© www.bjornbooks.nl

Angolastraat 17

2622 EA Delft, Nederland

Alle rechten voorbehouden

ISBN: 9789492537195

Tekst: Jeany Bijloo

Design: Tekenteam

Krabbels: Anke van Hengel

Fotografie cover: Luc Büthker
Eindredactie: Vivian Rutte

www.tekenteam.nl

www.lucbüthker.com

www.vivianschrijft.nl

Shit. Ik zit pas vier uur in deze bus en mijn lichaam smeekt nu al om een beetje vocht. En terecht, denk ik. De airco blaast door het voertuig alsof het buiten 40 graden is en het in de bus binnen de kortste keren zou moeten sneeuwen. Mijn ogen voelen branderig. In mijn tas zoek ik naar het flesje water dat ik vanochtend in alle haast nog samen met een aantal zakken chips in mijn tas heb gepropt. Mijn moeder had een lijstje voor mij klaar gelegd met spullen die ik absoluut niet mocht vergeten. Ik had dat een paar dagen geleden nog heel vervelend gevonden en haar verteld dat ik het allemaal wel zelf kon. Nu ben ik haar dankbaar. Ik haal het flesje water uit mijn tas en neem een slok. Drieëndertig centiliter. Hier kan ik niet nog zestien uur mee doen. ‘Joyce’, fluister ik. Het zal nu ongeveer rond middernacht zijn.

Joyce ligt al bijna twee uur in dezelfde positie tegen mij aan, om zo een beetje slaap te vangen voor onze surfvakantie echt begint.

‘Joyce’, fluister ik, wat harder dan net.

De lichtblauwe ogen van mijn beste vriendin worden zichtbaar. Slaperig komt ze overeind. Ze lijkt te beseffen dat door het slapen haar haren alle kanten op zijn gaan staan. Ik glimlach haar toe.

‘Hé, heb jij water?’, vraag ik haar alsof het een noodsituatie is.

Joyce knijpt haar ogen samen en pakt met haar linkerhand een pluk haar beet. Ze geeuwt. ‘Ik wil roken’, komt half sprekend, half geeuwend uit haar keel. ‘En het is hier koud.’ Ze klemt beide armen stevig om mijn arm en laat haar hoofd rusten op mijn schouder, waardoor haar lange, blonde haren een deken vormen over mijn hele arm.

‘Airco’, fluister ik.

Ik heb nooit begrepen waarom Joyce rookt. Soms lijkt het wel alsof dat het enige is waar zij aan kan denken. En aan jongens, natuurlijk. Joyce is een jongensverslinder. Ik kan mij een feestje herinneren van vorig jaar zomer, rond augustus moet het zijn geweest, waar Joyce en ik beiden heen gingen. Ik was toen zestien en zij was zeventien. Eigenlijk mochten wij de club niet binnen, maar Joyce had contact gelegd met de uitsmijter. Ik weet nog hoe grappig ik dat vond. Mijn Joyce, één meter zestig, op hakken van bijna tien centimeter, flirtend met mannen die eruit zagen als beren zodat wij naar binnen mochten. Ik mocht dan geen jongensverslinder zijn, plezier had ik altijd wel. Ik danste hele avonden op mijn favoriete nummers en ging vervolgens tevreden naar huis. Joyce danste nooit. Dat kon ze niet op haar hakken, vertelde ze mij. Het was ook niet haar bedoeling om te dansen. Joyce ging liever naar huis met het telefoonnummer van een jongen. Ze rookte toen ook al en ik maakte grapjes dat haar blonde haren langzaam zwart zouden kleuren als ze daarmee door zou gaan. Eigenlijk is het een wonder dat wij zulke goede vriendinnen zijn, maar het is altijd al zo geweest. Ik glimlach bij die gedachte, omdat ik weet dat ik een vriendin voor het leven naast mij heb zitten. ‘Joyce, heb jij water?’, vraag ik nogmaals.

Haar reactie bestaat uit diepe ademhalingen. Ze is weer in slaap gevallen.

Ik zucht. Dat wordt dus wachten tot de bus stopt. Ik werp mijn blik op mijn medepassagiers. Veel mensen slapen en anderen kijken slaperig uit het raam. Het lijkt erop alsof de meesten mijn leeftijd hebben. Een meisje met bruine haren glimlacht naar mij. Ze lijkt mij een vriendelijk meisje en ik vraag mij af of wij deze vakantie vriendinnen zullen worden. Joyce had mij verteld dat het feest al in de bus zou beginnen en dat die twintig uur reizen naar Spanje echt wel mee zou vallen. Ik geloofde haar, maar dit lijkt bepaald niet op een feest. Ik lach in mijzelf als ik terugdenk aan de woorden van Joyce vlak voor ze in de bus stapte. Ze vertelde me dat ze vanavond niet zou slapen uit enthousiasme. Ik kijk naar het kleine meisje dat haar hoofd zo vredig op mijn schouder heeft gelegd. ‘Slaap lekker’, zeg ik zachtjes tegen haar terwijl ik mijn hoofd op dat van haar neerleg. Nog iets meer dan vijftien uur en dan begint de vakantie van mijn leven écht. In mijn ooghoek zie ik een vallende ster achter onze bus de aarde tegemoet komen. ‘Ik wens dat ik snel deze bus uit kan, zodat ik Spanje kan omhelzen’, zeg ik en ik sluit mijn ogen.

‘Goedemorgen dames en heren. We naderen uw eindbestemming: Llanes, in het altijd mooie Asturië. Vergeet niet je afval in de daarvoor bestemde tasjes te stoppen zodat de bus weer schoon doorkan naar andere reizigers. Ik wens jullie heel veel plezier op deze surfvakantie en doe voorzichtig!’ De buschauffeur spreekt ons toe door een krakende microfoon.

We zijn er, eindelijk! De bus remt af bij een rotonde aan het begin van een stadje, staat vervolgens stil en opent zijn deuren.

‘Silver, hier begint onze reis écht’, zegt Joyce tegen mij met haar kin in de lucht gestoken. Ik geef haar een knuffel. ‘Dit wordt de beste vakantie ever!’

Voor in de bus staat een aantal mensen op. ‘Hopelijk is iedereen wakker, want we gaan knallen! Pak je spullen en volg ons naar buiten. En, o ja, wij zijn jullie begeleiders voor de komende dagen.’ Een stuk of tien mensen zwaait richting ons.

Joyce zwaait enthousiast terug en geeft vervolgens een knipoog richting mij. ‘Mooie jongen, die met dat extreem blonde haar.’

Ik lach. ‘Dat past wel bij je’, zeg ik terwijl ik haar plagerig een duwtje tegen haar schouder geef.

Ze kijkt mij onderzoekend aan. ‘En jij dan? Wanneer ga jij je nou eens interesseren in jongens, Sil?’

Ik zucht. ‘Misschien deze vakantie wel’, zeg ik meer om haar tevreden te stellen dan dat ik daadwerkelijk denk dat ik mij ga interesseren in een jongen. Wie weet kom ik wel een leuke jongen tegen, maar op dit moment is het niet mijn intentie. Ik raap mijn spullen bij elkaar. ‘Kom, we gaan de bus uit. Jij wil vast roken.’

We komen aan op een berg vol met bloemen en tenten. Het is hier prachtig! Ik wist dat Asturië een mooie streek was, dat had ik allang opgezocht op Google, maar zó mooi had ik nooit durven dromen.

De begeleiders gaan in een rij voor de bar staan en kijken ons glimlachend aan. ‘Nou, goedemorgen. Dit is ons kamp. Jullie zijn van harte welkom. Dadelijk wijzen wij jullie een tent toe en kunnen jullie rustig je spullen uitpakken.’

Joyce tikt op mijn schouder. ‘Wij pakken de eerste rechts’, fluistert ze in mijn oor.

Ik gebaar dat ze stil moet zijn.

‘Hierachter staat de tent met surfspullen. Pak gerust een board en een wetsuit, maar zorg dat je ze wel weer netjes terugbrengt. Zorg ook dat je vanavond om acht uur hier bij de bar aanwezig bent voor een aantal huishoudelijke mededelingen. Jullie kunnen nu naar mij toekomen voor een tent’, zegt de blonde jongen waar Joyce het in de bus over had. Hij is lang, gespierd en draagt alleen een rode zwemshort.

Joyce lacht. ‘Huishoudelijke mededelingen. Ik ben benieuwd wat ons allemaal verboden wordt. Hoe meer regels er zijn, hoe meer we er kunnen overtreden.’ Ze slaat een arm om mij heen.

Ik weet niet zo goed wat ik moet denken, dus lach ik maar.

‘Grapje, Silver. Dat weet je toch. We gaan er een leuke vakantie van maken. Zullen we een tent uitzoeken?’

Ik weet dat Joyce een grapje maakt, maar het zou mij ook niet verbazen als ze wel van plan was de regels te breken. Zo zit Joyce in elkaar. Ze vindt het leuk om de grenzen van mensen op te zoeken en daar soms overheen te gaan. Ik durf dat niet. ‘Ja, dat gaan we doen’, zeg ik en we lopen naar de bar voor een tentnummer.

Joyce stopt voor de blonde jongen. ‘Hoi, wij willen graag een tentnummer hebben’, zegt ze wederom met haar kin in de lucht. Dat ben ik van haar gewend. Als ze enthousiast wordt, richt ze haar kin omhoog.

De blonde jongen lacht om haar enthousiasme. ‘En welke tent zouden jullie dan willen hebben?’

Ik open mijn mond om hem te vertellen dat wij graag de eerste tent aan de rechterkant willen hebben, maar Joyce drukt haar hand tegen mijn mond aan. ‘Ligt eraan in welke tent jij slaapt’, zegt ze uitdagend tegen de begeleider.

Zijn hoofd kleurt dezelfde kleur rood als zijn zwemshort en hij schrijft een nummer op een blaadje. ‘Tent negen aan de linkerkant. De rechter cabine is van jullie’, zegt hij en hij geeft een knipoog.

Ik voel mij een beetje ongemakkelijk en ik draai mijn grote teen om een grasspriet heen.

’Oké’, zeg ik zachtjes.

Joyce pakt het blaadje met het nummer en kijkt ernaar. ‘Ik kom negen nummers tekort voor een kloppend telefoonnummer, maar die mag je er later ook opschrijven.’ Ze zwaait met het blaadje door de lucht als we weglopen.

Het voelt goed om Joyce zo gelukkig te zien en ik voel mijn lichaam warm worden van geluk. ‘Goed gedaan’, fluister ik in haar richting.

Ze drukt mij tegen zich aan. ‘Nu jij nog’, zegt ze terug.

Nu ik nog.

Dit is de eerste keer dat ik in het water ben sinds we zijn aangekomen. We hebben onze spullen uitgepakt, wat gegeten en zijn daarna gelijk in een strak wetsuit gekropen. Het water voelt koud aan mijn tenen, maar het zonnetje verwarmt mijn gezicht.

‘Je moet je rug hol maken als je peddelt’, roept Joyce van een afstandje naar mij. Zij leert mij hoe ik moet surfen, want ik heb het nog nooit gedaan.

Ik beweeg mijn handen door het water zoals ik denk dat het moet. Het zoute water dringt mijn mond binnen en ik spuug het net zo snel weer uit. ‘Blugh!’, proest ik terwijl ik met mijn hand mijn mond afveeg. ‘Oké, Silver. Een holle rug’, zeg ik tegen mijzelf. Achter mij zie ik een golf opkomen. Ik probeer me te focussen op wat Joyce mij heeft geprobeerd uit te leggen. Ik peddel en kijk achterom tot de golf mijn tenen raakt. Nu is het moment dat ik nog drie slagen moet maken met mijn armen. Dan moet ik staan. Hoe gaaf zou het zijn als je kan staan, Silver? De golf lijkt mijn tenen op te eten. Ik plaats mijn handen onder mijn schouders en druk mijzelf op.

Staan. Even lijk ik op de golf te staan, maar mijn voeten glijden weg. Ik voel een angstscheut door mijn lichaam schieten. ‘Ah!’, gil ik, waarna een flinke duik in het water volgt. Ik voel het zand op de bodem van de zee en probeer zo snel mogelijk omhoog te komen. ‘Kom op, kom boven water’, denk ik. Ik duw mijzelf nogmaals omhoog en voel dat ik bij de rand van het strand ben gekomen. Mijn lichaam trilt.

’Jeetje, Silver! Gaat het?’ Joyce komt naar mij toe gesurft en springt van haar plank zodra ze bij mij is. Rimpeltjes op haar voorhoofd verraden haar bezorgdheid.

‘Ja, het gaat wel.’ Ik hoor dat mijn stem trilt. ‘Ik was even bang dat ik niet meer boven zou komen.’

Joyce legt haar board naast mij neer. ‘Dit is mij ook zó vaak gebeurd. Laat je niet uit het veld slaan, hè? We gaan dadelijk gewoon weer golfjes pakken en dan komt het helemaal goed.’ Joyce steekt haar duim op.

‘Ik wil vandaag niet meer het water in’, zeg ik.

Joyce kijkt mij teleurgesteld aan. ‘Jawel, joh! Je gaat toch niet nu al opgeven? We moeten nog heel wat dagen.’

Ik twijfel. Met mijn linker wijsvinger draai ik rondjes om een pluk van mijn donkerbruine haar. ‘Ik ga niet mee. Morgen weer een nieuwe dag’, zeg ik vervolgens.

Joyce knikt, maar zegt niets. Ze draait zich om en rent met haar plank weer het water in.

Zwak hoor, Silver. Ik begraaf mijn tenen in het zand van de Spaanse kust. Ik zucht. Ik zie in het water hoe Joyce golf na golf de baas is. Niet alleen de golven is ze de baas, ook de jongens lopen achter haar. Zelfs op haar board krijgt ze het voor elkaar dat ze haar aantrekkelijk vinden. Ja, ik ben jaloers. ‘Maar ze is wel heel lief’, zeg ik hardop, deels om mijzelf te overtuigen. Natuurlijk vind ik haar lief. Soms zou ik zo graag wat meer zijn zoals zij. Met mijn handen maak ik een berg van zand op mijn surfboard. Ik probeer in te schatten hoeveel zandkorrels er op mijn board liggen. Zouden er meer sterren of meer zandkorrels zijn?