Anne van Doorn

De ouders
keerden
niet terug

Een mysterie

De ouders keerden niet terug is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2017 Anne van Doorn & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: Michal Czuma/Shiroki (Pixabay.com)

ISBN: 978-94-92715-05-0 (e-book)

ISBN: 978-94-92715-00-5 (paperback)

NUR 331

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Detectiveromans

De ouders keerden niet terug

De student die zou trouwen 

De man die zijn geweten ontlastte (verwacht in 2019)

Meer informatie op E-Pulp.nl en Annevandoorn.be.

Plattegrond

Proloog

Ingeklemd tussen de bebouwing van de gemeente Heemskerk en het Noordzeestrand ligt een uitgestrekt natuurgebied bestaande uit bos, duin en waterwingebieden van het PWN, het Provinciaal Waterleidingbedrijf Noord-Holland. Deze streek maakt deel uit van het Noordhollands Duinreservaat dat wordt beheerd door het eerdergenoemde PWN en dat geliefd is bij wandelaars, fietsers en ruiters. Argeloze bezoekers zullen het reservaat niet associëren met geweld en misdaad. Toch vond hier, op een zonnige middag in januari 2006, een drama plaats dat Nederland wekenlang in de ban hield.

Die dag, woensdag 18 januari, begon met de belofte van een sprookje. Na een week strenge vorst verraste de winter voor het eerst met een betoverend laagje, maagdelijk witte sneeuw. Toen kort na het middaguur de hemel openbrak, stroomden de parkeerterreinen aan de rand van het reservaat vol met recreanten, hoofdzakelijk moeders met kinderen die zich met groot enthousiasme op het sneeuwlandschap stortten.

De vrolijke drukte concentreerde zich op een open plek midden in het bosgebied, bekend als het Grote Stuk, waar zich een pannenkoekenrestaurant bevindt dat alleen bereikbaar is te voet, op de fiets of te paard. Ongeveer anderhalf uur voor zonsondergang zagen bezoekers van het restaurant een kind uit het bos strompelen dat huilde en luid om zijn ouders riep. Het kind, een jongetje van ongeveer zes jaar met een getinte huidskleur en warrig zwart haar, scheen in het bos zijn vader en moeder kwijtgeraakt te zijn tijdens het spelletje verstoppertje.

Omstanders die het kind te hulp schoten, gingen er op dat ogenblik nog van uit dat de ouders en het kind spoedig met elkaar verenigd zouden worden. Om dat moment dichterbij te brengen, begon een aantal van hen met een zoektocht in de nabije omgeving, terwijl anderen zich over het jongetje ontfermden en hem in het restaurant trakteerden op een glas warme chocomel en een flensje. De ouders keerden echter niet terug.

De uitbater van het restaurant bleek de jongen, Ezzet, en zijn ouders goed te kennen, omdat zij regelmatig, maar voornamelijk in de zomermaanden, zijn etablissement bezochten. Met zijn vertrouwde gezicht slaagde hij erin het verdrietige kind te kalmeren en te troosten. Daarna wist hij Ezzet aan de praat te krijgen zodat duidelijk werd waar de auto van het gezin geparkeerd stond. Een behulpzame serveerster haastte zich vervolgens naar het parkeerterrein om zich ervan te vergewissen of de ouders daar inmiddels waren aangekomen. Toen dat niet het geval bleek en er na een halfuur zoeken geen spoor van de vermisten was gevonden, schakelde de exploitant de politie in. Die arriveerde kort voor zonsondergang.

De melding van de uitbater was voor de politie aanleiding om direct groot alarm te slaan. Hoewel het niet lang meer zou duren voor de nacht inviel, werd er een grootscheepse zoekactie op touw gezet, uitgevoerd door agenten, een peloton van de mobiele eenheid en vrijwilligers. De politieoperatie werd ernstig belemmerd door de invallende duisternis. En het weer sloeg om. Vanaf zee trokken zware sneeuwbuien het land op waardoor de politiehelikopter noodgedwongen aan de grond moest blijven en het uitgestrekte gebied alleen te voet en met terreinwagens doorzocht kon worden. Ondanks alle inspanningen leverde de zoekactie die avond niets op.

De volgende dag was het reservaat bedekt met een dikke laag verse sneeuw die het onmogelijk maakte sporen van de ouders te vinden, al bleef men aanhoudend zoeken. Omdat het vermoeden ontstond dat de vader en moeder van Ezzet niet verdwaald waren of een ongeluk hadden gehad, maar dat er sprake was van een ernstig misdrijf, stelde het Openbaar Ministerie een onderzoek in. Een team van rechercheurs constateerde weldra dat de verdwijning van de ouders geen eenvoudige klus zou worden.

‘Alleen al het vaststellen waar de familie woonde, bleek een echte hinderpaal’, verklaarde de leider van het onderzoek, inspecteur Van der Hoeven, in het Noordhollands Dagblad. ‘De jongen was te jong om ons behulpzaam te zijn. Ezzet kon ons niet vertellen waar hij met zijn ouders woonde. Hij wist alleen dat het in Alkmaar was, ergens in een flatgebouw, vier of vijf hoog. Zij stonden echter niet ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie. Het gezin verbleef kennelijk illegaal in Nederland.’

Er werd geen verband gelegd met een brand die op de avond van de verdwijning uitbrak in een flatgebouw in Alkmaar en die volgens de brandweer was aangestoken.

De politie dacht het adres te achterhalen via de kentekenregistratie van de auto. Dat bleek een te optimistische inschatting. De wagen stond op naam van een man uit de Kloosterstraat in Haarlem die zijn voertuig een jaar eerder als gestolen had opgegeven. Feitelijk was het gezin in geen enkele administratie terug te vinden. Hierdoor bleek het lastig betrouwbare achtergrondinformatie over hen te krijgen.

Van der Hoeven: ‘Via de jongen wisten we dat zijn ouders, nog voor zijn geboorte, uit Irak waren gevlucht en na vele omzwervingen in Alkmaar terecht waren gekomen. Vader Haider had een hoge positie in het Irakese leger gehad, tot hij ervan werd verdacht te heulen met een van de verzetsbewegingen die eind jaren negentig dictator Saddam Hoessein wilden verjagen. Zijn vlucht met zijn vrouw Hana’a maakte hem in de ogen van het regime een verrader.’

Het vermoeden dat er een misdrijf in het spel was, werd in de loop van de donderdag sterker toen de eerste tips binnenkwamen van recreanten die de vorige dag ook het Noordhollands Duinreservaat hadden bezocht. Een van hen had een buitenlandse man, gekleed in een zwarte mantel, zien hollen over de Achterweg, een weg die voert vanaf parkeerterrein Oudendijk – waar de auto van het gezin stond – naar de Kruisberg, nabij het restaurant waar het gezin voor het laatst was gezien. Dezelfde man, vertelde een volgende tipgever, had even later bij het pannenkoekenrestaurant naar het gezin geïnformeerd. Hij sprak Engels met een licht accent en had een getinte huidskleur en donker haar.

Een derde getuige had het gezin kort voor de verdwijning bij het restaurant nabij de Kruisberg gezien, waar de vader en moeder onenigheid hadden. De ouders hadden een angstige, gespannen indruk gemaakt, hoewel ze die spanning voor hun kind verborgen probeerden te houden. De vierde tip leek het meest in de richting van een misdrijf te wijzen. Een man met een getinte huidskleur en gekleed in een zwarte jas, was op de Zwarteweg gezien terwijl hij een man met een blauw, gewatteerd jack op hoge snelheid achterna rende. De Zwarteweg voert vanaf het restaurant langs de Kruisberg richting het Noordzeestrand. Volgens Ezzet, en alle getuigen bevestigden dat, droeg zijn vader bij zijn verdwijning een blauw, gewatteerd jack.

Het rechercheteam bereikte een doorbraak toen men over de brandstichting in een Alkmaarse flat hoorde en daardoor ontdekte waar het gezin had gewoond. Daarna werd duidelijk wat zich in de uren voor de verdwijning moest hebben afgespeeld. Een bewoonster van een galerijflat aan de Judith Leysterstraat in Alkmaar was die dag aangesproken door een vriendelijke, Engelssprekende man die informeerde naar het Irakese gezin, haar buren, bij wie hij tevergeefs had aangebeld. Hij legde haar uit dat hij familie was en hen kwam bezoeken. Omdat de auto van het gezin onder aan de flat geparkeerd stond, veronderstelde de buurvrouw dat Hanneke, zoals Hana’a zich in Alkmaar liet noemen, naar winkelcentrum De Hoef was dat zich om de hoek bevond. Haider was naar zijn werk, Ezzet naar een kinderfeestje. Enkele minuten later zag de getuige de bezoeker met nog een man de flat van haar buren binnengaan.

Bij het afleggen van haar verklaring vertelde de flatbewoonster dat de vriendelijke man die haar had aangesproken, een zwarte mantel droeg, en zijn metgezel een zwartleren jack met eronder een zwarte hoodie waarvan de capuchon ver over zijn hoofd was getrokken. Het signalement van de eerste kwam overeen met de man die later die dag zowel op de Achterweg als op de Zwarteweg in het Noordhollands Duinreservaat was gezien. Hij was ongeveer veertig jaar oud, een meter zeventig lang, en had een dik bos, donker haar. De getuige was ervan uit gegaan dat hij een broer van haar buurman was.

Zijn metgezel maakte daarentegen een ongunstige indruk op haar, ook al had ze hem vluchtig gezien voor hij de buurwoning betrad. Hij was kleiner van gestalte, een gedrongen figuur.

‘Er was iets aan hem waar ik een koud, onbehaaglijk gevoel van kreeg,’ verklaarde de flatbewoonster. ‘Het was zijn gezicht. Hij had een verwrongen, boosaardig gezicht. Het was een soort masker, denk ik, bestaande uit lapjes stof die aan elkaar genaaid waren, anders kan ik het niet beschrijven. En daarin zaten ogen die raar stonden. Het was alsof een kind onhandige gaten in het masker had geknipt. Het was moeilijk te zien doordat de capuchon het gezicht overschaduwde. Maar wat ik echt nooit zal vergeten, was de dorre, doodse blik in die ogen. Van die ene man kon ik me wel voorstellen dat hij familie van Haider en Hanneke was, maar van die andere zeker niet.’

Tien minuten later verliet zij haar woning om zelf boodschappen te doen. Tot haar grote verbazing liep ze daarbij haar buurvrouw Hanneke tegen het lijf terwijl die met haar inkopen uit de lift stapte. Wie had het familielid en zijn metgezel dan binnengelaten?

‘Hanneke schrok hevig toen ik haar vertelde dat vreemden haar flat waren binnengegaan. Maar toen ik daarna zei dat de ene man familie was, herstelde zij zich en merkte op dat die man een broer van Haider was. Ik ben daarna in de lift gestapt. Dat was de laatste keer dat ik Hanneke zag. Ik weet niet wat zich in de flat heeft afgespeeld, of Hanneke de twee mannen gesproken heeft en wat er gebeurd is. Nadat ik mijn boodschappen had gedaan, zag ik dat de auto weg was. Daar heb ik verder niet bij stilgestaan. ’s Avonds brak die vreselijke brand uit en was ik bang dat mijn buren daarin waren omgekomen. Het bleek aangestoken.’

Na de gebeurtenissen in Alkmaar en in het Noordhollands Duinreservaat werd het zoontje van Haider en Hana’a opgenomen in een pleeggezin in het dorp Heiloo, even ten zuiden van Alkmaar.

Drie dagen na de verdwijning van zijn ouders deed het volgende drama zich voor: Ezzet verdween. Met andere kinderen was hij die dag, zaterdag 21 januari, naar buiten gehold om te spelen in een nabijgelegen park dat bedekt was met een schitterende sneeuwdeken. Het ene moment holde hij nog door de sneeuw en maakte pret, het andere ogenblik bleek hij verdwenen tussen de struiken. Een van de kinderen meende nog een gil gehoord te hebben. Uit de sporen in de sneeuw bleek dat Ezzet was onderschept door een man die hem had meegesleurd naar een busje dat net buiten het park geparkeerd stond. Het busje was weggereden en werd later uitgebrand in de duinen teruggevonden. Van Ezzet ontbrak sindsdien elk spoor.

Op donderdag 26 januari 2006 nam het onderzoek naar de verdwijningen vervolgens een nieuwe, zeer dramatische wending toen een boswachter in een afgelegen deel van het Noordhollands Duinreservaat het stoffelijk overschot van een man aantrof. De dag ervoor had de dooi ingezet. Door de wegsmeltende sneeuw werd de blauwe stof van een jas zichtbaar. Het lichaam lag op enige afstand van een pad dat vanuit het bos door een duinvallei voerde. De situatie ter plekke wekte de indruk dat iemand het lichaam verborgen had tussen de bremstruiken. De man lag op zijn buik, zijn gezicht in de aarde gedrukt.

Toen de technische recherche en de schouwarts arriveerden en het onderzoek van start ging, ontdekte men dat het lichaam nog stijf bevroren was. Door de langdurige kouperiode zat de vorst diep in de grond. Het lukte niet om het lijk te verplaatsen doordat het aan de bodem was vastgevroren. Na overleg werd er besloten met pikhouwelen het stoffelijk overschot samen met een bovenlaag los te hakken. Het lijk werd later geïdentificeerd als dat van Haider, de vader van Ezzet. Hij was met bruut geweld om het leven gebracht. Uit de sectie kwam naar voren dat iemand, vermoedelijk met het handvat van een vuurwapen, op zijn hoofd had ingebeukt. Een pistool werd op de plaats delict gevonden. Volgens de patholoog-anatoom getuigde het misdrijf van grote haat, grote woede, een opvatting die door de politie werd gedeeld, mede gelet op de brandstichting in de woning.

Ondanks de ontwikkelingen en de media-aandacht stagneerde het onderzoek van de zaak die de boeken in zou gaan als de Heemskerker Duinmoord. Vier maanden ploeterde het rechercheteam voort zonder vooruitgang te boeken: daders noch overlevende familieleden werden opgespoord. Uiteindelijk verflauwde de aandacht van het publiek en raakte de recherche betrokken bij andere zaken, waardoor het onderzoek doodbloedde. Op 30 juni besloot het Openbaar Ministerie de stekker eruit te trekken. Het lijvige dossier verdween naar een plank in het archief.

Bij het ontbinden van het rechercheteam liet de hoofdofficier van justitie in een persverklaring weten: ‘Ik ben er gedurende het onderzoek van overtuigd geraakt dat dit gezin Irak ontvluchtte om een dringende reden, een reden waardoor ze het niet aandurfden asiel aan te vragen, maar in plaats daarvan ervoor kozen op te gaan in de massa van een middelgrote Nederlandse stad. Ze zijn altijd bang geweest voor een gevaar en waren continu op hun hoede en gereed om opnieuw te vluchten. Ik ben er evenzo van overtuigd dat, als Hana’a en Ezzet nog in leven zijn, zij niet gevonden willen worden.’

De Heemskerker Duinmoord werd een zogeheten plankzaak. Bijna tien jaar lang zou niemand het dossier inkijken tot de vraag waar Hana’a en Ezzet waren opnieuw actueel werd.

Hoofdstuk 1

Twee maanden voor ik met het dossier van de Heemskerkse Duinmoord geconfronteerd werd en nog onbewust van het feit dat zoiets spannends in mijn leven zou kunnen gebeuren, zette ik mijn voet op de overloop van een tussenwoning in Hoofddorp. Mijn neef Siem stond daar te wachten. Met een triomfantelijke beweging duwde hij een deur open en stapte opzij, zodat ik vanaf de overloop de zolderkamer kon binnengaan. Een muffe lucht kwam me tegemoet. Het eerste wat tot me doordrong toen ik binnenstapte, was hoe vol het hier was.

‘Vind je het wat?’ vroeg Siem.

Ik keek achterom naar zijn glunderende gezicht. Hij had zich wijdbeens in de deuropening opgesteld, de handen duwend in de zakken van zijn gerafelde spijkerbroek, de duimen naar buiten stekend. Zijn halflange vlashaar piekte alle kanten op en werd beschenen door de laaghangende novemberzon. Zijn haardos leek wel een stralenkrans.

‘Het is wat vol,’ sprak ik aarzelend.

Siem trok de schouders op.

‘O, maak je geen zorgen, die troep halen we nog weg. Voor je bij ons intrekt, maken we alles leeg en schoon, klaar voor jouw komst. Het is een prachtplek, vind je niet? En voor de prijs hoef je het niet te laten. Je betaalt alleen kostgeld.’

‘Het is een aanlokkelijk aanbod,’ gaf ik toe.

Maar zo voelde het niet. Ik keek om me heen. Het stond me ontzettend tegen. Het was ongekend hoe veel er in het kamertje was gestouwd, zo te zien allemaal spulletjes van mijn nicht: een grote, doorzichtige plastic zak gevuld met bolletjes wol in diverse kleuren, een poppenkast uit haar kindertijd, een kinderfietsje dat uit dezelfde periode stamde, een reusachtige pluizige teddybeer die ik haar ooit had gegeven, een set tuinstoelen, een groot aantal gevlochten mandjes toen wilgentenenvlechten haar hobby was, en nog veel meer. Was er dan niets van Siem? Toch wel. Aan een spijker in het schuin aflopende dak hing een van zijn zelfgebouwde vliegers. Een beschadigd exemplaar. En alles was bedekt met een laag stof, spinrag en smerigheid.

Ik stond op een kantelpunt in mijn leven. Afgelopen zomer was mijn vader na een zeer lang, bijna eindeloos, ziekbed overleden. De afgelopen jaren had ik me vaak afgevraagd wat ik na zijn dood zou doen, hoe ik mijn toekomst zou invullen. Bivakkeren bij familie was een gedachte die nooit bij me was opgekomen, en al helemaal niet een bestaan op een zolderetage in de overbevolkte Randstad. Ik was zevenentwintig en klaar voor een nieuw leven, maar het zag ernaar uit dat ik het hiermee moest doen. Niet een plek om gelukkig te worden. Uit alle macht probeerde ik niet te denken aan het huis dat ik in Groningen zou achterlaten.

Met het meetlint tussen mijn handen knielde ik neer, wrong me tussen het afgedankte speelgoed, en mat de lengte van de blinde muur. Drie meter en vijf centimeter, en toch minder dan ik gehoopt had. Als het in de andere zolderkamer niet ruimer was, en daar had het alle schijn van, dan kon ik mijn hoekbank niet meenemen. In een oogopslag had ik al gezien dat het kolossale maar zo vertrouwde meubelstuk hier nooit zou passen. De laatste maanden dat mijn vader leefde, had ik op de bank meer nachten doorgebracht dan in mijn bed onder de hanenbalken.

Ik kwam overeind. Mijn blik viel op het veldje dat zich voor het huis uitstrekte. Het was geen uitzicht tot aan de horizon, maar in elk geval nog iets. In het gras stond een doel voor kinderen die een balletje wilden trappen. Het was een kinderrijke buurt. Van deze kamer zou ik mijn zitkamer kunnen maken.

Siem wenkte me.

‘Nou de andere kamer.’

Hij leidde me naar een kamertje met zicht op het achtererf, het schuurtje en de rij huizen daarachter. Er was geen garage, noch waren er parkeerplaatsen voor of achter de woning, en in het schuurtje stonden al de fietsen en er lag een onbeschrijfelijke rotzooi van afgedankt bouwmateriaal dat Siem van zijn werk had meegenomen. Geen plaats voor mijn motorfiets die nu op het paadje bij de voordeur stond.

Het was moeilijk voor te stellen dat dit mijn slaapkamer kon worden, want ook deze zolderkamer was in gebruik als opslag, voornamelijk voor meubeltjes. Mijn bewaarzieke nicht kon werkelijk van niets afscheid nemen. Het meubilair, antiek dat ooit glom van de boenwas maar inmiddels dof was uitgeslagen, kwam uit het huis van haar andere oma die vorig jaar in een verpleeghuis was opgenomen. Er hing een onnatuurlijke stilte in het huis. Er kwam een ongemakkelijke gedachte bij me op. Ik draaide me om.

‘Vindt Jikke het ook goed?’ vroeg ik.

Siem grijnsde.

‘Zij kan wel wat gezelschap gebruiken.’

Ik keek mijn lieve maar o zo impulsieve neef scherp aan. De zorgeloze toon van zijn stem kende ik goed genoeg om te beseffen dat mijn intuïtie mij niet bedrogen had. Het voorstel was spontaan bij Siem opgekomen omdat de lieverd wilde helpen.

‘Dus zij weet van niets.’

Met een nog bredere grijns wuifde hij die gedachte weg.

‘Ach, verwacht geen probleem,’ zei hij luchtig. ‘Je weet dat Jikke en ik je altijd zullen helpen.’

Dat was ontegenzeggelijk waar. Ik had geen gemakkelijke jaren achter de rug. Niemand van de familie van mijn moeder bekommerde zich om het ziekbed van mijn vader, of om mij, natuurlijk niet. Maar dat zelfs mijn Nederlandse familie ons had laten stikken, deed gemeen zeer. De enigen die geregeld bij ons op visite kwamen en die hielpen met klusjes, waren mijn nicht Jikke en haar man. Zeker de afgelopen vijf jaar had ik veel aan hen gehad, iets wat ik nooit zou vergeten. Minstens eens per maand reden ze vanuit Hoofddorp naar het dorp op het Groningse platteland waar ik met mijn vader was neergestreken. Zij waren de enigen op wie ik kon terugvallen, met wie het goed klikte, de mensen die ik nu hard nodig had. Maar vond Jikke het ook goed dat ik kwam inwonen? Bij het zien van al haar spulletjes, kreeg ik een bang voorgevoel.

Siem kuchte.

‘Moet je het washok nog zien?’

De benaming hok was toepasselijk voor een ruimte van amper een meter dertig bij twee meter met daarin een wasmachine, een droger en een mand vol zweterig wasgoed. Verder alleen een krappe wastafel. Geen douche, geen toilet, en al helemaal niet het luxe ligbad dat ik in Groningen gewend was. Het voelde niet fijn.

Beneden sloeg de voordeur dicht.

‘Dat moet Jikke zijn,’ zei Siem verschrikt. Hij raadpleegde zijn horloge. ‘Wat is ze vroeg! Ik ga gauw naar beneden om haar in te lichten. Kijk nog even rond voor je een beslissing neemt.’

Terwijl hij de trap af roffelde, maakte ik in gedachten de rekening op. Als ik verhuisde, leverde ik flink in op ruimte, woongemak en privacy. Het idee stond me helemaal niet aan. In Groningen had ik een vrijstaand huis, helemaal voor mezelf, in een boerengehucht waarin ik elke inwoner had leren kennen en waar ik mijn weg wist te vinden. Hier zat ik mijn familie op de lip in een stad waarin ik niemand kende. In de zomer zou ik de geur van vers gemaaid gras en de hooioogst missen, hier moest ik het doen met de zweterige luchtjes van vuil wasgoed. Ik was er niet gerust op dat het goed zou uitpakken. En dan was er nog dit vreselijke hok. Moest ik me voortaan wassen bij de wasbak? Waar was een wc? Het voelde als een vernedering en een verbanning van het goede Groningse leven.

Mijn mobieltje ging over. In de display stond Frederico.

‘Hé, Lowietje, randstedeling! Hoe is je nieuwe huis?’

‘Zolder, bedoel je.’

‘Laten we het een etagewoning noemen,’ zei Frederico lachend. ‘Anders mocht je ook bij ons op de hooizolder komen wonen. Heb je het er naar je zin? Ga je het doen?’

‘Ik denk nog na.’

‘Heel Groningen gaat je gruwelijk missen, Lowina. Ons boerengat zal niet meer hetzelfde zijn zonder jou. Het zal zijn alsof we getroffen zijn door de zwaarste aardbeving ooit. Onze oude hoeve zal instorten van puur liefdesverdriet!’

Ik lachte om wat Frederico uitkraamde.

‘Jij zult instorten,’ wierp ik hem voor de voeten.

‘En jij zult geen medelijden hebben, trouweloze Lowina! En dan ben ik ook nog zo dom om je op weg te willen helpen met wat ik nu in handen heb. Wanneer kom je terug?’

‘Hoezo?’

‘Ik heb een droomvacature gevonden, echt iets voor jou. Het gaat om een baan in Amsterdam, een combinatie van werken en leren, dus precies wat jij zoekt. Vanuit Hoofddorp bezien is het prettig dichtbij. Ik kan je verklappen dat we het al eens over dit bedrijf hebben gehad. Dus, grijp dit buitenkansje. Maar er zit wel een addertje in de Amsterdamse grachten.’

‘En dat is?’

‘Je moet snel zijn,’ zei hij. ‘Je kunt tot vandaag solliciteren. Reageren per e-mail is mogelijk, dus je kunt nog op tijd zijn. Ik zag de vacature op internet, maar ik kan hem niet doorsturen naar jouw middeleeuwse mobiele telefoon. Ik heb hier wel een uitdraai. Oftewel, zie ik je gauw terug?’

‘Aan het eind van de middag.’

‘Geweldig, Lowietje! Dan zal ik mijn oren spitsen op het geluid van jouw ronkende motor en dan komt het boerenjoch op zijn stalen ros en met de computeruitdraai haastig naar jou toe, goed?’

‘Ja, hoor, tot later.’

‘Kus!’

Met een glimlach verbrak ik de verbinding. Daarna besloot ik naar beneden te gaan.

Ik was nog op de zoldertrap toen ik een flard van het gesprek opving dat beneden werd gevoerd en dat niet voor mijn oren bestemd was.

‘Je hebt niet overlegd.’

Ik herkende de stem van Jikke, scherp als een jagersmes. Hoe haar man daarop reageerde, was niet te verstaan, omdat Siem zachtjes op haar inpraatte. Hij leek geen succes te hebben, want zij zei vervolgens dat ze er eerst over wilde nadenken, dat ze niet direct akkoord ging. Het klonk alsof mijn nicht mij liever niet in huis wilde hebben.

Hoofdstuk 2

Tegen mijn jarenlange gewoonte in reed ik de eerste afslag voorbij omdat ik dan niet langs het baarhuisje en de daarachter gelegen begraafplaats hoefde. Het was eigenlijk belachelijk. Vanaf de provinciale weg kon ik, als ik dat wilde, links over de stoppelvelden de bomenrij zien die de plaats van de dodenakker aanduidde. Ik hield mijn blik echter strak op de weg gericht. Het was een klein stukje om. Nog geen halve minuut later bereikte ik de tweede afslag en enkele ogenblikken later zag ik het dorp voor me.

Mijn woonplaats van de afgelopen twaalf jaar was een gehucht van ruim honderd zielen, waar de tijd al minstens tweehonderd jaar stil leek te staan. De grootste bezienswaardigheid was de oude kerk, in de dertiende eeuw gebouwd op een wierde en gewijd aan Johannes de Doper. Maar het meest dierbaar waren mij haar inwoners. Als ik verhuisde zou ik hen gaan missen, in het bijzonder de gastvrije en oerdegelijke familie Hulsman en mijn dove buurvrouw Nelie, die me leerde hoe ik met enkele eenvoudige gebaren kon communiceren met mijn vader in de aftakelende jaren van zijn leven.

Mijn dorp genoot ook enige bekendheid omdat het lag in het aardbevingsgebied, veroorzaakt door de gaswinning. De zwaarste aardbeving die ons trof, dik twee jaar geleden, had een diepe barst in de voorgevel van ons huis veroorzaakt. Soms had ik er ruwe grapjes over gemaakt met mijn vader, die van dat soort humor had gehouden. Dan vroeg ik hem wat zijn leven eerder zou beëindigen, zijn slopende ziekte, of de dag dat het plafond naar beneden zou komen. Hoewel hij op het laatst niet meer lachen kon, bracht hij een rochelend geluid voort en liep er kwijl uit zijn mond; zijn manier om te laten blijken dat hij de grap kon waarderen.

Ik bereikte het zijstraatje waar mijn tweehonderdvijftig jaar oude huis op mij wachtte. Voor ik het achtererf opreed, hield ik de motor even in en wierp een waarderende blik op de gevel. Siem, die als metselaar voor een aannemer werkte, had de aardbevingsschade vakkundig herstelt zodat alleen een oplettende kijker kon zien hoe het was geweest. Hier had ik gedacht te blijven wonen. Het was mijn bedoeling te studeren, ik had me zelfs al ingeschreven voor een opleiding en ik was van plan dagelijks op en neer te rijden. Daar was een vette streep doorheen gezet.

Nadat ik de motor had geparkeerd, ging ik mijn huis binnen en liet me languit op de bank vallen. Vele gedachten wervelden door mijn hoofd. Op de terugweg had ik de borden voor de richting Enschede gezien, wat me eraan herinnerde dat ik daar had willen studeren, een gedachte die mijn woede had doen toenemen. Ik dacht aan het graf van de man die beslag had gelegd op het grootste deel van mijn leven in de afgelopen tien jaar, en die na zijn dood erin geslaagd was mijn toekomst aan diggelen te slaan waardoor ik hier niet kon blijven. Wat mij wachtte, was een bestaan op een vervloekte rotzolder.

Maar ik dacht ook aan alle zorgen rond het ziekbed. Ik wist niet wat uit die periode mij het meest bij zou blijven: het besef dat ik mijn vader zou verliezen, het geleidelijke proces waarin zijn ziekte hem steeds verder verlamde, of de geur van bederf die de laatste weken uit zijn lichaam en mond opsteeg. Hier in de kamer had zijn bed gestaan, terwijl ik op de bank sliep, altijd paraat om hem bij te staan. Ik dacht dat we een band hadden, inniger dan bij anderen, maar na zijn dood voelde ik me verraden. Er kleefden meer naargeestige herinneringen aan dit huis die me getekend hadden. En toch had ik hier gelukkig kunnen worden. Als ik de kans had gehad, als ik een toekomst had kunnen opbouwen die nieuwe, gelukkige herinneringen schiep.

Na zijn dood was het echter bergafwaarts gegaan. Eerst door de ontdekking wat mijn vader mij had aangedaan en wat ik voor anderen angstvallig verzweeg, daarna door het besef dat ik zelf mijn toekomst had vergooid door te kiezen voor de verzorging van mijn vader. Ik had cursussen gevolgd, boeiend en leerzaam, maar een relevante opleiding had ik nooit voltooid en daarom zocht ik tevergeefs werk.

Voor gediplomeerd werk kwam ik niet in aanmerking, voor ongeschoold werk was ik, onervaren als ik was, alweer te oud. Met een werkloosheid van meer dan zeshonderdduizend Nederlanders zag het er niet naar uit dat hierin snel verandering zou komen, vooral niet op het Groningse platteland. Ik moest de uitzichtloosheid hier ontvluchten, naar de Randstad, om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Daardoor dacht ik ook aan mijn nicht die bij ons afscheid kortaf had gedaan. Een paar deprimerende zolderkamers waren weliswaar vernederend, maar het zou beter hebben gevoeld als ik bij haar onvoorwaardelijk en hartelijk welkom was geweest.

Er klonk een fietsbel achter huis.

Ik schoot overeind. Het was Frederico Hulsman. Ik kreeg een brok in de keel want hij was op de tandem. Frederico was mijn beste vriend, bijna even oud als ik, en ook enigst kind, hoewel hij geadopteerd was en zijn wortels zich uitstrekten naar Bolivia. Zijn ouders hadden even buiten het dorp een melkveehouderij die hij later zou overnemen. Tot die tijd hielp hij parttime mee, terwijl hij de rest van de tijd voor een bewakingsfirma in de stad werkte om te sparen. Door met de tandem te komen, liet hij voelen dat hij mij erg zou missen. Op warme zomeravonden, als buurvrouw Nelie bij mijn vader waakte, hadden we vele toertjes op de tandem gemaakt: ik voorop, hij achter, zodat hij, zoals hij dan uitjubelde, veruit het mooiste uitzicht had.

Ik klopte op het raam en zwaaide naar hem. Vervolgens liep ik naar de keuken om theewater op te zetten en glaasjes uit de kast te trekken. Toen ik naar de woonkamer terugkeerde, kwam mijn vriend binnen met een lach op zijn gezicht die zijn perfecte gebit blootlegde. Hij kuste me op de wang.

‘Zo, Lowietje, terug van je etagewoning? Hoe was het?’

‘Krap en benauwend.’

We ploften neer op de bank. Hij sloeg een arm om me heen.

‘Het is niet zeker of het aanbod doorgaat,’ zei ik.

Frederico keek me aan. De huid van zijn voorhoofd golfde, zijn wenkbrauwen waren hoog opgetrokken.

‘Jikke moet er nog over nadenken.’

‘Maar ik dacht dat je familie het zelf voorstelde.’

‘Dat dacht ik ook. Die lieve Siem heeft het aanbod gedaan zonder met haar te overleggen. Ze laten me nog weten of het doorgaat. Het is wel vervelend, want ik heb al een paar sollicitaties in de buurt van Hoofddorp lopen. Wat is dat voor een vacature waarover jij het had?’

‘Heb je al geraden welk bedrijf ik bedoel?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Ik ga jou aan een droombaan in Amsterdam helpen,’ zei hij zelfverzekerd. ‘Precies wat jij wilt. En mijn geweten protesteert al bij de gedachte jou kwijt te raken. Maar als je veel van iemand houdt, moet je soms incasseren, Lowietje.’

Ik lachte om zijn knipoog. Zijn verliefdheid en mijn afwijzing van zijn vele toenaderingspogingen waren, direct of indirect, telkens aanleiding voor toespelingen daarop, die alleen bijdroegen aan de goede sfeer tussen ons. Hij was te veel een Hulsman om de grens van het fatsoenlijke te overschrijden. Waarschijnlijk zou ik voor zijn avances zijn bezweken als de omstandigheden anders waren geweest, maar daar dacht ik liever niet aan. Frederico was niet op de hoogte van het feit waar ik mij het diepst voor schaamde, en dat moest zo blijven. Ik had hem wijsgemaakt dat het moeizame zoeken naar werk de enige reden voor mijn aanstaande verhuizing was.

‘Welk bedrijf is het?’ vroeg ik.

‘Corbijn.’

Corbijn. De naam klonk bekend, maar ik kon hem niet direct plaatsen. Waar had ik die naam eerder gehoord?

‘Ik zal je verder op weg helpen. Het bedrijf heet voluit Corbijn – Research & Discover.’

Meteen ging er een licht bij me op.

‘Het recherchebureau!’

Het was alweer geruime tijd geleden, maar Recherchebureau Corbijn uit Amsterdam was inderdaad regelmatig het onderwerp van onze gesprekken geweest. De aanleiding was een oude, onopgeloste moordzaak die in Noord-Nederland veel publiciteit had gekregen en die bekend stond onder verschillende noemers: het Drama van Idzega, het Idzegaaster Mysterie en de Friese Klokmoord. In een piepklein gehucht in Friesland, veel kleiner dan ons dorp, was een moord jarenlang onopgelost gebleven, tot een particulier recherchebureau het onderzoek overnam. Er was iemand aangehouden die binnenkort voor de rechters in Leeuwarden moest verschijnen. Sindsdien was het recherchebureau sterk in opkomst. Afgelopen voorjaar was er ook een vacature geweest, waarop ik niet gereageerd had omdat ik toen andere toekomstplannen had en mijn vader nog leefde.

‘Daar maak ik toch nooit kans!’ riep ik verwonderd.

Frederico boog zich voorover en wurmde een papier uit de achterzak van zijn broek. Hij vouwde het open en overhandigde het. Hij stond op en zei dat hij de thee zou serveren.

Ik las de computeruitdraai. Het ging om een combinatie van leren en werken, zoals mijn vriend al over de telefoon had verteld. Erboven stond: ‘Leerling-detective gezocht!’ Vluchtig liet ik mijn blik gaan over de eisen. Er werd niet om een diploma gevraagd. Minimale leeftijd 21 jaar. Werk- en denkniveau minimaal MBO, bij voorkeur HBO. Beheersing van de Nederlandse en Engelse taal in woord en geschrift, in bezit van rijbewijs B, bereidheid om buiten reguliere werktijden te werken, onbesproken gedrag, een collegiale instelling. Vervolgens was er de lijst met taken: digitaliseren van analoge bestanden, analyseren van dossierstukken, antecedentenonderzoek, administratieve werkzaamheden, getuigenverhoor, buurtonderzoek, observatie. Mijn hart klopte sneller.

Volgens de arbeidsvoorwaarden zou ik eerst een maand op proef, daarna zou me een contract worden aangeboden en begon de opleiding tot particulier onderzoeker. De functie was voor 36 uur in de week. Zolang ik in opleiding was, zou mijn beginsalaris 800 euro in de maand zijn. Niet veel, maar alle opleidingskosten werden vergoed bij een minimale contractduur van twee jaar. Na het behalen van het diploma zou er opslag volgen naar 1200 euro in de maand, en meer, als ik vervolgcursussen deed. Geïnteresseerden konden schrijven naar een adres in Amsterdam, of mailen naar de heer Corbijn. Sluitingstermijn voor de sollicitaties: vandaag.

Op de achterzijde van het papier was een uitdraai van de website van het bedrijf.

Jaarlijks verdwijnen er in Nederland 15-20 personen die niet worden teruggevonden. Eén op de vier zware delicten wordt nooit opgelost. Achterblijvers en nabestaanden blijven met vele onbeantwoorde vragen achter.

Recherchebureau Corbijn – Research & Discover is specialist in private opsporing in vastgelopen onderzoeken. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Zit u met vragen na de verdwijning van of de moord op een geliefde, en vindt u bij de politie geen gehoor? Schrijf ons vandaag nog en wij nemen contact met u op. Wij zijn u graag van dienst.

Het leek me onwaarschijnlijk dat ik echt kans maakte, hierop zouden vast honderden mensen reageren. En toch… Dit was precies wat ik al heel lang wilde. Eerder had ik al gesolliciteerd bij de politie. Het was een baan bij de surveillancedienst waarbij ik zowel ervaring opdeed als les kreeg, en wat ik als een opstapje zag naar de recherche, maar ik was op pijnlijke wijze afgewezen. Deze vacature van Corbijn maakte het mogelijk ineens de intrigerende wereld van de recherche binnen te stappen.

Frederico kwam binnen met twee stomende kopjes.

‘Je straalt helemaal,’ constateerde hij tevreden.

‘Ja, ik vind dit helemaal geweldig. Bedankt voor de tip. Het verbaast me wel dat je hiermee komt. Je was er geen voorstander van toen ik bij de politie wilde.’

‘Puur uit bescherming. De politie is een machowereldje, Lowietje. Het leek me niets voor jou, tussen al die jonge, krolse kerels en lesbische manwijven. Ik geef toe, ik werd verteerd door bittere jaloezie.’

Ik wapperde met de uitdraai.

‘En dit is geen machowereld?’

Frederico lachte. ‘De meeste particuliere recherchebureaus worden gerund door oud-politiemensen. Die Corbijn zal wel een bezadigd type zijn dat de nachtdiensten zat was. Nee, lieve Lowina, die Corbijn van jou zal zijn handjes wel thuishouden!’

Hoofdstuk 3

Met een liniaal en een potlood trok ik een streep van precies negen centimeter en anderhalve millimeter over het papier, en schreef de lengte van de tussenmuur erboven. Drie meter en vijf centimeter. Vervolgens tekende ik de andere lijnen, in verhouding met de lengtes die ik gemeten had, en voltooide de indeling van de zolderverdieping. Het eerste wat ik daarna in de plattegrond tekende, was het meubelstuk dat zeker een plaats zou krijgen in mijn etagewoning, zoals Frederico de zolder steevast noemde: mijn bed. Het zou nog passen en meten worden om vast te stellen hoeveel meubilair ik uit mijn huis kon meenemen. Het meeste zou ik moeten verkopen, weggeven of weggooien. Zo zonde.

Sinds mijn bezoek aan de zolderkamers waren er ruim twee weken verstreken. Twee weken waarin ik tevergeefs wachtte op een reactie van het recherchebureau, maar waarin ik wel afwijzingen ontving op mijn andere sollicitaties. De enige positieve ontwikkeling was dat mijn nicht na dagenlang aarzelen overstag was gegaan. Ze belde zelf met de mededeling dat ik mocht komen. Ik zou de twee zolderkamers krijgen, mocht gebruik maken van de voorzieningen in het washok en de wc op de begane grond. En als zij en Siem ’s ochtends klaar waren, kon ik op de eerste etage douchen. Daar hing wel een prijskaartje aan.

‘Tweehonderd euro in de maand,’ had Jikke gezegd. ‘Dat vind ik een schappelijke prijs, alles inbegrepen. Als je bij ons komt wonen, moeten wij bijvoorbeeld ook meer rioolrechten betalen.’

Ik was akkoord gegaan bij gebrek aan alternatief. Ik kon echter pas eind november terecht omdat Jikkes schoonmoeder en schoonzus eerst kwamen logeren en daarna moesten de zolderkamers nog uitgeruimd en schoongemaakt worden. We hadden de verhuizing vastgesteld op woensdagochtend 25 november, zodat ik zelf ook ruim de tijd had mij daarop voor te bereiden. Ik had de verhuurder van mijn huis al laten weten dat hij aan het eind van de maand de huissleutels terugkreeg. Inmiddels had ik nog een week voor Frederico de terreinwagen van zijn ouders met de paardentrailer zou voorrijden voor mijn definitieve vertrek.

Mijn mobieltje ging over. Het was een onbekend nummer.

‘Ja?’

‘Spreek ik met Lowina de Jong?’ vroeg een man.

‘Ja, met Lowina.’

‘Goedemorgen, u spreekt met Robbie Corbijn, van Corbijn – Research & Discover. Ik bel u in verband met uw sollicitatie. Ik wil u uitnodigen voor een gesprek. Zou woensdag 25 november om elf uur ’s ochtends u uitkomen?’

‘Misschien wel. Moet ik naar Amsterdam komen?’

‘Nee, dat is niet nodig,’ zei hij. ‘Ik kom naar Groningen. Ik moet die dag toch in het noorden zijn voor iets anders.’

‘In Leeuwarden? Voor de afwikkeling van het Drama van Idzega?’

‘Ja,’ reageerde Corbijn verrast. ‘Ja, inderdaad, slim bedacht. Dat kan ik combineren met het gesprek waarin we met elkaar kennismaken. Ik wil met u afspreken in een cafeetje in de binnenstad. Ik mail u nog de bijzonderheden. Denkt u erom een veeoogeetje mee te nemen?’

‘Een veeoo…?’

‘Een Verklaring omtrent het gedrag. Die kunt u aanvragen bij de gemeente waarin u woonachtig bent, in uw geval bij het gemeentehuis van Loppersum. Goed, dan zie ik u volgende week woensdag, elf uur.’

Hij had al opgehangen voor ik kon vragen of een vroeger tijdstip ook mogelijk was, dan kon ik het doen vóór de verhuizing. Er zat niets anders op dan mijn familie en Frederico te bellen en te vragen om uitstel, want het sollicitatiegesprek had voorrang. Dit werd mijn tweede gesprek sinds ik met solliciteren begon.

‘Gaat dat detectivebureautje toch door?’ vroeg Jikke, die de telefoon opnam. Het klonk een tikkeltje verzuurd. ‘Weet je wel zeker dat je dat wilt?’

‘Heel zeker.’

‘Hoeveel sollicitanten zijn er nog?’ vroeg zij.

‘Dat heb ik niet gevraagd.’

‘O? En moet je ervoor naar Amsterdam?’

‘Nee, meneer Corbijn laat het me nog weten. Het wordt een cafeetje in het centrum van Groningen, omdat hij hier toch moet zijn.’

‘Een cafeetje?’ Jikke klonk sceptisch. ‘Is dat wel zo’n goed idee? Ik heb wel eens gehoord dat er in die sector nogal wat malafide bedrijfjes zijn. Mensen die zich niet aan de wet houden, die zich inlaten met criminelen of die misdrijven toedekken als hun cliënt dat wenst. Ik hoor verhalen over de privacy van mensen die op grove wijze geschonden wordt, tot aan cameraspionage in de badkamer aan toe!’

Ik vertelde dat Research & Discover niet bij die categorie hoorde, dat het een professioneel bedrijf was waar meerdere mensen werkten. Corbijn was bekend geworden door zijn rol bij het oplossen van het Drama van Idzega.

‘Nooit van gehoord,’ zei Jikke.

‘Maar je hebt misschien wel gehoord van de moord op Carla Zijlstra?’

‘Je bedoelt dat zeventienjarige meisje dat werd verkracht en dood achtergelaten in een weiland? Dat gebeurde toch in de buurt van Sneek? Had de politie die zaak nou opgelost met een DNA-onderzoek onder de bevolking? En was het niet een boer uit Heeg die werd aangehouden?’

‘Ja, heel goed,’ zei ik. ‘Het heeft jaren geduurd voor de dader werd gepakt. In de tussentijd deden er allerlei geruchten de ronde. Dat de politie zou weten wie de dader was, een asielzoeker, maar dat die de hand boven het hoofd werd gehouden om sociale onrust te voorkomen. Na de aanhouding van de verdachte was er iemand die beweerde dat de boer uit Heeg onschuldig was. De man die dat beweerde, ook een boer, kwam uit Idzega.’

‘Ja, nu je het zegt, dat herinner ik me. Hij had zo’n wonderlijke achternaam die helemaal niet bij hem paste. Was het niet Dankbaar? Nee, ik weet het alweer. Boer Blijleven! Wonderlijke man. Werd hij niet dood gevonden in zijn boerderij?’

‘Dat klopt. Op de avond van de moord was zijn zoon Jelle naar Sneek om te stappen met twee schoolkameraden. Na afloop fietsten ze naar huis. Bij de afslag naar Idzega bleven ze staan praten, omdat daar de wegen uiteen gingen. Ze stonden er al minstens een uur toen er ineens eenzaam klokgelui klonk. Het moet een huiveringwekkend geluid zijn geweest. Het was de klokkenstoel van de begraafplaats in Idzega, een klok die alleen geluid wordt bij begrafenissen, en het was inmiddels al ruim na middernacht.’

‘Bah, wat eng!’ riep Jikke.

‘Jelle Blijleven en zijn vrienden haastten zich op de fiets naar Idzega, naar de begraafplaats, maar de klokkenluider had al de benen genomen. Het hele dorp liep uit om te zien wat er aan de hand was, iedereen was geschrokken. Jelle nodigde zijn vrienden daarna uit bij hem thuis om een pilsje te drinken tegen de schrik. Toen ze de boerderij binnengingen, vonden ze in de keuken het lijk van zijn vader. Met ingeslagen schedel.’

‘Akelig.’

‘In de pers ging men ervan uit dat de klok geluid was door iemand die alarm wilde slaan, of misschien wel door de dader, uit bravoure. Daarom werd de zaak ook wel de Friese Klokmoord genoemd. Maar uit onderzoek bleek dat de boer al drie uur eerder was omgebracht en de politie concludeerde daarom ook dat er geen verband was met het klokgelui. Dat moest een kwajongensstreek zijn geweest. De moord op boer Blijleven bleef bijna acht jaar lang onopgelost tot zijn zoon Jelle een beroep deed op Corbijn. Het stond in alle kranten hier in het noorden. Terwijl de politie voor een raadsel stond, loste Robert Corbijn en zijn collega’s het Idzegaaster Mysterie op. Dat is nou het bedrijf waar ik graag aan de slag ga om het vak te leren.’

Het was even stil aan de andere kant.

‘Jeetje, Lowina, wat een heftig verhaal,’ verzuchtte Jikke. ‘Ik sta hier met kippenvel op mijn armen. Nou, dan wens ik je veel geluk met dat gesprek. En we verzetten de verhuizing naar zaterdag. Ik zal het nog met Siem overleggen, daarna hoor je het wel.’

Hoofdstuk 4

‘Mag ik u even storen,’ vroeg ik aan de barman die glazen stond af te drogen. ‘Ik heb om elf uur afgesproken met iemand, maar hij is er niet. Weet u of hij naar hier heeft gebeld? Het gaat om meneer Corbijn, Robert Corbijn.’

De man schudde afkeurend zijn hoofd.

‘Mooie vriend heb je, die je een kwartier laat wachten zonder te bellen.’ Zijn blik gleed goedkeurend over mijn lichaam. ‘Jij kunt wel een betere vent krijgen, schat. Nee, hij heeft niet gebeld. Waarom bel je hem zelf niet? Misschien staat hij met pech langs de weg. Je hebt toch wel zijn nummer?’

Ik knikte en liep terug naar mijn tafeltje, naar mijn tweede kopje thee. De afspraak pakte niet uit wat ik ervan verwacht had. Vijfentwintig minuten geleden was ik aangekomen in de verwachting dat het café een keurig etablissement zou zijn, een respectabele plek waar je kon afspreken voor een sollicitatiegesprek, maar als Jikke me hier zou zien, zou dat haar achterdocht weer aanwakkeren. Ik bevond me in een van de mindere buurten van de stad, in een groezelige kroeg die vooral sjofel geklede werklieden, buitenlanders en werklozen aantrok, allemaal mannen. Met mijn netste mantelpakje viel ik zwaar uit de toon. Een andere dissonant in het geheel was een blonde vrouw met elegante zwartleren laarzen, aan de zijkant voorzien van drie opzichtige gespen, die achterin de zaak zat en die opging in het lezen van een plaatselijke krant. De enige beweging die ze maakte, was toen ze van stoel verwisselde nadat ik was gaan zitten, alsof ze me liever niet zag of bang was als enige vrouw door een seksegenote aangesproken te worden.

Ik trok mijn mobieltje uit mijn handtasje en deed alsof ik een sms verstuurde. Het leek me wat vroeg om te bellen. Misschien stond Corbijn op het punt binnen te komen, buiten adem van het hollen, en ik wilde niet de indruk wekken dat ik hem opjutte. Hij was te laat, ja, maar hij was in het noorden voor belangrijkere zaken dan een sollicitant en hij had vast een goede reden voor zijn vertraging. En misschien was dit een tactiek. Een test om uit te proberen hoe ik zou reageren op een stresssituatie. Was het bewaren van je geduld niet een belangrijke eigenschap bij het observeren van mensen, een van de taken die in de vacature had gestaan?

Opeens bedacht ik me dat Corbijn – of een van zijn medewerkers – misschien al aanwezig was en mij schaduwde. Ik bekeek de mannen in de kroeg nog eens, maar er was niemand van wie ik me kon voorstellen dat het Corbijn of een collega van hem was. Bleef de vrouw over. Ik spiedde achterom. Haar gezicht ging volledig schuil achter de krant.

Een slungelige man met ingevallen wangen kwam het café binnen, zag mij, en beende in mijn richting. Hij was begin veertig, gekleed in een donkerblauw, driedelig krijtstreeppak van een elegante snit en hij had donker haar dat hij in een scheiding droeg en dat glom van de gel. Op een andere plek zou ik hem hebben gehouden voor een zakenman. Ik kwam half overeind. Hij stelde zich voor.

‘Hebt u lang moeten wachten?’

Ik keek op de klok boven de bar. Twintig over.

‘Heel even maar.’

‘Gelukkig,’ zei Corbijn. ‘Ik ben in Leeuwarden opgehouden.’

Hij kuierde naar de bar en verzocht om een kop koffie, vroeg of ik iets erbij wilde, en kwam met zijn bestelling terug naar het tafeltje. Hij maakte aanstalten te gaan zitten en stootte daarbij tegen de tafel waardoor mijn thee over de rand klotste. Corbijn zag het niet, of deed alsof. Hij zette zijn eigen kopje neer en nam plaats. Terwijl hij omstandig suiker en melk in het kopje roerde, stelde hij enkele beleefdheidsvragen zonder zijn ogen van de koffie af te houden. Met een zakdoek veegde ik de verspilde thee op. Daarna bekeek ik Corbijn beter.

Hij had de grauwe huid van iemand die weinig in de buitenlucht komt. Zijn magere wangen deden denken aan het uitgeteerde gezicht van mijn vader in zijn laatste levensjaar. Mijn blik viel ook op een oud litteken op zijn voorhoofd, waar het haar gedeeltelijk overheen was gekamd.

Corbijn nam een slok, zette het kopje neer en vestigde toen zijn blik op mij.

‘Zo, terzake,’ zei hij. ‘Ik heb u uitgenodigd omdat u een van de kandidaten was die mijn aandacht trok. Ik heb in uw mail gelezen waarom u deze baan wilt. Kunt u dat nu in het kort nog eens uitleggen?’

Het was een vraag die ik thuis uitvoerig had gerepeteerd. Ik wilde laten zien dat ik gemotiveerd was, dat het werk mij interesseerde en dat ik graag in zijn bedrijf aan de slag wilde om me te ontplooien. Terwijl ik praatte, tastte Corbijns blik mijn gezicht af. Zijn lichtbruine ogen glommen. Mijn antwoord sprak hem kennelijk aan, want hij knikte instemmend en glimlachte.

‘Uw curriculum vitae vind ik echt bijzonder,’ zei hij. Er verscheen een twinkeling in zijn ogen. Klonk er iets van spot in zijn stem? ‘U bent zevenentwintig, maar hebt behalve de havo nooit een school afgemaakt en u hebt geen werkervaring, op welk gebied dan ook. Toch beweert u dat u veel kunt. Spreekt u echt Fins?’

Ik knikte enthousiast.

‘Tarjoilija, keitossani on kärpänen!’ riep ik.

Corbijn hoorde het aan met een gezicht dat niets prijsgaf.

‘En Hongaars?’

‘Szükségem van a segitségére. Ik zou ze meer moeten oefenen, want het zijn lastige talen. Ik gebruik ze alleen voor mijn internationale contacten op Facebook, daarom ben ik niet gewend ze uit te spreken.’

‘Het is ongelofelijk,’ zei hij. ‘En u spreekt ook echt Duits, Engels én Italiaans?’

‘Die drie talen en het Hongaars heb ik als kind al geleerd. Ik ben geboren en opgegroeid in Oostenrijk, waar mijn moeder vandaan komt. Zij verdiende de kost als zangeres. Omdat mijn vader haar manager was, gingen we vaak met z’n drieën op tournee in de Alpenlanden, Duitsland, Italië en Hongarije. Dat ging zo door tot mijn ouders twaalf jaar geleden scheidden en ik met mijn vader naar Nederland kwam. Fins heb ik de afgelopen jaren geleerd via een schriftelijke cursus. Het leek me interessant.’

‘Indrukwekkend,’ bekende Corbijn. ‘Bent u in Finland geweest?’

‘Als ik het geld had, zou ik het beslist doen. Daarom deed ik die cursus ook, om in gedachten vooruit te reizen. Daarnaast heb ik me verdiept in digitale fotografie, antiek en ik heb het certificaat Beveiliging B gehaald. Zoals u ziet, ik ben leergierig.’

Corbijn grinnikte.

‘En de gebarentaal bent u ook machtig, las ik.’

Ik glimlachte bij de herinneringen die in me opkwamen. ‘Geleerd van mijn dove buurvrouw Nelie. Misschien maken al die cursussen op u een potsierlijke indruk, maar voor mij was het noodzaak in de periode waarin mijn vader ziek was. Hij is lang bedlegerig geweest en ik heb hem verzorgd, waardoor ik geen reguliere opleiding kon volgen. De meeste cursussen heb ik zelfs niet met het examen kunnen afsluiten. Afgelopen zomer is mijn vader overleden en nu wil ik graag aan de slag.’

‘Met uw havo-diploma zou u een hogere beroepsopleiding kunnen volgen, met het vooruitzicht dat u later een goed salaris krijgt. Waarom kiest u daar niet voor?’

Ik gaf niet onmiddellijk antwoord. De vraag raakte het tere punt waarop ik liever niets over mezelf blootgaf.

‘Ik weet het eigenlijk niet,’ reageerde ik ontwijkend. ‘Misschien heb ik de afgelopen jaren te veel thuis gezeten om naar de schoolbanken terug te willen. Toen mijn vader ziek werd, studeerde ik biotechnologie in Leeuwarden, maar die opleiding ging me uit de keel hangen. Zijn ziekbed gaf me een goede uitvlucht om niet te studeren. Het zag er ook naar uit dat hij snel zou overlijden. Maar daarna stagneerde de achteruitgang. Uiteindelijk heeft dat ziekbed veel langer geduurd dan ik ooit had verwacht. Het idee staat me tegen les te krijgen met jongens en meiden van nog geen twintig terwijl de docent misschien net zo oud is als ik. Daarom ga ik het liefst werken in combinatie met een leertraject, en dat is een van de redenen waarom deze baan mij heel erg aanspreekt. Ik heb dit werk altijd al willen doen.’

Corbijn knikte goedkeurend. Hij nam een slok koffie.

‘Hebt u een baan bij de politie overwogen?’

‘Jawel.’

‘Maar…?’

‘Ik kwam niet door de selectie.’

‘Die is wel wat streng, hè?’ zei hij grinnikend. ‘Waarop liep het vast?’

Opnieuw viel er een stilte. Met zijn directe vragen had hij me alweer in een hoek gemanoeuvreerd waarin ik me onbehaaglijk voelde. Hij zag mijn aarzeling en ik vroeg me af welke indruk ik op hem maakte.

‘U vindt het moeilijk erover te praten,’ stelde hij vast.

Ik knikte. ‘Ik wilde het heel graag, maar het ging niet door.’

‘Oké, dan laten we dat even rusten. Wilt u zich laten bijscholen?’

‘Ja, graag.’

‘Als ik u boeken te leen geef over mijn vak, zou u die dan bestuderen?’

‘Ja, natuurlijk,’ zei ik. ‘En u zou me na afloop mogen overhoren.’

‘Bent u trouwens familie van Arthur de Jong uit Utrecht?’

‘Nee, die ken ik niet.’

‘Hebt u wel familie in Utrecht wonen?’

‘Misschien wel verre familie die ik niet ken. Ik ben nooit in Utrecht geweest. Ik heb u geschreven dat ik binnenkort naar Hoofddorp verhuis. Daar heb ik familie wonen.’

‘Ik zie op uw cv niet of u schietlessen hebt gevolgd of dat u een wapenverlof hebt,’ zei hij. ‘Hebt u schietervaring?’

‘Is het gevaarlijk werk?’

Corbijn lachte. ‘In het geheel niet. In mijn tijd bij de politie was dat wel anders. Ik ben eens buiten westen geslagen en eens neergeschoten. Nee, mijn huidige werk is niet gevaarlijk. Ik stel de vraag omdat wapenkennis van pas kan komen.’

‘Ik ben een keer op een schietclub geweest, samen met een vriend van mij die als beveiliger werkt. Het was leuk om mee te maken.’

‘Bent u wel eens met justitie in aanraking geweest?’

‘Nooit.’

‘Ook niet als getuige?’ vroeg hij. ‘Hebt u aan den lijve ondervonden hoe dat is?’

‘Nee.’

‘Stel dat ik u een foto toon van een lijk. Vindt u dat prettig?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik. ‘Maar ik begrijp wel dat het hoort bij mijn werk. Ik zal proberen er met een afstandelijke, professionele blik naar te kijken.’

‘Hebt u contacten in het criminele circuit?’ vroeg hij.

‘Ook niet.’

‘Familieleden die gevangen zitten?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Openstaande boetes?’

‘Ook niet.’

‘Schulden?’

Corbijn keek me met een strakke blik aan alsof hij het antwoord al kende en wilde weten of ik open kaart zou spelen. Ik ontweek die blik. Kon hij weten wat ik zelfs Frederico nooit zou durven vertellen en wat ik alleen aan Siem en Jikke had bekend, jankend van onmacht? Liever was ik op dit punt niet openhartig, maar wat wist hij al?

‘Hoeveel?’ vroeg hij toen.

‘Bijna 30.000 euro,’ fluisterde ik.

Corbijn floot. ‘Hoe komt u daaraan?’

‘Hoe kom ik ervan af?’ reageerde ik korzelig.

Door mijn bekentenis, waarvoor ik me diep schaamde, voelde ik de tranen achter mijn ogen branden. Ik liet mijn hoofd zakken. Een paar ogenblikken wist ik niets uit te brengen. Daarna keek ik op. Corbijn nam me op met een ondefinieerbare uitdrukking op zijn gezicht.

‘Het komt van mijn vader,’ verklaarde ik.

‘Dus van de man die u jarenlang hebt verzorgd, door wie u geen opleiding kon volgen en waardoor u zonder diploma en zonder werk zit. Hoe komt dat? Hebt u die schulden van hem geërfd?’

Ik knikte.

‘Wist u dat van tevoren?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Rot,’ concludeerde hij. ‘Hoe zijn die schulden ontstaan?’

‘Ik weet het niet. Hij leidde geen verkwistend leven. Ik vermoed dat hij eens een groot geldbedrag heeft geleend. Daarnaast waren er afschrijvingen die ik niet kan plaatsen, maar die kunnen losstaan van de grote schuld. Mijn vader had een internetrekening, dus er kwamen geen afschriften.’

‘Hoe betaalde u dan lopende kosten?’

‘Vaste lasten werden automatisch afgeschreven, daarvoor was zijn uitkering voldoende. De boodschappen betaalde ik van geld dat ik van zijn betaalrekening haalde. Omdat het allemaal goed ging, heb ik me nooit afgevraagd of er schulden waren. Nooit heb ik een saldo opgevraagd of om een bon gevraagd.’

‘Waarom niet?’ vroeg hij.

Ik nipte van mijn thee voor ik antwoordde.

‘Het leek me niet goed. Het was zijn rekening, en het negatieve saldo stond ook niet op die rekening. Als ik dit had geweten, had ik de erfenis nooit aanvaard. Ik heb van de bank een overzicht van alle transacties van de laatste vijf jaar gekregen en daaruit blijkt dat er af en toe een bedrag van honderd euro van zijn rekening werd gehaald, maar niet door mij.’

‘Door wie dan wel?’

Ik trok de schouders op. ‘Het ging via een geldautomaat.’

‘Was uw vader daartoe in staat?’

‘De laatste jaren niet,’ zei ik. ‘Ik weet niet hoe ik het moet verklaren. Het gebeurde op dagen dat ik van huis was, maar niet altijd. Ik heb een aantal mensen uit het dorp op discrete wijze gevraagd of ze geld haalden voor mijn vader. Niemand reageerde bevestigend en ik had geen reden om iemand te wantrouwen. Ik heb de bank gevraagd of iemand een duplicaatpas had, maar dat werd ontkend. Die bedragen verklaren echter niet die enorme schuld. Die is meer dan vijf jaar geleden ontstaan en daarover heb ik geen gegevens. Ik heb het huis doorzocht of er ergens een groot geldbedrag verborgen lag. Niets.’

‘Vreemde geschiedenis,’ zei Corbijn na een lange stilte. ‘Ik vind het dapper dat u hierover durft te praten. Dat moet moeilijk voor u zijn. Hebt u er een verklaring voor dat uw vader u nooit iets gezegd heeft, u nooit gewaarschuwd heeft?’

Opnieuw schudde ik mijn hoofd, niet in staat iets te zeggen.

‘Misschien,’ suggereerde hij, ‘zweeg hij om dezelfde reden waarom u er liever over zwijgt. Schaamte.’

‘Maar hij wist dat ik er na zijn dood achter zou komen,’ protesteerde ik.

‘Ik bedoel schaamte voor de oorzaak van die schulden.’

Hij stond op en vroeg of ik nog thee of iets anders wilde. Vervolgens slenterde hij naar de bar om voor zichzelf opnieuw te laten inschenken. Dat gaf me gelegenheid om tot mezelf te komen. Toen ik me wat beter voelde, keek ik om me heen of er naar me gestaard werd, maar niemand lette op mij. De blonde vrouw die eerder achterin had gezeten, was ongemerkt naar een tafeltje voorin gegaan. Ze ging nog steeds schuil achter een krant, maar haar hoofd was gedraaid naar de straat.

‘Nu draaien we de rollen om,’ zei Corbijn met een glimlach toen hij terugkwam. Hij zat een beetje schuin, leunde achterover en leek opeens in een goede stemming. Een elleboog rustte ontspannen over de rugleuning van zijn stoel. Het was alsof hij een andere kant van zichzelf wilde laten zien. Hierdoor kreeg hij een jongensachtige uitstraling. ‘Hebt u vragen?’

Ik dacht een moment na.

‘Waarom doet u dit werk?’

‘Omdat het mijn vak is en ik het redelijk goed kan,’ zei hij. ‘Ik vind het een uitdaging om antwoorden te vinden op vragen die voor anderen een raadsel zijn. Voorheen heb ik bij de politie gewerkt. Ik heb het gevoel dat ik met mijn eigen onderneming mijn plek in de maatschappij heb gevonden. Ik heb me in jaren niet zo goed gevoeld.’

‘Op uw website viel het me op dat de tarieven van uw bureau laag zijn. Voor bureauwerk rekent u vijfentwintig euro per uur, inclusief BTW, voor buitenwerk bedragen die oplopen tot maximaal vijftig euro. Andere bureaus vragen meestal honderd euro of meer, en dan komt de BTW er nog bij.’

Corbijn maakte een wegwuivend gebaar. ‘Geld interesseert me niet. Ik ben een speurhond en ik wil de geur van mijn prooi in mijn kop, dan kan ik weer op jacht.’

‘En nu wilt u er een leerling-speurhond bij?’ vroeg ik.

Corbijn grinnikte.

‘Inderdaad, nog een speurhond erbij. We doen het op z’n hondjes.’ Hij schoot overeind. Opnieuw klotste er thee uit mijn glas. ‘Sorry,’ stamelde hij met een wit weggetrokken gezicht, ‘dat ontglipte me, dat had ik niet mogen zeggen.’

Dit keer zag hij wel de thee die hij verspild had. Hij trok een zijden zakdoek uit het borstzakje van zijn colbert en strekte zich uit.

‘Vergeet alstublieft wat ik gezegd heb,’ vervolgde hij terwijl hij de plas begon weg te vegen. ‘Een slechte, oude gewoonte. Bij de politie had ik een chef die me dat telkens onder de neus wreef. Denk aan je reputatie, herhaalde hij duizend en één keer. Wat ik bedoel is dat het mij gaat om het behalen van resultaten, dat geeft mij voldoening. Mensen helpen. Ik ben op zoek naar gelijkgezinden die mij daarbij helpen.’

Hij borg de natte zakdoek in zijn broekzak op.

‘Klopt het dat u alleen oude zaken doet?’ vroeg ik.

‘Die hebben mijn voorkeur, het is mijn specialiteit geworden. Na mijn tijd bij de politie heb ik voor een ander particulier recherchebureau gewerkt. Op een gegeven moment was ik het beu om overspelige mannen en vrouwen te observeren en te fotograferen. Eén keer had ik een opdrachtgever die niet deugde, die verkeerde bedoelingen had bij het opsporen van een vermist persoon. Hij wilde een oude rekening vereffenen. Feitelijk doe ik nu hetzelfde recherchewerk als toen ik nog bij de politie zat, met het voordeel dat ik mijn eigen tijden kan bepalen. Het is mijn droom om het bedrijf uit te breiden, zodat ik opdrachtgevers kan aannemen die zich zelfs mijn lage tarieven niet kunnen veroorloven. Ik wil graag wat betekenen voor die mensen.’

‘Krijgt u dan de politiedossiers?’ vroeg ik.

‘Goeie vraag,’ zei Corbijn. Hij leunde weer achterover, de elleboog op de rugleuning. ‘Ja, tegenwoordig wel. Misschien weet u dat het Openbaar Ministerie in 2012 een pilot is gestart voor samenwerking tussen justitie, politie en particuliere opsporingsbureaus in het kader van fraudebestrijding. Later is die pilot uitgebreid naar het type zaken dat wij doen. Door die samenwerking krijgen we de beschikking over de dossiers, mits er aan een aantal voorwaarden is voldaan. En via de politie hebben we toegang tot hun databanken. Het is een soort van joint venture, of hoe je het ook wilt noemen.’

‘Wat zijn de voorwaarden?’

‘Dat het een zaak betreft die niet door de politie wordt onderzocht, wat een plankzaak wordt genoemd, een cold case. Een onderzoek dat stilligt en dat ook niet meer opgepakt wordt, om te voorkomen dat we de recherche voor de voeten lopen. Als er bij nabestaanden of achterblijvers behoefte is aan antwoorden, gaan we voor hen aan de slag. Daarnaast moet ons bedrijf aan andere strikte voorwaarden voldoen, bijvoorbeeld op het gebied van beveiliging en de privacywetgeving. Gevoelige onderzoeksgegevens mogen niet op straat belanden.’

‘Hoe doet u het?’ vroeg ik.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Oude zaken oplossen. Dat lijkt me niet eenvoudig. De politie liep vast.’

Corbijn grinnikte. ‘Het is ook niet eenvoudig. Maar altijd zijn er wel mogelijkheden om vooruitgang te boeken, al geef ik toe dat er soms ook meer vragen ontstaan. Oude zaken bieden vaak nieuwe aanknopingspunten. Denk bijvoorbeeld aan getuigen die vroeger zwegen uit angst of om iemand in bescherming te nemen. Hun levenssituatie kan zijn veranderd waardoor ze nu wel durven praten. Het is ook mogelijk dat het dossier aanknopingspunten bevat waar de politie niets mee gedaan heeft.’

‘Komt dat voor?’ vroeg ik verwonderd.

‘Vaker dan je denkt,’ zei hij, ‘omdat er een beperkte recherchecapaciteit en een beperkt budget zijn. Het kan zijn dat men indertijd het onderzoeksbelang van dat aanknopingspunt niet zag, of dat de kosten voor verder onderzoek te hoog waren, en dat het daarom bleef liggen. Wij maken onze eigen afweging. Misschien is dat ene onbenullige aanknopingspunt de sleutel tot de oplossing. Het gebeurt ook dat er verbanden zijn te leggen tussen oude en nieuwe zaken. Denk aan de modus operandi, de werkwijze van de dader. Daarnaast spreek ik ook altijd met rechercheurs die aan het oude onderzoek werkten. Soms zijn er overpeinzingen, vermoedens, die nooit in een dossier zijn vermeld. Onderbuikgevoelens. Bijvoorbeeld het vermoeden dat iemand iets achterhield. Die ‘iemand’ kan interessant zijn om nog eens te spreken. Zo gaan we te werk.’

Ik was onder de indruk. Door wat Corbijn mij vertelde, kreeg ik ontzettend veel zin om voor hem aan de slag te gaan. Dit was een professional, een man met grote ervaring en kennis, van wie ik veel zou kunnen leren. Ik dronk mijn theekopje leeg.

‘Hebt u nog vragen?’ vroeg hij.

‘Wat u me vertelt, vind ik heel interessant. Misschien vindt u me erg nieuwsgierig, maar wat ik graag nog wil weten, is iets over de voorwaarden die u noemde. U vertelde dat het moet gaan om een oud onderzoek dat de politie laat liggen. Ik dacht dat er tegenwoordig coldcase-teams waren.’

‘Ja, dat klopt.’

‘En die lossen die oude zaken toch ook op?’

Corbijn glimlachte. ‘Ja, dat doen ze. Maar de politie neemt niet elke oude zaak opnieuw op. Men beoordeelt de oplosbaarheidsfactor en het maatschappelijk belang. Veel cold cases die worden opgelost, betreffen zaken die mijns inziens een kat in het bakkie zijn. Vaak zijn dat dossiers waarbij er bewijsmateriaal is. Met nieuwe forensische opsporingsmethodes kan men nieuwe feiten aan het licht brengen. Neem de moord op Marianne Vaatstra. De oplosbaarheidsfactor was hoog omdat er DNA van de dader was. Dankzij een bevolkingsonderzoek is die zaak opgelost. Er was alleen de politieke wil voor nodig om die stap te zetten. Simpel! Hetzelfde deed zich eerder voor, zoals u weet, in de zaak van Carla Zijlstra. Er zijn daarnaast zaken waarbij men veel fouten heeft gemaakt en kansen heeft laten liggen.’

‘Zoals?’

‘Neem bijvoorbeeld de verdwijning van Lisette Vroege die in 1992 in Haarlem verdween. Het rechercheteam liet sporenonderzoek in haar kamers achterwege, hoewel er aanwijzingen waren dat ze kort voor haar verdwijning thuis was geweest. Dat is echt erg. Maar door inschattingsfouten komen dergelijke blunders vaker voor. Die zaak is vanwege alle ophef opnieuw opgepakt. Daarnaast zijn er onnoemlijk veel zaken die niet interessant zijn doordat sporenmateriaal ontbreekt. Die onderzoeken doen wij. Het moeilijkst zijn de zaken waarin er al betrokkenen zijn overleden. Die kun je niet meer horen of tot een bekentenis bewegen.’

‘Dus eigenlijk behandelt u hopeloze gevallen?’

De vraag was eruit voor ik besefte wat ik insinueerde. Corbijn reageerde niet direct. Er verscheen een norse trek op zijn gezicht en zijn blik versomberde. Hij boog zich voorover en legde zijn armen op het tafeltje. Na een kort stilzwijgen nam hij het woord, met zijn blik gefixeerd op mijn ogen.

‘In dit vak gaat het om doorzettingsvermogen, mevrouw De Jong,’ legde hij uit. ‘Doorzettingsvermogen en creativiteit. Het gaat om het vermogen een zaak vanuit een ander perspectief te bekijken, je in te leven in het verhaal. Stap in de belevingswereld van de betrokken personen, zeg ik altijd. Denk vanuit een ander denkraam. Misschien zijn destijds niet de juiste vragen gesteld, misschien zijn niet de juiste mensen gehoord, misschien heeft iemand gezwegen die zijn kennis jarenlang als een last heeft mee getorst. Ik geloof niet in hopeloze gevallen. Hopeloze gevallen zijn de zaken waarin we de juiste manier van redeneren nog niet hebben ontdekt.’

Na dat lange antwoord stelde ik nog enkele vragen, maar de goede stemming van Corbijn keerde niet terug. Nadat hij aan de bar de rekening had betaald en om een bonnetje had gevraagd, nam hij afscheid en vertrok. Hij was amper het café uit of ik besefte dat ik iets belangrijks was vergeten. Buiten trof ik hem bij een sportwagen waarvan hij het portier had geopend.

‘Meneer Corbijn, mag ik u nog wat vragen?’ vroeg ik. ‘Zijn er meer sollicitanten met wie u spreekt?’

Hij liet zich achter het stuur zakken en keek op. Het portier klapte dicht.

‘Ik heb al twee kandidaten gesproken. U bent de derde en laatste.’

‘Wanneer hoor ik de uitslag?’

‘Ik bel u deze week.’

Pas toen hij weggereden was, realiseerde ik me dat hij niet gevraagd had naar het veeoogeetje, de Verklaring omtrent het gedrag.

Hoofdstuk 5

‘Ik geef jou de sleutels.’

Ik had zojuist voor het laatst mijn huisdeur afgesloten en stond op het punt te vertrekken. In de afgelopen twee uur hadden Frederico en ik de paardentrailer volgestouwd met mijn meubeltjes en dozen met kleding, linnengoed, cd’s van mijn moeder, laptop, boeken en andere spullen die ik zou meenemen naar mijn nieuwe leven in de Randstad. Mijn vriend zou later zorgen voor de sleuteloverdracht.

‘Rijd ik voorop?’ vroeg hij.

‘Doe maar, ik ben toch sneller. Als we Hoofddorp naderen, neem ik het voortouw. Wil je onderweg nog pauzeren?’

‘Voor mij niet nodig. Wat mij betreft gaan we in een ruk door.’

Met een zwierige beweging sprong hij achter het stuur van de terreinwagen en startte de motor. Langzaam zette de combinatie zich in beweging, het grind knarsend onder de wielen. Toen zette ik mijn helm op en trapte mijn motorfiets tot leven. Bij het passeren van het buurhuis stak ik mijn hand op naar Nelie, die met tranen in de ogen achter het raam stond en een gebaar maakte dat ik goed kende: ring- en middelvinger gekromd, duim, wijsvinger en pink gestrekt: I love you. Een ogenblik later reden we mijn straat uit zonder dat ik in de spiegels keek. Ik had geen behoefte een laatste blik te werpen op wat ik achterliet. Zou ik nog eens terugkomen?

Op mijn verzoek meden we de route langs de begraafplaats. Na wat mijn vader mij had aangedaan, kon ik me niet voorstellen daar ooit weer door het hek te gaan, of het moest zijn met een zak rotte appels voor op het graf. Toen hij nog leefde, merkte hij wel eens op: ‘Ik verdien het niet dat je zo goed voor me zorgt.’ Ik reageerde daarop met verontwaardiging. Voor mij was die zorg vanzelfsprekend. Als gezin keek je naar elkaar om, en als ik het niet deed, wie in de familie dan wel? Na zijn dood hadden zijn woorden een bittere nasmaak gekregen. Nee, hij verdiende mijn zorg niet en dat wist hij maar al te goed. Had hij inderdaad uit schaamte gezwegen? Het voelde echter alsof hij wraak had genomen, al wist ik niet waarvoor.

Ik had me al ingeschreven voor de studie Forensisch Onderzoek aan de Saxion Hogeschool in Enschede toen de notaris me op de hoogte bracht van de schuld die op mij werd afgewenteld. Daarna kon de studie, vanzelfsprekend, niet doorgaan door het nieuw ingevoerde leenstelsel voor studenten. Mijn schuldenlast was al verpletterend. In plaats van te studeren had ik de eerste weken een noodplan uitgevoerd: ik had abonnementen afgezegd, de auto en de elektrische rolstoel verkocht, verzekeringen opgezegd en uitgerekend hoe lang het zou duren voor ik met mijn bijstandsuitkering uit de misère zou zijn: vijftien jaar. Tenminste, als ik uiterst zuinig leefde en ’s winters de kachel op een lage stand hield.

Wat ik nodig had, was werk en een goedgevuld salariszakje. De afgelopen maanden was me al duidelijk geworden dat geen werkgever me wilde hebben. Zo zou het ook wel gaan met mijn sollicitatie bij Corbijn – Research & Discover. De eerste dagen was ik voorzichtig optimistisch. Met het verstrijken van de tijd en het uitblijven van het beloofde telefoontje sloeg de twijfel toe. In de loop van vrijdag begon ik te geloven dat Corbijn mij totaal vergeten was.

Ik had het verknald.

Het was zaterdag en daarmee was de werkweek voorbij. Op welk moment had ik het voor mezelf verbruid? Toen ik Corbijn vertelde dat ik niet door de politieselectie was gekomen? Had hij, dankzij zijn voortreffelijke contacten bij de politie, laten navragen wat zich in oktober had afgespeeld? Aan het begin van de procedure had ik bij het Bureau Krediet Registratie een overzicht moeten opvragen. Zes weken later kwamen twee leden van de selectiecommissie op bezoek voor een gesprek. Daarbij keken de beide heren meer om zich heen naar de inrichting van mijn vaders huis, dan naar mij, en voorvoelde ik al dat het niets zou worden.

Waarschijnlijk speelde ook een rol dat ik mijn Hbo-opleiding biotechnologie in Leeuwarden niet had afgemaakt, dat ik jarenlang thuis was gebleven, alsof ik een papa’s kindje was, bang voor de grotemensenwereld. Na de afwijzing had ik het rapport opgevraagd van de afdeling die mij had doorgelicht. Wat ik daarin las, bevestigde mijn sombere voorgevoel. Ik werd door mijn hoge schuld beschouwd als een potentieel veiligheidsrisico, gevoelig voor chantage en omkoping.

Ik had me bedacht dat Corbijn dit misschien al vóór het sollicitatiegesprek wist. Het was in elk geval een slecht voorteken dat hij geen belangstelling toonde voor het veeoogeetje, alsof hij al had besloten mijn sollicitatie af te wijzen. Waarom was hij dan het gesprek aangegaan? Uit nieuwsgierigheid naar een jonge vrouw met een potsierlijke cv? Om zijn verhoortechnieken op mij uit te proberen en een bekentenis over mijn schuld te ontlokken? Dan kon hij met zichzelf ingenomen zijn. Misschien was dat ook de reden waarom hij rare vragen stelde, of ik iemand in de stad Utrecht zou kennen. Ik baalde ervan. Het aanvragen van het veeoogeetje had dik dertig euro gekost, en dat bedrag noch mijn reiskosten waren vergoed.

Rond elf uur bereikten Frederico en ik mijn nieuwe adres. Siem en Jikke waren aanwezig om te helpen met uitpakken zodat alle meubels en dozen in een mum van tijd op de zolderetage stonden. We bevonden ons in de slaapkamer. Frederico en Siem zetten mijn bed in elkaar, Jikke en ik namen de maat van de gordijnen op om ze later in te nemen. Ze informeerde naar mijn sollicitatiegesprek.

‘Wat voor een man is het eigenlijk?’

Ik beschreef de indruk die ik van Corbijn had gekregen: een keurige man, netjes gekleed, en een ervaren vakman met idealen. Zijn onhandige opmerking over hondjes besloot ik niet te noemen, want ik kon raden hoe mijn overgevoelige nicht zou reageren, en Frederico zou het evenmin prettig vinden. Ik vertelde over de sportwagen, merk Porsche, waarin hij wegreed, om te illustreren dat hij een succesvolle onderneming runde.

Frederico kwam overeind, wrijvend over zijn onderrug.

‘Dus hij is geen bezadigd type?’ vroeg hij.

‘Door z’n jongensachtige uitstraling vind ik hem zeer aantrekkelijk,’ zei ik om hem te plagen. ‘Maar je hoeft je geen zorgen te maken. Meneer Corbijn is vijftien jaar ouder en ik ben niet van plan wat met hem te krijgen, als hij mijn baas wordt.’

‘Is hij getrouwd?’ vroeg Jikke.

‘Dat heb ik niet gevraagd.’

‘Weet je waarom hij bij de politie wegging?’

‘Nee, dat is ook niet ter sprake gekomen.’

‘Jeetje, Lowina, wat heb je dan wel gevraagd? Hoe lang heeft hij dat bedrijfje al? En hoeveel mensen heeft hij in dienst?’

Ik haalde de schouders op. Ik begreep niet waar Jikke zich druk over maakte, alsof ze me de baan niet gunde. Het maakte mij niet uit hoeveel mensen er voor Corbijn werkten. Als ik werd aangenomen, kwam ik er vanzelf achter. Misschien was mijn nicht hoofdzakelijk bezorgd omdat ze zelf veel schrijnende verhalen kende, van goedgelovige vrouwen die door onbetrouwbare, trouweloze mannen en oplichters in de problemen waren gekomen. Jikke kwam dagelijks over de vloer bij mensen aan de onderkant van de samenleving. Ze werkte op het raadhuis van Hoofddorp als maatschappelijk werkster.

‘Heet hij soms voluit Robert Antoine Corbijn?’ vroeg ze.

‘Geen idee. Hoezo?’

‘Ik zag op Facebook een profiel van iemand met die naam. Geboren in 1973. Het was een vreemd profiel. Het was verder niet ingevuld. Geen persoonsgegevens, geen foto’s, geen vrienden. Op Facebook staan niet veel mensen met die achternaam. Het viel me ook op dat er geen foto’s staan op de website van Research & Discover. Ik vind dat raar, geheimzinnig. Alsof hij iets te verbergen heeft.’

‘Overdrijf je niet een beetje, Jikke?’ reageerde Siem nu. ‘Die man zal af en toe mensen moeten schaduwen en dan is het beter als je gezicht niet bekend is. Het lijkt me een spannende baan, echt iets voor Lowina. En Corbijn is echt niet de enige op Facebook die geen profielfoto heeft. Jij probeert er een probleem van te maken.’

Jikke fronste haar wenkbrauwen.

‘Ik vind het alleen niet netjes dat hij niets laat horen, dat is alles.’

Na de middagpauze gaf Frederico aan naar Groningen terug te keren. Hij kuste me ten afscheid en vroeg of ik met de kerstdagen op de boerderij van zijn ouders kwam logeren. Zijn moeder was bezig een Bed & Breakfast te starten. Om daarmee een begin te maken, had ze een genereus bod gedaan op mijn inboedel, zodat mijn favoriete hoekbank een plekje in de oude hoeve kreeg. Met de toezegging dat ik zou komen, reed Frederico zwaaiend de straat uit.

Op zondag sliep ik uit. Vanaf de vroege ochtend kletterde de regen op het dak en dommelde ik, na een kort toiletbezoek, automatisch weg om na enige tijd weer te ontwaken, te lui om op te staan. Het beloofde een verloren dag te worden. Te nat om naar buiten te gaan, te weinig te doen om uit bed te stappen. Ik kon mijn laptop opstarten om te kijken naar vacatures, al had ik er niet veel zin in. Ik was somberder dan ooit over mijn kansen. Niet dat ik wilde opgeven. Maandag zou ik proberen een baantje bij een supermarkt te krijgen, ik zou alles aanpakken wat ik kon krijgen, en misschien lukte het dan op te klimmen. Van vakkenvuller tot filiaalmanager.

Een uur later zat ik als laatste aan het ontbijt. Jikke was met een vriendin naar de kerk. Siem kwam de trap af en vertelde dat hij mijn mobieltje, dat ik op het nachtkastje had laten liggen, had horen piepen. Me afvragend wie tevergeefs had gebeld, ging ik de trap op. In de display stond Frederico.

Het eerste wat ik hoorde toen hij opnam, was een meelijwekkend geloei.

‘Ik sta in de stal bij Bertha III,’ riep hij boven het geloei uit. ‘Zo gaat ze al de hele dag tekeer, Lowietje, omdat ze jou zo vreselijk mist. Groningen gaat gebukt onder regen en verdriet. Maar, vertel eens, hoe was je eerste nacht in de Randstad?’

‘Goed. Ik heb beter geslapen dan ik had verwacht.’

‘Geen vliegtuigherrie van Schiphol?’

‘Ik denk dat ik er doorheen geslapen ben.’

‘Gelukkig. Wat van Corbijn gehoord?’ vroeg hij.

‘Niets.’

‘Wat mysterieus!’

We praten een paar minuten vrolijk door tot Frederico moest ophangen. De verbinding was nauwelijks verbroken of mijn toestel ging opnieuw over. Een afgeschermd nummer. Het was Robert Corbijn.

‘Hebt u nog belangstelling voor de baan bij Research & Discover?’

‘Ja, natuurlijk!’

‘Mooi,’ sprak hij tevreden. ‘U kunt aanstaande dinsdag 1 december beginnen, met een proeftijd van een maand. Ik mail het adres. Ik verwacht u daar om negen uur. Dag mevrouw De Jong.’

‘Dag meneer Corbijn.’

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privé-detective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privé-detective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | verschijnt september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | verschijnt november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | verschijnt december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | verschijnt januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | verschijnt februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | verschijnt juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | verschijnt april 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privé-detective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 12,50 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

“Een degelijke collectie hedendaagse detectiveverhalen in klassieke vorm” - Beneath the stains of time

“De verhalen zijn allen lekker om te lezen en kennen toch vaak een verrassende plot. Anne van Doorn krijgt het voor elkaar toch steeds weer met een uitkomst van een mysterie te komen die absoluut niet zomaar voor de hand ligt” - Thrillzone.nl

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries | 46.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715029 | oktober 2017 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Ik kan niet ontkennen dat ik een tikkeltje chauvinistische trots voel dat mijn land een schrijver heeft voortgebracht, in de huidige tijd, die schrijft in de traditie van Doyle, Christie en Carr. Ik voel me van binnen helemaal vorstelijk. Dus, ja, ik heb erg genoten van deze vijf verhalen.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries | 45.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715128 | maart 2018 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

Voorproefje van De student die zou trouwen

Proloog

De vroege zomer van 1976 ging de boeken in als een van de warmste en droogste seizoenen van de afgelopen eeuw. Op 23 juni begon een hittegolf die uiteindelijk zeventien dagen zou duren. Op het heetst van de dag werd het beeld bepaald door uitgestorven straten en een verdorrende natuur, zwaar lijdend onder hitte en droogte. Op tientallen plaatsen in het land, met name op de Veluwe, braken grote en moeilijk te blussen natuurbranden uit. In dezelfde periode speelde zich in de stad Utrecht een drama af van een geheel andere orde.

De hoofdpersoon in deze tragedie was een 23-jarige student, jonkheer Jan Willem de Geer, een nazaat van een oud adellijk geslacht die een veelbelovende toekomst voor zich leek te hebben. Drie weken voor het drama zich voltrok, had hij zijn studie chemische technologie aan de Technische Hogeschool in Delft cum laude afgerond. In april was hij naar een studentencomplex in Utrecht verhuisd om de reisduur te verkorten naar Kampen, waar zijn verloofde Helma Lansink met haar ouders woonde. Met haar zou Jan Willem zaterdag 17 juli in het huwelijk treden.

Het bruidspaar wachtte een nieuw leven in de Verenigde Staten, waar Jan Willem een onderzoeksbeurs aangeboden had gekregen van het Massachusetts Institute of Technology, de meest prestigieuze technische universiteit van Amerika. Er bestond bij zijn verloofde en zijn familie geen twijfel dat Jan Willem daarnaar uitkeek. Voor hem ging er een jongensdroom in vervulling. Toch verdween de briljante student op donderdag 8 juli 1976 spoorloos, negen dagen voor zijn bruiloft en twee weken voor zijn emigratie, om nooit meer gezien te worden. Het is een verdwijning die tot op vandaag veel vragen oproept.

Enkele feiten van die dag zijn echter volkomen helder. Rond het middaguur had Jan Willem de Geer zijn verloofde op haar werk in Zwolle gebeld, om te zeggen welke trein hij zou nemen zodat ze hem ’s avonds van het station in Kampen kon afhalen. Tot aan de bruiloft zou hij bij haar en haar ouders verblijven, ter voorbereiding op de grote dag. Dat gesprek voerde hij met het telefoontoestel in de gang van zijn studentenflat aan de Ina Boudier-Bakkerlaan in Utrecht. Hij klonk opgewekt. Niets, helemaal niets, zo verklaarde verloofde Helma naderhand aan de politie, voorafschaduwde zijn raadselachtige verdwijning.

Het tweede vaststaande feit van die dag is dat hij om kwart voor drie ’s middags aanklopte bij Douwe Meindertsma, student wiskunde en geboren in Friesland, en de enige andere bewoner van het studentenhuis die op dat moment aanwezig was. Jan Willem vroeg hem of hij diens fiets kon lenen omdat zijn eigen fiets een lekke band had. Het rijwiel, van het Friese merk Gedo, met een frame gemaakt in de Assense rijwielfabriek Mustang, had hij nodig om naar het stadscentrum te fietsen om een boek te kopen. Douwe gaf hem het sleuteltje en Jan Willem vertrok.

Het laatste feit waarover geen twijfel bestaat, is dat Jan Willem vervolgens naar de Stadhuisbrug fietste en het gewenste boek bestelde bij Broese Kemink, destijds de grootste boekhandel van Europa en gevestigd aan de Oudegracht. Ook kocht hij de nieuwste editie van het NRC Handelsblad die juist was binnengekomen. Zijn verloofde Helma verklaarde aan de politie dat het Jan Willems gewoonte was een krant te kopen als hij naar Kampen reisde, om in de trein wat te lezen. Na betaald te hebben, verliet Jan Willem de winkel, ongetwijfeld met de bedoeling terug te keren naar het studentencomplex aan de Ina Boudier-Bakkerlaan, beter bekend als IBB.

Maar hij werd nooit meer gezien.

Bij het publiek zijn de bijzonderheden van dit verdwijningsmysterie bekend geworden door de enorme publiciteit in kranten, op de radio en op televisie, mede dankzij de hoge beloning die de adellijke familie uitloofde voor de tip die tot de oplossing zou leiden, maar ook door het omvangrijke boek dat hoofdinspecteur Jan Sellens na zijn pensionering uitbracht en waarin hij in groot detail de gebeurtenissen van die zomer beschreef. In dat boek, De zaak De Geer dat in januari 1996 verscheen, vertelde hoofdinspecteur Sellens hoe de zaak aan het rollen kwam.

De eerste die merkte dat er iets mis was, was Helma Lansink. Zij wachtte ’s avonds op het perron in Kampen tevergeefs op de komst van haar verloofde. Zijn trein liep binnen, maar Jan Willem bevond zich niet onder de reizigers. Omdat de volgende trein pas een halfuur later werd verwacht, keerde Helma naar huis terug en belde naar Utrecht om te vragen hoe laat Jan Willem was vertrokken. Had hij de trein in Utrecht gemist? Zo ja, waarom had hij dan niet gebeld? Het was niets voor de punctuele Jan Willem om haar voor niets te laten opdraven. Nooit eerder had zich zoiets voorgedaan, vertelde de diep verontruste jonge vrouw later aan de Utrechtse politie.

Degene die in het studentenhuis opnam was Harald van der Sneppen, student sociologie, die net binnen was gekomen en van niets wist. Tot stomme verbazing van Helma vertelde hij dat haar verloofde in Utrecht moest zijn. Op een aan- en afwezigheidsbord bij de huistelefoon stond in elk geval aangegeven dat Jan Willem present was. Helma’s verloofde bleek echter niet op zijn kamer. De enige die meer kon vertellen, was Douwe Meindertsma, die aan de telefoon uitlegde dat Jan Willem zijn fiets had geleend en niet was teruggekomen. De student had, zo zei hij, geen flauw idee wat er aan de hand was.

Gealarmeerd door dit bericht besloot Helma met haar vader, journalist en politicus Wieger Lansink, haastig naar Utrecht te rijden. In de kamer in het IBB-complex vonden zij aanwijzingen dat Jan Willem zich op Kampen had voorbereid. Op zijn bed lag zijn koffer, waarvan de klep was opengeslagen, alsof hij vijf minuten tevoren nog bezig was geweest kleding uit te zoeken die mee moest. ‘Het was onwerkelijk, alsof hij elk moment de kamer kon binnenstappen,’ zei Helma Lansink in het boek van hoofdinspecteur Sellens. ‘Ik vond zijn agenda op het bureau, waarin stond genoteerd dat hij de trein van 18.35 uur zou nemen. Ernaast lag een vaktijdschrift. Jan Willem had een artikel zitten lezen over een pas verschenen boek.’ Het was ditzelfde boek dat haar verloofde ’s middags bij Broese Kemink bestelde.

Eén telefoontje naar haar ouderlijk huis wees uit dat Helma’s verloofde ook niet met een latere trein was aangekomen. Er was meer dan negen uur verstreken sinds Jan Willem bij het studentencomplex wegfietste en daarom kon er geen andere conclusie getrokken worden dan dat de briljante student iets was overkomen. Een hevig geëmotioneerde Helma en haar vader meldden zich bij de politie om de vermissing op te geven. Dat was het moment dat Jan Sellens betrokken raakte en de leiding over het onderzoek kreeg.

‘Ik herinner me nog goed dat gevoel van de eerste uren,’ verklaarde de voormalige onderzoeksleider in De zaak De Geer. ‘Uit wat de verloofde en haar vader mij vertelden, bleek al snel dat Jan Willem de Geer niet het type persoon was dat wegliep. De Utrechtse student stond bekend als zorgzaam, vriendelijk, stipt en gewetensvol, iemand met een normaal verantwoordelijkheidsgevoel. Hij gebruikte geen drugs, gokte niet, had geen criminele contacten. Gewoon een goeie jongen. Dat hij al bijna een half etmaal weg was, klopte gewoon niet, dat voelde ik direct. Het zat heel erg fout.’

Toch hield de hoofdinspecteur aanvankelijk rekening met de mogelijkheid dat er een onschuldige verklaring kon zijn. ‘Het eerste wat we deden, was vaststellen dat Jan Willem noch de fiets te vinden waren op de trajecten die de student kon hebben afgelegd, van IBB naar Broese Kemink en omgekeerd. De Gedo werd evenmin bij station Utrecht Centraal aangetroffen. We checkten of hij gebruik had gemaakt van het openbaar vervoer of van een taxi. Dat leverde niets op. Vanwege de hittegolf bedachten we dat Jan Willem door de hitte bevangen kon zijn geraakt, in het water van de Oudegracht was beland en verdronken. Maar ook dreggen leverde niets op.’

Er kwamen publiekstips vanuit heel Nederland en ook van paragnosten. Sellens liet scenario’s opstellen die een voor een werden onderzocht en, in de meeste gevallen, uitgesloten. ‘We overwogen indertijd zelfs de meest bizarre scenario’s,’ bekende de hoofdinspecteur in De zaak De Geer. ‘Het was de tijd van de Koude Oorlog. Was de briljante Jan Willem ontvoerd, of vrijwillig vertrokken, om achter het IJzeren Gordijn te verdwijnen en zijn talenten aan te wenden voor het communistische bewind in Moskou? Toentertijd overwogen we dat serieus. Achteraf kan ik er wel om lachen. Een serieuzere optie was dat hij door criminelen was ontvoerd, gezien het feit dat hij uit een welgestelde familie stamt. Maar er kwam geen eis tot losgeld.’

Onderzoek op zijn kamer toonde aan dat Jan Willem was vertrokken zonder zijn paspoort, maar met zijn portefeuille waarin hij zijn bankcheques bewaarde. Medestudenten in het IBB-complex bevestigden wat al bekend was, dat Jan Willem van plan was naar Kampen te reizen voor de laatste huwelijksvoorbereidingen. Er was absoluut geen aanwijzing dat hij wilde verdwijnen. Het enige wat men opmerkte, was het feit dat hij de laatste dagen erg in zichzelf gekeerd leek. Wat hem dwarszat, had Jan Willem met niemand besproken, al waren er vermoedens.

Die constatering was de aanzet voor de meest pijnlijke en, voor de hoofdinspecteur, meest beschamende episode in het onderzoek. De centrale persoon in die episode was een ‘slechte, egoïstische vrouw’, zoals Sellens haar beschreef, destijds niet meer dan een meisje van amper zeventien. Een meisje dat de kans rook beter van de situatie te worden. Verloofde Helma Lansink kon twintig jaar na dato in De zaak De Geer nog haarscherp voor de geest halen wat die vrouw aanrichtte.

‘Ongeveer twee maanden na de verdwijning meldde een hoogzwanger meisje zich bij familie De Geer in Den Haag,’ zei Helma. ‘Ze beweerde aan de stomverbaasde ouders dat ze Jan Willem in februari had ontmoet, dat zij op zijn kamer in Delft was geweest en dat ze zijn baby verwachtte. Nog altijd heb ik er geen begrip voor dat zij serieus werd genomen. Het was mij meteen duidelijk dat het kind loog. Misschien had ze Jan Willem wel ontmoet, maar daarbij was het gebleven. Er was geen verhouding, zoals zij beweerde. Dat egoïstische kind heeft zich jarenlang aan de boezem van de familie laten drukken, puur uit geldbejag.’

De eerste die het meisje wel serieus nam, was hoofdinspecteur Jan Sellens. In zijn boek gaf hij openhartig die blunder toe. ‘Haar verhaal leek authentiek,’ schreef hij. ‘Ze kon gedetailleerd vertellen over Jan Willem, over zijn kamer in Delft waar ze één keer was geweest, over zijn trouwplannen, over zijn toekomst in de Verenigde Staten. Toen ze erachter kwam dat ze in verwachting was, zocht ze hem op in Utrecht. We hadden al geruchten gehoord dat hij op zijn kamer in IBB een meisje had ontvangen. Voor ons was dat het antwoord op de vraag waarom Jan Willem de laatste dagen in zichzelf gekeerd leek. Ik kon me heel goed voorstellen waarom hij daarover met niemand sprak.’

Vicky K. voldeed aan het signalement van het meisje dat bij Jan Willem was gezien. Zij overhandigde als bewijs een cheque die Jan Willem voor haar had uitgeschreven, als tegemoetkoming voor de eerste kosten van de uitzet. Zij beweerde dat hij van plan was om te breken met zijn verloofde, dat hij werk zou zoeken om Vicky en hun baby te onderhouden. Daarom zou hij bij Broese Kemink een krant hebben gekocht, om te kijken naar vacatures. Sellens: ‘Haar verhaal paste bij de feiten. Ik vond dat de familie haar verantwoordelijkheid moest nemen door haar financieel te ondersteunen.’

Hoewel de bewering van Vicky eerst op scepsis bij familie De Geer stuitte, werd ze uiteindelijk wel geloofd op aandringen van de onderzoeksleider en vanwege de handtekening op de cheque. Die was onmiskenbaar door Jan Willem gezet. Toen daarna in november 1976 een meisje werd geboren – dat ook nog eens naar Jan Willem werd vernoemd – werd door middel van bloedgroepenonderzoek vastgesteld dat Janneke Wilhelmina een kind van de vermiste kon zijn. De ouders van Jan Willem besloten Vicky K. te steunen.

Die beslissing leidde tot een definitieve breuk tussen familie De Geer en Helma Lansink, die het haar schoonfamilie kwalijk nam dat men niet onvoorwaardelijk geloofde in Jan Willems onschuld. ‘Nu ik terugkijk,’ merkte ze in Sellens boek op, ‘heb ik wel begrip voor de ouders. Ze waren Jan Willem kwijt, een bitter gemis, en daarvoor in de plaats kregen ze een kleindochtertje. Janneke Wilhelmina verbond hen met hun zoon, zo leek het. Maar het was pure afpersing, een misdrijf waaraan hoofdinspecteur Sellens onbedoeld meewerkte. Vicky heeft simpelweg misbruik gemaakt van het verdriet en de wanhoop van de ouders en ze had het duivelse geluk dat het bloedgroepenonderzoek gunstig uitviel, voor haar bedoel ik. Ze heeft de familie honderdduizenden guldens afgetroggeld.’

Het zou echter tot eind jaren tachtig duren voor Helma in het gelijk werd gesteld. DNA-onderzoek stelde toen onomstotelijk vast dat Janneke Wilhelmina niet een dochter van Jan Willem kon zijn. Onder grote druk gaf Vicky toe dat zij het verhaal had verzonnen omdat de echte vader van het kind haar had laten zitten. De verwekker, Sander Huijsman, was de bewoner van de IBB-kamer die Jan Willem in mei 1976 had overgenomen. Vicky had Huijsman in een Utrechts café ontmoet en van het een kwam het ander. Pas toen ze erachter kwam dat ze in verwachting was, ging ze op zoek naar de verwekker, van wie ze zelfs zijn naam niet wist te herinneren. Nadat ze het adres had achterhaald, vond ze Jan Willem. Uit louter medelijden had hij voor haar een cheque uitgeschreven, wat door zijn verdwijning een erkenning van het vaderschap leek, en Jan Willem was er niet meer om Vicky K. tegen te spreken.

Hoewel deze affaire nieuwe mogelijkheden opende, nieuwe motieven voor een misdrijf of een opzettelijke verdwijning opleverde, leidde het niet tot het opsporen van jonkheer Jan Willem. Het rechercheteam werd begin 1977 ontbonden en het dossier verdween naar het archief. Maar de zaak liet de onvermoeibare Jan Sellens niet los. Hij bleef contact met de familie onderhouden en stond hun zoveel mogelijk bij, met advies en praktische hulp, tot de hoop herleefde door een opzienbarende ontdekking in 1983 die de aandacht voor de zaak deed herleven.

‘De geleende fiets dook op,’ schreef de gepensioneerde Jan Sellens in De zaak De Geer. ‘Letterlijk. De Gedo met Mustangframe werd tijdens baggerwerkzaamheden opgediept uit een Zuid-Hollandse vaart, niet ver van het gehucht Woerdense Verlaat. We beschikten over het reservesleuteltje waardoor we onomstotelijk konden vaststellen dat dit het rijwiel was dat Jan Willem van medestudent Douwe Meindertsma had geleend. Het roestige vehikel zat op slot en was duidelijk door iemand gedumpt. Door Jan Willem of een ander, dat bleef onduidelijk.’

Die ontdekking trok grote aandacht omdat Woerdense Verlaat het dorp was waar Vicky K. vandaan kwam, dat kon toch geen toeval zijn? Jan Sellens: ‘In dat jaar namen we nog aan dat Janneke Wilhelmina de dochter van Jan Willem en Vicky was. Wist Vicky van de verdwijning? Had haar familie hem wat aangedaan omdat hij de verantwoordelijkheid voor de baby toch niet wilde nemen? Of had Jan Willem zelfmoord gepleegd uit wroeging dat hij zijn verloofde had bedrogen met dit meisje, zelf een kind nog maar? Tot de DNA-test hielden we met beide opties rekening.’

De media huiverden én smulden van alle mogelijkheden. Een commentator legde een verband met Richard John Bingham, de zevende graaf van Lucan, die twee jaar vóór Jan Willem spoorloos verdween nadat hij verdacht was van moord. Lord Lucan werd nooit meer teruggevonden. Van hem werd beweerd dat hij elders een nieuw bestaan had opgebouwd. Gold dat ook voor jonkheer Jan Willem? Was hij uit schaamte verdwenen en leefde hij verder onder een andere naam? Wist zijn familie ervan? In reactie daarop laakte een andere journalist de adel, hun deftigheid, schijnheiligheid en angst voor gezichtsverlies: het kon een motief zijn om feiten te verzwijgen.

De zaak werd voor het voetlicht gebracht in het televisieprogramma Opsporing Verzocht, dat de fiets toonde. Maar ondanks nieuwe tips bracht de hernieuwde aandacht geen oplossing dichterbij: jonkheer Jan Willem werd niet opgespoord. Een veelzeggend feit dat aannemelijk maakt dat hij niet meer in leven is, is dat hij na donderdag 8 juli 1976 nooit meer gebruik maakte van zijn goedgevulde bankrekening. Geen van de cheques die hij bij zich droeg, werd verzilverd.

Met het overlijden van hoofdinspecteur Jan Sellens, in maart 2011, stierf bij velen de hoop dat de zaak ooit tot klaarheid zou komen. Maar familie De Geer weigerde zich daarbij neer te leggen en nam een particulier recherchebureau in de arm. Een wanhoopsdaad?

Wil je weten wanneer dit boek en andere uitgaven van E-Pulp Publishers verschijnen, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl en ontvang ook nog eens een gratis e-book!