HET VERDRIET VAN DE VISSERS

© BJÖRN PEETERS

© ATELIERS CLAUDINE

www.peetersbjorn.be

www.ateliers-claudine.be

Editie: 2018

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of andere, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever, met uitzondering van korte passages bij besprekingen van het boek. Neem gerust contact op via de website van Ateliers Claudine indien je hier vragen over hebt.

De personages, plaatsen en gebeurtenissen in dit boek zijn fictief; elke gelijkenis met echte personen, plaatsen en gebeurtenissen is toevallig.

Afbeelding (silhouet): © marcovarro | Depositphotos.com

Afbeelding (Paris Skyline): © tangducminh | Depositphotos.com

Hikou (font): © Tugcu Design Co. | Creativemarket

1

Er klonk een hoge fluittoon en de deuren van de metro sloten. In het metrostel haalde een klein meisje van zes opgelucht adem en keek dan of ze haar handtasje nog bij zich had. Ze hadden het laatste eindje moeten rennen om de metro nog te halen, en even was ze bang geweest dat ze het in een van de lange metrotunnels had laten vallen.

“Ik denk niet dat ze ons gezien heeft.” zei iemand.

Het kleine meisje keek om naar haar grote zus, die naast haar in het metrostel stond. Zij was net zo goed buiten adem als het kleine meisje, ook al was ze bijna twaalf en had ze langere benen, waarmee ze makkelijker kon rennen. Maar ze was ook een beetje dikker geworden sinds de winter, en dat had natuurlijk zo zijn gevolgen.

“Mij heeft ze niet gezien.” zei de kleine Anaïs zelfzeker.

“Mij ook niet.” snauwde Paulette stilletjes.

Anaïs trok een gezicht alsof ze het niet geloofde, maar Paulette zei niets meer. Ze werden nog steeds achtervolgd, en ze wist dat ruziemaken hen niet zou helpen. Bovendien, zij was de oudste, en als ze gepakt werden, dan zou zij daar zeker de schuld van krijgen. Als oudste van de bébés was het haar taak om voor haar kleinere zussen te zorgen.

Ook als die vervelend tegen haar deden.

Paulette wreef met haar mouw het zweet van haar voorhoofd, maar had daar meteen spijt van. Ze droeg haar mooie blauwe kleed dat ze maar net had gekregen en vandaag voor het eerst droeg. Nu had het een veeg van zweet op de mouw, en dat speet Paulette.

Het was verschrikkelijk warm die dag.

Anaïs had rode wangen en hijgde, maar ze zag er blij uit en ze had een mooie glans in haar ogen. Ze zag er helemaal niet bezorgd uit, ondanks dat het tweemaal niet veel had gescheeld of ze waren gepakt geweest.

Naast de meisjes stond een lange, slanke dame die zeker zestig was. Ze keek de twee hijgende meisjes naast zich aan met een blik die zowel nieuwsgierig als afkeurend was. Kleine meisjes hoorden niet te rennen tot ze buiten adem waren en een rood gezicht hadden, leek de dame te denken.

Zeker geen meisjes met zulke mooie en dure kleren.

Het was druk in de metro. Anaïs en Paulette waren omringd met onbekende mensen van alle slag en leeftijd, maar enkel de oude dame hield hen in de gaten. Paulette keek haar uit haar ooghoek aan, en vond na even dat het genoeg was.

Ze mochten immers niet te veel aandacht trekken.

Natuurlijk konden ze van de oude dame wegstappen en verderop in de metro gaan staan, maar als het leek alsof ze voor de oude dame wegvluchten, dan dacht die misschien zeker dat ze iets te verbergen hadden. Paulette wist beter dan op die manier nog meer ongewenste aandacht te trekken.

Het was tijd om een trucje te gebruiken.

Ze stootte Anaïs aan, en toen die omkeek gaf Paulette haar heel subtiel een knikje, zodat Anaïs wist dat ze iets van plan was. Dan stak Paulette haar hand op en zwaaide, en ze keek naar verderop in het metrostel, alsof ze net iemand had gezien die ze eerst uit het oog verloren was.

“Kijk, daar staat mama.” zei ze tegen Anaïs.

Anaïs speelde het spelletje mee, en keek in de richting die Paulette uitkeek. Ook de oude dame keek die richting uit, maar ze zag niet meteen wie van de mensen in die volle metro de mama van deze twee meisjes kon zijn. Misschien die ene vrouw in de knalgele jurk? Ze had dezelfde blonde haren als dat kleine meisje en zij zag er net als hen duur gekleed uit.

Toen de oude dame weer naar beneden keek, zag ze dat de twee kleine meisjes weg waren. Ze keek nieuwsgierig om zich heen en zag na even dat de twee meisjes tussen de andere mensen op de metro drumden, en dan bij de vrouw in haar gele jurk gingen staan.

Dan was die vrouw dus toch hun mama.

Zouden ze haar in de metrotunnels uit het oog verloren zijn en daarom hebben moeten rennen? In die drukte kon dat wel. Ja, dat zou waarschijnlijk wel de reden zijn, dacht de oude dame.

Paulette had de vrouw in de gele jurk uitgekozen omdat ze er vriendelijk uitzag, en omdat ze een mooi kleed droeg. De vrouw was hen compleet onbekend, dus verzon Paulette snel een reden om met haar te praten. Ze vertelde aan de vrouw dat ze hun mama uit het oog verloren waren, en vroeg haar of zij wist waar ze moesten afstappen, als ze naar de Jardins de Luxembourg toe wilden.

“Oh dat is deze halte al.” zei de verbaasde vrouw.

Ze keek nieuwsgierig naar de twee mooie meisjes met hun mooie kleren, die plots naast haar stonden en haar met een lieve glimlach aankeken. De metro kwam een moment later al tot stilstand en op het perron drumden mensen voor de deur, klaar om in te stappen zodra ze konden. In het metrostel drumden enkele mannen in overals dichter naar de deur toe.

“Wil u ons helpen uitstappen?” vroeg Paulette.

“Ja, tuurlijk.” zei de vrouw moederlijk.

Ze gaf haar ene hand aan Paulette, en haar andere liet ze vastnemen door de kleine Anaïs, die een beetje aan het dromen was en nog steeds erg rode wangen had.

Tijdens het uitstappen kreeg Anaïs een duw, en dan nog een duw, weer van dezelfde man. Geërgerd stak ze haar hand uit om zijn portefeuille stelen, als wraak, maar Paulette zag het en ze gaf Anaïs snel een duwtje. Anaïs keek kwaad om, maar toen ze de waarschuwende blik van Paulette zag, zuchtte ze, en liet de man die haar had geduwd langs haar heen stappen.

Op het perron liet Paulette de hand van de vrouw los.

“Daar is onze mama.” zei ze, en ze bedankte de vrouw in de gele jurk om haar hulp. Dan zette ze het op een rennen en na nog even lief gezwaaid te hebben, rende Anaïs achter Paulette aan, de grote trap naar buiten op.

Op straat keek Paulette om zich heen.

Nergens was een spoor van achtervolgers te zien, maar ze was er niet gerust op. Nu ze al zo dicht bij huis waren, wilde ze zeker niet gepakt worden. Anaïs stond naast haar te dromen, en Paulette stootte haar even aan.

“Niet staan dromen; we kikkeren naar huis.”

“Ik ben moe; ik heb het warm.” klaagde Anaïs.

“Thuis kan je rusten en drinken.” zei Paulette, en dan nam ze Anaïs bij de hand. Er wandelde net een dikke dame langs hen heen, en Paulette ging naast haar wandelen. Ze trok Anaïs met zich mee, en beide meisjes hielden hun pas gelijk met die van de dikke dame. Haar omvangrijke figuur zorgde ervoor dat de meisjes vanaf de andere kant van de straat niet te zien waren en dus bleven ze naast haar stappen.

Een eind verderop bleef de vrouw voor de etalage van een winkel staan. Anaïs en Paulette bleven ook staan, bijna geheel aan het zicht onttrokken door haar grote lijf. Omdat de vrouw lange tijd bleef staan, en ze geen zin hadden om lang te wachten, keek Paulette uit naar iemand anders waarmee ze konden stappen.

Er kwam een klasje kinderen voorbij gestapt, samen met een mooie juf, die lang rood haar had, en een hoedje droeg. De kinderen waren wat ouder dan Anaïs en wat jonger dan Paulette maar de groep was groot en druk, dus kikkerde Paulette samen met Anaïs van achter de dikke vrouw naar het groepje kinderen en ze stapten met hen mee, zo onopvallend tussen de vele andere kinderen, dat alleen een geoefend oog hen zou opmerken.

Paulette keek tijdens het wandelen om zich heen, maar zag nergens een teken van hun achtervolgers. Ze begon trots te glimlachen. Nog even en dan waren ze thuisgeraakt zonder gepakt te worden, en wie weet zelfs zonder gezien te worden.

2

Noor stond in de keuken groenten te snijden, toen ze de bel van de voordeur hoorde. Een eind verderop in de grote keuken stond Wanda in de soep te roeren. Haar blik was dromerig en spijtig op de tuin achter het huis gericht. Ze had liever in bikini in de tuin liggen zonnen, zoals Ninette en Odette. Oh kijk, daar ging Butler weer aan Ninette haar gezicht likken.

Wanda lachte en keek dan om naar Noor.

“Moet ik de deur gaan opendoen?” vroeg ze.

“Laat De Barones het maar doen.” antwoordde Noor, en dan keek ook zij door het raam naar Ninette en Odette. “Die twee zouden beter studeren, in plaats van de hele dag in de zon te liggen braden.” zei ze nors.

Wanda gaf geen aandacht aan de opmerking; Noor was altijd een beetje norser als De Barones op bezoek was.

Weer klonk de bel van de voordeur.

Noor smakte haar mes op de snijplank, en keek om. Ze wachtte, en dan hoorde ze nog een keer de bel. “Kan dat mens nu niet even de deur opendoen.” mompelde ze, terwijl ze haar handen aan een keukenhanddoek afveegde.

“Ik zal wel gaan.” zei Wanda, om zo wie het ook was die aan de deur stond een slecht gezinde Noor te besparen. Na een aarzeling knikte Noor, en ze nam haar mes weer in de hand. Ze begon de rest van de wortelen te snijden, terwijl Wanda de keuken uit ging.

Plots werd de deur naar de tuin verder opengeduwd en er klonk getrippel van poten op de keukenvloer. Wanda voelde iets tegen haar been duwen terwijl ze de keuken uit ging en ze zette een stapje opzij om Butler door te laten.

Dus jij hebt de deurbel ook gehoord, dacht ze.

Butler zat al aan de voordeur te wachten toen Wanda de hal in kwam om open te doen. Terwijl Wanda de sleutel van het tafeltje nam, zwaaide de deur naar de salon een beetje open en er verscheen een imposant gezicht in de opening, getooid met gouden juwelen, fleurige make-up en nieuwsgierige ogen.

“Wie is daar?” vroeg De Barones.

“Ik moet nog opendoen.” zei Wanda glimlachend en zonder om te kijken. Het was maar goed dat Noor niet naar de deur was gekomen, dacht ze, want zij zou De Barones wel wat anders hebben geantwoord.

Zodra Wanda de deur opendeed, sloeg de hitte van de zon die op de voorgevel scheen in haar gezicht, en ze hapte heel even naar adem. In het huis viel de hitte mee, maar daar vooraan op de stoep, waar de zon de hele middag lang scheen, was ze echt drukkend en onaangenaam. Dat vonden de twee kleine meisjes die voor Wanda op het stenen trapje stonden ook.

“Eindelijk.” zei Paulette, en ze glipte naar binnen.

Anaïs zei niets maar haastte zich achter Paulette aan naar binnen, en ze wapperde met haar rokje terwijl ze in de hal stapte om zichzelf wat koelte te brengen. Beide meisjes zagen knalrood door de hitte, en er rolden zweetdruppels over hun voorhoofd en hun rug.

De deur naar de salon zwaaide nu helemaal open, en de imposante, fleurig geklede, als een paard zwetende Barones maakte haar opwachting in de hal. Ze keek met fonkelende ogen naar Paulette en Anaïs, en vroeg hen zonder omwegen of gène of ze onderweg waren gepakt; of gezien?

“Nee, natuurlijk niet.” zei Paulette wat ijdel.

“Ga even naar Noor.” zei Wanda tegen de meisjes, om te voorkomen dat ze nog meer vertelden. Het was immers niet de bedoeling dat De Barones al die dingen wist. Niet dat er veel te ontdekken viel deze keer, maar toch. Wanda wist dat het voor al deze kleine beetjes informatie was, dat De Barones bij hen op bezoek kwam en zich soms uren in de salon parkeerde. Wachtend tot er iets opwindend gebeurde, of er iets te ontdekken viel.

Met de flessen likeur om haar gezelschap te houden en de tijd te verdrijven, wachtte ze tot ze iets opving dat niet voor haar oren bedoeld was, of tot ze een van de bébés zover kreeg om iets te zeggen dat ze eigenlijk niet mocht zeggen. En nadien puzzelde ze zo goed als ze kon al die kleine beetjes informatie in elkaar, in een poging meer over de meisjes te weten te komen dan die haar wilden vertellen.

De Barones bedoelde er geen kwaad mee; haar neus in de zaken van een ander steken was een hobby van haar. Maar dat wilde niet zeggen dat ze het haar gemakkelijk moesten maken, en dus nam Wanda de kleine Anaïs en Paulette mee naar de keuken om aan Noor te vertellen hoe het was gegaan.

De Barones was hen graag gevolgd om te horen wat die twee kleine meisjes in de stad waren gaan doen, maar ze wist dat Noor in de keuken was. En als ze iemand liever uit de weg ging dan was het Noor wel, die lang niet zo vergevingsgezind als Flore was wat haar nieuwsgierigheid betrof.

Wanda keek even achterom en zag De Barones aarzelen, maar ze bleef niet staan om te kijken wat ze besliste. Ze volgde Anaïs en Paulette naar de keuken en zag daar dat Noor was gestopt met groenten snijden om in de soep te roeren.

“Ik heb dorst.” zei Paulette, en ze trok de koelkast open.

“Laat de deur niet te lang open staan.” zei Noor.

“Nee.” zei Paulette, maar in plaats van snel een fles drinken te pakken, bleef ze voor de open koelkast staan om de desserts die er in stonden te bekijken. Anaïs dook onder haar arm, nam een appelsapje uit de koelkast, en slurpte er luid aan. Dan wilde ze naar de tuin gaan om haar vogelhuisjes te inspecteren.

Maar Noor hield haar tegen.

“Hoe is het gegaan?” vroeg ze.

“Goed.” zei Anaïs, en meer had ze niet te zeggen, want ze was weer lekker thuis en ze had veel leukere dingen te doen dan proberen ongezien aan achtervolgers te ontkomen in de broeierig hete straten van Parijs - of daarover te vertellen.

“Is het eten al klaar?” klonk plots een zoete stem.

De Barones stond in de deuropening van de keuken, en keek met aandachtige ogen en gespitste oren om zich heen. Haar vraag, die als excuus moest dienen om te komen spioneren, was zo absurd dat Wanda in lachen uitbarstte.

“Natuurlijk is het eten nog niet klaar, het is drie uur.” zei Noor bot, zonder naar De Barones om te kijken.

“Wanneer is het dan klaar?” vroeg De Barones, die, nu ze de geuren van het eten opsnoof, zich bedacht dat ze toch best al wel honger had.

“Het is klaar als het etenstijd is.” zei Noor. “Als je eerder wilt eten, ga dan op restaurant in de stad. Ik kook niet op bestelling; en ga nu mijn keuken uit, het is hier veel te druk en dat werkt op mijn zenuwen.”

De Barones vertrok met een zucht uit de keuken, maar Noor was er niet gerust op dat ze niet achter de deur stond te luistervinken, dus zei ze tegen Anaïs en Paulette om later te vertellen hoe het gegaan was.

Wat later kwamen Marianne en Yolande thuis, samen met Agnès, Coralie en Noella. Ze kwamen naar de tuin, zodat de Barones hun gesprekjes niet zou overhoren, en Marianne liet ook Anaïs en Paulette bij zich komen. Ze zette zich neer op een van de bankjes in de tuin, en de vijf bébés gingen in kleermakerszit voor haar op de grond zitten. Ze zaten in de schaduw van de grote appelboom in de tuin, en Anaïs keek naar de appels die aan het dikken waren.

Yolande zette zich naast Marianne op de bank.

“Dat kon veel beter.” zei Marianne tegen de bébés.

“We zijn toch niet gepakt.” zei Paulette.

“Maar wel drie keer gezien.” zei Yolande ernstig.

De bébés hadden die middag een les ‘onzichtbare meisjes’ gekregen van Marianne, wat inhield dat ze vanaf een bepaalde plaats in de stad naar huis moesten zien te komen zonder dat een van de grote meisjes hen inhaalde en kon aantikken - wat gepakt worden heette - of hen kon zien en volgen. De bébés mochten zelf de weg naar huis kiezen en kregen vijf minuten voorsprong vooraleer de grote meisje hen kwamen zoeken. Paulette en Anaïs waren door Yolande gevolgd, terwijl Agnès, Coralie en Noella door Marianne waren gevolgd.

Noella en haar groepje hadden het er het minst goed van af gebracht; Marianne had hen snel gevonden, en ze had hen ook makkelijk kunnen volgen. Uiteindelijk had ze hen lang voordat ze thuis waren al aangetikt, en ze had hen nog even op straat gehouden om hen extra tips te geven.

Paulette en Anaïs hadden de oefening beter afgewerkt.

Maar dat was niet heel ongewoon want Paulette was de oudste van de bébés, en zij kreeg niet alleen van Marianne, maar ook van Flore lessen. Ze kende meer trucjes en ze had ook meer ervaring dan de andere bébés. Maar daar hield Yolande rekening mee, en ze was erg streng voor Paulette.

“Drie keer gezien worden is te veel.” zei ze. “En als jullie niet dat eindje hadden gerend in het metrostation, dan had ik jullie aangetikt, zeker weten.”

“Maar we zijn toch ontsnapt.” zei Paulette.

“Lopen is bijna nooit een goed idee.” zei Marianne.

“Maar ik voelde dat er gevaar was.” zei Paulette, die sinds een paar maanden ‘intuïtie’ lessen kreeg van Flore, net bedoeld om haar alerter te maken op naderend gevaar, terwijl ze omringd was door mensen. Maar Marianne betwiste niet dat ze iets had moeten doen, alleen wat ze had gedaan.

“Er zijn veel betere manieren om aan je achtervolgers te ontkomen.” zei ze. “Rennen trekt de aandacht en er is te veel dat mis kan gaan; tegen iemand aan lopen, struikelen of gewoon de verkeerde kant uit rennen en niet meer verder kunnen, is al dat nodig is om in het nauw gedreven en gepakt te worden. Deze les heet niet voor niets ‘onzichtbare meisjes’ - als je dacht dat Yolande in de buurt was, had je wat anders moeten verzinnen, en het niet op een rennen zetten.”

Paulette knikte, een beetje beschaamd.

Marianne en Yolande bespraken nog even de fouten die de bébés hadden gemaakt met hen, maar dan keek Marianne op haar horloge en zei dat de les afgelopen was.

“Ga maar wat spelen; straks is het alweer etenstijd.”

Dat lieten de bébés zich geen twee keer zeggen, want ze hadden al de hele dag lang lessen gekregen en het vooruitzicht om even hun zin te kunnen doen was erg aanlokkelijk. En met De Barones in huis zou er vast nog wel wat te beleven vallen.

3

Ook na het avondmaal, dat ondanks de aanwezigheid van De Barones redelijk rustig verliep, waren de bébés vrij om te doen waar ze zin in hadden. Ze kozen ervoor om een gezelschapsspel te spelen, en hielpen Noor de grote tafel in de eetkamer af te ruimen en schoon te maken, zodat ze daar konden spelen.

De Barones trok zich na het eten meestal terug in de salon om borrels te drinken, maar dit keer vroeg ze aan de bébés of ze met hen mee mocht spelen. Paulette opende net de speldoos, en ze keek nogal twijfelachtig op naar De Barones.

“Als je niet valsspeelt.” zei ze na wat denken.

“Alleen als jullie ook niet vals spelen.” zei De Barones.

“Wij spelen niet vals.” zei Agnès.

“Dat is moeilijk om te geloven, van meisjes die zo goed kunnen liegen als jullie - vragen de groten jullie niet om tijdens het spelen jullie leugentjes te oefenen?” vroeg De Barones, maar de bébés hapten niet toe op het visje dat ze gooide. Ze zeiden haar om op de stoel naast Anaïs te gaan zitten, en vroegen haar dan of ze de spelregels al kende.

“Ja, je koopt straten en huizen, en dan krijg je geld als er iemand komt logeren, is het niet?”

“Ja; er zijn nog regels maar die zullen we wel uitleggen als er iets gebeurd; je moet nu een pion kiezen. Maar eerst kiezen wij want het is ons spel.” zei Paulette, en zo kwam het dat De Barones voor de boot koos, die geen van de bébés wilde hebben en die anders altijd in de doos bleef liggen.

Noor kwam af en toe de eetkamer binnen om te kijken hoe het spel verliep; en ze legde meer dan eens haar oor te luister tegen de deur van de eetkamer, om te horen of de bébés niet hun mond voorbij praatten tegen De Barones.

Toen ze na een tijd merkte dat het spel rustig verliep, en dat De Barones geen al te ongepaste vragen stelde, ging Noor bij de andere grote meisjes in de salon zitten. Daar nam ze haar doos met naaispullen en begon scheuren te naaien, afgetrokken knoppen weer aan te maken en andere kleine herstellingen te doen, terwijl ze met de andere meisjes praatte. Een half uur lang bleef het redelijk stil in de eetkamer maar dan ontstond er even ophef, en Noor stond op om even te gaan kijken wat er aan de hand was. Zodra ze de eetkamer binnen kwam, hielden zowel de bébés als De Barones hun mond en alle zes ontkenden ze dat er iets aan de hand was.

Noor keek wantrouwig maar ging weer naar de salon.

“Jullie hebben valsgespeeld.” zei De Barones zachtjes, en haar verontwaardiging was groot. Maar de bébés ontkenden dit, en de waarheid was dat ze werkelijk niet hadden valsgespeeld. Wat ze wel hadden gedaan, was samengewerkt om De Barones, die niet alleen ouder maar ook slimmer dan hen was, van een nakende overwinning naar een triest bankroet te drijven.

“Afspraken maken is vals spelen.” zei De Barones.

“Verliezers klagen altijd.” zei Paulette.

Maar De Barones was nog niet klaar om haar verlies toe te geven, en deed een poging tot onderhandelen. “Geef me een lening van de bank; dan kan ik verder blijven spelen.” zei ze, en Coralie, die de bank beheerde, keek twijfelend.

“Nee want je gaat het niet teruggeven.” zei ze na even.

“Ik heb onderpand.” zei De Barones.

“Wat is dat?” vroeg Coralie.

“Iets dat je in de plaats krijgt.” zei Paulette.

“Een zomerhuis, aan de kust.” zei De Barones.

“Dat bestaat niet!” zei Coralie.

“Niet in het spel; een echt zomerhuis.” zei De Barones en nu had ze de aandacht van de bébés. “Als jullie winnen en ik kan de lening niet terugbetalen, dan mag je het deze zomer hebben en er op vakantie gaan.”

Paulette en de bébés overlegden kort met elkaar, waarna Coralie een aantal briefjes groot geld aan De Barones gaf, die het geleende geld glunderend aannam.

Een kwartier later kwamen de bébés de salon binnen, op de voet gevolgd door De Barones, die knalrood zag, en zich met een zucht en wat gemopper in haar zetel liet zakken.

“We kunnen op vakantie!” verkondigde Agnès luid.

Noor en de andere meisjes keken om, en toen Paulette hen had uitgelegd wat er was gebeurd, sloegen Wanda en Odette een hand voor hun mond om discreet te lachen. De Barones liet zich door Flore een borrel inschenken, en sloeg hem dan met een grote zwaai achterover.

Noor zat nog steeds aandachtig over haar naaiwerk gebogen en ze zei zonder op te kijken: “Dus je maakt met andere woorden dezelfde fouten in een spel als in het echte leven - dat is bemoedigend.”

De Barones was van een oud adellijk geslacht, maar haar rijkdom was dankzij haar inmiddels overleden man, niet meer zo groot als de pracht en praal van haar leven deed vermoeden. En de vele huizen die ze bezat, dienden vaak als onderpand voor een heleboel leningen, die ze niet kon afbetalen en ook niet van plan was ooit te proberen afbetalen.

De Barones hield er niet van om daaraan te worden herinnerd, en stond geschandaliseerd recht. Heel even stond ze Noor vanuit al haar grote waardigheid aan te kijken, maar toen ze zag dat Noor geen enkele aanstalten maakte om zich te verontschuldigen, ging ze zonder een woord de salon uit.

Flore zuchtte en volgde haar dan

“Noor, je hebt haar trots gekrenkt.” zei Wanda.

“Je zou denken dat haar trots gekrenkt is als ze een spel verliest terwijl ze speelt tegen vijf kleine meisjes.” zei Noor, die nog steeds niet van haar naaiwerk opkeek.

De bébés waren niet zeker of ze wilde lachen of huilen.

Ze vonden het best grappig dat ze De Barones hadden gepluimd, zoals Coralie het zei. Maar nu Noor De Barones zo in haar trots had gekrent, waren de bébés niet zeker of ze nog steeds haar zomerhuis zouden mogen gebruiken.

Al snel bleek van wel.

Flore kwam de salon weer binnen en zei tegen Noor dat ze te ver was gegaan, door die opmerking te maken. “Ik heb je gevraagd daar discreet over te zijn; ongeacht wat je persoonlijk over haar denkt, we hebben haar hulp nodig. Vergeet niet dat we in haar huis wonen, of wil je graag nog eens verhuizen.”

Nu legde Noor haar naaiwerk even neer en ze keek op.

“Goed, ik zal me verontschuldigen.” zei ze.

“Nee.” zei Flore. “Zo werkt het niet bij haar; we doen nu alsof dit nooit is gebeurd. Dat zal zij ook doen, de volgende keer dat ze ons ziet. Het laatste dat ze erover zei was dat ze zich altijd aan haar woord houd; ze gaf me het adres van haar zomerhuis aan de kust, zodat we daar naartoe kunnen.”

“Waarom zouden we daar naartoe gaan.” zei Noor, en ze liet een rok van Coralie in de wasmand vallen. Dan nam ze een bloes van Anaïs uit een andere wasmand en ze zei tegen de bébés om naar boven te gaan en hun pyjama’s aan te trekken. Daarop vertrokken vijf teleurgestelde meisjes naar boven en Paulette trok de deur van de salon zacht achter zich dicht.

“Ik zie een vakantie aan zee wel zitten.” zei Wanda.

“Ja ik ook.” zei Odette snel, terwijl ze zichzelf wat koelte toewuifde met een magazine. Zelfs nu het avond was, bleef het onaangenaam warm in huis.

“We kunnen allemaal wel een vakantie gebruiken, denk ik.” zei Flore, en ze keek naar Noor. Die zuchtte, denkend aan al de drukte die een treinreis naar de kust met zich mee zou brengen. Dan legde ze haar naaiwerk neer, keek Flore aan en knikte.

“Goed, maar vertel de bébés nog niets.” zei ze. “Anders doen die vannacht geen oog dicht.”

4

De trein denderde door het weidse landschap. De zon was nog niet erg lang op en de weinige wolken die aan de hemel te zien waren, hadden allemaal mooie kleuren.

Anaïs zat dromerig naar buiten te kijken.

Butler lag aan haar voeten en hij zuchtte diep, waardoor zijn lippen even flapperden. Hij hield niet zo van de trein, zeker niet nu het er zo warm was. Het leek wel alsof de hitte van de vorige dag nog in de wagon hing, en ook de bébés waren aan het zweten. De wind die door het kleine open raampje blies, bood hen een beetje verkoeling, maar die reikte niet tot beneden op de grond, waar Butler lag te rusten.

“Anaïs, jij bent aan de beurt.” zei Noella.

Ze waren een spelletje aan het spelen, maar Anaïs was er niet met haar gedachten bij. Ze legde zonder nadenken een kaart af en Coralie was snel om ze voor zich op te eisen. Coralie grinnikte toen ze de kaart had genomen, maar Anaïs zag het niet. Ze was weer naar buiten aan het kijken en in gedachten was ze al op het strand.

Een jaar geleden was ze voor het eerst in haar leven naar het strand gegaan, samen met de andere meisjes. Maar dat was maar één dag geweest, en nu gingen ze twee hele weken. Er zou zoveel te doen zijn; zoveel te beleven zijn!

Anaïs wilde dat ze er eindelijk zouden zijn.

Ze legde haar kaarten op tafel en stond recht.

“Speel je niet meer mee?” vroeg Noella.

“Ja, ik speel niet meer mee.” zei Anaïs.

“Ik win!” riep Coralie.

“Nee, het spel is niet gedaan.” zei Noella.

“Jawel want Anaïs is gestopt.” zei Coralie.

“Niemand wint, we beginnen opnieuw.” zei Paulette, en ze nam de kaarten die Coralie nog in haar hand hield. Ze stak ze bij de anderen in de stapel, en Coralie zag eruit alsof ze op het punt stond de kaarten uit Paulette’s hand te slaan. Anaïs liet haar kibbelende zussen achter en huppelde door de wagon. Butler stond op van zijn rustplaats onder de bank en trippelde op zijn gemak achter Anaïs aan, loom door de warmte in de trein, maar blij om even van zijn plaats te komen.

Er zaten niet zo veel andere mensen in de trein.

Enkele van hen keken even opzij toen ze het kleine meisje in haar fleurige rode kleed voorbij zagen huppelen, op de voet gevolgd door haar hond. Anaïs had geen aandacht voor hen en zong zacht een liedje voor zichzelf.

Une araignée, sur le plancher

Se tricotait des bottes

Dans un flacon, un limaçon

Enfilait sa culotte

Een spin, op de vloer

Breit zichzelf botjes

In een fles, trekt een slak

Zijn onderbroekje aan

Wanda zag Anaïs naar haar toe komen en glimlachte. De andere grote meisjes zaten een eindje verderop in de wagon, want ze waren het een en ander aan het bespreken waar de bébés - of de andere mensen in de trein - niets van hoefden te horen. Maar Noor dacht er niet aan om de bébés zonder toezicht aan het andere eind van de wagon te laten zitten. Dus had Wanda zich halfweg de wagon gezet, op een plaats vanwaar ze de bébés in de gaten kon houden.

Anaïs was eigenlijk onderweg naar Noor, maar toen ze langs Wanda heen stapte, sloeg die snel haar arm om het meisje en trok haar bij zich.

“Wat is er klein vogeltje, ken je mij niet meer?” vroeg ze.

“Jaweeel.” zei Anaïs lachend, en ze liet zich door Wanda op schoot nemen. Ze keek in Wanda’s mooie bruine ogen, en ze liet zich verwarmen door haar liefdevolle glimlach. Anaïs was dol op Wanda maar ze hield op een andere manier van haar dan van Noor hield, die ze als haar mama beschouwde.

Wanda was een leuke grote zus.

Iemand aan wie ze geheimen kon vertellen, en met wie ze ondeugende grapjes kon maken. Iemand die haar beschermde als het nodig was, maar die haar ook snoepjes liet eten wanneer dat eigenlijk niet mocht van Noor.

“Heb je geen zin meer om te spelen klein vogeltje?”

Sinds Anaïs zoveel interesse had gekregen in de vogels die in de tuin hun nest maakte, in de nestkastjes die daar hingen, was Wanda haar ‘klein vogeltje’ beginnen noemen. Anaïs vond het fijn om zo genoemd te worden, en ze zuchtte gelukkig terwijl ze haar hoofd tegen Wanda’s schouder liet rusten. Dan schudde ze haar hoofd, en haar ogen fonkelden.

“Wat ga je dan doen?” vroeg Wanda.

“Naar Noor.” zei Anaïs.

“De groten zijn even aan het praten.” zei Wanda.

“Wanneer zijn ze klaar?”

Wanda boog langs Anaïs heen en keek naar het andere eind van de wagon, waar de grote meisjes zaten. “Misschien zijn ze intussen klaar.” zei ze. “Ga anders eens kijken, maar kom terug als Noor het zegt.”

Anaïs liet zich van Wanda’s schoot afglijden en huppelde verder door de wagon, naar Noor toe. Butler ging achter haar aan, maar niet zonder eerst vriendschappelijk over Wanda’s blote benen te likken. Waarop Wanda met een gepijnigd gezicht snel in haar handtas naar een zakdoekje zocht, om de kwijl van haar been te vegen.

De grote meisjes waren net klaar met praten toen Anaïs bij hen kwam. Flore stond recht om even naar Ninette en Odette te gaan. Die waren een eind verderop nogal luidruchtig aan het lachen en giechelen, met hun blote benen hoog in de lucht, op de hoofdleuning van de bank voor hen. Marianne stak een telefoon in haar handtas en nam dan haar boek, om een stukje te lezen.

Noor keek geïrriteerd naar Ninette en Odette.

Anaïs hoorde nog net dat Noor zei: “als die shorts van hen nog korter waren, dan dachten de mensen dat ze daar in hun blote billen zaten. Ik wil dat ze iets anders aantrekken Marianne, ik meen het.”

“Flore zal wel met hen praten.” zei Marianne kalm, en ze sloeg haar boek open. Ze zette ook haar zonnebril op, zodat ze makkelijker kon lezen in het felle zonlicht dat door het raam in de trein viel en op de bladzijden weerkaatste.

Anaïs herinnerde zich de discussie die Noor met Ninette en Odette had gevoerd, vlak voor ze vertrokken. Vooral dan met Ninette, eigenlijk. Die had erop gestaan een minishort te dragen omdat het warm was. Waarop Noor haar had verweten met opzet de aandacht van mannen te willen trekken, door in haar blote billen over straat te lopen.

De discussie was besloten met Ninette en Odette die een broek aantrokken over hun korte shorts, maar intussen hadden ze die uitgespeeld en zaten ze weer in hun shorts, met hun benen heel zichtbaar voor iedereen die ze wilde zien.