Over het boek

Het is 2041.

Lang geleden is iedereen veilig weggestopt in grote grauwe betonnen flats.

De rest van het land is verlaten.

Daar woont niemand meer.

Niemand?

Wanneer Puck ontdekt dat zijn oom Wick als enige wel buiten de grote grauwe stad mag wonen, heeft hij nog maar een wens.

Hem opzoeken!

Op een dag weet hij over de muur van de laatste stad te klimmen en dan begint het avontuur voor hem pas echt.

Want wat is het geheim van oom Wick?

Wie zijn de geheimzinnige mannen die Puck achtervolgen?

Wat willen ze van oom Wick?

In de oude gasfabriek die hoog op een berghelling van het Gronings Massief staat, ontdekt Puck de vreselijke waarheid.

Samen met Dikke Springmuis, zijn nieuwe vriend, probeert Puck de mannen met de zonnebrillen tegen te houden.

Maar hebben ze wel genoeg tijd?

© 2018 Martin Nieuwland / Uitgeverij Mapini

ISBN 978 94 92561 12 1

ISBN eBook 978 94 92561 02 2

NUR 283

Omslag: Marloes de Vries / marloesdevries.com

Vormgeving: AtelierRondine / Mapini

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar

gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet

of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

www.mapini.nl

De avonturen van Dikke Springmuis 1

VER VOORBIJ DE LAATSTE STAD

Martin Nieuwland

Uitgeverij Mapini

1

Een flat ergens in de stad

Ook die avond lag Puck pas in zijn bed toen het al donker was. Veilig hoog weggestopt in zijn kleine slaapkamertje in het kleine appartementje in het enorme betonnen flatgebouw, midden in de stad. Door het raam kon hij de andere flatgebouwen zien staan.

Het was al laat maar hij wilde niet slapen. Zijn moeder zag het licht van zijn lamp onder de deur door schijnen en kwam zijn kamer in.

‘Slaap je nog niet, Puck?’

Puck schudde zijn hoofd.

‘Mam, in welke stad ik ook kijk, er staan alleen maar flatgebouwen. Is dat overal zo?’

Dilma, zijn moeder, aarzelde. Ze was moe van het werk in de fabriek en zat eigenlijk te wachten op Bert, haar man, die altijd nog later thuiskwam dan zij.

‘Ja Puck, zo is het, maar dat is niet altijd zo geweest.’

‘Kan je ook voorbij de steden komen? En wat is daar dan?’

Dilma knikte.

‘Als je de weg blijft volgen en je rijdt door alle steden van het land, dan kom je uiteindelijk in de laatste stad.’

Puck probeerde zich de laatste stad voor te stellen en wat daar voorbij was.

‘Ik stel me een plaatje van een stad voor met daarachter een enorm zwart ravijn. Alsof de wereld daarachter ophoudt te bestaan.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Zo kan het er toch niet uitzien?’

‘Nee, zo ziet het er ook niet uit, Puck.’

‘Wat is er dan voorbij die laatste stad?’

Dilma ging op de rand van zijn bed zitten en aaide over zijn warrige haar.

‘Voorbij de laatste stad? Daar zijn bossen en velden waar niemand naar omkijkt. Daar lopen dieren los, dieren die wij in de stad nooit zien. Ik kan je vertellen van de merel die daar zingt of het winterkoninkje.’

Puck pakte zijn tablet weer van het nachtkastje en tikte op het scherm.

‘Dat geluid ken ik toch. Dat hebben we pas nog op school opgezocht.’

Dilma schudde haar hoofd.

‘Het geluid is in het bos heel anders. Daar is het vrolijk en vrij. Op je tablet is het alleen maar een geluid. Een mooi geluid, maar niet echt.’

Puck begreep niet wat ze bedoelde. Een geluid is toch gewoon een geluid? Natuurlijk kende hij het fluiten van een merel, of het geblaf van een vos, echt wel.

Hij zocht de merel op en meteen klonk zijn gefluit door het kleine kamertje.

Het weerkaatste tegen de betonnen muren.

Dilma glimlachte. ‘Nee jongen, dat is dan wel het geluid van een merel, maar een merel in het bos, dat klinkt zo anders. Dat klinkt… dat klinkt…’

Er liep een traan over haar wang. Ze veegde hem met een bruusk gebaar weg.

‘Voorbij de laatste stad worden de wegen snel smaller. Ze kronkelen tussen de bossen en de heide door, op weg naar een enkele oude boerderij. Er zijn niet veel van die losse oude huizen meer over. En het worden er steeds minder. Ze zijn allemaal verlaten. Ze verkrotten en storten in.’

Puck staarde door het raam naar buiten, alsof daar het bos lag met tussen de bomen een oude boerderij. Een vos zat op de vensterbank en een merel zat hoog op de tak van een boom die dwars door het dak heen groeide.

‘Dat lijkt me wel cool,’ verzuchtte Puck en zocht op zijn tablet de laatste stad van het land op, om daar voorbij te kijken.

Hij tikte ongeduldig op het apparaat, maar wat hij ook probeerde, hij vond het niet. Boos gooide hij het ding op de grond.

‘Mam, op school heb ik nooit gehoord van de laatste stad en wat daarachter is. En ik kan het ook niet op mijn tablet vinden.’

Dilma raapte het apparaat op en legde het op het nachtkastje.

‘Lang geleden is besloten dat het veel beter is wanneer iedereen in de steden zou wonen en werken. Vlakbij de fabrieken en vlakbij de winkels waar je je eten kunt kopen, handig en schoon, verpakt in plastic bakjes en zakjes.’

Dilma staarde verlangend naar buiten.

Toen zuchtte ze en haalde haar schouders op.

‘Logisch dat je het gebied voorbij de laatste stad niet kunt vinden, want het mag ook niet gevonden worden.’

‘Op school zeggen ze dat je op internet alles kunt vinden, maar dat is dus niet zo.’

‘Klopt, Puck. Alleen wat gevonden mag worden, dat kun je vinden.’

Dilma stond op en liep naar de deur. Met de deurkruk in haar hand, draaide ze zich nog even om.

‘Ver weg,’ zei ze, terwijl ze Puck aankeek. ‘Ver weg, aan het einde van zo’n weggetje, midden in een groot bos, woont mijn broer, jouw oom Wick.’

‘Wat?!’ Puck schoot rechtop in zijn bed. ‘Een oom? In het bos? Oom Wick? Wat een rare naam.’

‘Hij is een uitvinder, dus is hij ook een beetje vreemd. Toen we naar de stad moesten verhuizen, zoals iedereen, ging hij niet mee. Hij is daar blijven wonen.’

Ze liep de kamer uit en deed de deur zachtjes achter zich dicht.

Vanaf dat moment had Puck nog maar een wens.

Zijn oom Wick bezoeken, daar in dat grote bos, ver voorbij de laatste stad.

Dat zou geweldig zijn!

2

Naar school

Die ochtend slofte Puck naar de bushalte. Hij had bijna niet geslapen en kon maar niet vergeten wat zijn moeder had verteld. Hij plofte neer op het bankje in de bushalte en staarde voor zich uit. Terwijl hij op de bus zat te wachten, hoorde hij de woorden van zijn moeder weer in zijn hoofd: bossen, vogels, een oom!

Hij zat zo te dromen op het bankje dat hij bijna de bus naar school miste.

‘Hé jongen!’ riep de chauffeur. ‘Ga je vandaag nog mee of zit je voor je plezier in het bushokje?’

Puck schudde de droom van zich af en stapte in. In de schommelende bus droomde hij weer weg.

Afwezig stapte hij bij school uit de bus, hing zijn jas aan de kapstok en schuifelde tussen de andere kinderen de klas in. De les begon, maar Puck droomde verder. Hij zette zijn ellebogen op zijn tafeltje, zijn handen onder zijn kin en staarde wat voor zich uit.

Ineens kreeg hij een por in zijn ribben.

‘Puck! Wakker worden!’ siste Lodewijk in zijn oor. Puck schrok op. Hij had niet eens in de gaten gehad dat hij naast Lodewijk was gaan zitten en hij had geen idee waar ze met de les waren.

‘Nou, komt er nog wat van?’ klonk de stem van meester Van Dijk.

De hele klas draaide zich om en iedereen keek naar het laatste tafeltje, waar Puck vertwijfeld probeerde te verzinnen wat hij moest zeggen.

‘144,’ siste Lodewijk.

‘Eh... eh… 144,’ herhaalde Puck hardop.

Teleurgesteld draaiden alle hoofden zich weer om. Hij had blijkbaar het goede antwoord gegeven.

‘Hmm,’ bromde de meester. ‘Ik zal maar aannemen dat je het goede antwoord zelf wist en dat je niet bent voorgezegd door je makker naast je.’

De les ging verder en Puck dwaalde snel weer af.

Een oom in het bos, dacht hij. Hoe gaaf zou het zijn om daarheen te gaan. Maar hoe kom ik daar? Mam zal me er niet heen brengen. Pap hoef ik het al helemaal niet te vragen. Die vertrekt ’s ochtends zuchtend naar de fabriek om ’s avonds doodmoe weer thuis te komen.

‘Hé slaapkop?’ fluisterde Lodewijk. ‘Ik heb je gered, dat kost je een vrijdagmiddagkoek.’

Puck keek naast zich. Zou hij het aan Lodewijk kunnen vragen? Nee, die wist net zo weinig als hijzelf, waarschijnlijk zelfs nog minder.

Maar erger nog, misschien zou hij het thuis doorvertellen. En wie weet aan wie nog meer. Verklikkers waren overal en iedereen huiverde van de verhalen over mensen die zomaar verdwenen waren. Omdat ze iets verkeerds hadden gedaan of gezegd. Verkeerd in de ogen van de controleurs.

Nee, zei Puck tegen zichzelf, ik kan er met niemand over praten. Met helemaal niemand! Ik moet het alleen doen. Ik moet eerst zelf uitvinden waar de laatste stad ligt en dan uitzoeken hoe ik daar kan komen.

Toen ze om twaalf uur het schoolgebouw uit mochten, slenterde Puck over het schoolplein. De lucht was grijs en er hingen dikke wolken met vettige gele vlekken vlak boven de stad. Die vieze wolken waren van de fabrieken even verderop. De zwartgeblakerde schoorstenen staken hoog boven de gebouwen uit en braakten wolken vettige grijze en gele rook uit.

Aan de rand van het betegelde schoolplein, stond de schoolbus die de kinderen weer terug naar huis zou brengen. Met draaiende motor stond de bus ongeduldig aan de stoeprand te wachten tot iedereen ingestapt was.

Puck kreeg een idee. De chauffeur! schoot het door hem heen. Die reed door de hele stad, misschien zelfs wel buiten de stad. Die zou het kunnen weten.

Vast wel!

Vol goede moed klom hij de bus in en sprak de chauffeur aan.

‘U komt toch overal?’

‘Nou, overal kan ik niet zeggen, maar wel overal in de stad.’

Dat was een tegenvaller.

‘Dus u komt nooit buiten de stad, in andere steden?’

De chauffeur keek de jongen, die al die vreemde vragen stelde, verbaasd aan.

‘Nee, natuurlijk niet. Ik heb alleen hier dienst. En gelukkig maar. Er zijn wel chauffeurs die van de ene naar de andere stad rijden, maar ik ben blij dat ik dat niet hoef. Niemand gaat toch voor zijn plezier naar een andere stad.’

‘Oh? Maar ze zijn er wel? Bussen die naar een andere stad rijden?’

De chauffeur besloot niet te antwoorden, hij wilde verder met zijn ritje.

‘Zoek een plekje, jongen,’ zei hij. ‘Dan kan ik de deur sluiten en vertrekken.’

Puck begreep dat zijn kans verkeken was als hij nu ging zitten. Dan zou hij gewoon gehoorzaam terug naar huis gaan. Hij kreeg een zure smaak in zijn mond en het zweet brak hem uit. Hij wilde niet terug naar huis. Terug naar dat kleine saaie betonnen flatje.

Dan zou hij misschien nooit meer wegkomen uit de stad. Veilig en netjes weggeborgen in een klein vakje, net als iedereen. Nee! dat niet!

Puck draaide zich om en met een wanhopige sprong belandde hij terug op de stoep.

‘Hee!’ riep de chauffeur.

‘Eh, wat vergeten op school!’ riep Puck over zijn schouder.

‘Ik ga niet wachten hoor en de volgende bus is pas over een uur hier!’

Puck stak een duim op. ‘Prima!’

De chauffeur haalde zijn schouders op en sloot de deur. Brommend trok hij op en reed weg van school.

Een eindje verderop sloeg de bus linksaf en verdween uit het zicht.

3

Op weg

Een beetje verloren stond Puck op de stoep voor de school en keek de bus na. De eerste grote grauwe stinkende regendruppels vielen uit de dikke wolken en spatten op de stoep. Puck zette zijn capuchon op en keek besluiteloos om zich heen.

‘Welke kant moet ik nu op?’ zei hij en schrok van zijn eigen stem.

Hij besloot de straat uit te lopen en dan maar te zien waar hij uitkwam.

Hij sjorde zijn rugzak nog eens goed op z’n rug en begon te lopen. Eerst langzaam, maar hij ging steeds sneller en sneller lopen, tot hij op een drafje de straat uit rende.

Weg van hier! Weg van school! Weg van de stad! dreunde het in zijn hoofd bij iedere stap die hij deed.

Ondertussen begon het steeds harder te regenen.

De regen kletterde gestaag op hem neer en doorweekte zijn jas. Dikke druppels maakten olieachtige plassen op de weg. Puck was de straat uitgelopen en aan het einde een willekeurige andere straat ingegaan. Hij kreeg trek en haalde een boterham uit zijn rugzak. Hij bekeek de voorgesmeerde boterham met een klef plakje kaas met een lichte weerzin, maar hij liet zich niet kennen en nam een hap.

Zoals gewoonlijk smaakte het naar zure rubber. Maar ja, zo smaakte bijna al het eten en zijn moeder zei altijd: ‘Het is goed eten, jongen, dat mag je niet verspillen.’

Puck propte de boterham zo snel mogelijk naar binnen en diepte zijn waterflesje op. Het licht troebele water smaakte niet veel beter dan de boterham, maar je moet het ergens mee wegspoelen, nietwaar?

Op de volgende straathoek bleef Puck staan. De koude regen drupte zijn jas in en hij rilde.

Een vrachtwagen reed door de natte en glibberige straten en spetterde hem onder. De wagen draaide verderop een fabrieksterrein op. Uit het sombere fabrieksgebouw scheen het felle licht uitnodigend door de ramen.

Even kwam Puck in de verleiding om er naar binnen te gaan, al was het maar om even op te warmen. Maar dan zouden ze vragen stellen. Wat hij alleen op straat deed en waarom hij daar zomaar binnen kwam wandelen. En natuurlijk waar hij woonde. Ongetwijfeld zouden ze ervoor zorgen dat hij weer thuiskwam. Dat kleine warme veilige kamertje leek ineens toch wel aantrekkelijk.

Op dat moment kwam er een bus in volle vaart aangereden. Grommend en spetterend reed de bus door de straat, recht op Puck af. Toen de bus vlakbij was kon hij het bordje op de voorkant lezen: “Zweppel” stond er.

 Zweppel?

Deze bus ging dus wel naar een andere stad.

Een andere stad! Hier reed een bus die naar een andere stad ging! Van de ene stad naar de andere stad, tot hij bij de laatste stad uit kwam. Zo moest het!

‘Stop!’ riep Puck en stak zijn hand op. Maar de chauffeur reageerde niet. De bus suisde langs hem heen en spatte hem nog eens flink nat. Alsof hij al niet genoeg water over zich heen gekregen had. Verderop sloeg de bus rechtsaf. Puck hoorde het piepen van remmen. Zou de bus daar stoppen?

Zou daar een halte zijn?

Puck liep verder en liet de verlichte fabriek achter zich. Hij had weer een doel. Hij ging achter die bus aan op zoek naar de halte.

Uiteindelijk kwam hij bij de bushalte. Een paal, een bankje met een afdakje van beton en staal. Lelijk en grauw.

De bus zelf was natuurlijk nergens meer te bekennen. Puck voelde ineens hoe moe hij was en ging op het ijzeren bankje onder het afdakje zitten. Hij had zich beter moeten voorbereiden. Maar hoe kon dat op zo’n reis, die je niet op internet kon plannen. Hij was gewoon maar op pad gegaan, zonder na te denken. Het voelde goed, maar was het ook verstandig?

Een man kwam door de regen aanhollen en dook onder het afdakje. Hij zag Puck op het bankje zitten en groette vriendelijk.

‘Goeiemiddag,’ zei de man. Hij huiverde en trok zijn kraag verder op. ‘Wat een weer.’

Hij keek Puck aan en fronste zijn voorhoofd. ‘Ook met de bus?’

Puck knikte.

‘Je lijkt me wel wat jong om in de fabriek te werken. Moet je ook naar Zweppel?’

Puck bromde wat.

‘Wat doe je hier in Vaaspeet?’

Puck begreep dat hij moeilijk de waarheid kon zeggen. Allerlei smoezen schoten door zijn hoofd.

Kon hij zeggen dat zijn ouders vergeten waren hem mee naar huis te nemen?

Of zou hij zeggen dat hij hier pas woonde en dat hij de weg nog niet goed kende?

In beide gevallen zou de man iemand erbij halen en zou hij weer thuis worden afgezet.

Of, erger nog, misschien zouden ze hem ondervragen en wie weet zou hij dan ook verdwijnen, zoals in de verhalen.

‘Ik schuil hier een beetje voor de regen.’

Dat was tenslotte de waarheid, niet de hele waarheid natuurlijk, maar wel genoeg.

De man slikte het. Hij keek naar de lucht.

‘Ja, vies weertje inderdaad.’

Opgelucht zag Puck twee grote witte lichten naderen. De remmen piepten en een bus stopte bij de halte.

De man stapte snel in de bus. Puck durfde niet achter hem aan om ook de bus in te stappen, dus bleef hij zitten.

Heel lang gebeurde er niets en juist op het moment dat Puck zich begon af te vragen of er nog wel een bus zou komen, doemden er twee lichten op in de verte. Een bus!

© 2018 Uitgeverij Mapini

Einde inkijkexemplaar