OMDAT JE EEN MEISJE BENT

Assita Kanko

Omdat je een meisje bent

Verhaal van een besneden leven

© 2019 Assita Kanko en Doorbraak Boeken,

initiatief van cvba Perruptio, uitgever van Doorbraak.be

uitgeverij@Doorbraak.be

www.doorbraakboeken.be

twitter@red_doorbraak

www.facebook.com/doorbraakbe

NUR 740

ISBN 978 94 92639 29 5

e-ISBN 978 94 92639 32 5

Boekverzorging: Parador Design

Redactie: www.hetlaatstewoord.media

Cover: Maarten Debruyne

Coverfoto’s: An Clapdorp

Deels gebaseerd op Assita Kanko, Parce que tu es une fille, Renaissance du livre, 2014

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder de uitdrukkelijke voorafgaande en schriftelijke toestemming van de uitgever, behalve in geval van wettelijke uitzondering.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored or made public by any means whatsoever, whether electronic or mechanical, without prior permission in writing from the publisher.

Ik kan niet ten volle genieten van mijn ontluikende vrijheid als vrouw wetende dat ergens op deze wereld een vrouw moet lijden enkel en alleen omdat ze als vrouw geboren werd. Haar leed is ook een beetje mijn leed.

Voor mijn dochter Axelle en mijn zus Zoenabo.

Voor mijn moeder. Ik ben trots op haar, op de weg die ze heeft afgelegd en op haar bewustwording.

Voor mijn vader, voor alles wat hij me geleerd heeft.

Voor mijn beste vriendin.

Voor de miljoenen meisjes die ik zou willen redden van deze praktijk.

Met het oog op hun privacy werden de namen van enkele personages in dit boek gewijzigd.

1

Storm
onder
een rok

We komen op tijd aan in het restaurant. M. reikt zijn hand uit om de grote grijze deur voor me te openen, hoewel een ober net op het punt staat dat te doen. Ik ga hem voor, gelukkig en sereen. Zo zorgeloos, zo vrij. Als ik denk aan de vele vrouwen op deze wereld die zoiets eenvoudigs niet kunnen doen, een deur binnengaan met de man van hun keuze om iets te gaan eten! Voor ons lijkt dat zo banaal dat we weleens vergeten dat andere vrouwen, zelfs hier of elders in de wereld, hun leven zouden riskeren als ze zoiets zouden proberen. Maar ik ben niet vrij. Hoe kan ik me volledig vrij voelen terwijl zo veel vrouwen nog lijden? Ik denk aan het humanisme van Hemingway. In zijn beroemde roman Voor wie de klok luidt verwijst hij naar de dichter John Donne die schreef: “Vraag nooit voor wie de klok luidt, hij luidt voor jou.” Als hij luidt voor één iemand, luidt hij dus ook een beetje voor ons allemaal. Ik ben het altijd eens geweest met deze opvatting. Ik ervaar dan ook heel sterk dat het leed van een vrouw het leed van alle vrouwen is. Het leed van de anderen raakt ook ons. Omdat we allemaal mensen zijn.

Ik stap binnen en glimlach naar de ober. Ik kijk snel om me heen en wat ik zie bevalt me, een eenvoudig en modern decor.

Ik kijk naar M. en lach hem toe. Het voelt zo goed om behandeld te worden als een vrouw en tegelijk zo vrij te zijn. Ja, ik ben even gelukkig te weten dat ik een vrouw ben, te genieten van al die traditionele waarden en tegelijk toch mezelf te zijn, zonder ooit als een object te worden beschouwd.

Ik maak mijn blik los van zijn sprankelende ogen en staar naar zijn grote, zongebruinde handen. Ik heb M. echt graag. Hij is zo’n mooie man. Wat ik vooral zo fascinerend aan hem vind, is de oprechtheid die spreekt uit elk gebaar, elk woord. Door die ontroerende oprechtheid, als hij bijvoorbeeld verwonderd is over iets heel eenvoudigs of moppert om niks, zie ik in zijn volwassen gezicht de ogen van een kind. Dat raakt me echt en dan heb ik zin om me in zijn armen te werpen. Maar dat doe ik niet natuurlijk. Uit verlegenheid? Neen. Uit angst dat dit een stap verder zou gaan. Dat hij erachter zou komen … dat hij zou ontdekken wat geleidelijk mijn geheim is geworden. Dat ik me schuldig, een slachtoffer zou voelen.

Wat zou hij denken, als hij het wist? Zou hij me nog altijd zien als … als een volwaardige vrouw? Of zou hij me minder vrouw vinden, nog niet de helft van een echte vrouw? Zou hij nog van me houden? Bij die gedachte begin ik te blozen, maar gelukkig is dat niet meteen zichtbaar bij mij.

Ik kijk hem aan en grijp naar mijn glas op zoek naar houvast. Gelukkig word ik niet rood. Toch niet zo dat het opvalt.

Ik glimlach en stoot in een onhandige beweging mijn glas champagne om. Ik ben altijd zo onhandig geweest. Als klein meisje moest ik plastic glazen en borden gebruiken om te eten en te drinken, terwijl mijn jongere broers mooie glazen kregen.

Ik kijk hem beschaamd aan. Mijn glimlach is verdwenen. Hij kijkt me lachend aan. Ik weet zeker dat zijn broek doorweekt is, maar hij is lief en tactvol en probeert dat, wat onbeholpen, te ontkennen om me gerust te stellen. Maar zijn plagerige blik, met dat schalkse kantje alsof hij lacht om een binnenpretje, verraadt hem en doet me smelten. Ik heb zin om zijn hemd open te scheuren … Waren we maar alleen op een onbewoond eiland. Snel. Snel aan iets anders denken. Ik vertel hem dat ik al mijn hele leven onhandig ben en dat mijn ouders in Afrika vroeger breekbare spullen vasthielden als ik voorbijkwam. Hij lacht luid en zegt dat hij dat schattig vindt. Hij meent het. Voor hem hoef ik helemaal niet te veranderen. Ik heb het nooit gezegd, maar ik zou echt willen dat ik niet zo onhandig was. Dat zou me heel wat gênante situaties bespaard hebben.

M. plaagt me en neemt teder mijn hand. Zijn vrolijke en ondeugende blik doet me ongezien beven. Een golf van verlangen overspoelt me. Zou M. nog zo’n vrolijke pretoogjes hebben als hij het wist? Zou hij me willen terugzien? En welk excuus zou hij verzinnen?

Kunnen mannen dat raden zonder dat je iets zegt? Mijn hoofd zit vol vragen, de ene nog absurder dan de andere. En dat ik zo goed als geen seksuele ervaring heb, maakt het er niet makkelijker op. Niemand heeft ooit de moeite genomen om me meer uitleg te geven. Mijn verlangens maken me weerloos. Maar moet je dat wel begrijpen? Misschien moet je het gewoon laten gebeuren. Geleidelijk je weg vinden. Er bestaat immers geen handleiding! Om eerlijk te zijn, weet ik van niets.

Ik kijk M. aan. Al snel begin ik mezelf te verliezen in zijn blauwe ogen. Hij glimlacht en streelt mijn wang. Mijn blik laat hem niet meer los. En als ik het hem zou zeggen? En als ik het hem zou zeggen? Hier, nu? Tussen de mosselen en het dessert, in dit Brusselse restaurant met zijn bemoedigend decor?

Oh nee, ik wil niet dat hij medelijden heeft. Neen! Ik wil zijn liefde, zijn passie, niet zijn compassie. Al die magische momenten van intens samenzijn die ik met hem wil beleven, zijn die voor eens en voor altijd besmeurd? Toch zijn deze gevoelens, waardoor we allebei overmand worden, oprecht. Als ik plots geen vrouw meer zou zijn … in zijn ogen, dan zou dat beslist een probleem opleveren. Ik begin mijn twijfels over mijn vrouwelijkheid op te rakelen. Ik ben elegant en verleidelijk, maar voel me niet helemaal vrouw. In dat opzicht ziet het er niet goed uit.

Ik weet zelfs niet waar dit gevoel van ontoereikendheid vandaan komt. Komt het door mijn verminkte lichaam of zit het in mijn hoofd? Na de verleiding en de eerste momenten van tederheid verlies ik mijn zelfvertrouwen en heb ik mijn tegenstrijdige gevoelens niet langer in de hand. Ik word overmand door twijfels. Heb steeds meer behoefte aan liefde.

Alsof degenen van wie ik het meeste houd me op elk ogenblik zouden kunnen verlaten. Als ik mijn liefde toon, heb ik het gevoel dat ik mezelf in gevaar breng. Alsof mezelf zijn plots niet langer goed genoeg is. Dat is absurd, ik weet het, maar ik kan er niets aan doen. Soms is de twijfel, gegrond of niet, zo groot dat ik wegloop en mijn verdriet wordt dan alleen verzacht door de tijd en door deze eenzaamheid die ik zo vaak voel.

Ik kijk M. aan. Ik probeer niets te laten blijken van al die vragen die door mijn hoofd spoken. En M. merkt er niets van. Dat denk ik tenminste. In de loop der tijd heb ik geleerd om mijn emoties te verbergen en al op heel jonge leeftijd schreef ik mijn gevoelens neer in mijn schriftje.

M. gaat eventjes weg en raakt in het voorbijgaan zachtjes mijn schouder aan. Die aanraking ontroert me en ik voel een storm in me opkomen, mijn gezicht en mijn hart lichten op. Ik kijk hem na en voel de drang om zijn naam te roepen zodat hij zich omdraait, enkel om zijn stralende gezicht te zien, die spiegel die me meevoert naar zijn wereld. Maar ik zou niet weten wat te zeggen en ik zou zo dom overkomen. Nu M. even weg is, word ik overspoeld door herinneringen uit een ver verleden die zich steeds scherper aftekenen, alsof ik door een verrekijker kijk. Deze herinneringen zijn door de jaren heen zo vaak teruggekomen, maar worden in mijn hoofd telkens sneller afgespeeld en doen in mijn binnenste golven van emoties losbarsten die nooit aan kracht inboeten, integendeel. En die eenzaamheid als ik liefde voel …

Het is markt die dag. 14 juli, mijn verjaardag. Ik weet niet dat de straten van Parijs vollopen om de vrijheid en de Republiek te vieren. Ik weet zelfs niet dat Frankijk bestaat! Mijn wereld is helemaal anders en ik kan me zelfs niet voorstellen dat andere mensen, ergens, vrijheid vieren. Het is heel druk.