Anne van Doorn

De student die zou trouwen

Een Robbie & Lowina mysterie

Dit verhaal is verzonnen. Personen, organisaties en gebeurtenissen zijn aan de fantasie van de auteur ontsproten.

De student die zou trouwen is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2018 Anne van Doorn & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-14-2 (e-book)

ISBN: 978-94-92715-13-5 (paperback)

NUR 331

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Romans

De ouders keerden niet terug

De student die zou trouwen

De man die zijn geweten ontlastte (verwacht in 2019)

Meer informatie op E-Pulp.nl en Annevandoorn.be.

Proloog

De vroege zomer van 1976 ging de boeken in als een van de warmste en droogste seizoenen van de afgelopen eeuw. Op 23 juni begon een hittegolf die uiteindelijk zeventien dagen zou duren. Uitgestorven straten en een verdorrende natuur, zwaar lijdend onder hitte en droogte, bepaalden op het heetst van de dag het beeld. Op tientallen plaatsen in het land, met name op de Veluwe, braken grote en moeilijk te blussen natuurbranden uit. In dezelfde periode speelde zich in de stad Utrecht een drama af van een geheel andere orde.

De hoofdpersoon in deze tragedie was een 23-jarige student, jonkheer Jan Willem de Geer, een nazaat van een oud adellijk geslacht die een veelbelovende toekomst voor zich leek te hebben. Drie weken voor het drama zich voltrok, had hij zijn studie chemische technologie aan de Technische Hogeschool in Delft cum laude afgerond. In april was hij naar een studentencomplex in Utrecht verhuisd om de reisduur te verkorten naar Kampen, waar zijn verloofde Helma Lansink met haar ouders woonde. Met haar zou Jan Willem op zaterdag 17 juli in het huwelijk treden.

Het bruidspaar wachtte een nieuw leven in de Verenigde Staten, waar Jan Willem een onderzoeksbeurs aangeboden had gekregen van het Massachusetts Institute of Technology, de meest prestigieuze technische universiteit van Amerika. Er bestond bij zijn verloofde en zijn familie geen twijfel dat Jan Willem daarnaar uitkeek. Voor hem ging er een jongensdroom in vervulling. Toch verdween de briljante student op donderdag 8 juli 1976 spoorloos, negen dagen voor zijn bruiloft en twee weken voor zijn emigratie, om nooit meer gezien te worden. Het is een verdwijning die tot op vandaag veel vragen oproept.

Enkele feiten van die dag zijn echter volkomen helder. Rond het middaguur had Jan Willem de Geer zijn verloofde op haar werk in Zwolle gebeld, om te zeggen welke trein hij zou nemen zodat ze hem ’s avonds van het station in Kampen kon afhalen. Tot aan de bruiloft zou hij bij haar en haar ouders verblijven, ter voorbereiding op de grote dag. Dat gesprek voerde hij via het telefoontoestel in de gang van zijn studentenflat aan de Ina Boudier-Bakkerlaan in Utrecht. Hij klonk opgewekt. Niets, helemaal niets, zo verklaarde verloofde Helma naderhand aan de politie, voorafschaduwde zijn raadselachtige verdwijning.

Het tweede vaststaande feit van die dag is dat hij om kwart voor drie ’s middags aanklopte bij Douwe Meindertsma, student wiskunde en geboren in Friesland, en de enige andere bewoner van het studentenhuis die op dat moment aanwezig was. Jan Willem vroeg hem of hij diens fiets kon lenen omdat zijn eigen fiets een lekke band had. Het rijwiel, van het Friese merk Gedo, met een frame gemaakt in de Assense rijwielfabriek Mustang, had hij nodig om naar het stadscentrum te fietsen om een boek te kopen. Douwe gaf hem het sleuteltje en Jan Willem vertrok.

Het laatste feit waarover geen twijfel bestaat, is dat Jan Willem vervolgens naar de Stadhuisbrug fietste en het gewenste boek bestelde bij Broese Kemink, destijds de grootste boekhandel van Europa en gevestigd aan de Oudegracht. Ook kocht hij de nieuwste editie van het NRC Handelsblad die juist was binnengekomen. Zijn verloofde Helma verklaarde aan de politie dat het Jan Willems gewoonte was een krant te kopen als hij naar Kampen reisde, om in de trein wat te lezen. Na betaald te hebben, verliet Jan Willem de winkel, ongetwijfeld met de bedoeling terug te keren naar het studentencomplex aan de Ina Boudier-Bakkerlaan, beter bekend als IBB.

Maar hij werd nooit meer gezien.

Bij het publiek zijn de bijzonderheden van dit verdwijningsmysterie bekend geworden door de enorme publiciteit in kranten, op de radio en op televisie, mede dankzij de hoge beloning die de adellijke familie uitloofde voor de tip die tot de oplossing zou leiden, maar ook door het omvangrijke boek dat hoofdinspecteur Jan Sellens na zijn pensionering uitbracht en waarin hij in groot detail de gebeurtenissen van die zomer beschreef. In dat boek, De zaak De Geer, dat in januari 1996 verscheen, vertelde hoofdinspecteur Sellens hoe de zaak aan het rollen kwam.

De eerste die merkte dat er iets mis was, was Helma Lansink. Zij wachtte ’s avonds op het perron in Kampen tevergeefs op de komst van haar verloofde. Zijn trein liep binnen, maar Jan Willem bevond zich niet onder de reizigers. Omdat de volgende trein pas een halfuur later zou komen, keerde Helma naar huis terug en belde naar Utrecht om te vragen hoe laat Jan Willem was vertrokken. Had hij de trein in Utrecht gemist? Zo ja, waarom had hij dan niet gebeld? Het was niets voor de punctuele Jan Willem om haar voor niets te laten opdraven. Nooit eerder had zich zoiets voorgedaan, vertelde de diep verontruste jonge vrouw later aan de Utrechtse politie.

Degene die in het studentenhuis opnam was Harald van der Sneppen, student sociologie, die net binnen was gekomen en van niets wist. Tot stomme verbazing van Helma vertelde hij dat haar verloofde in Utrecht moest zijn. Op een aan- en afwezigheidsbord bij de huistelefoon stond in elk geval aangegeven dat Jan Willem present was. Helma’s verloofde bleek echter niet op zijn kamer. De enige die meer kon vertellen, was Douwe Meindertsma, die aan de telefoon uitlegde dat Jan Willem zijn fiets had geleend en niet was teruggekomen. De student had, zo zei hij, geen flauw idee wat er aan de hand was.

Gealarmeerd door dit bericht besloot Helma met haar vader, journalist en politicus Wieger Lansink, haastig naar Utrecht te rijden. In de kamer in het IBB-complex vonden zij aanwijzingen dat Jan Willem zich op Kampen had voorbereid. Op zijn bed lag zijn koffer, waarvan de klep was opengeslagen, alsof hij vijf minuten tevoren nog bezig was geweest kleding uit te zoeken die mee moest. ‘Het was onwerkelijk, alsof hij elk moment de kamer kon binnenstappen,’ zei Helma Lansink in het boek van hoofdinspecteur Sellens. ‘Ik vond zijn agenda op het bureau, waarin stond genoteerd dat hij de trein van 18.35 uur zou nemen. Ernaast lag een vaktijdschrift. Jan Willem had een artikel zitten lezen over een pas verschenen boek.’ Het was ditzelfde boek dat haar verloofde ’s middags bij Broese Kemink bestelde.

Eén telefoontje naar haar ouderlijk huis wees uit dat Helma’s verloofde ook niet met een latere trein was aangekomen. Er was meer dan negen uur verstreken sinds Jan Willem bij het studentencomplex wegfietste en daarom kon er geen andere conclusie worden getrokken dan dat de briljante student iets was overkomen. Een hevig geëmotioneerde Helma en haar vader meldden zich bij de politie om de vermissing op te geven. Dat was het moment dat Jan Sellens betrokken raakte en de leiding over het onderzoek kreeg.

‘Ik herinner me nog goed dat gevoel van de eerste uren,’ verklaarde de voormalige onderzoeksleider in De zaak De Geer. ‘Uit wat de verloofde en haar vader mij vertelden, bleek al snel dat Jan Willem de Geer niet het type persoon was dat wegliep. De Utrechtse student stond bekend als zorgzaam, vriendelijk, stipt en gewetensvol, iemand met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hij gebruikte geen drugs, gokte niet, had geen criminele contacten. Gewoon een goeie jongen. Dat hij al bijna een half etmaal weg was, klopte niet, dat voelde ik direct. Het zat heel erg fout.’

Toch hield de hoofdinspecteur aanvankelijk rekening met de mogelijkheid dat er een onschuldige verklaring was. ‘Het eerste wat we deden, was vaststellen dat Jan Willem noch de fiets te vinden waren op de trajecten die de student kon hebben afgelegd, van IBB naar Broese Kemink en omgekeerd. We troffen de Gedo evenmin aan bij station Utrecht Centraal. We checkten of hij gebruik had gemaakt van het openbaar vervoer of van een taxi. Dat leverde niets op. Vanwege de hittegolf bedachten we dat Jan Willem door de hitte bevangen kon zijn geraakt, in het water van de Oudegracht was beland en verdronken. Maar ook dreggen leverde niets op.’

Er kwamen publiekstips vanuit heel Nederland, ook van paragnosten. Sellens liet scenario’s opstellen die een voor een werden onderzocht en, in de meeste gevallen, uitgesloten. ‘We overwogen indertijd zelfs de meest bizarre scenario’s,’ bekende de hoofdinspecteur in De zaak De Geer. ‘Het was de tijd van de Koude Oorlog. Was de briljante Jan Willem ontvoerd, of wellicht vrijwillig vertrokken, om achter het IJzeren Gordijn te verdwijnen en zijn talenten aan te wenden voor het communistische bewind in Moskou? Toentertijd overwogen we dat serieus. Achteraf kan ik er wel om lachen. Een serieuzere optie was dat hij door criminelen was ontvoerd, gezien het feit dat hij uit een welgestelde familie stamt. Maar er kwam geen eis tot losgeld.’

Onderzoek op zijn kamer toonde aan dat Jan Willem was vertrokken zonder zijn paspoort, maar met zijn portefeuille waarin hij zijn bankcheques bewaarde. Medestudenten in het IBB-complex bevestigden wat al bekend was, dat Jan Willem van plan was naar Kampen te reizen voor de laatste huwelijksvoorbereidingen. Er was geen enkele aanwijzing dat hij wilde verdwijnen. Het enige wat men opmerkte, was het feit dat hij de laatste dagen erg in zichzelf gekeerd leek. Wat hem dwarszat, had Jan Willem met niemand besproken, al waren er vermoedens.

Die constatering was de aanzet voor de meest pijnlijke en, voor de hoofdinspecteur, meest beschamende episode in het onderzoek. De centrale persoon daarin was een ‘slechte, egoïstische vrouw’, zoals Sellens haar beschreef, destijds niet meer dan een meisje van amper zeventien. Een meisje dat de kans rook beter van de situatie te worden. Verloofde Helma Lansink kon twintig jaar na dato in De zaak De Geer nog haarscherp voor de geest halen wat die vrouw aanrichtte.

‘Ongeveer twee maanden na de verdwijning meldde een hoogzwanger meisje zich bij familie De Geer in Den Haag,’ zei Helma. ‘Ze beweerde aan de stomverbaasde ouders dat ze Jan Willem in februari had ontmoet, dat zij op zijn kamer in Delft was geweest en dat ze zijn baby verwachtte. Nog altijd heb ik er geen begrip voor dat anderen haar serieus namen. Het was mij meteen duidelijk dat het kind loog. Misschien had ze Jan Willem wel ontmoet, maar daarbij was het gebleven. Er was geen verhouding, zoals zij beweerde. Dat egoïstische kind heeft zich jarenlang aan de boezem van de familie laten drukken, puur uit geldbejag.’

De eerste die het meisje wel serieus nam, was hoofdinspecteur Jan Sellens. In zijn boek gaf hij openhartig die blunder toe. ‘Haar verhaal leek authentiek,’ schreef hij. ‘Ze kon gedetailleerd vertellen over Jan Willem, over zijn kamer in Delft waar ze één keer was geweest, over zijn trouwplannen, over zijn toekomst in de Verenigde Staten. Toen ze erachter kwam dat ze in verwachting was, zocht ze hem op toen hij al naar Utrecht was verhuisd. We hadden al geruchten opgevangen dat hij op zijn kamer in IBB een meisje had gehad. Voor ons was dat het antwoord op de vraag waarom Jan Willem de laatste dagen in zichzelf gekeerd leek. Ik kon me heel goed voorstellen waarom hij daarover met niemand sprak.’

Vicky K. voldeed aan het signalement van het meisje dat bij Jan Willem was gezien. Zij overhandigde als bewijs een cheque die Jan Willem voor haar had uitgeschreven, als tegemoetkoming voor de eerste kosten van de uitzet. Zij beweerde dat hij van plan was te breken met zijn verloofde, dat hij werk zou zoeken om Vicky en hun baby te onderhouden. Daarom zou hij bij Broese Kemink een krant hebben gekocht, om te zoeken naar vacatures. Sellens: ‘Haar verhaal paste bij de feiten. Ik vond dat de familie haar verantwoordelijkheid moest nemen door haar financieel te ondersteunen.’

Hoewel de bewering van Vicky eerst op scepsis bij familie De Geer stuitte, werd ze uiteindelijk wel geloofd op aandringen van de onderzoeksleider en vanwege de handtekening op de cheque. Die was onmiskenbaar door Jan Willem gezet. Toen Vicky daarna, in november 1976, een meisje ter wereld bracht – dat ze ook nog eens naar Jan Willem vernoemde – stelde Sellens door middel van bloedgroepenonderzoek vast dat Janneke Wilhelmina een kind van de vermiste kon zijn. De ouders van Jan Willem besloten Vicky K. te steunen.

Die beslissing leidde tot een definitieve breuk tussen familie De Geer en Helma Lansink, die het haar schoonfamilie kwalijk nam dat men niet onvoorwaardelijk geloofde in Jan Willems onschuld. ‘Nu ik terugkijk,’ merkte ze in Sellens boek op, ‘heb ik wel begrip voor de ouders. Ze waren Jan Willem kwijt, een bitter gemis, en daarvoor in de plaats kregen ze een kleindochtertje. Janneke Wilhelmina verbond hen met hun zoon, zo leek het. Maar het was pure afpersing, een misdrijf waaraan de politie onbedoeld meewerkte. Vicky heeft simpelweg misbruik gemaakt van het verdriet en de wanhoop van de ouders en ze had het duivelse geluk dat het bloedgroepenonderzoek gunstig uitviel, voor haar bedoel ik. Ze heeft de familie honderdduizenden guldens afgetroggeld.’

Het zou echter tot eind jaren tachtig duren voor Helma in het gelijk werd gesteld. DNA-onderzoek stelde toen onomstotelijk vast dat Janneke Wilhelmina niet een dochter van Jan Willem kon zijn. Onder grote druk gaf Vicky toe dat zij het verhaal had verzonnen omdat de echte vader van het kind haar had laten zitten. De verwekker, Sander Huijsman, was de bewoner van de IBB-kamer die Jan Willem in mei 1976 had overgenomen. Vicky had Huijsman in een Utrechts café ontmoet en van het een kwam het ander. Pas toen ze erachter kwam dat ze in verwachting was, ging ze op zoek naar de verwekker, van wie ze zelfs zijn naam niet wist te herinneren. Nadat ze zijn adres had achterhaald, vond ze daar Jan Willem. Uit louter medelijden had hij voor haar een cheque uitgeschreven, wat door zijn verdwijning een erkenning van het vaderschap leek, en Jan Willem was er niet meer om Vicky K. tegen te spreken.

Hoewel deze affaire nieuwe mogelijkheden opende, en nieuwe motieven voor een misdrijf of een opzettelijke verdwijning opleverde, leidde het niet tot het opsporen van jonkheer Jan Willem. Begin 1977 ontbond het Openbaar Ministerie het rechercheteam en het dossier verdween naar het archief. Maar de zaak liet de onvermoeibare Jan Sellens niet los. Hij bleef contact met de familie onderhouden en stond hun zoveel mogelijk bij, met advies en praktische hulp, tot de hoop herleefde door een opzienbarende ontdekking in 1983.

‘De geleende fiets dook op,’ schreef de gepensioneerde Jan Sellens in De zaak De Geer. ‘Letterlijk. De Gedo met Mustangframe werd tijdens baggerwerkzaamheden opgediept uit een Zuid-Hollandse vaart, niet ver van het gehucht Woerdense Verlaat. We beschikten over het reservesleuteltje waardoor we konden vaststellen dat dit het rijwiel was dat Jan Willem van medestudent Douwe Meindertsma had geleend. Het roestige vehikel stond op slot en was duidelijk door iemand gedumpt. Door Jan Willem of een ander, dat bleef onduidelijk.’

Die ontdekking trok grote aandacht omdat Woerdense Verlaat het dorp was waar Vicky K. vandaan kwam, dat kon toch geen toeval zijn? Jan Sellens: ‘In dat jaar namen we nog aan dat Janneke Wilhelmina de dochter van Jan Willem en Vicky was. Wist Vicky van de verdwijning? Had haar familie hem wat aangedaan omdat hij de verantwoordelijkheid voor de baby toch niet wilde nemen? Of had Jan Willem zelfmoord gepleegd uit wroeging dat hij zijn verloofde had bedrogen met dit meisje, zelf een kind nog maar? Tot de DNA-test hielden we met beide opties rekening.’

De media huiverden én smulden van alle mogelijkheden. Een commentator legde een verband met Richard John Bingham, de zevende graaf van Lucan, die twee jaar vóór Jan Willem ook spoorloos verdween nadat hij verdacht was van een moord. Sommigen beweerden dat Lord Lucan elders een nieuw bestaan opbouwde. Gold dat ook voor jonkheer Jan Willem? Was hij uit schaamte verdwenen en leefde hij verder onder een andere naam? Wist zijn familie ervan? In reactie daarop laakte een andere journalist de adel, hun deftigheid, schijnheiligheid en angst voor gezichtsverlies: er kon een motief zijn om feiten te verzwijgen.

De zaak werd voor het voetlicht gebracht in het televisieprogramma Opsporing Verzocht, dat de fiets toonde. Ondanks nieuwe tips bracht de hernieuwde aandacht geen oplossing dichterbij: jonkheer Jan Willem bleef spoorloos. Een veelzeggend feit dat aannemelijk maakt dat hij niet meer in leven is, is dat hij na donderdag 8 juli 1976 nooit meer gebruik maakte van zijn goedgevulde bankrekening. Geen van de cheques die hij bij zich droeg, werd verzilverd.

Met het overlijden van hoofdinspecteur Jan Sellens, in maart 2011, stierf bij velen de hoop dat de zaak ooit tot klaarheid zou komen. Maar familie De Geer weigerde zich daarbij neer te leggen en nam een particulier recherchebureau in de arm. Een wanhoopsdaad?

Hoofdstuk 1

Elk jaar verdwijnen er in Nederland 15-20 personen die niet worden teruggevonden. Eén op de vier zware delicten wordt nooit opgelost. Achterblijvers en nabestaanden blijven met vele onbeantwoorde vragen achter.

Recherchebureau Corbijn – Research & Discover is specialist in private opsporing in vastgelopen onderzoeken. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Zit u met vragen na de verdwijning van of de moord op een geliefde, en vindt u bij de politie geen gehoor? Schrijf ons vandaag nog en wij nemen contact met u op. Wij zijn u graag van dienst.

Met een slakkengangetje liet ik me meevoeren met de stoet auto’s op de A12, net onder de stad Utrecht. Voorovergebogen over het stuur van mijn motorfiets dacht ik aan de wervende woorden op onze website. Over twee maanden was het precies een jaar geleden dat ik als leerling-detective in dienst trad bij Research & Discover, als enig personeelslid onder Robert Antoine Corbijn. Zes maanden lang had Robbie mij het recherchevak bijgebracht. Eind mei had hij me echter voor vier maanden uitbesteed aan een recherchebureau in Enschede om meer over het vak te leren.

Die stage zat erop. Ik kon terugkijken op een leerzame tijd. Onder leiding van mijn mentor Johan Russchenkamp had ik de fijne kneepjes geleerd van verdachtenverhoor, van het observeren en schaduwen van verdachten en van het werken in teamverband. Het enige dieptepunt was de zaak die ik grotendeels zelfstandig afwikkelde en die, weliswaar indirect, tot de dood van een betrokkene had geleid. Het incident had me ervan doordrongen dat ik nog altijd veel had te leren.

Ik keek ernaar uit weer aan de slag te gaan in Leiden, waar het kantoor van Research & Discover zich bevond. Met Johan Russchenkamp had ik kleine zaken afgehandeld: overspelzaken, fraude, bedrijfsdiefstal. Vooral het bespioneren van overspelige mensen, het soms eindeloos wachten tot er iets gebeurde en de confrontatie met allerlei soorten bedriegers, was me uit de keel gaan hangen. Heel anders was mijn werk in Leiden.

Wat Research & Discover deed, diende een groter belang. Robbie behandelde zaken van mensen die jarenlang, soms zelfs decennialang, verkeerden in het schemerland tussen hoop en vrees. Zaken die de politie liet liggen, maar die de nabestaanden of achterblijvers uit de slaap hielden. Ik herinnerde me hoe Robbie me de eerste weken dikke dossiers liet uitpluizen van vastgelopen zaken die voorgoed vastgeroest leken. Hoewel dat niet meeviel, had ik het gevoel iets te doen wat er echt toe deed, alleen al voor de betrokken families. Werken voor Robbie was daarom meer dan een doorsneebaan. Het was een roeping.

Afslag Woerden kwam traag dichterbij. Bij knooppunt Hoevelaken had ik op de A1 moeten blijven voor de snelste route naar Hoofddorp, waar ik opnieuw zou intrekken bij mijn nicht Jikke en haar man Siem. Maar ik had wat anders dan Hoofddorp in gedachten, een bestemming waarvoor ik een omweg moest maken en ik veel later bij mijn familie zou aankomen. Sinds ik de andere route koos, had ik tevergeefs uitgekeken naar een parkeerterrein waar ik kon stoppen om te bellen.

Ik reed de uitvoegstrook op en gaf meer gas. Even later bereikte ik een parkeerhaven langs de weg naar Woerden. Ik zette mijn helm af, trok de handschoenen uit en viste in mijn bagage naar mijn oude mobieltje. Met de helm onder de linkerarm zocht ik het nummer. De telefoon ging drie keer over voor Jikke opnam. Zwijgzaam hoorde ze aan dat ik later kwam. De afscheidsborrel, zo vertelde ik haar, was uitgelopen en de vrijdagavondspits was erg druk.

‘Ik heb het eten al een halfuur geleden opgezet,’ mopperde ze. ‘Hoe laat kan ik je dan verwachten?’

‘Over een uurtje ben ik er wel.’

‘Nog een uur?’ Jikke klonk verontwaardigd.

Ondanks mijn leugentje om bestwil – de afscheidsborrel was niet uitgelopen – besefte ik dat Jikke dit niet verdiende. Als er iemand was die voor mij klaarstond, was mijn nicht het wel. Maar ik herinnerde me hoe sceptisch ze had gereageerd toen ik vorig jaar bij Research & Discover tekende. Ze had bedenkingen bij het detectivebureautje, zoals ze het noemde, alsof mijn nieuwe werkgever niet helemaal bonafide was, mogelijk zelfs een oplichter. Dat Research & Discover een virtueel kantooradres in Amsterdam had, hoewel het bedrijf in werkelijkheid in Leiden zetelde, vond zij verdacht.

Ik was klaar om de reis voort te zetten. Ik trapte de motorfiets tot leven en zocht de oprit op. Ik bedacht dat Jikke niet begreep hoeveel het werk voor mij betekende. Niet alleen was ik van de bijstand af en verdiende een aardig inkomen, maar in Leiden had ik vooral het gevoel eindelijk mijn plekje in de wereld te hebben gevonden. Dat mocht ook wel want ik had tien jaar langs de zijlijn gestaan en was inmiddels achtentwintig. Het werk betekende zelfs zoveel, dat ik na vier maanden afwezigheid eerst naar Leiden wilde om een glimp op te vangen van Research & Discover. Nog een halfuurtje, misschien ietsje meer, en dan zou ik de vertrouwde toren zien waarin het recherchebureau was gevestigd en waaraan ik de afgelopen maanden elke dag had gedacht, hoewel mijn werkgever nauwelijks van zich had laten horen.

De stilte van zijn kant was me erg tegengevallen. Beschouwde Robbie mij als afgedaan aan Russchenkamp Recherche? Toch droeg ik nog altijd de smartphone bij me die ik van hem had ontvangen, uitsluitend voor gebruik tijdens mijn werk. Maar daarna besefte ik dat Robbie Corbijn een workaholic was, die volledig voor zijn roeping leefde.

De straatverlichting sprong aan en de blauwige hemel voor me trok traag rood weg. Gisteravond had Robbie de stilte weer verbroken, al belde hij niet uit belangstelling. Voor een onderzoek naar een ruim tachtig jaar oude, onopgeloste moord zat hij in Albanië. Een week geleden had Leonora van Lievendaele hem op Schiphol afgezet. Leonora was min of meer zijn vriendin en tevens de dochter van onze belangrijkste opdrachtgeefster.

Robbie had verteld dat hij zaterdagavond weer op Schiphol landde en vroeg of ik hem kon afhalen. Leonora, die werkte voor een makelaar in het duurste marktsegment, was verhinderd door een belangrijke, zakelijke afspraak die ze niet kon verzetten. Zijn Opel Corsa stond bij haar geparkeerd. Voor mij was het een kleine moeite de auto op te halen omdat Leonora ook in Hoofddorp woonde, in het huis van haar grootmoeder Hildegonda de Geer. Ik kon lopend naar het opgegeven adres, een wandelingetje van niet meer dan een minuut had Robbie gezegd.

De duisternis begon snel in te vallen. Aan de horizon doemde een bekende vorm op, als een gigantische meerpaal, de woontoren waarin Research & Discover haar kantoor had. Zienderogen kwam de Kolos van Cronesteyn, zoals het achttien verdiepingen tellende bouwwerk heette, dichterbij. Talrijke lichtjes sprongen in de donkere toren aan. Het was mijn bedoeling de A4 op te gaan om Jikke niet onnodig lang te laten wachten, maar nu ik zo dichtbij was gekomen, trok Leiden mij aan.

Na twee bruggen sloeg ik linksaf, het doodlopende straatje in dat naar de Kolos leidde. Ik remde af en richtte mijn blik omhoog. Maandagmorgen zou ik opnieuw beginnen. Wat zou Robbie Corbijn voor mij in petto hebben? Een van zijn oude dossiers met raadselachtige zaken die hij ooit hoopte op te lossen? Of zou hij nieuwe opdrachtgevers ontvangen? In het halfjaar dat ik hier had gezeten, had hij met een handjevol onderzoeken succes behaald. Vaak had ik versteld gestaan hoe mijn werkgever schijnbaar onmogelijke mysteries ophelderde.

Ik telde de verdiepingen tot onze etage. Vreemd. Ik telde nogmaals vanaf de begane grond om mijn twijfel weg te nemen, maar ik vergiste me niet. Er brandde licht op de verdieping van Recherchebureau Corbijn – Research & Discover. Wat kon dat betekenen? Was Robbie vóór zijn vertrek naar Albanië vergeten de lichten uit te doen? Het leek me niets voor hem. Of, en ik glimlachte toen die mogelijkheid bij me opkwam, was hij al terug?

Het was wel echt iets voor Robbie om zijn terugkeer naar Nederland aan te kondigen en te vragen of ik hem kon afhalen, om dan al een dag eerder terug te komen. Wilde hij morgenochtend vroeg bij wijze van verrassing in Hoofddorp voor de deur staan om mijn verbijsterde gezicht te zien? Het was een tikkeltje flauw, zo’n foptelefoontje vanuit Albanië, maar wel het soort verrassing dat je van hem kon verwachten.

Ik stapte af en zocht in mijn bagage naar het setje sleutels dat ik vorig jaar van Robbie had gekregen, met de waarschuwing daarop uiterst zuinig te zijn. Verlies kon onherroepelijk tot mijn ontslag leiden. Zelfs de afgelopen maanden had ik het setje onafgebroken bij me gedragen. Met de afstandsbediening van de parkeerkelder in de hand legde ik het laatste stuk rijdend af. Robbies Opel stond echter niet in het parkeervak dat voor zijn appartement was gereserveerd. Had ik me toch vergist?

Op de vijfde verdieping gleden de deuren van de lift open en stapte ik het portaal in waar twee appartementen op aangesloten waren. Rechts was de deur van het appartement van onze buurvrouw Lettie Kreft, de moeder van een veroordeeld drugscrimineel, links de deur die toegang gaf tot onze kantoren. Vrijwel geruisloos sloten de liftdeuren zich achter mij. Het was donker achter het smalle, deurhoge raam naast de appartementsdeur van de buurvrouw, waarachter ze in het verleden vaak had gegluurd. Ze was ermee gestopt nadat ze ons had ingeschakeld voor het oplossen van een vermissing. Ook deze keer waren er geen nieuwsgierige blikken, wat niet wilde zeggen dat Lettie weg was.

Ik overbrugde de korte afstand naar onze toegangsdeur. Ook hier was er geen teken van leven achter het smalle raam, en het was er al even donker. Met mijn hand als afdakje tegen het glas tuurde ik naar binnen. Rechts hing tegen de wand de grote poster van een politiewagen op een brug. Waarschijnlijk brandde er geen licht in de grote gezamenlijke werkruimte, al kon ik die vanuit mijn positie niet zien. Er was aan het einde van de gang, die naar links voerde, geen deur om in de werkruimte te komen. Als daar licht had gebrand, had ik het schijnsel in de hal moeten zien.

Het leek erop dat ik me had vergist. Er was niemand. Toch wist ik wel zeker dat er licht moest zijn, ik had de verdiepingen nauwkeurig geteld. Ik had alleen nagelaten te kijken of er in alle kamers licht brandde. Misschien had Robbie alleen het licht aangelaten in het archief, of in het kleine kantoor dat aan de grote gemeenschappelijke werkruimte grensde. Beide vertrekken hadden deuren die gesloten waren. Mijn ogen raakten geleidelijk aan de duisternis gewend. Was dat een miniem streepje licht onder de deur van het archief? Hoe zou Robbie reageren als ik plots de deur opende en naar binnenstapte? Ik glimlachte bij de gedachte aan zijn verbouwereerde gezicht. En hij dacht mij te kunnen verrassen!

Ik diepte het setje op uit mijn zak en koos de juiste sleutel uit.

Er was iets vreemds aan de hand. De sleutel wilde niet meer dan een millimeter in het slot, alsof ik bij de verkeerde deur stond. Op de deur stond weliswaar niet dat hier recherchebureau Research & Discover was gevestigd, maar ik wist heel zeker dat ik me niet vergiste. Verbluft als ik was, probeerde ik de andere sleutels, van de centrale ingang en de berging in de parkeerkelder, maar natuurlijk paste geen daarvan.

Er zat niets anders op dan aan te bellen. Luid klonk de zoemer. Als Robbie Corbijn binnen was, moest hij mij gehoord hebben. Ik belde nogmaals. De minuten kropen voorbij terwijl ik wachtte en telkens weer de knop indrukte. Er kwam niemand. Het bleef stil en donker achter de deur.

Hoofdstuk 2

De ontvangst in Hoofddorp was nauwelijks beter. Ik opende de achterdeur van de tussenwoning waar ik sinds november vorig jaar twee kamers op de zolderetage had. Mijn motor had ik al in het schuurtje gestald. Iemand moest gehoord hebben dat ik het deurtje met een harde bons dichttrok en afsloot, maar er was niemand in de open keuken. Ik verwachtte etensluchtjes. In plaats daarvan stonden de pannen op het fornuis af te koelen. Was Jikke vertrokken? Mijn nicht had twee keer in de maand op vrijdagavond een breiclubje, dat telkens bij een van de leden thuis werd georganiseerd. Was het vanavond weer zover? Met in elke hand een reistas stond ik bij het aanrecht. Ik riep haar naam.

Toen viel mijn blik op de tegeltjes. Iemand – was het Jikke of Siem? – had in afwachting van mijn komst een corveerooster opgehangen. Ik keerde na vier maanden afwezigheid terug, er was niemand die mij begroette en welkom heette, maar mijn corveediensten stonden wel ingeroosterd. Dat ik morgenochtend al aan de slag kon vond ik niet erg, dat hoorde er nu eenmaal bij, het voelde alleen niet fijn.

‘Ben je daar eindelijk?’

Ik draaide me om. Jikke was ongemerkt vanuit de hal binnengekomen. Mijn nicht was de afgelopen maanden aangekomen. Was ze in verwachting? Ik durfde het niet te vragen, daarvoor was ze al te lang getrouwd. Wat zag ze bleek!

‘Sorry dat het zo laat werd,’ zei ik.

‘Dat maakt niet meer uit,’ sprak Jikke sussend, maar koeltjes. Ze kuste me vlug op beide wangen maar vermeed mijn blik. ‘Welkom terug, Lowina. Frederico heeft ook al gebeld of je was aangekomen. Als je hem nou opbelt, maak ik je eten warm.’ Ze slofte naar het fornuis. ‘Over tien minuten is het klaar.’

Haar gebrek aan belangstelling was niet fijn. Vier maanden was ik weg geweest en Jikke stelde niet één vraag, maar wendde zich gelijk af. Zo kende ik Jikke niet, die altijd meer mijn beste vriendin was geweest dan een nicht.

‘Is Siem er niet?’

‘Een late klus vanavond,’ antwoordde ze zonder opkijken. ‘Ik heb trouwens je bed opgemaakt. Ik hoop dat je er blij mee bent.’

Dat laatste klonk weer wat kortaf.

Ik besloot eerst mijn bagage naar boven te brengen, dan zou ik meteen daarna Frederico bellen. Ik ging de twee trappen op. De deur naar mijn zitkamertje aan de voorzijde van het huis stond op een kier. Met mijn schouder duwde ik hem verder open. Het was er een beetje koud en er lag een dikke laag stof op het lage tafeltje. Ik trok mijn leren jack uit en hing hem over een stoel. Ik draaide aan de knop van de radiator.

De toestand in mijn slaapkamer aan de achterzijde was veel beter. Kennelijk had Jikke op het laatste moment ijverig het vertrek schoongemaakt, al was mijn bed niet opgemaakt zoals ik het liefst had. De deken was zo strak ingestopt dat ik vannacht wel moest stikken!

Ik zette mijn reistassen bij mijn kledingkast op de grond. Ik trok aan de deken en het laken. Het hoeslaken schoot los. Terwijl ik voorover boog om de stof aan te trekken, viel mijn blik op het matras. Er zat een donkergele zweetvlek in die er de vorige keer niet was. Hadden Jikke en Siem een logé gehad? Dat gaf niks, maar ik had het liever geweten. Ik mocht dan wel inwonen, maar dit was nog altijd mijn bed. Na vier maanden van de vrijheid geproefd te hebben, zou ik opnieuw moeten wennen aan de ongemakken van inwonen. Maar ik had geen keus. Ik was hier uit financiële noodzaak, met dank aan mijn overleden vader.

Nog altijd kon ik er amper bij dat hij, nadat ik hem tien jaar liefdevol had verzorgd, een enorme schuldenlast op mij had afgewenteld waarvan ik vooraf niets had geweten. Nog altijd kon ik woordelijk herinneren wat de notaris vertelde bij het doornemen van het testament. Dertien jaar geleden was ik met mijn vader van Tirol naar het Groningse platteland verhuisd, nadat het huwelijk van mijn ouders uit elkaar was gespat. Met mijn Oostenrijkse moeder, die probeerde rond te komen als zangeres, had ik sindsdien geen contact. Ze flirtte kennelijk liever met caféhouders en clubeigenaars in de hoop een optredentje los te peuteren. Dat ze een dochter in Nederland had, scheen haar niet te interesseren. Daardoor voelde het verraad van mijn vader des te pijnlijker.

Altijd had ik gedacht dat we een goede band hadden. Maar zelfs tijdens zijn ziekbed, zo ontdekte ik achteraf, verdween er regelmatig honderd euro van zijn rekening. Opgenomen via een geldautomaat. Hoewel hij allang niet meer in staat was dat zelf te doen, moest hij hebben geweten wie zijn bankpas gebruikte en waarvoor. Die bedragen vielen echter nog in het niet vergeleken bij de enorme schuld die hij al jarenlang had. Waarom had hij geheimen bewaard die ik na zijn sterven bij de notaris mocht ontdekken? En aan wie had hij de pas toevertrouwd? Tevergeefs had ik naar de antwoorden én werk gezocht.

Door de intensieve zorg voor mijn vader had ik geen baan, geen opleiding voltooid en al helemaal geen werkervaring, dus hoe kon ik ooit uit de misère komen terwijl er op dat moment bijna zevenhonderdduizend werklozen waren? Een studie volgen, zoals mijn bedoeling was geweest, was uitgesloten, dan zou mijn schuld alleen maar toenemen. Ik had bij de politie gesolliciteerd, die mij juist vanwege die schuld afwees. Ik zou gevoelig zijn voor chantage en omkoping. Het keerpunt kwam toen mijn vriend Frederico op de proppen kwam met een vacature van Research & Discover. Dat Robbie Corbijn mij een kans had gegeven mezelf te bewijzen, zou ik nooit vergeten.

Nadat ik het bed had opgemaakt, ritste ik een reistas open. Bovenop lag mijn oude mobieltje dat ik altijd gebruikte voor privé-gesprekken. Tijdens de rit naar Hoofddorp had ik drie oproepen gemist, alledrie van Frederico. Mijn vriend kon blijkbaar niet wachten tot ik terug was. Ik kende Frederico Hulsman dertien jaar. Hij kwam uit hetzelfde Groningse dorp waar zijn ouders een melkveehouderij hadden die hij later zou overnemen. In de periode van het ziekbed van mijn vader nam hij me op zomeravonden mee voor tochtjes op de tandem, terwijl de dove buurvrouw op mijn vader paste. Het waren onvergetelijke, mooie herinneringen.

Tot mijn verhuizing naar de Randstad droomde hij van mij als boerin. Dat we honderden kilometers van elkaar waren verwijderd, vond hij niet fijn. Maar Frederico, die geadopteerd was, had zijn temperamentvolle Zuid-Amerikaanse wortels niet verloochend. Als ik naar de Randstad wilde, dan hij per se ook! Afgelopen voorjaar had hij zijn grote nieuws onthuld: hij had gesolliciteerd bij de politie en zou per 1 januari in Den Haag aan de slag gaan. Nog dik drie maanden te gaan. Ik keek ernaar uit.

De telefoon werd meteen opgenomen. Op de achtergrond klonk luid geloei. De familie Hulsman was kennelijk aan het melken.

‘Hé, Lowietje, terug in je etagewoning?’ riep Frederico opgewekt.

‘Net binnen.’

‘Hoe was het afscheid?’

Ik vertelde over de afscheidsborrel met de collega’s in Enschede, maar verzweeg de omweg die ik had gemaakt en de merkwaardige ervaring die ik had opgedaan in de Kolos van Cronesteyn. Ik vreesde hoe mijn vriend zou reageren.

Robbie en Frederico vormden geen goede combinatie sinds de laatste door Robbie buiten de deur van ons kantoor was gezet toen Frederico mij onverwachts op mijn werk wilde bezoeken om zijn grote nieuws te vertellen. Robbie hield niet van onaangekondigde bezoekers. Frederico wantrouwde hem alleen al omdat hij een man was, alsof hij een rivaal in de liefde was. Op die verhitte ontmoeting na hadden de twee elkaar nooit gezien.

Jaloezie was bij mijn vriend een terugkerend probleem. Daarom had hij ook niet gewild dat ik bij de politie solliciteerde. Een machowereld, noemde hij het, vol jonge, krolse kerels en lesbische manwijven. Research & Discover had hij anders ingeschat, omdat dergelijke bedrijfjes vaak geleid werden door bezadigde oud-politiemannen die de nachtdiensten beu waren. Dat pakte wat anders uit, want Robbie was allesbehalve bezadigd. Dat ik alleen met Robbie in een flatje zat, beviel mijn vriend allerminst. Begin dit jaar had hij zelfs geprobeerd aan te tonen dat mijn baas niet te vertrouwen was, dat hij iets te verbergen had. Soms verdacht ik Frederico ervan dat hij een baan in de Randstad nam om een oogje in het zeil te houden, iets wat hij stellig ontkende.

‘Zeg, Lowietje?’

‘Ja?’

‘Wat zou je ervan zeggen om binnenkort samen een weekendje op huizenjacht te gaan? Ik heb nog niets en ik wil voor de kerstdagen verkassen. Ik heb wat aardige optrekjes in Zoetermeer op het oog. Dat ligt ongeveer even ver van Den Haag als van Leiden.’

‘Ja, goed idee. Volgend weekend?’

‘Geweldig, ik kijk al reikhalzend uit. Ik bel nog wel om nader af te spreken. Kus!’

Met een glimlach verbrak ik de verbinding en legde mijn toestel op het nachtkastje. Jarenlang hadden we het soort relatie waarin hij goedmoedige pogingen deed om mij de liefde te verklaren, pogingen die ik altijd afwees maar die desondanks bijdroegen aan de goede sfeer tussen ons. Afgelopen zomer, toen ik een weekendje logeerde in de Bed & Breakfast van zijn moeder, had hij gevraagd of ik zijn vriendin wilde zijn. Ik had ja gezegd. Dat kon nog problemen gaan geven als hij ging verhuizen.

Frederico wist niet waarvoor ik mij het diepst schaamde en wat ik angstvallig verborgen hield voor de andere bewoners van ons dorpje. Hij geloofde dat ik naar de Randstad was verhuisd omdat ik in Groningen geen baan kon krijgen, dat ik alleen bij Jikke en Siem op zolder leefde om de eerste tijd te overbruggen. Wat zou hij willen zodra hij zich in Zoetermeer had gevestigd, precies even ver van zijn en mijn werk? Dat liet zich wel raden. Ik had hem al uit het hoofd gepraat dat ik met hem zou samenwonen. Ik had hem verteld over de scheiding van mijn ouders, dat ik niet vrijblijvend wilde samenwonen, hem in de waan latend dat dit de enige reden was. Hij had gezinspeeld op een huwelijk. Ik had gezegd dat ik nog niet zover was.

Die houding was gemakkelijk vol te houden zolang hij in Groningen zat. Terwijl hij dacht dat ik niet te hard van stapel wilde lopen, wilde ik helemaal niet van stapel lopen zolang ik die schuld had. Een keus voor hem zou mijn financiële schuld aan het licht brengen, en dat kon ik niet, nooit. Toen ik het Jikke en Siem bekende, had ik machteloos gejankt. Zo mocht hij me niet meemaken. Hoe kon ik hem blijven afremmen zonder dat hij argwaan kreeg, zonder dat ik hem kwetste of zijn sluimerende jaloezie aanwakkerde? Frederico was tijdens het ziekbed van mijn vader mijn grootste steunpilaar geweest. Ik hoefde maar een kik te geven, of hij stond voor me klaar, dag en nacht.

Er werd op de halfopen slaapkamerdeur geklopt.

‘Binnen,’ riep ik.

‘Lowina!’

Ik draaide me om. Siem stond in de deuropening, wijdbeens en met een brede grijns op zijn gezicht. De man van Jikke strekte zijn armen naar me uit. Met twee passen had hij de afstand overbrugd en trok me tegen zich aan voor een knuffel die bijna het leven uit me perste. Toen mijn neef me losliet, keek hij glunderend op me neer, zijn handen wegduikend in de zakken van zijn smerige spijkerbroek. Alleen de duimen staken naar buiten.

‘Zo, ben je er weer, meisje? Jikke en ik hebben jou enorm gemist. Zonder jou was het stil in huis.’ Hij krabde ongemakkelijk in zijn vlasachtige haardos. De hand gleed terug in de broekzak. ‘Ik moet trouwens van haar zeggen dat de warme hap klaar is.’

Hij maakte aanstalten om zich om te draaien. Ik hield hem tegen en vroeg of Jikke in verwachting was. Hij schudde zwijgend zijn hoofd.

‘Ik vond haar anders,’ zei ik. ‘Ze deed… kortaf… ongeïnteresseerd.’

Siem knikte somber.

‘Strubbelingen op het werk,’ verklaarde hij. ‘Het gaat al een tijdje niet lekker. Maar ik twijfel er niet aan dat ze snel opknapt nu jij terug bent!’

‘Ze vindt het fijn dat ik terug ben?’

‘We vinden het allebei heel fijn, Lowina.’

Ik kende Siem goed genoeg om zijn woorden te betwijfelen. Vorig jaar was hij degene die had voorgesteld dat ik bij hen zou intrekken, zodat ik geld kon besparen en tegelijkertijd uitzien naar een baan in de Randstad. Jikke bleek van niets te weten. Toen hij haar uiteindelijk inlichtte, ervan overtuigd dat ze zou instemmen, had ze aanvankelijk afhoudend gereageerd. Mijn nicht was uit pure noodzaak overstag gegaan, vanwege mijn schulden, mits ik maandelijks een financiële bijdrage betaalde.

Nu zouden Jikke en Siem het fijn vinden dat ik terug was. Ik dacht aan de corveelijst. Ze hadden geen seconde gewacht om mij in te roosteren. Dat beloofde wat voor het weekend! Het leek erop dat alleen Frederico echt blij was met mijn terugkeer.

Hoofdstuk 3

Op een holletje stak ik de drukke weg over voor een zwaarbeladen vrachtwagen mij kon scheppen. Siem had mij globale aanwijzingen gegeven hoe ik bij de woning van Leonora van Lievendaele en haar familie kon komen, zogenaamd een snelle, maar ingewikkelde route. Het gevolg was dat ik verdwaald raakte in een wirwar van ronddraaiende straatjes. Daardoor was ik bij een drukke weg met dubbele rijbaan uitgekomen, waar geen zebrapad was voor een veilige oversteek. Robbie had gezegd dat het een wandelingetje van een minuut was, maar zo viel het nogal tegen. Niet dat ik klaagde, want het was een mooie septemberdag.

Lichtelijk buiten adem bereikte ik de overkant. Voor me lag een villawijk aan de rand van mijn woonplaats. Ik zag op tegen wat mij te wachten stond. Ik zou kennismaken met de grootmoeder van Leonora van Lievendaele, bij wie zij woonde. Hoewel deze adellijke familie een duur huis bezat, was het een woning met een verborgen verdriet. Ik dacht aan de tragische geschiedenis die aan de familie verbonden was. Jan Willem de Geer, een oom van Leonora, verdween in de zomer van 1976.

Als er een mysterie was waarop mijn werkgever gebrand was om het op te lossen, was het deze onverklaarbare verdwijning. Zo’n twee jaar geleden was hij door de moeder van Leonora benaderd in de hoop dat hij haar broer kon opsporen. Hij had sindsdien een getuige gevonden die nooit door de politie was gehoord. Door dat minieme succesje geloofde familie De Geer er heilig in dat Robbie deze zaak kon oplossen. Ik had er zelf een hard hoofd in. Het eerste wat Robbie mij liet bestuderen toen hij me in dienst nam, was het lijvige dossier van deze zaak. Er waren gewoon te veel jaren verstreken. Nu stond ik op het punt de moeder van de vermiste te ontmoeten, een vrouw die een onpeilbaar verdriet met zich mee torste. Wat moest ik tegen haar zeggen?

Ik had het juiste adres bereikt. Vanaf de straat leek de villa een hoekig, wat stijfogend gebouw onder een rood pannendak, maar aan de achterzijde was een halfronde aanbouw met dakterras. Voor de inpandige garage stond de Opel Corsa van Robbie gereed achter een Porsche. De voordeur zwaaide open.

‘Lowina, je bent mooi op tijd,’ begroette Leonora van Lievendaele mij hartelijk. Ze was een vrouw van begin dertig met weelderig, blond haar en gekleed in een elegant mantelpakje. Alleen al haar hooggehakte laarsjes waren voor mij onbetaalbaar. ‘Kom binnen. Hoe heb je het in Enschede gehad? Ik hoorde van Robbie dat je zelfs een wilde achtervolging hebt meegemaakt.’

Wat ze zei, klopte, maar ik had mijn werkgever er niets over verteld. Hoe wist hij het dan? Had Robbie wel contact onderhouden met mijn mentor?

‘Het was een leerzame tijd,’ zei ik.

‘En hoe bevalt het om terug te zijn?’

Ik dacht aan de eerste corveeklus van vanochtend, remsporen weg schrobben uit twee toiletpotten.

‘Goed,’ sprak ik glimlachend.

Ik stapte de L-vormige hal binnen.

Leonora ging me voor. Haar hoge hakken tikten luid op de marmeren tegels. We gingen dubbele openslaande deuren door naar een woonkamer met aangrenzende serre. Bij het zien van de tuin keek ik mijn ogen uit. Het leek alsof we in een ander deel van Europa waren aanbeland. Achter het huis was een niervormig zwembad met daarom heen palmbomen, een overdekt zitje en een perfect gemaaid gazon. Bijna een plaatje uit een toeristische folder!

Leonora keek me glimlachend aan.

‘Zo reageert iedereen die dit voor het eerst ziet,’ zei ze. ‘Sinds mijn oom verdween, zijn mijn grootouders nooit meer naar hun tweede woning in Spanje geweest, daarom hebben ze Spanje naar Nederland gehaald. Wacht even, dan haal ik mijn grootmoeder uit de tuin. Ze wil graag met je kennismaken.’

Leonora stapte door de tuindeuren op het terras.

Het gezicht van Jan Willem de Geer keek me vanaf de muur vriendelijk glimlachend aan. Het was geen foto die ik uit het dossier kende, maar ik herkende wel de omgeving uit mijn jeugd. Hij was in Wenen genomen, met slot Schönbrunn op de achtergrond.

Door de geopende tuindeuren zag ik een oude dame aan komen waggelen, gekleed in een versleten trui en een modderige broek. Achter haar hobbelde een luid piepend hondje dat zoveel lange haren had, dat je lijf, poten en staart niet van elkaar kon onderscheiden. De haren sleepten over de tegels van het terras. Het diertje kwam nog niet eens tot de knieën van de oude dame. Zwarte kraaloogjes staarden me door de haren heen angstig aan. Met zichtbare moeite en een van pijn vertrokken gezicht trok de vrouw haar tuinhandschoenen uit. Ze greep naar een wandelstok die bij de deuropening gereed stond en stapte over de lage drempel. De laarzen bleven op de terrastegels achter.

‘Luna, blijf buiten,’ commandeerde de oude dame het beestje.

Jonkvrouw Hildegonda de Geer, de moeder van Jan Willem, was ondanks haar lichamelijke gebreken nog een krachtige persoonlijkheid, zoals bleek uit de scherpe blik in haar blauwgrijze ogen. Leonora stelde mij voor. De oude jonkvrouw beantwoordde mijn groet met een kort, maar niet onvriendelijk hoofdknikje. Haar grijze knotje deinde zachtjes op en neer. Ze was tegen de tachtig. Ze nam me keurend op.

‘Dus jij bent Robbies assistente,’ zei ze met krakende stem.

‘Ja, mevrouw,’ sprak ik beleefd, me afvragend hoe je een jonkvrouw aansprak.

Er viel een korte, onbehaaglijke stilte, waarin de dame me afwachtend aankeek. Dat begon al goed. Ik wist nu al niet meer wat ik moest zeggen, wat ik moest doen. Moest ik haar mijn hand toesteken? Door mijn hoofd gingen ondertussen alle details die ik uit het dossier had opgepikt, over familie De Geer, over het meisje dat claimde dat ze door Jan Willem zwanger was, over zijn aanstaande huwelijk met Helma Lansink, over het glanzende toekomstperspectief in de Verenigde Staten. Maar bovenal dacht ik aan de brief die de dochter van deze oude dame aan Robbie had gestuurd waarin ze om zijn hulp verzocht. Het was een hartverscheurend epistel, geschreven door een vrouw die op achttienjarige leeftijd haar geliefde broer kwijtraakte en zich daar schuldig over voelde.

Dit was een familie getekend door verdriet en onzekerheid, wat ook was af te lezen aan het diep gerimpelde gezicht van jonkvrouw Hildegonda de Geer. Ze leek daardoor wel tien jaar ouder.

‘Robbie vertelt me dat jij Jan Willems dossier kent.’

‘Ja, mevrouw.’

Ze stak haar stok omhoog en wees mij met de stompe rubberen punt aan.

‘Denk jij dat mijn zoon nog leeft?’

Onwillekeurig deed ik een stap achteruit, maar met mijn billen botste ik tegen de eettafel. De oude dame had me klem gezet. Spanning tekende zich af op haar oude gezicht, de spiertjes rond haar ogen verkrampten terwijl ze met de stok zachtjes in mijn buik prikte. Haar ietwat strenge, afwachtende blik bleef strak op mij gericht.

Ik dacht na hoe ik zou reageren. Robbie had me op mijn eerste werkdag verteld dat hij zich soms meer pastoraal werker voelde dan detective. Bij dit soort onderzoeken behaalde hij niet altijd het gewenste resultaat. Hij had me uitgelegd dat het wel belangrijk was dat de achterblijvers hun verhaal kwijt konden en dat ze wisten dat er iemand was die nooit opgaf, die hen zou blijven steunen. Het ergste wat hun kon overkomen, was dat er nooit klaarheid kwam want die gedachte was onverdraaglijk. Wat zou hij in mijn situatie hebben geantwoord? Iets om de moed erin te houden?

‘Ik denk dat uw zoon veertig jaar geleden is gestorven.’

Hildegonda de Geer deed een stap achteruit. Haar gezicht verbleekte.

‘Je hebt in elk geval het lef eerlijk te antwoorden,’ zei ze daarna met een kort hoofdknikje. Ze liet de stok zakken. ‘Maar ik kan nog steeds niet wennen aan zo’n afschuwelijk antwoord. Hoe kan ik me erbij neerleggen als ik geen zekerheid heb? Waar is mijn zoon, Lowina? Waar is zijn lichaam en waarom vertelt niemand mij dat? Wat is er met hem gebeurd en wie heeft dat op zijn geweten? O, had ik maar antwoorden. Kon ik maar afscheid nemen van mijn zoon. Het is verschrikkelijk om niets te weten!’

Ze balde haar linkerhand en drukte hem tegen haar borst. Innerlijke smart tekende haar gezicht, haar oogleden zakten. Na een minuut van gespannen stilte opende ze haar ogen, keek me weer met haar indringende blik aan en vroeg: ‘Wil je mij helpen Jan Willem te vinden, Lowina?’

‘Als ik zou weten hoe,’ sprak ik vertwijfeld. ‘Ja, ik wil u graag helpen.’

Met opeengeperste lippen knikte de oude dame goedkeurend. Met beide handen leunde ze op haar wandelstok en haalde diep adem. Een voorzichtige glimlach verscheen op haar rimpelige gezicht. Ze mompelde een bedankje. Daarna draaide ze zich tamelijk bruusk om, waggelde terug naar de tuindeuren waar haar hondje braaf op haar wachtte. Leonora keek haar grootmoeder na tot die haar laarzen had aangetrokken en de tuindeuren gesloten. Ze wendde zich tot mij.

‘Bravo, Lowina,’ zei ze met een glimlach. ‘Je hebt de lakmoesproef doorstaan.’

‘De lakmoesproef? Doet ze dit dan altijd?’

‘Bij elke bezoeker. De laatste keer doorstond het slachtoffer de test niet. Ze joeg hem met haar stok het huis uit. Ze lijkt misschien een beetje excentriek, maar dat word je vanzelf als je zoiets doormaakt als zij. Je moest eens weten hoeveel gestoorde figuren ze aan de deur heeft gehad toen ze nog in Den Haag woonde. Allemaal idioten die beweerden dat ze wisten waar Jan Willem zou zijn. Of mensen die geld eisten in ruil voor zogenaamd belangrijke informatie. Gemene oplichters!’

‘Maar jullie hadden in het begin toch al een hoge beloning uitgeloofd?’

‘O ja, maar die zogenaamde tipgevers wilden op voorhand geld zien. Mijn grootmoeder is tientallen keren bedrogen. In het begin trapte ze er elke keer in, zo graag wilde ze een einde aan haar onzekerheid. Uiteindelijk kon ze het niet bolwerken, vooral niet na dat bedrog van dat kind uit Woerdense Verlaat. Ze zou zijn opgenomen in een sanatorium als mijn grootvader niet had ingegrepen. Hij besloot dat ze moesten verhuizen. Hier heeft ze eindelijk rust gevonden, dankzij de tuin. Mijn grootmoeder zit er uren in te wroeten, elke dag weer, en weet je waarom?’

‘Nou?’

‘Het moet er perfect uitzien, voor als Jan Willem terugkeert.’

‘Gelooft ze daar nog in?’ reageerde ik verbaasd.

Leonora trok de schouders op.

‘Ik weet niet wat mijn grootmoeder gelooft. Ze hoopt het, ondanks alles. Boven staat zelfs een opgemaakt bed, altijd gereed voor hem. Ze verschoont het nog regelmatig zodat het fris blijft ruiken. Maar diep in haar hart… ik weet het niet… Ik denk dat zij vreest dat jij gelijk hebt. Het is haar grootste angst dat ze nooit zekerheid zal krijgen. Mijn grootvader is in februari overleden zonder zekerheid, al bleef hij elke dag om Jan Willem vragen. Van mijn grootvader konden we afscheid nemen, maar mijn oom Jan Willem…’ Ze haalde vertwijfeld de schouders op. ‘Het is vreselijk beroerd om een geliefde op deze manier te moeten missen.’

Een halfuur later was ik op weg naar Schiphol met een hoofd vol impressies van een gemangelde vrouw. Bij mijn afscheid was ze opnieuw binnengekomen. Ze had haar zoon een goede jongen genoemd die nooit iemand kwaad had gedaan. De meeste moeders zouden hetzelfde van hun kind zeggen, maar vanuit het dossier kon ik de mening van jonkvrouw Hildegonda de Geer alleen maar onderschrijven. Wat kon de voorbeeldige Utrechtse student zijn overkomen, zo plotseling dat niemand het zag aankomen, en niemand het achteraf kon bevatten? Waarschijnlijk zouden we het antwoord nooit weten.

Hoofdstuk 4

Om kwart voor negen op maandagmorgen parkeerde ik mijn motor in de kelder van de Kolos. Ondanks mijn scepsis was het weekend toch plezierig verlopen. Op zondag, toen Jikke uit de kerk terugkeerde, was ze in een opperbeste stemming en leek haar gedrag van vrijdag gelukkig niet meer dan een overtrekkende bui. Zij en Siem waren de enige familieleden op wie ik had kunnen terugvallen in de moeilijke periode van mijn vaders ziekbed. Zij en Robbie Corbijn waren ook de enigen die wisten van mijn hoge schuld. Het was me heel wat waard de band met hen goed te houden.

In de lift vroeg ik me af in welk humeur ik mijn werkgever zou aantreffen. Ook hij had zijn buien. Zaterdagavond, toen ik hem van Schiphol ophaalde, was hij in zichzelf gekeerd en reageerde op mijn vragen met onduidelijk gebrom. Hij had alleen de groeten overgebracht van onze collega Rodney Lucas, met wie hij in Albanië had samengewerkt. In de auto had hij onderuitgezakt gezeten, met de blik op oneindig, zijn gedachten verkerend in een andere wereld. Wat hij op de Balkan had meegemaakt, weigerde hij te vertellen.

Er was ook geen geschikt moment om te vragen naar het slot van ons kantoor. Ik had wel Leonora ernaar gevraagd. Zij had verbaasd gereageerd. Dat er een nieuw slot in de deur van het appartement zat, was haar niet bekend, al gaf ze toe dat dit de enige verklaring was. Was er iets gebeurd waardoor het nodig was? Volgens haar was het echter niet verbazingwekkend dat ze van niets wist. Robbie kon uiterst vaag zijn, bijvoorbeeld over zijn verleden bij de politie, of over zijn familie. Dat was ook mijn ervaring. Vragen over dit soort zaken werden steevast met vage antwoorden terzijde geschoven. Buurvrouw Lettie Kreft had zelfs eens beweerd dat Robbie niet zijn echte naam was. Wat de brandende lichten betrof, meende Leonora dat Robbie slordig was geweest.

De liftdeuren schoven open. Het had geen zin mijn sleutel te pakken en daarom drukte ik op de deurbel. Ik hoefde niet lang te wachten. Robbie kwam met grote passen naar de voordeur en deed met opgetrokken wenkbrauwen open. Hij was gekleed in een ribfluwelen jasje met elleboogstukken en een gebleekte spijkerbroek. Het viel me op hoe bruin hij was, maar zijn gelaat was magerder dan ooit. Het oude litteken op zijn voorhoofd zag er wat verschrompeld uit.

‘Waarom bel je aan?’

‘Mijn sleutel past niet. Heb je het slot laten vervangen?’

‘Slot vervangen? Hoe kom je erbij!’

Ik legde hem uit wat mij op vrijdagavond was overkomen.

‘Had je de lichten laten branden?’

‘Dat moet dan wel, hè?’ Hij grijnsde jongensachtig. ‘Jij bent vier maanden weg en ik verval in nonchalance. Het is maar goed dat je terugbent, Lowina. Het wordt hier anders een verschrikkelijke puinhoop!’

‘Ik dacht dat je ze liet branden om inbrekers te weren. En het slot?’

‘Wat is daarmee?’

‘Waarom is er een ander slot?’

Robbie glimlachte.

‘Er is geen ander slot. Probeer je sleutel maar.’

Ik deed het. De sleutel gleed moeiteloos het slot in. Ik begreep er niets van. Wat kon er vrijdag zijn gebeurd waardoor het misging?

‘Misschien heb ik vrijdag de sleutel ondersteboven in het slot gestoken,’ veronderstelde ik, met een onzekere glimlach, al kon ik me eigenlijk niet voorstellen dat ik zo’n knullige fout had gemaakt. Was ik dan toch op de verkeerde verdieping geweest? Waarschijnlijk had er tijdelijk een ander slot in gezeten, maar wilde Robbie het niet toegeven. ‘Begin ik nou ook al nonchalant te worden?’

Robbie reageerde alleen met een glimlach en draaide zich om. Hij ging voorop, de gang door naar de gezamenlijke werkruimte. Er was sinds mijn vertrek in de grote, halfronde kamer niets veranderd. Zoals altijd zag het er schoon en fris uit. Mijn vertrouwde bureau stond rechtsachter, schuin tegenover Robbies werkplek waarvan de bureaustoel met de rug naar het raam stond. Recht voor me was de zithoek met luxe leren fauteuils en de deur naar het inpandige balkon, links om de hoek de vergadertafel en open keuken. Traditiegetrouw lagen er drie gerolde sigaretten op het bureau van mijn baas, zijn dagelijkse limiet. Ernaast stond de zippo met het embleem van de politie, zijn voormalige werkgever.

Robbie Corbijn kuierde naar het keukentje en riep of ik koffie wilde. Met een bevestigende reactie liep ik naar mijn werkplek en liet me zakken op mijn stoel. Mijn blik gleed naar het prachtige uitzicht over de stad. Een vriendelijk zonnetje bescheen de daken. Robbie kwam terug met de koffie.

‘Ik hoor van Leonora dat je de lakmoesproef van haar grootmoeder glansrijk hebt doorstaan. Goed gedaan, Lowina. Je hebt het beter afgebracht dan ik. Jonkvrouw Hildegonda de Geer ging mij met haar wandelstok te lijf!’

‘Ja, echt?’

Robbie knikte met een brede grijns. Hij ging op de rand van mijn bureau zitten.

‘Een misverstand. Zoals je weet, ben ik ingehuurd door haar dochter, de moeder van Leonora. Daarna moest ik op audiëntie bij de oude dame. Ik geloof dat de opdracht niet was doorgegaan als zij dwars had gelegen. Net als bij jou zette ze me klem met haar stok en kwam met een directe vraag. Ik was zo nerveus dat ik me ongelukkig uitdrukte. En wat denk je? De oude dame verstond me verkeerd! Vervolgens haalde ze naar me uit. Je had haar gezicht moeten zien. Een echte furie. Als Leonora en haar moeder niet hadden ingegrepen, was ik bont en blauw geslagen!’ Robbie grinnikte. ‘Ze mag dan wel stokoud zijn, maar daar zit pit in. Dat mag ik wel!’

‘Ze hoopt nog steeds dat Jan Willem leeft.’

Robbie Corbijn trok een ernstig gezicht.

‘Ja, hoop kan een wrede misleider zijn die soms onverwachts de kop kan opsteken. Je hoort weleens verhalen van mensen die na vele jaren levend worden teruggevonden, zoals Natascha Kampusch, die ruim acht jaar zoek was. Dat soort gebeurtenissen trekken een zware wissel in het leven van familie De Geer. Hun hoop leeft op. Zou Jan Willem dan toch leven? Zullen we hem weer zien? Maar het blijft net zo akelig stil als voorheen. Veel moeilijke vragen, nooit antwoorden. En waarschijnlijk loopt er ergens iemand rond die wel de antwoorden heeft. We kunnen alleen hopen dat zijn geweten eens gaat spreken. Hij kan er dan op rekenen dat hij het met Hildegonda de Geer aan de stok krijgt. Letterlijk!’

‘Tenzij deze persoon al is overleden,’ zei ik.

Robbie knikte met een somber gezicht, zonder iets te zeggen. Hij liep naar zijn bureau en ging met een in zichzelf gekeerde blik zitten. Ik kon wel raden wat hij dacht. Ik had Robbie Corbijn leren kennen als een geraffineerde speurder, iemand die nooit opgaf. De zaak de Geer was echter een apart geval, een zaak die hem boven het hoofd groeide. Alleen een wonder, zo leek het, kon nog voor een doorbraak zorgen.

In de eerste weken na mijn terugkeer zette Robbie me aan het werk met de aloude dossiers die hij me al vaker had voorgeschoteld. Een hopeloos geval leek een wurgmoord in een lijnbus. Het slachtoffer was een Amerikaan wiens identiteit zelfs nooit was vastgesteld. Het leek wel iets uit een detectiveroman van Agatha Christie. De moord kon niet geruisloos zijn gepleegd, want het slachtoffer was met zijn eigen stropdas gewurgd. Toch had geen van de passagiers, bijna allemaal respectabele burgers, het zien of horen gebeuren, noch de chauffeur. Dat kon toch helemaal niet? Wie loog er dan? Alle inzittenden?

Maar dat was niet het enige ondoorgrondelijke raadsel. Hoe konden we een mysterieuze moord oplossen gepleegd op een mijnwerker in een Belgische mijn, gepleegd honderden meters onder de grond, gepleegd meer dan vijftig jaar geleden? Alle getuigen zouden onderhand wel dood zijn. Maar Robbie gaf ook dat onderzoek niet op. Iets kansrijker was de zaak van een jonge vrouw die in 1983 uit een religieuze woongemeenschap was weggelopen en nooit meer gezien. Het dossier van de vrouw, Tessa Verwold, was flinterdun en bevatte niet eens een deugdelijke foto, alleen een vaag kiekje van haar als vijftienjarig meisje met prachtig lang, donker haar.

Met mijn terugkeer naar Research & Discover hervond mijn leven een vertrouwd ritme, bestaande uit dossieronderzoek, wekelijkse bezoekjes van Leonora van Lievendaele en tweewekelijkse cursusdagen in Amsterdam. Robbie liet me bijspijkeren over de techniek van het verhoren van mensen. En hij wilde dat ik de juridische module deed voor het behalen van mijn bevoegdheid in België. Robbie zelf was soms dagen achtereen weg, al kreeg ik niet altijd hoogte van datgene waaraan hij werkte. Deed hij de zaak De Geer nog of had hij de moed opgegeven? Andere keren betrok hij me bij een lichtere zaak, die Robbie als een prettig tussendoortje beschouwde.

De problemen met het slot deden zich niet meer voor. Wat me was overkomen, kon ik niet verklaren, maar het deed er niet toe. Dagelijks sprak ik telefonisch met Frederico, die grote belangstelling toonde voor mijn werk. Ik deed daarvan verslag, in zoverre ik iets kon loslaten in verband met mijn geheimhoudingsplicht, om hem vervolgens te plagen dat hij maar bij Research & Discover moest solliciteren als hij meer wilde weten.

Dezelfde interesse voor mijn dagelijkse bezigheden had Siem, die vaak tijdens avondmaaltijden honderduit vroeg. Jikke stelde zich heel anders op. Haar humeurige buien keerden terug. Meestal zat ze in zichzelf gekeerd aan tafel, haar gedachten vermoedelijk bij de strubbelingen op het gemeentehuis, waar ze werkte. Minder leuk waren onze buren, die wekelijks over de vloer kwamen en die lieten voelen dat ze het eigenaardig vonden dat ik bij familie inwoonde. Het ging die mensen niets aan dat ik dit uit financiële nood deed, dat was al vernederend genoeg. Was Research & Discover maar gevestigd in Groningen! Dan had ik kunnen blijven in mijn dorpje waar ik iedereen kende en waar ik een vrijstaand huurhuis had gehad.

Met het verstrijken van de weken raakte ik aan mijn belabberde situatie gewend. Door er niet te veel bij stil te staan, door me te concentreren op mijn werk en toekomst, kon ik het best langer volhouden. Dit was nou eenmaal een levensfase waar ik doorheen moest.

Hoofdstuk 5

Ongeveer vijf weken na mijn terugkeer naar Leiden en enkele dagen nadat een zware herfststorm over Nederland was getrokken, kwam ik op een ochtend op mijn werk en trof Robbie Corbijn in de hoogste staat van opwinding aan.

Met de handen rustend op zijn onderrug en voorover gebogen beende hij in hoog tempo op en neer. Zijn wenkbrauwen waren diep gefronst en zijn haren zaten verward. Tegen zijn eigen gewoonte in rookte hij een sigaret, wat hij anders uitsluitend op het inpandige balkon deed. Op mijn groet reageerde hij niet. Het was alsof hij zich totaal niet bewust was van mijn aanwezigheid. Het was niet de eerste keer dat ik hem in deze toestand aantrof, al verbaasde het me dat hij nergens op reageerde.

Ik nam plaats achter mijn bureau en begon mijn werkzaamheden. Tien minuten later kwam Robbie plots tot stilstand. Ik keek op. De sigaret was verdwenen. Hij keek me aan met een merkwaardige, moeilijk te peilen blik. Het viel me op hoe grauw zijn ingevallen gezicht zag.

‘Het is gebeurd,’ zei hij.

‘Wat?’

‘Ik denk dat ze hem gevonden hebben.’

Het kostte me geen seconde om te beseffen wie hij bedoelde. Er was geen andere zaak die hem zo zou kunnen aangrijpen door een nieuwe ontwikkeling dan die ene die hij tegen elke prijs wilde oplossen. Kon het waar zijn? Vanochtend had ik op de radio de nieuwsberichten beluisterd. Er was geen item over Jan Willem de Geer.

‘Hoe weet je dat?’

‘De digitale versie van het dossier is gisteravond door het Openbaar Ministerie opgevraagd, inclusief alles wat wij daaraan hebben toegevoegd. Ik vroeg of er een nieuwe ontwikkeling is, maar dat ontkende de beller. Toch denk ik dat ze zijn lichaam hebben gevonden, of wat daarvan over is, niet meer dan botresten geloof ik.’

‘Hoe kun je dat nou weten?’

‘Herinner je je nog die zware herfststorm van een paar dagen geleden? Daardoor zijn de stoffelijke resten gevonden.’

Robbie graaide iets van zijn bureau en wierp het mij toe. Het was een krant, het AD, de editie van vanochtend. Het dagblad lag opengevouwen op een pagina met binnenlands nieuws. Eén klein artikel in de zijkolom was met een rood potlood omcirkeld. Het ging over de vondst die een boswachter had gedaan in een afgelegen natuurgebied, op de Darthuizerberg bij het dorp Leersum, op de Utrechtse Heuvelrug. Gisterochtend was de boswachter, die de schade van de storm opnam, op skeletresten gestuit die boven de grond waren gekomen doordat de storm een boom had ontworteld. Het AD meldde dat een team van het Nederlands Forensisch Instituut ter plekke onderzoek deed.

‘Dat gebeurde gisteren,’ zei Robbie. ‘Gisteravond belde het Openbaar Ministerie met dat verzoek om het De Geer-dossier op te sturen. Die persoon wilde niets loslaten, verschool zich achter zijn geheimhoudingsplicht. Toen ik vanochtend dat bericht las, kon ik wel raden van wie de stoffelijke resten zijn. In elk geval denkt de politie dat het om Jan Willem gaat. Ik heb net gebeld met mijn contactpersoon bij het OM. Hij belt terug zodra hij meer weet.’

‘Heb je vannacht wel geslapen?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Hoe kan ik, als alles op een doorbraak wijst? Moest ik Leonora bellen, of niet? Maar wat als ik me vergiste en ik onnodig verwachtingen bij haar wekte? Zij en haar familie zijn al te vaak teleurgesteld. Ik kon geen oog dichthouden! Pas na dit krantenbericht twijfel ik niet meer. Het is nauwelijks te bevatten, Lowina. Na al die jaren komt er eindelijk klaarheid, al is het een volkomen raadsel wat Jan Willem de Geer in dat bos te zoeken had. Zijn fiets werd in 1983 gevonden bij Woerdense Verlaat, niet ver van de Nieuwkoopse Plassen. De theorie was toen dat hij vanuit Utrecht naar het westen was gefietst, mogelijk om Vicky Kramer te ontmoeten, het meisje dat zogenaamd zwanger van hem was, en dat hem in die omgeving iets is overkomen. Nu worden zijn lichamelijke resten opgegraven op de Utrechtse Heuvelrug, zowat vijfentwintig kilometer ten oosten van de stad. Bizar!’

‘Maar hij is nog niet officieel geïdentificeerd, toch?’

‘Een terechte opmerking, Lowina, je hebt gelijk. Maar de gedachte heeft zich al in mijn hoofd genesteld waardoor ik me onmogelijk op mijn andere werk kan concentreren. Dit is waar we zolang naar uitkeken. Maar als hij het is, wordt het mysterie eigenlijk alleen groter. Dat hij dood is, heb ik altijd geweten. Dat kon niet anders. Maar waarom hij in Leersum is gevonden, is een groot raadsel. Met de computer heb ik het hele dossier uitgekamd, op zoek naar aanknopingspunten, maar Leersum noch de Darthuizerberg worden erin genoemd. Dus, wat deed Jan Willem daar?’

‘Hij kan er ook na zijn dood zijn gebracht,’ opperde ik.

‘Dat heb ik ook bedacht. Misschien wist de dader een goede plek om hem te begraven. Dan moet hij bekend zijn met de Darthuizerberg. Of hij hield er rekening mee dat Jan Willem op een dag zou worden gevonden, en is dit bedoeld om ons op het verkeerde been te zetten. En misschien leefde Jan Willem nog en is hij er tegen zijn wil naartoe gebracht. Maar er is gewoon geen enkel verband met het dossier. Zou de dader iemand zijn die altijd buiten beeld is gebleven? Ik heb juist altijd geloofd dat hij in het dossier te vinden is.’

Robbie harkte met beide handen door zijn wilde haardos en begon weer te ijsberen.

‘Ik kan het nog niet geloven, Lowina. Eén telefoontje, één krantenbericht, en mijn leven staat helemaal op de kop. Ik wou dat er gauw duidelijkheid kwam, dan konden we aan de slag.’ Hij zuchtte diep en hief wanhopig zijn handen. ‘Als ik tenminste bij het onderzoek wordt betrokken, want nu wordt het weer een politiezaak.’

‘Dat zal toch zeker wel? Er is niemand die het dossier beter kent.’

Hij trok de schouders op en liet zich op de rand van zijn bureau zakken. Hij sloeg de armen over elkaar. Enkele ogenblikken was zijn blik verstard, verscheen er een norse trek om zijn mond. Hij richtte zich weer op en begon opnieuw door de werkruimte te banjeren, de handen op de onderrug.

‘Weet Leonora dit al?’ vroeg ik.

‘Na dat artikel heb ik haar onmiddellijk gebeld, dat mocht ik niet langer achterhouden. Ik heb genoeg laten doorschemeren. Het is nog te pril om haar familie bijeen te brengen. Leonora staat wel gereed. Als het Jan Willem is, dan…’

De smartphone op zijn bureau begon te piepen. Robbie dook ernaar. Na afloop van het gesprek vertelde hij dat de skeletresten waren overgebracht naar het Nederlands Forensisch Instituut in Den Haag, waar de afdeling forensische antropologie ze zou samenvoegen, onderzoeken en identificeren. Robbie was gevraagd of hij de familie wilde inlichten als de identificatie positief uitviel.

‘Over een halfuur word ik bij het NFI verwacht.’

‘Mag ik mee?’

‘Ik weet niet of…’

Ik sprong op.

‘Dacht je,’ sprak ik vol vuur, ‘dat ik me nog op mijn werk kan concentreren? Voor mij is dit ook een verloren werkdag. Hier hebben we allebei lang naartoe geleefd, Robbie. Nu de ontknoping nadert, wil ik erbij zijn!’

We gingen op weg nadat hij opnieuw Leonora van Lievendaele op de hoogte had gebracht. Robbie had intussen een metamorfose ondergaan. Zijn ribfluwelen jasje en spijkerbroek had hij verwisseld voor het krijtstreeppak dat hij bewaarde voor speciale gelegenheden, doorgaans intakegesprekken met voorname opdrachtgevers. Zijn donkere haren waren in een scheiding gekamd, gel hield ze in model.

In Den Haag werden we opgewacht door een lange man met kaalgeschoren hoofd, dikke, harige wenkbrauwen en een onsympathiek gezicht. Zijn donkere ogen straalden echter wilskracht uit. Hij stelde zich voor als hoofdinspecteur Engelbertink. Hij zou de leiding krijgen over het nieuwe politieonderzoek. Engelbertink bracht ons naar een wachtruimte met een lange rij stoelen tegen de muur. Er tegenover stond een automaat waaruit hij koffie voor ons tapte. Hij zei ons hier te wachten.

‘Ze zijn nog met hem bezig,’ vertelde hij met een diepe basstem. ‘Wie het ook is, Jan Willem de Geer of een ander, hij is het slachtoffer van een zeldzaam beestachtige moord. Ik heb nooit een skelet gezien dat zo erg was toegetakeld. Hij is letterlijk aan pulp geslagen.’

Die woorden hakten in op Robbie, die wit weggetrokken op een stoeltje neerzakte. Met grote ogen keek hij naar de hoofdinspecteur op.

‘Het aantal botbreuken is niet te tellen,’ vervolgde Engelbertink. Hij overhandigde Robbie een bekertje. ‘De staat van het skelet is, na tientallen jaren in de grond, zeer slecht. De onderzoekers moeten nog vaststellen welke breuken perimortaal zijn, en welke postmortaal, eerst gaat het hun om de identificatie. Dat zal lastig worden, gezien de staat van het gebit. Uiteindelijk zal een DNA-test uitkomst moeten bieden, vrees ik.’

‘Mogen we hem zien?’

‘Misschien later.’

Robbie sloeg zijn handen om het hete bekertje. Het leek alsof hij rilde.

Hoofdinspecteur Engelbertink liet ons achter met de mededeling dat de identificatie nog geruime tijd kon duren. Robbie was niet in de stemming om te wachten. Zodra hij zijn koffie ophad, stond hij op en begon vlak voor me te ijsberen. Hij mopperde dat hij erbij wilde zijn, met zijn neus erbovenop, dat hij iets wilde doen. Hoe lang zou dat ellendige wachten duren? Ik merkte op dat de familie al veertig jaar wachtte, dat we een klein beetje meer moesten verdragen, waarna Robbie mij gelijk gaf en weer neerzakte.

Hij boog zich voorover en woelde zo wild door zijn haar, dat geen gel ertegen bestand was. Waar zat hij met zijn gedachten? In het laboratorium waar ze de skeletresten onderzochten? Of bij Leonora en haar familie? Ik leefde vooral mee met hen, die een grote schok te wachten stond. Ik stond niet graag in Robbies schoenen als hij het afschuwelijke nieuws moest overbrengen. Misschien konden de stoffelijke resten dan toch beter van een ander zijn.

Om de wachtduur te verkorten, vroeg ik Robbie te praten over vroeger toen hij nog bij de politie werkte. Was er een zaak die hiermee te vergelijken was? Mijn verzoek dwong hem om na te denken. Even later zat hij op de praatstoel over een zaak die zo wonderlijk was, dat de tijd ongemerkt snel voorbij ging. We wachtten al anderhalf uur toen de deur openging en Engelbertink binnenkwam.

Robbie Corbijn sprong op.

‘En?’ vroeg hij.

De hoofdinspecteur schudde zijn hoofd.

‘Nog lang niet klaar,’ zei hij en liep door naar de automaat. ‘Het kost veel meer tijd dan ik dacht, vooral de reconstructie van het skelet is een probleem, een lastige puzzel. Vrijwel niets is meer intact. De antropoloog denkt wel dat de dode een man was, naar schatting tussen de twintig en vierentwintig jaar oud. In combinatie met de vondsten in het graf lijkt het erop dat het Jan Willem de Geer is.’

‘Welke vondsten?’

‘Daar kan ik nu niets over zeggen,’ sprak de hoofdinspecteur stug. ‘Zodra ik een uitslag heb, zal ik jullie informeren.’

Met een bekertje thee wilde hij de wachtruimte verlaten. Robbie hield hem tegen.

‘Zijn die grafvondsten zijn horloge en het fietssleuteltje?’

‘Ja, inderdaad,’ zei Engelbertink verrast. ‘Hoe raadde je dat?’

‘Ik kan het dossier dromen,’ verklaarde Robbie Corbijn. Toen de hoofdinspecteur de kamer had verlaten, wendde hij zich tot mij. ‘Jan Willem droeg die dag een roestvrijstalen kwartshorloge, en dat kan zelfs na veertig jaar onmogelijk verteerd zijn. En de Gedo die de baggeraar in 1983 vond, stond op slot. Dat het sleuteltje bij hem is gevonden, is een belangrijke aanwijzing. Waarschijnlijk zette hij zelf de fiets op slot en stak de sleutel in zijn broekzak. Toch lag hij begraven in Leersum, en de fiets in Woerdense Verlaat, die twee plaatsen liggen hemelsbreed minstens veertig kilometer uit elkaar. Hoe moeten we dat verklaren? En toch is dat van de twee mijn minst moeilijke probleem.’

‘Wat is dan moeilijker?’

‘Wat vertel ik straks aan de familie?’ riep Robbie wanhopig. ‘Hier kan ik toch niet mee komen aanzetten? Hun geliefde is op zeer brute wijze omgebracht, dat is toch niet te begrijpen en al helemaal niet te verwerken?’

Hij begon weer te ijsberen, de handen rustend op zijn onderrug terwijl we wachtten op uitsluitsel. Tien minuten later belde hij Leonora om de laatste stand van zaken door te geven, zonder iets los te laten over de doodsoorzaak. Leonora leek het kalmer op te vatten dan mijn werkgever. Zij zou haar naaste familieleden in Hoofddorp bij elkaar brengen en voorzichtig voorbereiden op wat er stond te gebeuren.

De ochtend ging voorbij. Een medewerker van het NFI kwam ons broodjes brengen. Robbie werd rustelozer. Continu zat hij te woelen in zijn haar.

Om twee uur zwaaide de deur van het wachtlokaal open en stapte de hoofdinspecteur naar binnen. Aan zijn gezicht was te zien dat hij met het langverwachte nieuws kwam. Jan Willem de Geer was daadwerkelijk, na een vermissing van ruim veertig jaar, boven de grond gekomen.

Hier eindigt het fragment.

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privé-detective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privé-detective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | verschijnt september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | verschijnt november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | verschijnt december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | verschijnt januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | verschijnt februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | verschijnt juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | verschijnt april 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privé-detective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 12,50 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

“Een degelijke collectie hedendaagse detectiveverhalen in klassieke vorm” - Beneath the stains of time

“De verhalen zijn allen lekker om te lezen en kennen toch vaak een verrassende plot. Anne van Doorn krijgt het voor elkaar toch steeds weer met een uitkomst van een mysterie te komen die absoluut niet zomaar voor de hand ligt” - Thrillzone.nl

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries | 46.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715029 | oktober 2017 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Ik kan niet ontkennen dat ik een tikkeltje chauvinistische trots voel dat mijn land een schrijver heeft voortgebracht, in de huidige tijd, die schrijft in de traditie van Doyle, Christie en Carr. Ik voel me van binnen helemaal vorstelijk. Dus, ja, ik heb erg genoten van deze vijf verhalen.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries | 45.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715128 | maart 2018 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

Voorproefje van De ouders keerden niet terug

Proloog

Ingeklemd tussen de bebouwing van de gemeente Heemskerk en het Noordzeestrand ligt een uitgestrekt natuurgebied bestaande uit bos, duin en waterwingebieden van het PWN, het Provinciaal Waterleidingbedrijf Noord-Holland. Deze streek maakt deel uit van het Noordhollands Duinreservaat dat wordt beheerd door het eerdergenoemde PWN en dat geliefd is bij wandelaars, fietsers en ruiters. Argeloze bezoekers zullen het reservaat niet associëren met geweld en misdaad. Toch vond hier, op een zonnige middag in januari 2006, een drama plaats dat Nederland wekenlang in de ban hield.

Die dag, woensdag 18 januari, begon met de belofte van een sprookje. Na een week strenge vorst verraste de winter voor het eerst met een betoverend laagje, maagdelijk witte sneeuw. Toen kort na het middaguur de hemel openbrak, stroomden de parkeerterreinen aan de rand van het reservaat vol met recreanten, hoofdzakelijk moeders met kinderen die zich met groot enthousiasme op het sneeuwlandschap stortten.

De vrolijke drukte concentreerde zich op een open plek midden in het bosgebied, bekend als het Grote Stuk, waar zich een pannenkoekenrestaurant bevindt dat alleen bereikbaar is te voet, op de fiets of te paard. Ongeveer anderhalf uur voor zonsondergang zagen bezoekers van het restaurant een kind uit het bos strompelen dat huilde en luid om zijn ouders riep. Het kind, een jongetje van ongeveer zes jaar met een getinte huidskleur en warrig zwart haar, scheen in het bos zijn vader en moeder kwijtgeraakt te zijn tijdens het spelletje verstoppertje.

Omstanders die het kind te hulp schoten, gingen er op dat ogenblik nog van uit dat de ouders en het kind spoedig met elkaar verenigd zouden worden. Om dat moment dichterbij te brengen, begon een aantal van hen met een zoektocht in de nabije omgeving, terwijl anderen zich over het jongetje ontfermden en hem in het restaurant trakteerden op een glas warme chocomel en een flensje. De ouders keerden echter niet terug.

De uitbater van het restaurant bleek de jongen, Ezzet, en zijn ouders goed te kennen, omdat zij regelmatig, maar voornamelijk in de zomermaanden, zijn etablissement bezochten. Met zijn vertrouwde gezicht slaagde hij erin het verdrietige kind te kalmeren en te troosten. Daarna wist hij Ezzet aan de praat te krijgen zodat duidelijk werd waar de auto van het gezin geparkeerd stond. Een behulpzame serveerster haastte zich vervolgens naar het parkeerterrein om zich ervan te vergewissen of de ouders daar inmiddels waren aangekomen. Toen dat niet het geval bleek en er na een halfuur zoeken geen spoor van de vermisten was gevonden, schakelde de exploitant de politie in. Die arriveerde kort voor zonsondergang.

De melding van de uitbater was voor de politie aanleiding om direct groot alarm te slaan. Hoewel het niet lang meer zou duren voor de nacht inviel, werd er een grootscheepse zoekactie op touw gezet, uitgevoerd door agenten, een peloton van de mobiele eenheid en vrijwilligers. De politieoperatie werd ernstig belemmerd door de invallende duisternis. En het weer sloeg om. Vanaf zee trokken zware sneeuwbuien het land op waardoor de politiehelikopter noodgedwongen aan de grond moest blijven en het uitgestrekte gebied alleen te voet en met terreinwagens doorzocht kon worden. Ondanks alle inspanningen leverde de zoekactie die avond niets op.

De volgende dag was het reservaat bedekt met een dikke laag verse sneeuw die het onmogelijk maakte sporen van de ouders te vinden, al bleef men aanhoudend zoeken. Omdat het vermoeden ontstond dat de vader en moeder van Ezzet niet verdwaald waren of een ongeluk hadden gehad, maar dat er sprake was van een ernstig misdrijf, stelde het Openbaar Ministerie een onderzoek in. Een team van rechercheurs constateerde weldra dat de verdwijning van de ouders geen eenvoudige klus zou worden.

‘Alleen al het vaststellen waar de familie woonde, bleek een echte hinderpaal’, verklaarde de leider van het onderzoek, inspecteur Van der Hoeven, in het Noordhollands Dagblad. ‘De jongen was te jong om ons behulpzaam te zijn. Ezzet kon ons niet vertellen waar hij met zijn ouders woonde. Hij wist alleen dat het in Alkmaar was, ergens in een flatgebouw, vier of vijf hoog. Zij stonden echter niet ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie. Het gezin verbleef kennelijk illegaal in Nederland.’

Er werd geen verband gelegd met een brand die op de avond van de verdwijning uitbrak in een flatgebouw in Alkmaar en die volgens de brandweer was aangestoken.

De politie dacht het adres te achterhalen via de kentekenregistratie van de auto. Dat bleek een te optimistische inschatting. De wagen stond op naam van een man uit de Kloosterstraat in Haarlem die zijn voertuig een jaar eerder als gestolen had opgegeven. Feitelijk was het gezin in geen enkele administratie terug te vinden. Hierdoor bleek het lastig betrouwbare achtergrondinformatie over hen te krijgen.

Van der Hoeven: ‘Via de jongen wisten we dat zijn ouders, nog voor zijn geboorte, uit Irak waren gevlucht en na vele omzwervingen in Alkmaar terecht waren gekomen. Vader Haider had een hoge positie in het Irakese leger gehad, tot hij ervan werd verdacht te heulen met een van de verzetsbewegingen die eind jaren negentig dictator Saddam Hoessein wilden verjagen. Zijn vlucht met zijn vrouw Hana’a maakte hem in de ogen van het regime een verrader.’

Het vermoeden dat er een misdrijf in het spel was, werd in de loop van de donderdag sterker toen de eerste tips binnenkwamen van recreanten die de vorige dag ook het Noordhollands Duinreservaat hadden bezocht. Een van hen had een buitenlandse man, gekleed in een zwarte mantel, zien hollen over de Achterweg, een weg die voert vanaf parkeerterrein Oudendijk – waar de auto van het gezin stond – naar de Kruisberg, nabij het restaurant waar het gezin voor het laatst was gezien. Dezelfde man, vertelde een volgende tipgever, had even later bij het pannenkoekenrestaurant naar het gezin geïnformeerd. Hij sprak Engels met een licht accent en had een getinte huidskleur en donker haar.

Een derde getuige had het gezin kort voor de verdwijning bij het restaurant nabij de Kruisberg gezien, waar de vader en moeder onenigheid hadden. De ouders hadden een angstige, gespannen indruk gemaakt, hoewel ze die spanning voor hun kind verborgen probeerden te houden. De vierde tip leek het meest in de richting van een misdrijf te wijzen. Een man met een getinte huidskleur en gekleed in een zwarte jas, was op de Zwarteweg gezien terwijl hij een man met een blauw, gewatteerd jack op hoge snelheid achterna rende. De Zwarteweg voert vanaf het restaurant langs de Kruisberg richting het Noordzeestrand. Volgens Ezzet, en alle getuigen bevestigden dat, droeg zijn vader bij zijn verdwijning een blauw, gewatteerd jack.

Het rechercheteam bereikte een doorbraak toen men over de brandstichting in een Alkmaarse flat hoorde en daardoor ontdekte waar het gezin had gewoond. Daarna werd duidelijk wat zich in de uren voor de verdwijning moest hebben afgespeeld. Een bewoonster van een galerijflat aan de Judith Leysterstraat in Alkmaar was die dag aangesproken door een vriendelijke, Engelssprekende man die informeerde naar het Irakese gezin, haar buren, bij wie hij tevergeefs had aangebeld. Hij legde haar uit dat hij familie was en hen kwam bezoeken. Omdat de auto van het gezin onder aan de flat geparkeerd stond, veronderstelde de buurvrouw dat Hanneke, zoals Hana’a zich in Alkmaar liet noemen, naar winkelcentrum De Hoef was dat zich om de hoek bevond. Haider was naar zijn werk, Ezzet naar een kinderfeestje. Enkele minuten later zag de getuige de bezoeker met nog een man de flat van haar buren binnengaan.

Bij het afleggen van haar verklaring vertelde de flatbewoonster dat de vriendelijke man die haar had aangesproken, een zwarte mantel droeg, en zijn metgezel een zwartleren jack met eronder een zwarte hoodie waarvan de capuchon ver over zijn hoofd was getrokken. Het signalement van de eerste kwam overeen met de man die later die dag zowel op de Achterweg als op de Zwarteweg in het Noordhollands Duinreservaat was gezien. Hij was ongeveer veertig jaar oud, een meter zeventig lang, en had een dik bos, donker haar. De getuige was ervan uit gegaan dat hij een broer van haar buurman was.

Zijn metgezel maakte daarentegen een ongunstige indruk op haar, ook al had ze hem vluchtig gezien voor hij de buurwoning betrad. Hij was kleiner van gestalte, een gedrongen figuur.

‘Er was iets aan hem waar ik een koud, onbehaaglijk gevoel van kreeg,’ verklaarde de flatbewoonster. ‘Het was zijn gezicht. Hij had een verwrongen, boosaardig gezicht. Het was een soort masker, denk ik, bestaande uit lapjes stof die aan elkaar genaaid waren, anders kan ik het niet beschrijven. En daarin zaten ogen die raar stonden. Het was alsof een kind onhandige gaten in het masker had geknipt. Het was moeilijk te zien doordat de capuchon het gezicht overschaduwde. Maar wat ik echt nooit zal vergeten, was de dorre, doodse blik in die ogen. Van die ene man kon ik me wel voorstellen dat hij familie van Haider en Hanneke was, maar van die andere zeker niet.’

Tien minuten later verliet zij haar woning om zelf boodschappen te doen. Tot haar grote verbazing liep ze daarbij haar buurvrouw Hanneke tegen het lijf terwijl die met haar inkopen uit de lift stapte. Wie had het familielid en zijn metgezel dan binnengelaten?

‘Hanneke schrok hevig toen ik haar vertelde dat vreemden haar flat waren binnengegaan. Maar toen ik daarna zei dat de ene man familie was, herstelde zij zich en merkte op dat die man een broer van Haider was. Ik ben daarna in de lift gestapt. Dat was de laatste keer dat ik Hanneke zag. Ik weet niet wat zich in de flat heeft afgespeeld, of Hanneke de twee mannen gesproken heeft en wat er gebeurd is. Nadat ik mijn boodschappen had gedaan, zag ik dat de auto weg was. Daar heb ik verder niet bij stilgestaan. ’s Avonds brak die vreselijke brand uit en was ik bang dat mijn buren daarin waren omgekomen. Het bleek aangestoken.’

Na de gebeurtenissen in Alkmaar en in het Noordhollands Duinreservaat werd het zoontje van Haider en Hana’a opgenomen in een pleeggezin in het dorp Heiloo, even ten zuiden van Alkmaar.

Drie dagen na de verdwijning van zijn ouders deed het volgende drama zich voor: Ezzet verdween. Met andere kinderen was hij die dag, zaterdag 21 januari, naar buiten gehold om te spelen in een nabijgelegen park dat bedekt was met een schitterende sneeuwdeken. Het ene moment holde hij nog door de sneeuw en maakte pret, het andere ogenblik bleek hij verdwenen tussen de struiken. Een van de kinderen meende nog een gil gehoord te hebben. Uit de sporen in de sneeuw bleek dat Ezzet was onderschept door een man die hem had meegesleurd naar een busje dat net buiten het park geparkeerd stond. Het busje was weggereden en werd later uitgebrand in de duinen teruggevonden. Van Ezzet ontbrak sindsdien elk spoor.

Op donderdag 26 januari 2006 nam het onderzoek naar de verdwijningen vervolgens een nieuwe, zeer dramatische wending toen een boswachter in een afgelegen deel van het Noordhollands Duinreservaat het stoffelijk overschot van een man aantrof. De dag ervoor had de dooi ingezet. Door de wegsmeltende sneeuw werd de blauwe stof van een jas zichtbaar. Het lichaam lag op enige afstand van een pad dat vanuit het bos door een duinvallei voerde. De situatie ter plekke wekte de indruk dat iemand het lichaam verborgen had tussen de bremstruiken. De man lag op zijn buik, zijn gezicht in de aarde gedrukt.

Toen de technische recherche en de schouwarts arriveerden en het onderzoek van start ging, ontdekte men dat het lichaam nog stijf bevroren was. Door de langdurige kouperiode zat de vorst diep in de grond. Het lukte niet om het lijk te verplaatsen doordat het aan de bodem was vastgevroren. Na overleg werd er besloten met pikhouwelen het stoffelijk overschot samen met een bovenlaag los te hakken. Het lijk werd later geïdentificeerd als dat van Haider, de vader van Ezzet. Hij was met bruut geweld om het leven gebracht. Uit de sectie kwam naar voren dat iemand, vermoedelijk met het handvat van een vuurwapen, op zijn hoofd had ingebeukt. Een pistool werd op de plaats delict gevonden. Volgens de patholoog-anatoom getuigde het misdrijf van grote haat, grote woede, een opvatting die door de politie werd gedeeld, mede gelet op de brandstichting in de woning.

Ondanks de ontwikkelingen en de media-aandacht stagneerde het onderzoek van de zaak die de boeken in zou gaan als de Heemskerker Duinmoord. Vier maanden ploeterde het rechercheteam voort zonder vooruitgang te boeken: daders noch overlevende familieleden werden opgespoord. Uiteindelijk verflauwde de aandacht van het publiek en raakte de recherche betrokken bij andere zaken, waardoor het onderzoek doodbloedde. Op 30 juni besloot het Openbaar Ministerie de stekker eruit te trekken. Het lijvige dossier verdween naar een plank in het archief.

Bij het ontbinden van het rechercheteam liet de hoofdofficier van justitie in een persverklaring weten: ‘Ik ben er gedurende het onderzoek van overtuigd geraakt dat dit gezin Irak ontvluchtte om een dringende reden, een reden waardoor ze het niet aandurfden asiel aan te vragen, maar in plaats daarvan ervoor kozen op te gaan in de massa van een middelgrote Nederlandse stad. Ze zijn altijd bang geweest voor een gevaar en waren continu op hun hoede en gereed om opnieuw te vluchten. Ik ben er evenzo van overtuigd dat, als Hana’a en Ezzet nog in leven zijn, zij niet gevonden willen worden.’

De Heemskerker Duinmoord werd een zogeheten plankzaak. Bijna tien jaar lang zou niemand het dossier inkijken tot de vraag waar Hana’a en Ezzet waren opnieuw actueel werd.

De ouders keerden niet terug verscheen bij E-Pulp Publishers als e-book en als paperback. Deze spannende detectiveroman is online te koop en bij de plaatselijke boekhandel. 

Meld je aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl om op de hoogte te blijven van nieuwe uitgaven en ontvang ook nog eens een gratis e-book!

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door: 

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer. 

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op: 

www.e-pulp.nl