer een patiënt die depressief is zichzelf diepe vragen moet gaan stellen en uitkomt bij de kern. ‘Wat maakt mij echt gelukkig? En hoe kan ik dat bereiken?’ Dat zijn vragen die leiden naar de ziel.

Wanneer een klant bij een medium komt voor een consult over zichzelf, gaat het over de ziel. Vaak, als ik het verhaal zichtbaar wil maken, gebruik ik daarbij de lintjes. Ik laat de klant met gesloten ogen een lintje kiezen uit een mand, ‘op gevoel.’ Het verstand staat dan even uit. Dat vindt het verstand héél vervelend, want normaal gesproken mag het verstand de hele dag het woord voeren en bepalen wat er gebeurt. Mensen uiten hun irritatie en verwarring vaak met teksten als: ‘Hoe kan dit nou!’, of ‘Raar hoor, dit’, of: ‘Ik pak vast de verkeerde.’ Altijd is het weer een mooi moment om te zien hoe ze reageren op de kleur die ze getrokken hebben. “Roze? Ik heb helemaal niks met roze!” Maar met roze vertelt hun ziel op dat moment hoe het er op dat niveau voor staat.

Vervolgens ga ik ‘voelen in het lint’, met behulp van mijn intuïtie, het zintuig van de ziel dat we allemaal hebben. En zo ga ik op zoek naar antwoorden. Met welk plan kwam je hier naar aarde? En hoe gaat het met de uitvoering van dat plan? Welke mensen heb je tot nu toe op je levenspad gevonden die jou zagen als wie je bent? En op welke mensen ben je gebotst? Met welke talenten ben jij toegerust om je levensdoel te bereiken? Waar word je het meest gelukkig van?

Dat laatste is een kernvraag. De ziel uit zich op verschillende manieren, maar vooral door middel van gevoel. Door kippenvel, tranen, door zielsgelukkig te zijn, of juist zielsongelukkig. Maar altijd voelt het prettig als er aandacht voor is, zoals we dat ook voelen na een diep contact met iemand die ons door en door kent.

Een massage is een verwennerij op fysiek gebied. Alle spieren worden weer even intensief aangeraakt en daarna voel je je hele lijf weer van top tot teen. Eigenlijk zouden we diezelfde behandeling af en toe aan onze ziel moeten geven. Door hem aandacht te geven, door ons er bewust van te zijn. Door te kijken of we nog wel liggen op de koers die we ons aan het begin van ons leven hadden voorgenomen.

Om die reden organiseer ik af en toe de Avond van de Ziel. Een avond met muziek voor, vertellen over en ervaren van de ziel.

Omdat dat is wat we zijn.

En omdat we daar best af en toe even bij stil mogen staan.

De duif

Als mediums denken we vaak dat wij het werk doen. Maar eigenlijk zijn we niet meer dan een kanaal. Het echte werk, dat wordt verricht ‘aan de andere kant’. Dat gaat onze pet vaak te boven.

Het is 9.00 uur en de wereld is wit. Ik loop van mijn huis naar mijn praktijk. De sneeuw kraakt onder mijn voeten en de zon schijnt. Wat een mooie ochtend! En wat is het stil overal. Die stilte wordt ineens doorbroken door het koeren van een duif.

Ik kijk om me heen. Niemand te zien. Ik vouw mijn handen en doe wat ik als kind ooit heb geleerd en wat ik al jaren niet meer gedaan heb: blazend op mijn handen het geluid van de duif nabootsen. Het lukt nog best aardig. Dat vindt de duif ook blijkbaar, want ineens vliegt hij vanuit zijn boom met een luide kreet over me heen. We hebben contact!

Mijn praktijk bevindt zich in een voormalige school waar nu allemaal kleine bedrijfjes en instellingen in zitten. Ik zit op zolder, tussen hemel en aarde, precies waar een medium hoort te zitten. Ik heb een aantal klanten deze ochtend en vanaf mijn plek aan de tafel zie ik hoe buiten de sneeuw neerdwarrelt. Het is een sprookjesachtig gezicht en het geeft de consulten een extra dimensie.

Om 13.00 komen een vrouw en haar zoon. Ze willen graag contact met hun overleden man en vader.

“Ik hoop zo dat-ie komt”, zegt de vrouw.

“Nergens op rekenen, mam”, zegt de zoon. Mannen zijn toch vaak wat sceptischer.

Ik ga van start. Ik krijg het beeld door van een man die nog maar kort geleden is overleden door een ziekte. Dat herkennen ze. En hij laat me ook voelen dat er geldproblemen zijn in het gezin. En weer knikken moeder en zoon. Ze herkennen het dus wel, maar echt enthousiast zijn ze nog niet. Misschien wachten ze op een bepaald stuk informatie, maar daar moet ik me niet op focussen. Ten eerste weet ik niet om wat voor informatie het gaat. En ten tweede vernauw ik mijzelf daarmee als kanaal en dan komt er dus alleen maar minder informatie door. Wel kan ik de overledene vragen om met iets heel specifieks te komen, iets waarvan hij weet dat het zijn vrouw en zoon zal overtuigen. Ik stel mezelf zo open mogelijk. Maar er komt niks. Helemaal niks. Hoe kan dit nou? Het zal toch niet zo zijn dat het contact helemaal weg is? Dat heb ik namelijk nog nooit gehad en het lijkt me ook heel vervelend als dat wel zou gebeuren.

Op dat moment landt buiten, in het raamkozijn, een duif. Het gebeurt zo onverwacht, dat ik het ook uitroep:

“He, een duif!”

Deze opmerking heeft een onverwacht effect. De vrouw kijkt om en lacht en ze stoot haar zoon aan.

“Zie je wel!”, zegt ze. “Ik zei toch dat hij zou komen!”

De zoon kijkt om en lacht ook.

“Hoe is het mogelijk”, zegt hij.

Naar mij toe legt de vrouw uit:

“Mijn man werd door zijn vrienden vaak Duif genoemd. En sinds zijn overlijden, zit er vaak een duif voor het raam. Het is zo apart!”

Op dat moment stijgt de duif weer op. En naast me voel ik de man nu weer heel duidelijk. De communicatie gaat door, met als groot verschil dat moeder en zoon nu veel ontspannener tegenover mij zitten en het contact soepeler verloopt. De duif heeft het ijs gebroken.

Vraag me niet hoe het werkt. Vraag me niet hoe het kan. Wij mensen vinden onszelf vaak heel wat, maar de spirituele wereld is veel intelligenter en gaat daarom onze pet vaak te boven.