Bij verstek veroordeeld

M.P.O. BOOKS

Bij verstek veroordeeld is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2004, 2017 M.P.O. Books & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-04-3

NUR 332

www.e-pulp.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Bij verstek veroordeeld

De bloedzuiger

Gedragen haat

De blikvanger

De laatste kans

Dodelijke hobby

De dood van Callista de Vries

Een afgesloten huis

Cruise control

Schrijven is... Een afgesloten huis

Meer informatie op mpobooks.nl.

Proloog

Verraad loerde om de hoek, terwijl hij op z’n tenen het gebouw betrad. Nu hij uit zijn schuilplaats in het bos gekropen was, voelde hij de spanning in zijn lichaam oplopen. Een halfuur had hij op dit moment gewacht. Opeens was de ander uit het niets opgedoken, vlak voor zijn neus. Het verbaasde ‘wat doe jij hier?’ stond nog op zijn gezicht te lezen.

Op zijn hoede stapte hij de drempel over, de schemer in. Er was geen reden om het licht aan te doen. Niemand hoefde van hun aanwezigheid te weten. De ander volgde hem naar binnen.

‘Wat doe jij met die jas?’ fluisterde hij.

De ander glimlachte onschuldig.

In zijn argeloosheid keerde hij de ander de rug toe. Het fatale moment. Hierop was hij niet bedacht. Want de verrader is vaak voor het verraad gepleegd wordt vertrouwenwekkend.

Met alle kracht die de ander bezat, kwam de klap. Vijf extra scherp geslepen punten stootten hard toe, drongen zijn lichaam binnen en op datzelfde ogenblik stortte hij ter aarde neer.

De moordenaar keek tevreden toe hoe het slachtoffer nog enkele tellen op de betonnen vloer lag te kronkelen. Na een laatste siddering lag hij stil. De verbijsterde uitdrukking op het gezicht getuigde ervan dat de gruweldaad hem totaal overrompeld had.

Plattegrond

1.

Het donkere gat in de bocht doemde voor hem op. Daarachter moest de oprijlaan hobbelig en modderig kronkelen. Dankzij eerdere verkenningstochten wist hij de ingang feilloos te vinden. Hij deed de koplampen uit. Niet gezien worden was van levensbelang. Duisternis omsloot hem nu, evenals het bos met zijn loof- en naaldbomen. Hij wist niet wat hem te wachten stond. Het was een uur na zonsondergang, 17.49 uur volgens zijn horloge, op zaterdag 17 november 2001.

Terwijl hij met uitgestrekte hals in het duister tuurde om niet tegen een stam te rijden, bedacht Ton Gijsbertsen hoe vreemd het eigenlijk voor hem moest zijn een opdracht uit te voeren die een ander bedacht had. Als architect was hij gewend zelf plannen te bedenken en uit te werken, die anderen dan uitvoerden. Nu moest het andersom. Wat in het zakenleven gold, gold duidelijk niet voor zijn privéleven. Wat vertelde hem dat over zijn eigen karakter en de verhouding tot zijn vrienden?

Hij vervloekte zichzelf dat hij niet met meer moed en durf was geboren. Hij had nooit het lef gehad om tegen anderen weerstand te bieden. Het hardnekkige onkruid van herinneringen uit zijn jeugd schoot in zijn gedachten omhoog. Toen had hij al met anderen meegedaan, omdat hij er niet uit wilde liggen. Hij herinnerde zich die keer op het schoolplein toen zijn vriend Jacob hem een paar eieren in de hand had geduwd, om anderen ermee te bekogelen. Het was een klein opstandje en diep in zijn hart had hij niet mee willen doen, maar omwille van de anderen had hij gegooid. Dat hij als enige een voltreffer had gemaakt, had hem bij de anderen in achting doen stijgen, terwijl hij des te meer reden zag om zichzelf te verachten. Waarom had hij nooit het lef om nee te zeggen? Omdat het onvermijdelijk was dat zijn introverte karakter door de assertieve Jacob Stijnvoort overheerst zou worden?

Hij wist dat meedoen het elke keer moeilijker maakte om tegen de stroom in te gaan. Maar hij was bang er niet bij te horen en afgewezen te worden. Die angst had hij heel zijn leven geprobeerd te onderdrukken. Toch liet hij zich keer op keer daardoor voortdrijven, zoals schapen door de hond vooruit gejaagd worden. Bij hem was het van kwaad tot erger gegaan.

Het was ook meer dan alleen de angst om er niet bij te horen dat hem dreef.

Verachting was het woord dat precies beschreef wat hij nu voor zichzelf voelde. Een moord was gepleegd, ergens in het bos voor hem. Alleen daar gruwde hij al van! De moordenaar was ontkomen en hij had de opdracht gekregen het lijk van de afgesproken plek te verwijderen voor iemand het zou ontdekken. Hij had nooit ingestemd als ze hem niet eindeloos onder druk hadden gezet. Het was chantage. Als hij van de zomer maar nooit zo stom was geweest! Als hij de achterdeur op slot had gedaan, was er nooit iets gebeurd en was hij nu niet chantabel. Er bleef geen andere keus over dan mee te doen, want het alternatief was onheilspellend.

Na honderd meter parkeerde hij de Volvo aan de kant van de weg. Er stonden hier metershoge stapels boomstammen, klaar voor transport. Tussen twee stapels vond hij een inham waar hij de neus voorzichtig in manoeuvreerde. De auto stond perfect verborgen in deze nis van stammen. Het was honderd meter naar de afgesproken plek, vierhonderd naar het huis van Raimond van Vliet.

Voor hij uitstapte, wachtte de architect nog een minuut om zijn ogen aan de duisternis te laten wennen. Hij was bang in het donker. Een moment luisterde hij in de betrekkelijke veiligheid van de Volvo of er geluiden in het bos waren. Het was stil. De enige geluiden die hij opving, waren van auto’s die over de N224 achter hem reden. Gelukkig hoorde hij de hond niet, want die vreesde hij het meest.

Nog even bekeek hij zichzelf in de achteruitkijkspiegel en zag de zwaarmoedige uitdrukking op zijn fletse gezicht. De spanning tekende zich af rond zijn ogen en mond. Volgens zijn horloge was het vijf voor zes. Tijd voor actie.

In de verte zag hij het theehuisje als een vage schim. Hem was verteld dat dit bouwwerk in de negentiende eeuw was neergezet in opdracht van de Amsterdamse bankier J.B. Stoop. Stoop had zich in de streek verdienstelijk gemaakt met het ontginnen van de woeste heidegronden door ze in te planten met bomen. Om die reden had hij voor korte tijd in het nabijgelegen Austerlitz een bosbouwschooltje geopend, overigens zonder veel succes. De huidige bossen waren het levende bewijs dat de beoogde bebossing wél met goed gevolg was ingezet. Sommige van de kolossale beuken hier moesten nog door Stoop zelf neergepoot zijn.

De Koepel van Stoop, zoals het bouwwerk in de volksmond heette, had de oorspronkelijke functie als theehuisje allang verloren. De laatste jaren had het dienst gedaan als atelier van een kunstenaar, die zich in het afgelegen gebouwtje helemaal kon wijden aan de kunst. Maar ook hij was inmiddels naar elders vertrokken, zodat de Koepel leeg stond in afwachting van een restauratie die hoognodig was, maar waarvoor nog geen subsidie op tafel lag. Het stond in de gemeente Woudenberg en die had de laatste jaren het volledig beschikbare budget geïnvesteerd in de renovatie van de verderop gelegen Piramide van Austerlitz, ooit gebouwd door op de hei gelegerde Franse en Bataafse troepen, en nu een belangrijke toeristische trekpleister.

Juist door de vervallen staat waarin het theehuisje verkeerde, was het in de steek gelaten. Een afgelegen plek en toch niet moeilijk bereikbaar. Voor Gijsbertsen, die wel van het gebouwtje gehoord had maar in dit gedeelte van het bos nooit geweest was, was het tevens een gemakkelijk herkenningspunt. De omschrijving die hem gegeven was, was toereikend.

Het bouwwerk stond een eindje van de oprijlaan af. Een modderig pad leidde er naartoe. De Koepel doemde als een grijze gedaante uit de duisternis op. Als architect zou het uiterlijk van het bouwwerk hem geïnteresseerd hebben, als zijn gedachten niet vol waren geweest van de naargeestige taak die op zijn schouders rustte. Hij mocht nu niet aan zijn angst toegeven.

Hij trok zwarte handschoenen aan. Om het vervallen theehuisje was rondom een lage omheining. Recht voor het voorportaal was een hekje waarop hij zijn vingerafdrukken niet wilde achterlaten. Hij probeerde het zo geruisloos mogelijk te openen, maar het hekje klemde en pas na wrikken kwam het met gepiep los. Hoewel het onwaarschijnlijk was dat er met deze duisternis zich nog iemand in het bos bevond, voelde de architect een schok door zijn lichaam gaan.

Het hekje zwaaide open en hij deed twee stappen naar voren. Trillend van spanning stond hij op de drempel van het voorportaal. Dit werd door de uitstekende dakrand overschaduwd, waardoor het een donker hol leek. Een lichaam dat hierin gelegd werd, zou door een toevallige passant niet opgemerkt worden. In dit donkere gat moest het lijk van Raimond van Vliet, de bekende aannemer, liggen. Dit was op de centimeter nauwkeurig de afgesproken plek. Hij tastte in het duister.

Er was iets misgegaan.

Geen lijk!

2.

Een moment twijfelde Ton Gijsbertsen wat hij zou doen. Maar daarna besloot hij om het gebouwtje heen te lopen. Misschien lag het lichaam op een andere plek, ook al was de gemaakte afspraak duidelijk genoeg. Door zijn onzekerheid begon hij te twijfelen of hij het goed begrepen had. Hij probeerde door de grote ramen naar binnen te gluren. Er was niets te zien. Alle ramen waren aan de binnenzijde met luiken geblindeerd.

Toen duidelijk was dat het lichaam van Raimond van Vliet ook niet op een andere plek rond het theehuisje lag, liep Gijsbertsen het voorportaal nogmaals in. Hij voelde aan de deur. Op slot.

Vragen schoten op als paddenstoelen uit herfstige bosgrond. Was iemand hem voor geweest? Wist iemand van de plannen die er gesmeed waren en had die het lichaam verwijderd? Waarom dan? Of moest Van Vliet nog komen? Lag de moordenaar dan ergens op de loer?

‘Hij moet dood’, had Jacob onomwonden gezegd. Gijsbertsen herinnerde het zich als de dag van gisteren, het gesprek op de op één na laatste dag van oktober. De septembermaand was uitzonderlijk koud en nat geweest – het was net alsof oktober al was begonnen. Op september volgde oktober met zon en onverwachte warmte, alsof het de nazomer wilde geven die de gierige september ingehouden had. Zelfs op de dertigste oktober was het kwik tot bijna twintig graden gestegen. Daarom had hij met notaris Jacob Stijnvoort, die tevens penningmeester van de plaatselijke hockeyclub was, en diens zoon Roy op het terras bij zijn huis gezeten.

In schril contrast met het weer was het gesprek dat Gijsbertsen met zijn twee metgezellen had gevoerd. Vanaf zijn tuinstoel had Jacob van de een naar de ander gekeken. Het onberispelijke colbertjasje dat Jacob meestal droeg, had keurig in de vouw gezeten, de gouden manchetknopen hadden in het zonlicht geglommen, en zijn figuur was kaarsrecht. De uitdrukking op zijn gezicht was, zoals altijd, koel en zakelijk. Alle bewegingen die hij maakte, waren beheerst. Of hij nu het brilletje met perfect ronde glazen hoger op de neus schoof of een trekje nam van zijn sigaret, geklemd tussen middel- en ringvinger. Ondertussen praatte hij over moord alsof het een zakelijke transactie betrof, belangrijk, maar niet om emotioneel over te doen.

Notaris Jacob Stijnvoort was een gedreven man, haast charismatisch, intelligent en altijd vol initiatieven. Hij kon zich helemaal in iets vastbijten zonder van loslaten te weten. Als hij zich iets in het hoofd haalde, of hij gelijk had of niet, dan was het vrijwel onmogelijk het eruit te praten. Het moest precies zo gebeuren als hij het wilde. Hij bleef anders net zolang zeuren tot een ander door de knieën ging.

Hij had zich vastgebeten in een macaber nieuw initiatief, waarvoor hij medewerking van de anderen verwachtte. Zijn voorstel was dan ook meer een opdracht dan een geopperd idee geweest.

Gijsbertsen had geprotesteerd. In aanwezigheid van Jacob was dat bij voorbaat zinloos. Die had het bezwaar dat ze het geld niet terugkregen weggewuifd als niet ter zake doende.

‘We kunnen ernaar fluiten!’

Het was een veelzeggende reactie voor de altijd naar geld hunkerende notaris. Als ze het geld terug hadden kunnen krijgen, was het hém zeker gelukt. ‘Maar we kunnen het er niet bij laten zitten. Je hebt zelf vaak gezegd dat het voor ons beter was geweest als Raimond aan kanker was bezweken.’

‘Ik weet het niet’, had Ton Gijsbertsen daarop met zijn zwakke stemmetje gepreveld. De aarzeling was zijn manier van protesteren. Een duidelijk nee kwam hem niet gauw over de lippen. Hij was bang voor de reactie, de afwijzing.

Het was wonderlijk hoe de hartelijkheid en spontaniteit van hun vriendschap langzaam weggeëbd waren om plaats te maken voor een soort zakelijkheid die eerder deed vermoeden dat ze zakenpartners waren. Het was waar dat ze bij hun werk soms met elkaar te maken kregen. Gijsbertsen had als architect zijn eigen architectenbureau en soms moest hij zaken met de notaris regelen. In hun vriendschap was de laatste de dominerende factor, Gijsbertsen de underdog.

Maar moord! Dat ging de architect echt veel te ver hoewel Jacob Stijnvoort had benadrukt dat hij alle andere middelen uitputtend had toegepast om het verschuldigde geld uit Van Vliet te persen. Soms dacht hij dat er andere redenen meespeelden.

Van Vliet was getrouwd met Henriëtte en hadden Jacob Stijnvoort en zij niet iets? Speelde jaloezie bij Jacob een rol vanwege het enorme vermogen van Van Vliet? Aasde hij daar op, omdat alles op naam van Henriëtte stond? Jacob kon vreselijk jaloers zijn. Vroeger al – dat kon Elisabeth bevestigen – en dat was nu niet anders.

‘Ik hoef jou niet in herinnering te brengen hoe je vriend Beekman zal reageren als hij weet wat ik weet, Ton.’ Met die woorden en de indringende blik die erbij hoorde, had de notaris de medewerking van Gijsbertsen bij de voorgenomen moord bezegeld. Misschien moest Gijsbertsen daarom blij zijn dat er geen lijk was. Geen lijk, dan ook geen opdracht. Nu kon hij er tussenuit knijpen. Maar toch.... waar was dan de moordenaar?

Opeens was er geritsel.

De architect hield zich doodstil. Hij voelde zijn hart onregelmatig in zijn borstkas bonzen. Het binnenwerk ging flink tekeer. Hij meende voetstappen te horen. Meer geritsel. Opeens wist hij zeker dat iemand vanuit de nevels van het bos op hem loerde.

Vanuit de diepe duisternis van het voorportaal tuurde hij het bos in. Toch was er niemand te zien, geen verdachte beweging. Een oogwenk later werd de serene rust van het bos niet meer door dat nerveuze geritsel noch door het doffe geluid van voetstappen verstoord. Het enige wat hij hoorde, was het geruis van auto’s op de provinciale weg verderop.

Was het dan een dier dat hij gehoord had? De vreselijke hond van Raimond van Vliet, ontwaakt uit zijn verdoving? Ton Gijsbertsen moest er niet aan denken. Hij was als kind door een hond in zijn linkerbeen gebeten, wat een traumatische ervaring was geweest. Sindsdien was hij doodsbang voor honden. Geen wonder, want na veertig jaar was het litteken op zijn kuitbeen nog zichtbaar als een lichtverkleurde smet die elke zomer roze oplichtte.

Een andere gedachte kwam bij hem op. Was het de moordenaar die zich nog steeds in het struikgewas verborg in afwachting van de verlate komst van Van Vliet? Was dat het? Hij kon hem in de duisternis voor de aannemer aanzien. Ton Gijsbertsen moest er niet aan denken dat de moordenaar hem van achteren met het moordwapen zou besluipen. Maar het leek volstrekt onwaarschijnlijk dat die nog op Van Vliet wachtte. Als Van Vliet nu nog moest komen, maakte hij een wandeling van een uur. Dat deed hij nooit, had Jacob hun duidelijk gemaakt. Jacob Stijnvoort had de aannemer wekenlang achtereen in het bos gadegeslagen. Hij kon het gedrag van de ander akelig precies voorspellen. Elke dag ging Van Vliet na zonsondergang met de hond wandelen en dan deed hij de Koepel aan. Op deze afgelegen plaats had hij vermoord moeten worden.

Toch was er geen lijk. Er was dus wel degelijk iets misgegaan. Had de moordenaar de ander met het steekwapen alleen verwond en was deze op eigen kracht terug naar huis gekropen? Dat was de enige verklaring die Ton Gijsbertsen kon bedenken.

Het liefst was hij onmiddellijk naar de veiligheid van zijn huis teruggekeerd. De moordenaar had zich niet aan de afspraak gehouden, dus waarom zou hij meer moeite doen? Hij had er nooit iets voor gevoeld en nu kon hij er gemakkelijk onderuit komen.

Toch bleef tegelijkertijd de gedachte in hem opkomen, dat Van Vliet wel was neergestoken, maar dat hij niet op slag dood was geweest. Misschien had hij zich, na het verdwijnen van de moordenaar, voortgesleept om hulp te zoeken. Misschien was hij ergens halverwege naar huis bezweken. Als dat zo was, dan was er nog altijd een lijk om op te ruimen en als Gijsbertsen desondanks naar huis ging, zou zijn vriend hem daarvoor een hoge prijs laten betalen.

Zijn besluit stond vast. Hij moest poolshoogte nemen, al was het maar om later Jacob onder ogen te kunnen komen. Dan zou hij zeggen dat hij alles gedaan had wat in zijn vermogen lag. De ander tevreden stellen. De onvermijdelijke driftbui van de ander overleven.

Terwijl hij bij het sluiten van het hekje het bos de rug toekeerde, hoorde hij weer onrustig geritsel achter hem. Weer voetstappen.

Met een ruk draaide Gijsbertsen zich om. Verschrikt tuurde hij de duisternis in.

‘Hallo? Is hier iemand?’ sprak hij op een toon die verraadde hoe verontrust hij nu was.

Er volgde geen antwoord. Maar er kwam wel beweging. Wat hij in de duisternis ontdekte en herkende, deed hem verstijven van angst. Het was een mestvork. In het schaarse licht zag hij de punten vanachter een reusachtige boomstam tevoorschijn komen. Ze werden gevolgd door een duistere schim.

Ton Gijsbertsen bedacht zich niet langer. Hij zette het op een lopen.

Zijn hersenen werkten nu net zo snel als zijn benen en hart. Raimond van Vliet was nooit het beoogde slachtoffer geweest, realiseerde hij zich geschokt. Nee, ze hadden hem, Ton Gijsbertsen, onder een smoesje naar deze plaats gelokt. Ze wilden nu hém vermoorden!

In plaats van naar de auto te rennen, vervolgde hij de oprijlaan in de andere richting waar tussen de bomen door in de verte een lichtpuntje blonk. Hij minderde pas vaart toen hij het huis van Raimond van Vliet voor zich zag opdoemen.

Als zijn achtervolger hem gevolgd had, moest hij vlak achter hem zitten. Buiten adem keek hij achterom. De oprijlaan was verlaten. Het theehuisje was uit het zicht verdwenen. Het stond honderden meters achter hem verscholen in het duister van het bos.

Vanuit het huis of ergens in de buurt klonk het geblaf van een hond. Het beest ging tekeer en er was kennelijk niemand die hem het zwijgen oplegde. Bij het huis was een garage met rieten dak, gebouwd naar het model van een authentieke schaapskooi. Dergelijke bouwsels kon je overal aan de voet van de Utrechtse Heuvelrug vinden. Ze hadden vrijwel nergens hun oorspronkelijke functie, als onderkomen voor schapen. Het waren slechts herinneringen aan de tijd dat de Heuvelrug met heide overdekt was, voordat mensen als Stoop de arme zandgronden opkochten en met bomen beplantten. Maar deze garage was ongetwijfeld van recentere datum en had nooit op dergelijke wijze dienst gedaan.

Tussen garage en huis stond de Audi van Jacob. De grote garagedeuren waren dicht maar een zijdeurtje dat vanuit het huis zelf niet gezien kon worden, stond wijd open. Daarbinnen brandde licht.

Gijsbertsen herinnerde zich dat zijn jeugdvriend gezegd had, dat de aannemer de garage altijd afsloot nadat hij zijn hond had uitgelaten. Waarom stond de deur dan open en was het afgezien van de razernij van de hond doodstil? De open deur en het branden van het licht wekten de indruk dat Van Vliet toch dood was, dat hij niet was thuisgekomen. Of was Van Vliet daarbinnen?

Hij kwam behoedzaam dichterbij, bang om zijn aanwezigheid te verraden. Op zijn tenen gluurde hij naar binnen.

Op de betonnen vloer lag een man. Dood. Daar was geen twijfel over mogelijk. Een mestvork met gloednieuwe steel stond recht overeind, met de vijf stalen punten akelig diep in de rug van de man geplant.

Ton Gijsbertsen deinsde verschrikt achteruit. Hij herkende direct de waxjas van Raimond van Vliet. Het was een groene jas met een corduroy kraag en een capuchon die het hoofd grotendeels bedekte. De jas was niet met de ritssluiting vastgemaakt, waardoor een stuk van de geruite binnenvoering te zien was. De moord had dus toch plaatsgevonden, zoals Jacob en zijn zoon gewild hadden. Het lijk van de aannemer was het bewijs.

Op het moment dat hij deze vreselijke ontdekking deed, speet het de architect meer dan ooit dat hij zich had laten overhalen om medeplichtig te worden aan moord, ook al had hij geen keus gehad. Hij raakte bij de aanblik in paniek. Wat ze gedaan hadden was afschuwelijk. In gedachten zag hij de daad voor zich: de verbijsterde blik van Van Vliet en de vlugge beweging van de vork. Van Vliet had amper geweten wat hem overkwam. De architect moest er niet aan denken. Vreselijk!

Natuurlijk had hij de aannemer gehaat, maar moord had hij verfoeid. Geld, waar hij toch meer dan genoeg van had, was de drijfveer geweest. Maar het was te laat voor spijt. De moord was gepleegd. Raimond van Vliet was dood en hij, Ton Gijsbertsen, moest ervoor zorgen dat het lijk hier verwijderd werd voor een ander het ontdekte. Dát was zijn opdracht of anders...

Opeens hoorde hij iets achter zich.

‘Oe!’ riep Gijsbertsen verschrikt uit.

‘Wat komt u hier doen?’ vroeg een onbekende stem.

Met een ruk draaide hij zich om, zodat hij de vraagsteller kon zien.

Het was een onbekende man van rond de zestig. Hij zag er niet gevaarlijk uit, hoewel er een scherpe blik in zijn ogen was. Zijn gezicht was diep gegroefd en zijn hoofd leek helemaal kaal te zijn. Hij had geen wapen, wat een opluchting was.

Hijgerig vroeg de architect: ‘Wie bent u?’

‘Dat zou ik u ook willen vragen.’

‘Mijn naam is Gijsbertsen. En u?’

‘Mijn naam is Petersen,’ antwoordde de ander, ‘van de recherche.’

‘Van de politie bedoelt u?’ riep Gijsbertsen geschrokken. Hij deinsde achteruit. Even dacht hij dat hij onwel zou worden. Hij wist dat hij een zwak hart had. De ander nam hem met een kritische blik op. Hij draaide om hem heen, zodat de architect genoodzaakt was mee te draaien en het tl-licht vol in zijn gezicht scheen.

Nu zag hij dat de rechercheur niet echt kaal was. Er restten hem haren aan de achterzijde van zijn hoofd, maar die waren heel kort geknipt waardoor het leek alsof hij kaal was. Juist door dat bijna kale hoofd vielen de donkere ogen in het blanke gezicht meer op. Gijsbertsen ervoer het als hoogst onaangenaam om kritisch door de ander opgenomen te worden.

‘Wat komt u hier doen?’ was de volgende vraag die de man hem stelde. Het drong nu tot Gijsbertsen door hoe vreemd de situatie was. Ze waren de enige levende individuen die op het erf stonden. Andere agenten waren afwezig of tenminste onzichtbaar. Het huis was in stilte. Het krankzinnige geblaf was eindelijk tot zwijgen gebracht. Was deze man eigenlijk wel een politieman, of was hij iemand die iets anders in zijn schild voerde?

‘Wat ik hier kom doen?’ Huiverig wierp hij een blik op het lijk. De zogenaamde rechercheur bleef hem ondertussen achterdochtig opnemen. Wat dacht die man wel!

‘U bent zojuist op een plek beland waar een moord gepleegd is. Ik zou willen weten wat u hier komt doen.’

De vraag lag voor de hand en Ton Gijsbertsen gaf antwoord. Maar de ander verstond hem niet, en daarom herhaalde hij iets harder wat hij al gezegd had. Het viel hem op hoe makkelijk het was een leugen te bedenken. Hij hoefde eigenlijk alleen het voorwendsel te herhalen waarmee zijn vriend Jacob vanmiddag naar het huis op de heuvel, het huis van Raimond van Vliet, was gegaan. Hij legde de rechercheur al stamelend uit dat hij gekomen was om met de heer Van Vliet over een sponsorbijdrage voor een feestje van de Maarnse Hockeyclub te praten.

‘Vanmiddag zou de penningmeester van het bestuur bij hem langsgaan om de kwestie aan de orde te brengen. Omdat hij niet wist hoe het bij onze hoofdsponsor zou vallen, besloot ik om zelf ook langs te gaan.’

‘Wie is de penningmeester van de hockeyclub?’

‘Dat is Jacob Stijnvoort. In het dagelijkse leven is hij notaris. Zijn kantoor staat in Maarsbergen. Zelf ben ik de voorzitter van het bestuur van de Maarnse Hockeyclub.’

‘Wat bent u in het dagelijkse leven?’

‘Architect.’

‘Krijgt u als architect ook met de heer Stijnvoort te maken?’

‘Niet vaak,’ gaf hij toe, ‘maar af en toe wel. Ik kreeg vaker opdrachten van de heer Van Vliet, van Van Vliet Aannemingsbedrijf. Dus ik heb hem goed gekend.’ Hij zei het om aan te geven dat hij geen reden had om de aannemer te vermoorden. Ook voor hem was het een verlies.

Er kwam een eigenaardige uitdrukking op het gezicht van de ander. Gijsbertsen zag niet in waarom de man aarzelde. Het was algemeen bekend dat Raimond van Vliet de directeur was van het gerenommeerde aannemingsbedrijf. Nu hij dood was, riep het de vraag op wie nu de directeur zou worden.

‘U,’ vatte Petersen samen, ‘kwam dus om met de heer Van Vliet over een sponsorbijdrage voor de hockeyclub te praten.’

‘Juist, ja. Hij was de hoofdsponsor van onze hockeyclub. Tenminste Van Vliet Aannemingsbedrijf is de hoofdsponsor.’

‘Dan vraag ik me af waarom u zojuist vanaf de oprijlaan naar de garage bent gelopen in plaats van naar het huis.’

Ton Gijsbertsen reageerde even uit het veld geslagen. De laatste vragen waren eenvoudig te beantwoorden, waardoor hij enigszins tot bedaren was gekomen. Hij had gedacht zich er wel uit te kunnen praten hoewel hij nooit een prater was geweest. Hij was meestal iemand die zich afzijdig hield van discussies en vraaggesprekken. En nu kwam deze lastige vraag, waarop hij weer een aannemelijke leugen moest bedenken.

‘Ik had mijn gedachten er niet zo bij’, antwoordde hij ten langen leste. ‘Ik zag deze deur openstaan en het licht branden en ik ben erop afgelopen zonder erbij na te denken. In het donker zag ik het niet.’

‘U woont in...?’

‘Ik woon in de gemeente Woudenberg, maar niet binnen de bebouwde kom. Mijn huis bevindt zich tussen Woudenberg en Maarn, in het landelijke gebied.’

‘Dat is een heel eind hier vandaan. U komt dus helemaal vanaf uw huis hier naartoe gewandeld? Ik zie namelijk geen auto.’

Weer een scherpe constatering. Het antwoord was simpel, maar de architect kon onmogelijk vertellen dat hij een lijk kwam halen en daarom niet gezien had willen worden. Kon de ander zien dat hij loog? Hij wou dat hij niet in het volle licht van de tl-lamp stond.

‘Ik heb mijn auto verderop staan. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik in het donker de weg kwijt was. Er zijn namelijk twee ingangen via welke ik hier kan komen. Anders kom ik altijd over de N227 vanuit Maarn hier naartoe.’ Daar was de hoofdingang van het landgoed, waarvan het huis van Raimond van Vliet het middelpunt vormde. ‘Die route door het bos ken ik. Maar vanavond kwam ik via Woudenberg over de N224.’ De eerste route had hij niet genomen, omdat hij dan langs de grote schuur en het huis van Van Donselaar was gekomen. Hij had niet gezien willen worden. Bovendien moest hij het laatste stuk heuvelopwaarts door de velden en dan langs het huis van Van Vliet. Daarom was hij achthonderd meter voorbij Quatre Bras, waar de N224 de N227 uit Maarn kruiste, het andere eind van de oprijlaan opgegaan.

‘U kwam in het donkere bos terecht en wist de weg ineens niet meer?’

Gijsbertsen knikte gretig. De ander pikte het gelukkig op. ‘Het was donker en ik was er niet zeker van dat ik goed reed. De oprijlaan is bochtig. In het donker ziet alles er zo anders uit en ik begon te twijfelen. Ik ben nooit via die route hier naartoe gereden. Dus daarom heb ik de auto aan de kant gezet en ben gaan lopen. Ik voelde me in het donker gedesoriënteerd. Toen ik deze open deur en het licht zag, veronderstelde ik dat het hier was waar ik wezen moest.’

‘Om vervolgens een dode te ontdekken. Iemand die op afschuwelijke wijze om het leven werd gebracht.’

‘Ja’, prevelde de architect bedremmeld. ‘Het is vreselijk.’

Rechercheur Petersen confronteerde hem met wat hij dacht: ‘Ik vind het eigenaardig hoe u naar de garage liep.’

Gijsbertsen schrok van de priemende blik. ‘Maar ik kon ook niet weten dat Van Vliet hier vermoord zou liggen! Ik vind het echt vreselijk!’

‘Van Vliet? Waarom denkt u dat dit Van Vliet is?’

Gijsbertsen werd hoe langer hoe onzekerder van al dat gevraag.

‘Nou, het lijkt me toch duidelijk dat hij het is. Wie kan het anders zijn?’

‘Het is niet de heer Van Vliet die vermoord is’, vertelde Petersen nu. ‘Hij is op dit moment in de woning om zijn vrouw uit te leggen wat hier plaatsgevonden heeft. Hij was in feite de persoon die het lichaam het eerst ontdekte.’

‘Maar wie ligt hier dan?’ vroeg Gijsbertsen verbijsterd. Zijn blik gleed opnieuw naar het roerloze lichaam.

‘Van Vliet heeft mij dat verteld. Hij heeft het slachtoffer gekend. Zijn naam is Stijnvoort. Roy Stijnvoort.’

‘Onmogelijk!’

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privé-detective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privé-detective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | verschijnt september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | verschijnt november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | verschijnt december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | verschijnt januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | verschijnt februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | verschijnt juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | verschijnt april 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privé-detective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 12,50 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

“Een degelijke collectie hedendaagse detectiveverhalen in klassieke vorm” - Beneath the stains of time

“De verhalen zijn allen lekker om te lezen en kennen toch vaak een verrassende plot. Anne van Doorn krijgt het voor elkaar toch steeds weer met een uitkomst van een mysterie te komen die absoluut niet zomaar voor de hand ligt” - Thrillzone.nl

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries | 46.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715029 | oktober 2017 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Ik kan niet ontkennen dat ik een tikkeltje chauvinistische trots voel dat mijn land een schrijver heeft voortgebracht, in de huidige tijd, die schrijft in de traditie van Doyle, Christie en Carr. Ik voel me van binnen helemaal vorstelijk. Dus, ja, ik heb erg genoten van deze vijf verhalen.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries | 45.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715128 | maart 2018 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

Voorproefje van De bloedzuiger

Proloog

Moord vindt overal plaats. In de grote steden vanzelfsprekend. Op een dinsdag in april werd een oudere alleenstaande vrouw in haar woning aan de Cornelis Aarnoutsstraat in Amsterdam-Zuidoost door drie gemaskerde mannen overrompeld. De drie – vermoedelijk van Marokkaanse afkomst – doorzochten haar huis op zoek naar kostbaarheden, terwijl zij onder bedreiging van een stiletto in een hoek werd gedreven. De leider van het drietal vond in een bijoudoosje op het dressoir de gouden ring. Een erfstuk. Het was haar enige aandenken aan haar grootmoeder van moeders zijde.

Dit werd haar te gortig. Moest zij zich laten koeioneren door een stel buitenlandse jongens? Terwijl zij zich verzette, voelde zij ineens een scherpe pijn in haar buik. Haar bedreiger had de stiletto diep in haar gedreven en teruggetrokken. Bloed gutste uit de wond. Weerloos zakte de vrouw in een warme plas bloed ineen.

Vijf dagen later werd er een lijk, verpakt in zwart vijverfolie, uit de haven van Rotterdam opgevist. Een ernstig verminkt lijk, want de dader van deze moord had het gezicht aan reepjes gesneden om identificatie te bemoeilijken. Volgens de politie was het een typisch geval van een criminele afrekening. Het slachtoffer bleek een Joegoslaaf met een uiterst slechte reputatie, wiens dood door de nabestaanden stilzwijgend werd toegejuicht.

Moord vindt ook plaats op al die plekken die niet onmiddellijk met geweld en criminaliteit geassocieerd worden. Het platteland bijvoorbeeld. Terwijl vroeger de hardere misdaad voornamelijk beperkt bleef tot de grote steden, heeft, met de grotere mobiliteit van de mens, ook het probleem zich als een olievlek naar andere delen van het land verspreid. Immers, een moordenaar kan de ene dag in Amsterdam toeslaan, om twaalf uur, en twee uur later in het zuiden van het land. De andere dag slaat hij zijn slag in een Gronings dorp. Moordenaars reizen en kunnen verhuizen, net als alle andere mensen. Daarom is moord nergens buiten de deur te houden. Desondanks is het in de dunbevolkte gebieden van het land nog geen gemeengoed en daarom des te schokkender voor de plaatselijke bevolking. Zoals de moord op een gezin in het Zeeuwse Heinkenszand.

Het was een gezin dat voor de buitenwereld een doorsneefamilie leek te zijn, tot de vader in de nacht van 24 op 25 september zijn hakbijl nam en het leven van zijn vrouw en twee kinderen ontnam, waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. De praatjes kwamen daarna op gang. De vrouw zou haar man met een ander bedrogen hebben. De kinderen waren lastig, ze konden je het bloed onder de nagels vandaan halen. De daad was gepleegd uit wanhoop. De vader was bang geweest om zijn kinderen, van wie hij zielsveel hield, kwijt te raken. Anderen beweerden daarentegen dat de man een dronkaard was, dat hij geestelijk labiel zou zijn geweest.

Maar moord vindt ook plaats in de bossen tussen Veenendaal en Amerongen, in het hart van politiedistrict Heuvelrug. Daar, in die eindeloze productiebossen die doorklieft worden door een fijn maaswerk van wandel- en fietspaden, werd op een avond in februari het stoffelijke overschot van een meisje aangetroffen.

Wie had zich aan haar vergrepen?

Dinsdag 19 februari

Het felgekleurde plastic van het zakje ritselde zenuwachtig in de handen van districtschef Griesink voordat hij enkele van de borrelnootjes eruit schudde en over zijn dikke onderlip in de mond deponeerde. Met korte, krachtige bewegingen en luid geknars begonnen zijn kaken te malen. Zijn onderkin trilde onafgebroken bij de inspanning terwijl zijn ogen gefixeerd waren op de rook die opsteeg van de sigaar op de asbak op zijn bureau.

Aan de andere kant van dat bureau keek Bram Petersen zijn meerdere belangstellend aan. Als chef van de rechercheafdeling van politiedistrict Heuvelrug had hij geluisterd naar het verhaal dat Griesink tot nu toe had afgestoken. Hij had de spanning en de overduidelijke aarzeling opgemerkt waarmee de boodschap was gekomen. Maar de boodschap verklaarde de weifelende houding van de districtschef niet. Ze was op zichzelf niet opzienbarend waardoor Petersen wist dat er meer achter zat dan de ander beweerde. Geduldig wachtte hij op wat er nog moest komen en waarvoor de ander nu moed verzamelde. Het had te maken met de komst van een nieuwe medewerker.

Na het vertrek van een van de collega’s, die overgestapt was naar een andere functie, was er een vacature op de rechercheafdeling ontstaan. Theo Griesink had naar een geschikte opvolger gezocht, maar die zoektocht was lange tijd zonder resultaat gebleven. Er was een bureau vrijgekomen in het kantoortje waarin Natasja Schuurman zat en die werkplek moest benut worden. Zojuist had Griesink de komst van haar nieuwe collega aangekondigd.

‘Morgen om één uur komt hij enkele uren langs om kennis te maken’, had hij verteld, waarna hij ongeduldig aan de sigaar had getrokken.

Eindelijk was dus de vacature vervuld en daarom had Petersen enthousiasme verwacht, waar hij terughoudendheid aantrof. De nieuweling heette John van Keeken en kwam uit Zeeland. Voorheen had hij gezeten bij district Oosterscheldebekken, dat zetelde in Borssele. Daar had hij overplaatsing aangevraagd en zo was hij in Veenendaal terechtgekomen om district Heuvelrug te versterken. Griesink vertelde dat Van Keeken achtentwintig jaar oud was en dat hij een aantal jaren met succes in het korps van Zeeland had meegedraaid. Niets leek een vruchtbare samenwerking in de weg te staan. Eindelijk kwam de recherche van district Heuvelrug weer op volle sterkte.

Van Keeken had zich al een paar weken geleden in Veenendaal gevestigd, nadat er voor hem een geschikte woning was gevonden. Hij begon zich te settelen. Griesink had hem opgezocht in zijn flat. De nieuwkomer, zo had hij Petersen zojuist verteld, had een vriendelijke indruk op hem gemaakt.

Maar, waarom was er dan die aarzeling?

Nadat hij de pulp doorgeslikt had, greep de districtschef naar zijn sigaar en inhaleerde de rook met een verbeten gezicht. Hij ademde uit. De toch al benauwde atmosfeer in het kantoortje werd er niet beter op. Daarna keek hij naar rechercheur Petersen die hem onafgebroken had aangekeken.

‘Er is meer wat je moet weten, Bram’, gaf hij toe.

‘Dat begreep ik al. Is hij vrijwillig overgeplaatst?’

De districtschef schudde haastig zijn hoofd waarbij de onderkin als een dikke flap heen en weer bewoog. Hij legde de sigaar terug. Met een zucht steunde hij op het bureaublad dat wel onder zijn enorme gewicht kraakte, maar nooit bezweek.

‘Ik had het je al veel eerder moeten vertellen. Maar ik zag er tegenop. Ik wist ook niet hoe ik het je moest mededelen. De verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust...’

Bram Petersen viel hem in de rede.

‘Waarom werd hij overgeplaatst?’

‘Hij heeft een berisping gehad.’

‘Daarvoor word je niet overgeplaatst. Wat was de reden?’

Weer zag Petersen de aarzeling.

‘Hij heeft zich herhaaldelijk handtastelijk gedragen tegenover vrouwelijke collega’s.’

‘Voor alle duidelijkheid,’ sprak Petersen met een scherpe blik op zijn meerdere, ‘hij heeft een of meer vrouwelijke collega’s lastiggevallen, aangerand?’

De districtschef knikte kort. Hij zonk wat weg in zijn stoel. Rechercheur Petersen vroeg zich af wat er door Theo Griesink heen ging, of er nog meer informatie was die de ander voor hem achterhield, feiten die te schokkend waren om mede te delen.

‘Waarom is hij dan niet ontslagen?’

‘Dat lag lastig. Hij is een neefje van John ten Bruggencate, de districtschef in Borssele. Ontslag zou tot negatieve publiciteit leiden. John van Keeken is naar zijn oom vernoemd.’

‘En jij besluit zo’n persoon met Natasja op één kamer te plaatsen’, zei hij. ‘Dit is ongelofelijk. Dit is de kat op het spek binden!’

‘Ik weet het’, verzuchtte Griesink met neergeslagen blik.

‘Dit is wachten op problemen.’

‘Ik denk dat Natasja hem heel goed de baas kan. Ze is ook hoger in rang dan hij.’

‘Maar dan hoef je hem niet met haar in één ruimte te plaatsen. Je kunt hem op dezelfde kamer plaatsen als Steven Bosma.’

De districtschef schudde zijn hoofd.

‘Er is een werkplek in haar kamer vrijgekomen. Dat hij daar komt te zitten, is een tijdelijke maatregel tot het nieuwe districtsbureau opgeleverd wordt.’ Hij maakte met beide armen een wijds gebaar alsof hij het al voor zich zag. ‘Er komen dan grotere werkruimten waar zes of meer werkplekken zullen zijn. We moeten af van die benauwde kantoortjes waar jullie nu met z’n tweeën zitten. Open ruimte, veel glas, openheid.’

Dat moet hij nodig zeggen, dacht Petersen. De atmosfeer in dit kantoortje was zo dik dat je haar in plakjes kon snijden. Het vertrek werd te weinig gelucht en de verwarming stond hier op z’n hardst te loeien. Willekeurig welk jaargetijde was de hitte hier ondraaglijk.

‘Maar zelfs dan hoef je hem niet op de kamer van Natasja te plaatsen.’

‘Goed, daar heb je gelijk in, Bram. Maar ik wil hem op de proef stellen. Ik heb hem gisteren gesproken en daarbij duidelijk gemaakt dat als hij één keer in opspraak komt omdat hij een collega heeft lastiggevallen, hij eruit ligt. Ik denk dat die boodschap glashelder is overgekomen. Blijft hij desondanks toch lastig, dan wordt er zonder pardon een ontslagprocedure in gang gezet.’

‘Ik zal niet accepteren dat hij collega’s lastigvalt’, verzekerde Bram Petersen hem. Hij was er niet gerust op.

Er verstreek een tiental seconden in gespannen stilte waarna de districtschef op zijn horloge keek. Het was bijna vijf uur.

‘Ik ga zo naar huis. Nogmaals, morgen na de lunch komt Van Keeken. Ik zal hem hier ontvangen en ik wil dat je erbij bent, Bram. Zodra je hem aan de collega’s hebt voorgesteld, zal hij vanaf overmorgen, donderdag, volledig meedraaien. Ik wil dat je hem dan hier op het bureau houdt, zodat we hem kunnen monitoren. Hij mag onder geen beding op pad gestuurd worden, want dan er is er geen zicht op wat er gebeurt.’

‘Weet Natasja hier al van?’

Weer aarzelde Griesink. De ontwijkende blik was veelzeggend.

‘Je wilt dus dat ik dat doe.’

‘Is ze al naar huis?’

Bram Petersen knikte.

‘Vertel het haar dan morgen’, sprak de districtschef, die opstond. Hij keek naar de sigaar op het randje van de asbak. Opnieuw nam hij hem tussen zijn worsten van vingers. ‘Maar geen woord over de reden van overplaatsing, Bram. Ik wil dat Van Keeken hier met een schone lei begint. Dat heb ik hem beloofd!’

-

Voordat hij daadwerkelijk zijn kantoortje verliet, zakte Theo Griesink in zijn bureaustoel achterover. Zenuwachtig nam hij een trekje van het stompje sigaar. De reactie van de Veenendaalse recherchechef was heftiger geweest dan hij had ingeschat. Maar hij kon die woede begrijpen want het zat hem ook niet lekker. Meer dan ooit begon hij eraan te twijfelen of hij er goed aan deed John van Keeken naar Veenendaal gehaald te hebben.

Hij zag het verweerde gezicht van Bram Petersen in gedachten voor zich. De harde blik in die staalgrijze ogen ontging bijna niets. Dat gevoel gaf de rechercheur hem in elk geval. Griesink wist zeker dat de ander precies wist wat er in hem omging. Jaren van ervaring met lichaamstaal van getuigen en verdachten hadden hierin geresulteerd. Dat bijna kale hoofd van hem bleef onder alle omstandigheden koel. Griesink kon hem niets op de mouw spelden en daarom had hij zich genoodzaakt gevoeld meer te vertellen dan hij had gewild.

Maar dat was nog niet de helft van het verhaal.

Woensdag 20 februari

Op de hurken gezeten keek Selyan Ifrek in zijn agenda. Na de lunchpauze hadden ze Duits en hij had zijn huiswerk nog niet af. Hij had moeite met de naamvallen zodat hij elke keer tegen de thuisopdrachten aan hikte. Waar klasgenoten in een halfuur mee klaar waren, daar deed hij twee uur over. Hoewel Selyan ooms in Duitsland had wonen, had hij daar niets aan, want ze spraken de taal zelf amper. Als hij ze zag, werd er altijd gesproken in het Amazigh-dialect van het dorp in het Rifgebergte, waar zijn grootvader was opgegroeid. Ook met die taal had hij moeite, net als met de andere talen waarin hij les kreeg: Frans en Nederlands, hoewel hij met de laatste vorderingen boekte. Selyan had vooral zo’n hekel aan Duits omdat de docent hem altijd opzettelijk zinnen liet oplezen. Hij wist wat een kwelling dat voor Selyan was. De jonge Marokkaan stotterde hopeloos.

Sinds afgelopen zomer woonde Selyan in Overberg, een gehucht even ten westen van Veenendaal. Het was daar zo anders dan in de Bijlmer, waar hij was opgegroeid met zijn ouders en Yasul, zijn oudere broer. Wat hem vooral uit die tijd in de Bijlmer bijbleef, waren de grove mishandelingen door zijn familieleden. Als Yasul hem onder het toeziend oog van zijn vader sloeg, nam hij zich voor om geen krimp te geven. Pas als het voorbij was en hij alleen was, liet hij de tranen de vrije loop gaan.

De arrestatie van zijn broer had veranderingen op gang gebracht. Yasul was gepakt bij een inbraak en, omdat hij minderjarig was, had de politie zich met het gezin bemoeid. Daarbij was de schrijnende situatie van Selyan duidelijk geworden en besloot men hem onder toezicht van de Raad voor de Kinderbescherming te brengen. Die concludeerde dat het beter was om hem uit huis te plaatsen. Zo was Selyan uiteindelijk in Overberg terechtgekomen bij een autochtoon Nederlands gezin en was hij ingeschreven op het Vondelcollege in Veenendaal waar iedereen elkaar kende maar niemand hem.

De weinige vakken die hem op zijn nieuwe school aanspraken, waren biologie en aardrijkskunde. Op het laatste rapport had hij voor beide een acht gehad. Met name biologie vond hij prachtig. Elke week genoot Selyan van de lessen over het dierenrijk, de anatomie van verschillende diersoorten en de stofwisselingsprocessen.

Vandaag had de klas een practicum gehad waarbij ze varkensogen hadden ontleed. Zijn aanvankelijke afkeer van het dier, dat volgens de traditie waarmee hij was opgegroeid onrein was, was omgeslagen in fascinatie voor de bijzondere constructie van het oog. Laagje na laagje had hij van de oogbal gepeuterd. Hij was er zo door in beslag genomen geweest, dat hij pas op het laatste moment het gelach had gehoord.

Ingrid, een meisje dat er openlijk voor uitkwam lesbisch te zijn, was midden in het lokaal flauwgevallen. Daarbij was ze door bijna alle jongens uit de klas uitgejoeld. Ook Sjoerd en Lex, van het groepje waarbij Selyan aansluiting probeerde te zoeken, hadden luid gelachen. Selyan Ifrek had het met haar te doen. Net als hij was Ingrid iemand die buiten de groep viel, waardoor hij tot op zekere hoogte met haar kon meevoelen. Zij en de twee vriendinnen van Ragnhild waren de enigen in de klas die vrijwel nooit mee lachten als iemand het mikpunt van spotternij werd.

De biologiedocent had de lachers aan de kant geschoven om Ingrid te helpen. Daarna had hij zijn assistent om een glas water gevraagd, terwijl zij begon bij te komen. Voor haar was het een vernederende ervaring die haar de rest van de dag zou achtervolgen. Selyan had het gemerkt aan de reactie van Ragnhild toen zij haar vriendinnen Manon en Claudia aan het eind van de les had aangestoten en zei: ‘Schrijven jullie dit ook in jullie dagboek?’ Ragnhild had gegiecheld. Dat was veelbetekenend omdat ze het nooit kon laten iemand dit soort beschamende ervaringen onder de neus te wrijven. Selyan kon daarover uit ervaring meepraten.

Over zijn agenda heen zag Selyan klasgenoten op het schoolplein. Hij voelde hun steelse blikken alsof hij degene was die was flauwgevallen. Als hij opkeek, zag hij hun grijnzende gezichten. Soms ving hij een paar woorden op van de gefluisterde gesprekken. Ze voerden iets in hun schild en dat voorspelde niet veel goeds. Selyan vroeg zich af wat het kon zijn. Zijn schooltas had hij bij zich. Dit keer hadden ze die dus niet op het dak van de fietsenstalling gegooid, zoals vorige week. Soms verdacht hij Ragnhild ervan anderen tegen hem op te hitsen.

Rechts zag hij haar met haar onafscheidelijke vriendinnen Manon en Claudia. Als je de één zag, konden de andere twee nooit ver weg zijn. Ragnhild was een blond meisje met lang, los haar en zo opgemaakt en gekleed dat ze ouder leek dan vijftien jaar, haar echte leeftijd. Ze was vrijpostig, waardoor ze een natuurlijk overwicht had op haar twee vriendinnen. Nu fluisterde ze iets waarna ze alledrie schuin in zijn richting gluurden. Ragnhilds ogen glunderden. De gezichten van haar vriendinnen toonden verbazing. Selyan warmde zich aan de gedachte dat die twee vaak niet meededen met het leedvermaak van hun vriendin.

Hij durfde haast niet naar Manon te kijken. Sinds hij in haar ogen medeleven had gezien, was hij op haar verliefd geworden. Misschien was dat medeleven er alleen omdat ze een meisje was dat zich het leed in de wereld aantrok. Bij een spreekbeurt had ze verteld dat ze niet tegen dierenleed kon. Daarom was ze al jaren lid van Greenpeace en het Wereld Natuur Fonds. Ze deed een krantenwijk. Een deel van dat geld gaf ze aan deze goede doelen.

Selyan was bang dat anderen erachter kwamen wat hij voor zijn klasgenote voelde. Ze zouden de gelegenheid aangrijpen om hem belachelijk te maken. Het leek hem onmogelijk dat het met haar iets zou worden. Hij was bang voor de afwijzing, ook al dacht hij al weken na over hoe hij haar zou benaderen. Maar elke keer was hij bang dat hij volkomen zou dichtslaan als puntje bij paaltje kwam, wat tot grote hilariteit kon leiden. Met de negatieve gedachte dat ze toch niet bij elkaar pasten, probeerde Selyan dan de verliefdheid te sussen. Nee, ze hoorden niet bij elkaar, dus waarom zou hij het proberen?

Twee weken geleden had hij in een briefje zijn gevoelens voor haar onder woorden gebracht. Twee weken lang ging hij iedere dag naar school met het papiertje in zijn broekzak. Al die tijd had hij gehoopt op een kans om het haar te geven. Inmiddels was het papiertje verworden tot een vodje. Hij had zelfs niet gedurfd haar met Valentijnsdag een anoniem kaartje te sturen, uit angst dat anderen het zouden zien en zijn handschrift herkennen. Misschien moest hij het briefje via een ander aan haar geven. Of misschien moest hij zijn gevoelens voor zich houden. Hij voelde zich wanhopig.

Soms fantaseerde hij dat ze heimelijk net zo verliefd op hem was als hij op haar. Dan probeerde hij haar in gedachten voor zich te zien, met haar korte, vlasachtige haar, haar mollige figuur, de trui met Greenpeace-logo, en de ernstige blik in haar groene ogen. Ze was niet zo’n druk meisje als Ragnhild of Claudia. Selyan droomde over Manon, zowel overdag als ‘s nachts. Het was voor hem onbegrijpelijk dat ze bevriend kon zijn met Ragnhild. Hij wist dat hun vriendschap al lang geleden was begonnen. Ook Claudia, met haar lange, donkere haren en broodmagere lichaam, hoorde er al jaren bij.

Selyan keek de andere kant op. Iets meer naar voren stonden vier jongens die hem altijd lastigvielen. Zij waren het die hij ervan verdacht vorige week zijn schooltas afgepakt te hebben. Een andere keer hadden ze op het eind van de schooldag zijn fiets op een andere plek in het rek gezet, zodat hij een tijd had moeten zoeken.

Wat voerden ze nu in hun schild?

Een van hen, Martijn van Noort, kwam met de handen in de zakken op hem toe geslenterd. Hij was de brutaalste van de klas. Je kon aan zijn gedrag zien dat hij zich een hele macho voelde. Altijd als er wat gebeurde, was hij haantje de voorste. In plaats van op te letten deed hij niets anders dan lessen verzieken in een poging de lachers op zijn hand te krijgen. Als geen ander wist hij de grenzen van het toelaatbare ongestraft te overschrijden. Nog geen minuut geleden had Selyan hem met Ragnhild zien praten. Was dat de reden voor het leedvermaak bij Ragnhild?

‘Hé Selyan’, zei Martijn op luide toon zodat zijn drie vrienden hem ook konden horen. Ze schuifelden achter zijn rug mee. ‘Kauwgompje?’

Martijn stak hem een pakje kauwgom toe, maar Selyan maakte een afwerend gebaar. Hij keek op naar een puistig gezicht met piercings door wenkbrauwen, neus en lip. Het gezicht was onophoudelijk in beweging, omdat de kaken op en neer, en heen en weer bewogen. De geur van fruitgum hing om hem heen. Martijn keek op hem neer. De anderen kwamen er in een halve kring omheen staan. Ook Sjoerd en Lex die zich tot nu toe niet met hem hadden bemoeid tijdens deze pauze, sloten zich bij het groepje aan.

‘Niet? Oh, natuurlijk, je hebt je brood al gegeten.’

Achter hem klonk de hinnikende lach van een klasgenoot.

‘Was het lekker?’

‘Ik heb,’ begon Selyan aarzelend, want hij wist wat er nu ging komen, ‘ne-ne-niet ge-ge-gegeten.’ Dit kwam hem altijd te staan op het gebruikelijke smaadvolle gelach. Wat haatte hij hen daarom! Had hij maar het lef van zijn broer Yasul. Die zou Martijn recht voor z’n raap gezegd hebben: ‘Ik maak je dood!’ Maar als Selyan het zou proberen, werd het: ‘Ik me-me-maak je de-de-dood!’, en iedereen zou in lachen uitbarsten. Hij zweeg.

Toch klonk de spotlach dit keer uit de monden van zijn klasgenoten, uitgezonderd Martijn. Die bleef zich joviaal opstellen en juist dát was verdacht.

‘Oh, ik weet het niet hoor. Moet je niks eten? Of heb je geen eten meegekregen?’

‘Be-be-brood.’

‘Toch wel?’ reageerde Martijn met geveinsde verbazing. ‘Vind je brood niet lekker dan?’

Selyan schudde zijn hoofd.

‘Ik weet het niet, hoor, maar misschien eet je liever rijst of zo. Dat eten ze toch altijd waar jij vandaan komt? Wat heb je dan altijd op brood? Chocoladepasta?’

Al stotterend kwam het antwoord. Selyan had aardbeienjam op brood.

‘Aambeienjam?’ Er klonk wat gelach. ‘Oh, je bedoelt aardbeienjam, lekker man! Kan ik dan een boterham van je hebben?’ De vrienden van Martijn brulden het nu uit van het lachen. ‘Ik rammel van de honger, weet je. Hé, laat je broodtrommeltje eens zien.’

Dat was Selyan niet van plan. De vraag was zo genant omdat hij niet gegeten had. Zijn eten zat in een veel te klein plastic doosje van Tupperware. Vier boterhammen waren door zijn pleegmoeder erin geperst. Na een halve schooldag zagen ze er klef uit, doordat alle jam erdoorheen gelekt was. Als hij zijn broodtrommeltje liet zien, wist Selyan precies wat de reacties zouden zijn: ‘Hè bah, wat ranzig!’ Juist dat hoopte hij te voorkomen. Gauw deed hij de agenda in zijn schooltas en trok hem met de rits dicht.

‘Nou ja, dan niet’, zei Martijn. Op hetzelfde moment klonk de schoolbel. ‘Dan zal ik bij een ander om een boterham bietsen.’

‘Wat hebben we nu?’ vroeg een van de omstanders.

‘Duits!’ riep een ander.

Martijn draaide Selyan de rug toe.

‘Duits zuigt enorm’, vond hij.

Dat was dan ook het enige wat Selyan met hem eens was.

-

De korsten waren allang weg. De littekens op het voorhoofd waren de enige aanwijzingen van wat zich in Zeeland had afgespeeld en waarover gezwegen moest worden. Vanachter zijn bureau keek districtschef Griesink eerst naar John van Keeken en daarna naar de man die links van de nieuwkomer zat. Petersen wierp een afkeurende blik opzij. Nu hij de twee bij elkaar zag, stond Theo Griesink achter zijn besluit om de chef van de recherche niet alles te vertellen. Er zou een onwerkbare situatie ontstaan. Gemakkelijk was het al niet, en dat kwam niet alleen door dat kleine beetje dat hij over de Zeeuw had losgelaten.

Het was de houding. John van Keeken zat onderuit gezakt op de stoel waarop Petersen achttien uur eerder had gezeten. Het linkerbeen rustte op de rechterknie. Zijn armen lagen gekruist over zijn borst, terwijl hij met een nonchalante blik naar de districtschef keek. Griesink had hem zojuist voor de tweede maal ingepeperd dat ze er niet klakkeloos van uitgingen dat hij zich hield aan de belofte van beterschap, en dat hij daarom ernstig rekening moest houden met de gevolgen als hij zijn boekje te buiten ging.

Dit maakte kennelijk geen indruk op Van Keeken. Hij trok een stoïcijns gezicht, alsof hij het voor de honderdste maal had gehoord. Het gleed net zo makkelijk van hem af als water van een vette bakplaat. Het enige wat aan deze houding nog ontbrak, was het kauwen op de kauwgom die ongetwijfeld in de zak van zijn zwarte spijkerbroek zat.

Griesink zat met de nieuwe collega in zijn maag. De borrelnootjes die van gisteren waren overgebleven, negeerde hij volkomen. Eerst had hij nog het vertrouwen gehad dat herhaling van het ongewenste gedrag niet zou plaatsvinden. Dat gevoel vloeide nu snel weg. De aanblik was ontmoedigend.

Voor het eerst nam John van Keeken het woord.

‘Jullie hebben zeker aan iedereen verteld waarom ik overgeplaatst ben’, sprak hij met een verveeld gezicht en een licht Zeeuws accent. Hij peuterde een steentje uit zijn schoenzool en gooide het in de prullenbak. Daarna kruiste hij de armen weer.

‘Dat hebben we niet gedaan’, zei de districtschef teleurgesteld. Van Keeken vertrouwde hem óók niet.

‘Niet?’

‘Zoals we hadden afgesproken. Alleen Bram en ik zijn ermee bekend. Maar als ik de noodzaak ertoe zie, zal ik het de anderen vertellen. Laat dat een laatste waarschuwing zijn.’

Hij bekrachtigde zijn woorden met een vuistslag op het bureau. Het was tevens het teken dat hun kleine vergadering ten einde was. Uit een lade van zijn bureau nam hij het kistje met sigaren en sloeg het deksel open met de bedoeling er één op te steken. Op dat moment strekte Van Keeken zijn hand uit in de veronderstelling dat het hem ook werd aangeboden. Griesink wuifde de hand weg. Met een veelzeggende klap liet hij het deksel dichtvallen.

Wil je weten wanneer dit boek en andere uitgaven van E-Pulp Publishers verschijnen, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl en ontvang ook nog eens een gratis e-book!