De blikvanger

M.P.O. BOOKS

De blikvanger is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2019 M.P.O. Books & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-37-1 (e-book)

ISBN: 978-90-86060-24-5 (paperback)

NUR 332

www.e-pulp.nl

www.mpobooks.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Bij verstek veroordeeld

De bloedzuiger

Gedragen haat

De blikvanger

De laatste kans

Dodelijke hobby

De dood van Callista de Vries

Een afgesloten huis

Cruise control

Schrijven is... Een afgesloten huis

Meer informatie op mpobooks.nl.

Proloog

Op het eerste gezicht leek er niets mis te zijn. Alles was heel normaal: een bushalte aan de rand van het dorp; waar de provinciale weg een flauwe boog langs het laatste park beschreef voor het de donkere bossen in verdween. Het was laat op de avond. Straatlantaarns verspreidden een oranje gloed. Slechts een enkele auto passeerde.

Sebastiaan Kingma stapte opgewekt uit de bus die hem van station Driebergen-Zeist naar de halte had gebracht. Hij had een goede reden om blij te zijn. In Doorn zou hij een oude bekende ontmoeten. Met dat aangename vooruitzicht zette hij zijn zorgen van zich af. Met een zwaai gooide hij de tas op zijn rug zoals hij vroeger deed toen hij nog aan de medische faculteit studeerde. Hij had het indertijd heerlijk gevonden om zich voor te doen als een stoere bink. Nu had hij fysiek vertoon niet meer nodig om indruk op anderen te maken, dat deed zijn vak en zijn positie binnen de gemeenschap wel. De deuren klapten achter hem dicht en de bus trok daarna met veel geronk en rook op. Sebastiaan was alleen. Nog een kleine wandeling en hij was op zijn bestemming.

Dat er wél iets aan de hand was, bleek al snel.

Verrast keek hij op. Hij hoorde geritsel. Precies achter de halte bevond zich een verwilderde tuin. Hij had hem al eens bij daglicht gezien. Het was de voormalige overtuin van een villa die aan de andere kant van de provinciale weg had gestaan. Villa Boschoord. Het huis was eind jaren tachtig afgebroken en alleen de voormalige overtuin herinnerde aan het verleden, hoe verwaarloosd hij ook was. Eigenlijk was dat ontzettend jammer. Als hij, Sebastiaan, dit stukje grond in bezit had, zou hij de allure van de vroegere tuin doen herleven! Want als hij geen geneeskunde was gaan studeren, had hij voor de studie biologie gekozen. De natuur was zijn passie.

Het eerste wat hij zag, was de beweging. In het licht van de straatlantaarns ontdekte hij een schim. Daarna de bespottelijke gele handschoenen. Het waren rubberen handschoenen die zijn moeder vroeger bij de afwas gebruikte, omdat haar gevoelige handen niet tegen het zeepsop konden. Handschoenen en schim kwamen zijn kant op. Een zaklantaarn floepte aan, vastgehouden door de ene handschoen, terwijl de andere hem wenkte.

Toen herkende hij de man.

Zonder zich te bedenken stapte Sebastiaan Kingma over het lage, smeedijzeren hekwerk. Zijn schoenen werden omringd door varens met hun ontrollende bladeren. Het was voorjaar. Dankzij recente regen schoot alles nu uit de vochtige bosgrond op. Als het niet zo donker was, zou hij zich gebukt hebben om te kijken welke soorten hier groeiden. In zo’n verwaarloosde tuin hadden planten vrij spel. Misschien zou hij er zeldzame soorten aantreffen.

‘Wat doe jij hier?’

‘Ssst!’ siste de man. ‘We zijn op privé-terrein.’

‘Wat doe jij hier dan?’

‘Dat zou ik jou ook kunnen vragen. Moet je niet in Rhenen zijn?’

‘Morgen.’

‘Moet je komen kijken. Er is daar beneden een vijvertje.’ Hij zwaaide met de zaklamp. ‘Er is daar zonnedauw!’

De interesse van Sebastiaan Kingma was gewekt.

Dus daar was de ander mee bezig! Sebastiaan had nooit geweten dat hij zich ook in planten interesseerde. Maar hij leek er wel verstand van te hebben. In elk geval meer dan de gemiddelde Nederlander. Die wist niet eens dat zonnedauw een plantje was. Een heel bijzonder vleesetend plantje. De wetenschappelijke benaming van de ronde zonnedauw, die in Nederland voorkwam, was Drosera rotundifolia.

De tuin liep aan drie zijden trechtervormig naar beneden. In de diepte, overschaduwd door de woekerende rododendronstruiken aan de overzijde, lag het vijvertje. Maar dit was niet echt de biotoop waar je zo’n zeldzaam plantje als de zonnedauw normaal kon verwachten. Sebastiaan wist dat die van voedselarme grond hield. Daarom was het juist een vleesetende plant, omdat het de benodigde stikstof niet uit de arme grond kon onttrekken, wel uit de vliegjes die hij wist te verstrikken. Of was het plantje hier toch? Adam & Eva heette de plek in de volksmond. Een klein paradijsje was het zeker. Zonnedauw!

Hij liet de ander voorgaan uit angst dat hij zelf in het donker het kwetsbare plantje zou vertrappen. Het heen en weer zwaaiende zaklamplicht bescheen nog niets anders dan bosgrond en varens. Tot ze de waterkant bereikten. Het licht flitste even over de stenen fundering die onder de rododendrons verborgen was. Daarop hadden vroeger twee beelden gestaan die Azië en Amerika hadden moeten voorstellen. Niet Adam en Eva, zoals men vroeger in het dorp had gedacht, omdat het naaktbeelden waren. Aan die foute benaming ontleende deze plek zijn bijnaam. De beelden waren in de jaren zeventig weggehaald nadat de toenmalige eigenaars van Boschoord naar Waalwijk waren verhuisd.

Gebiologeerd tuurde Sebastiaan de waterkant af. Was het mogelijk dat het vleesetende plantje hier groeide. Waar dan?

De klap viel voordat hij de vraag hardop kon stellen.

Er zat te weinig kracht achter om hem van het bewustzijn te beroven, maar genoeg om hem uit het evenwicht te brengen. Hij viel voorover, het water in. Hij wilde overeind komen. Het volgende moment voelde hij hoe rubberen vingers zijn hoofd naar beneden duwden, het water in. De ander wilde hem verdrinken!

Sebastiaan begon onmiddellijk tegen te spartelen. Het viel niet mee. De ander was sterker dan hij had gedacht. Hij voelde het koude water, de bagger die zijn neusgaten vulde en het gewicht van de ander en de zware rugtas die hem met hulp van de zwaartekracht naar beneden drukten. Zijn armen ploegden in het rond, tevergeefs op zoek naar houvast. Hij bracht alleen het water in beroering. Zijn handen voelden rottend blad, takken, modder. De vijver van vroeger was dichtgeslibd met blad van de bomen. Wat stom om te denken dat op deze natuurlijke compost zonnedauw zou gedijen!

Met alle kracht die in hem zat, lukte het hem even zijn hoofd boven water te krijgen. Hij hapte naar adem. Adem die hij nodig had om te kunnen winnen. Maar wat hij inhaleerde, was het stinkende gas dat hij uit de diepte van de vijver losgewoeld had. Dikke bellen moerasgas vulden zijn longen.

Vrijwel meteen verdubbelde de ander zijn krachten en viel Sebastiaan met zijn hoofd hard in het water terug. Zijn hoofd had iets geraakt. Een boomtak? Weer zocht hij iets om zich tegen af te zetten. Maar het besef begon nu tot hem door te dringen dat het een hopeloos verzet was. De ander was aan de winnende hand. De zuurstof in zijn bloed raakte op. Hij hoorde in zijn oren het bonken van zijn hart. Het begon hem te duizelen. Zijn spieren verslapten.

Nu begon hij in paniek te raken. Hij ging dood. Waarom had hij de ander vertrouwd? Waarom had hij zich in het donker door zo’n lulsmoes naar het water laten lokken? Zonnedauw! Alsof de ander daar verstand van had!

Geleidelijk voelde hij hoe zijn krachten afnamen. Zijn hart bleef bonken in zijn oren. Tevergeefs pompte zijn hart het bloed door zijn slagaderen. Er was te weinig zuurstof. Het was donker, koud, en het gevoel in zijn lichaam begon nu langzaam weg te vloeien.

Een halve minuut later was het afgelopen.

Donderdag 29 mei

De blikvanger stond midden in de vier meter brede strook, die de provinciale weg van het geasfalteerde fietspad scheidde. Het was een reusachtig schepnet, groot genoeg om er een flinke snoek mee te vangen, hoewel het duidelijk was dat het daar niet voor bedoeld was. Wat bij een schepnet de steel is, was hier een dikke metalen stang die rechtop uit de grond stak.

Het net was een jaar geleden geplaatst, aan het begin van het nieuwe schooljaar, als onderdeel van een campagne tegen zwerfafval. Vooral fietsende scholieren onderweg van school naar huis (of andersom) hadden tot dan toe de gewoonte lege chipszakken, snoeppapiertjes en blikjes achteloos van zich af te werpen. De bermen lagen daardoor altijd bezaaid met troep. Het net was een ludieke actie om dat te voorkomen. De opzet was gedeeltelijk geslaagd, want het zwerfafval leek iets te zijn afgenomen.

Het vangnet zat ook nu vol. Vooral blikjes en drinkpakjes belandden erin. Op een wit bordje boven het net stond daarom heel toepasselijk: BLIKVANGER. Eigenlijk waren de mazen te groot voor het kleinere afval, dat er precies tussendoor viel en de grond rondom de blikvanger had bevuild. Of lag de troep op de grond omdat het vangnet te ver van het fietspad stond zodat het lichte afval er te gemakkelijk naast gegooid werd?

In elk geval waren de mazen niet te groot voor het druipende lijk dat in het net hing.

Met een behaaglijk gevoel werd rechercheur Ronald Bloem wakker. Hij had het gevoel dat hij nog wel een halfjaar zou kunnen blijven liggen. Hij lag op zijn linkerzij. Zo kon hij de verlichte display van de wekkerradio op zijn nachtkastje zien. Hij had nog anderhalf uur, voor hij naar zijn werk in Veenendaal moest.

Vaag was hij zich bewust van de aanwezigheid van Dominique. Gisteravond was hij met haar naar de bioscoop geweest. Het was voor het eerst sinds ze van hun vakantie terug waren dat ze uit waren gegaan. Ze waren amper uit Thailand terug of zijn meerdere Bram Petersen belde dat er een onderzoek gaande was naar een dodelijke steekpartij. Vervolgens had Bloem drie dagen achtereen overuren gemaakt. Soms twijfelde hij of hij met dit werk wilde doorgaan. Het was inspannend werk, met onregelmatige werktijden. Dominique was daar in elk geval niet blij mee. Maar gisteren was het onderzoek onverwacht snel afgesloten en kon hij weer zelf bepalen wat hij met zijn vrije tijd deed.

Terwijl hij zich op zijn andere zij draaide, hoorde hij het zware ademhalen van zijn vriendin. Nog even en hij zou ook weer heerlijk wegdommelen. Nadat hij zijn ogen gesloten had, voelde hij zich alweer afglijden in de slaap.

Hij schrok wakker door het gepiep. Even dacht hij dat het de wekker al was. Maar daarna herkende hij het geluid van zijn mobieltje. Opnieuw draaide hij zich om, terwijl zijn hand naar het nachtkastje schoot.

‘Met Ronald’, fluisterde hij. Dominique sliep zo vast dat ze niets had gehoord. Aan de andere kant hoorde hij het zware stemgeluid van Petersen en wist meteen dat er iets mis was. Met toenemende ergernis luisterde hij naar wat zijn oudere collega hem te vertellen had. Daarna verbrak hij de verbinding.

Nadat hij zich had gedoucht, liep hij eerst naar de keuken om een glas melk in te schenken. Vervolgens ging hij terug naar de slaapkamer om zich aan te kleden. In de slaapkamer trof hij Dominique recht overeind in bed aan. Haar lange, blonde haren golfden om haar hals. Haar gezicht zag er slaperig uit. Met kleine, blauwe oogjes keek ze hem wantrouwig aan.

‘Wat is er?’

Hij zette het glas melk op het nachtkastje en pakte de pantalon die hij gisteravond op een stoel klaar had gelegd. Het colbertjasje en de stropdas hingen over de rugleuning.

‘Een verdacht sterfgeval’, verklaarde hij.

‘Nee, hè, niet weer!’ kreunde zij geërgerd. ‘Kunnen ze niet iemand anders sturen?’

Bloem schudde het hoofd. ‘Bram is waarschijnlijk al onderweg.’

‘Die ongevoelige klootzak houdt ook geen rekening met ons.’

‘Ik vind het ook vervelend.’

‘Kun je niet even wachten?’ vroeg Dominique. ‘Laat hem gewoon een tijdje wachten. Dat zal hem leren. Dan vraagt hij in het vervolg misschien een ander. Zoals die Steven Bosma, nog zo’n fanatiekeling.’

‘Steef is tijdelijk overgeplaatst.’

Ronald Bloem had zich in een mum van tijd aangekleed. Hij pakte zijn mobieltje en liep naar het raam. Hij duwde het rolgordijn opzij en keek naar buiten. Het begon langzaam maar zeker licht te worden. Hij baalde dat hij weg moest. Wat kon hij verwachten? Weer een langdurig onderzoek, met lange dagen waarin hij het geklaag van Dominique moest aanhoren? Z’n privé-leven stelde weinig voor, ook nog omdat zijn vriendin vaak moest werken als hij vrij had. Ze had een baan als receptioniste bij een hotel hier in Zeist. Ironisch genoeg had hij haar leren kennen toen hij daar voor zijn werk kwam. Kennelijk was dat de enige manier om aan een vriendin te komen, want zijn vorige vriendin had hij ook al via zijn werk ontmoet.

Hij liep terug naar het bed om Dominique te kussen. Terwijl hij zich voorover boog, trok zij hem het bed op.

‘Ik weet iets veel leukers om te doen.’

Een moment later omhelsden ze elkaar. Hij drukte zijn lippen tegen de hare, keek in haar mooie ogen en streek een haarlok uit haar gezicht. Tegelijkertijd voelde hij hoe een van haar handen over zijn heup gleed en zijn gulp vond. Even dacht hij erover om haar haar gang te laten gaan. Maar hij moest aan Petersen denken en hoe die zou reageren. Hij liet haar los en ging op de rand van het bed zitten. Ook Dominique kwam overeind. Ze gaf hem een kus in de hals. Op dat moment zag hij het glas melk in haar hand. Hij dacht dat ze een slok wilde nemen, maar toen goot ze de inhoud van het glas over zijn broek.

‘Zo, mag ik je nu wel uitkleden?’

De zon was net op toen Bram Petersen in zijn blauwe BMW richting Doorn reed. Zijn gedachten waren bij het telefoongesprek met zijn assistent. Hij kon de irritatie van Ronald Bloem goed begrijpen. Op het moment dat hij zelf werd gebeld, had Petersen wakker gelegen. De afwikkeling van de steekpartij in Veenendaal bleef hem bezighouden. Hoewel hij al vele tientallen jaren bij de politie werkte en veel had meegemaakt, kon hij nog steeds wakker liggen van de dingen die hij meemaakte. De vrouw die het slachtoffer was, had zijn dochter kunnen zijn. Behalve een dochter hadden hij en zijn vrouw Magda twee zonen. Alledrie waren ze al jaren het huis uit.

Dat hij zelf een dagje ouder werd, begon hij op dit soort dagen te merken. Hij voelde zich vermoeid. Toen hij voor zijn vertrek zijn gezicht nog snel even waste, had hij de diepe wallen onder zijn ogen gezien die elk jaar groter leken te worden. Door zijn verweerde gezicht vol rimpels en zijn vrijwel kale hoofd leek hij ouder dan zestig jaar, zijn leeftijd.

Het onderzoek naar de steekpartij was nog maar amper afgerond, en nu was hij alweer op weg naar een andere zaak waarvoor hij uit bed was gebeld. Het hoorde bij het werk en Bloem wist dat ook. Daarom rekende Petersen erop dat zijn assistent al op de plaats zou zijn waar vermoedelijk een slachtoffer van een misdrijf was. In elk geval was zijn assistent een brok energie.

De rechercheur uit Veenendaal werd afgeleid door een auto die hem op hoge snelheid inhaalde. Ze naderden Het Wapen van Sandenburg, een chalet waarin een restaurant was gevestigd. De plaats delict was nog een kilometer verder. Het doorgaand verkeer werd hier omgeleid via een zuidelijke route. De omleiding zou duren tot de technische recherche het onderzoek ter plekke had voltooid. Het zou niet lang meer duren voor het verkeer op gang kwam. Of het zo druk zou worden als op andere dagen, viel nog te bezien. Het was Hemelvaartsdag en omdat het KNMI een aantal zonnige, warme dagen had voorspeld, hadden velen een lang weekend vrij genomen.

Er zat een jongeman in de auto. Petersen zag hem met piepende banden voor de afzetting tot stilstand komen. Driftig sloeg de man op het stuur, terwijl hij wilde gebaren maakte naar de agent die de wacht hield bij het roodwitte lint dat als blokkade diende.

‘Wat is er gebeurd?’ riep hij met zijn hoofd uit het geopende raampje. Ongekamde haren streken langs een roestige dakrand. ‘Waarom kan ik niet doorrijden?’

‘Omleiding, meneer’, zei de agent. Hij gebaarde daarbij naar de weg die langs het chalet door het bos leidde. ‘Als u door wilt rijden?’

De automobilist wilde nog iets vragen maar de agent was al voorbij zijn auto gelopen en kwam naar de blauwe BMW. Petersen herkende Willem Verhegen, de wijkagent van Leersum.

‘Het lichaam is gevonden in een blikvanger’, kwam hij melden. ‘Je kunt doorrijden.’

‘Bedankt.’

Verhegen liep terug naar de afzetting en hield het lint omhoog. Bram Petersen reed langs de auto van de jongeman en vervolgens onder het lint door. Hij stak de hand op naar zijn collega en gaf meer gas. De provinciale weg lag verlaten voor hem. Toen hoorde Petersen geschreeuw achter hem. In de achteruitkijkspiegel zag hij hoe Willem Verhegen met uitgestrekte armen naar het midden van de weg gesprongen was. De auto met de jongeman was Petersen achternagekomen. Verhegen greep naar zijn portofoon en zette vervolgens al schreeuwend in het apparaat de achtervolging in.

Het leek erop dat de jongeman Petersen wilde inhalen. Maar Petersen zag de ander aankomen, remde af en zette zijn auto overdwars op de weg, zodat de ander er niet langs kon. Met piepende banden kwam de jonge automobilist tot stilstand. Petersen stapte uit. Aan het geklepper van voeten op het asfalt hoorde hij dat Verhegen ook in aantocht was, zodat de overtreder geen kant meer opkon.

De jongeman sloeg met zijn vuist hard op het stuur. Vervolgens stak hij een rood aangelopen hoofd door het raampje.

‘Welverdraaid! Kun je niet doorrijden, ouwe! Ga weg met die bak! Ik wil rechtdoor!’

‘Wat heeft dit te betekenen?’ vroeg Bram Petersen. Hij legde zijn hand demonstratief op de motorkap.

‘Dat kan ik net zo goed jou vragen. Waarom mag jij erdoor, en ik niet?’

‘Recherche.’ Petersen toonde hem zijn legitimatiebewijs. ‘Als u even wilt uitstappen. Ik wil u enkele vragen stellen.’

‘Barst maar! Ik heb haast.’

‘Zeg meneer, dimt u een beetje’, sprak Willem Verhegen verontwaardigd. Hij hijgde nog van het rennen. Er arriveerde een patrouillewagen om, indien nodig, assistentie te verlenen. ‘Doe wat deze meneer zegt.’

‘Luister, mijn vriendin is zojuist in het ziekenhuis opgenomen. Ik kreeg een telefoontje. Ze hebben haar aangereden. Ik moet naar haar toe!’

‘Als u blijft rijden zoals u doet, komen er nog meer ongelukken’, reageerde Petersen kalm. ‘Hoe eerder u uitstapt, hoe eerder u door mag.’

De man schakelde met openlijke tegenzin de automotor uit, opende het portier en stapte uit. De Veenendaalse rechercheur zag toen dat de man pantoffels aan zijn blote voeten droeg.

‘Wat is uw naam?’

‘Piet Vergeet-me-niet.’

‘Geen grapjes. Mag ik uw rijbewijs zien?’

‘Oké, mijn naam is Karol Szymanowski. Ik zit momenteel in een hotel in Rhenen en ik wil naar Utrecht. Mijn vriendin is daar opgenomen. Belt u alstublieft daar naartoe. Als u een bevestiging krijgt, laat me dan alstublieft doorrijden.’ Hij klonk wanhopig. Zijn stem piepte astmatisch.

‘U hebt de Nederlandse nationaliteit?’

‘Wat heeft dat ermee te maken? Vanwege mijn naam? Ja, ik ben in Nederland geboren. Mijn vader is Pools. Luister, ik ben bereid om later al uw vragen te beantwoorden, als ik nu maar door mag. Belt u toch even. Ik geef u de naam van mijn vriendin.’

‘Dat hoeft niet’, was daarop de reactie van Petersen. ‘Als ik even uw rijbewijs en uw autopapieren mag zien?’

‘Luister, die heb ik niet bij me’, zei hij nijdig. ‘Ik had haast. Kijk, ik heb mijn pantoffels nog aan, ik heb mijn haren niet gekamd. Mijn vriendin is opgenomen en ik wil naar haar toe!’

‘Goed,’ zei Petersen, die een besluit had genomen, ‘ik noteer uw gegevens. Daarna mag u verder.’

‘Dus u gelooft mij?’

‘Ja. Geef me maar uw volledige naam, adres, telefoonnummer en geboortedatum.’

Nadat Petersen de gegevens van Szymanowski had genoteerd, liet hij de jongeman instappen.

‘Maar u kunt niet rechtdoor’, waarschuwde hij hem. ‘U zult terug moeten naar restaurant Het Wapen van Sandenburg en dan omrijden.’

‘Al goed!’ piepte Szymanowski. 

‘Houdt u zich aan de maximumsnelheid.’

‘Ja, ja!’

Een ongekende kakofonie drong vanuit het bos door tot de slaapkamer van Leo Pennings. Al een halfuur geleden was hij wakker geworden van de zangvogels die post hadden gevat in de bomen bij het huis. Sindsdien kon hij niet meer slapen. Als hij opstond om het raam te sluiten, zou het fluitconcert wel minder storend worden. Maar of hij dan nog in zou dutten, betwijfelde hij.

Het was Hemelvaartsdag. Hij kon zich net zo goed omdraaien want het was pas tien over halfzes. Hij hoefde niet naar school, naar de derde klas van het vmbo. Maar hij wist dat de slaap niet zou komen. Hij was er doorheen. Daarom lag hij lekker te luieren in zijn bed, terwijl hij in de aangrenzende zolderkamer zijn vader hoorde snurken.

Hij vroeg zich af wat hij vandaag zou gaan doen. Hij kon een van zijn vrienden van school gaan opzoeken om iets leuks te doen. Maar eigenlijk had hij meer zin om te luieren. Hij hoefde sowieso niet in de tuin te werken.

Leo had het gordijn iets opzij geschoven zodat hij naar buiten kon kijken. Over de struiken heen kon hij net het dak van het huis zien waar zijn moeder als werkster in dienst was. Zijn vader en hij hielden de tuin op orde en deden onderhoudsklusjes. Leo spaarde voor een scooter. Over enkele weken werd hij zestien, maar hij had nog niet genoeg om er een te kopen. Als hij wat extra klusjes deed, kon hij het bedrag gauw genoeg bij elkaar krijgen. Vet zou dat zijn, zijn eigen scooter!

Zijn ouders kregen een mager salaris, genoeg om de rekeningen te betalen. En ze mochten gratis in het huisje op het landgoed wonen. Het huisje was amper groot genoeg voor hun drieën. Wat een verschil met De Tangh, het statige huis van de eigenaar. Ze waren in de kleine woning gekomen nadat de opa van Leo – bij wie zijn ouders vanaf hun huwelijk hadden ingewoond– was overleden. Soms moest hij aan die tijd denken, toen hij nog kleuter was en zijn opa hem vertelde over het Rhenen van vroeger. De oude man had hem regelmatig ook over De Tangh verteld. Dat interesseerde Leo want hij had belangstelling voor oude gebouwen. Later wilde hij restaurateur worden in de bouw. Dat leek hem gaaf.

Elke keer als Leo vanaf de provinciale weg de heuvel op kwam, was hij weer onder de indruk: het verblindend witte huis van de eigenaar, tegen een achtergrond van donkere bomen. Het plaatje was helemaal compleet met een mooie wolkenlucht, of een strakblauwe hemel, zoals vandaag. Hij droomde er wel eens van in De Tangh te wonen. Een onbereikbaar ideaal. Dáár wilde hij wonen, niet in het piepklein huisje in het bos achter het grote huis. Daar had je uitzicht op de Rijn en de daarachter liggende Betuwe. Hier was je ingesloten door het bos waar elke ochtend de vogels hem uit de slaap hielden.

Zijn opa had eens verteld dat De Tangh gebouwd was door dokter Waller, die in de eerste helft van de twintigste eeuw in Rhenen huisarts was geweest. Het ontwerp was van de man zelf. Toen Leo’s opa – de vader van zijn moeder en een geboren inwoner van Rhenen – nog leefde, had Leo elke zondagmiddag naar zijn verhalen geluisterd. Hij genoot er elke keer van. Opa had dokter Waller nog persoonlijk gekend. Van opa wist Leo dat het huis in 1927 was gebouwd.

Verschillende bouwdelen waren ooit in andere gebouwen verwerkt geweest. Zoals een stuk van de voorgevel, afkomstig uit het voormalige kantongerecht dat in 1924 was gesloopt. Bepaalde tuinornamenten kwamen uit het zeventiende-eeuwse Koningshuis van Frederik van de Palts, die in Rhenen een ballingsoord had gevonden. Dat Koningshuis was al in 1812 afgebroken.

Ook de kloostermoppen kwamen van elders. Ze waren verwerkt in de muur achter het huis, die een eivormige binnenplaats omcirkelde en de hogerop gelegen zandgronden tegenhield. De kloostermoppen waren ook gebruikt voor de put op de binnenplaats. Volgens het gerucht had de huisarts, die tevens het werk van tandarts deed, de put als tandartsstoel in gebruik gehad. Dan zette hij de patiënt op de rand van de put en trok zonder verdoving de pijnlijke kies, om die meteen in de put te laten verdwijnen. Of dit waar was, wist Leo niet. Het was zo’n verhaal waarbij je aan de geloofwaardigheid twijfelt, maar dat je nooit vergeet, vooral niet door de manier waarop zijn opa erover vertelde.

Sinds de huidige eigenaar het tien jaar geleden had gekocht, was het oude landhuis goed onderhouden. Dat wil zeggen: het huis en de onmiddellijke omgeving daarvan. Alles wat maar uit het zicht was, teerde inmiddels in een razendsnel tempo weg. Zo was het landgoed ooit omheind geweest, met achter in het bos een poort. De bospoort stond er nog, evenals de palen van de omheining, maar de metalen omheining zelf was grotendeels weggeroest. Ook was er in het bos een tempelachtig bouwwerk, bestaande uit een leien dak, gesteund door pilaren. Het stond op een heuveltje. De stenen trap ernaartoe zat vol barsten en het dak was niet onderhouden.

Maar ja, dat was vanuit het grote huis niet te zien. Noch vanaf de provinciale weg die onder aan de heuvel liep. De eigenaar, wist Leo, was rijk genoeg om alles in oude glorie te herstellen. Hij had zijn kapitaal als klassiek pianist verdiend. Ondanks het geld kwam de noodzakelijke opknapbeurt er nooit van. Zo werd alles net zo kwetsbaar als de oude eigenaar zelf. Er was niemand die het iets kon schelen.

Later dan de bedoeling was, kwam rechercheur Petersen bij de blikvanger aan. Het oponthoud dat Karol Szymanowski had veroorzaakt, had zijn gedachten afgeleid. Szymanowski had dezelfde blonde haren als Ronald Bloem. Maar verder had hij een hard, onprettig gezicht dat werd ontsierd door een litteken dat van de linkerslaap tot vlak onder het oog liep. Waarschijnlijk was Szymanowski een jaar of dertig, een of twee jaar jonger dan Bloem. Petersen vroeg zich af of hij de man niet harder had moeten aanpakken. Er waren geen autopapieren en een van de remlichten deed het niet. Hij schudde die gedachte van zich af, en probeerde zich te concentreren op de zaak waarvoor hij naar Doorn gekomen was.

Hij parkeerde midden op de weg, naast een patrouillewagen. Voor hij uitstapte, zag hij dat het vijf voor zes was. Agenten hadden de plaats delict afgezet met roodwitte linten. Ruim veertig minuten eerder was de aanwezigheid van het lijk langs de N225 tussen Doorn en Leersum gerapporteerd door een automobilist op weg naar familie in Noord-Holland. De man stond nu met de handen in de zakken op het fietspad te wachten tot hij gehoord zou worden. Zijn auto was in de berm geparkeerd.

De laatste honderd meter naar de blikvanger legde Petersen te voet af. De technische recherche was ter plaatse, vertegenwoordigd door Marcel Veltkamp en fotograaf Bart van Heerikhuizen. De laatste had juist zijn fotoapparatuur uitgepakt en zette een statief op. Veltkamp zat geknield op het asfalt naar de strook grond te kijken waarop de blikvanger stond. Toen hij Petersen zag komen, stond hij op. Nu viel op hoe lang en mager hij was. Met zijn 41 jaar was hij ouder dan Van Heerikhuizen, maar aan zijn gedrag was dat vaak niet te merken.

‘Ah, Bram, je komt onze vangst bekijken?’

Bram Petersen negeerde het grapje.

‘Is Ronald er nog niet?’

‘Had je hem dan verwacht? Je assistent ligt natuurlijk nog te ronken in bed. Hij woont tegenwoordig toch in Zeist?’

Petersen knikte. Sinds Ronald Bloem Veenendaal had verlaten, was de samenwerking er niet op vooruit gegaan. Voorheen kon hij veel gemakkelijker een beroep op hem doen. Ze woonden en werkten allebei in Veenendaal. Hoewel Bloem een vriendin had, woonde hij op zichzelf. Maar inmiddels was die relatie voorbij en had hij een andere vriendin, Dominique. Hij was bij haar ingetrokken.

Bloem was veranderd, in uiterlijke zin. Kleedde hij zich voorheen altijd met een gemakkelijke spijkerbroek en een eenvoudig overhemd of shirt, tegenwoordig droeg hij vrijwel altijd nette pantalons waarin keurige vouwen over de pijpen liepen. Ook had hij meestal een colbertjasje met stropdas aan. Bloem had Petersen verteld dat hij zijn kleding regelmatig naar de stomerij bracht om te laten stomen en persen. Dat was een gewoonte die hij van Dominique had overgenomen.

Met moeite herinnerde Petersen de Bloem die hij vier jaar geleden had leren kennen. Hij was toen jong, impulsief en van tijd tot tijd nonchalant. Door de samenwerking had Bloem een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Hij had het in zich een heel goede rechercheur te worden. Maar – en Petersen kon het niet helpen het te denken – sinds de verhouding met Dominique begonnen was, leek aan die ontwikkeling abrupt een einde gekomen te zijn. De verhoudingen waren stroever geworden. De onderlinge vertrouwelijkheid begon weg te ebben, en dat zat hem dwars.

In eerste instantie had Petersen gedacht dat het leek alsof het werk voor Bloem op een tweede of derde plaats was gekomen. Nu wist hij het zeker. Zolang Bloem van zijn vrije tijd genoot, was dat prima. Maar als hij oproepbaar was, moest hij het niet laten afweten, zoals vanochtend. Zoiets verwachtte je van de puberale John van Keeken. Niet voor de eerste keer wenste hij dat Bloem bij Manuela, zijn vorige vriendin, was gebleven.

Toen hij veertig minuten geleden zijn collega belde, had hij hem direct aan de lijn gekregen. Hij had daarom verwacht dat Bloem al aanwezig zou zijn. Zelfs met de fiets zou Petersen over de afstand van Zeist naar hier niet zolang doen als zijn collega met de auto. Het was bovendien nog rustig op de weg. Dit was geen werkbare situatie.

Hij zuchtte. Dan zonder Bloem!

Hij keek naar het grote net. Het slachtoffer zat dubbelgevouwen in de blikvanger. De benen hingen erbuiten. Het hoofd lag op zijn knieën. Zijn kleding was smerig alsof hij in zijn doodsstrijd over de grond had gerold. Zijn haren zaten vol aangekoekte modder. Het gezicht was niet te zien.

‘Vroeger ving ik kikkervisjes met een schepnetje’, zei Marcel Veltkamp. Met zijn armen zwaaide hij door de lucht alsof hij een schepnetje vasthield. ‘Maar zo’n grote heb ik nooit eerder gehad.’

‘Wat is de naam van de man die hem heeft gevonden?’

‘Dat kun je beter aan een van de agenten vragen. Die kwamen hier eerst. De vinder is de man van de Japanner in de berm.’

De Japanner die Veltkamp bedoelde, was een Honda Civic die vijftig meter verderop in de berm stond geparkeerd, net voor de bushalte. Een man met grijzend haar en gekleed in een onberispelijk pak stond erbij te wachten. Vanaf een afstand volgde hij de werkzaamheden van de recherche.

Petersen informeerde bij een van de agenten wie de man was. De getuige heette Frans de Jager en woonde in Darthuizen, een buurtschap ten zuidwesten van Leersum. Om tien over vijf had De Jager het lijk gezien, terwijl hij over de provinciale weg reed.

Nadat hij de agent had gesproken, liep de Veenendaalse rechercheur naar de getuige om hem te bedanken voor het wachten. Op zijn verzoek vertelde De Jager in eigen woorden wat er was gebeurd. Dit bracht geen nieuwe feiten aan het licht en daarom liet Petersen de man weten dat hij verder kon gaan. Later zou een agent hem thuis opzoeken voor het opstellen van de officiële verklaring.

Ondertussen was politiedokter Van Barneveld gearriveerd. De arts wreef bedachtzaam over zijn baard toen Bram Petersen naar hem toe kwam. Van Barneveld had het lijk juist onderzocht. De rimpel tussen zijn wenkbrauwen was een diepe groef geworden. Met zijn zware stem nam hij het woord.

‘Het is een collega van me.’

‘Een arts?’ Petersen was naast Van Barneveld op de weg gaan staan. Beiden keken ze naar het slachtoffer. ‘Ik ken hem niet.’

‘Hij is huisarts in Rhenen. Dokter Kingma. Ik kende hem oppervlakkig. Mijn indruk was dat hij het joviale type was, stoer maar vriendelijk. Rond de dertig jaar. Ik heb zijn vader, de oude Kingma, beter gekend. Die stond in de wijde omtrek bekend als een zeer deskundige arts die altijd voor iedereen klaarstond. Iemand van de oude stempel. Hij was de opvolger van Waller uit Rhenen. Zijn zoon was meer een levensgenieter.’

‘Hij draagt een trouwring’, merkte Petersen op.

‘Hij was getrouwd. Ik meen dat er geen kinderen zijn.’

‘Wat is de doodsoorzaak?’

‘Verdrinking. Eerst is hij achter op het hoofd geslagen. Vermoedelijk met een tak. Zijn hoofd is daarna onder water gehouden. Niet hier, dat is duidelijk.’ Van Barneveld keek om zich heen. De weg bevond zich aan de voet van de Utrechtse Heuvelrug, omringd door bossen. Het voorjaar was aan de droge kant geweest, zodat de meeste sloten en greppels droog stonden. ‘Aan zijn gezicht kleeft eendekroos.’

‘Verderop aan deze weg is het Zonnehuis’, wist Bram Petersen. Het was een verpleeghuis. ‘Daar is een vijver.’

Van Barneveld knikte. ‘Het slachtoffer stinkt. Gezien de modder kan hij in een ondiepe sloot of vijver zijn ondergedompeld. Alleen zijn bovenlichaam. De moord hoeft overigens niet in deze buurt gepleegd te zijn. Hij is gisteravond vermoord. Ik schat tussen elf en twaalf uur, maar de sectie moet daar meer duidelijkheid over geven. Ik kan er een uur naast zitten. Hij kan elders vermoord zijn en hier naartoe gebracht zijn. In elk geval denk ik niet dat hij al die uren in dit net heeft gehangen.’

Marcel Veltkamp kwam naar hen toe en mengde zich in het gesprek.

‘De moordenaar kan zich hier ook in het bos hebben verscholen en gewacht tot het rustig was’, zei hij. ‘Ik heb de zakken van het slachtoffer nagekeken. Hij had een strippenkaart op zak. Misschien is hij met de bus gekomen en bij de halte verderop uitgestapt.’

‘In dat geval moet hij bij de vijver van het Zonnehuis vermoord zijn’, dacht Petersen hardop. ‘Tenzij er een andere vijver in de buurt is. Verderop richting Leersum is nog een huis waar misschien een vijver is.’

‘Dat is villa Vredenhoeve’, zei Van Barneveld.

‘Als ik gelijk heb,’ zei Veltkamp, ‘dan hoefde het slachtoffer alleen het parkje door te lopen en hij was in het dorp geweest. Maar er is iets gebeurd waardoor hij de bewoonde wereld nooit bereikte. Ik neem aan dat hij hier in Doorn moest zijn.’

De politiedokter schudde vertwijfeld z’n hoofd. ‘Dokter Kingma woonde in Achterberg, aan de rand van Rhenen. Wat zou hij hier zo laat moeten doen? Als hij een visite moest afleggen, was hij met de auto gegaan. Maar zelfs ik ga niet vaak zo ver van huis om een patiënt op te zoeken.’

‘Misschien heeft hij hier familie wonen? Misschien stond hij bij de halte te wachten op de bus naar huis. Ik zal in elk geval de omgeving zo meteen afzoeken naar de aanwezigheid van een vijver’, verzekerde Marcel Veltkamp. ‘Maar,’ zei hij tegen Petersen, ‘je zou bij haar kunnen vragen of zij iets heeft gezien of gehoord.’

Hij knikte naar de overkant van de weg. Er was daar een smeedijzeren hekwerk waarachter een vrouw met de armen over elkaar hen gadesloeg. Haar gezicht zag doodsbleek, terwijl ze naar het lijk in de blikvanger keek. Achter haar was tussen boomstammen en rododendronstruiken door een vreemd gebouwtje te zien.

Er was iets anders dat de aandacht trok. Petersen keek in het verlengde van de weg naar Doorn. Uit die richting kwam een auto aangereden. De agent bij de afzetting had hem erdoor gelaten. Petersen herkende de auto.

‘Daar is Ronald eindelijk!’

Terwijl de eerste zonnestralen over de Heuvelrug gleden, reed Bloem over de provinciale weg naar zijn collega’s. Zijn blonde haar gloeide goudgelig op in het zonlicht. Hij zat in de Ford Mondeo van Dominique. Omdat ze op geen vijf minuten lopen van haar werk in hotel Figi woonde, kon hij haar auto gebruiken.

De Mazda die hij ooit samen met zijn vorige vriendin had gekocht, stond sinds kort bij een vriend die de auto voor hem zou verkopen. Als hij het geld kreeg waar Manuela recht op had, zou hij het op haar rekening storten. Sinds hij uit Veenendaal weg was, had hij haar niet meer gesproken.

Achter Bloem kwam een lijkwagen aanrijden. Van zijn collega Bram Petersen had hij alleen gehoord dat er sprake was van een lichaam dat langs de provinciale weg was gevonden. Een verdacht sterfgeval. Voor hem zag hij het grote net. Was het dus moord? Dan was het wel zeker dat hij wekenlang vaak van huis zou zijn. Dominique zou dat niet leuk vinden.

Hij parkeerde de Ford achter de wagen van Petersen. De lijkwagen kwam achter Bloem tot stilstand.

‘Wat ben je laat’, zei Petersen. ‘Het is halfzeven.’

‘Sorry’, zei Bloem nadat hij zijn collega’s had begroet. ‘Ik moest tanken, maar toen ontdekte ik dat ik mijn portefeuille niet bij me had. Is het moord?’

Petersen knikte, terwijl ze toekeken hoe het lijk uit de blikvanger werd gehaald. ‘Gisteravond. In de loop van de nacht is het lijk hier opgehangen.’

In het kort kreeg Ronald Bloem te horen wat er tot nu toe bekend was.

‘Nu gaan we praten met de mevrouw hier.’

Petersen wees naar het hek, maar daar was niemand te zien.

Een van de agenten kwam dichterbij. ‘De vrouw heet Van Iperen. Ze woont alleen in de ruïne van Adam & Eva.’

De ruïne van Adam & Eva stond verborgen in het bos, niet ver van de provinciale weg noch van de vijver waar de naakte beelden van Azië en Amerika hadden gestaan. Het gebouw was in 1884 gebouwd op het terrein dat hoorde bij villa Boschoord. Het had zijn vreemde vorm te danken aan de sierfunctie die het had in een kunstmatig aangelegd landschap. Ooit moest het een Italiaanse toren op een rots voorstellen. De vierkanten toren was het meest in het oog lopend, net als de brokken lavasteen die de basis ervan ommantelden. Die lavastenen waren bij de bouw per trein uit Italië aangevoerd.

Oorspronkelijk deed het kleine gebouwtje dienst als machinekamer en waterreservoir, waarmee de fontein in de vijver van druk kon worden voorzien, en de villa’s Boschoord en Vredenhoeve van water. De pompinstallatie was al in 1914 uit het gebouwtje gesloopt. Nu deed dit ruïneuze overblijfsel alleen dienst als woning.

Petersen en Bloem bereikten het gebouw via een paadje dat overwelfd werd door rododendrons. In het verlengde van het pad zagen ze de toren temidden van de boomstammen oprijzen. Hoewel het een somber gebouw was door de donkere stenen en de schaduw van de bomen, stond het op een idyllische plek, zo omringd door de natuur. In het bos klonk het vrolijke gefluit van merels.

‘U woont fraai’, zei Petersen tegen de vrouw, die bezig was met een bezem de stoep bij de voordeur schoon te vegen. Ze stond met haar rug naar hen toegekeerd.

‘Zolang als het duurt’, was haar cynische reactie.

‘Hoe bedoelt u?’

Ze draaide zich om. Petersen zag een vrouw die hij ergens in de veertig schatte. Ze had kort krullend, donker haar. Over een mintgroen ritsvest droeg ze een schort. Een trouwring zat om haar ringvinger. Toen Petersen haar bij het hekwerk gezien had, keek ze geschokt. Nu had haar gezicht een bittere, harde uitdrukking gekregen.

‘Ze willen hier een weg aanleggen, dwars door het bos.’

Petersen knikte. ‘De oostelijke rondweg.’

‘Het is nog maar een idee. Maar zelfs de wethouder van GroenLinks hier verzet zich er niet tegen’. Ze tikte op haar voorhoofd. ‘Die is gek! Ze moeten hectaren bos kappen terwijl hier in oktober een Nationaal Park moet komen. Ik dacht dat ze van zijn partij opkwamen voor het belang van de natuur!’

‘Misschien,’ opperde Ronald Bloem, ‘doet hij de naam van zijn partij er eer mee.’

Ze keek hem niet-begrijpend aan.

‘Ze laten het groen links liggen,’ verduidelijkte hij.

Even gleed er een glimlach over haar gezicht die haar trekken verzachtten. ‘Nou, in elk geval wil de meerderheid van de Doornse bevolking er niet aan. Niet dat die wethouder zich daar iets van aan lijkt te trekken. Ik krijg geen hoogte van zulke politici. Ze lijken te doen wat ze in hun kop krijgen, maar verstand zit er niet in.’

‘Het zal met die rondweg niet zo’n vaart lopen’, dacht Bram Petersen hardop. Hij had gehoord dat de wethouder in zijn onhandigheid de indruk had doen ontstaan dat hij voorstander was. Maar samen met het college van Doorn had hij tegen de rondweg bezwaar gemaakt bij de provincie, de bedenker van het plan. Het nam niet weg dat hij zelf ook geen voorstander was van de bomenkap. Hij had in zijn leven al veel natuur zien verdwijnen om plaats te maken voor asfalt en woonwijken.

‘Laten we hopen van niet. Maar als GroenLinks al lauwtjes reageert, dan heb je er geen vertrouwen in, nietwaar? Ik denk wel eens, die club noemt zich alleen groen omdat het milieu trendy was toen de partij ontstond. Eigenlijk is het een samenraapsel van radicale linkse partijen, waar ik vroeger al niets van moest hebben. Aan de ene kant waren ze pacifistisch, aan de andere kant steunden ze gewelddadige rebellen in de derde wereld. Nou ja, u komt waarschijnlijk niet hier om mijn mening over plaatselijke politiek aan te horen. U bent van de politie, nietwaar?’

Petersen knikte.

De vrouw zette de bezem aan de kant en veegde haar handen aan het schort af. Daarna stak ze een hand uit. Ze glimlachte daarbij kort.

‘Ik ben Diana van Iperen. Komt u verder.’

‘Dank u.’

Ze liet hen voorgaan naar de woonkamer. Omdat het binnen tamelijk donker was, deed ze een schemerlamp aan. Petersen en Bloem namen plaats op de bank. Diana van Iperen ging tegenover hen op een poef zitten. Het was een gezellig ingerichte kamer met open haard.

‘Ik werd vanochtend wakker van de stemmen’, legde ze uit. ‘Anders ben ik niet zo vroeg uit de veren. Ik slaap met het raam open. Toen ik de stemmen hoorde, ben ik opgestaan om te kijken wat er aan de hand was. Ik zag de man in het net. Afschuwelijk, nietwaar?’

‘Dat is het inderdaad’, zei Petersen die haar uitlegde wanneer de moord was gepleegd. ‘Hebt u gisteravond of vannacht iets gehoord?’

Ze schudde haar hoofd met op elkaar geperste lippen. Even keek ze naar Ronald Bloem die een notitieblokje tevoorschijn haalde om aantekeningen te maken. Petersen had met zijn jonge collega die taakverdeling afgesproken, zodat hij zich ongestoord op het gesprek kon concentreren. Soms werd daarvan afgeweken als Bloem een dringende vraag had, maar meestal hield hij zich afzijdig.

Na een korte aarzeling zei ze: ‘Helaas, niet. Ik ben om halfelf naar bed gegaan. Ik ben er vannacht twee keer uit geweest, maar ik heb niets gehoord of gezien.’

‘U woont alleen?’

‘Ik ben getrouwd,’ zei ze, draaiend aan de trouwring, ‘maar mijn man woont niet hier. Hij zit in Tanzania. Daar werkt hij. Ontwikkelingswerk.’ Ze klonk heel trots. ‘Het is een goede baan. Driemaal in het jaar komt hij thuis. De laatste keer was met Pasen.’

Er brandde een vraag op de lippen van de rechercheur.

‘U wilt vragen waarom ik niet bij mijn man woon?’ Ze glimlachte. ‘Waar hij woont, schijnt de zon bijna het hele jaar door. Ik kan zonlicht niet verdragen. Om medische redenen. Daarom ben ik ook zo gelukkig met mijn huisje onder de bomen. Bovendien heb ik mijn werk in Nederland. Ik heb altijd tegen Geert gezegd, die baan is belangrijk voor je, die moet je niet opgeven vanwege mij.’

Er werd op het raam getikt. 

Petersen keek op en zag de lange gestalte van Marcel Veltkamp.

‘We hebben de vijver gevonden. Er ligt daar een rugtas!’

Eindelijk had Leo besloten uit bed te komen en zich aan te kleden. Hij wilde een cd draaien, maar bedacht dat zijn ouders nog sliepen. Zijn vader bleef meestal tot negen uur liggen. Zijn werkgever vond dat wel best. Die lag zelf hele dagen in bed. Van zijn moeder wist Leo dat de oude baas de laatste tijd erg was verzwakt. Zijn kinderen maakten zich zorgen over hem. Zijn dochter Angeles, met wie hij De Tangh bewoonde, had gisteren nog tegen haar broer Rodrigo gezegd dat haar vader terug verlangde naar het land waar hij oorspronkelijk vandaan kwam: Polen. Daar wilde hij sterven. Er was al een huis gekocht.

Soms hoopte Leo dat zijn Poolse werkgever hem een scooter cadeau zou doen. Of misschien een brommer, als teken van dankbaarheid. De twee families waren uiteindelijk op elkaar aangewezen: zijn ouders omdat ze werk en onderdak hadden, de Poolse familie omdat ze anders geen goedkoop personeel kon krijgen.

Nadat hij zich aangekleed had, liep Leo de trap af. In de open keuken van het huisje schonk hij zich een glas cola in en zette de fles daarna in de koelkast terug. Vervolgens maakte hij een paar boterhammen klaar. Met zijn ontbijt liep hij de woonkamer in en ging op de bank zitten. Terwijl hij at, bedacht hij dat hij weinig kans maakte. De oude baas was op de centen. Leo’s ouders mopperden wel eens dat ze weinig verdienden. Er was geen tijd voor vakanties. Oké, voor het huisje waarin ze zaten, hoefden ze geen huur te betalen. Ze hielden tevens van het rustige leventje, buiten de bebouwde kom van Rhenen. Zijn vader kweekte hennep in een kasje, wat door de oude baas oogluikend werd toegestaan. Zouden ze naar Rhenen verhuizen en een echte baan nemen, dan was dat allemaal voorbij.

Maar ook aan zijn kinderen gaf de oude baas niet gauw geld. Z’n ongehuwde dochter reed in de oude Volvo, waarmee hij vroeger naar binnenlandse optredens ging. Zij gebruikte de auto als ze voor haar werk als tolk ergens heen moest. Leo had haar een keer tegen haar vader horen mopperen. Wat er precies werd gezegd, was hem niet helemaal duidelijk. Vader en dochter spraken Pools. Maar dat het betrekking had op de auto, werd later bekend. De dochter wilde een cabriolet kopen. Een flitsende auto waarmee zij indruk wilde maken op haar vriendinnen. Haar vader weigerde pertinent daar een cent aan bij te dragen. Volgens hem zou ze er harder voor moeten werken.

Hij had een punt. Zijn dochter had in Londen Oost-Europese talen gestudeerd. Soms werd ze als tolk gevraagd, maar de laatste jaren bleef ze liever thuis. Ze zou ook boeken vertalen. Leo zag haar echter vaker op het terras voor het grote huis luieren, terwijl ze luisterde naar de oude vinyl platen die haar vader vroeger had opgenomen. Hoe kon ze ook vertalen? Haar beheersing van het Nederlands verslechterde met de dag. Ze was te hooghartig om Nederlands te praten, de taal van het personeel. Daarom mocht Leo haar niet. Zij was het dametje. Zij was meer dan anderen, meer dan zijn vader en moeder. Voor haar was Leo lucht. Het was belachelijk. Hoewel ze het liever niet hoorde, wist Leo dat ze geboren was in de sloppenwijken van Cuzco in Peru, voor ze samen met haar oudere broer Rodrigo door de oude baas werden geadopteerd.

Leo bedacht dat ze waarschijnlijk ook weigerde Nederlands te spreken, omdat haar beheersing ervan zo slecht was. Waarschijnlijk wilde ze geen slecht figuur slaan. Ze was in veel opzichten net als haar broer, ook al zo’n opgeblazen figuur. Daarom had Leo aan beiden een grondige hekel. Rodrigo was vijf jaar geleden uit huis gegaan, nadat hij met een rijke weduwe was getrouwd.

Rodrigo was in de ogen van Leo een echte klootzak. Een jaar voor zijn huwelijk was er een jong poesje in het bos gevonden. De ouders van Leo hadden zich erover ontfermd, zolang niet bekend was bij wie het diertje hoorde. Leo was aan het poesje verknocht geraakt, maar op een dag – drie weken later – had Rodrigo het diertje opgetild en in de put op de binnenplaats van De Tangh laten vallen. Leo’s vader had nog geprobeerd het poesje te redden, maar het was te laat. Ze hadden bij de oude baas geprotesteerd. Leo had er daarna niets meer over gehoord. Rodrigo had nooit laten merken dat zijn daad hem speet. Erger nog, hij haalde zijn schouders erover op, lachte erom.

De enige van het gezin die Leo Pennings wel mocht, was Alfonso, die jonger was dan Rodrigo en Angeles en die in Langbroek woonde. Hoewel hij uiterlijk veel weg had van Angeles en Rodrigo, met zijn zwarte haar, donker getinte huidskleur en donkere ogen, was hij geen bloedverwant. Alfonso was door de oude baas uit Colombia gehaald. Hij was ook heel anders van karakter.

Van Alfonso mocht Leo op het terras zitten als hij wilde, zolang zus Angeles er geen last van had. Alfonso was ook de enige die hij met je mocht aanspreken. Voor de andere broer was het meneer Szymanowski en voor Angeles mevrouw Szymanowski. Ook de oude baas sprak hij zo aan, maar die was tenminste nog schappelijk. Van hem mocht Leo in het grote huis komen, als hij maar bij binnenkomst de voeten veegde, niemand in de weg liep en beleefd reageerde als iemand hem aansprak. Alleen op de bovenverdieping en in de muziekkamer mocht Leo niet komen. En je mocht alleen fluisteren, want misschien zat de oude baas achter de piano om zich op een stuk te concentreren. Hoewel dat de laatste tijd door zijn bedlegerigheid vrijwel nooit meer gebeurde.

Leo vroeg zich af hoe het leven in De Tangh binnenkort zou veranderen. Rodrigo, zijn vrouw en haar zoon zouden tijdelijk in het huis hun intrek nemen omdat hun eigen huis werd verbouwd. Dat beloofde weinig goeds.

Nadat rechercheur Petersen en Bloem de vijver hadden gezien waaraan vroeger de beelden van Amerika en Azië hadden gestaan, en waar de rugtas van dokter Kingma was gevonden, hadden ze villa Vredenhoeve bezocht. Dit pittoresk gelegen huis bevond zich op enige afstand van de provinciale weg. Petersen wilde weten of de bewoners iets hadden gezien dat voor het onderzoek van belang kon zijn. Toen dat niet het geval bleek, was hij nog een keer bij zijn collega’s van de technische recherche gaan kijken. Uiteindelijk had hij contact gezocht met Theo Griesink.

De districtschef ontving hem op het hoofdbureau van politiedistrict Heuvelrug in Veenendaal. Het gebouw was een jaar eerder opgeleverd. Hoewel niemand een vaste werkplek had, zelfs de districtschef niet, had Griesink zich een kamer toegeëigend. Naast grote, open werkruimten met verscheidene werkplekken, waren er zogeheten cockpits waar één persoon ongestoord kon werken. Inmiddels was de gewoonte gegroeid dat Griesink een van deze cockpits gebruikte. Geen van de medewerkers zou het in zijn hoofd halen daar te gaan werken als de districtschef er niet was.

De kamer waarin Theo Griesink zat, was warm en benauwd. Rechercheur Petersen keek langs zijn meerdere naar buiten, waar de zon volop scheen. Het was pas acht uur, maar het zag ernaar uit dat het net als gisteren een warme dag zou worden. De ander had daar kennelijk geen last van, hoewel hij een gezet postuur had.

‘Het is een nare business’, zei Griesink nadat hij alles van Petersen had gehoord.

‘Dat is het zeker.’

‘Dan zal ik je niet langer ophouden, Bram. Ik wil dat je zo spoedig mogelijk resultaten boekt. De dood van een huisarts zal veel stof doen opwaaien. Hoe eerder de rust weerkeert, hoe beter.’

Petersen stond op en verliet de cockpit. Voor de moord op de huisarts uit Rhenen zou hij een rechercheteam samenstellen, waarover hij de leiding had. Zijn naaste collega’s van de recherche waren inmiddels allemaal naar Veenendaal gekomen. Hij trof hen in een van de projectruimten aan. Dit vertrek was bestemd voor de grotere rechercheonderzoeken en was volledig uitgerust met computers en alle andere benodigdheden.

Aanwezig waren: John van Keeken met zijn donkere haar dat stijf stond van de gel en een duf gezicht alsof hij net uit zijn bed kwam; Inge Veenstra, die haar lange, donkere haren los had hangen; en Ferry Jacobs, de jongste van het stel en ook de nieuwste rechercheur. Griesink had hem opdracht gegeven de projectruimte in te richten voor het onderzoek. Er hing een landkaart aan de muur, waarop de plaats delict stond aangegeven. Een plakker gaf de plek even buiten Rhenen aan waar dokter Kingma woonde.

Petersen gaf zijn collega’s instructies. Daarna verliet hij de projectruimte. Hij vond dat het hoog tijd werd dat de vrouw van het slachtoffer op de hoogte werd gebracht. Hij zou met Ronald Bloem naar de dokterswoning in Rhenen vertrekken.

Met een grassprietje tussen de lippen, lag Leo Pennings op zijn rug op het grasveld voor De Tangh. Het zonlicht weerkaatste fel op het witte gebouw achter hem, de vogels floten en hij tuurde naar de lucht. Geen wolkje te zien. Wel toepasselijk om op een Hemelvaartsdag naar de diepblauwe hemel te turen. Hij zou de rest van de dag zo willen blijven liggen.

Ondertussen moest hij denken aan een andere mooie dag, enkele weken geleden. De dag dat oom Karel kwam en hij niet welkom in De Tangh bleek te zijn. Hoelang had Leo hem niet meer gezien? Acht jaar? Zolang was het geleden, en hij had hem niet meer herkend. Leo was zeven toen oom Karel voor het laatst in De Tangh was geweest. Toch was Leo hem nooit vergeten, ook al vertrok hij voorgoed naar het buitenland. Leo was gek op hem geweest, hoewel oom Karel geen familie was. Karol Szymanowski, zoals zijn echte naam was, was de enige echte zoon van de eigenaar van De Tangh.

Het zien van de ander had veel losgemaakt. Leo herinnerde zich de keer dat zijn oom hem achter op de fiets naar Ouwehands Dierenpark had meegenomen. En hij dacht aan de hutten die ze in het bos hadden gebouwd. Jovialiteit en vriendschap waren kenmerkend voor zijn oom. Hij was het evenbeeld van zijn inmiddels overleden moeder. Een lievere vrouw had Leo, afgezien van zijn eigen moeder, nooit gekend.

Maar oom Karel kon helemaal niet met zijn geadopteerde broers en zus opschieten. Uit de tijd dat hij nog in De Tangh woonde, herinnerde Leo zich de ruzies, het slaan met deuren en de oorverdovende muziek die zijn oom draaide. Hij was de rebelse zoon, die zich afzette tegen zijn biologische vader en de rest van de familie. Leo kon hem geen ongelijk geven, met een broer en zus als Rodrigo en Angeles. Uiteindelijk was hij uit huis gegaan, door samen te gaan wonen met de eerste de beste vrouw die hem in huis wilde hebben. Leo had dat van zijn vader gehoord, die met oom Karel bevriend was.

Op een gegeven moment was Karol Szymanowski naar het buitenland vertrokken, nadat zijn relatie was stukgelopen. Daarna had hij jarenlang niets meer van zich laten horen. Van zijn ouders had Leo gehoord dat oom Karel voor die tijd in de criminaliteit was terechtgekomen. Hij had een inbraak gepleegd. Wat Leo zich daarvan herinnerde, was de dag dat de politie kwam en de put op het achtererf kwam doorzoeken. De gestolen waar was daaruit opgetakeld. Later bleek dat oom Karel door zijn geadopteerde broer Rodrigo was verraden. Angeles Szymanowski had vervolgens verteld waar de gestolen waar verborgen lag. Toen kon oom Karel niets meer ontkennen. De oude baas betaalde de schade en stuurde zijn zoon naar het buitenland. Hij wilde hem niet meer zien.

De gedachte was vaak bij Leo opgekomen dat de oude baas de schande die zijn zoon over hem had gebracht, niet onder ogen durfde te komen. Hij, de beroemde musicus, had een zoon die aan lagerwal was geraakt. In elk geval stond hij sinds de veroordeling niemand toe over het voorval te spreken, alsof het nooit had plaatsgevonden. Misschien probeerde hij, ter wille van zijn gemoedsrust, te vergeten dat hij nog een zoon had. Sindsdien leefde hij alleen met zijn geadopteerde familie.

Liggend op zijn rug dacht Leo terug aan die middag dat zijn oom na acht jaar ballingschap dan toch teruggekomen was om zijn oude vader te zien. Leo was op datzelfde moment bezig het onkruid rond de bolvormige coniferen te wieden. Met de schoffel in de hand stond hij een paardebloem uit de grond te werken. Met een hakkende beweging probeerde hij de penwortel los te krijgen. Toen hij opkeek, kreeg hij de onbekende in het oog die over de toegangsweg omhoog liep. Leo had gezien dat het een sterk gebouwde persoon was, met een stoppelig gezicht en een woeste blik in de ogen. Zijn blonde haar zat op het voorhoofd geplakt, zo warm was het. Natte plekken tekenden zich af onder de oksels van zijn geblokte shirt. Leo had gedacht dat het een wandelaar was. Maar wel een wandelaar met een onguur uiterlijk. Dat kwam vooral door het opzichtige litteken dat van de linkerslaap tot vlak onder het oog liep.

Vanuit zijn ooghoeken was Leo hem in de gaten blijven houden. Hij was toch wel benieuwd wie die man was. Hij leek het huis achter Leo goed in de gaten te houden, bij elke stap die hij zette. Veel wandelaars deden dat. Hij had gezien hoe deze man over de oprijlaan het huis bereikte. Zonder gezien te worden, was Leo hem gevolgd. Daarna was hij getuige geweest van wat er gebeurde.

Gekleed in een driedelig pak wachtte Rodrigo Szymanowski zijn broer op de binnenplaats van De Tangh op. Hij was op dat moment thuis omdat hij de administratie van de oude baas bijhield. Hij had net als Leo Karol Szymanowski over de oprijlaan aan zien komen, maar had zijn broer wel direct herkend en was naar buiten gelopen.

‘Je bent niet meer welkom’, had hij gezegd. Met een onbuigzame blik had hij Karol Szymanowski aangekeken.

‘Rodrigo!’ had de onbekende daarop geroepen, alsof hij schrok de ander te zien.

Die astmatische stem, piepend na de inspanning van de klim, had Leo onmiddellijk herkend. Het was of een onbekende de stem van zijn oom had gekregen. De twee broers stonden tegenover elkaar, als leeuwen die elkaars territorium betwisten. Oom Karel had geïrriteerd geklonken, maar Leo had hem niet verstaan omdat hij in het Pools begon te spreken.

‘Spreek Nederlands, Karol’, had Rodrigo gezegd. Sinds hij een Nederlandse vrouw getrouwd had, was zijn Pools er niet op vooruit gegaan. Alleen ter wille van zijn vader en zijn zus, sprak hij soms nog de taal waarmee hij opgevoed was. Het was bizar hoe broer en zus zo van elkaar vervreemden door het ontstaan van een taalbarrière.

‘Ik wil vader spreken.’

‘Je bent niet welkom. Dat is je acht jaar geleden al te verstaan gegeven.’

Karol Szymanowski had daarna een stap in de richting van zijn broer gedaan, met een dreigende blik in de ogen. Leo had gezien dat oom Karel de ander had willen slaan. Zijn oom had een gebalde vuist omhoog gebracht, maar vervolgens laten zakken. Rodrigo was achteruit gedeinsd.

‘Ga weg, Karol. We willen je niet meer zien.’

‘Vader!’

‘Hij kan je niet horen. Hij is ziek. Moet je soms zijn gemoedsrust verstoren?’

Toen was er iets gebeurd dat zelfs Leo had verrast. De oude baas, Krysztof Szymanowski, pianist in ruste, was voor het eerst in maanden zelf naar buiten gekomen. Hij was sterk vermagerd, en had een onverzorgd baardje gekregen. Hij was een verschrompeld overblijfsel van de vitale man die hij ooit was geweest, toen hij de concertzalen van Europa tot staand applaus had gebracht.

Zijn gekromde figuur had gesidderd bij het zien van zijn zoon.

‘Karol!’ had hij gezegd, met een stem die zo zwak was dat Leo het amper had kunnen horen. Vanuit het struikgewas naast het huis had hij geprobeerd het gesprek te volgen. Maar de oude baas was op het Pools overgegaan. Hij had nooit behoorlijk Nederlands geleerd. Toch had Leo uit de woorden en de gebaren kunnen opmaken dat de oude man zijn zoon duidelijk maakte dat deze inderdaad niet meer welkom was. Hij had hem gesommeerd om weg te gaan.

‘Hoe kun je denken dat je nog welkom bent, na wat jij gedaan hebt!’ had Rodrigo Szymanowski daar nog hooghartig en in het Nederlands aan toegevoegd.

‘Jij hebt mij verraden!’

‘Moeten we het daarom door de vingers zien?’

‘Het is jaren geleden’, had oom Karel vertwijfeld uitgeroepen. ‘En het spijt me wat er toen is gebeurd.’

‘Hoe durf je te denken dat we je nog ontvangen willen?’

Karels vader had daarna iets gezegd, wat Leo niet had verstaan.

‘Ik ben uw zoon!’

Leo had angst en vertwijfeling in de stem van zijn oom gehoord.

‘Je hoort wat papa zegt’, had Rodrigo met toenemende woede opgemerkt. In zijn ogen schitterde de overwinning. ‘Je bent onterfd! Je hebt hier niets meer te zoeken. Wij willen je hier niet.’

De verbijstering was op oom Karels gezicht te lezen geweest. Hij beefde van ingehouden drift en frustratie. Zijn hoofd was vuurrood.

‘Maar…’, piepte hij.

Even na negen uur bereikten Petersen en Bloem de woning van dokter Sebastiaan Kingma. Deze bevond zich even ten zuiden van het gehucht Achterberg en ten noordoosten van Rhenen. Het was een prachtig onderhouden, witgepleisterde villa met fruitbomen en een vijver in de tuin. Vanuit het huis was er een schitterend zicht op de landerijen rondom en de flanken van de Utrechtse Heuvelrug.

De vrouw die de deur opendeed, reageerde verheugd toen rechercheur Petersen vertelde dat hij en Bloem van de recherche waren.

‘We komen hier vanwege uw man’, legde hij haar uit.

‘U bedoelt de inbraak.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Komt u niet vanwege de inbraak? U zei dat u vanwege mijn man komt. Ik heb juist naar u gebeld. Naar het hoofdbureau, tenminste.’

‘Ik geloof dat wij daar niet van op de hoogte zijn’, reageerde Petersen verwonderd. ‘Is er bij u ingebroken?’

‘Misschien kunt u beter binnenkomen’, zei mevrouw Kingma. Ze liet hen in de hal. Nadat ze de voordeur had gesloten, ging ze hen voor. ‘In de praktijk van mijn man. Het moet vannacht zijn gebeurd. De assistente ontdekte het tien minuten geleden. Er is een ruit ingetikt en er is in de dossierkast gerommeld.’

‘Mist er iets?’

Ze haalde de schouders op. ‘Mijn man komt zo thuis. Hij zal het u wel kunnen vertellen. Maar van het hoofdbureau zeiden ze dat we niets aan mochten raken. Enfin, hier is de praktijk.’

Ze opende een deur. 

‘Is deze deur altijd van slot?’ wilde Petersen weten voor ze verder gingen.

‘Ja. Het rare is dat de inbreker niet verder is gekomen. Hij had door kunnen lopen naar de woonkamer. Ik heb daar kostbaar antiek staan.’

De voordeurbel rinkelde.

‘Dat zullen de agenten zijn die zouden komen.’

Terwijl de vrouw van dokter Kingma naar de voordeur liep, gingen Petersen en Bloem de praktijk binnen. Het eerst kwamen ze in de wachtruimte. Deze kamer had een aparte ingang waar patiënten naar binnen konden. De deur naar de praktijkruimte stond open. Ze hoorden geluiden. Petersen reageerde verrast.

‘Wat doet u nu?’

In de kamer was een hoogblonde, jonge vrouw bezig losse vellen papier op te stapelen. Ze zat gehurkt, maar bij binnenkomst van de twee rechercheurs kwam ze haastig overeind. Door haar hoge hakken leek ze een eind boven Petersen uit te torenen.

Zij bleek de doktersassistente te zijn. 

‘U kunt beter alles laten liggen zoals het erbij lag toen u het ontdekte’, vertelde Petersen haar. Hij toonde zijn legitimatiebewijs. Vervolgens keek hij rond. De kamer had ramen die uitkeken op het gazon aan de zijkant van het huis. ‘Ik wil dat de technische recherche hier een sporenonderzoek start.’

‘Ik kon de puinhoop niet meer aanzien’, bekende de assistente schuldbewust. Ze bloosde. ‘Wat moet ik doen? Ik zoek de agenda waarin alle afspraken staan. Sebastiaan, dokter Kingma, verwacht vanmiddag patiënten. Kan ik die beter afbellen?’

Petersen wilde zeggen dat ze beter kon wachten met het zoeken naar de agenda, toen zijn aandacht werd afgeleid.

‘Dat is vreemd!’

‘Wat?’ vroeg Ronald Bloem nieuwsgierig.

‘De ruit die ingetikt is.’ 

Er waren drie ramen. Van het middelste raam was het glas gebroken. Er lagen wel wat glassplinters op de vloer, maar niet veel. Petersen liep op het raam toe en keek naar buiten. Daar lag het gebroken glas.

‘Dit raam is van binnenuit ingeslagen’, begreep Bloem.

‘Om te laten lijken dat het inbraak was. Een domme vergissing. Maar de inbreker moet een sleutel hebben gehad.’

‘Jij denkt dat er een verband is met…’

‘Natuurlijk. Dit kan geen toeval zijn.’

Bram Petersen bekeek de vrouw tegenover hem nog eens goed. Ze zaten in de woonkamer. Muriel Kingma was van middelbare leeftijd, een beetje mollig, en met een enigszins gebogen postuur. In haar kastanjekleurige, lange haar glinsterden enkele grijze haren. Ze droeg een vrolijke witte bloes met rode bloemenprint met daaronder een wit topje en dito pantalon.

De onverwachte wending die hun bezoek door de inbraak had gekregen, had even de gedachte aan moord op een zijspoor gezet. Nu ze hier zaten, kwam het moment dat hij de vrouw van de dokter van de dood van haar man moest vertellen. Elke keer als hij zo’n mededeling moest doen, vond Petersen het moeilijk. Dan dacht hij aan Magda en hoe hij zou reageren als hij te horen zou krijgen dat zij was overleden, voorgoed weg uit zijn leven. Hij probeerde zich voor te stellen wat er nu door de vrouw heenging. Ze moest inmiddels hebben begrepen dat hun komst een heel andere reden had, iets wat met haar man te maken had. Tegelijkertijd verwonderde het hem, dat ze haar man niet had gemist. Blijkbaar was hij gisteravond niet van plan geweest thuis te komen.

Maar voor hij iets kon zeggen, nam zij het woord.

‘Ik slaap hierboven, maar ik heb niets gehoord.’

‘Ik vrees dat ik u eerst een andere mededeling moet doen. Het betreft uw man.’

Ze keek hem verbaasd aan. Daarna leek ze zich te herinneren dat hij gezegd had dat hij niet voor de inbraak was gekomen. Haar gezicht kreeg een bezorgde uitdrukking.

‘Heeft hij een ongeluk gehad?’

‘Ik vrees dat het ernstiger is’, zei Petersen. Hij zag de bezorgdheid bij haar overgaan in paniek. ‘Uw man is overleden.’

‘U bedoelt dat hij…’

Ze kwam niet verder. Ze legde de vingers van haar linkerhand gestrekt op haar lippen en staarde Petersen geschokt aan. Haar ogen begonnen zich te vullen met tranen. Afgezien van de stromende tranen zat zij er als versteend bij.

Na twintig seconden kwam ze weer in beweging. Haar vingertoppen veegden de tranen weg.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Het spijt me dat ik het moet zeggen,’ begon de rechercheur, ‘maar uw man is het slachtoffer geworden van een misdrijf.’

‘Een overval?’

Hij schudde zijn kale hoofd. ‘Nee, moord.’

Weer sloeg ze haar hand voor haar mond. Ze wendde haar blik af. Petersen gaf daarop Bloem een seintje een glas water te halen.

Het duurde ditmaal enkele minuten voor ze het gesprek voort konden zetten. Petersen overwoog al op te stappen om later terug te komen, toen zij haar neus snoot en te kennen gaf verder te willen praten. Ze aanvaardde het glas dankbaar.

‘Ik wil weten wat er is gebeurd’, zei ze, nadat ze een slok had genomen.

Hij vertelde haar waar haar man was gevonden en dat het onderzoek was gestart. Terwijl hij praatte, zag hij de uitdrukking op het gezicht van de ander geleidelijk aan veranderen. De verbijstering en het verdriet maakten plaats voor een behoedzame blik. Ze fronste haar wenkbrauwen toen hij vertelde van het vermoeden dat haar man in een verwaarloosde tuin was omgebracht. Hij vroeg haar of ze wist wat haar man daar te zoeken had.

Met een van emotie trillende stem legde ze uit dat haar man weg was geweest. Hij had een congres in Amsterdam bezocht en zou pas tegen het middaguur thuiskomen, op tijd voor het middagspreekuur. Maar, vertelde ze erbij, hij reisde niet over Doorn. Hij was op maandag met de trein van Rhenen naar Amsterdam gereisd en zou ook op die manier terugkeren.

Bram Petersen vroeg haar of ze enig idee had wat haar man in Doorn te zoeken had.

‘U zei dat hij in een verwaarloosde tuin is geweest?’

Petersen knikte.

‘Mijn man is, of, was, in zijn vrije tijd een amateur botanist. Hij verzamelde planten. Droogde ze. Op zolder is zijn collectie. Vanwege zijn hobby trok hij veel de natuur in als hij maar even de gelegenheid had. De praktijk is druk, weet u. Soms ging hij na afloop van een ronde naar een natuurgebied. Hij wist in de regio allerlei zeldzame planten te vinden.’

‘Dat zou kunnen verklaren waarom hij daar was’, zei Petersen, hoewel hij zich afvroeg waarom de dokter zijn vrouw niet had gebeld. Kennelijk was het congres in Amsterdam eerder afgelopen en was hij daarom naar Doorn gereisd. ‘Merkte u maandag bij zijn vertrek iets aan hem? Gedroeg hij zich anders dan u van hem gewend was?’

Mevrouw Kingma dacht een moment na.

‘Nu u erover begint. Er was iets. Hij was somberder dan anders. Maar dat was hij ‘s ochtends al. Nadat hij van zijn ronde op maandagochtend thuis was gekomen, was hij zwijgzaam. Tijdens de avondmaaltijd zei hij bijna geen woord. Hij was diep in gedachten verzonken. Na het eten is hij naar Amsterdam gegaan.’

‘U hebt gevraagd wat hem dwars zat?’ vroeg Petersen.

Ze knikte. ‘Maar hij wilde het niet zeggen. Ik denk dat hij een verzoek tot euthanasie heeft gehad waaraan hij niet wilde meewerken. Iets dergelijks. Een moreel dilemma. Mijn man was niet tegen euthanasie, meneer Petersen, maar een halfjaar geleden heeft hij er een akelige ervaring mee gehad.’

‘Vertelt u daar eens over.’

‘Hij heeft meegewerkt aan een euthanasie. Het ging helemaal volgens het boekje. Mijn man was daar erg zorgvuldig in. Maar na het overlijden van de patiënt kwam hij in conflict met enkele nabestaanden. Sommige familieleden namen het hem kwalijk. Sindsdien is mijn man voorzichtiger dan ooit. Hij heeft het er vaak met mij over gehad. Het zat hem dwars. Hij hield er een schuldgevoel aan over. Daarom denk ik dat hij donderdag weer een verzoek tot euthanasie heeft gehad.’

‘In dat geval,’ zei rechercheur Petersen, ‘wil ik de naam van de familie weten. En ik zou graag de lijst met namen hebben van mensen die hij maandagochtend aan huis heeft bezocht.’

‘De assistente zal u daarmee kunnen helpen. Zij noteert alle namen van mensen waar Sebastiaan langs moest. Het staat in de agenda.’

‘Die zoek is.’

‘Pardon?’

‘Juist die agenda is momenteel spoorloos. Maar er is nog niet systematisch naar gezocht.’

‘Oh.’ Ze keek een moment radeloos. ‘Dan hoop ik dat de assistente de namen heeft onthouden. Ik zou u nu willen vragen of u mij toestaat naar boven te gaan. De gebeurtenissen worden mij een beetje te veel.’

Petersen knikte begripvol, hoewel hij het gevoel had dat ze nog iets voor hem achterhield.

Terwijl ze opstond, leek ze een besluit genomen te hebben.

‘Meneer Petersen, u zei dat mijn man in Doorn is gevonden. Waar precies?’

‘Het was net buiten de bebouwde kom, langs de weg naar Leersum. Dat is niet ver van het Zonnehuis, dat u misschien kent.’

‘Vlakbij waar Diana woont.’

‘Van Iperen bedoelt u?’ Hij keek mevrouw Kingma verrast aan.

‘Diana van Iperen is een vriendin van ons.’

Hoewel ze wist dat ze zich op haar werk moest concentreren, kon Inge Veenstra het niet laten zo nu en dan op te kijken van de computer. Ze was sinds halfnegen al twee uur achtereen bezig met het zoeken naar informatie over het congres dat in Amsterdam had plaatsgevonden. Naast haar stond een kopje thee. Elke keer als ze een slok nam, keek ze richting Ferry Jacobs. Hij zat in de projectruimte schuin tegenover haar.

Ferdinand Jacobs, of kortweg Ferry, was een nieuwe collega die Natasja Schuurman was komen vervangen. Sinds hij district Heuvelrug was komen versterken, was Inge Veenstra voor hem gevallen. Ze keek er wel voor uit om al te openlijk te laten merken wat ze voor hem voelde. Ze hoopte op een kans om hem beter te leren kennen. Hij leek haar iemand die met iedereen goed op kon schieten, en als hij aardig tegen haar was, wilde dat nog niet zeggen dat hij net zoveel voor haar voelde als andersom. Nu keek ze naar hem, hoe geconcentreerd hij naar het beeldscherm van zijn computer tuurde. Hij had prachtige donkere ogen, vond Veenstra. Zijn kort geknipte, donkere haar krulde lichtjes in de hals. Zijn lichaam was atletisch gebouwd. Ze keek soms naar hem als hij de gang op liep. Hij had een soepele manier van bewegen. Eigenlijk kende ze hem nog amper. Hij werkte pas enkele weken in Veenendaal en er was nog niet veel kans geweest om hem te spreken, hoewel ze vanaf haar werkplek hem goed kon zien. Hij was enthousiast aan zijn werk begonnen. Elke dag was hij opgewekt, ook ’s ochtends vroeg als John van Keeken nog de slaap uit zijn ogen wreef. Als hij in de liefde net zo toegewijd was als in zijn werk, wilde ze hem graag beter leren kennen. Het was wachten op de juiste gelegenheid.

Nadat ze opnieuw een slok had genomen, besloot ze een praatje te maken met haar collega’s. Ze vertelde dat ze Manuela had gezien. Ze zei het met haar blik in de richting van John van Keeken, maar ze hoopte dat Jacobs zou reageren. En inderdaad, hij keek op en vroeg wie Manuela was.

‘De ex van Ronald.’

Tot nu toe had John van Keeken achterover gezakt de krant zitten lezen, terwijl hij op kauwgom zat te kauwen. Maar nu zij over Manuela begon, kwamen de kaken tot stilstand. De krant legde hij abrupt weg.

‘Wat is er met Manuela?’

Veenstra keek hem aan. Ze wist dat haar collega al tijden een oogje op de ex van Bloem had, maar dat Manuela van Tricht niets van hem wilde weten. Geen wonder ook! John van Keeken kon aardig zijn, maar vaak was hij tegenover vrouwen opdringerig. Seksistische grapjes kon je van hem verwachten. Als collega kon Veenstra hem prima verdragen. Als hij opdringerig deed, wist ze hem wel op z’n nummer te zetten. Maar ze moest er niet aan denken dag en nacht met hem te maken te hebben.

‘Ik zag haar gisteren. Ze kwam uit winkelcentrum de Passage.’

‘Ze werkt daar in een modezaak’, zei Van Keeken al smakkend. Hij keek naar zijn vrouwelijke collega. ‘Is er iets met haar?’

‘Ik vond dat ze er slecht uit zag, alsof ze er nog steeds onder gebukt gaat dat Ronald het uitgemaakt heeft.’

‘Zij heeft hem aan de kant gezet.’

‘Omdat hij haar niet serieus nam. Het was heel dik aan. Zij wilde trouwen.’

Van Keeken haalde zijn schouders nonchalant op. ‘Ronald niet. Als ik in zijn schoenen…’

‘Ja, ik weet wat jij dan gedaan zou hebben’, viel Inge Veenstra hem in de rede. ‘Ik zag haar gisteren. Ik maak me wel een beetje zorgen om haar. Ik had haar willen aanspreken maar ik had geen tijd. Ik denk dat ik vandaag of morgen haar op haar werk opzoek.’

‘Doe haar de groeten.’

‘Over wie hebben jullie het?’

Ronald Bloem kwam de werkruimte binnen. Zijn gezicht was rood van inspanning en warmte. Volgens het KNMI kon het zevenentwintig graden of warmer worden.

‘Over Manuela’, antwoordde Veenstra onmiddellijk. ‘Ze ziet er de laatste tijd slecht uit.’

Bloem haalde zijn schouders op en liep zonder verdere reactie naar een van de werkplekken. Inge Veenstra wist dat hij, sinds het uit was, niet meer over Manuela wilde praten. De manier waarop die relatie was uitgegaan, was niet leuk geweest.

‘Jullie zijn in Rhenen geweest?’ vroeg Ferry Jacobs.

Bram Petersen kwam binnen. Hij klapte in zijn handen.

‘Mag ik jullie aandacht. John, ga overeind zitten en doe die krant weg.’

Er klonk gemopper.

‘Maar,’ klaagde John van Keeken, ‘ik ben bezig met een proces verbaal. Dat kan echt niet wachten.’

‘Daar heb je zeker De Telegraaf bij nodig’, riep Ferry Jacobs lachend.

‘Ik wil weten hoe je “consciëntieus” moet spellen.’

‘Op de sportpagina!’

Petersen klapte nogmaals in de handen. ‘Er zijn een aantal dingen die gedaan moeten worden. Vannacht is er in de praktijk van dokter Kingma ingebroken. Momenteel wordt zijn agenda vermist.’ Hij legde uit waarom dit aspect van belang kon zijn bij het onderzoek. ‘Zijn assistente heeft inmiddels wel twee namen genoemd van mensen bij wie de dokter zeker langs is geweest. Maar niet alle namen zijn boven tafel. Ik wil dat die mensen bezocht worden.’

‘Dat wil ik wel doen’, bood Van Keeken aan. ‘Lekker een beetje rondrijden met dit weer. Waar moet ik heen?’

‘Ik wil dat Ferry dat doet samen met…’ Petersen keek de werkruimte rond. Zijn blik viel op de lege plek waar Steven Bosma normaliter gezeten zou hebben. Bosma was tijdelijk overgeplaatst naar Arnhem, waar hij ook woonde. Daar maakte hij deel uit van een interregionaal rechercheteam. Dat team was geformeerd om onderzoek te doen naar verdwijningen uit een asielzoekerscentrum op het voormalig militaire complex in Deelen, op de Veluwe. Inge Veenstra stak haar vinger op, maar Petersen zag het niet. ‘Ik regel iemand van een andere afdeling met wie je op pad mag, Ferry. Ik heb ook een ander adres dat je mag bezoeken. Het gaat om een familie waarvan de moeder een halfjaar geleden is overleden. Ik zal je zo meteen verder instrueren. En voor jou, John, heb ik een ander klusje.’

‘Wat dan?’

‘Dokter Kingma is naar een medisch congres in Amsterdam geweest. Inge heeft daar al informatie over verzameld. Ik heb het telefoonnummer van de organisator. Bel hem en probeer alles te weten te komen over Kingma. Hoe gedroeg hij zich tijdens het congres en in zijn vrije uren? Hoe was zijn stemming? Met wie heeft hij gepraat? Waarover? Probeer ook de telefoonnummers van die personen te krijgen en stel je met hen in verbinding. Ik wil ook weten waarom Kingma gisteravond al uit Amsterdam wegging.’

Van Keeken kreunde. ‘Kan ik de zon vandaag wel vergeten! Waarom kan Inge het niet doen? Zij heeft al informatie over het congres verzameld.’

Petersen negeerde de klacht. ‘Inge, ik wil graag dat jij het volgende doet. Ik wil dat je inzicht probeert te krijgen in het leven van dokter Kingma. In welke kringen begaf hij zich? Waren er klachten over zijn werk, bijvoorbeeld vanwege patiënten die onlangs overleden zijn. Ik heb de doktersassistente op de hoogte gebracht. Hier is haar telefoonnummer. Spreek met haar ergens af. Maar eerst wil ik dat je de antecedenten natrekt van de dokter, de assistente en mevrouw Kingma. Misschien dat daaruit iets naar boven komt dat in het gesprek met de assistente van nut kan zijn.’

‘Prima. Verder nog iets?’

‘Mocht je tijd over hebben, dan wil ik dat je de antecedenten van Diana van Iperen en haar man uit Doorn natrekt. Zij heeft het lichaam van dokter Kingma gezien, maar verzweeg dat ze hem heeft gekend. Van mevrouw Kingma hoorden we dat ze bevriend zijn.’

‘Dat is wel vreemd’, vond Jacobs. ‘Hadden die twee een relatie?’

‘Dat denk ik wel, en ik denk ook dat mevrouw Kingma ervan wist of het in elk geval vermoedde. Goed, dit zijn voorlopig jullie taken. Ferry, kom jij met ons mee?’

Petersen, Bloem en Jacobs verlieten de werkruimte.

‘Wat gaan jullie doen?’ riep Van Keeken hen na.

Petersen keek op z’n horloge. ‘Wij gaan eerst een hapje eten, en daarna gaan Ronald en ik naar Doorn voor een gesprek met Diana van Iperen. Oh, en nog iets, John. Ik wil dat je informeert of de zakken van dokter Kingma zijn doorzocht. Ik wil weten of hij huissleutels bij zich had.’

Van Keeken kreunde opnieuw. Hij wilde protesteren, maar zijn collega’s liepen al weg.

Parkeren op de Rijksstraatweg was er niet meer bij. Het lint ter hoogte van restaurant Het Wapen van Sandenburg was verwijderd en ook bij de blikvanger was niemand present. Het verkeer reed rustig langs de plek waar vanochtend het lijk van dokter Kingma had gehangen. Het was alsof er niets was gebeurd. Vanuit het bos klonk overal het uitbundige gefluit van vogels.

Terwijl Petersen zijn blauwe BMW in een parkeerhaven langs een zijstraat van de N225 zette, bedacht hij dat het prima weer was voor een wandeling. De weersverwachtingen waren uitstekend en gisteren had hij zich nog voorgenomen in het weekend met Magda erop uit te gaan. Hij hield ervan om met zijn vrouw de natuur in te trekken. Zolang het onderzoek liep, kon hij dat wel vergeten. Met een spijtig gevoel stapte hij uit. Bloem volgde zijn voorbeeld. Zijn collega had zijn eigen auto bij het districtskantoor in Veenendaal achtergelaten, zodat ze nu in één auto reisden.

Terwijl ze stilzwijgend naar de ruïne van Adam & Eva liepen, vroeg Petersen zich af of de vrouw die daar woonde een verhouding met dokter Kingma had gehad. Dat lag het meest voor de hand. Welke andere reden kon ze hebben gehad om informatie achter te houden? Maar hij ging er niet zonder meer van uit dat ze dan ook met de moord te maken had, hoewel ze in de buurt was. Niemand kon bevestigen of ze gisteravond het huis uit geweest was of niet. Als ze bij de vijver geweest was, zouden haar sporen in de bosgrond worden gevonden.

Voor de tweede maal die dag liepen ze onder de rododendrons door naar het merkwaardige huisje van Diana van Iperen. Even later verklaarde ze in de woonkamer dat ze vandaag eigenlijk haar moeder zou bezoeken. Die afspraak had ze afgezegd omdat ze het niet aankon.

‘Ik moet telkens aan die vreselijke moord denken.’

‘Het moet inderdaad voor u een harde klap zijn. De dood van Sebastiaan Kingma.’

De blik die zij uitwisselde met Petersen maakte duidelijk dat ze heel goed wist, waarop hij doelde. Ze stond op en leek een moment te twijfelen wat ze zou doen. Ze wist niet goed welke houding ze zou aannemen. Ze draaide haar handen in elkaar om.

‘Ik heb hem gekend’, gaf ze toe. ‘Muriel zal het u hebben verteld.’

Bram Petersen knikte, maar zei niets.

‘Ik heb het u verzwegen omdat het geen zin heeft dat zij weet wat zich tussen Sebastiaan en mij heeft afgespeeld. Wij hadden een relatie. Hij kwam vaker hier om een nacht bij me door te brengen. Ik heb u verteld dat mijn man in Afrika werkt. Hij is uitgezonden door DHV, het ingenieursbedrijf. Maar ik heb soms ook behoefte aan een arm om mij heen. Dat is alles. Muriel weet daar niets van. Wat voor zin heeft het daar nu nog over te praten? Het zou haar onnodig kwetsen, nietwaar? Alles is voorbij. Sebastiaan is dood!’

‘Misschien is hij daarom wel vermoord’, suggereerde Petersen.

Ze reageerde niet. Hij vermoedde dat zijn idee ook bij haar was opgekomen.

‘U verwachtte hem gisteravond?’

‘Ja en nee. Hij was naar een congres. Dat congres zou aan het begin van de avond afgelopen zijn. Hij had tegen Muriel gezegd dat pas vanochtend de slotbijeenkomst zou zijn. Dat gaf hem een nacht extra, om hier te komen. Maar ik moet er wel bij zeggen, dat hij in het midden liet of hij hier zou komen. Ik wist het niet zeker.’

‘Is hij gekomen?’

‘Nee. Of toch wel. Ik heb hem hier niet gezien. Maar als hij hier is omgebracht, dan moet hij wel naar mij op weg zijn geweest. Ik heb tot twaalf uur gewacht en toen ben ik naar bed gegaan.’

‘U,’ zei Petersen ernstig, ‘hebt eerder gezegd dat u niets hebt gehoord of gezien. Nu weten we dat u dokter Kingma verwachtte en dat u veel later naar bed ging. Hebt u iets aan uw eerdere verklaring toe te voegen?’

‘Nee. Ik heb echt niets gehoord. Ik draaide jazzmuziek. Ik houd er zelf niet zo van, maar Sebastiaan raakte ervan in een goede stemming. Hij was gek op jazz.’

Petersen stond op.

‘Nog een laatste vraag. We denken nu dat dokter Kingma met de bus uit de richting van Utrecht kwam. Dat is lijn 50. U ging om twaalf uur naar bed. De laatste bus was toen nog niet geweest.’

‘Hij had mij altijd wakker mogen maken en dan had ik hem binnengelaten.’

Ook Diana van Iperen stond op en liep met de twee rechercheurs naar de deur.

‘U gaat Muriel toch niet vertellen dat Sebastiaan hier zou komen?’ Petersen reageerde niet meteen. Daarop merkte zij geprikkeld op: ‘Heeft ze soms nog niet genoeg verdriet?’

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privédetective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privédetective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

“Mijn favoriete bijdrage aan deze serie” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | verschijnt januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | verschijnt februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | verschijnt juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | ? woorden | 7,95 euro | 9789492715340 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | verschijnt april 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - De laatste kans

Onder verdachte omstandigheden vindt Jacques Vermin de dood in zijn woning bij Leersum. Het weinige dat rechercheur Petersen weet, is dat Vermin een kinderloze man was die een teruggetrokken leven leidde. Officieel woonde hij in Arnhem; hij hield voor anderen angstvallig geheim dat hij ook op de Utrechtse Heuvelrug een woning had. Terwijl Petersen zich op deze zaak concentreert en steeds meer duistere kanten van Vermin ontdekt, lopen de wrijvingen tussen hem en zijn assistent Ronald Bloem verder op. Collega Inge Veenstra houdt zich tegelijkertijd bezig met een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd. Staan beide zaken met elkaar in verband?

“In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen” - Vrij Nederland, Detective- en Thrillergids

“M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Een vlot vertelde en interessante politieroman met aardige vondsten (ook wat structuur betreft) en een goed uitgewerkt plot” - Biblion

M.P.O. Books | De laatste kans | 74.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715388 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - Dodelijke hobby

André Lourier hoopt de kerstdagen rustig door te brengen. Hij past op de afgelegen villa van een nicht die met haar man op wintersport is. Door zijn nalatigheid wordt er ingebroken. Aanvankelijk hoopt Lourier dat de recherche de zaak oplost, voor zijn nicht terugkeert. Maar als blijkt dat de politie onder leiding van rechercheur Petersen te druk is met een onderzoek naar een drievoudige moord, moet hij een andere oplossing bedenken. Hij beseft niet dat hij zelf in groot gevaar verkeert.

M.P.O. Books | Dodelijke hobby | 26.600 woorden | 0,00 euro | 9789492715418 | verschijnt december 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privédetective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 5,00 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

“Een degelijke collectie hedendaagse detectiveverhalen in klassieke vorm” - Beneath the stains of time

“De verhalen zijn allen lekker om te lezen en kennen toch vaak een verrassende plot. Anne van Doorn krijgt het voor elkaar toch steeds weer met een uitkomst van een mysterie te komen die absoluut niet zomaar voor de hand ligt” - Thrillzone.nl

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries | 46.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715029 | oktober 2017 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Mysteries die Robbie Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong in deze verhalenbundel oplossen, zijn:

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Ik kan niet ontkennen dat ik een tikkeltje chauvinistische trots voel dat mijn land een schrijver heeft voortgebracht, in de huidige tijd, die schrijft in de traditie van Doyle, Christie en Carr. Ik voel me van binnen helemaal vorstelijk. Dus, ja, ik heb erg genoten van deze vijf verhalen.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries | 45.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715128 | maart 2018 | UITVERKOCHT
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | verschijnt mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | ? woorden | 16,95 euro | 9789492715333 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - De Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - De Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2018
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | verschijnt maart 2019
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

Voorproefje van Gedragen haat

Donderdag 3 oktober

Met de armen over elkaar duwde Kars Becker zijn rug krampachtig in het kussen van de autostoel. Het gedreun van de radio overstemde moeiteloos de half hardop tegen zichzelf gesproken zinnen, terwijl zijn blik de weg schichtig afzocht. Hij was gewapend.

‘Dat is een ander model. Dat is hem ook niet.’

Hij wachtte met het ongeduld van een jachthond vóór de hoorn heeft geschald, het startsein voor de traditionele vossenjacht. Zijn lichaam stond strak van de adrenaline. Dit was de eerste klus sinds zijn vrijlating. Als het goed ging, was er veel geld te verdienen. Geld dat hij goed kon gebruiken sinds hij een week of vijf weer een vriendin had. De relatie was nog zo pril dat hij zijn oma, bij wie hij was ingetrokken, nog niet over Esmée had verteld.

Onwillekeurig dacht hij aan haar, hoewel hij zich op zijn taak moest concentreren. Voor haar deed hij dit, hoewel hij betwijfelde of ze het goed zou keuren. Esmée was de dochter van de wiskundedocent die hij vroeger op de mavo had gehad. Een stoffig mannetje met een afgeleefd gezicht en een monotone stem. Hij leefde niet meer. Zijn dochter had Kars in een café leren kennen. Hij had haar achternaam horen noemen – dat was de zeldzame naam Bloemhard – wat de aanleiding was om een praatje over haar vader aan te knopen. Van het één kwam het ander. Hij was stapelverliefd op haar geworden. En zij op hem.

Die gedachte liet hem niet los.

Alles had hij ervoor over om het haar naar de zin te maken. Ze hadden het er weleens over dat zij later in Egypte wilde wonen. Ze had iets met dat land, een belangstelling die ze van haar vader had overgenomen, die elke zomer naar het land van de piramides en koningsgraven trok. Esmée had twee penvriendinnen in Egypte, uit een Nederlandse en een Engelse familie, met wie ze maandelijks schreef. Het leek haar geweldig om in dat land met zijn warme klimaat te wonen en er een hotelletje te hebben. Als hij dat voor haar kon regelen, zou hij het niet laten!

Het was een droom die de moeite waard was om na te jagen, een avontuur dat ze samen zouden aangaan. Want wat bond hem aan Nederland? Zijn moeder leefde niet meer, en zijn naaste familie bestond uit een oma en haar broer. Zij gedoogden hem hooguit. Kars Becker wist dat de verhuizing weleens heel spoedig kon plaatsvinden. Daarom had hij, zonder dat Esmée het wist, al voorbereidingen getroffen.

Voor haar zou hij tot het uiterste gaan. Tot dusver was zijn vrijgevigheid beperkt gebleven. Zijn financiële armslag was heel minimaal. Toch had Kars al een kettinkje met een gouden hartje voor haar gekocht. Ze was er dolgelukkig mee. Het vervulde hem met trots als hij het kleinood op haar blouse tussen haar borsten zag rusten. Het was een voorschot, zo zag hij het, op wat ging komen.

Even had hij overwogen haar in vertrouwen te nemen, toen ze merkte hoe de onzekerheid een schaduw op zijn gezicht wierp. Ze wist niets van de klus en dat was beter ook, hoewel de verleiding om zijn hart te luchten groot was. Omwille van het risico dat zijn geheim zou uitlekken en haar halfbroer Johan ervan hoorde, had hij zijn mond gehouden.

Diezelfde Johan had haar twee dagen daarvoor nog verteld dat haar kersverse vriend een bajesklant was geweest. Ze was ontzettend geschrokken, omdat Kars haar dit niet zelf had verteld. Kars verweet het zichzelf. En toch, hij had dat deel van zijn leven verzwegen uit angst dat Esmée hem zou afwijzen. Hoeveel van zijn eerdere relaties had hij al zien stuklopen? Hij wist dat hij niet de meest begerenswaardige vrijgezel was en het besef groeide dat zijn leeftijd zich tegen hem zou keren. Welke vrouw zag hem nog? Moest hij voor altijd alleen blijven? Hij haatte Johan dat hij Esmée over zijn verleden had verteld, maar hij haatte zichzelf nog meer dat hij het had verzwegen.

Gelukkig had Esmée begrip voor zijn uitleg. Ze had verteld dat ze niets op had met haar halfbroer, die haar leven voortdurend vergalde. Niets van zijn criminele verleden had hij daarna voor haar achtergehouden. Met het heden lag het anders. Hoe graag wilde hij dat ze ook begrip had voor wat hij nu ging doen. Want hij bleef zich voorhouden dat hij het voor haar deed, zodat ze een gezamenlijke toekomst konden opbouwen. Daar had hij geld voor nodig. Véél geld.

Waarom zat hij opeens zo zenuwachtig op het stuur te tikken, synchroon met de muziek?

Hij moest opletten. Boven hem was het wolkendek verscheurd. De zon was al onder en in het schaars wordende licht tekende zich een wolkendek vol spleten en spelonken af, waar langs rafelige randen de eerste sterren aarzelend in de diepte van het heelal blonken. Het zou gauw donker worden. Duisternis waar hij handig gebruik van zou maken.

Volgens zijn horloge was het halfacht. De auto stond geparkeerd langs de ventweg die parallel lag aan de N227 tussen Maarn en Doorn, te midden van de verlaten bossen en boven op de Utrechtse Heuvelrug. Alsof hij een late wandelaar was die na een lange tocht in de auto op adem kwam. Zijn blik zocht ondertussen onverminderd de weg vóór hem af, terwijl auto’s en vrachtwagens met hun verblindende lichten langs hem raasden.

Drie minuten later gebeurde het. Hij herkende het opgegeven signalement van de auto, het type, de kleur, en op het laatste moment, terwijl de wagen passeerde, nam hij het nummerbord in zich op. In een flits meende hij ook de inzittende te herkennen. De begeerde vos van de jacht.

Hij startte de motor.

Om niet op te vallen, liet hij de auto met een matige snelheid de heuvel afdalen, tot hij van de ventweg de provinciale weg op kon. Tussen hem en de auto, die als een magneet op hem werkte, waren twee andere auto’s geslopen. Dat was niet erg, want hij kende het einddoel van het slachtoffer. Zijn levensritme was zo voorspelbaar!

De klus beviel Kars helemaal niet. En dat niet alleen vanwege zijn onervarenheid met dergelijke klussen. Inbraken, gewapende overvallen, dat was bekend terrein. Daaraan had hij zich zo vaak schuldig gemaakt, dat het een peulenschil leek vergeleken bij dit. Wat hem vooral zorgen baarde, was het tijdstip. Hoe druk zou het op het parkeerterrein zijn?

Een paar uur geleden was hij er nog geweest en toen wemelde het van de mensen die aan het winkelen waren. Dat maakte het riskant. Het kon nooit vlekkeloos verlopen, altijd ging er wel iets mis. Was het niet verstandiger om een bivakmuts over zijn hoofd te trekken?

Geen tijd voor zulke vragen.

Hij had het grote kruispunt in het centrum van Doorn bereikt. De twee auto’s voor hem gingen ieder een andere weg. Beide stonden ze links voorgesorteerd. Hij kwam rechts voor een rood verkeerslicht stil te staan, het verkeerslicht van de weg naar Driebergen. De witte Volvo van het slachtoffer had nog net het groen gehaald. Geen punt. De voorsprong was slechts tijdelijk.

Groen!

Kars kende het parkeerterrein dat zich van Dorpsstraat naar de tweehonderd meter daarachter liggende supermarkt uitstrekte. En dan waren er de parkeerplaatsen die vanaf de weg niet te zien waren, omdat een verwaarloosde tuin dat gedeelte afschermde. De meeste mensen zetten hun auto dicht bij de winkel neer.

Volgens vaste gewoonte had zijn slachtoffer, Floris van der Zwan, de auto op een weinig gebruikt deel van de parkeerplaats neergezet. Kars Becker zag het, terwijl hij zijn eigen auto ook in die richting manoeuvreerde. Ze waren bij de plaatselijke vestiging van de Albert Heijn waar Floris elke donderdag, ook volgens de voorspelbare indeling van zijn agenda, tegen sluitingstijd kwam om boodschappen te doen. Het was tien over halfacht.

Helemaal donker werd het hier door de straatlantaarns nooit. Floris had de Volvo strak naast de plek geparkeerd waar men winkelwagentjes kon pakken en wegzetten, het verste punt vanaf de ingang van de winkel en onzichtbaar vanaf de toegangswegen. Bijkomend voordeel waren de dichtgespijkerde ramen van de belendende panden. Al met al was het een stille hoek van het parkeerterrein, waar weinig kans was om gezien te worden. Alleen die ene lantaarnpaal was jammer.

De enige andere aanwezige was een oudere man die zijn winkelwagentje juist had teruggezet en naar de auto liep. Floris stond nu met een muntstuk van vijftig cent bij de wagentjes te hannesen. Met een ruk en een kletterend geluid kreeg hij een wagentje los en zette een boodschappentas erin. Hij had de gewoonte om nog even te voelen of de kofferbak gesloten was. Zó voorspelbaar.

Dit gaf Kars voldoende gelegenheid om te zien dat de enige toeschouwer ingestapt was en geleidelijk van het toneel verdween. Resoluut greep hij naar het wapen dat de hele tijd naast de zitting had gelegen en stapte uit. De motor van zijn auto draaide nog, evenals de autoradio die ongewenste geluiden moest overstemmen. 

Het slachtoffer zag hem komen. Het ogenblik was te kort voor Floris om te doorgronden wat er ging gebeuren, hoewel hij Kars Becker herkende. Kars handelde zonder aarzelen, trefzeker. De stroomstok die hij in zijn hand had, zwaaide in de richting van Floris, wiens vragende blik veranderde in afgrijzen. Er klonk geknetter.

Vrijwel onmiddellijk stortte het slachtoffer ter aarde neer. Het lichaam van Floris van der Zwan lag een moment te sidderen voordat het tot rust kwam, terwijl het winkelwagentje over de oneffen bestrating tegen hem aan rolde. Tevreden stelde Kars vast dat niemand iets had gezien. De autoradio had het geknetter van de stroomstok keurig en volgens plan overstemd. 

Niets aan de hand.

Maar diep in zijn binnenste voelde hij het beuken van zijn hart.

Beheers je, riep hij zichzelf in gedachten toe. Dat moest, als hij wilde slagen. Een aarzeling kon hem de das omdoen.

Hij tilde zijn slachtoffer op en droeg hem naar de auto. Het meest vervelende van de klus had hij gehad. Nu was het: niet nadenken, maar handelen! Het afgrijzen lag verstard op het jonge gezicht van zijn slachtoffer, maar dat deed weinig met Kars. Het mócht hem ook niets doen.

Hij opende de kofferbak van zijn auto en deponeerde het roerloze lichaam op de bodem. Er klonk een licht gekreun. Vervolgens knevelde hij Floris zo snel hij kon. Hij gooide de klep dicht. Voor de zekerheid keek Kars nog een keer om zich heen.

Inderdaad, niemand had iets gezien.

Met achterlating van het winkelwagentje, reed Kars Becker richting uitgang. Hij had de keus uit twee uitgangen. Of dezelfde weg terug, of via een smal weggetje naar de straten achter de Albert Heijn. Hij koos voor dezelfde weg terug, een keus die hij spoedig zou betreuren.

Weer merkte hij hoe hard zijn hart in de borstkas tekeerging. Het was nu meer de overwinningsroes dan de spanning die dit veroorzaakte. Dat een ontvoering zo eenvoudig kon zijn, had hij zich nooit gerealiseerd. Dit was kinderspel. Van zulke opdrachten lustte hij wel meer! En het geld was goed.

En toch, die knagende onzekerheid.

Kars was er allesbehalve zeker van dat de volgende opdrachten hem zo gemakkelijk af zouden gaan als deze. Waar was hij aan begonnen?

Wat hij had gedaan, was slechts het begin. Zou hij in staat zijn tot moord, het eventuele uiterste gevolg van een ontvoering? Had hij dat voor de gezamenlijke toekomst met Esmée over? Of juist niet, omdat hij er niet aan moest denken dat zij erachter kwam? Of, zou hij bereid zijn te moorden om te voorkomen dat ze erachter kwam? Als hij niet besloten had met haar naar Egypte te vluchten, had hij wel móeten moorden. Floris kende hem. Als Kars hem niet zou doden, zou hij hem bij zijn vrijlating verraden.

Juist toen hij het terrein wilde verlaten, de Dorpsstraat op, gebeurde het. 

Hij zag de tegemoetkomende auto en de man erin die een hand opstak. Een bekende die later zou kunnen verklaren dat hij op het moment van de ontvoering daar was. Automatisch stak Kars Becker ook een hand op, hoewel hij liever beide vuisten gebald had. Of de middelvinger de lucht ingestoken had. Welke klootzak woont in Wijk bij Duurstede en gaat in Doorn naar de supermarkt! En waarom nou net hij!

Het was niet meer terug te draaien. Het was de beroerdste getuige die hij zich op dat moment kon wensen. Johan van der Heijden, de halfbroer van Esmée, had hem gezien. Johan was een smeris. Shit!

-

Het was bijna tweeëneenhalf uur na de ontvoering. Kars Becker was terug in Doorn. Hij stapte uit de auto, die hij vlakbij de telefooncellen had geparkeerd. Hij was nauwelijks tweehonderd meter van de plaats waar de ontvoering begon. Alles leek rustig. De Albert Heijn was inmiddels allang gesloten en het parkeerterrein was nagenoeg leeg. Alleen vlak voor de winkel stond nog een auto. De winkel zelf was verduisterd. 

Hij had handschoenen aangetrokken, maar niet vanwege de dalende temperatuur. Het was een afgesproken voorzorgsmaatregel, net zoals hij de instructie had hier vandaan en om deze tijd het belangrijke telefoontje te plegen. Maar de voorzorgsmaatregelen hielpen hem niet zich rustiger te voelen. Waarom moest hij juist op deze plek zijn?

Weer bonsde zijn hart met het tempo en de intensiteit van een loeiende politiesirene.

Dat hij juist aan een politiesirene moest denken! Waarom liet hij zich opjagen door de gedachte dat het mis zou gaan? Alsof hij de sirene inderdaad kon horen, aangezwengeld door een razende aanstaande zwager. Toch zou de jacht op hem weldra in alle hevigheid losbarsten. Met zo’n vader als Floris die had, kon dat niet anders.

Hij stapte de telefooncel binnen, frommelde in zijn jaszak en haalde een papiertje met het telefoonnummer tevoorschijn. Hij toetste de tien cijfers en de telefoon ging over.

‘Met Mignon van Elshout’, klonk de stem van een vrouw aan de andere kant, warm en vriendelijk. 

Hij stamelde eerst van de weeromstuit iets dat onverstaanbaar was en vroeg toen of hij haar man kon spreken.

‘Van der Zwan’, zei de zware stem van de man met wie ze gehuwd was. Voor hun trouwen had Mignon al aangegeven erop te staan haar eigen naam te blijven voeren. Kars kende de familieverhoudingen, dat hoorde bij zijn voorbereidingen. Geen detail mocht aan zijn aandacht ontsnappen.

Hij had geoefend.

‘Luister goed naar mij’, dreunde hij de ingestudeerde tekst op, weliswaar met gedempte stem, zodat voorbijgangers hem niet zouden verstaan. Rudolf van der Zwan kende hem alleen van naam, dus ging Kars Becker ervan uit dat zijn stem bij de ander geen herkenning opriep. ‘Ik heb Floris hier. Als je Floris terug wilt, gaat dat een miljoen pegels kosten. En geen politie erbij, want anders kun je het schudden. Eén miljoen euro en ik geef je een week de tijd.’

Hij wilde meer zeggen maar Van der Zwan onderbrak hem.

‘Zeg, wat heeft dit te betekenen?’ bulderde hij. ‘Met wie spreek ik? En wat is dit voor een onzin?’

‘Doe zoals ik zeg’, ging Kars onverstoorbaar verder. ‘Je krijgt een week de tijd en als ik dan weer bel, wil ik dat je het geld binnen een uur via internet naar een rekening overmaakt.’

‘Flikker op, man!’

‘Geen uitstel. Als je Floris terug wilt, zorg dan dat je doet wat ik zeg. En ik herhaal, geen politie, want daar word ik pissig van en dan kunnen er dingen gebeuren die ik later misschien betreur. Jij in elk geval.’

Voor de ander iets kon zeggen, hing hij op.

Het was vlug gegaan. Een peulenschil! Niettemin liet hij trillend de hoorn los. In gedachten zag Kars het echtpaar voor zich en de verontrusting die hij bij hen gezaaid had. Hoe meer ze verontrust waren, hoe beter. Tevreden fluitend liep hij terug naar de auto.

Toch kon hij het niet laten om het parkeerterrein verder op te lopen en schijnbaar achteloos langs de plek te gaan waar hij Floris overrompeld had. De mogelijkheid bestond dat de vermissing van Floris al ontdekt was door de vriendin met wie hij samenwoonde, hoewel zij vanavond werkte. Het spoor zou rechtstreeks naar deze winkel leiden.

Kars passeerde de auto die hij al eerder had zien staan. In het licht van de straatlantaarns zag hij daarbinnen een stelletje in een omhelzing elkaar zoenen. Een caissière die door haar vriendje was opgehaald? Ze zagen hem niet, want ze hadden enkel oog voor elkaar. De lange, zwarte (of leek de kleur in de duisternis zwart?) haren van het meisje schermden beide gezichten voor de buitenwereld af als een doek het toneelpodium. Hij hoorde de jongen iets mompelen, waarop zij giechelde. Stilletjes sloop Kars voorbij om hun geluk niet te verstoren.

Met de handen diep in de zakken van zijn spijkerbroek begraven, schuifelde hij zachtjes fluitend naar dat afgelegen deel van het parkeerterrein waar hij aan het begin van de avond was geweest. Schijnbaar onverschillig wierp hij een korte blik in de juiste richting. Het winkelwagentje was weg. Maar de witte Volvo stond er nog. Geen politie te zien.

Hij kon met een gerust hart naar huis. Het werk van vandaag zat erop. Misschien had hij nog tijd om even bij Esmée langs te gaan. Dan konden ze ook doen wat het stelletje in de auto deed. Iets om naar uit te kijken!

-

Mignon van Elshout zag dat het haar mans eerste impuls was om tegen de hoorn te gaan schelden. Maar aan de andere kant van de lijn was inmiddels niemand meer. Wie gebeld had, bleef onduidelijk. Rudolf was te gierig om een nummermelder aan te schaffen.

‘Flikker op!’ brieste haar man toch weer en smeet de hoorn op het toestel terug.

Mignon van Elshout reageerde geschrokken. Ze was niet gewend dat haar echtgenoot dergelijke ruwe taal gebruikte. ‘Wat is er, lieveling?’ Ze keek naar zijn stevige postuur. Een trilling van ingehouden razernij ging door hem heen. Met gebalde vuisten stond hij voor haar, zijn gezicht was rood van woede, de lippen waren stijf op elkaar geperst.

‘De één of andere gluiperd’, gromde hij.

‘Wat zei hij?’

‘Die hufter zegt dat hij Floris te pakken heeft genomen. Hij eist losgeld!’

‘Wat zeg je?’

‘Hij wil een miljoen euro, binnen een week.’

‘Dat meen je niet!’ Ze zei het met een stem vol ongeloof. ‘Is dit misschien een misplaatste grap?’

Van der Zwan draaide zich abrupt om.

‘Daar zullen we gauw genoeg achterkomen.’ 

Hij nam de hoorn weer op en toetste het nummer van de mobiel van zijn zoon in. De telefoon ging niet over, hij was uitgeschakeld. Vloekend smeet Van der Zwan de hoorn erop, om die tegelijk weer op te nemen. Vervolgens toetste hij het nummer van het huisadres in. Daar werd echter evenmin opgenomen.

‘Bel anders Claire’, suggereerde zijn vrouw.

Ze probeerde haar kalmte te bewaren. Ze besefte dat ze onder deze omstandigheden haar hoofd zo koel mogelijk moest houden. Bovendien had zij het idee geopperd dat het een misselijke grap was en daarom sprak ze opnieuw de hoop uit dat ze gelijk zou krijgen. Ze dacht aan de eigenaardige vrienden die Floris had. Zij hadden al vaker rare grappen uitgehaald.

‘Het nummer van haar mobieltje staat in de klapper.’

De vriendin van Floris werkte tot ‘s avonds laat in een studentencafé in Amersfoort. Pas als Claire na middernacht klaar was, zou ze in haar auto stappen en naar de woning in Maarsbergen rijden die ze met Floris deelde. Misschien wist ze meer. Ze kon in de tussentijd contact met hem hebben gehad.

Het rumoer van het etablissement schalde door de luidspreker van de telefoon. Van der Zwan had die aangezet zodat Mignon van Elshout mee kon luisteren. 

‘Met Claire’, klonk een vrolijke stem aan de andere kant.

Ze had een opgewekt karakter. Als ze ook zo’n telefoontje van de onbekende man had gehad, besefte Mignon, zou ze vast niet zo opgewekt geklonken hebben. Maar háár nummer stond natuurlijk ook niet in de telefoongids.

‘Spreek ik met de vader van Floris?’ Mignon van Elshout begreep dat Claire op de display van haar mobieltje het nummer kon zien van degene die belde. Ze sprak haar onofficiële schoonvader nog altijd aan als de vader van Floris of als meneer Van der Zwan. Hij liet zich ook door haar met u aanspreken, want het gebruik van voornamen was bij hem taboe. Zo was hij opgevoed en anderen moesten daarmee genoegen nemen, hoewel hij anderen meestal wel tutoyeerde. Een kwestie van leeftijdsverschil, had hij eens gezegd. Mignon vond het nogal overdreven. Maar ze wist dat hij Claire niet als schoondochter beschouwde, ook al woonde ze met Floris samen. Hij vond dat het eerst maar eens serieus moest worden tussen zijn zoon en haar, en met serieus bedoelde hij trouwen. Hij had weleens tegen Mignon gezegd dat hij niet wist of hij Claire wel als schoondochter wilde hebben. Alsof hij dat kon bepalen. Hij ergerde zich regelmatig aan het opgewekte toontje van de schoondochter in spe.

Hij vertelde haar van het telefoontje en daar schrok ze toch van. Maar daarna merkte ook zij op dat het een rare grap moest zijn. Dat was nou typisch Claire, dacht Mignon. Zo optimistisch.

En toch...

Onmiddellijk beloofde Claire naar Maarsbergen te rijden om de vader van haar vriend gerust te kunnen stellen. Haar baas moest het maar met een serveerster minder doen, zei ze. Als ze meer wist, zou ze van zich laten horen. Twintig minuten later belde ze. Floris was niet thuis. Een korte inspectie van de koelkast toonde aan dat haar vriend die dag niet naar de Albert Heijn was geweest, zoals hij elke donderdag deed, wat ze eens zo hadden afgesproken. De huishoudelijke taken waren volgens een strak schema verdeeld.

Nu was er pas echt reden tot zorg, vond Claire. Misschien had hij een ongeluk gehad. Deze gedachte deed haar ter plaatse besluiten naar Doorn te rijden. Dit was niets voor Floris, maakte ze haar toekomstige schoonouders duidelijk.

‘Ik kan je nu al zeggen dat je hem daar niet zult vinden’, sprak Van der Zwan kortaf. Hij was al zeker van zijn zaak. ‘Mijn zoon is ontvoerd. Ik heb de gluiperd die het gedaan heeft aan de telefoon gehad.’ 

‘Zal ik dan de politie bellen?’

‘Ja, dat kunnen we beter doen’, viel Mignon van Elshout haar spontaan bij. Ze stond naast haar man en kon Claire horen via de luidspreker, die Rudolf ingeschakeld had.

Rudolf van der Zwan onderbrak hen.

‘Zijn jullie gek geworden? Niets daarvan!’ brieste hij. Aan de klank in zijn stem hoorde ze, dat hij de touwtjes in handen zou nemen. Hij bepaalde wat er ging gebeuren. Zo hoorde het, leek hij te willen zeggen. ‘Wil je soms dat Floris wat overkomt?’

‘Maar we kunnen toch niet zomaar over ons heen laten lopen’, sprak zijn vrouw geschrokken, omdat hij zo tegen hen tekeerging. ‘Als iemand iets van de ontvoering gezien heeft, dan weet de politie dat vast. Misschien zijn de daders herkend. We moeten er alles aan doen om hem terug te krijgen. Floris is jóuw zoon.’ 

‘Daarom juist! We hebben te maken met gevaarlijke gekken. Die flikkers houden natuurlijk ons huis in de gaten en als ze zien dat we naar de politie gaan, dan ben ik bang dat Floris iets overkomt. Ik betaal liever dat geld dan dat ze hem iets aandoen. Daarna kunnen we altijd nog naar de politie. Eerst moet ik Floris terughebben!’

Mignon besloot niet tegen haar man in te gaan. Zijn enig kind was in gevaar.

-

Kars Becker stond in het centrum van Driebergen. Het dorp begon tot rust te komen. Hij zag de tijd op de lichtgevende wijzers van de kerktorenklok. Vijf over elf. Om het spoor niet naar Wijk bij Duurstede te laten leiden, was hij hier naartoe gereden. Hij stond bij een flappentap.

Dat Johan hem gezien had, zat Kars niet lekker. Daarom had hij besloten Esmée niet op te zoeken, om te voorkomen dat hij haar halfbroer weer zou ontmoeten. Hij wist zeker dat Johan zou vragen wat hij in Doorn te zoeken had gehad. Of was het erger, en was al bekend dat er een ontvoering had plaatsgevonden, en was Johan daarvan op de hoogte?

In plaats van Esmée te bezoeken, had Kars zichzelf ervan verzekerd dat zijn gevangene veilig opgesloten zat en dat niemand de provisorische gevangenis had ontdekt. Onderweg had hij voortdurend in de achteruitkijkspiegel gekeken. Langzaam nam het besef toe dat hij zich onnodig ongerust maakte, dat zijn verontrusting vooral voortkwam uit de hekel die hij aan zijn toekomstige zwager had. Het zat Kars nog altijd dwars hoe Johan met een treiterig stemmetje Esmée had verteld hoe hij achter zijn criminele verleden was gekomen. Alsof Johan zijn aanstaande zwager in diskrediet wilde brengen. Alsof hij het voor Esmée wilde verpesten. Zij leek het in elk geval zo opgevat te hebben.

In de muffige krocht waar Floris vastgeklonken zat, had hij diens persoonlijke bezittingen doorzocht. Daarbij was hij op de portemonnee met geld en pinpas gestoten. Vijf euro cash was niet veel. De pas had hem op een ander idee gebracht. Het hoorde niet bij zijn opdracht, maar deze uitgelezen kans om een paar extra centen op te strijken kon hij toch niet laten liggen? Hij had alleen maar met de stroomstok hoeven te zwaaien om de doodsbange Floris de pincode te ontfutselen. Als Kars het geld had, kon hij meteen een snackbar opzoeken waar hij om deze tijd nog een hapje kon krijgen. Hij had trek.

De automaat slurpte de pas op. Hij moest de pincode geven. Voor de zekerheid had Kars het nummer genoteerd. Hij toetste de getallen in. 7361.

‘Shit!’

In de display kwam te staan dat hij de verkeerde pincode had getoetst. Wat had hij fout gedaan? Of had hij de code verkeerd opgeschreven? Natuurlijk moest het 7301 zijn. De nul was slordig geschreven. Weer gaf de display aan dat de code niet bij de pas hoorde. Onmiddellijk liet Kars de automaat de pinpas opgeven.

Twintig minuten later was hij terug in de geïmproviseerde gevangenis. Floris kromp van afgrijzen ineen toen hij de stroomstok weer voor zich zag. Of, vroeg Kars zich af, was hij een toneelspeler? Deed hij alsof hij bang was? De eerste keer geloofde Kars echt dat zijn gijzelaar de waarheid had gesproken. 7361!

Floris van der Zwan zat vast met een ketting die een aantal malen strak om zijn enkels gewikkeld en aan een betonblok bevestigd was. Zijn mond was met tape beplakt. Hij zat met de rug tegen de muur, de benen waren gestrekt en de armen zaten met een andere ketting gebonden op de rug. Het was geen gemakkelijke houding om uren in te zitten, op een kille stenen vloer. Nu brandde de lamp, maar die deed Kars uit als hij weg ging. Hij moest toch de hopeloosheid van zijn situatie inzien? En dan toch kapsones hebben!

Uit alle macht schopte Kars tegen de schenen van die hufter. Met onderdrukte geluiden incasseerde Floris de trappen die volgden. Hoewel hij er tegenop zag hem eventueel te moeten vermoorden, voelde Kars geen medelijden met Floris van der Zwan.

‘Als ik nu niet de juiste pincode krijg, zal ik je nog een keer met de stok geven’, beet hij hem toe. Zijn stem galmde met een verbitterde klank in de versteende ruimte. Hij had meer dan één reden om zijn gevangene te haten. Door zijn toedoen was hij de laatste keer in de gevangenis beland, terwijl Floris had beloofd voor een goede advocaat te zorgen. Dus niet. Kars had genoegen moeten nemen met een jonge, onervaren pro deo advocaat die de rechtszaak verprutste.

Met angst in de ogen knikte het slachtoffer. Kars vroeg zich af of de ander inwendig pret had dat hij hem bedonderd had. Maar hij liet niet met zich spotten. Niet meer. Hij trapte de ander in de maag en zwaaide nogmaals met de stroomstok vervaarlijk dicht langs het gezicht van zijn slachtoffer. Dit was geen kinderspel en dat diende Floris goed te beseffen. 

Hij trok de tape zo ruw weg dat Floris’ onderlip openscheurde. Bloed welde op en droop dik en kleverig over de kin, en van de kin op zijn jas. Onmiddellijk krijste het slachtoffer en schold zijn ontvoerder uit, waarbij minuscule druppeltjes bloed in de rondte spetterden.

‘Je gaat je gang maar met dat gescheld’, sprak Kars Becker onverschillig. ‘Niemand kan je horen.’ Hij knielde naast hem neer en richtte de punt van de stroomstok op zijn gezicht. ‘Vertel op, wat is de pincode?’

‘Dat gaat je geen reet aan!’

Kars greep hem bij de haren en trok het hoofd ruw naar achteren, zodat de geringschattende blik die hij zo-even nog in de ogen van het slachtoffer meende te zien, vliegensvlug verdween en plaatsmaakte voor angst. In het gelige licht van de lamp leken de blonde haren eerder roodachtig.

‘En nu is het afgelopen!’ schreeuwde hij. ‘Klootzak! Vertel op, wat is de pincode?’

Om de eis nog meer kracht bij te zetten, stootte hij het achterhoofd hard tegen de muur erachter. Het ging met zoveel geweld gepaard, dat Floris zijn ogen van pijn dichtkneep. In een reflex wilde hij naar zijn hoofd grijpen, maar de armen bleven haken in de kettingen op zijn rug. De huid was daar al beurs van verwoede pogingen los te komen.

‘Jij hebt lef, jochie. Maar ik ken wel andere methodes om je aan het praten te krijgen.’

Hij legde de stroomstok naast zich neer. Terwijl hij met de linkerhand het haar van Floris in een greep hield die de trekkracht van de haarwortels danig op de proef stelde, trok hij zijn aansteker uit de achterzak van zijn spijkerbroek. Het ding vlamde op. Vuur likte al gretig aan enkele van de vette haarlokken. De penetrante geur van geschroeid haar vulde de ruimte.

‘Hou op! Hou op!’ smeekte Floris nu, met doodsangst in zijn ogen. 

‘Ik vind dit anders wel interessant. Eigenlijk zou ik dit moeten filmen om je ouders te laten zien dat je nog leeft. Met een hoofd vol vuurrode haren. Vuurrood!’ Hij lachte spottend. Dat hij het meende, bewees hij door opnieuw de haren te schroeien.

‘De code is 6173.’

‘Oh, dus het was precies andersom? Kon meneer zich dat eerst niet meer herinneren?’

‘Nee, Kars!’

Hij keek naar de ander, die hem toch weer met een spottende blik aankeek. De woede die nu in Kars opwelde, was sterker dan hij ooit eerder had gevoeld. Hij greep het hoofd van Floris hardhandig beet, en sloeg hem meermalen achtereen tegen de muur. Opnieuw wilde hij de stroomstok gebruiken, maar hij zag dat zijn slachtoffer het bewustzijn al had verloren. Daarom plakte hij hem in plaats daarvan de mond dicht. 

Niet dat het nodig was, maar je kon nooit weten.

Wil je weten wanneer dit boek en andere uitgaven van E-Pulp Publishers verschijnen, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl en ontvang ook nog eens een gratis e-book!

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door: 

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer. 

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op: 

www.e-pulp.nl