Anne van Doorn

De mysteries
van Robbie
Corbijn

Tien mysteries

De mysteries van Robbie Corbijn is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2018 Anne van Doorn & E-pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-32-6 (e-book)

ISBN: 978-94-92715-31-9 (paperback)

NUR 331

www.e-pulp.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Romans

De ouders keerden niet terug

De student die zou trouwen

Korte verhalen

De mysteries van Robbie Corbijn

***

De mysteries van Robbie Corbijn bevat verhalen die eerder werden samengebracht in deze bundels:

De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

***

Meer informatie op e-pulp.nl.

Voorwoord

Deze bundel van korte verhalen is het resultaat van een lang gekoesterde wens. Toen ik eind jaren tachtig van de vorige eeuw begon met schrijven, schreef ik korte verhalen, pastiches met Sherlock Holmes in de hoofdrol. Later hield ik me uitsluitend bezig met zelfbedachte hoofdpersonen en verzamelde ik ideeën voor nieuwe korte verhalen. Toch heeft het nog lang geduurd voor ik me aan het uitwerken van die ideeën waagde.

Nederland heeft geen leescultuur waarin er volwaardige ruimte voor korte verhalen is. Tijdschriften hebben er nauwelijks ruimte voor en verhalenbundels laten zich lastig verkopen. Uiteindelijk kwam de prikkel om te schrijven van de campagne Nederland Leest, die in 2015 het korte verhaal centraal stelde. Er verscheen een bundel korte verhalen, volgens de samensteller het mooiste wat Nederland voortbrengt. Wat ik las, waren soms niet meer dan beschrijvingen van alledaagse tafereeltjes. Geen wonder dat het korte verhaal niet aanslaat, dacht ik, want veel bijdragen aan die bundel zag ik hooguit als een literaire oefening, niet als verhalen met kop en staart. Niets kon tippen aan, bijvoorbeeld, de geweldige verhalen die Arthur Conan Doyle, de bedenker van Sherlock Holmes, schreef. Met de negatieve prikkel van Nederland Leest (nou zal ik eens laten zien wat ik een goed verhaal vind!), ging ik aan de slag, met deze collectie als resultaat. Ik heb geen literaire pretenties, ik wil een bijzonder, onalledaags detectiveverhaal vertellen.

Met meer succes dan ik durfde te hopen! Elk verhaal in deze bundel werd eerst als e-book uitgebracht. Een verhaal als ‘De arts die de weg kwijt was’ heeft bijvoorbeeld zo al duizenden lezers bereikt. En het openingsverhaal leidde zelfs tot publicatie in het gerenommeerde Amerikaanse tijdschrift Ellery Queen Mystery Magazine. Hierdoor kregen wereldwijd honderdduizenden detectivefans de kans dit verhaal te lezen en mijn seriepersonages te leren kennen.

Deze bundel bevat tien verhalen waarin particulier rechercheur Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong evenzoveel misdaadmysteries proberen op te lossen. Wat kun je verwachten? Een mengelmoes van oude, onopgeloste zaken die recherchebureau Research & Discover krijgt voorgelegd, en nieuwe mysteries, zich afspelend in Nederland, België en Albanië. De oudste zaak betreft een moord uit 1933! In sommige gevallen komt het aan op slim denkwerk, in andere gevallen komt de ontknoping bijna als vanzelf. Er zijn moorden, mysterieuze verdwijningen, maar ook raadselachtige gebeurtenissen.

Ik adviseer deze verhalen te lezen in de volgorde waarin ze in dit boek staan. En ook belangrijk: niet meer dan één verhaal per dag. Dit boek mag dan net zo dik zijn als een roman, je krijgt in totaal veel meer personages en verhaallijnen aangeboden dan in de gemiddelde roman, wat overweldigend wordt als je alles in een dag wilt lezen. Lees dit boek dus niet in één ruk uit. Elk verhaal komt pas tot z’n recht als je er niet meer dan één per dag leest, zo heb ik verhalenbundels leren lezen en waarderen.

Voor dit boek ben ik in creatief opzicht schatplichtig aan een viertal schrijvers die mij inspireerden en die daarom niet onvermeld mogen blijven. Mijn dank gaat uit naar Arthur Conan Doyle met zijn sublieme, mysterieuze verhalen, naar Agatha Christie en haar luchtig gebrachte detectives, naar Baroness Orczy en haar geheimzinnige intriges en naar zwaargewicht G.K. Chesterton: alle vier auteurs uit een ver verleden. Wat ik met mijn bundel voor ogen had, was het schrijven van hedendaagse varianten op de verhaaltypes die zij schreven. Ik hoop dat lezers evenveel plezier zullen beleven bij het lezen van mijn verhalen als ik bij die van dit viertal, al betwijfel ik of ik kan tippen aan het niveau van hun beste verhalen, daarom beveel ik het lezen van hun werk van harte aan.

Anne van Doorn

De dichter die zichzelf opsloot

Robbie Corbijn zag er de laatste tijd slecht uit. De wallen begonnen zich onder zijn ogen op te hopen. Zijn ingevallen wangen hadden een doodsbleke kleur, waardoor elk bloedvat vlak onder de huid zich scherp aftekende. En het litteken van een oude wond op zijn voorhoofd kleurde rood alsof het een versgeslagen wond was. Als hij op kantoor was, zat hij vaak een beetje ingezakt en voorovergebogen naar zijn computerbeeldscherm te turen of dossierstukken door te nemen.

Ik was bijna drie maanden in dienst van Recherchebureau Corbijn – Research & Discover uit Leiden, gespecialiseerd in cold cases. In die periode had Robert Antoine Corbijn, zoals mijn werkgever voluit heette, mij de dossiers van twaalf verschillende onopgeloste zaken laten bestuderen. Elf daarvan betroffen onderzoeken die Robbie al op zich had genomen voor ik bij hem in dienst trad, de twaalfde kwam begin januari erbij. Maanden waren verstreken en in al die tijd had hij geen van de twaalf dossiers afgerond.

Niet dat Robbie zijn best er niet voor deed. Hij besteedde meer uren aan zijn werk dan waarschijnlijk goed voor hem was. Er waren dagen dat hij nauwelijks achter zijn bureau vandaan kwam, andere dagen was hij van vroeg tot laat op pad, bijna wanhopig op zoek naar antwoorden op zeer oude vragen. De cold case die hem het meest aangreep, die hij het liefst wilde oplossen al kostte het hem alles, scheen zijn vermogens echter te boven te gaan en dat was de verdwijning van Jan Willem de Geer.

De Geer was een veelbelovende student die in de bloedhete zomer van 1976 spoorloos verdween uit de Utrechtse binnenstad. De jongeman zou binnen een paar weken met zijn verloofde in het huwelijk treden. Er was geen enkele reden te bedenken waarom hij uit eigen beweging zou verdwijnen, en een misdrijf leek al even vergezocht. Robbie had deze zaak al bijna een jaar in onderzoek zonder tot een oplossing te komen. Wat hem erg dwarszat, was het feit dat de vader van Jan Willem de Geer sinds een paar weken op sterven lag. De man, die de verdwijning nooit had kunnen verwerken, zou overlijden zonder te weten wat er met zijn enige zoon was gebeurd.

Door het gebrek aan ontwikkelingen begon ik soms te twijfelen of Robbie wel in staat was een zaak tot een goed einde te brengen. Er was slechts één zaak waarin hij vooruitgang had geboekt en die hij binnenkort hoopte af te sluiten. Als dat succes er niet was geweest, zou ik me wellicht zelfs hebben afgevraagd wat me ooit had bezield bij Research & Discover te solliciteren. En toch, dit werk had ik altijd al willen doen en bovendien financierde Robbie mijn opleiding tot particulier onderzoeker, dat kon altijd van pas komen. Mijn inkomen kon ik sowieso gebruiken om mijn torenhoge schulden af te betalen, schulden waardoor ik genoodzaakt was bij familie in te wonen.

Op een ochtend – het was in de tweede helft van februari 2016 – kwam ik onze gezamenlijke werkruimte binnen en vond Robbie, zoals zo vaak, achter zijn bureau, diep gebogen over zijn werk. Met een gespannen gezicht bladerde hij een stapel papieren door die ik herkende als onderdeel van het uitgebreide De Geer-dossier. Ik vroeg hem of er nog nieuws was. Hij reageerde hoofdschuddend, zonder op te kijken.

‘Er is geen enkel teken van hoop,’ sprak hij somber.

‘Geen nieuwe getuigen?’

‘Na veertig jaar?’ sprak hij sceptisch. Er verscheen een norse trek om zijn mond. Onrustig bladerde hij verder. ‘Ik weet niet hoe ik verder moet, Lowina. Ik probeer iets te ontdekken wat ik altijd over het hoofd heb gezien. Niets. Ik kan elk woord van dit dossier dromen. Ik los dit niet op, dus wat doe ik met de nieuwe verzoeken die binnenkomen?’

‘Verzoeken? Van wie?’

Robbie graaide naar een computeruitdraai en wierp die mij nonchalant toe. Het vel dwarrelde op de grond. Ik raapte het op en ging ermee achter mijn bureau zitten. Het was een e-mail van een man die Research & Discover wilde raadplegen over de dood van zijn vader, die een paar dagen geleden was begraven. Volgens de politie zou zijn vader zelfmoord hebben gepleegd, maar de man geloofde er niets van. Zijn vader was niet suïcidaal, was er sowieso de persoon niet naar om een eind aan zijn leven te maken. Omdat de politie de zaak had afgesloten en zijn klacht niet werd gehoord, wendde hij zich in wanhoop tot ons in de hoop dat wij het dossier zouden doorlichten. Op verzoek van zijn advocaat had hij een kopie van het onderzoeksdossier losgekregen die hij ons wilde overhandigen. De mail eindigde met de contactgegevens.

‘Waarom bel je hem niet op?’

‘Alsof ik al niet genoeg te doen heb,’ mopperde Robbie, gebarend naar de papieren op zijn bureau.

‘Misschien is het zo’n gek idee nog niet om het wel te doen. Als je deze nieuwe zaak hebt gehad, kijk je met frisse ogen naar het De Geer-dossier. En als het jou te veel wordt, wil ik dit onderzoek wel op me nemen.’

Robbie keek met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Jij, Lowina?’ Er brak een glimlach door op zijn afgeleefde gezicht. ‘Jij bent net met je opleiding begonnen en je mag nog niet zelfstandig opereren. Wil je het echt? Goed, ik zal hem opbellen voor een afspraak, dan mag jij het dossier doornemen. Als je op onregelmatigheden stuit, nemen we de zaak op ons. Maar verwacht er niet te veel van.’

‘Hoezo?’

‘Toen ik zelf nog bij de recherche werkte, heb ik meer van dit soort zelfmoordzaken meegemaakt. In bijna alle gevallen is de conclusie van de politie terecht, maar kunnen nabestaanden er moeilijk mee leven. Een zelfmoord komt meestal als een grote schok. Mensen blijven zitten met schuldgevoelens en onbeantwoordbare vragen. Dit zal wel zo’n geval zijn. Dan zou deze man meer gebaat zijn bij een goed gesprek met een psycholoog.’

Robbie Corbijn maakte desondanks de afspraak.

Nog diezelfde middag maakten we kennis met Cornelis Meijer, die erop stond ons zo spoedig mogelijk te spreken. De plotselinge dood van zijn vader zat hem kennelijk heel hoog. Meijer kwam uit Hippolytushoef, in de kop van Noord-Holland. Hij was rond de dertig, stevig gebouwd en hij had een flink bos weerbarstig bruin haar. Nadat we in de zithoek hadden plaatsgenomen, vertelde hij dat hij timmerman was en dat hij voor een aannemer in Den Helder werkte.

Robbie knikte belangstellend.

‘Woonde uw vader daar ook?’ vroeg hij.

‘Alleen vroeger, voor hij zijn tweede vrouw ontmoette. Mijn stiefmoeder had al een kast van een huis op de Veluwe, een villa die minstens een miljoen moet hebben gekost. Toen hij met haar trouwde, is hij bij haar ingetrokken. Dat was zeven jaar geleden.’ De timmerman schudde afkeurend zijn hoofd. ‘De grootste fout uit zijn leven.’

‘Waarom vindt u dat?’

‘Hij had nooit moeten hertrouwen, niet met haar,’ zei Cornelis Meijer. ‘Zij was helemaal zijn type niet, een deftig dametje met genoeg poen om er gemakkelijk van te leven. Ze heeft een tweede huis aan de Franse Rivièra, nou, dan weet je het wel! Voor haar was hij niet meer dan een soort gezelschapsheertje, iemand aan wiens arm ze door het dorp kon flaneren en musea bezoeken. Maar mijn vader was daar de persoon niet voor. Hij leefde maar voor één ding. Hij maakte gedichten, poëzie.’

Dat laatste werd terloops gezegd. In de stem van de timmerman klonk geen enkele trots.

‘Daar kon hij van leven?’ vroeg Robbie.

Cornelis Meijer schudde opnieuw zijn hoofd. ‘Daarom is hij ook hertrouwd na de dood van mijn moeder. Mijn moeder zorgde vroeger voor het inkomen en deed de opvoeding. Toen mijn vader negen jaar geleden alleen kwam te staan, heeft hij een tijdje moeten teren op het eigen vermogen van mijn moeder. Zijn huwelijk met Rosalinde, zijn tweede vrouw, voorkwam dat hij in financiële problemen kwam.’

‘Hoe ontmoetten ze elkaar?’ vroeg Robbie.

‘Bij de presentatie van een dichtbundel in Amsterdam. Mijn stiefmoeder raakte in de ban van een gedicht en de manier waarop mijn vader dat voordroeg, dat kon hij goed. Ze trouwden zonder elkaar goed te kennen. Kort daarna ging het al mis. Mijn vader had een opvliegend karakter en daarom trok hij zich liever terug, om conflicten te vermijden. Hij concentreerde zich het liefst op zijn gedichten. Rosalinde is heel anders. Zij laat zich graag omringen door een grote kring gelijkgestemde vriendinnen, allemaal dametjes net zo deftig en pronkzuchtig als zij. Dat ze geen kinderen heeft om mee te pronken, heeft haar altijd dwarsgezeten. Zij dacht in plaats daarvan met een dichter als levenspartner indruk te maken. Stel je voor hoe dat voor mijn vader was! Elke dag kwamen er gasten over de vloer, honderd keer per dag werden zij gebeld. Hij kon er niet tegen. Het ging pas wat beter toen mijn vader vijf jaar geleden een blokhut in het bos liet bouwen waarin hij zich kon terugtrekken. Daarin is hij ook om het leven gekomen, maar het duurde bijna vier maanden voor zijn lichaam werd gevonden.’

‘Pas na vier maanden gevonden?’ reageerde Robbie verbaasd.

Cornelis Meijer knikte. ‘Mijn stiefmoeder vertrok half oktober naar haar huis in Zuid-Frankrijk om te overwinteren. Mijn vader bleef achter in de villa op de Veluwe. Wanneer hij precies is omgebracht, weet de politie niet, maar dat moet eind oktober of begin november zijn geweest. Toen men hem vond, was zijn lichaam al in vergaande staat van ontbinding.’

‘Afschuwelijk,’ zei ik.

De timmerman keek me aan.

‘Het was het ergste nieuws dat ik ooit hoorde,’ beaamde hij met een triest gezicht. ‘Het is iets dat ik mezelf verwijt. Na zijn tweede huwelijk hadden mijn vader en ik weinig contact. Dat komt ook door mijn drukke werk en mijn gezin. Eigenlijk stuurden we elkaar alleen nog een kaartje met kerst en af en toe zag ik een bericht op Facebook voorbijkomen.’

‘U gebruikte zojuist het woord omgebracht,’ zei Robbie Corbijn. ‘U gelooft dat uw vader is vermoord?’

‘Dat moet wel. Ik wou dat we beter contact hadden gehad, dan was het nooit zo afgelopen. Toen ik in december niets van hem hoorde, had ik direct contact moeten zoeken, dan was zijn lichaam sneller gevonden.’

‘Waarom deed u het niet?’ vroeg Robbie Corbijn.

‘Ik dacht dat hij bij haar was, bij Rosalinde aan de Rivièra. Dat deed hij eigenlijk elk jaar, naar Frankrijk gaan. Zij overwinterde daar vijf, zes maanden, hij meestal een paar weken in december en januari. Ik dacht dat als er iets mis was, zij wel zou bellen. Ik hoorde niets. Zij beweert nu dat ze in al die maanden geen enkel contact met hem heeft gehad. Maar ze zou wel een paar keer hebben gebeld zonder dat hij opnam. Toch sloeg Rosalinde niet alarm. Dat vind ik niet normaal, dat is verdacht. Ik denk dat ze heel goed wist dat hij niet meer leefde, dat zij de hand in zijn dood heeft gehad, is het niet direct, dan wel indirect.’

‘Wat is haar motief?’

‘Pure noodzaak,’ zei Cornelis Meijer. ‘Ze konden niet scheiden. Ze waren in gemeenschap van goederen getrouwd, dat wilde zij zelf, zo verliefd was ze toen. Maar als ze nu zou scheiden, moest ze de helft van alles met mijn vader delen. Dat is de enige reden waarom die twee al die jaren bij elkaar zijn gebleven, want mijn vader was op zijn beurt van haar financieel afhankelijk. Zij maakte maandelijks geld over naar zijn rekening waarvan hij moest zien rond te komen. Het zou me niet verbaasd hebben als hij van haar was gescheiden zodra hij voor het eerst zijn AOW had ontvangen, want de relatie was allang geheel verzuurd.’

‘Hoe is uw vader om het leven gekomen?’ vroeg Robbie.

‘Doodgeschoten.’

‘In de blokhut?’

‘Ja, dat vind ik juist zo bedenkelijk. Waarom zou hij het daar doen, in zo’n benauwende ruimte, terwijl er rondom bos is? Daarom denk ik dat hij daar zat te werken en dat iemand hem heeft overrompeld. Iemand is naar binnen gestapt, zette de loop van zijn jachtgeweer onder zijn kin en haalde de trekker over.’

‘Zijn jachtgeweer?’

‘Hij gebruikte dat om ongedierte te verjagen,’ legde Cornelis Meijer uit, ‘omdat hij ongestoord wilde werken. Het perceel gaat geleidelijk over in het bos, er is geen omheining. Hij had daarom altijd dat geweer bij zich, dat staat in het politiedossier.’

‘U gelooft dat uw stiefmoeder achter de moord zit?’

‘Ik acht haar schuldig, ja. Wie zou het anders moeten zijn? Iedereen dacht dat ze overwinterde in Frankrijk, maar ik denk dat ze heimelijk is teruggekomen om mijn vader te vermoorden. Ze is ook rijk genoeg om iemand in te huren. Nu mijn vader dood is, hoeft ze niets meer te delen. Volgens mijn advocaat kan ik naar mijn erfenis fluiten zolang Rosalinde leeft. De politie denkt dat zij onschuldig is, omdat ze aan de Rivièra zat. Men heeft niet eens de moeite genomen om vast te stellen of ze tussendoor in Nederland is geweest. Allemaal stomme nalatigheid! Rosalinde wist waar mijn vader zou zijn en dat er een wapen voorhanden was. Er is alleen te veel tijd overheen gegaan om haar sporen te vinden. O, had ik maar contact gezocht, dat verwijt ik mezelf de hele tijd! Ik hoorde dat Rosalinde al een ander heeft, dus ze moest van mijn vader af.’

Het ontging mij niet dat er een diep verbitterde en gefrustreerde toon in zijn stem had geklonken toen Cornelis Meijer over de erfenis sprak. Robbie Corbijn staarde enkele ogenblikken voor zich uit, diep in gedachten.

‘Hebt u uw vader weleens op de Veluwe opgezocht?’ vroeg hij.

‘Eén keer, drie jaar geleden. Rosalinde zat al in Frankrijk, anders was ik niet gegaan. Hij heeft me de blokhut laten zien. Dat was de laatste keer dat ik hem in leven zag. Ik weet nog hoe we bij het huis afscheid namen. Het laatste wat ik van hem zag, was toen hij het smalle paadje afliep dat naar de blokhut leidde en hij de deur achter zich dichttrok om weer te zwoegen op een dichtregel. Drie jaar later stierf hij achter diezelfde deur.’ Meijer zuchtte diep. ‘Was hij maar nooit met dat opgedofte dametje getrouwd!’

Onze opdrachtgever vertrok nadat Robbie Corbijn in alle vlugheid een overeenkomst had opgesteld, waarna Meijer met contant geld de eerste aanbetaling had gedaan. Robbie had hem tot slot toegezegd dat we morgen naar de Veluwe zouden gaan om ter plaatse onderzoek te doen. Meijer liet een dunne dossiermap achter. Het bleek niet meer te bevatten dan een proces-verbaal van de agenten die het lijk vonden, rapporten van de lijkschouwer en de patholoog-anatoom, een verklaring van de weduwe en een proces-verbaal van de rechercheur die de zaak in onderzoek nam. Er was ook een foto van de vader van Cornelis Meijer, een knappe man van begin zestig, maar geen beeldmateriaal van de plaats delict.

Robbie Corbijn had mij afgelopen november aangenomen als leerling-detective, zonder dat ik ervaring had. Toen hij me belde en vertelde dat ik was aangenomen, kon ik mijn geluk amper geloven, want ik had maandenlang tevergeefs naar allerlei banen gesolliciteerd, ook bij de politie. Dit dossier, het eerste dat ik alleen mocht bestuderen, was mijn kans om mijn waarde voor het recherchebureau te bewijzen. Het viel me op dat een rapport van de technische recherche ontbrak. Kennelijk had men technisch onderzoek niet nodig geacht. Maar de zaak was dan ook zo eenvoudig, zelfmoord zo voor de hand liggend, dat ik niet zag hoe we onze opdrachtgever tevreden konden stellen. Was dit inderdaad een geval van een nabestaande die niet kon leven met de gedachte dat een vader zelfmoord had gepleegd?

De agenten verklaarden dat de zaak op zaterdag 13 februari was aangebracht door de hoogbejaarde buurvrouw van Albert Meijer, de vader van onze opdrachtgever. Zij was op haar beurt vanuit Frankrijk gebeld door Rosalinde Meijer-van Henegouwen, die vertelde dat ze al enkele keren tevergeefs had geprobeerd haar man te bereiken. Ze had de buurvrouw verzocht bij Albert te kijken of alles in orde was. Hoewel de buurvouw geen goede verstandhouding met haar zonderlinge buurman had, besloot ze aan dit verzoek gehoor te geven. Toen ze het erf betrad, ontdekte ze dat de achterdeur niet gesloten was en dat het huis overhoop gehaald was. Haar buurman trof ze nergens aan. Ze alarmeerde de politie.

Twee agenten reageerden op de oproep. Zij stelden vast dat er een dief in het huis was geweest die simpelweg kon binnenkomen doordat de achterdeur niet op slot was. Het tweetal ging daarna op zoek naar de bewoner van de villa. Een eindje achter het huis, verborgen in het bos, stuitten ze op de blokhut waarvan de deur muurvast gesloten was.

Al bij benadering wisten ze dat er iets vreselijk mis was, want er hing een penetrante lucht rond de hut. Ze klopten op de deur en riepen de naam van de bewoner. Er kwam geen reactie. Een van de agenten gluurde door het raampje en deed de gruwelijke ontdekking: op de betonnen vloer lag het ontbindende lijk van Albert Meijer.

Door het raampje kon de agent ook zien waarom de deur niet open kon: hij was aan de binnenzijde vergrendeld. Omdat het enige raampje ook niet geopend kon worden, hadden de agenten geen andere keus dan de deur te forceren. De lijkschouwer die daarna de blokhut betrad, stelde vast dat Meijer door een schot hagel was omgekomen. Het wapen, een dubbelloops jachtgeweer, lag naast het ontbindende lijk, een vinger nog op de trekker. Een vol en een leeg patroon zaten in het wapen. De patholoog-anatoom bevestigde daarna dat er kruitresten op de hand van Meijer waren. Met andere woorden, de dichter had het dodelijke schot zelf gelost.

Er kon dus geen twijfel bestaan dat dit zelfmoord was. De agenten die het lichaam hadden gevonden, deden in de hut nog twee ontdekkingen die deze conclusie onderstreepten. Tegen de wand hingen, met punaises vastgepind, een kaartje en een bankafschrift. Het kaartje was afkomstig uit Frankrijk, verstuurd door Rosalinde Meijer. Zij schreef haar man dat ze niet meer van hem hield en dat hij niet naar Frankrijk hoefde te komen. Het afschrift was van Albert Meijers betaalrekening, waarvan het saldo negatief was. Beide bewijsstukken leken een verklaring voor het motief voor zelfmoord.

Rosalinde Meijer verklaarde later, toen ze voor de afhandeling naar Nederland kwam, dat ze haar man inderdaad een kaartje had gestuurd kort nadat ze half oktober in Frankrijk was aangekomen. Dat hij rood stond, was haar ook bekend. Na de ontvangst van het afschrift had Albert haar gebeld en geëist dat ze leefgeld zou overmaken, zoals ze elke maand deed. Haar echtgenoot was vreselijk tekeer gegaan omdat ze er later mee was dan anders. Dat was de laatste keer dat ze hem had gesproken. Dat boze telefoongesprek was de aanleiding om hem het kaartje te sturen. Niettemin had ze op de eerste november weer geld overgemaakt.

De rechercheur die de dood van Albert Meijer onderzocht, kon op basis van deze gegevens geen andere conclusie trekken dan dat de dichter zelfmoord had gepleegd. Hij kwam met aanvullende gegevens over het leven van Meijer, een oud-militair die in Libanon had gediend, daar getraumatiseerd raakte en sindsdien als dichter had geleefd. Maar zijn creatieve arbeid was geen groot succes. Er waren twee bundels uitgebracht, de laatste acht jaar geleden, gepresenteerd in een onbekende boekhandel in Amsterdam, de plek waar Meijer en Rosalinde van Henegouwen elkaar voor het eerst ontmoetten.

Na de laatste bundel had Meijer alleen nog gedichten op internet gepubliceerd, voornamelijk op zijn Facebookpagina. Het laatste gedicht, uitgekomen op 22 oktober, had slechts twee plichtmatige reacties opgeleverd, maar niet van zijn eigen zoon Cornelis. De rechercheur concludeerde hieruit dat Albert Meijer door het gebrek aan succes zwaarmoedig moest zijn geweest. Hij had zich door zijn familie en zijn vrouw verlaten gevoeld, waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. Wellicht had zijn Libanon-trauma daarbij ook een rol gespeeld. Doordat de villa maandenlang onbeheerd had gestaan, had een gelegenheidsdief de kans gegrepen de woning te doorzoeken. Het dossier werd gesloten.

Ik vond desondanks twee punten die mij opvielen. Ten eerste was er de dag van de zelfmoord. De agenten hadden in de overvolle buitenbrievenbus, die aan het begin van de oprijlaan stond, reclamefolders gevonden. Uit nader onderzoek bleek dat de oudste folders op 29 oktober waren bezorgd. Daaruit hadden de agenten de conclusie getrokken dat Albert Meijer die dag, of kort ervoor, suïcide had gepleegd. Die conclusie werd echter tegengesproken door de hoogbejaarde buurvrouw, die door recherche was gehoord.

Zij beweerde met grote stelligheid dat haar buurman op 5 november nog in leven was. Ze had hem weliswaar niet gezien, maar wel gehoord, omdat hij aan het snoeien was, zoals hij elk najaar deed. Ze had zijn motorzaag gehoord. Dat ze dit zo goed had onthouden, kwam omdat ze op die vijfde november haar verjaardag vierde en ze zich had gestoord aan de herrie. Maar ook in de dagen erna had ze hem aan het werk gehoord. Dat hij zijn brievenbus niet dagelijks had geleegd, verklaarde zij met de opmerking dat Albert Meijer nou eenmaal zo’n man was, een kluizenaar, wars van de normale mensenwereld.

Het tweede opvallende punt stond in de verklaring van Rosalinde Meijer-Van Henegouwen. Zij had verwonderd gereageerd toen de rechercheur haar confronteerde met het feit dat haar man de blokhutdeur van binnen had vergrendeld. Bij haar weten was er namelijk geen grendel. Toen de rechercheur hierop had doorgevraagd, had ze toegegeven dat ze hiervan allerminst zeker was. Haar excentrieke man stond haar nooit toe de blokhut te betreden omdat hij de hut als zijn privé-domein beschouwde, de enige plek waar hij zich ongestoord kon wijden aan het schrijven van gedichten. De rechercheur zag daarin de verklaring voor de aanwezigheid van de grendel, om iedereen buiten te sluiten.

Toen ik alles had doorgenomen, vroeg Robbie om een samenvatting.

‘Wat is jouw conclusie?’ vroeg hij toen hij mij had aangehoord.

‘Zelfmoord.’

‘Zeker?’

‘Wat zou het anders moeten zijn?’ reageerde ik schouderophalend. ‘Ik denk niet dat het zinvol is morgen naar de Veluwe te gaan. Die grendel op de deur is doorslaggevend, net als de kruitsporen op de hand. Albert Meijer heeft zichzelf omgebracht. Zijn zoon kan zich daarbij niet neerleggen, daarom kwam hij hier. Misschien ook omdat hij het zichzelf verwijt dat hij nooit omkeek naar zijn vader.’

‘Schuldgevoelens, dus.’ Robbie glimlachte. ‘Ik vraag het me af…’

‘Wat denk jij dan?’

‘Rancune. Het boterde niet tussen hem en zijn stiefmoeder. Het valt me op dat Rosalinde hem niet belde toen ze bij haar man geen gehoor kreeg, dat zegt iets over hun verhouding. Zij belde alleen de bejaarde buurvrouw. Hoorde je hoe verbitterd Cornelis Meijer klonk toen hij de erfenis ter sprake bracht? Mijn erfenis, zei hij. Hij heeft zelfs een advocaat in de arm genomen met wie hij hierover heeft gesproken. Rosalinde heeft zelf geen kinderen. Cornelis Meijer had wellicht gehoopt op een dag de enige erfgenaam te zijn van de villa en het tweede huis aan de Franse Rivièra. Door de zelfmoord van zijn vader kan Rosalinde hertrouwen en kan hij ernaar fluiten. Cornelis Meijer voelt de behoefte de dood van zijn vader in haar schoenen te schuiven. Toch vermoed ik dat hij financieel erop vooruit is gegaan.’

Ik keek Robbie niet-begrijpend aan.

‘Hoezo?’

‘Hij had het erover dat zijn vader enige tijd moest teren op het eigen vermogen van zijn eerste vrouw. Kennelijk was er zoveel spaargeld, dat Albert Meijer niet in aanmerking kwam voor een bijstandsuitkering. Zelfs als de moeder van Cornelis hem in een testament al het geld naliet, had Albert Meijer als weduwnaar zolang hij leefde het vruchtgebruik daarover. Zo is dat erfrechtelijk geregeld. Ook als hij dat geld heeft opgemaakt, kan zijn zoon Cornelis aanspraak maken op het bedrag uit het vermogen van Rosalinde, omdat zij in gemeenschap van goederen trouwde. Hij heeft dus baat bij de dood van zijn vader.’

‘Verdenk je hem?’ vroeg ik verwonderd.

Robbie Corbijn glimlachte en schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik vermoed dat onze opdrachtgever meer gebaat was bij de toekomstige scheiding waarop hij zinspeelde. Dan had zijn vader de helft gekregen, die Cornelis Meijer dan later zou hebben geërfd. Dat loopt hij nu mis, en daarover is hij verbitterd. Hij wil zijn stiefmoeder treffen. Nee, degene die het meest profiteert van de zelfmoord, is toch Rosalinde. Ik vraag me af…’

‘Ja?’

‘Waarom ze zo lang heeft gewacht voor ze de buurvrouw vroeg te gaan kijken. Vijf à zes maanden overwintert ze in Zuid-Frankrijk. Bijna vier maanden na de dood van haar man belt ze ineens de buurvrouw omdat ze hem al verschillende keren tevergeefs had gebeld. Waarom zo lang wachten? Waren de verhoudingen zo ernstig verstoord? Of zit er iets anders achter? Stel nou dat ze betrokken was bij het sterfgeval, zoals onze opdrachtgever denkt, dan wist ze dat hij dood in de blokhut lag. Dan had ze er belang bij dat het ontbindende lijk door iemand anders werd gevonden vóór ze uit Frankrijk terugkeerde, zodat ze het zelf niet hoefde te doen. Bovendien wekt ze de indruk dat ze volkomen onschuldig is, want zij was ver weg. Dat zou betekenen dat dit misschien toch geen zelfmoord was. Als we morgen naar de Veluwe gaan, ben ik vooral benieuwd naar de grendel die volgens jou zo doorslaggevend is.’

De volgende dag brak er een aarzelend zonnetje door het wolkendek toen we over de A1 naar de Veluwe reden. Tijdens de rit zei Robbie niets. Zijn wenkbrauwen waren diep gefronst. Zijn gedachten waren kennelijk bij die andere zaak, de verdwijning van Jan Willem de Geer, die hem in de greep hield. Pas bij het naderen van de Veluwe klaarde zijn gezicht op.

Tot zijn dood had Albert Meijer aan de oostkant van het uitgestrekte natuurgebied gewoond, een eindje buiten het dorp Epe. Na een rit van anderhalf uur reden we over een eenzame weg het bos in. Op ruime afstand van elkaar en van de weg stonden villa’s verscholen in het groen. Zo te zien waren blokhutten populair in Epe.

Het viel me op hoe de berm naast de weg was omgewoeld. Er lag zand op het wegdek. Toen ik hem erop wees, grinnikte Robbie Corbijn.

‘Wilde zwijnen,’ zei hij. ‘Ze hebben daar in deze omgeving veel last van. Tuinen die overhoop worden gehaald, boze burgers die in de clinch liggen met dierenactivisten die protesteren tegen de afschot van zwijnen.’

We reden stilzwijgend verder tot we een paaltje zagen met daarop het huisnummer. Ernaast stond een verkoopbord van een plaatselijke makelaar. Een oprijlaan, bedekt met een laag grind, voerde tussen huizenhoge rododendrons naar een fraaie villa met rieten dak. Bij de voordeur werden we opgewacht door een agent in uniform, stram en grijs, met wie Robbie had afgesproken. Hij was de diender die het lijk in de blokhut had ontdekt.

‘U bent ingehuurd door de zoon?’ vroeg de agent gespannen nadat we waren uitgestapt.

‘Wij handelen op zijn verzoek,’ gaf Robbie toe. ‘Maar we hebben momenteel geen reden aan te nemen dat de conclusie van de recherche onjuist is. We hebben het dossier gelezen. Het lijkt een uitgemaakte zaak.’

De agent haalde zichtbaar opgelucht adem.

‘Dan weet u ook dat Meijer zichzelf opsloot,’ zei hij. ‘U zult zien dat er geen andere mogelijkheid is.’ Opeens lachte de agent. ‘En als het iets anders is geweest, had ik beter een ander vak kunnen leren!’

‘Klopt het dat er geen sporenonderzoek is verricht?’

‘Dat was overbodig.’

De agent wilde ons voorgaan naar de blokhut, maar Robbie hield hem tegen. Hij vroeg of we eerst een kijkje in de villa mochten nemen. De agent stemde daarmee in. Hij nam ons mee naar de achterkant. Tegen de achtergevel stond een bescheiden stapeltje, donkerverkleurde haardblokken, overkapt door het rietendak. De agent ontsloot de achterdeur en liet ons binnen. Daar vertelde hij dat de weduwe opruimwerkzaamheden had laten verrichten. De rotzooi die de gelegenheidsdief had achtergelaten, was verwijderd en alle persoonlijke eigendommen die de weduwe wilde houden, had ze na de begrafenis meegenomen naar Frankrijk. Het interieur was echter grotendeels intact.

Robbie liep door naar de keuken. Daar opende hij de koelkast en haalde er een opgebolde melkkan uit waarin nog een bodempje melk zat, smerig verkleurd door het rottingsproces. Op de blauwe dop stond de houdbaarheidsdatum, 3 november. Robbie bekeek de andere producten in de koelkast, knikte toen tevreden en sloot de deur.

‘En nu de blokhut.’

Achter het huis voerde een onverhard tuinpaadje naar het bos. Er was tussen de bomen een smalle doorgang waardoor we de blokhut al in de verte konden zien. De hut stond op een open plek met een diameter van twintig meter, omringd door hoge, oude beukenbomen en een paar berken. De grond was bedekt met een dikke laag herfstbladeren, die onder onze voetstappen ritselden. De hut zag er verweerd uit en had een kubusvorm onder een laag zadeldak. Aan de kant van de villa was het enige raampje, bestaande uit een gekruist raamwerk en vier groezelige ruitjes. De deur, aan de rechterkant, stond op een kiertje open.

‘Ik ga niet naar binnen,’ zei de agent met opgetrokken neus.

Robbie Corbijn trok de deur verder open en betrad de hut. Ik volgde met dichtgeknepen neus want de ontbindingslucht die er hing was nog altijd zeer smerig. Het was een macabere plek die we betraden. Robbie scheen er weinig last van te hebben. Hij keek op zijn gemak rond. Er was een bureau, geplaatst voor het raam, met een eenvoudige houten stoel eronder geschoven. Hier had de dichter zitten werken, met zicht op de villa. In een bureaula vond Robbie een schrijfblok, pennen en een doosje met hagelpatronen. Het was allemaal zoals het dossier het had beschreven. Op de betonnen vloer tekende zich een donkere plek af waar het lijk had liggen vergaan.

Veel aandacht schonk Robbie aan de roestvrijstalen grendel. Anders dan de hut was de grendel gloednieuw. De koperkleurige schroeven waarmee hij in de houten wand was bevestigd, glommen van nieuwheid. Maar de schroeven waren half uit het hout getrokken doordat de deur door de twee agenten was geforceerd. Robbie informeerde hiernaar bij de agent, die vertelde hoe dat in z’n werk was gegaan. Door het raampje had hij gezien dat de deur aan de binnenzijde was vergrendeld en dat de grendel stevig aan de wand was verankerd. Met een goedgemikte trap was de deur geopend.

‘Het is onmogelijk de deur van buiten te vergrendelen,’ zei de agent, op enige afstand van de deuropening. ‘En dat zou gebeurd moeten zijn als het moord was. Nee, door die grendel is er geen andere mogelijkheid dan zelfmoord, dat hadden we meteen in de gaten. Pas toen zagen we dat kaartje en het afschrift.’

‘Een uitgemaakte zaak,’ concludeerde Robbie.

‘Precies.’

‘Waar hingen dat kaartje en het afschrift?’

‘Rechts naast het raam.’

Robbie Corbijn knikte. Hij ging naar buiten en keek om zich heen, naar de kale takken van de bomen die de open plek omcirkelden.

‘Op de dag dat Albert Meijer zichzelf van het leven beroofde, waren de bomen vermoedelijk nog niet kaal.’

‘Klopt,’ zei de agent. ‘Het meeste blad kwam half november van de bomen.’

‘Dan lijkt de plaats delict niet meer op hoe het toen was. Ik zou weleens willen weten wat er onder dit bladtapijt is te zien. Ik heb het idee dat dit onthullend kan zijn. Misschien kan ik een bladblazer lenen?’

‘Ik zal eens vragen bij de buren,’ bood de agent aan.

Hij kwam na vijf minuten terug met het gevraagde apparaat. Robbie begon de bladeren te verjagen met de krachtige luchtstroom uit de blazer. Hoog stoven bladeren en een paar spierwitte veren op, waarna de grond eronder langzaam tevoorschijn kwam. Dit bleek inderdaad onthullend. Het leek alsof een kudde wilde zwijnen er had huisgehouden. De grond rond de hut, ooit bedekt met een keurig grasveld, was volledig omgewoeld. Dikke kluiten gras lagen wanordelijk door en over elkaar. Hier en daar lagen, tussen de eikels, rode hagelpatronen. Tientallen. Allemaal leeggeschoten.

Maar als Robbie had gehoopt voetsporen te zien, dan werd hij teleurgesteld. Er was te veel tijd verstreken. Harde winterregens hadden alles weggevaagd. De enige schoenafdrukken die zich in de grond aftekenden, waren van de mensen die na de melding van de bejaarde buurvrouw ter plaatse waren gekomen: de agenten, de schouwarts, de rechercheur die het onderzoek verrichtte, en onze sporen.

Robbie ging op de dikke stronk van een eikenboom zitten en keek peinzend naar het veld en de hut voor hem. Na vijf minuten stond hij op en maakte met zijn smartphone enkele foto’s.

‘Nu wil ik de buurvrouw spreken.’

De oude dame kon ons weinig vertellen wat we al niet wisten. Ze kende haar buurvrouw, Rosalinde Meijer-Van Henegouwen, maar sinds haar huwelijk met Albert Meijer was het contact verwaterd. De oorzaak was het gedrag van Meijer, die contact niet op prijs scheen te stellen, die bezoekers wegkeek. In de buurt werd er negatief over hem gepraat. Als hij bij zijn werk werd gestoord, kon hij vreselijk tekeer gaan. Dat hij een blokhut had laten bouwen, was haar wel bekend. Ze had echter, toen Rosalinde Meijer haar vanuit Frankrijk belde, niet de moeite genomen daar een kijkje te nemen.

‘Zodra ik zag dat er een dief in de woning was geweest,’ vertelde ze, ‘durfde ik niet verder te gaan.’

Ze had Meijer voor het laatst eind oktober gezien. Ze waren allebei in het dorp om boodschappen te doen. In de supermarkt hadden ze gedaan alsof ze elkaar niet zagen. Het laatste wat de buurvrouw van hem hoorde, waren de werkzaamheden die hij verrichtte in de eerste week van november, waaronder op haar verjaardag, maar ook in de dagen erna. Zelf had ze in die dagen ook veel buiten doorgebracht. Eind oktober was er een herfststorm over de Veluwe getrokken waardoor haar tuin bezaaid lag met afgerukte takken.

De buurvrouw meende dat Albert Meijer zelfmoord had gepleegd om wraak te nemen op Rosalinde, omdat zij hem had verlaten. Met zijn daad wilde hij haar een schuldgevoel bezorgen. Dat was ook haar verklaring voor het feit dat Rosalinde had besloten de villa te koop te zetten: de weduwe wilde vergeten wat er was gebeurd. Tot slot sprak de buurvrouw de wens uit dat ze leukere buren zou krijgen.

We namen afscheid en bedankten de agent voor de begeleiding. Robbie reed naar een restaurant in het dorp om een broodje te eten. Mijn werkgever scheen zijn belangstelling voor de zaak, die inderdaad uitgemaakt leek, verloren te hebben. Terwijl we wachtten op onze bestellingen, pakte hij een paar kranten die op de bar lagen en begon ze aandachtig door te nemen. Na tien minuten gooide hij ze verveeld van zich af. Hij graaide in zijn jaszak en haalde zijn smartphone tevoorschijn.

‘Het is dus toch zelfmoord,’ merkte ik op.

Robbies vingers gingen vlug over het beeldscherm. Hij glimlachte.

‘Ik ben bang dat de agent beter een ander vak had kunnen leren.’

‘Hoezo? Is het dan moord?’

De serveerster kwam met onze broodjes en koffie. Toen ze van ons tafeltje was weggelopen, legde Robbie zijn smartphone neer en keek me aan.

‘Ik ben er vrijwel zeker van dat het geen zelfmoord is. Ik ben alleen nog bezig met het verzamelen van bewijs.’ Hij pakte zijn smartphone weer op. ‘Terwijl jij je broodje opeet, rond ik de zaak wel even af.’

‘Bluf!’

Robbie zei niets, grijnsde alleen.

‘Wie is dan de dader? Cornelis Meijer of de weduwe?’

‘Geen van beide.’

‘Wie dan?’

‘Ik heb werkelijk geen idee!’ Hij grinnikte. ‘Ik denk dat het iemand was die Albert Meijer niet persoonlijk kende, of in elk geval niet goed kende. Maar met een beetje geluk weet ik over enkele ogenblikken wie deze mysterieuze dader was. Dat jij het niet inziet, wijt ik aan je gebrek aan ervaring.’

‘Maar hoe kan het iets anders zijn dan zelfmoord?’ reageerde ik gefrustreerd. ‘Ik heb hetzelfde gezien als jij. De grendel zat op de deur en het raam kon niet worden geopend. De zaak is zo simpel als mogelijk.’

‘Ah, ja, de doorslaggevende grendel! Dat is het sluitstuk van dit meesterwerk. Deze dader is bijzonder sluw te werk gegaan. Zonder de grendel kon iedereen de blokhut in- of uitlopen, maar de grendel zat erop, dus hoe verklaar je dat? Bedenk dat de grendel onlangs was aangebracht, dat vind ik veelzeggend. Waarom zou Albert Meijer dat doen, terwijl niemand hem daar bezocht en zijn vrouw maandenlang aan de Franse Rivièra zat?’

‘Omdat hij nou eenmaal een zonderlinge man was?’

Robbie schudde zijn hoofd. ‘Ik denk dat de grendel door de dader is aangebracht. Mét grendel is zelfmoord de conclusie, zónder houdt de mogelijkheid van moord open. Maar dat er iemand was, kun je afleiden uit de woorden van de buurvrouw. Ze hoorde haar buurman snoeiwerkzaamheden verrichten na de storm van eind oktober. Dat deed hij dagen achtereen. Toch is het merkwaardig dat hij nooit de folders uit de brievenbus haalde. En hij haalde geen boodschappen. De melk was namelijk bijna op en op 5 november al twee dagen over datum. Je zou verwachten dat hij weer boodschappen had gehaald als hij ook na 5 november in het bos werkte.’

‘Maar zijn geld was toch op?’

‘Zijn banksaldo was enige tijd negatief. Maar op 1 november had Rosalinde weer geld overgemaakt. Dus, als hij toen nog geleefd had, had hij weer boodschappen kunnen halen.’

‘Wat wil jij dan suggereren?’

‘Dat kun je zelf wel bedenken, Lowina.’

‘Je bedoelt,’ zei ik aarzelend, ‘dat de buurvrouw iemand anders aan het werk hoorde?’

Robbie Corbijn knikte enthousiast.

‘Denk je echt,’ ging ik verder, ‘dat iemand Albert Meijer vermoordde en daarna doodleuk dagenlang in diens tuin werkte?’

‘Dat denk ik inderdaad.’

‘Maar dat is toch bespottelijk! Welke moordenaar doet nou zoiets?’

‘Toch heeft deze dader het gedaan, dat zal ik zo meteen aantonen. En het is volkomen logisch. Hij deed het om sporen uit te wissen en daarvoor was het noodzakelijk snoeiwerk te verrichten. Ik zal proberen de omstandigheden te schetsen. Als je het eenmaal weet, Lowina, is het eigenlijk belachelijk simpel. Activeer je geest! Probeer het voor je te zien. Denk aan de omgewoelde grond rondom de hut, alsof een kudde wilde zwijnen er heeft huisgehouden, op zoek naar voedsel. Toch lagen er nog volop eikels, waar die beesten juist verzot op zijn. Nee, ik denk dat de zwijnen die plek meden uit angst afgeschoten te worden. Denk aan alle lege hagelpatronen.’

‘Wat is dan de oorzaak van de omgewoelde grond?’

‘Je hebt geen idee?’

‘Nee.’

‘Het is de storm van eind oktober.’

‘Ik zie niet hoe…’ begon ik.

Robbie viel me in de rede. ‘Denk terug aan wat Cornelis Meijer ons vertelde. Hij had zijn vader slechts één keer opgezocht, drie jaar geleden. Wat zei hij over de laatste keer dat hij hem zag?’

‘Zijn vader liep het pad af naar de blokhut, opende de deur en…’

Ik viel stil. Robbie nam een slok van zijn koffie.

‘Zie je het nu?’ vroeg hij met een grijns toen hij het kopje neerzette.

‘Lieve hemel, je hebt gelijk,’ zei ik, met kippenvel op mijn armen.

In gedachten zag ik het onverharde tuinpaadje weer voor me, het doorkijkje naar de hut. Ik rook weer de indringende geur van ontbinding. Ik zag het enige raam met de groezelige ruitjes waardoor de agent zijn macabere ontdekking had gedaan.

‘Dat is vreemd,’ zei ik. ‘Toen wij ernaar toe liepen, zat de deur in de zijkant van de hut, niet aan de voorzijde, terwijl Meijer zegt dat hij bij de villa stond. Alleen via het smalle paadje was de hut te zien, zodat je alleen de voorzijde ziet. Hij zag hoe zijn vader de deur van de blokhut achter zich dichttrok. Dat kan hij vanaf de villa nooit gezien hebben. Maar kan dat niet gewoon een kwestie van beleving zijn? In zijn herinnering zag Cornelis Meijer zijn vader de deur achter zich dichttrekken. Zijn geheugen laat hem na drie jaar in de steek.’

‘Als er geen andere aanwijzingen waren, dan was dat een afdoende verklaring,’ gaf Robbie toe. ‘Maar dan denk ik weer aan de omgewoelde grond, rondom de hut. Herinner je nog de bomen die de open plek omcirkelden?’

‘Ja.’

‘Welke boomsoorten zag je?’

‘Beukenbomen,’ zei ik. ‘En berken.’

‘En een eikenboom?’

‘Nee.’

‘Toch lagen er eikels op de grond. Hoe kwamen die dan daar?’

‘Nu je het zegt, ja, wat vreemd! Dan moet er een eikenboom zijn geweest.’

‘Ik heb een tijdje op een boomstronk gezeten voor ik besefte dat ik boven op het antwoord zat. Letterlijk, want het was de stronk van een oude eikenboom! In een keer werd me duidelijk wat er was gebeurd. Die eikenboom legde tijdens de storm het loodje, brak af als een lucifershoutje, viel precies op de blokhut, die daardoor instortte. Takken van de kroon boorden zich ook overal rondom in de grond. Toen Albert Meijer met opruimen begon, trok hij de takken uit de grond, waardoor het grasveld er tenslotte omgewoeld uitzag. Tijdens de werkzaamheden werd hij omgebracht.’

‘Door wie?’

‘Door iemand die een identieke blokhut bouwde om zijn daad te maskeren,’ zei Robbie. ‘Cornelis Meijer is weliswaar timmerman, maar hij komt niet in aanmerking. De dader was iemand die Albert Meijer niet persoonlijk kende, waardoor hij niet wist aan welke kant de deur, aan welke kant het raam moest komen. Er was alleen een betonnen vloer en de ruïne van de eerste blokhut. De tweede blokhut die de moordenaar bouwde was niet nieuw, anders had de politie wel onraad geroken. De dader beschikte dus over een gebruikt exemplaar dat precies dezelfde afmetingen heeft.’

‘Waarom zou iemand zoveel moeite doen?’

Robbie haalde de schouders op. ‘Ik veronderstel dat een buurtbewoner hem gezien heeft toen hij met een kwaad hoofd het erf betrad. Let wel, niemand bezocht Albert Meijer, dus dat viel op. Als daarna het lichaam was gevonden, zou iedereen denken aan moord. De getuige had zich gemeld en dan zou de dader de hoofdverdachte in een moordonderzoek zijn. Nee, het moest op zelfmoord lijken. Een ingenieuze truc om de waarheid te verhullen. De dader moest de resten van de afgeknapte boom verwijderen, waarvoor hij de motorzaag gebruikte die door de buurvrouw werd gehoord. Het zaagsel en het hout werden door hem opgeruimd, en waarschijnlijk ‘s nachts afgevoerd zodat niemand het merkte. De dader vond in de villa dat kaartje van Rosalinde en het bankafschrift.

In de plaatselijke krant zag ik een advertentie van een tuincentrum dat blokhutten als bouwpakket te koop aanbiedt. Allemaal met dezelfde afmetingen. Je ziet ze overal in deze omgeving. Maar dat zijn nieuwe hutten die hij niet kon gebruiken want dan had iedereen het bedrog doorzien. Wat hij nodig had, was een oude hut. Nu raadpleeg ik oude edities van dezelfde krant wat er zoal door particulieren te koop wordt aangeboden.’ Robbie hield zijn smartphone omhoog. ‘Kijk hier heb ik iets, iemand biedt een tweedehands tuinhuisje te koop aan. Demontabel. Aangeboden in de krant van eind oktober vorig jaar. Zou dat het zijn? Er staat een telefoonnummer bij.’

Robbie maakte een notitie. Met de ellebogen op tafel hield hij de smartphone voor zich en tuurde weer naar het scherm. Vliegensvlug gingen zijn vingers erover heen. Ik begon aan mijn broodje.

‘In de editie van exact een week later staat deze advertentie niet,’ zei Robbie terwijl hij de smartphone iets liet zakken om mij aan te kijken. ‘Zou de blokhut toen verkocht zijn? Even verder kijken. En nog een week later staat er een aanbieding van haardhout. Eikenhout, staat erbij, plus naam en adres van de verkoper. Iemand aan dezelfde weg als de brave Albert. Dat zou weleens onze dader kunnen zijn.’

‘Hoezo?’

‘Je hebt de dikke stronk gezien van de eikenboom die afknapte. Die boom moet een flinke hoeveelheid hout hebben opgeleverd, maar zag jij bij het huis zoveel hout opgestapeld? Ik niet. Dat was alleen een geringe hoeveelheid haardhout, donker verkleurd van ouderdom, overgebleven uit het vorige seizoen. De dader moest van al het eikenhout afkomen.’ Robbie grinnikte. ‘Hij had de haardblokken bij de villa kunnen opstapelen. Maar hij dacht er nog even een slaatje uit te slaan, uit pure hebzucht, en dat heeft hem verraden.’

Robbie Corbijn kreeg gelijk. Hij belde degene die het tuinhuisje te koop had aangeboden, die bevestigde dat het om een blokhut ging die bij hem in de tuin had gestaan. Begin november vorig jaar had hij de hut verkocht. De verkoper wilde de naam van de koper niet noemen, maar toen Robbie de naam noemde van de aanbieder van haardhout, reageerde de ander bevestigend.

‘Het enige wat we nu nog hoeven te doen,’ zei Robbie toen hij de verbinding had verbroken, ‘is nagaan of de verkoper van haardhout die blokhut nog heeft. Ik vermoed dat hij hem niet op zijn eigen erf heeft opgebouwd. Hij heeft de muren rond het lijk opgetrokken, de deur gesloten, een grendel aangebracht, en als laatste plaatste hij het dak erop. Ik denk dat als de hut nader was onderzocht, aangetoond was dat het dak het laatst gemonteerd werd. Maar niemand kwam op het idee dat er een andere hut stond, omdat er al vijf jaar precies zo’n blokhut had gestaan. En als de recherche in de hut sporenonderzoek had verricht, had men ontdekt dat Albert Meijer daarin niet was omgebracht.’

Gezeten aan ons tafeltje begon Robbie Corbijn zijn zaak tegen de verdachte verder op te bouwen. Hij zocht internet af en deed nieuwe ontdekkingen. Hij herinnerde mij aan de spierwitte veren die hij met de herfstbladeren in de lucht had geblazen. Terwijl hij af en toe een hap van zijn broodje nam, begon Robbie hardop een theorie te formuleren. Hij schetste voor mijn ogen een griezelig echt beeld van een tragische confrontatie tussen twee mannen, Albert Meijer met zijn jachtgeweer, de ander kwaad op hem vanwege een onrecht dat Meijer had begaan. Er ontstond een worsteling om het wapen dat de oorzaak van het conflict was, het geweer ging af.

Het was geen moord. Het was een ongeluk, maar het zag eruit als erger dan dat. Het was een vreselijk gezicht, het lijk waarvan het hoofd door het schot hagel gruwelijk was verminkt. De dader, vol afschuw door wat hij had aangericht, zocht een manier om zijn daad te verhullen. Een plan kwam in hem op zodat niemand zou weten wat hij had gedaan. Het moest op zelfmoord lijken.

Toen we aan het eind van de middag naar Leiden terugreden, had Robbie op alle punten gelijk gekregen. De dader was een duivenmelker, lid van de plaatselijke postduivenvereniging, die eens per dag zijn witte duiven een uurtje liet vliegen. Op een dag was zijn beste duif, waarmee hij verschillende prijzen had gewonnen en waarmee hij in de krant had gestaan, niet teruggekeerd. Hij had nog geen vermoeden van wat er aan de hand was, tot er een paar dagen later weer een duif verdween en hij schoten hoorde. Hij ging op onderzoek uit en vond zijn dode duiven en de man die ze had geschoten omdat hij zich stoorde aan hun koerende geluiden. Er ontstond een worsteling…

De dader had inmiddels bekend en was door de politie ingerekend.

‘Achteraf was het een simpele zaak, leuk voor tussendoor,’ sprak Robbie Corbijn luchtig terwijl hij op de A1 met nonchalant gemak een lastige inhaalmanoeuvre maakte. ‘De sporen waren verser dan ik gewend ben.’

Maar ik zag naast me een andere Robbie dan die van gisterochtend. Zijn wangen hadden kleur gekregen en hij sprak opgetogen over het onderzoek naar de verdwijning van Jan Willem de Geer. Hij begon er weer in te geloven dat hij die zaak kon oplossen.

Dit is het eerste van de tien mysteries. Alles lezen? Bestel dan vandaag nog De mysteries van Robbie Corbijn.

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privé-detective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privé-detective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers. 
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | verschijnt september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | verschijnt november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | verschijnt december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | verschijnt januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | verschijnt februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | verschijnt juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | verschijnt oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | verschijnt april 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privé-detective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 12,50 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

“Een degelijke collectie hedendaagse detectiveverhalen in klassieke vorm” - Beneath the stains of time

“De verhalen zijn allen lekker om te lezen en kennen toch vaak een verrassende plot. Anne van Doorn krijgt het voor elkaar toch steeds weer met een uitkomst van een mysterie te komen die absoluut niet zomaar voor de hand ligt” - Thrillzone.nl

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries | 46.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715029 | oktober 2017 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Ik kan niet ontkennen dat ik een tikkeltje chauvinistische trots voel dat mijn land een schrijver heeft voortgebracht, in de huidige tijd, die schrijft in de traditie van Doyle, Christie en Carr. Ik voel me van binnen helemaal vorstelijk. Dus, ja, ik heb erg genoten van deze vijf verhalen.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries | 45.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715128 | maart 2018 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privé-detective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door: 

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer. 

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op: 

www.e-pulp.nl