GEEN BLAD VOOR DE MOND

JEAN-
MARIE
DEDECKER

GEEN BLAD
VOOR DE
MOND

© 2019 Jean-Marie Dedecker en Doorbraak Boeken,

initiatief van cvba Perruptio, uitgever van Doorbraak.be

uitgeverij@doorbraak.be

www.doorbraak.be/uitgeverij

@DoorbraakBe

www.facebook.com/doorbraakbe

NUR 740, 754

ISBN 978 94 92639 34 9

e-ISBN 978 94 92639 36 3

Redactie www.hetlaatstewoord.media

Cover & binnenwerk www.intertext.be

Coverfoto Mechtilde Sinnesael

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder de uitdrukkelijke voorafgaande en schriftelijke toestemming van de uitgever, behalve in geval van wettelijke uitzondering.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored or made public by any means whatsoever, whether electronic or mechanical, without prior permission in writing from the publisher.

Inleiding

Ik zet mij in voor een wereld
die de mijne niet meer is

Stilaan kom ik tot het inzicht dat de idealen die ik heb nagestreefd, de richtlijnen en de ideologie niet meer zijn waarop mijn nageslacht vandaag zit te wachten. Eerder relieken uit het verleden en nostalgische stuiptrekkingen dan maatschappelijke recepten. Tolerantie was vroeger anderen de ruimte geven om aan hun meningen en wereldbeschouwingen uiting te geven, ook wanneer die heftig botsten met je eigen wereldbeschouwing, en het was ook gedogen dat men hun wereldbeschouwing mocht bekritiseren. In de multiculturele samenleving is dit stilaan onmogelijk geworden. Dingen die anderen zouden kunnen krenken en beledigen of die aanstootgevend kunnen zijn mogen niet meer geuit worden. De aanhangers van dit multiculturele tolerantiebegrip vinden immers dat je geen dingen meer mag zeggen waaraan de meest intolerante minderheden aanstoot nemen. Dit is mijn wereld niet meer.

Mijn moeder was een vrouw voor wie men ging staan. Mijn vader was een man achter wie je kon staan. Mijn grootouders hebben tot aan hun overlijden bij mijn ouders ingewoond. Eigenlijk was het omgekeerd. Toen mijn moeder zwanger was van haar eerste worp – er volgden er nog zes – is ze ingetrouwd bij haar eigen verwekkers. Zorgen voor elkaar was toen een natuurwet, over de generaties heen. Zelf is mijn moeder heengegaan in een opbergtehuis omringd door lieve oudjes die al jaren in hun doordrenkte pampers zwijgend zaten te dommelen en te verlangen naar een natuurlijk einde van hun aards bestaan als vergeetouders, wachtend op bezoek dat hen meestal is vergeten. Ik trek er zelf nooit in als het begint te duisteren onder mijn schedel, en voor een mantelzorger moet er ook niemand zorgen. Voor elkaar zorgen staat immers in mijn huwelijksboekje. Ik begin nu al te sparen voor een paar rollators en een beginvoorraad incontinentieluiers. Mijn vrouw heeft stilaan een paar tennisellebogen van het breien aan een plaid om ons warm te houden bij een standje rollatorseks. Zo wil ik heengaan wanneer het begint te sneeuwen in mijn hoofd. In haar schoot, en niet in een brits tussen een leger rochelende knuffeldementen in een bejaardenreservaat met op de achtergrond walvismuzak; gevangenen in een roes van palliatieve hardnekkigheid.

Met mijn ouders had ik het nooit over seksuele geaardheid. Ik hoorde pas veel later dat ze hetero waren. In mijn jeugd was zelfbevrediging des duivels, je werd er blind van. Vandaag organiseren ze een masturbatiedag. Van een ombouwpakket had ik nooit gehoord, vandaag moet je ervoor applaudisseren. Op het LGBTQ-festival van München worden er in de zoo rondleidingen georganiseerd met als thema homoseksualiteit in het dierenrijk. Twee mannelijke pinguïns stalen er immers eieren van heteroseksuele paren. Van zo veel hypocrisie zakt mijn broek af. We worden met de hamer ‘vergenderd’. In Sint-Pieters-Woluwe verving Ecolo-schepen Caroline Lhoir het woord vader en moeder door ouder 1 en ouder 2 op de inschrijvingsformulieren voor de gemeentelijke crèches. Jongetjes krijgen in IJsland gendercompensatielessen en moeten elkaars nagels lakken. Dat meisjes zo met uiterlijk bezig zijn, is echter net iets waar ze juist vanaf moeten in plaats van het op te leggen aan de jongens, die nu grotendeels de slaaf zijn van de modedictatuur. Genderprofeten maken ons wijs dat er behalve biologische kenmerken geen essentiële verschillen zijn tussen man en vrouw. Dat ze zich verschillend gedragen komt voor door de maatschappelijke structuren en het verwachtingspatroon. De mannelijke identiteit wordt verdacht gemaakt door de bidsprinkhanen van het gendergeloof.

Man, vrouw? Doe mij maar gewoon mens. Ook in seksuele geaardheid weiger ik in hokjes te denken, en seks is privé. Steek je loeter in wat je wil en beleef je seksualiteit naar eigen goeddunken en believen. Je mag je laten bevredigen door een Dyson stofzuiger, als je het maar lekker vindt en de stofzuiger meerderjarig is en het ook reuze vindt, maar ik weiger toch te juichen voor een exhibitionistische stoet van homongolen en lederfetisjisten of te applaudisseren voor de egaliserende genderbrigade. Voor hen zijn vrouwen in bijna alles ondervertegenwoordigd, zelfs in de gevangenis. Volgens mij kan dat toch beter zo blijven. Vroeger hadden we het over de roden als het over links ging, vandaag zullen we er schaamrood van maken. Hun maakbaarheidsideologie is doorgeslagen. Ooit kwamen ze op voor de emancipatie van het individu en nu voor de onderwerping aan een vreemde woestijngodsdienst. Thema’s die oorspronkelijk links waren zoals vrije meningsuiting en feminisme zijn nu rechts geworden omdat ze zogezegd zouden getuigen van gebrek aan respect voor andere culturen. Het feminisme is verdwaald op een ander slagveld. Terwijl de bh-loze tantes van bouwjaar ’68 nog vochten om baas te zijn in eigen buik, strijden ze vandaag om hun verknechting onder een hoofddoek en de opsluiting in een gevangenis van textiel.

Ik kom uit een tijd waarin je je woonplaats vrij kon kiezen, afhankelijk van je financiële draagkracht, en van je sociale en natuurlijke voorkeur. Opgefokte regelneven pleiten nu voor een ophokplicht in stedelijke enclaves. Ik wil mijn woonplaats niet kiezen op basis van een Mobiscore en een EPC ofte Energie Prestatie Certificaat. Mijn polderhutje staat er al sedert 1728, gebouwd door een zekere graaf d’Ursel. Niet dat de nobiljon er verbleef, daarvoor was het te armtierig, maar om er de zoveelste boerenmeid te naaien op wie hij het voorrecht van de eerste huwelijksnacht kon uitoefenen. Adel is nooit edel geweest. Het groene neoliberale model van hyperurbanisering en hyperconcentratie heeft nu een nieuwe stedelijke doorgefokte adel gebaard. Eéntje die lak heeft aan de working class en die het ecologisme – net als het fascisme deed – als klassenwapen gebruikt. Door de deplorables als racisten en klimaatnegationisten neer te zetten delegitimeren ze hun sociale strijd en cultiveren ze hun eigen morele superioriteit. Ze negeren de noden van het proletariaat en hebben die vervangen door het pamperen van de minderheden. Loftsocialisten, bakfietsvaders en luizenmoeders die hun kinderen zelf afhalen aan witte scholen, maar de multiculturaliteit met lof bezingen. ‘Wees lief voor elkaar, en geef je overtuigingen op, als eerste kleine bijdrage aan een grote knusse mondiale eenheidscultuur,’ luidt hun slogan. Macrobiotische baarden en daktuintelers met hun groentevrouwtjes die hun yoghurt links draaien, en die elk weekend naar het platteland sporen om als draagvader met een lullige bungelbaby in een hangtuigje de bomen te gaan knuffelen. Voeding is voor hen de nieuwe tabak en eten het nieuwe roken, een zoveelste nieuwe morele kwestie. Vroeger werden we nog opgevoed tot man, nu worden onze piotten zelfs gepamperd in hun kazematten. Onze rekruten mogen nu allemaal thuis bij papa en mama in een hoogslaper tukken omdat ze in een kazerne liggen te snikken van heimwee. Het is nog wachten op toelating voor de gevangenen. Draagvaders staan nu met een schort voorgebonden elke zaterdagochtend een strijk weg te werken, de quinoa te koken en het hok te stofzuigen. (‘Hoe meer een man stofzuigt, hoe minder seks hij heeft,’ zegt de Nederlandse cabaretier Theo Maassen (De Morgen, 13 april 2019). ‘Trouwens, als Picasso meer gestofzuigd had, dan hadden we veel minder kunstwerken gehad.’

We worstelen al een kwarteeuw met het migratievraagstuk, maar er is geen politieke wapenstilstand mogelijk zolang het niet is opgelost. Wie vroeger in een soepjurk met een baard van de profeet liep te verkondigen dat er na zijn dood 72 maagden op hem stonden te wachten, werd in een dwangbuis door witte jassen afgevoerd. Vandaag staan die imams op de loonlijst van het ministerie van Justitie, worden hun gebedshuizen gesubsidieerd en hebben hun kinderen recht op lessen in achterlijkheid in elke school. In plaats van hun horloges 700 jaar vooruit te zetten, gaan ze in een hoek zitten roepen dat ze gediscrimineerd worden. Eén vluchteling is een broeder maar honderdduizenden vluchtelingen vormen een bedreiging. Tussen de gelukzoekers zitten echter evenveel kansenparels als parels in oesters. Wie dit aan de kaak stelt en beweert dat dit onze verzorgingsstaat ondermijnt, wacht de banvloek van racisme, en trots zijn op je eigen land mag ook niet meer, dat ligt te dicht bij de vloek van het nationalisme. Door alles als racisme te bestempelen is het zo genormaliseerd dat het woord elke slagkracht verloren heeft. Het steekwapen van links is telkens het drammerige impotente verwijt dat de tegenstander racist is.

Onze geschiedenis wordt zelfs herschreven om de overlast aan nieuwkomers te verrechtvaardigen, of om hen op zijn minst niet voor het hoofd te stoten. Uit naam van de diversiteit moet de geschiedenis van de ene wijken voor de geschiedenis van de andere. Uitvlakken of uitgevlakt worden. Onze taal wordt uit identiteitsschaamte voortdurend uitgezuiverd en gesublimeerd tot pamperbegrippen. Vrije meningsuiting is voor mij echter absoluut, en geeft het recht om te zeggen wat je denkt en waar je geweten je toe dwingt. Elke keer dat een woord wordt verboden, wordt er een steen uit ons democratisch fundament geslagen. De antidiscriminatiegekte loopt recht evenredig met de klimaatopwarming. De open geesten zijn zo groot en verhit geworden dat de hersenen er dreigen uit te vallen. Politieke correctheid is (multi)cultureel kannibalisme geworden en het verbiedt ons om de eigen waarden beter te vinden, want elke verdediging van eigen opvattingen wordt gecriminaliseerd tot een belediging van andersdenkenden. De fobomanie (xenofoob, islamofoob, homofoob…) is een instrument om af te rekenen met criticasters op het multicultureel project en een middel om het debat te vermijden. De herauten van het gelijkheidsideaal pleiten niet voor gelijkwaardigheid maar voor absolute gelijkschakeling. Niet alleen gelijke kansen, maar ook gelijke uitkomsten. Politiek foutloos spreken, in het jargon politieke correctheid genoemd, is de onderdrukkingstaal van de culturele, academische en journalistieke elite geworden. Het decennialange monopolie van links in de journalistiek en de valse morele autoriteit van de Sprachherrschaftsklasse hebben een even nefaste tegenbeweging op gang gebracht waardoor fake news nog amper van echt nieuws te onderscheiden valt. De waarheid is wat we willen geloven, zodat liegen een stuk gemakkelijker is geworden. Het leugenpaleis heeft vele kamers.

Goed onderwijs was vroeger autoritair, maar autoriteit is nu verdacht. De anticultuur werd ontwikkeld. Geschiedenis, kunst en literatuur zijn secundair geworden, en kennis ondergeschikt aan vaardigheden. In de pampermaatschappij is de evolutionaire druk om slim te zijn afgenomen. Toen de ouders van mijn buur Bernard naar school gingen om te protesteren tegen de buis van hun gozer, kregen ze van een onderdanige leraar te horen dat hij een nul had voor Frans en nog drie deliberatievakken. De kruippedagoog verontschuldigde zich, want had Bernard zijn naam ingevuld op het examenblad had hij nog punten kunnen krijgen, maar de lieverd was zelfs niet komen opdagen. Vroeger besliste een leraar of een kind voldoende geschoold was om een studiejaar hoger aan te vatten. Daarna kwam de klassen- en de schoolraad, bemand door blinde rekenvaders en voorleesmoeders die niet zien dat hun nakomeling minder wonderkind is dan ze zelf willen inzien. Nu is er ook nog een interne beroepscommissie inzake deliberatiebetwistingen, voor de helft bestaande uit externen. De juridisering van het onderwijs neemt het over van de pedagogie. Vroeger kregen we punten, nu sterretjes en A-, B- of C-attesten, want voor de pret- en pamperpedagogen moet het leuk zijn.

Politieke pedagoochelaars houden zich meer bezig met de ideologische inhoud van ons onderwijs dan met de organisatie ervan. De multiculturele moraliserende platitudes van onderwijsegalitairen werden de nieuwe onderwijsreligie. Gelijke kansen werden gelijke uitkomsten voor de egale mensenkindjes, en de kennislat werd zo laag gelegd dat iedereen er over kon struikelen. De multiculturele traumagevoeligheid en educatieangst leidde er toe dat we volgens het TALIS-onderzoek in 48 OESO landen (Teaching and Learning International Survey) kampioen zijn ‘in pestgedrag onder leerlingen’ en ‘in verbale intimidatie van leerkrachten’. Wat thuis mag voor kutallochtoontjes en verwende witte weekdieren moet op school ook kunnen. Andere onderzoeken, van de PISA-studie bij vijftienjarigen en de LVS-toetsen bij basisschoolkinderen tot de PIRLS-studie over leesvaardigheid, tonen allen de vrije val van ons onderwijs aan. Het talent van pubers ontwikkelen is nochtans een nobele roeping: ‘plus est en vous’. Goede leraars bezitten de vitale kwaliteit om hun beste leerlingen triomfen te laten scoren door een combinatie van theater en gezag, en iedereen boven zichzelf te laten uitstijgen.

De hoop dat als u zich fatsoenlijk gedraagt de andere passanten op straat dat ook zullen doen, is absoluut noodzakelijk voor het overleven van een maatschappij. Het is de grondslag van ons westers beschavingsmodel, maar het gevaar voor een gemeenschap zonder normbesef is veel groter dan de ecologische nachtmerrie voor het uitsterven van Johny de ijsbeer. Vroeger kregen we opvoeding en sociale controle om ze bij te sturen. Nu worden we in de gaten gehouden door camera’s. De verwende burger ontsteekt steeds sneller in woede en loopt al naar de rechter als zijn goudvis niet op tijd gevoederd is en de Bokma niet koud staat.

Ik stam uit een tijd dat werkloosheid net geen schande was. Arbeid adelde. Volgens de Preventiedienst Leantis heeft één op de twee kantoorbedienden nu last van een kantoorblessure, van een beeldschermnek tot een muizenarmpje. In onze huilebalkmaatschappij hebben 460.000 werknemers last van een burn-out of leven in de gevarenzone. Vroeger had men last van ondefinieerbare rugklachten, nu van een burn-out, en de werkvloer moet per decreet aangekleed worden met therapeutisch groen. Vandaag zijn we met zijn allen door onze stuitende welvaart zo radeloos van slag dat we er een leger van kletsmajoors bij sleuren om ons het nut van ons bestaan en de daaraan verbonden arbeid te laten inzien. We worden gepamperd door een roedel van al of niet psychologische kwakzalvers die hun natte winden zitten te verkopen en afgestudeerd zijn aan de gesubsidieerde Abracadabra-academie: een stoet van Lifestyle- en balance coaches, burn-outcoaches, mentalcoaches, loopbaancoaches, jobcoaches, opruimcoaches, levenscoaches, boscoaches, opvoedings- en gezondheidsconsulenten en allerhande tweedehands new age-types gespecialiseerd in Zwevende Zaken. Hoe mentaal zwak is je intellectuele elite als – volgens onderzoek van professor Ronny Bruffaerts van KU Leuven – een derde van de eerstejaarsstudenten psychische problemen heeft, en als onze beugelbekjes spijbelen uit angst voor de klimaatapocalyps. Dan moet je toch gebumperd worden in plaats van gepamperd! We zijn losgekomen van alle ellende die de westerse wereld eeuwenlang geteisterd heeft, oorlog, hongersnood, kindersterfte, ziektes, onwetendheid, geloof, discriminatie en racisme… maar krijgen nu angst om te leven.

Ontneem de mens zijn keuzes en je ontneemt hem zijn menselijkheid. Mijn auto mijn vrijheid, maar nu mijn gevangenis. Eerst was de auto een statussymbool, daarna een werktuig om je zo snel en comfortabel mogelijk van A naar B te verplaatsen. Nu is het een hoestbui op vier wielen, een rijdende belastingbrief die als mobiele melkkoe voor 20,7 miljard per jaar in de schatkist stort, en vooral een ploertendoder. Elke chauffeur wordt beschouwd als een potentiële crimineel en in de gaten gehouden met rekeningrijden, een rijbewijs met punten, superboetes, doorgeschoten rijexamens, trajectcontroles, alcoholsloten… Fietsen wordt in onze buik getrapt, steden branden van autohaat en worden straks met middeleeuwse tolhuizen afgezet. We worden geacht alles te verketteren wat ons vooruitgang heeft gebracht. Ik lach me een liesbreuk met de naaktfietsers die – met hun aambeien op een zadel en met hun klotsende bierbuiken over de stang – voor het klimaat hun verdorde ballen laten zien, peddelend naast lachende keizersneetjes die toch zo’n last hebben van de klimaatopwarming dat ze als primaten door de woestijn moeten. Hun giechelende beugelbekjes lopen mee in de spijbelende kermissen van kinderkruistochten tegen het klimaat.

Wat geldt voor ons tochtgat aan de Noordzee is blijkbaar de regel in gans West-Europa. Ik kan de neergang van het Europees Avondland niet beter samenvatten dan Patelski in het boek Grand-Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeiffer: ‘De rest van de wereld heeft geen enkele boodschap aan ons zelfverzonnen morele gezag, omdat wij niet meer met wapens en dukaten kunnen afdwingen dat ze naar ons luisteren. Europa is irrelevant geworden op het wereldtoneel en heeft zijn invloed op de toekomst verloren… Europa produceert niets meer. Alle voorwerpen die we dagelijks in onze handen hebben, worden in China gemaakt. Onze kleding komt uit Bangladesh en India, en onze dromen uit Hollywood. De laatste kwijnende fabrieken op ons continent worden uit misplaatste nostalgie tegen beter weten in even opengehouden door vakbonden en wanhoop, totdat ook zij als industrieel erfgoed worden toegevoegd aan onze eindeloze lijst van monumenten die getuigen van betere tijden. We hebben een geraffineerde en fijnmazige diensteneconomie opgetuigd om de Chinese zelfverrijking op ons continent te faciliteren en onze eigen ondergang te administreren. Maar in feite hebben we niets meer te verkopen dan ons verleden.’

We leven stilaan in een afbladerend reservaat, waar we onze langzaam uitdovende cultuur in stand proberen te houden, terwijl de wereld waar de toekomst wordt gemaakt elders woedt. Mijn cultus van het verleden is misschien niets anders dan een krakkemikkig verdedigingsmechanisme tegen de teloorgang van onze identiteit in het heden. Nu ik veel meer verleden heb dan toekomst, ben ik meer gehecht aan mijn herinneringen dan toen ik nog een reden had om in de toekomst te geloven en mijn herinneringen nog schaars waren. Het is echter een verleidelijke maar verkeerde gedachte dat de oplossing van vandaag gelegen is in het terugdraaien van de klokken naar de dagen dat die problemen niet bestonden. Nostalgie is geen remedie maar hoogstens een aangename vlucht. Alleen heb ik echter veel last van weemoedigheid die niemand kan verklaren, en die de ’s avonds komt wanneer men slapen gaat. Ik word stilaan een witte oudere man, de meest beschamende en schuldige identiteit die je er volgens sommige warhoofden tegenwoordig op na kunt houden.

Mijn overpeinzingen, ergernissen, oplossingen, visies en commentaren verschenen wekelijks op Knack.be en sporadisch op Doorbraak.be. Een bloemlezing van een honderdtal columns van de laatste drie jaar heb ik hier chronologisch gebundeld.

Veel leesgenot.

Jean-Marie Dedecker

29 augustus 2019

2016

4 september 2016

De boerkini, het schaamlapje
van de vrouwenemancipatie

In september liggen onze stranden er al terug verlaten bij. Senioren slenteren over de zeedijk en in de sociale vakantiehuizen zijn de joelende kinderen vervangen door busladingen mindervaliden. De traditionele nazomer van de kustcommerce, rollatorvakantie in de najaarszon. Vele handelaars denken al aan uitzonnen in Benidorm. Een paar weken eerder was het nog 30 graden warm onder bakkende zonnestralen. Het strand lag vol puffende zonnekloppers. Daartussen een familie uit Tsjetsjenië. De mannen in zwemslip en de vrouwen van kop tot teen zedig bedekt en gesluierd in woestijntextiel. De boerkini, de islamitische garderobe voor zwemgenot is voor hen een nog veel te dure Coco Chanel. Dan maar baden in de branding in dezelfde vestimentaire outfit, en drogen in het mulle zand. De belle époque van Leopold II terug op het netvlies. Alleen droegen de mannen toen ook een zedige Ensor-maillot, een gevangenisplunje met bermuda-bilsnit. Wufte deernen met kant geweven pofbroeken en dito mouwen mochten toen enkel pootjebaden in de zedige beschutting en de schaduw van een aangerolde badkar. Bon chic, bon genre. Tsjetsjeense islamitische vrouwen hebben op honderd jaar tijd blijkbaar nog geen millimeter textiel of genot gewonnen. De westerse beschaving ligt plots een meter onder de zeespiegel, en de emancipatie van de vrouw op de bodem van de oceaan. We kijken politiek correct weg, want godsdienstvrijheid primeert op vrouwenrechten. Tunnelvisie van cultuurrelativisten. Als je je identiteit laat afhangen van een stuk stof komen er vodden van.

In haar existentiële angst om kiezers te verliezen aan het Vlaams Belang stond de N-VA door een boerkiniverbod met de zwembroek op de knieën en met de billen bloot. Gans politiek correct Vlaanderen kroop verkrampt in de pen. Dat onze waarden echt niet bedreigd worden door een pinguinpakje is verdedigbaar, maar dat onze westerse verworvenheden al jaren in de uitverkoop worden gezet om religieuze lange tenen te vermijden, blijft een aanrollende golf van ergernis. Van aparte baduurtjes tot de eis van vrouwelijke redders in zwembaden, relieken van de Zuid-Afrikaanse apartheidspolitiek. Als men dan een waterval maakt van de druppel die de emmer doet overlopen, dreigt men te vergeten hoe de emmer is volgelopen.

De boerkini in de openbare ruimte verbieden is een badlengte te ver. Elkeen heeft recht op haar achterlijkheid. Verbied het haaienpak en het wordt gedragen als de vlag van de islam, een aanval op de godsdienstvrijheid en een tactisch wapen in de kruistocht tegen de moderniteit. Een roedel relnichten en roeptoeters staat dan onmiddellijk op de barricade. De kledijcode wordt dan een uitdagend religieus statement. Onze tolerantiedrempel wordt dan voor de zoveelste keer provocerend afgetast door lui die langzaamaan alle terreinen van ons sociale leven trachten te veroveren. De strijd van de gelovige voor wie de religie een staatszaak is in plaats van een privézaak.

De islamitische kledijcode heeft voor velen al lang zijn oorspronkelijk doel, een uiterlijk kenmerk van vroomheid, overstegen. Het is meer dan een fetisj voor pubers op zoek naar hun identiteit of een vrouwelijk recht op eigenheid. In een opbod van religieus fanatisme gaan mensen die tegen de westerse waarden gekant zijn, zich vestimentair en sociaal isoleren als uiting van onbehagen, onvrede en ongenoegen. Lappen stof als signaal dat je met je rug naar de maatschappij wil leven. De dresscode beperkt zich niet tot de hidjabs, nikabs, en boerka’s van de verdrukte vrouwen. Djellaba’s, soepjurken en zelfs te korte lange broeken behoren ook tot de revolutionaire battledress van bebaarde jongeren. In zijn boek Qu’est-ce que le salafisme schrijft Bernard Rougier hoe salafisten en andere scherpslijpers van het fundamentele conservatieve wahabisme, hun lange broeken kort moeten dragen om de aanraking met stofdeeltjes van de straat te vermijden, en omdat Mohammed vond dat pantalons die over de grond slepen een teken van hoogmoed zijn. Met dergelijke werkkiel koop je hier een abonnement in de bijstand. De mannelijke zwembroek volgens de islamcode is een short, van de navel tot de knieën, om de ‘onvolkomenheid’ van de man te bedekken. Toen enkele ettertjes een paar jaren terug het openluchtzwembad van Hofstade onveilig maakten, kwam iemand op het idee om shorts te verbieden. Godvrezendheid heeft ook zijn voordelen. De ‘kutmarokkaantjes’ bleven weg van de waterlijn. Van de versluiering van misnoegde geesten zakt mijn westerse broek af.

De vrije keuze is meer dan het recht hebben om te kiezen wiens slaaf men wil zijn. Er is immers geen vrije keuze voor hen die geklemd zitten tussen de hamer van een goddelijke dwingeland, die blijkbaar beschaamd is voor de helft van zijn schepping, en het aambeeld van een archaïsche discriminerende cultuur. Vrije keuze is inherent aan gelijkwaardigheid. In een religie waarin de vrouwen gereduceerd zijn tot zoontjesfabriek en aanstootgevend lustobject, is gendergelijkheid nog een vloek. Merkwaardig genoeg zijn sommige onderdrukte vrouwen nog de hardste verdedigers van de waarden die hen onderdrukken. Alsof een gevangene het recht opeist om opgesloten te mogen blijven. Het boerkaverbod kwam er ook niet op basis van vrouwenrechten, maar op basis van het feit dat je gezicht altijd herkenbaar moet zijn. Nuffige linksmeisjes verheerlijken liever de slachtofferrol, dan hun nichten te bevrijden uit hun religieuze gevangenis van textiel. Vluchtgedrag uit identiteitschaamte.

De emancipatorische klok wordt telkens weer op nul gezet. Het is merkwaardig dat onze eigen suffragettes, dochters van Dolle Mina’s die in de jaren 60 succesvol tegen de katholieke kerk gestreden hebben voor seksuele en vestimentaire vrijheid, nu de genderapartheid, de seksuele onderdanigheid en de schaamtecultuur van de islam verdedigen. Het is een anachronisme dat de progressieve voorstanders van de boerkini in wezen de hardnekkigste verdedigers zijn van het religieus conservatieve fundamentalisme. Of hoe het liberale principe van de individuele vrijheid wordt misbruikt om de kettingen van een antiliberale cultuur in stand te houden.

Als er een religiegek onder het roepen van Allahu akbar eerst een tachtigtal mensen dodelijk van de zeedijk maait, moet je niet verwonderd zijn dat de bevolking van Nice getraumatiseerd huivert bij Allahs symboolkleding op het strand. ‘De boerkini is geen achterpoortje om meer vrouwen naar het zwembad of het strand te krijgen, maar een sterk signaal van de verspreiding van het extreme islamisme in onze maatschappij.’ Een wijze dame die vrouwenrechtenactiviste Darya Safai.

25 september 2016

Is er nog plaats voor de democratie
in de particratie?

De afgelopen paar weken waren er wat bijltjesdagen in de politieke catacomben. Menig hoofd werd op het kapblok gelegd. De Limburgse socialist Ahmet Koç leidde een Turkse stammentwist in opdracht van zijn geestelijke leider, dictator Tayyip Erdogan, en mocht zijn sp.a-lidkaart inleveren. Herman Sanctorum (Groen) werd ritueel geslacht. Open Vld’er Luc van Biesen werd kaltgestellt en het N-VA-duo Veerle Wouters en Hendrik Vuye mochten hun biezen pakken. Van Biesen mompelde in het halfrond dat sp.a’er Meryame Kitir terug naar Marokko mocht verkassen en ze manoeuvreerde hem listig op het racistisch schavot. Kitir had het van horen zeggen, maar wie ooit op de parlementaire preekstoel heeft gestaan, is vertrouwd met die monkelende blauwe stoorzender, meer provocatie uit frustratie dan inhoud. Van Biesen, die zijn politieke loopbaan meer te danken heeft aan opvolgersplaatsen op de kieslijsten dan aan voorkeurstemmen, kroop plat op zijn buik door het stof uit politiek lijfsbehoud en verontschuldigde zich voor wat hij beweerde ‘niet’ gezegd te hebben. Van dergelijk plat opportunisme lusten de honden nog geen homp brood, laat staan bitterballen. Lui die de hielen likken en met de laarzen klikken om hun zitje te vrijwaren, zouden zelfs per definitie het volk niet meer mogen vertegenwoordigen.

De paleisrevolutie bij de N-VA is van een hoger shakespeareaans gehalte. Vuye & Wouters beseften niet dat in de particratie meningsverschillen het voorrecht zijn van de partijbonzen. Ideologische meningsverschillen worden enkel geduld bij voorgekauwde voorzittersverkiezingen. Waar de olifanten vechten wordt het gras vertrappeld en de muizen vermorzeld. Bij de debatten over het migrantenstemrecht rolden Verhofstadt en De Gucht vechtend over de Wetstraat maar werd Hugo Coveliers geslachtofferd. En later ook ondergetekende toen hun blauwe ideologie uit machtsbehoud bloedrood kleurde. Het lot van de rechtlijnigen, ook al worden diegenen die het partijprogramma verdedigen ironisch genoeg dissidenten genoemd. Daarna volgt nog de karaktermoord. De machtigen hebben geen trouw en de getrouwen geen macht. Ik heb een déjà-vugevoel.

Ploegspel wordt al te vaak verward met groepsdenken. Een fenomeen waarbij een groepje – op zich zeer bekwame mensen- zichzelf verkeerde dingen aan praten. Daarenboven wordt samenhorigheid in een politieke partij onderworpen aan slaafse volgzaamheid en kritiek op de voorzitter wordt majesteitsschennis. Wie dan moe getergd en uit onmacht de omerta doorbreekt wordt als verrader gebrandmerkt. Pers en publiek smullen mee van elk relletje. Elk sneetje wordt uitvergroot tot een bloedende wonde en de politieke tegenstanders staan klaar voor het spuwen van rabiate onzin. Elk interview creëert een zichzelf voedende dynamiek en uiteindelijk moet er een zoenoffer gebracht worden. Het gezag van de Grote Leider en de onfeilbaarheid van de partij moeten in ere hersteld worden. Als je met de fanfare op kop door het bos loopt, vluchten de konijnen, en daar zijn partijen beducht voor als angsthazen.

Bart De Wever werd geslagen door de hand die hij zelf gevoed heeft. De communautaire uitstapregeling Objectief V die hij meesterlijk uitgedokterd had om de minzame Hendrik Vuye en zijn partij zonder gezichtsverlies van het fractievoorzitterschap te verlossen, kwam als een boemerang in zijn gezicht terug. Wat toen nog als back tot he roots bejubeld werd, werd nu uitvergroot tot een ideologische capitulatie, omdat hij liet uitschijnen dat het voortzetten van het socio-economisch programma van deze regering na 2019 primeert op een nieuwe staatshervorming. Elk communautair woord ligt immers op een bananenschil. De Wever zit gevangen in een catch 22. Het chronisch geldgebrek van de Waalse regeringen en het onvermogen om binnen de Belgische federale structuur samen te werken zijn altijd de drijvende krachten geweest achter de opeenvolgende staatshervormingen. De discussie over de transfers van Vlaanderen naar Wallonië zitten nu echter in het diepvriesvak, waardoor men onder de taalgrens ‘demandeur de rien’ is. De vrees van de hardliners dat dit ook na de verkiezingen van 2019 zo zal blijven is realistisch, want uitroken is een bewuste PS-strategie. Daar bovenop levert hij een paar ministers in de federale regering die door hun goed bestuur steunpilaren geworden zijn voor het functioneren van de Belgische staat. Een moeilijk te communiceren spagaat. Er is echter geen enkele reden om aan te nemen dat Jan Jambon of Theo Francken minder Vlaams-nationalistisch geworden zijn dan Hendrik Vuye, maar ze zijn gebonden door de enkelband van hun ministerschap. Maar als Peter De Roover – met een ego groter dan de IJzertoren – de diehards van de Vlaamse Volksbeweging schoffeert, waarvan hijzelf nog voorzitter was, klinkt dat terecht als volksverraad en voedt hij weerom het kaakslagflamingantisme. De vroegere brandstichters van het communautaire vuur waken nu angstvallig als pompiers over elk communautair steekvlammetje. Objectief V had nooit mogen bestaan als zoethouder en als bezigheidstherapie voor twee bekwame balorige mandatarissen, het moest de corebusiness zijn van de eigen studiedienst.

De achilleshiel van de Vlaamse Beweging is altijd de onderlinge verdeeldheid geweest, van het Egmontpact tot het uiteenvallen van de Volksunie. Zet twee flaminganten samen en je hebt drie meningen, vier ruzies en vijf partijen. De angst voor een nieuwe scheur binnen de N-VA zit er nu zo historisch diep in verankerd dat de partij bewaakt wordt met een stalinistisch verstikkende partijdiscipline. De defenestratie van Vuye en Wouters is een nutteloze verkrampte reactie ten gevolge van die verlatingsangst. Verdoofd door het applaus van mensen die toch niet voor hen stemmen, maar zonder partij, zonder partijprogramma, zonder charisma en zonder de wervende slachtofferstatus, zal hun invloed echter wegebben tot in het lezingencircuit van de Vlaamse Volksbeweging. Gefrustreerde collega’s die hen in de coulissen eerder nog schouderklopjes uitdeelden, zullen hen nu mijden als pestlijders uit lijfsbehoud. Zelfcensuur is voor backbenchers een overlevingsstrategie.

Het blazoen van De Wever is besmeurd, maar als geen ander kan hij het boetekleed aantrekken en mea culpa slaan. Een emotionele strategie die altijd aanslaat bij de modale Vlaming, maar ook uit gemeende gewetensnood. Bart De Wever is een getalenteerd strateeg. Van BHV heeft hij ‘vijf minuutjes politieke moed’ in een klinkende verkiezingsoverwinning omgezet. Met de ‘bocht van Bracke’ heeft hij socio-economisch rechts Vlaanderen ingepalmd en de V-partijen platgewalst. Een nooit geziene Vlaamse machtspositie op het Belgisch schaakbord van de macht. First we take Manhattan, then we take Berlin is nu de nieuwe tactische communautaire mantra: eerst België bezetten om dan Vlaanderen te veroveren. De macht van de N-VA heeft hij al sluipend geconsolideerd met benoemingen van zo’n 6000 apparatsjiks in allerlei overheidsbesturen. Het politiek affairisme is een sluipende ziekte, maar scrupules zijn een hinderpaal voor de verankering van zijn macht. De Wever zal bij de verkiezingen niet afgerekend worden op de semantiek tussen confederalisme en separatisme maar op zijn geloofwaardigheid. Hij weet dat de modale Vlaming momenteel niet wakker ligt van de splitsing van het land maar wel van zijn elektriciteitsfactuur en zijn veiligheid. Tal van verkiezingsbeloftes heeft De Wever al moeten inslikken of wegmasseren: van een begrotingsfiasco tot artikel 1 van zijn partijstatuten over ‘Vlaamse onafhankelijkheid’. Dan wordt het hoog tijd om te leveren. Wie zijn corebusiness invriest om zijn macht te consolideren, wordt er vroeg of laat op afgerekend. Open Vld verloochende het liberalisme om paars in stand te houden, en eindigde bont en blauw. Van de Vlaamse leeuw heeft men al te dikwijls zijn tanden getrokken en zijn klauwen geknipt. Ik heb zin om te brullen.

3 oktober 2016

Onze zoetwaterpolitici
hebben last van gele koorts

China is een slapende reus, het is beter hem niet wakker te maken, zei Napoleon 200 jaar geleden al. Vandaag is hij ontwaakt en hij bezorgt onze slapende energienetbeheerders en ingedompelde politieke regenten een nachtmerrie. Het Chinese State Grid, de grootste energieleverancier en het tweede grootste bedrijf van de wereld met 1,7 miljoen werknemers, had een deal gesloten met Eandis, de distributienetbeheerder van 230 gemeenten. Het wilde 14 procent van haar aandelenpakket inkopen voor 830 miljoen euro. Te elfder ure ontdekte onze staatsveiligheid dat State Grid Europe Limited een staatsonderneming is. Niet moeilijk nochtans, het staat in de naam. Om te weten dat het bij een fraude van 4,8 miljard dollar betrokken is, hoef je ook geen spionnen naar Beijing te sturen. De grootste belastingfraudeurs in China zijn immers de staatsbedrijven, in 2011 nog goed voor een ontduiking van 157 miljard dollar. Volgens een intern rapport van de Chinese centrale bank zijn er op twee decennia zo’n 18.000 corrupte functionarissen uit het land gevlucht met een illegaal bezit van 120 miljard dollar. In de communistische heilstaat werden de laatste vijf jaar 668.000 partijleden bestraft wegens omkoperij, geknoei en verduistering. 350 werden er ter dood veroordeeld wegens corruptie. Het moreel gedrag wordt er getekend door geld. Elke week sterven er in de mijnen gemiddeld 60 kompels om hun kolengestookte elektrische centrales draaiende te houden. De rechten van de mens kun je er neerpennen op een bierviltje. Vraag het maar aan de Tibetanen, de zeehondjes van de mensenrechtenbeweging. Dat de Chinese elektriciteitsboer zich hier inkoopt om zijn eigen producten met staatsteun te dumpen en toegang tot de verbruikersdata te krijgen, is zelfs een economische wetmatigheid. Daarvoor hoeft de staatsveiligheid geen anoniem alarmbriefje op te sturen. Om onze knowhow te kopen hoeven de Chinezen het niet te doen. Elk jaar studeren er daar zo’n miljoen ingenieurs af, meer dan Eandis klanten heeft.

We hebben onze elektriciteitsproductie al verpatst aan de Fransen en nu zetten we onze distributie in de etalage. Om een kapitaalsverhoging te financieren zou Eandis nochtans met succes de Vlaamse spaarder kunnen aanspreken in plaats van het Chinese ‘Trojaanse paard’. Voor een gegarandeerd rendement van 4 procent haalt elke Vlaamse huisvader wel zijn spaarboekje leeg. Maar sedert 5 februari onderhandelen en akkoorden afsluiten met State Grid om dan een kortsluiting te veroorzaken met een boterbriefje van de Staatsveiligheid is schaamteloos en vernederend. Het creëert de rechtsonzekerheid van een bananenrepubliek. Ons landje loopt de Chinese muur plat met ontelbare handelsmissies onder leiding van koning, prinsen en allerhande politieke pierenwaaiers, smekend om in ons tochtgat aan de Schelde te investeren. Maar van zodra de Chinezen komen, breekt de gele koorts uit. Dan krijgt onze zelfverklaarde Antwerpse metropool de zakenethiek van een plattelandsdorp. Hun zoetwaterpolitici opteren voor zeven dwerg-intercommunales in plaats van één netbeheerder.

De gespleten verontwaardiging van onze politici over de Eandis-deal is een bekentenis van onbekwaamheid, gebrek aan dossierkennis en pretentieuze lompheid. De Chinese leider Deng Xiaoping zei ooit: ‘De Verenigde Staten gaan prat op hun politieke stelsel, maar de president zegt het ene tijdens de verkiezingen, het andere wanneer hij aantreedt, weer iets anders halverwege zijn ambtstermijn, en nog weer iets anders bij zijn vertrek.’ De zelfverklaarde Kennedy van Oostende, Bart Tommelein, is meester in Chinese tegeltjeswijsheid: in zijn eigen stad stemt hij voor de Eandis-deal en als energieminister roept hij de andere gemeenten op om tegen te stemmen. Voor hem is zijn huik naar de wind hangen geen visserslatijn maar een populistisch overlevingsmotto.

Het beheer van onze nutsbedrijven overlaten aan politici draagt al het gevaar voor elektrocutie in zich. Gemeenten zijn altijd financieel armlastig. Politici geven per definitie meer uit dan dat er binnenkomt. In 2003 verkletsten steden als Sint-Niklaas, Leuven en Dendermonde met crossborder leases zelfs hun rioleringsstelsels aan belasting ontwijkende Amerikaanse bedrijven. Je hoeft geen rioolwater te drinken om te weten dat dit giftig is. De ziekte van ons bestuurdersmodel is het affairisme en het cliëntelisme. Vlaanderen telt een 93-tal intercommunales. Hun bestuursorganen zijn overbevolkt met lucratieve bijbaantjes voor partijgetrouwe politici. Kennis van de materie is mooi meegenomen maar niet vereist. Bij de volksvertegenwoordigers zijn de Open Vld’ers kampioen met gemiddeld 3,7 betaalde mandaten per hoofd, gevolgd door de socialisten met 3 zitjes, de N-VA 2,9 en de CD&V 2,8. In het Europees Parlement is Guy Verhofstadt kampioen van de graaicultuur, net zoals zijn partijgenoot Geert Versnick bij de provinciale gedeputeerden. Naast ondervoorzitter bij Eandis passeert hij nog twaalf keer in de snoepwinkel (zijn jobke bij Optima heeft hij ondertussen noodgedwongen ingeleverd). Provincieraadsleden graaien gemiddeld 6,3 keer in de mandatentrommel. De rest van de 4000 mandaten wordt verdeeld door de bestuursmeerderheden van de gemeenten. Diegenen die naast een schepenmandaat grepen krijgen dan bijvoorbeeld een mandatenverzameling als troostprijs om de sociale vrede in hun partij te bewaren.

In zijn lovenswaardig boek Dorpstraat-Wetstraat: pleidooi voor beter beleid geeft Peter Reekmans een accurate doorlichting van de politieke zelfbediening en de bestuurlijke verrommeling bij de intercommunales en dito publieke bedrijven. Bij de 28 intercommunales voor milieu en afval staan er bijvoorbeeld 1012 politici aan het roer. Dan begrijpt de burger meteen dat zijn afvalverwerking duurder is dan bij een privébedrijf. Het Oostendse IVOO belegde zijn centen bij Optima. Het kon ze zowel in haar eigen afvaloven gegooid hebben, net zoals een kleine honderdtal andere gemeenten. FARYS, het vroegere TMVW, is een drinkwatermaatschappij, maar amper 35 procent van haar activiteiten haalt ze nog uit die bedrijvigheid. Ze slaagt er al anderhalf jaar lang niet in om haar statuten aan te passen aan de realiteit en de vigerende wetgeving. Ze is een makelaar in alles, van onroerend goed tot zwembaden, sporthallen en voetbalstadions. Ze is verzekeringsconsulent en gemeentelijk bankier met een kredietlijn bij Belfius van 400 miljoen euro. Gemeenten gebruiken die hulplijn om hun begrotingen in evenwicht te houden en hun schulden te camoufleren met buitenbalansstructuren. Zo’n tiental gemeenten smukten de voorbije jaar hun financieel plaatje al op met 736 miljoen van FARYS. Alle kosten van de intercommunales worden schaamteloos doorgerekend aan de verbruiker, zelfs de vennootschapsbelasting die ze zelf moeten ophoesten. Onze elektriciteitsrekening is een verkapte belastingbrief, amper één derde dient om ons verbruik te betalen.

Een dwerg wordt niet groter door op de schouders van een reus te gaan staan. Een klauw van een pandabeer kan al dodelijk zijn.

6 november 2016

De MacDonaldisering van de dood en de ontheiliging van Allerheiligen

Allerheiligen is stilaan ontheiligd en Allerzielen ontzield. Van ingetogen rouwherdenking gedegenereerd tot Amerikaans spook- en pompoenenfeest. De MacDonaldisering van de dood. Het houdt niet op. De moskeeën lopen vol en de kerken leeg. Onze bisschoppen panikeren, de stuiptrekkingen worden chronisch. Na de Dialoogscholen moeten ook de godsdienstlessen godsdienstiger worden. De wetenschap en de ratio hebben ons zoveel inzicht verschaft dat God het risico loopt niets meer om handen te hebben en er geen plek meer vrij is voor Hem om te schuilen. Zelfs de sacramentendoos moet nu opgewaardeerd worden voor zieltjeswinst. Ik ben opgegroeid in een tijd dat de godshuizen nog volliepen: de vrouwen (met hoofddoek) knielden links voor het altaar, de mannen rechts en de duivenmelkers achteraan. Misdienaar worden en opstappen in de Maria-processies behoorde tot ons takenpakket. Vrijdag was vis- en eierendag, de wekelijkse ramadan. Vele priesters waren nog zwartrokken. Enkel bij het sacrament van de communie mochten we onze tong uitsteken naar de pastoor, want met je handen het lichaam van Christus aanraken was heiligschennis. Pastoors treden bij het toedienen van de sacramenten op in de plaats van Jezus. Vrouwen zijn dus niet geschapen om als diens gelijke op te treden. Paus Franciscus heeft het deze week nog geneuzeld. Schooljuffen die huwden of schoolmeesters die scheidden, kregen toen nog hun C4. Vandaag klinkt dat in onze oren als het krassen van een vingernagel op een schoolbord, maar het maagdendogma en de onbevlekte ontvangenis werden doorgetrokken tot in de klas. We moesten wekelijks naar de mis. Vader ging zelf niet, de toog stond te ver achteraan en er was er maar één die aan de miswijn mocht lurken. ‘Elk dorp had een fakkel, de onderwijzer,’ schreef Victor Hugo, ‘en ook een blusapparaat, de geestelijke’. De jongens gingen naar de gemeenteschool en de meisjes naar de nonnen. We geloofden in een oppergozer wiens zoon broodjes bakte zonder oven, viste met zijn handen, over het meer wandelde zonder nat te worden en water omtoverde in een lekker chateautje. Als een bloem bloeide, was het een geschenk van God, als gans Bangladesh onderliep of Italië beefde, was het een straf voor de zondige mens. We verzamelden zilverpapier voor nonkel pater die in de Congolese missies aan de kindjes zat. Met het celibaat kregen de bedienaars van de eredienst zelf last van hun eigen kruis. We sliepen toen met onze handjes boven de dekens. Zelfbevrediging was des duivels, je werd er blind van. Vandaag organiseert men een masturbatiedag. Bij je eerste zoen moest je naar het altaar om levenslang gegijzeld te worden. Seks was de wortel van alle kwaad in dit aards bestaan, en dit vrolijk tijdverdrijf leverde een legertje zwaar gefrustreerden af. Het spiraaltje was een moordwapen en de pil des duivels. Monogamie als onnatuurlijk keurslijf, maar blijkbaar de enige manier om een beschaafde samenleving te ordenen.

Ondertussen ben ik genezen van die onzin. Mijn bijbel is herleid tot zijn ware inhoud, een sprookjesboek. Mijn catechismus is verscheurd en de akten van berouw, hoop, geloof en liefde gereduceerd tot een toonladder van christelijke waarden. Mijn lot is dat van iemand die tracht niet te geloven, ondanks de vloek van mijn christelijke opvoeding. Als de wetenschap onomstotelijk plots het bestaan van God zou bewijzen, stap ik gewoon naar de dichtstbijzijnde kerk om te biechten. Dan mag ik hierboven nog aanschuiven aan de tafel vol rijstpap met gouden lepels. De kans is echter klein. Volgens een studie van Larson en Whitham in Nature, gelooft amper 7 procent van de leden van de National Academy of Sciences in een persoonlijke God. Wetenschap is een vijand van de religie. Na zes jaar katholieke indoctrinatie in een plattelandscollege was ik er van overtuigd dat de Romeinse wijsgeer Seneca 2100 jaar geleden al gelijk had: ‘Religie wordt door simpele mensen beschouwd als waar, door wijzen als vals en door heersers als nuttig.’ Geloof is een wanhopig huwelijk tussen hoop en onwetendheid, gebaseerd op de angst voor de dood. Zelfs Napoleon wist dat religie ook een prima middel was om simpele mensen rustig te houden of datgene wat de armen tegenhoudt om de rijken te vermoorden. Een uitvinding van mensen om macht uit te oefenen over hun gelijken. We worden er dagelijks mee geconfronteerd, van God Bless America tot de islamitische doodsreutel voor de ongelovigen. Volgens de bioloog Richard Dawkins besmet religie de mensheid. De mens is voor hem het vehikel voor zijn op overleving en op werelddominantie beluste genen. Het is een systematische indoctrinatie van jonge, weerloze, ongevormde genen. De ene keer is het een moreel kompas, een andere keer is het een middel tot uitsluiting. Het is als een lucifer, je kunt er licht mee geven, maar ook de boel mee in de fik steken. ‘Alle religies zijn hetzelfde: godsdienst is in wezen schuld, maar met verschillende feestdagen,’ zegt de Amerikaanse komiek Cathy Landman. Dat godsdienst bij velen een emotionele en spirituele behoefte vervult, kan ik begrijpen maar voor mijn ziel, lijf en leden hoeft er niemand te bidden. Het is een surrogaat voor machteloosheid. Dokter Benson van het Mind & Body Medical Institute in Boston liet drie kerkgenootschappen in Minnesota, in Massachusetts en in Missouri, bidden voor een geslaagde bypassoperatie met een snel herstel voor 1802 hartpatiënten. Een groep patiënten ontving gebeden zonder het te weten, een tweede groep werd erover ingelicht. Volgens American Heart Journal van april 2006 was er geen verschil tussen patiënten voor wie er werd gebeden en diegenen voor wie het niet gebeurde. Bidden is vragen of de wetten van het universum ongedaan kunnen gemaakt worden voor één enkele, zichzelf als onwaardige bestempelende verzoeker, zei de Amerikaanse satiricus Ambrose Bierce anderhalve eeuw geleden al. Mocht ik God zijn, ik zou me ook niks aantrekken van dergelijke egotrippers.

In de strijd tegen de goddeloosheid zijn christenen en moslims bondgenoten. Dat de bisschoppen in het secundair onderwijs de historische fundamenten en rituelen van het christendom willen reanimeren is een verdedigingsmechanisme tegen de import van de islam. Dat onze geldverslindende onderwijsnetten daarvoor moeten ingespannen worden om die conservatieve reformatie uit te dragen is meer dan een brug te ver. Het verschil tussen een Hemelvaart en een Tenhemelopneming is theocratische haarklieverij. De zeven hoofdzonden en de zeven sacramenten als examenstof opdienen is reanimatie van het katholiek paternalisme. Adam en Eva worden straks weer uit het paradijs gehaald. Wie zei ook weer dat katholieken kijken naar de natuur die God geschapen heeft als ze naar de zoo gaan, en dat atheïsten op familiebezoek zijn als ze de dierentuin binnenstappen? Toen God de mens schiep, begreep hij dat hij zich voort moest planten. Enkel tijdens seks ben ik nog gelovig, want het is een goddelijk gevoel.

13 november 2016

De visumoorlog en ‘le gouvernement des juges’

De laatste weken wordt de bevolking van dit stukje troosteloze klei vrijwel dagelijks om de oren geslagen met een verheven grondwettelijke term: de ‘scheiding der machten’. Flagellante van dienst is meesteres Mieke Van den Broeck, advocate bij ‘Progress Lawyers Network’. Een roedel communistische zwarte toga’s met witte befjes dat in 2003 nog ‘Advocaten van het Volk’ heette en waarvan de kameraden Jan Fermon en Zohra Othman nog de verkiezingslijsten van de PVDA opfleurden. Ook welbekend als kloeke verdedigers van het tuig dat het aardappelonderzoek van de UGent naar de vaantjes hielp. Volgens Rode Mieke ontbeert het bij staatssecretaris Theo Francken elk respect voor onze scheiding der machten, de sacrale steunpilaar van onze westerse democratie. De onverlaat vertikte het immers gevolg te geven aan een arrest dat hem verplicht een visum af te leveren aan de Syrische familie van ‘Optimistic’ Mohammad Nahhar, de deputy manager van de Kamer van Koophandel in Aleppo, en aan een vonnis dat hem oplegt om een dwangsom van 4000 euro per dag te betalen bij weigering. Sterker nog, Francken durft het zelfs aan om tegen dat arrest beroep aan te tekenen en de uitspraak daarvan af te wachten. Wat een onbeschaamdheid! En dat terwijl de deputy manager enkel wil komen schuilen in het Ardeense Maredsous bij barones Auriane van Zuylen van Nyevelt. Ze hadden elkaar leren kennen op een uitje in Istanbul. De Syriër heeft nochtans heel wat familie in Merkels Duitsland en een paar jaar terug zat hij ook nog in Zimbabwe, Londen en Brussel. Volgens mijn bescheiden mening stond Syrië toen ook al in brand. Voor zijn visumaanvraag had hij zelfs drie retourtjes van 740 km veil van het belegerde Aleppo naar het Belgisch consulaat in Libanon. Waarom hij toen zijn kroost niet meenam blijft een raadsel. Maar… noblesse oblige of is het honi soit qui mal y pense?

Monsieur Charles Louis de Secondat, alias baron de La Brède et de Montesquieu, draait zich volgens Rode Mieke nu om in zijn graf in de Parijse Saint-Sulpice. Hij was het immers, die in zijn magnum opus, L’Esprit des Lois uit 1748, het principe van de scheiding der machten aan de mensheid schonk. Hij zag er de enige mogelijkheid in om de onweerstaanbare en tijdloze dwang tot machtsmisbruik van de usurpatoren te beteugelen, van de paleizen in Versailles tot de villa’s in Toscane. ‘C’est une expérience éternelle […] que tout homme qui a du pouvoir est porté à en abuser’, wist Montesquieu toen al. In de zogenaamde visum-oorlog zou Francken dit basisprincipe van de radicale scheiding tussen de uitvoerende, de wetgevende en de rechterlijke macht nu geschonden hebben, dixit Rode Mieke. In de media schreeuwt ze van de daken dat deze Leuvense hooligan met zijn combat boots een ganse reeks uitvoerbare vonnissen en arresten argeloos in de novemberregen als parkeerbonnetjes vertrappelt, en daarmee meteen de rechtstaat eigenhandig begraaft. Vermoeiende kretologie van militant links, gretig overgenomen door de Orde Van Vlaamse Balies, de vakbond van de pro-Deo-advocatuur.

In vergelijking met de trawanten die de lakens uitdeelden in de vorige regeringen is Theo Francken echter een koorknaap. Premier Yves Leterme moest opkrassen uit de Wetstraat 16 nadat supermagistraat Ghislain Londers zijn bemoeienissen in de rechtspraak rond het Fortis debacle op de banken van het parlement deponeerde. Een ander frappant voorbeeld dateert van 11 december 2009. Die dag lapte de regering-Van Rompuy de scheiding der machten op een karikaturale manier aan haar grondwettelijke laars. De Raad van State had toen een regeringsinstructie vernietigd waarmee Herman Van Rompuy de Dienst Vreemdelingenzaken een massaregularisatie van criminele en andere illegalen door de strot had geramd. Ze had de wettelijke voorwaarde voor regularisatie, namelijk de aanwezigheid van ‘buitengewone omstandigheden’ (artikel 9 bis van de Vreemdelingenwet) met een simpele pennentrek tijdelijk buiten werking gesteld. Iets wat enkel kan na goedkeuring door het parlement. De selectieve nood van het generaal pardon verkrachtte echter de wet. Verhofstadt deed dat met zijn massa-regulcampagne van criminele en andere illegalen en Van Rompuy vertikte dat voor de zijne. Hij veegde zijn katholieke schoeisel aan het arrest van de Raad van State en aan de scheiding der machten. Elk van de vele tienduizenden regularisatiebeslissingen die daarvan het gevolg waren, was daardoor illegaal. Geen kniesoor in de Wetstraat die daarom maalde. Niemand beschikte immers over het vereiste juridische belang om tegen een individuele regularisatiebeslissing in beroep te kunnen gaan. Ook niet de vele gevangenisdirecteurs die in de bajes tot hun verbazing verblijfskaarten moesten ronddelen aan illegale verkrachters en home-jackers. Als niemand een illegale overheidsbeslissing kan aanvechten, kan ze ook niet vernietigd worden. Case closed. Uit erkentelijkheid voor zoveel grondwettelijke spitsvondigheid werd Van Rompuy daarna door de regering eendrachtig voorgedragen als president van de Europese Raad. Ook bij de advocatuur weerklonk louter applaus voor deze grondwettelijke hold-up. De witte befjes kregen immers ook een lucratieve pro-deo-vergoeding voor het indienen van elke regularisatieaanvraag. Een procedure waarvoor niet eens de tussenkomst van een advocaat is vereist. Pro deo werd pro fisco. Geen woord van kritiek, ook niet bij de talrijke gesubsidieerde ngo’s vol welzijnsknuffelaars die nochtans pretenderen te waken over onze grondrechten.

Als er vandaag al getornd wordt aan Montesquieu’s scheiding der machten binnen het migratiebeleid, gebeurt dat niet door Francken maar door de aanmatiging van activistische rechters. Pasionaria Mieke Van den Broeck vergeet het gemakshalve, maar Montesquieu waarschuwde ook al voor de onvermijdelijke hybris van de rechterlijke macht: ‘Il n’y a point encore de liberté si la puissance de juger n’est pas séparée de la puissance législative et de l’exécutrice. Si elle était jointe à la puissance législative, le pouvoir sur la vie et la liberté des citoyens serait arbitraire: car le juge serait législateur. Si elle était jointe à la puissance exécutrice, le juge pourrait avoir la force d’un oppresseur.’ De rechter in kwestie meent, nota bene als eerste in Europa, over de macht te beschikken om zijn regering op te dragen een visum uit te reiken. Tussen de pinten door leert elke rechtenstudent evenwel dat een rechter weliswaar een overheidsbeslissing kan vernietigen, maar dat hij nooit in de plaats mag treden van het bestuur zelf. Het visumarrest is dan ook het werk van een juridisch onbeslagen individu, dat zich verkeerdelijk in de Wetstraat waant in plaats van in zijn zittingszaal in de troosteloze Noordwijk van Brussel. Gelukkig zijn er nog ‘rechtvaardige rechters’ die de dwingeland en de deurwaarder terugfloten en de belastingbetaler niet willen laten opdraaien voor een exorbitante dwangsom.

In het migratiebeleid is er al jarenlang een sluipende invasie van de rechterlijke macht op het terrein van de wetgever. Met anekdotes van de gouvernement des juges kunnen ganse juridische compendia worden vol gepend. Activistische rechters ontwaren ‘lacunes’ in de wetgeving die ze daarop naar eigen goeddunken opvullen met hun eigen principes en toeschrijven aan een of ander vaag wetsartikel. Bestaande wetgeving wordt ook dermate verregaand geïnterpreteerd dat er van de oorspronkelijke bedoeling van de wetgever – de ratio legis – geen spatje meer over blijft. Beide tactieken worden al decennialang aangewend door de linkse opengrenzenlobby binnen de vreemdelingenmagistratuur. Zo werd de overheidscontrole op immigratie gradueel afgebroken. De poging in het recente visumarrest om alle sluizen open te zetten is daarvan slechts het voorlopig dieptepunt.

Moge daarom de geheel onverwachte verkondiging van Montesquieu’s leer door zijn recente bekeerlingen binnen de pro-Deo-advocatuur aanleiding geven tot een grondig maatschappelijk debat over de rol van de rechterlijke macht in het Europese en het Belgische migratiebeleid. Te beginnen met de aanmatigende rol van de pruiken in Straatsburg en te eindigen met de pretentie van de witte befjes en het hermelijn van de door de PS benoemde militante magistraten binnen de Franstalige vleugel van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Moge het parlement wakker schieten uit zijn politiek correcte migratieslaap. Het is inderdaad tijd om terug te keren naar de orthodoxie van de scheiding der machten. Wetten worden gemaakt in het parlement en niet in de raadzaal van het gerechtshof. ‘Il n’y a point de plus cruelle tyrannie que celle qui l’on exerce à l’ombre des lois et avec les couleurs de la justice.’ Een wijs man, die Montesquieu.

20 november 2016

Het Pietenpact gooide een baksteen in een kinderschoentje

De Amerikaanse stembusgang is ondertussen al kapot geanalyseerd door dezelfde roedel Amerikakenners die voor het voorspellen van de uitslag nochtans de geloofwaardigheid hadden van het Orakel van Delphi. Donald Trump heeft nu niet alleen het establishment van de Democraten vernietigd maar ook van zijn eigen Republikeinse partij. Allen komen nu tot het besluit dat het een opstand was van Joe Sixpack en de ‘basket of deplorables’ tegen het establishment in Washington DC, net zoals de brexit een opgestoken vinger was naar de Europese mandarijnen in Brussel. Technocraten die regeren boven de hoofden van deze vergeten bevolkingsgroepen. Met dien verstande dat de Europese bobo’s ook na hun mandaat beloond worden voor hun hand- en spandiensten aan de globalisatoren (zoals Barroso bij Goldman Sachs of De Gucht bij Arcelor Mittal) en de Amerikanen bij elke verkiezing afhankelijk zijn van het lobbycircuit. Wie volksvertegenwoordiger of senator wil worden in Washington DC moet om de vier jaar zo’n 2 miljoen dollar ophoesten voor zijn verkiezingscampagne. Het is dan niet te verwonderen dat deze verkozenen des volks eerder wetten schrijven voor hun broodheren die jaarlijks 3 miljard dollar lobbygeld spenderen dan te denken aan de ‘mestkevers’. De bekommernissen van Joe Sixpack en Jan Modaal zijn dezelfde, hier en over de plas: economische globalisering, ongecontroleerde immigratie, onveiligheid, islamisme, jihadisme, en angst voor het verlies van de eigen waarden en normen. Wie ze aankaart wordt minstens voor populist of racist versleten, en neemt dan maar weerwraak in het stemhokje.

Overstretching van de politieke correctheid met verloochening van de eigen tradities en cultuur heeft al meer polarisering veroorzaakt dan opgelost, losgeslagen van de realiteit door identiteitsschaamte en kruiperigheid voor de excessen van andere ingevoerde godsdiensten en culturen. Het kent geen grenzen. In Duitsland werd Selin Gören, woordvoerdster van de linkse jeugdbeweging Solid door drie mannen gedwongen tot ‘een seksuele handeling’. Ze loog tegen de politie over hun identiteit om geen aanleiding te geven tot racisme. Ze zei dat ze Duits praatten in plaats van Arabisch of Farsi. Hoe diep moet je eigenwaarde gezakt zijn om als vrouw een aanranding te ondergaan en een vals beeld van de werkelijkheid te schetsen uit naam van je eigen politieke ideologie?

Onze normen, waarden en tradities worden voortdurend in de uitverkoop gezet met een stoet van kleine en grote, maar nimmer betekenisloze incidenten. De tol voor onze gastvrijheid. Met het Pietenpact voert de multiculturele lobby nu een agressieve discriminatiecampagne tegen haar eigen bevolking en gooit een baksteen in een kinderschoen. Gutmenschen maken op de rug van het kind een probleem waar er geen is om hun politiek-correcte agenda door de strot van Jan Modaal te rammen. Hun symptoombestrijding verergert alleen maar de kwaal. Racisme als speelgoed voor gefrustreerden. Het Pietenpact werd in achterkamertjes bedisseld door niet-representatieve overheidsorganisaties als het Minderhedenforum en het Vlaams-Nederlands Huis deBuren. Lusttuinen voor subsidieslurpers wier grootste bekommernis het is zichzelf in stand te houden. Naast een jaarlijkse dotatie van 2 miljoen euro zoals projectsubsidies, heeft minister Homans ook nog 1,5 miljoen extra uitgekeerd aan de subsidiesponzen van het Minderhedenforum om het integratiepact te schrijven. Een sinterklaascadeau voor het kapotmaken van een vreedzaam lieflijk kinderfeest. Vorig jaar verkondigde Jozef De Witte nog dat ‘er geen sprake is van een strafbare vorm van racisme, of een wettelijke vorm van raciale discriminatie.’ Zijn opvolger bij de gedachtepolitie Unia (het vroegere Gelijkekansencentrum) heeft zich nu aangesloten bij het forum. Vooruitschrijdende polariseringsdrang. De wereld op zijn kop: mocht de entourage van de Sint volledig blank zijn, dan zouden organisaties als Beweging.net en de vakbonden zeker een klacht indienen wegens discriminatie op werkvloer.

80 procent van onze noorderburen is voor het behoud van de zwarte deugniet met rode lippen en kroezelhaar, hier zelfs meer dan 90 procent. In zijn eigen kinderprogramma werd Paul De Leeuw te kakken gezet toen alle kinderen in de tv-studio unaniem hun duim opstaken voor de bleekscheet die jaarlijks roetzwart uit de schoorsteen afdaalt beladen met cadeautjes. Voor Wouter Van Bellingen, die zijn uitloopbaantje van directeur bij het Minderhedenforum meer te danken heeft aan zijn huidskleur dan aan zijn capaciteiten, moet Sinterklaas ook nog zijn baard afscheren. De brave man was bisschop van het Turkse Myra en die hebben geen wit bos op hun kin. Zijn witte schimmel moet ook nog ritueel geslacht worden en Zwarte Piet moet uit zijn pofbroek. Het kruis op de mijter van de heilige man moest er ook al aan geloven om de moslimkinderen niet te choqueren. Ik ben zo gelovig als een regenworm maar de Sint is heilig. We hoeven niet lang te zoeken naar weldenkenden die alle begrip tonen voor islamitische vrouwendiscriminatie of voor het relativeren ervan, maar voor de symboliek van een kinderfeest zijn hun tenen te lang. Multiculturele overstretching en een ridicule aanval op onze Vlaamse gemeenschapsvormende traditie. De blinde focus op uitsluiting en discriminatie zet de minderheden onophoudelijk aan tot zelfbeklag en opent een onuitputtelijk arsenaal aan gevoeligheden die meer en meer onze eigen tradities in verdrukking brengen en leiden tot zelfcensuur. Voor de multiculti moeten we stilaan onszelf afschaffen door de uitwassen van hun zieke slachtoffercultuur. Ze zijn besmet door een vorm van eigenwaan waardoor ze geloven dat zij weten wat goed is voor iedereen, zelfs tegen de democratische consensus in.

Wie denkt dat Zwarte Piet de enige zwarte sukkelaar is die niet meer met de (stoom)boot naar onze contreien mag komen, vergist zich schromelijk. Er zijn nogal wat pietluttigheden waarover onze zeurpieten en de oikofobe lobbymachine nog kunnen struikelen. Is de Regenboogpiet niet stigmatiserend voor de holebigemeenschap? Op 6 februari wordt al eeuwenlang Driekoningen gevierd. De drie wijzen, Caspar, Melchior en Balthazar komen dan uit het Oosten met geschenken voor de koning der Joden. Eén van hen was roetzwart. Is men in Laken niet beledigd? Als GAIA nu ook nog de paashaas bij zijn oren pakt omdat die eigenlijk geen bruine chocolade eieren legt, mogen de klokken volgend jaar in Rome blijven. Zwarte Piet wordt een afgebleekt aflopend verhaal, folklore en tradities worden uitgehold, maar laat de natuurlijke erosie en het gezond verstand spelen. We gooien toch ook geen levende katten meer van de Ieperse Halletoren, schieten niet meer op ratten in Zaffelare of gaan niet meer gansrijden in Ekeren. De zeurpieten met het Zwarte Pietenpact en hun zwarte gedachten zijn de kortste weg naar een nieuwe Zwarte Zondag. Zwartgallige politiek-correcte mierenneukers. Ik zal er een kop roetzwarte koffie op drinken.

4 december 2016

De Vlaamse regering is een kaarsjesprocessie van keizer-kosters

Onze biercultuur wordt vandaag door Unesco als werelderfgoed gelauwerd. Het is echter net zoals met de auto: we mogen ze nog assembleren, maar er niet meer mee rijden, en we mogen ons gerstenat nog brouwen maar niet meer opdrinken. Telkens ik het besje van de VAD (Vlaams expertisecentrum voor alcohol en andere drugs) op het scherm zie verschijnen, bekruipt me de drang om onmiddellijk een neut Hasseltse jenever achterover te kieperen en om haar een fles Bokma cadeau te doen. Tegengif voor Sodom en Gomorra dat om de hoek in mijn stamcafé ligt en een verdovingsmiddel voor de onheilsprofeten van het genot. In plaats van drie glazen per dag mogen er nu nog tien glaasjes per week over de toog geschoven worden. Volgens het besje zijn er 560.000 Vlamingen verslaafd aan alcohol. Als we die regel van tien pilsjes per week toepassen, kijken er enkel al zoveel bouwvakkers te diep in het glas, en zit de helft van onze bevolking statistisch zwaar aan de teut. Tijden veranderen en de zeden ook. Door economische en sociale selectie is het alcoholverbruik al spectaculair gedaald, maar de genotspolitie waakt. In mijn onooglijk geboortedorp met 1800 zielen tussen duin en polder waren er in mijn kindertijd 38 cafés. Vandaag zijn er nog drie en de enige feestzaal loopt enkel nog vol voor een boterham met smos bij begrafenissen. De stoeproker is afgeserveerd naar asielzoeker in zijn eigen stamkroeg en de pintelierder wordt nu ook nog een sociale melaatse. De gezondheidsreligie verdringt het volksgeloof en verhoogt de zuurtegraad. Alcohol kan immers niet minder dan tweehonderd ziektes en gebreken veroorzaken. Niettegenstaande een inflatie aan welvaartsziektes zitten de bejaardenhuizen vol met 90-plussers, lopen we gemiddeld meer dan 80 jaar op deze aardkluit rond, en houden we het langer vol dan de bewoners van landen waar een religieus verbod op alcohol en roken met zweepslagen in de geesten en de lijven wordt geramd.

De angstcultuur van biofanaten wordt besmettelijk. We hechten zoveel belang aan het voorzorgsprincipe dat het op den duur een irrationele maatschappelijke angst wordt en contraproductief werkt. De Soemeriërs brouwden 8000 jaar geleden al bier, 2000 jaar vooraleer – volgens de creationisten – God de mensen heeft geschapen. Duizenden jaren geleden werden we omgeturnd van jagers-verzamelaars naar een sedentair boerenvolkje dat gewassen begon te kweken. Van tarwe bakten ze brood. Vandaag lopen adepten van het paleodieet krijsend als een oermens blootvoets rond, en krijgt een team van professoren 1,5 miljoen euro toegestopt om te onderzoeken of brood wel gezond is.

Onze overheid huilt en heult mee in de kerk van de gezondheidsreligie. Als je geen oplossingen hebt voor de grote problemen in de maatschappij moet je je ledig houden met beuzelarijen. Opgefokt risicovrees wordt ingedekt met doorgeschoten en repressief voorzorggedrag. Op het CD&V-congres werd op zondag 27 november het stemrecht vanaf 16 jaar gepropageerd. Op maandag 28.11 liet Onderwijsminister Hilde Crevits (CD&V) de frisdranken uit de schoolautomaten van de middelbare scholieren bannen. Je moet blijkbaar 18 jaar zijn om het verschil te kunnen maken tussen junkfood en een schijfje plat water, maar vanaf 16 mag je oordelen wie in de Wetstraat 16 ons land mag besturen. Onze pubers worden via hun iPad, smartphone en dito apps dagelijks geconfronteerd met de uitwassen van de boze buitenwereld. De gruwel en de verleidingen zijn amper een muisklik ver. Ze kunnen heus wel het onderscheid maken tussen een blikje prik en een yakultje. Pubers moet je bumperen, niet pamperen. Losgeslagen verbod is de snelweg naar genot. In mijn lagere school waren we lid van de Melkbrigade en vochten we dagelijks voor een – per bak bijgevoegd – flesje chocomelk. Bij thuiskomst kregen we nog een schepje kalk en een soeplepel vette levertraan om ons beendergestel te versterken. Op de collegekoer was er een snoepwinkeltje. Van een Mars kreeg je nog geen sars en van een Snicker kreeg je het ook nog niet aan je tikker. Er waren nog geen helikopterouders die de verfoeilijke Coca Cola’s en MacDonalds als letseladvocaten met de vinger wezen. We speelden, sportten, ravotten, fietsten naar school en liepen ons de ziel uit het lijf. We verbruikten meer energie dan de calorieflikken vandaag willen verbieden. We hadden geen muisarm, maar blaren op onze voeten, en korsten op onze knieën. Veel efficiënter tegen obesitas dan het castreren van een frisdrankautomaat.

Ik heb geen enkel bezwaar tegen een café zonder bier, zoals er in Gent onlangs ééntje geopend is, al draait Bobbejaan Schoepen zich om in zijn graf. De markt bepaalt het aanbod. Ik heb wel een bezwaar tegen een betuttelende overheid die als een lifestyle-politie de vrije keuze van het individu met doorgeschoten wetten verzuurt, die zich gedraagt als een moraalridder en zich opwerpt als verkoper van het gezondheidsfanatisme. Suikertaksen en accijnzen worden verkocht als boetedoening voor ons zondig gedrag. Fundamentalisten lijden per definitie aan een ziekelijke onverdraagzaamheid en ik ben te libertair om dit lijdzaam te ondergaan.

De bemoeizucht, betuttelingsdrift en reglementitis verspreidt zich over alle geledingen van onze maatschappij en werkt aanstekelijk op onze gezagsdragers. Zondag is Ben-dag. Op deze journalistieke komkommerdag roept Ben Weyts, onze Vlaamse N-VA-minister van Immobiliteit en Dierenwelzijn, na de hoogmis elke week een roedel pennenridders bijeen om te getuigen van zijn doortastend beleid: een zeehondenpontonnetje inhuldigen in de Blankenbergse haven, lederen stoeltjes inzetelen bij De Lijn, of een omgelegd tramspoor vereeuwigen in de Koekenstad. Vorige week besteeg onze minister – het weze gezegd, op gevaar van lijf en leden – een keukenladder om het snelheidsverbod van 70 km/u op onze gewestwegen eigenhandig te afficheren. Als je een verkeerskennis hebt die de actieradius van een bakfiets niet overschrijdt, dan weet je als keizer-koster inderdaad niet dat de laagste snelheidslimiet op de gewestwegen in de West-Europese landen nog altijd 80 km/u is. Nederland verhoogde zelfs de snelheidslimiet om files te vermijden, wijsneus Ben verlaagt ze om files te creëren.

Als je te laf bent om het verbod op onverdoofde rituele slachtingen uit te voeren, dan schuif je het maar door naar de Boerenbond. Als je onbekwaam bent om de – volgens Touring – 2.500 criminele chauffeurs van onze wegen te plukken en om moordenaars (zoals de doodrijder van Merel) op te hokken, dan moet je volgens Ben maar de ganse goegemeente straffen met instant-wetgeving. Volgens een onderzoek van het Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid respecteren drie op de vier bestuurders de 90 km/u-regel, en de helft de 70 km/u. In de zone 30 rijden 93% van de automobilisten te snel. Er bestaat zoiets als tijd, plaats en omstandigheden om de verkeersstroom te regulariseren, evenals praktische onhaalbaarheid. We staan met zijn allen miljoenen uren in file, de economische, ecologische en sociale kosten zijn enorm. De gemiddelde snelheid van een vrachtwagen is 37 km per uur en op de snelwegen amper 30 km meer. Door verkeer remmende infrastructuurwerken heeft de overheid onze verkeersaders zelf lamgelegd. Ons rechtsgevoel wordt dan afgemeten met een flitspaal. Een graaibeleid om met boetegeld het gat in de begrotingskas te dichten. Broodroof en sociale drama’s door ingetrokken rijbewijzen met als alibi de verkeersveiligheid. Rekeningrijden of kilometerheffing heeft nog geen kamion van de weg gehaald. Integendeel. Het is een belastingheffing voor de misgelopen accijnzen op diesel die de vrachtwagens in het buitenland tanken. Heikneuter Ben wil dit nu ook invoeren voor personenwagens, terwijl we ons al blauw betalen aan rekeningrijden, namelijk met de accijnzen op benzine. Hoe meer je rijdt, hoe meer je verbruikt, hoe meer je betaalt. De melkkoe op vier wielen levert de fiscus jaarlijks zo’n 17 miljard op aan belastingen, heffingen en accijnzen. Of is de km-heffing voor personenwagens al een vooruitziende maatregel van onze tollenaars om het verlies aan accijnzen op brandstoffen te compenseren als straks het stekkerautootje op onze wegen rondtuft? Ophokken, deze Ben Weytsneus, op een zeehondenpontonnetje in de Westerschelde.

25 december 2016

Op de kerstmarkt van Berlijn
stierf de onschuld van Merkel