Bickle

Eerste druk 2017

ISBN: 978-94-92619-02-0

www.bickle.nl

www.jantien010.nl

Vormgeving cover: Jobbert van Strien

Typografie binnenwerk: zinnenprikkelend / epublicist.nl

Auteursfoto: Pien Andringa

© 2017 The Love Train Publishers

Dit boek is het resultaat van mijn levendige fantasie. Elke gelijkenis tussen personen in het boek en mensen in de echte wereld berust op toeval. Inspiratie is een wonderlijk iets.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Ondanks alle aan de samenstelling van dit boek bestede zorg kan noch de uitgever noch de auteur aansprakelijk worden gesteld voor eventuele schade die het gevolg is van enige fout in deze uitgave.

Bickle

Jantien van Driel

Be to yourself as you would to your friend

- Shakespeare

Voor Pien, Guus en Jessie. Jullie laten me elke dag zien hoe fijn het is te spelen. Never grow up!

1. Drunk in love

Ik snoot mijn neus. Ik veegde mijn bovenlip af en opende de volle zakdoek. Stukjes champignons, bietjes en snot. Mooie kleuren, dat wel. Paars, grijs en geel. Behoorlijk ranzig. Blijkbaar was niet alles in de wc beland. Ongelooflijk wat je allemaal in je neus kwijt kunt. Ik voelde of er nog meer achter was gebleven. Mijn mond vulde zich met spuug en mijn maag krampte. Ik boog me over de prullenmand naast mijn bed. De kleurrijke resten van een dramatische avond belandden op de lege shampoofles en viezige watjes. De moker in mijn hoofd ging ritmisch door met het uitdelen van zijn slagen. Er was iets. Langzaam drong het tot me door. Ik rook mezelf. Een mengeling van zweet, drank, sigaretten, seks en kots hing aan mijn klamme lichaam. Naast me lag een gebruikt maar leeg condoom. En een briefje.

Jammer dat je me slaapverwekkend vind.

Bel me als je uitgeslapen bent.

Lars

Ik ergerde me aan de ontbrekende ‘t’ achter het woord vind. Zo onaantrekkelijk als een man schrijffouten maakt. Bijna net zo erg als ‘hun’ als onderwerp gebruiken. Hun gaan ook op vakantie naar Spanje. Hun hebben een nieuwe auto.

Ondertussen pijnigde ik mijn hersenen over wat ik had gedaan. Ik concentreerde me op de vorige avond terwijl de bijtende bittere smaak in mijn mond ondraaglijk werd. Het zweet brak me uit. Waar had hij het over? Ik las het briefje nog een keer. Slaapverwekkend. Wat bedoelde hij? Ik rolde uit mijn bed, hees me omhoog en strompelde naar de badkamer. Ik vond nog twee paracetamols in mijn toilettas. Met onvaste vingers duwde ik ze uit de strip en bedacht me net op tijd dat het beter was om geen pillen te slikken na zo’n spuugpartij. Ik rilde bij de gedachte aan de stroeve smaak. In een zijvak van mijn toilettas vond ik nog een zetpil. Ik duwde hem in de vaseline en stak de pil naar binnen. Ik poetste mijn tanden en kokhalsde toen mijn tandenborstel mijn tong raakte. Terwijl ik de douchekraan opendraaide, keek ik in de spiegel. Dat mijn lichaam tien kilo lichter was dan een maand geleden vervulde me een moment met trots. Ontzet keek ik naar mijn rood doorlopen ogen die dik omlijst waren met vegen huilerige mascara. Puffy eyes. Geen kruid tegen gewassen. Dat ging nog even duren voor die handtassen waren weggetrokken. Ik voelde of het water al warm was en stapte in het groene bad onder de zuinige straal en sloot het douchegordijn. Langzaam, heel langzaam ontspande ik en voelde ik de tranen komen. Niets zo fijn als huilen onder de troost van een warme douche. Een geur van sigaretten steeg op uit mijn haar. Ik waste de hele avond van me af. Geleidelijk kwam alles terug.

Het was gezellig geweest op het terras. We gingen op in elkaars verhalen, schepten op als kleine jongetjes en haalden herinneringen op over die keer dat we op de middelbare school in de bergruimte naast de gymzaal al rollebollend betrapt waren. Naast de bok en de kast lag een grote stapel dikke matten waar we op waren geklommen. Hij had me de prinses op de erwt genoemd. Terwijl we al stoeiend en zoenend over de matten rolden, was de gymleraar, meneer Boden, binnengestapt. Hij had opzichtig gekucht. We trokken snel onze kleren recht en piepten, ons diep verontschuldigend, naar buiten. De keren erna deden we de deur van het berghok op de knip als we elkaar daar troffen zodat we niet gestoord konden worden. Met het oprakelen van de verhalen van vroeger ontstond weer die fijne vertrouwelijke sfeer. Met een vleug opwinding. De tijd had stilgestaan.

Lars schoof zijn stoel een stukje naar me toe. Ik rook zijn aftershave. Zijn vertrouwde brutale toon was aanstekelijk. Grote verhalen. Net als vroeger. Besmuikt vertelde hij over een ruzie die hij had gehad met twee stadswachten.

‘Ik fietste ’s nachts een keer naar huis en gooide een leeg sigarettenpakje in de bosjes.’

Hij keek schuldbewust toen hij me afkeurend hoorde sissen.

‘Jaja, hoort niet, dat weet ik. Maar ik dacht, dat wordt wel opgeruimd.’

‘Nou ja, zeg! Dat doe je toch niet!’

‘Nee, dat doe je niet. Maar het wordt nog erger’, vervolgde hij.

‘Blijkbaar hadden twee stadswachten dat gezien en zetten de achtervolging in op hun Segways. Toen ze me aanhielden, ben ik heel bijdehand tegen die mannen gaan doen. Ik vroeg of ze me op de bon zouden slingeren. En zoiets als “ga toch boeven vangen”.’

‘Wat ben jij een foute vent.’

‘Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ik verloor mijn evenwicht en ben half aan een hek gespietst omdat ik van mijn fiets viel. Als je dat hek zou zien, het is levensgevaarlijk met die punten. Met gillende sirenes hebben ze me afgevoerd. De volgende ochtend kwam ik thuis met zeven hechtingen in mijn kuit. En een boete van honderdvijftig euro.’ Met een zekere trots liet hij het litteken zien. Ik herkende zijn gebruinde kuiten, zijn mooie beharing en probeerde te bedenken met welk verhaal ik hem kon imponeren.

‘Zit je op Facebook?’

‘Jawel, ik doe er niet zo veel mee. Het is daar toch vooral de goednieuwsshow.’

‘Soms is Facebook echt handig’, pochte ik. ‘Wat ik wel eens voor een vriendin doe, is dat ik haar incheck bijvoorbeeld in een café terwijl ze er helemaal niet bij is.’ Lars keek me nadenkend aan.

‘En wat heb je daaraan?’

‘Nou, zij heeft een minnaar. Haar man denkt dat ze bij mij is, dat ziet hij op Facebook terwijl ze in werkelijkheid in bed ligt met haar vriendje.’ Zijn mond viel open. Hij legde zijn hand op mijn bovenarm.

‘Dus jij verschaft je vriendin een alibi? Dat moet een grote eikel van een vent zijn die ze thuis heeft zitten.’

‘Ach, dat is echt niet zo. Haar huwelijk is op, het is wachten op de klap. Dit zorgt voor wat afleiding. Leuk voor de spanning.’

‘Wacht, ik geef het door aan een maat van me. Wat een briljant idee.’ Terwijl hij een bericht typte, voegde hij eraan toe: ‘Die piest ook nog wel eens naast de pot.’ Heel even voelde ik me one of the guys. En vergat ik voor het gemak dat mijn vent ook vreemd was gegaan en dat dat helemaal niet tof was.

Toen hij klaar was met sms’en sperde hij zijn neusgaten. Ik herkende deze blik. Zijn hoofd wat scheef. Ik wist dat er nog een sterk verhaal zou volgen. En inderdaad.

‘Wist jij trouwens dat ik op Curaçao voor Victoria’s Secret werk? Ik heb Doutzen ontmoet.’

‘Ja, doei. Geloof je ’t zelf?’ Mijn stem sloeg tot mijn grote verbazing over.

‘No kidding. En in het echt is ze nog mooier en langer dan op de foto’s.’ Onwillekeurig trok ik mijn buik in en keek naar mijn toch best slanke bovenbenen die vast formaat olifant waren naast die van Doutzen. ‘En aardig dat ze is. Met dat heerlijke Friese accent van haar. Met een zweem van Amerikaans.’ Hij keek dromerig voor zich uit. ‘Ze vroeg me het hemd van het lijf over mijn bedrijf. Ik moest haar van me af slaan, ze sloeg zo haar benen om mijn nek. Ik zei nog, “Doutzen gedraag je. Je bent een getrouwde vrouw. Denk aan die plaatjesdraaier van je en je bloedjes van kinderen.” Godzijdank droop ze toen af. Ze was erg verdrietig.’

‘In your dreams’, proestte ik het uit. Heerlijk zoals hij kon doorslaan. Eerlijk is eerlijk. Als je Doutzen had ontmoet, dan was je zeker geslaagd in het leven, besloten we.

Hij zag er goed uit. Hij droeg een linnen overhemd, een spijkerbroek en sneakers. Een man met klasse. Zijn gebruinde gezicht was getekend met fijne lachrimpels. Zijn wenkbrauwen netjes bijgewerkt. Ik was trots dat ik naast hem zat. De schoonheid en het succes van de ander stralen af op jezelf, daar was ik me al te goed van bewust. We bestelden het ene drankje na het andere. Ik rookte van zijn Marlboro’s terwijl ik al zeker acht jaar niet had gerookt. Het restaurant op Katendrecht zat goed vol. Onze gesprekken gingen op in het geroezemoes om ons heen. Ik genoot van de bietencarpaccio met paddenstoelen, de tonijn en het kaasplankje na. Bij de ijssalon op de hoek haalden we een bolletje ijs als toetje. Hij chocolade en ik framboos. We proefden van elkaars ijsjes.

Uitgelaten liepen we richting zijn auto. Net voordat ik in wilde stappen pakte hij me vast, zette me klem tegen het portier van de auto en zoende me in mijn hals. Het hing al de hele avond in de lucht en toch schrok ik ervan. De eerste andere man die ik kuste na mijn gestrande huwelijk van twaalf jaar. Het voelde als vreemdgaan. Ik vond het ook iets ordinairs hebben om midden op straat te staan zoenen. Straks werden we nog door iemand gespot. Lars pakte me stevig bij mijn middel en kuste me op mijn mond. Ik gaf me over. Zijn mond smaakte naar bier, sigaretten en pepermunt. Had hij stiekem een mintje genomen? Zijn tong stevig en toch zacht. Ik rook aan zijn haar, vlak achter zijn oor, en herkende zijn geur. Als een stel pubers pakten we elkaar vast en verkenden onze monden alsof we de heerlijkheid van het zoenen net ontdekt hadden. Het kon me geen moer schelen dat hij met al die drank op achter het stuur stapte. Ik gleed de auto in en trachtte mijn riem vast te maken, wat met mijn dronken hoofd niet lukte. Lars boog over de pook heen mijn kant op en gaf me nog een kus. Hij likte aan mijn oorlel. Vuurwerk! David Guetta klonk door de speakers en we zoefden het parkeerterrein af richting de Erasmusbrug. Ik genoot van het veranderende perspectief van de skyline en de gekleurde lichtjes van de stad. Met honderd kilometer per uur scheurden we over de Maasboulevard en zongen mee met Sia:

I’m bulletproof, nothing to lose

Fire away, fire away

Ricochet, you take your aim

Fire away, fire away

You shoot me down but I won’t fall

I am Titanium

In mijn flat renden we de portiektrappen op. Bij mijn voordeur pakte hij me van achter bij mijn middel vast en tastte onder mijn blouse terwijl ik uit mijn veel te grote handtas de sleutel probeerde op te diepen. Zijn handen zochten gretig mijn borsten. Ik graaide ongeduldig in alle hoeken van de tas. Koptelefoon, portemonnee, pennen, opschrijfboekje, tampons, van alles kwam ik tegen. Uiteindelijk vond ik ze in het binnenvakje waar ik ze altijd stop. Toen ik eindelijk de voordeur open had, sleurde hij me de hal in. We trokken de kleding van elkaars lijven. Een knoopje sprong van mijn bloes af. In een vingerknip had hij mijn bh los. Het televisieprogramma Wedden Dat schoot door mijn hoofd, waarin een jongen het wereldrecord bh-losmaken met één hand vestigde. In één minuut opende hij zestig bh’s met een knipbeweging van duim en vingers. Oefening baart kunst, zo lichtte de man toe. Blijkbaar had Lars ook ervaring. Hij bestuurde me naar de woonkamer. Het voorspel op mijn oude bank was duizelingwekkend. Hij leek de weg nog te weten. Met zijn vingers. Met zijn tong. Ik was onder de indruk. Lars had me soepel opgetild en naar de slaapkamer gedragen. Ik voelde me mooi, slank en sexy. In mijn bed zetten we het spel voort. Voor het eerst een man in mijn nieuwe bed. Mijn bed zonder vlekken.

Ik weet niet waar het vandaan kwam. Opeens toverde hij een condoom tevoorschijn. Wild scheurde hij met zijn tanden het folie eraf. Hij trok daarbij zijn lip lichtjes omhoog en knikte zijn hoofd opzij alsof hij een wolf was die de nek van een konijn brak. Ik vond het een beetje gek. Het had ook wel wat. Iets spannends. Routineus rolde hij het om en kwam op me liggen. Hij streelde mijn gezicht terwijl hij bij me naar binnen ging. Ik rook de geur van rubber. Dit doet hij blijkbaar vaker, bedacht ik. Een goedkoop gevoel bekroop me. Natuurlijk was ik niet de eerste, wat dacht ik nou? Het zou toch specialer zijn als hij wat onhandiger was geweest met dat condoom. Of als hij aangedrongen had om het ‘zonder’ te doen. Passievoller. Nee hoor, hup. Alsof hij een jas aantrok, deed meneer zijn rubbertje om. Met hoeveel vrouwen zou hij het bed al hebben gedeeld? Ik kende een man die exact wist met hoeveel vrouwen hij naar bed was geweest. Namelijk 76. Hij kon ze allemaal opnoemen. Juist omdat hij voor elke vrouw respect had en geen enkele vrijpartij zou vergeten, zo stelde hij. Lief eigenlijk. Die had het werkelijk met aandacht gedaan. Zou ik ooit nog een man vinden van wie ik echt ga houden? Straks gaat dat condoom lek en word ik zwanger. Terwijl ik hartstochtelijke dronken seks had moeten hebben, torpedeerde ik mezelf met duizend-en-één triviale vragen. Hij stootte op en neer en wat onwillekeurig bewoog ik mijn bekken mee op zijn ritme en zuchtte voor de vorm wat mee. Het bed kraakte licht. Hij hijgde verbeten. Zouden de buren last hebben van het gebonk? Het was een gehorige flat, oudbouw met houten vloeren. Ik keek over Lars’ schouder naar zijn witte pompende billen. Deed ik het wel goed? Stonk ik niet uit mijn mond? Waren mijn benen glad? Vond hij mijn buik niet te dik? Moest ik ook iets doen? Ik streelde wat harkerig zijn rug. Na twaalf jaar met dezelfde man vond ik het lastig om zelf een actieve rol te spelen. Zo van: ‘Uhm, mag ik nu bovenop?’ Of: ‘Zeg, heb je zin om het van achterlangs te doen? Nee, niet in mijn kont, gewoon achterlangs.’ Dat durfde ik toch zeker niet voor te stellen. Hoe deden andere vrouwen dat? Er lag stof op mijn bedlampje. Ik verwonderde me over het feit dat er behang op het plafond zat. Nog niet eerder gezien. Ik scande de ruimte. In de hal lag onze kleding en ik vroeg me af of ik de knoop van mijn bloes nog terug zou vinden. Terwijl hij op me lag te beuken, bekeek ik zijn lichaam wat beter. Ietwat iel en een lichte beharing op zijn rug. Mooi gebruind. Die tietjes had ik toen hij zijn kleren aanhad, niet gezien. Die had hij vroeger niet. En die voeten. Onverzorgd en uitgedroogd. Voetschimmel? Het duurde en het duurde. Ik moet in slaap zijn gevallen.

2. Toon

Aan het einde van mijn studententijd liep Simon mijn leven in, op het slotfeest van het Filmfestival in de bar van het Hilton.

‘Wat zie jij er heerlijk verlopen uit.’ Dat was zijn openingszin. Die avond had ik mijn best gedaan om er betoverend uit te zien. Mijn mooiste ondergoed aan, mijn lange haar los op mijn schouders en mijn ogen op standje smokey eyes. Ik zag er prachtig uit. Zo voelde ik me ook. Wat zie jij er heerlijk verlopen uit. Zijn woorden galmden na in mijn hoofd. Moest ik me nu gevleid voelen? Of beledigd? Verlopen? Misschien verhit. En ik had wat gedronken, maar om dat nu verlopen te noemen? Het was te laat voor een gevat antwoord en ik werd gegrepen door zijn geamuseerde blik. Ik deed mijn schaapachtige lach, die altijd van pas komt als ik niet weet wat te zeggen. Het is een soort van blatend lachje. Daarbij kijk ik, zo had mijn vriendin Diana het ooit beschreven, beleefd maar verwilderd met vraagtekens in mijn ogen. Schijnt er superlollig uit te zien. Als een schaap. Simon trok zich niks aan van mijn vertwijfelde grimas. ‘Kom, we gaan dansen.’ Hij greep mijn hand en trok me de dansvloer op. De sfeer was uitgelaten, ik genoot van de feestende mensen die lachend en dansend de vloer vulden. Terwijl ik opging in de muziek viel mijn oog op mijn danspartner. Schouders hoog opgetrokken, stapjes zettend van links naar rechts terwijl hij op de maat - dat wel - met zijn vuisten afgemeten moves heen en weer maakte. Een nerd. Ik stond te dansen met een echte nerd. Compleet met zo’n zwarte cultureel verantwoorde semi-intellectuele bril. Het verwarrende aan de situatie was dat ik hem nog aantrekkelijk vond ook. Tegen de ochtend belandden we in Warung Mini. Zonder me te vragen wat ik wilde, bestelde hij saotosoep voor me. Hij nam de leiding en dat beviel me. Met die soep veroverde Simon mijn hart. Hij nam een te grote schep madame-jeanette-sambal in zijn soep waardoor de vlammen uit zijn oren sloegen. Het zweet brak hem letterlijk uit op zijn voorhoofd. Dat maakte hem op een vreemde manier onweerstaanbaar. Op de stoep van het Surinaamse eethuis namen we afscheid met een onhandige maar vurige kus waarbij hij hard op mijn onderlip zoog. De volgende dag had ik een dikke lip. En dat vergaf ik hem. Op slag verliefd. Dat was ik.

We gingen daten, kregen verkering, trouwden en kochten een huis. Ons leven in een notendop na die heerlijke avond in het Hilton. Simon bouwde verder aan zijn internetbedrijf dat de internetbubbel, in tegenstelling tot veel concurrenten, wel had overleefd. Dat was echt knap. Hij bleek, zoals je dat noemt, een verstandige man: maakte het nooit te bont, sprong niet uit de band en maakte zijn keuzes weloverwogen. Daarmee was de basis van zijn bedrijf stabiel. Het groeide hard. Net zo hard als zijn ego. Van die leuke nerd van toen was niet veel meer over. Steeds meer was hij opgegaan in het managen van zijn bedrijf en het binnenhalen van klanten. Zijn creatieve kant, die ik juist zo leuk aan hem vond, leed daaronder en we groeiden - oh clichéuit elkaar. Ik werkte drie dagen per week bij een makelaarskantoor op de administratie en verder zorgde ik ervoor dat het thuis op rolletjes liep. Tussen de lakens wilde het niet vlotten. Want zo snel als hij altijd klaarkwam, zo traag was zijn zaad. Het kind waar ik zo naar verlangde, kwam dan ook niet. Na vijf IVF-pogingen besloten we dat een kind blijkbaar niet voor ons was weggelegd. Adoptie hebben we nog besproken, maar - en daarin zaten we op één lijn - dat voelde toch niet eigen genoeg.

Inmiddels verdienden we goed. We konden gaan en staan waar we wilden. We maakten er het beste van. Ergens het beste van maken. Letterlijk gesteld wil dat zeggen dat je voor het uiterste, het beste gaat. In de praktijk is het zo’n uitdrukking waarbij je bedoelt dat je er helemaal niet het beste van maakt. Dat je genoegen neemt met middelmatigheid. In die toestand waren we beland. In een staat van middelmatigheid. Van een afstand zag het er goed uit. We spraken veel af met vrienden en leidden het goede leven. Liepen alle borrels af, waren het perfecte stel. Altijd top gekleed, goedgeluimd en lachend om elkaars grappen. Uitbundig ook. Het leek alsof ik hem veel grappiger vond als er mensen bij waren. Zodra we samen waren, werd de leegte voelbaar. Ik vond hem doodsaai. En ondertussen begon hij subtiel op me in te beuken. Niks vond hij goed. Ik negeerde zijn commentaar. Op mijn kleding. Op mijn smaak. Op mijn werk.

‘Ik heb vandaag zo’n stressdag gehad. Wil jij een wijntje voor me inschenken?’, vroeg ik hem op een dag. Hij keek me spottend aan en maakte geen aanstalten een glas voor me te pakken.

‘Wat eten we vandaag?’, vroeg hij en bleef zitten waar hij zat.

‘Het was zo hectisch, ik heb geen eten kunnen kopen’, antwoordde ik en schonk twee glazen wijn in.

‘Stort de huizenmarkt in als jij een kwartiertje weg bent om boodschappen te doen?’, sneerde hij.

‘Ik loop wel even langs de traiteur’, stak ik mijn kop in het zand. En dat viel op zichzelf niet mee. Dit soort verwijten kwam toch binnen. Mijn ego werd steeds kleiner. Op enig moment raakte het me niet meer. Een beleefde gezelligheid. Dat is wat overbleef. Prima te doen. Maar stiekem verlangde ik naar een diepere verbinding met hem. Zoals ik die vroeger had gevoeld. Als we samen over het strand liepen en we onze grootste dromen met elkaar deelden. Hij droomde erover een wereldveranderend product te ontwikkelen. Een product waarvan iedereen zou zeggen: hoe hebben we het ooit zonder kunnen doen? Mijn droomwens was een groot gezin. Met een vrijstaand huis met een sprookjesachtig torentje, een tuin en een boomhut in de treurwilg die langs de sloot stond. Ik verlangde ook naar de avonden waarop we voor elkaar mooie liedjes draaiden en vertelden waarom dit nummer zo mooi was. En een traantje wegpinkten als we aanbeland waren bij de liedjes die we op elkaars begrafenis wilden horen. Steevast kwam het op Your Song, niet in de uitvoering van Elton John, maar van Billy Paul. Of op If I have to go van Tom Waits. De verbinding kwam niet meer terug. Ik stond erbij en ik keek ernaar. En ik keek weg. Nog erger. Ik liet het gebeuren dat ik verschrompelde tot een totale schim van wie ik ooit was. Ik koos voor het tweede plan. Mijn levensdoel was niet belangrijk. Simon mocht in dit leven succesvol zijn. Het leek of we die keuze samen hadden gemaakt.

Gelukkig had ik Diana en Esther. Die maakten het verlangen naar diepgang ruimschoots goed. Met hen besprak ik de issues die er echt toe deden. Die gesprekken maakten ons leven compleet, zo redeneerden we alle drie. Want de eerste man met wie je werkelijk een goed gesprek kon hebben, moesten we nog tegengekomen. Ik heb in een vlaag van eenzaamheid wel eens bij Simon geklaagd dat ik me zo alleen voelde.

‘Dan ga je lekker even bij je vriendinnen langs’, was zijn antwoord. En daarmee was het gesprek ten einde. Ik vluchtte dan inderdaad het huis uit naar Diana of Esther waar ik uitgebreid kon zeuren of uithuilen; met een goed glas witte wijn erbij zodat ik het na hun troostende woorden en foute grappen weer helemaal zag zitten en slingerend naar huis fietste. Nu moet ik bekennen dat ik me in hun aanwezigheid wat onzeker voelde. Zij waren voorbeelden voor me van werkelijk geslaagde vrouwen. Ik voelde me altijd minder. Ik sprak nooit met hen over het feit dat ik die onzekerheid voelde. Dat ik me minderwaardig voelde omdat ik geen kinderen had. En geen succesvolle carrière. Dat ik geen leuke partner had zoals Esther. Of het lef om het leven alleen te leiden zoals Diana.

Een deel in Simon was nerd gebleven. Hij bleef gek op techniek en gadgets. Zodra de iPhone beschikbaar was in de Verenigde Staten regelde hij er een via een vriend die daar toevallig zat. Hij belegde ons dak met zonnepanelen en reed als een van de eersten in een hybride Toyota Prius. De lelijkste auto op aarde, maar hij vond het een machtige vinding. Voor de deur werd een oplaadpaal geplaatst en Simon had steeds bekijks als hij zijn oplaadstekker in de paal stak. Niet lang daarna kwam een monteur van Eneco langs om Toon te installeren. Hij schroefde de thermostaat van de muur en monteerde een touchscreen in de vorm van een tablet. Met Toon was het mogelijk met je smartphone op afstand de verwarming aan te zetten. Handig als je in een warm huis wilde aankomen. Met het nodige enthousiasme liet Simon me zien wat Toon nog meer in zich had, bijvoorbeeld hoe we nauwgezet het verbruik van gas en elektra konden monitoren. Grafieken toonden het verbruik van uur tot uur, de blauwe vlakken wezen ons op verbruik in de daluren. Zelfs de buitentemperatuur en de weersvoorspelling waren erop af te lezen. Ik maakte er een sport van om elke dag te kijken hoe zuinig en verantwoord we bezig waren geweest. Toon rekende ook voor je uit wat je die dag had verbruikt en of dat meer of minder was dan voorspeld. We deden netjes de lichten uit, uiteraard waren we de eersten met spaarlampen, maakten gebruik van nachtstroom en concludeerden dat zo’n handige grill toch erg veel stroom verbruikte. Kortom: Toon had een positieve invloed op ons. Na verloop van tijd verloor Simon zijn interesse voor Toon, maar inmiddels zat hij in mijn systeem. Als ik thuiskwam, begroette ik hem met een druk op zijn touchscreen en bekeek vluchtig welke bijdrage we aan het milieu hadden geleverd. Om vervolgens met een tevreden gevoel de verwarming een halve graad hoger te zetten. Na zo veel inzet had ik dat verdiend. Als Simon en ik op een borrel stonden raakte ik niet uitgepraat over de voordelen van Toon.

‘Dan ga jij toch lekker voor Eneco werken, Sabine’, zeikte Simon me publiekelijk af, ‘hou toch eens op over die Toon.’ De omstanders lachten hartelijk en ik lachte vrolijk mee. En deed er het zwijgen toe.

Op een donderdagmiddag kwam ik thuis en bekeek de statistieken van Toon. Het gasverbruik tussen twaalf en een uur ’s middags vertoonde een piek. Was de hulp onverwachts geweest? Zou mijn schoonmoeder misschien wat langs gebracht hebben? Simon? Zachtjes begonnen er wat alarmbellen in mijn hoofd te rinkelen. De laatste tijd was hij opvallend vaak laat thuis omdat hij moest overwerken. Hij had het erg druk met die nieuwe klant. Hij ging weer vaker stappen met zijn vrienden. Ook zat hij opvallend lang op de wc. Ik zag via WhatsApp dat hij online was. Als ik hem vroeg met wie hij toch zat te whatsappen, bitste hij dat ik niet zo wantrouwig moest doen. Op die momenten voelde ik me een achterdochtige trien. Zo wilde ik niet in het leven staan. Ik wilde hem vertrouwen. Ik schaamde me als ik zo’n vraag had gesteld. Dat zou hij nooit doen. En ik dwong mezelf ertoe niet in zijn telefoon te kijken.

Die middag werd ik wel achterdochtig. Ik liep naar onze slaapkamer. Opeens had ik er spijt van dat we ons bed nooit opmaakten, want de dekbedden lagen er nog net zo slordig bij als vanmorgen. Ik rook aan de lakens. Niks vreemds. Ik sloeg de dekbedden terug en inspecteerde het laken. Geen vlekken ook. In de badkamer stond alles op zijn plek. Geen sporen. De douche was wel wat nat, maar dat kwam vast door de druppende kraan. In de wasmand lag Simons hardloopkleding op een handdoek. Hij was meer dan anders bezig met zijn uiterlijk en was wat kilootjes kwijt. Tegenwoordig scheerde hij ook zijn schaamhaar, terwijl ik toch zeker een decennium lang tegen zijn overvolle bos had aangekeken. Ik stond op het punt om Simon te bellen en hem mijn vreemde ontdekking te vertellen. Iets in me zei dat niet te doen. Eerst belde ik met Esther. Zij was goed in dit soort dingen. Ze was overal goed in. Een duizenddingendoekje. Haar tuin stond er onberispelijk bij. Haar blonde haar zat altijd alsof het net geföhnd was. Haar auto was altijd gewassen. Haar kinderen hadden nooit vlekken op hun kleren. En haar man was na ruim vijftien jaar nog steeds blij met haar. Voor mij - en ook voor haar andere vriendinnen was ze wat je noemt een rots in de branding. Als er iets loos was, belde je Esther.

‘Ik heb je advies nodig. Zullen we zo een borrel drinken in de stad?’

‘Toch niks vervelends hoop ik? Je klinkt bedrukt.’ Ik slikte wat weg.

‘Nee, hoor’, zei ik monter, ‘ik denk dat Simon buiten de deur neukt. Verder gaat het prima.’

‘Oh mijn god, zal ik naar je toe komen? Gaat het wel?’

‘Ja, ik weet het niet. Waar ben jij?’

‘Ik ben in de buurt van Bar 1NUL8, kom meteen hiernaartoe. Lukt dat?’

Ik stapte in mijn auto en reed veel te hard richting het centrum. Mijn darmen krampten. Onderweg reed ik bijna een moeder met kinderwagen aan die net het zebrapad over wilde steken. Ik gebaarde verontschuldigend en zij stak godzijdank haar duim op. Zo van: geeft niks, niks aan de hand. Dankbaar reed ik verder. Naast me stond een man voor het stoplicht die gedachteloos uit zijn neus zat te eten. Hij bekeek de vangst uitvoerig en stak die in zijn mond terwijl hij de resten met zijn ondertanden onder zijn nagel vandaan schraapte. Gegeneerd keek ik weg. Ik vond een plek voor het café waar ik in één keer inparkeerde. Ik was trots. Ik kon namelijk niet parkeren. Meestal moest ik een keer of drie insteken voor het lukte om de auto in een ruime plek te krijgen. Daarbij zette ik altijd de muziek zachter; anders kon ik niet zien waar ik heen moest sturen. Iets wat Simon een belachelijke gewoonte vond. Vrouwenlogica. Ik zag het gewoon niet zo goed als de muziek hard stond en ik achteruitreed. Die combinatie werkte voor mij niet. Ik kreeg het er steevast warm van, zeker als ik in mijn achteruitkijkspiegel de rij auto’s die op me stond te wachten, zag groeien.

Het was druk in het café. Daft Punk basste op de achtergrond. In Bar 1NUL8 deed je je best om er goed uit te zien, het was geen buurtkroeg waar je in je kloffie naartoe kon. Ik rechtte mijn schouders, hield mijn buik in en liep op mijn aller-zelfverzekerdst met een glimlach op mijn gezicht naar binnen. Esther zat al aan de bar en flirtte met een barman die haar zoon kon zijn. Voor haar stonden twee gin-tonics met rozemarijn en basilicum erin en een plank met manchego, salami en olijven. Ik gaf haar een kus en wierp een blik op haar glas.

‘Heb je je kruidentuin leeg gesnoeid? Wat zit er in godsnaam allemaal in je glas?’ Esther nam net een slok en proestte die terug. Met grote gebaren en luid lachend depte ze haar kin droog met het servet dat de barman haar grijnzend aanreikte.

‘Ha schat, wat heerlijk om je te zien. We drinken Gin Mare, een nieuwe gin die inderdaad het beste smaakt met deze kruiden.’

Ik kroop naast haar op een kruk en hing mijn jas en tas onder de bar aan de haken. Ik viel aan op de borrelhap en stopte een stuk kaas en worst tegelijk in mijn mond.

‘Vertel, wat is er aan de hand?’ Ze keek me nieuwsgierig aan. Altijd fijn om haar te zien. Ik kreeg een goed gevoel van haar positieve en praktische kijk op de zaken. Waar ik vaak dagen - en vooral nachten - kon wikken en wegen over een bepaalde beslissing, was zij er in een oogwenk uit. Wilde ze leren zeilen, dan kocht ze een boot en nam zeilles. En als ze die hobby zat was omdat het te vaak regende verkocht ze dat schip weer. Met hetzelfde gemak. Voor haar was iets zwart of wit waardoor ze ontzettend ongenuanceerd kon zijn. Op het botte af. Dat maakte haar geen allemansvriend. Ik vond haar geweldig en wilde dat ik meer van haar had. Op moeilijke momenten vroeg ik me meestal af: Wat zou Esther doen? Ik propte de laatste olijven naar binnen en nam een paar grote slokken van mijn gin-tonic.

‘Fijn dat je ook nog wat voor mij overlaat’, grinnikte Esther.

‘Heb ik die helemaal leeggegeten?’

‘Je hebt comfort food nodig. Zal ik nog een plank bestellen?’

‘Nee, ik heb genoeg. Maar wat me vanmiddag gebeurde’, begon ik. Esther luisterde naar mijn uiteenzetting over verwarmings-app Toon en zijn mogelijkheden. Dat bleek nog een behoorlijke toer.

‘Waarom zou je je verwarming vanaf je mobiel willen aanzetten?’ Esther liet namelijk domweg de hele dag de verwarming aanstaan. ’s Nachts ook trouwens. Ze was niet van de technische snufjes en al helemaal niet van het milieu. Haar goudkleurige iPhone gebruikte ze alleen om te bellen en te whatsappen. Wijnflessen gingen, hup samen met batterijen en oud papier, in de vuilniszak. Ik denk dat ze niet eens wist waar de dichtstbijzijnde glasbak te vinden was. Toen ze eindelijk begreep waarom mijn affaire-alert was afgegaan en dat Toon mij op dat spoor had gebracht, was ze stil. Ze vervolgde:

‘Goed dat je Simon niet hebt gebeld. Zou je het willen weten als hij vreemdgaat?’ Esther stelde altijd de juiste vragen. Ik moest erover nadenken.

‘Waarom stel je die vraag?’, vroeg ik om tijd te winnen. Ik wilde geen dom antwoord geven.

‘Kijk’, zei ze opgeruimd, ‘het zit zo.’ Ik wist dat er nu een verhelderende verhandeling zou komen. Ze ging er echt voor zitten en boog zich naar me toe.

‘Er zijn zo ontzettend veel mensen die een scheve schaats rijden - zeker in onze generatie - dat het er bijna bij is gaan horen. Je kunt je ogen ervoor sluiten en doorgaan alsof er niets aan de hand is of je vindt het niet acceptabel en in dat geval doe je er iets mee. En de vraag die je moet beantwoorden is of je zoiets door de vingers zou zien, of dat je het niet zou pikken.’

Zo, dat was duidelijk. Ik nam een slok van mijn gin-tonic.

‘Wees je ervan bewust dat als het zo is dat Siem vreemdgaat en je er een probleem van maakt, dat je dag kunt zeggen tegen je luizenleventje.’

‘Nou sorry, hoor. Er is toch geen vrouw die dit zou pikken?’

‘Saab, je bent naïef. Hoeveel vrouwen ken je die bij hun vent blijven terwijl ze weten dat hij vreemdgaat? Echt alleen omdat ze hun eigen broek niet op kunnen houden.’ Esther had een spottende blik in haar ogen. Ik voelde me heel klein worden. Ik kon mijn broek misschien ook niet ophouden. Ik negeerde mijn onzekerheid.

‘Ik denk dat ik het niet zou pikken. Het gaat toch al niet zo goed tussen ons’, en terwijl ik het zei stak er inwendig een woede op. Esther peilde me en liet me uitrazen.

‘Zou nog een mooie reden zijn ook om hem eruit te flikkeren. De lul’, vervolgde ik. Mijn handen werden klam en koud. ‘En hoezo kan ik dag zeggen tegen dat luizenleventje?’ Dat kwam er scherper uit dan ik bedoelde. Ze dacht kort na en vervolgde:

‘Ik denk dat jij aan het kortste eind trekt als hier een scheiding uit zou komen. Hij is al jaren kostwinner. Laten we eerst op onderzoek uitgaan. Ik ga je helpen.’ Ze pakte me vast en gaf me een zoen op mijn wang en keek me bemoedigend aan. Ik rook haar zachte parfum en voelde me veilig.

‘We gaan meteen beginnen. Wie zou het kunnen zijn?’ Een raar soort van opwinding maakte zich van me meester. Ik wilde het weten. En toch ook weer niet. Dit was nu wat je noemt heen-enweer geslingerd worden. Net zoals bij een nieuwe relatie. Dat je wilt weten hoeveel bedpartners de ander heeft gehad. Dat je vervolgens toch met een knoop in je buik luistert naar de dirty details, waar je helemaal niet om hebt gevraagd. Dit was net iets vervelender.

‘Ik heb werkelijk geen idee. Misschien een collega? De meeste affaires ontstaan op het werk las ik ooit in de Linda. Ik kan er alleen niemand bij bedenken. Of iemand van zijn netwerkclubjes? Een buurvrouw?’, antwoordde ik.

‘Misschien gaat Siem helemaal niet vreemd. Het kan ook iets compleet anders zijn. Een midlifecrisis’, opperde ze nog. Ik was er niet gerust op. Esther ging met me mee naar huis.

‘Kijk, dit is Toon.’ Ik raakte zijn touchscreen aan en liet haar zien wat allemaal mogelijk was met deze state-of-the-art-verwarmingsman en beroerde zijn knoppen.

‘Hier zie je de prognose van deze maand en dat we minder dan begroot hebben verbruikt. Met deze knop ga je naar de weersverwachting.’ Ik scrollde door het apparaat heen en liet Esther de mooiste toepassingen zien.

‘En hier zie je die piek van vanmiddag.’ Ze humde instemmend en deed haar best het apparaat te doorgronden.

‘Tja, dat is raar, ja.’

‘Het interesseert je geen klap volgens mij’, bromde ik.

‘Nee, dat klopt. Techniek en ik, we hebben geen match. Maar ik begrijp je bezorgdheid volkomen. Kom, laten we geen tijd verdoen. Waar is zijn laptop? Zijn je nog meer dingen opgevallen de laatste tijd?’

‘Ja, hij scheert tegenwoordig zijn zak. Z’n lul lijkt wel iets groter zo’, pruttelde ik.

‘Ik wil het niet weten. Maar dat is inderdaad een signaal. Hij werkt zeker ook meer over dan eerst?’ Ik knikte. Ik opende de wijnkoelkast en koos een dure fles witte wijn uit. Eikel, dacht ik, en schonk twee glazen in. Ik zette Amy Winehouse op, dat leek me toepasselijk. I cried for you on the kitchen floor, zong ze. Aan de keukentafel klapte ik Simons MacBook open en startte Facebook op. Hij was nog ingelogd. Zie je wel, als hij vreemd zou gaan, zou hij echt niet zo slordig zijn om ingelogd te blijven, stelde ik mezelf gerust. Bij Messenger stond een rood tekentje, dat aangaf dat er een bericht voor hem was. Mijn hartslag versnelde. Ik keek Esther vragend aan.

‘Klik erop! Kom op, we willen het weten.’ Ze keek gespannen naar het scherm. Met lood in mijn schoenen klikte ik op het bericht. Een hele conversatie die niets aan de verbeelding overliet, klapte open. M’n mond werd droog. Ik scrollde helemaal naar boven, naar het begin van het gesprek. Vera heette ze. Een vrouw hier uit de buurt. Veel te slank en veel te jong. Te blond ook. Zo’n hysterisch type dat je huis in de fik steekt als je een woord verkeerd zegt. Met zo’n vastgebeitelde glimlach op haar gezicht. Net niet geloofwaardig. Het was al een maand of twee aan de gang. We lazen de gezellige berichten tussen Simon en Vera, die een steeds intiemer karakter kregen. Over haar romige billen en zijn krachtige lichaam. Over de heftige seks in het toilet van Hotel New York. De auto. De keuken. De duinen. En over de heerlijke douche van vanmiddag. Zijn taalgebruik was zo anders dan ik van hem gewend was. Het waren platte praatjes met iets van poëtische pogingen. ‘Ik voel je lauwwarme oase nog op mijn gezicht’, ‘I wanna be your underwear’, ‘Je string zit in mijn werktas, ik ruik er steeds aan.’ Die laatste opmerking was de nekslag. Je hoort wel eens over mensen bij wie de maag zich omkeert bij het horen van een catastrofaal bericht. Daar kon ik me nooit zo veel bij voorstellen. Tot dit moment. Ik klapte zijn laptop dicht en rende naar de hal. Op de wc gooide ik de borrelhap er zo hard uit dat die tegen de muur kletterde. Verbouwereerd keek ik naar het drama dat zich in de voegen van de witte metrotegeltjes beet. Esther kwam achter me staan en troostte me. Ze vloekte inwendig.

‘Sorry Es, ik schaam me dood’, huilde ik.

‘Maak je niet druk om mij, gek. Ik vind het zo naar voor je. Gaat het?’ Ze hielp me overeind en leidde me naar de woonkamer.

‘Ik kan het niet geloven. Ik wil hem niet kwijt’, begon ik.

‘Rustig lieverd’, troostte Esther, ‘het komt weer een keer goed.’ Ik wilde niet horen wat ze zei.

‘Ze is tien jaar jonger. Wat ziet hij in zo’n oppervlakkig ding?’ Met grote uithalen begon ik te snikken. Alsof ik nooit meer zou stoppen. Esther zei niks en plantte me op de bank. Ze haalde een kop thee voor me en sloeg een deken om me heen. Ze hield mijn schokkende schouders stevig vast.

‘Gooi het eruit, schat’, troostte ze en dat kalmeerde me. Na een paar minuten stond Esther op en haalde wat schoonmaakspullen uit de halkast. Vanaf de bank keek ik hoe ze de wc schoonmaakte. Ik vroeg me af of ze dat thuis ook weleens deed. Ze deed het best goed, dat wel. Het microvezeldoekje in de ene hand, een fles chloor in de andere. Het was geen gezicht. Het was een pure stijlbreuk. Zou ze haar nagels niet beschadigen? En zou ze geen vlekken krijgen in haar mooie spijkerbroek? Bizar is dat. Dat je in het diepste ravijn ooit stort en je toch ruimte in je hoofd hebt om je druk te maken over de toestand van de nagels van je vriendin.

‘Maak jij weleens de wc schoon thuis?’ Esther stond met de druppende wc-borstel in haar hand en keek me verbouwereerd aan.

‘Wat? Wat zeg je? Raar wijf ben je toch. Je vent doet het met een ander en jij maakt je zorgen over mijn wc?’

‘Ja, gek hè? Ik vroeg het me opeens af. Het staat je echt niet, dat schoonmaken. Ik zou het bijvoorbeeld ook heel zielig voor je vinden als je een kleine auto had. Een Peugeot 205 of zo.’ Esther hield van ‘veel auto om zich heen’, zoals ze dat zelf noemde. Zo lang ik haar kende, reed ze in een grote auto. Ze begon in een Volvo 240, dat was net een tank. Via een aantal Saabs, eveneens van die degelijke auto’s, was ze nu overgestapt op een Jeep Cherokee. Ook zo’n slagschip. Giechelend kwam ze naast me zitten en gaf me een knuffel.

‘Een kleine auto. Ja, dat zou ik ook heel erg vinden. Wat ik veel erger vind, is dat jouw vent vreemdgaat. En wat ik ook erg vind, is dat je stinkt. Ga je tanden poetsen.’

In de badkamer poetste ik mijn tanden en waste mijn gezicht met koud water. Terwijl ik mijn polsen onder de kraan hield, keek ik naar mijn bloeddoorlopen ogen. Als ik gehuild had, leken mijn ogen nog groener. Echt mooi. Verder was het leven behoorlijk lelijk. Er kwam een vastberaden kalmte over me en ik liep terug de woonkamer in. Ik ging naast Esther op de bank zitten en nam voorzichtig een slok van mijn thee.

‘Die ga ik volledig uitkleden. Wat een klootzak. En dat in mijn eigen huis.’

3. Sneu

Esther was vertrokken. Ze moest koken voor haar kinderen. Het idee dat Simon zojuist nog in onze badkamer had staan douchen met zijn rammertje vond ik behoorlijk onverdraaglijk. Ik deed heel hard mijn best om me niet voor te stellen dat Vera zich afdroogde met de handdoek die ik deze ochtend had opgevouwen. Ook wilde ik niet denken aan de woorden die Simon in haar oren had gefluisterd. Of aan zijn geur die zij had mogen opsnuiven. Wat was erger: dat ze seks met elkaar hadden gehad of dat ze dat hier thuis hadden gedaan? Op mijn lievelingsplek van het huis nog wel. Die heerlijke badkamer waar ik uren kon doorbrengen. Wat was intiemer? Zoenen of neuken? Of elkaar hapjes van een toetje voeren? Of elkaar inzepen onder de douche? Stop, zei ik zachtjes tegen mezelf. Ik pakte al mijn toiletspullen bij elkaar en verhuisde ze alvast naar boven, naar onze andere badkamer. Ik nam een uitgebreide douche en voelde me daarna beter. Ik smeerde me in met mijn duurste bodylotion en maakte me zorgvuldig op. Niet te zwaar, met een subtiele nadruk op mijn ogen. Lichte lippenstift. Een doordeweekse look. Wat doe je aan als je je man gaat confronteren met zijn vreemdgaan? Een onaantrekkelijk maar praktisch huispak? Of juist een onweerstaanbaar jurkje? Ik trok een zwarte broek met een grijs vest aan en bekeek het resultaat in de spiegel. Mijn kleurloze gezicht ging op in het grijs. Te muizig. Een donkerblauwe kokerrok met hakken en een lichtblauwe zijden bloes. Te veel een werk-outfit. Een jeans met een wit katoenen overhemd en mijn bruine suède laarzen, dat werd het. Wat stoerder dan ik op een doordeweekse dag zou dragen. Ik deed mijn haar in een staart en keek tevreden naar het resultaat. Precies goed. Hij zou toch moeten zien dat hij iets goeds liet lopen.

Simon zou rond zeven uur thuis zijn. Ik belde Diana.

‘Ik heb een verhaal. Een echt kutverhaal.’

‘Wat is er aan de hand?’, vroeg ze.

‘Simon gaat vreemd.’ Ze ademde hard in door haar neus en hield haar adem kort in.

‘Ach nee, dat meen je niet. Weet je wie het is?’, vroeg ze zachtjes.

‘Ja, die Vera die hier achter woont. Je weet wel, blond en knap. Ordinair type.’

‘Vera Stuyvesant bedoel je?’

‘Ja, volgens mij heet ze zo. Ze rijdt in een rode Alfa Romeo’, zei ik.

‘O ja, ik weet wie je bedoelt. Ze werkt bij de douane op Schiphol. Daar loopt ze altijd enorm sterke verhalen over te vertellen. Dat ze een lading ivoor heeft onderschept of een partij xtc-pillen.’ Diana was als geen ander op de hoogte van alles wat er in de buurt speelde.

‘Lekker boeiend. Feit is dat ze vanmiddag heeft staan douchen. Met mijn man. In mijn badkamer’, brieste ik.

‘Wat ontzettend klote voor je. Wat zal jij je ellendig voelen.’ Diana was even stil.

‘Ja, dat is zwak uitgedrukt’, gaf ik toe.

‘Die Vera trekt een spoor van vernieling. Ze heeft al zo veel huwelijken stukgemaakt. Wat een sufferd is Simon dat hij daar voor valt’, verzuchtte Diana.

‘Heb jij iets doorgehad van Simon en Vera?’, vroeg ik aan Diana.

‘Nee, zeg. Hoe kom je daar nou bij?’

‘Omdat jij altijd alles weet, misschien gaan er al roddels rond. Het gebeurt zo vaak dat mensen vreemdgaan. En dan kijkt iedereen weg.’ Ik voelde nu al de vernedering van de mensen uit de wijk. De vriendinnen van Vera waren natuurlijk al op de hoogte en hadden er grappen over gemaakt. Ze had vast alle details van haar affaire met Simon met hen gedeeld. Dat doen vriendinnen. Ik voelde me licht misselijk worden.

‘Ik zou het je zeker verteld hebben als ik iets had gehoord’, stelde Diana. Vanbinnen ging het tekeer als een dolle.

‘Ik snap er helemaal niks van. Ik weet wel dat ik dit niet trek. Ik pik het gewoon niet. Ik ben zo link, ik kan hem wel vermoorden.’ Ik voelde een knoop in mijn maag.

‘Ik kan je één ding adviseren’, zei Diana, ‘neem de leiding en houd die ook. Je hebt niks verkeerd gedaan, dus voel hem stevig aan de tand. Hoe laat komt Siem thuis?’

‘Rond een uur of half zeven meestal’, verzuchtte ik. Ik zag er enorm tegen op om het aan te snijden bij Simon. De oorlogsstemming waarin ik verkeerde, vond ik verwarrend. Ik was zo boos. En ondertussen moest ik me zien te beheersen. Diana en ik namen alle scenario’s door. Wat er ook zou gebeuren, ik zou niet boos worden of huilen. Please, zeker niet huilen.

‘Val meteen met de deur in huis, confronteer hem rechtstreeks met zijn affaire met Vera. Dan geef je hem geen tijd om na te denken. En als het moeilijk wordt concentreer je je op je ademhaling.’ Diana had vaker met dit bijltje gehakt.

‘Denk er aan: keep your cool. Jij staat sterk. Hij is fout.’

‘Dank je wel, schat. Je hoort nog van me hoe het gelopen is. Ik vind het doodeng.’ We hingen op. Als een mantra herhaalde ik Diana’s woorden. Keep your cool. Jij staat sterk. Hij is fout.

Simon parkeerde zijn auto voor de deur en stak het snoer van de auto in de oplaadpaal. Hij leegde de brievenbus aan het begin van het tuinpad en nam al lopend de stapel post door. Hij zag eruit als altijd. Niet met een overmatig schuldige blik. Hij stak de sleutel in de voordeur. Mijn buik kromp ineen, ik slikte wat spanning weg. Hij hing z’n jas op, gooide zijn sleutels in de sleutelbak in de hal en kwam de kamer binnen.

‘Daddy’s home!’, riep hij naar de keuken. Ik haatte het als hij dat zei. Elke dag als hij uit zijn werk kwam, zei hij dat. Het was zo ongelooflijk ongevoelig van hem. Was het maar waar dat hij een vader was. Dan had ik in ieder geval nog een kind gehad. Ik besloot me er ook vandaag niet over op te winden en herhaalde in mijn hoofd: Keep your cool. Jij staat sterk. Hij is fout.

‘Hallo schat’, zei ik op de automatische piloot. Op de keukentafel had ik een wijnglas voor hem klaargezet en een plank met kaas en zoutjes. Terwijl ik een glas voor hem inschonk, gaf hij me een kus op mijn mond. Net als elke dag. Werktuiglijk. Zoals je elke dag de buurvrouw begroet, de vuilniszakken buitenzet en je boterhammen smeert. Omdat dat erbij hoort. Ik rook zijn adem, hij had bier op.

‘Hallo lieverd, hoe was je dag?’ Hij ging tegenover me zitten en ik deed zo normaal mogelijk. Keep your cool. Jij staat sterk. Hij is fout.

‘Ja, was leuk. Ik heb met Esther geborreld en verder wat boodschappen gedaan voor het weekend. Je moeder komt vrijdag eten. Hoe was het op de zaak?’ Ik bekeek hem eens goed. Zijn haar werd wat grijzer rond zijn slapen. Hij had nog steeds dat vrolijke hoofd. Uit zijn oren groeide haar. Vroeger had hij dat niet. Tussen zijn tanden zaten de resten van nootjes.

‘Prima, we hebben een mooie nieuwe klant binnengehaald. Een verzekeringsmaatschappij die een app wil. Een megaklus van bijna een ton. We hebben net nog wat gedronken om dat te vieren.’ Ik voelde aan mijn water dat hij bij Vera was geweest. En onwillekeurig dacht ik aan de scheiding en het geld dat ik eruit moest zien te slepen. Rustig blijven, herhaalde ik in mijn hoofd. Ik haalde diep adem en begon:

‘Siem, ik geloof dat we even moeten praten.’ Mijn stem kraste hoog.

‘Wat is er, schatje? Je kijkt bezorgd.’ Met zijn reebruine ogen keek hij me indringend aan. Wat een ongelooflijke schijnheil. Ik dacht aan de momenten waarop hij me gekleineerd had. Dat hij mijn mening niet op prijs had gesteld. Dat ik de tweede viool had gespeeld. En nu noemde hij me schatje.

‘Bezorgd? Dat is nog zwak uitgedrukt.’ Met mijn vlakke hand sloeg ik op tafel en bedacht meteen dat ik me niet zo moest laten gaan.

‘Sorry, ik bedoelde het niet zo’, zei ik. Verman je, sprak ik mezelf toe. Waarom ging dit nu al meteen niet zoals ik wilde? Hij keek me vragend aan.

‘Wat doe je? Wat is er?’ Geschrokken nam hij een slok van zijn wijn en staarde naar de grond.

‘Ik weet dat je het buiten de deur doet. En niet alleen buiten de deur.’ Ik ademde diep in door mijn neus en focuste op m’n verhaal. Ik vermeed zijn blik. ‘Godverdomme ook in ons bed. In onze badkamer. In ons huis. Ik geef je één kans om het hele verhaal te vertellen.’ Dat kwam er behoorlijk dreigend uit.

‘Ik denk dat je je vergist’, probeerde hij.

‘Als je denkt dat je dit kunt ontkennen, dan heb je het mis. Ik heb bewijzen.’ Hij zuchtte en keek me schuldbewust aan.

‘Oké, je weet het.’ Dat kwam er wel heel snel uit. Hij zocht naar woorden. Hij keek schichtig spiedend naar het plafond alsof daar het antwoord geschreven stond.

‘Ik heb inderdaad iets met Vera.’ Het voelde als een nederlaag. Iets in me had blijkbaar gehoopt dat het allemaal een misverstand was. Dat ik spoken zag. Dat hij voor altijd bij me zou blijven. Dit was helemaal foute boel.

‘Hoe heb je het ontdekt?’, vroeg hij met gedempte stem.

‘Een piek in het gasverbruik.’ Ik wees op Toon. Zag ik enige bewondering in zijn blik?

‘God wat stom. Nooit bij stilgestaan. Jij ook altijd met die Toon’, grapte hij. Weer die stilte. Ik vulde hem niet in. Ik vond het namelijk helemaal niet grappig. Vooral niet gaan babbelen nu. Laat hem het woord doen. Simon stond op en beende heen en weer tussen de boekenkast en de eettafel. Hij stopte bij Toon en tikte op zijn scherm. Hij wees de piek in het gasverbruik aan en keek nadenkend naar de grafiek. Vervolgens liep hij naar mij toe. Hij ging achter me staan en pakte me zachtjes vast bij mijn schouders. Ik voelde me in de tang zitten, zo op die stoel, terwijl Simon met trillende stem begon:

‘Sabine, je moet weten dat ik je nooit pijn heb willen doen. Vera en ik hebben gevoelens voor elkaar en die kunnen we niet onderdrukken.’ Een woedende misselijkheid stak op. Ik wilde me nog beheersen. Het was te laat. Ik walgde van zijn handen op mijn schouders. Ik sloeg ze hardhandig weg en sprong op.

‘Jij hebt helemaal geen gevoel. Ja, in die kleine kromme pik van je. Daar heb je gevoel in. Moest ze niet keihard lachen toen ze dat kleine ding van je bekeek? Zeker verblind door die zogenaamde liefde van jullie?’ Hij keek me afstandelijk aan.

‘Doe rustig, Saab. Je moet weten dat ik al een tijdje weet dat ik niet oud met je wil worden. Vera heeft de deur naar de toekomst voor me opengezet.’ De rust in zijn stem dreef me tot het uiterste.

‘Mijn god, ik ga bijna over mijn nek. De deur naar de toekomst opengezet? Je klinkt als Jomanda met je zweverige gewauwel’, krijste ik. De vermoeidheid tekende zijn gezicht. Tot mijn verbijstering haakte hij volledig af.

‘Whatever, Sabine. Wij zijn klaar, zoveel is zeker. We gaan de formaliteiten in gang zetten. Ik heb al een scheidingsadvocaat in de arm genomen. Ik raad je aan dit ook te doen.’

‘What the fuck! Jij bent achter mijn rug om de scheiding al aan het regelen? Wat een lef. Denk maar niet dat dit gemakkelijk wordt. Als je zo gaat beginnen, kun je je wel bergen.’ Mijn stem ging omhoog.

‘Volgens mij heb jij nooit iets ingebracht in dit huishouden, dus ik zou maar niet zo hoog van de toren blazen’, gromde hij. In één beweging veegde hij de hapjes en de wijnglazen van de tafel. In slowmotion zag ik ze op de grond stuiteren en in stukken uiteen spatten. De brie lag op z’n kant en plakte aan de houten vloer en de Japanse nootjes rolden onder de buffetkast. Zo had ik hem nog nooit meegemaakt.

‘Alles hier is van mij. Berg jij je dus maar’, brieste hij. Ik ging recht tegenover hem staan.

‘Jij hebt me de kans op een kind ontnomen met dat gore brokkelige trage zaad van je.’ Ik voelde dat ik spuugde terwijl ik naar hem stond te schreeuwen. Simon veegde mijn spuug van zijn wang.

‘Niks mis met mijn zaad. We passen zo ontzettend niet meer bij elkaar. Jij bent veel te zuur.’ Ik hapte naar adem en zocht naar een gevatte reactie. Hij beet me toe:

‘Al jaren loop ik me te ergeren aan je passieve houding en je gezeik. En neuken kun je ook niet.’ Er kwam geen tekst. Heel even werd het zwart voor mijn ogen, mijn keel werd dichtgeknepen. Ik keek nog een keer naar de wittige resten van de nootjes tussen zijn tanden en voelde een afkeer opkomen die ik nooit eerder had gevoeld. Ik nam een teug lucht en gaf hem een stomp. Bam! Boven op zijn neus. Zijn bril brak in twee stukken. Tot mijn grote ontzetting verscheen er bloed op mijn knokkels. Een beurse pijn stak op in mijn hand. Simon keek me verstoord aan. Niet geschrokken, niet gekwetst. Eerder geërgerd. Dat was niet het effect waarop ik hoopte. Ik probeerde hem in zijn ballen te schoppen, maar hij weerde mijn aanval af met zijn bovenbeen. Ruw pakte hij mijn pols vast en draaide mijn arm hardhandig op mijn rug. Waren we nou aan het vechten? Nog nooit eerder had ik hem een klap verkocht. En nog nooit eerder had hij me zo bruut aangepakt. Terwijl hij achter me stond, siste hij in mijn oor:

‘Doe toch normaal, Sabine. Je bent altijd al slecht geweest met woorden, maar dit is toch werkelijk het dieptepunt. Wat ben jij een sneu vrouwtje.’ Sneu vrouwtje. De woorden echoden na in mijn hoofd. Sneu vrouwtje. Ik wist godverdomme niks terug te zeggen en worstelde me los. Zwijgend raapte hij de resten van zijn bril op en gaf me een blik. De koudste blik ooit. Dit kwam nooit meer goed. Het was mijn eigen schuld. Ik schaamde me dat ik me zo had laten gaan.

‘Het spijt me, Simon. Sorry, sorry, sorry. Ik had je niet mogen slaan.’ Daar kwamen mijn tranen. Snotterend keek ik hem aan, liep op hem af en streek door zijn haar. Hij weerde rustig mijn streling af en negeerde me volledig.

‘Ik had inderdaad veel beter mijn best moeten doen de afgelopen jaren’, ging ik wanhopig door. Simon pakte stoïcijns zijn werktas op. Ging hij werkelijk weg?

‘Blijf alsjeblieft, laten we erover praten. Kunnen we het niet nog een keer proberen.’ Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Hou me nog eventjes vast, Siem. Beschouw het als een afscheid’, snikte ik en stortte mezelf op de grond. Ik kroop naar hem toe en klemde me vast om zijn knieën en drukte mijn gezicht tegen zijn bovenbeen aan. Daar lag ik op de keukenvloer. Amy Winehouse had het al voorspeld. Hij wurmde zich voorzichtig maar vastberaden los en liep richting de hal. Bij de deur draaide hij zich om en keek me spottend aan. Ik wist dat er nog een genadeklap zou komen. Een nekslag. Een dolkstoot die het laatste restje van mijn eigenwaarde eruit zou spugen.

‘Al was je de laatste op aarde.’

Mijn dank is groot

Zo’n boek schrijven is een magische reis. Langs de krochten van de fantasie. Waarbij je je afvraagt: kiest dit verhaal jou echt? Het was namelijk ook heel hard werken en onderzoek doen. Gesprekken voeren, weer geïnspireerd raken en aangeraakt worden door andermans verhalen. Groot is mijn dank dan ook voor alle mensen die op mijn pad zijn gekomen en me verder hebben geholpen.

Dank je wel Cecile Dijksman, voor je aansporing en oprechte feedback.

Dank je wel Wimie Wilhelm, voor je messcherpe en droge tips.

Dank je wel Rogier Proper, voor het sparren over verhaallijnen en karakters.

Dank je wel Han Moorrees, voor je beheerste kijk op de zaken. ‘Jij ziet alles veel te romantisch’, zei je. Een realitycheck die begon met een gesprek, zomaar in een vliegtuig.

Dank je wel Julie Beukers, voor je vriendschap en je heerlijke Schotse humor.

Dank je wel Elke Werkers, voor je luisterend oor en je vette lach.

Dank je wel Daphne Pas, voor je waardevolle aanscherpingen en de heerlijke reizen naar Curaçao.

Dank je wel Fleur van Bruggen, voor je aanmoediging en je observatievermogen.

Dank je wel Josephine Verhoef, voor je mooie tips en je bijstand.

Dank je wel Kim Holterman, voor jouw typisch nuchtere oppeppers vanuit het Oosten.

Dank je wel Renée de Wit, voor je lef, je inspiratie en je vriendschap.

Dank je wel Irene Kohlen voor je stevige punten op de i.

Dank je wel Simone Levie, voor je lessen en je feedback.

Dank je wel Richard Groenendijk, voor je scherpzinnige en humorvolle tips.

Dank je wel papa en mama, voor jullie steun door dik en dun. Alles dank ik aan jullie.

Dank je wel mijn lieve Sybren. Voor je spiegel, je eindeloze geduld en je inspiratie.