De laatste kans

M.P.O. BOOKS

De laatste kans is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2019 M.P.O. Books & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-38-8 (e-book)

ISBN: 978-90-8606-028-3 (paperback)

NUR 332

www.e-pulp.nl

www.mpobooks.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Bij verstek veroordeeld

De bloedzuiger

Gedragen haat

De blikvanger

De laatste kans

Dodelijke hobby

De dood van Callista de Vries

Een afgesloten huis

Cruise control

Schrijven is... Een afgesloten huis

Meer informatie op mpobooks.nl.

Voor Hans van den Boom

Een man met onvermoede talenten

Proloog

Het zweet gutste over zijn rug toen hij zijn macabere ontdekking deed. De zon brandde op zijn onbedekte hoofd, maar dat was geen reden om het rustiger aan te doen want het sloopwerk moest vandaag klaarkomen. Met de schop groef hij de bakstenen op die de vloer vormden. Als hij een steen los kreeg, wierp hij deze in de kruiwagen naast hem.

Eind januari hadden hij en zijn vrouw de bouwvallige boerderij in Raalte gekocht. Op het erf had een vervallen kippenhok gestaan, die al jaren niet meer als verblijf voor kippen had gediend. De oude vrouw die tot haar dood, een kleine drie jaar geleden, in de boerderij had gewoond, bewaarde in het hok een uitgebreide verzameling bloempotten. Vorige week had hij kisten vol met potten uit het krot gesjouwd. Het leek erop dat de oude vrouw elke bloempot die ze ooit in handen had gekregen had bewaard.

Vandaag was hij begonnen met de sloop van het hok. Morgen zou de aannemer komen. Op deze plek zou dan begonnen worden met de bouw van een nieuwe woning. Samen met zijn zwager had hij het hok al afgebroken, uitgezonderd de palen waarop het dak had gesteund. Zijn zwager groef nu de palen uit, zelf sloopte hij de vloer.

Terwijl hij de schop nogmaals in de grond stak, voelde het alsof hij op een dieper gezakte steen was gestoten. Hij trok het blad van de schop uit de grond en probeerde het enkele centimeters verder opnieuw. Nu ging het blad moeiteloos de diepte in en kon hij proberen de steen op te wippen.

Maar het was niet helemaal wat hij verwachtte. Het eerste wat hij zag, was een ronde vorm. Even dacht hij dat het een kleine zwerfkei was. Daarna zag hij de haren die met het voorwerp omhoog kwamen.

Donderdag 22 juli

Met elke stap die ze zette, betreurde ze haar impulsieve besluit van twee dagen geleden meer en meer. Ze wist heel goed dat wanhoop haar dreef, omdat haar man niet het lef had het lot dat boven hen hing af te wenden. Alsof hij dacht dat hij door stil te zitten vergeten zou worden, als een nachtvlinder die overdag op een boomstam door zijn schutkleuren onopgemerkt blijft. Het was een fatale vergissing.

Hij was een dwaas, al kon hij dat door zijn gladde praatjes bewonderenswaardig goed verhullen. Op anderen maakte hij steevast de indruk een attente, welonderrichte en betrouwbare man te zijn. Maar hij bleef een dwaas. Jammer dat ze hem voor de instandhouding van haar leventje zo ontzettend hard nodig had. Daarom kon zij niet werkeloos toezien hoe een ander hun keurig opgebouwde idylle zou verstoren. Besefte hij niet wat het gevolg zou zijn voor hen beiden? Toen hij haar had verteld over de situatie waarin hij verkeerde, was ze woedend geworden.

Zijn lijdzaamheid was onuitstaanbaar. Misschien dat ze juist daarom het besluit had genomen zelf in actie te komen, hoewel het vooral zijn probleem was. Stom dat ze in haar impulsiviteit niet goed over de uitvoering had nagedacht. Maar daarvoor was het te laat. Ze moest nu in actie komen, nu het nog kon. Het was haar laatste kans.

Ze werd meer beangstigd door de gedachte wat haar te wachten stond, dan ze voor mogelijk had gehouden. Zelfs Geert had ingestemd mee te werken, hoewel zijn rol onbeduidend was. Ze dacht er minachtend aan terug hoe ze hem nog had moeten overtuigen dat kleine beetje te doen. Daarover had ze nog het best nagedacht, maar over haar eigen inzet te weinig. Als hij maar niet dacht dat zij het voor hem deed, alsof ze iets voor die slappeling zou voelen.

Terwijl ze behoedzaam over het fietspad liep, werd ze overweldigd door het besef hoe onmogelijk haar taak was. Ze had nagelaten overdag het terrein te verkennen. Ze had van haar man het geheime adres gekregen, dat hij met veel moeite had verkregen. Toen ze twintig minuten geleden de snelweg verliet, was het pas tot haar doorgedrongen hoe stom het was, dat ze niet van tevoren poolshoogte had genomen. Maar zelfs met grondige voorbereiding bleef dit een wanhoopsactie.

Het eerste probleem deed zich al voor bij het zoeken naar een parkeerplaats. Ze had twee keer de provinciale weg op en neer gereden, voor ze de juiste plek vond. In de bocht van de weg was een onverharde zijweg die naar een parkeerterrein in het bos leidde. De verborgen locatie was ideaal, maar vandaar bleek het nog een flink eind lopen te zijn, met alle kans ontdekt te worden. Juist als vrouw viel ze op.

Als ze overdag was geweest, had ze kunnen ontdekken welk bospad ze kon nemen om ongezien haar doel te bereiken. Ze had een landkaart moeten kopen. Nu moest ze voor de zekerheid het fietspad langs de provinciale weg bewandelen om bij haar doel te komen. Het was een geluk dat er mist kwam opzetten.

Twee keer was ze het bos ingevlucht omdat er een auto aan kwam, één keer omdat een brommer op het fietspad naderde. Maar de bromfietser had haar in het geheel niet opgemerkt. Toch kon ze gezien zijn. Zojuist was ze langs een aantal gebouwen gekomen, die links aan de overkant van de weg stonden. Eerst was er een fabriek. Ze had het silhouet van een hoge schoorsteen gezien, verborgen in het bos en geleidelijk verzwolgen door de mist. En daarna volgden er huizen. Ze was ook een pannenkoekenrestaurant gepasseerd. In één van de woonhuizen had ze licht zien branden. Gelukkig had ze er wel aan gedacht zich donker te kleden, zodat ze vanuit de huizen hooguit te zien kon zijn als een donker silhouet, tegen de achtergrond van het nog donkerdere bos.

Ze had het adres, maar er was geen huis direct aan de weg. Ze had daarom de nummers van de woonhuizen goed in zich opgenomen. Daarom wist ze dat ze de toegangsweg naderde. Twee vuilcontainers markeerden de plek, anders had ze het misschien over het hoofd gezien want de toegang werd geheel overschaduwd door hoge sparren. Als ze goed keek, kon ze een houten hek onderscheiden van de omgeving. Wat zich daarachter in het bos bevond, was onzeker.

Voor ze de weg overstak om naar de man te gaan die de carrière van haar echtgenoot definitief te gronde wilde richten, keek ze op haar horloge. Bijna half drie. Ze gaf zichzelf twee uur de tijd. Twee uur en niets meer. Dan wilde ze weg zijn, voor het licht werd.

Nadat ze zich ervan vergewist had dat de provinciale weg en het fietspad geheel verlaten waren, holde ze naar de overkant. Bij het hek aanbeland zag ze hoe het landschap daarachter oprees. Een woud van sparrenbomen kleurde de grond inktzwart. Hoger op de heuvel, verborgen in bos en mist, moest de man wonen.

Eerst voelde ze of er beweging in het hek te krijgen was, maar het gaf niet mee. Terwijl het hout onder haar kraakte, klom ze er overheen. Nu was ze op verboden terrein, waaraan het bord haar herinnerde dat hier stond. Behoedzaam keek ze rond. Plotseling kneep haar maag zich samen. Even verderop, op een open plek in het bos, zag ze witte schimmen. Ze was gezien! Alles liep al in een vroeg stadium mis. Ze moest zich omkeren en vluchten. Maar de anderen waren met te veel om te kunnen ontsnappen.

Pas na een tweede blik zag ze wat het waren en moest ze glimlachen om de dwaasheid van haar gedachten. Bij de open plek waren gekapte berkenstammen opgestapeld. Hun opvallend witte bast had ze aangezien voor bleke gezichten, die zich in het bos hadden verzameld. Alsof daar een groepje padvinders bijeengekomen was voor een nachtelijke dropping. Haar verbeeldingskracht speelde haar parten.

Opgelucht begon ze aan de klim over de geasfalteerde weg. Elke stap die haar dichter bij de vijand bracht, maakte haar angstiger. Ze hoorde geluiden in het bos rondom die ze niet kon plaatsen. Was ze in gevaar? Maar het bos wakkerde ook haar haat aan voor de man die haar leven zou verwoesten. De man die zich hier terugtrok, die zich veilig waande in zijn woning op de heuvel, terwijl hij anderen in het verderf stortte, die kon ze niet zijn gang laten gaan.

Ze liep verder met de vraag hoe ze in het huis kon komen. Was er een alarmsysteem? Was hij ook gewapend? Hierover had ze van tevoren moeten nadenken, maar terug ging ze niet meer. Haar enige kans zat in de verrassing. Ze moest hem volkomen overrompelen, zodat hij geen enkele kans had.

Diep in zijn hart moest hij een lafaard zijn. Een achterbaks type, dat zich alleen veilig voelde door de macht die hij over anderen uitoefende. Een bittere, eenzame man. Iemand voor wie de medemens niets meer was dan een object waaraan hij zich kon optrekken door hem te vernederen. Als een wrede god die vanuit zijn hemelse hof beschikte over de levens van anderen. Zo’n misantroop verdiende het te sterven.

De weg zwenkte naar rechts, vervolgens naar links. Meer en meer begon het terrein te stijgen. Ze hield even stil. Haar handen en rug waren nat van het zweet. Het kwam door de spanning, de inspanning van de klim, en haar kleding. De zwarte coltrui was prima als camouflage, maar in deze plaknacht veel te warm. Ze liep door. Tussen de bomen door kon ze al een glimp van de gevel van het gebouw zien. Opeens kwam de laatste bocht en stond ze oog in oog met haar bestemming.

Tot haar verbazing zag ze dat er licht brandde en dat de buitendeur openstond, alsof ze verwacht werd. Ze hoorde zelfs de zachte jazzmuziek, die door een open raam klonk. Onwillekeurig tastte ze naar het wapen, dat ze in haar schoudertas had meegenomen. Gespannen stapte ze vanuit het donkere bos het achtererf op. Op datzelfde ogenblik hoorde ze het gekrijs van een kind, dat de muziek moeiteloos overstemde.

Minutenlang had Otto van Schaik liggen denken aan hoe het leven had kunnen zijn, toen hij het huilen hoorde. Omdat het een zwoele nacht was, stond het slaapkamerraam wijd open.

Even dacht hij dat hij zich vergist had. Alsof een droom langzaam was overgegaan in ontwaken, zonder dat alle elementen van de droom uit zijn bewustzijn verdwenen waren. Geleidelijk begon het tot hem door te dringen dat het echt was. Er was buiten een kind, en dat kind huilde.

Hij draaide zijn hoofd om te zien of Melanie het ook gehoord had, maar zij soesde nog heerlijk. Over haar ontblote schouder zag hij op de wekker dat het zeven uur was. Ze konden nog een half uur blijven liggen voor het alarm afging. Daarna moesten ze zich omkleden want vandaag zouden ze naar Schiphol rijden voor hun vakantie in de Verenigde Staten. De vliegtickets lagen klaar op het nachtkastje, zodat ze die in elk geval niet zouden vergeten.

Nu hij zich ervan bewust was dat het geen flard van een droom was, begon het huilen steeds indringender in zijn oren te klinken. Het overstemde gemakkelijk de kakofonie van vogelstemmen uit het ontwakende bos verderop. Hij wist dat het kind bij hun huis moest zijn. Dat hoorde hij aan de klank van het geluid. Bovendien kon het kind niet bij de buren zijn, want het buurhuis stond veel verderop. Nee, er was echt een kind dat onophoudelijk huilde en daarom moest hij gaan kijken wat er aan de hand was. Waren er geen ouders bij? Wat deed een alleen gelaten kind dan om deze tijd bij hun huis? Misschien was het een zieke grap van een collega, die een muziekspeler had neergezet waarin een opname met kindergehuil draaide. Nee, die gedachte was vergezocht.

Het eerste wat Otto van Schaik deed nadat hij uit bed gekropen was en in zijn ochtendjas geschoten was, was kijken of hij vanuit het raam kon zien wat er aan de hand was. Dat bleek niet het geval. Nu hoorde hij ook dat het huilen vanaf de andere kant van het huis klonk, op het achtererf. Op zijn teenslippers slofte hij naar beneden.

De frisse ochtendlucht verdreef de laatste resten van de slaap. Het was heerlijk ondanks de mist die op was komen zetten en die dik boven het weiland achter de voormalige boerderij hing. Hij en Melanie hadden jaren geleden de monumentale boerderij gekocht omdat het hier vrij wonen was. Bovendien hadden ze alle ruimte om hun auto’s te parkeren, wat een enorme luxe was vergeleken bij hun eerste woning, die ze in het centrum van Amersfoort hadden gehad.

Otto kon zijn ogen niet geloven toen hij om het huis liep en de voormalige hooiberg zag die ze als carport gebruikten. De zon was in het oosten net boven de horizon verschenen. Het felle licht verblindde hem een moment zodat hij hun auto’s amper van de omgeving kon onderscheiden. De metalen kap van de hooiberg overschaduwde de wagens. Pas toen zijn ogen aan het felle licht gewend waren, zag hij het bedje dat naast de auto van zijn vrouw stond.

Zo snel als zijn slippers het aankonden, holde hij er naartoe. Het was haast niet te geloven, er stond daadwerkelijk een kinderbedje naast haar auto. Het kindje dat erin lag, spartelde om los te komen, want het was vastgebonden. Twee betraande ogen keken Otto van Schaik angstig aan. Hij was op zijn beurt verbijsterd, alsof er iets niet klopte. Alsof het een vergissing moest zijn.

Na een nacht waarin hij naast haar had liggen woelen, was Nelly van Dijk definitief uit haar slaap gewekt door de warmte die nog altijd in haar benauwde slaapkamer hing. Met een kreun kwam ze overeind en zag dat haar vriend Thijs Warnink op het randje van het bed zat. Met zijn ellebogen steunde hij op zijn knieën, terwijl hij zijn hoofd liet hangen alsof hij de kracht niet bezat hem hoog te houden. Bezorgd vroeg ze zich af of hij überhaupt geslapen had.

Ze kon wel raden wat hem dwars zat. Zijn toekomst als kunstenaar stond op het spel. Hij had het er niet over gehad toen hij gisteravond bij haar was aangekomen, maar aan zijn sombere stemming had ze gemerkt wat er aan de hand was. Hij leek te aarzelen, alsof hij niet wist wat hij moest doen. Zoveel hing af van die ene grote opdracht waarop hij kans maakte. Kreeg hij hem, dan kon hij zijn openstaande rekeningen betalen. Dat kon het begin zijn van meer opdrachten. Kreeg hij de opdracht niet, dan kon hij net zo goed ermee stoppen en een baantje als vakkenvuller zoeken. Een grotere afgang was voor hem niet denkbaar.

Nelly had Thijs in haar studietijd leren kennen. Met een glimlach moest ze denken aan de eerste kennismaking. Het was in een café in het centrum van Amsterdam, waar hij met drie studievrienden was. Ze had even oogcontact met hem gehad. Ze had daarna gemerkt dat hij zo nu en dan in haar richting keek, alsof wat hij zag hem beviel. Hij probeerde ondertussen indruk te maken op zijn vrienden door van lege glazen bier een piramide te bouwen. Een van zijn vrienden begon hem na te doen. Toen die piramide tenslotte instortte, gaf de vriend Thijs de schuld en trok een vuurwapen.

Thijs scheen totaal niet onder de indruk te zijn. Met wat doodsverachting leek te zijn, stortte hij zich op zijn vriend en probeerde hem het wapen af te nemen. Wie het wapen niet gezien zou hebben, had kunnen denken dat het een kameraadschappelijke stoeipartij was en zou erom gelachen hebben. Maar Nelly had aan de grond genageld gezeten. Even later zag ze dat de rollen omgedraaid waren. Toen was ze naar voren gesprongen en geroepen: ‘Gek, je gaat je eigen vriend toch niet doodschieten?’

Even had hij haar verwonderd aangekeken en vervolgens had hij bulderend gelachen.

‘Het is niet echt!’

Het wapen, zo had hij haar uitgelegd, had zijn vriend in een supermarkt in Spanje gekocht. Het leek bijna een echt vuurwapen. Zo’n imitatiewapen was in Nederland verboden, maar in Spanje kon je ze bij elke super kopen. Thijs bleek zelf ook zo’n ding te hebben.

‘Altijd handig als een junk me wil beroven’, had hij lachend opgemerkt. ‘Dan duw ik hem de loop van het wapen onder z’n neus. Die zal in zijn broek schijten van angst!’

‘Oh’, had Nelly gezegd, beduusd van alles.

Daarna hadden de vier vrienden zich aan haar voorgesteld en hadden ze een gezellige avond gehad. Thijs en zij waren sindsdien vrienden geworden. Tot hun eigen verbazing hadden ze ontdekt, dat ze allebei de kunstacademie deden. Hun vriendschap had langzamerhand steeds meer de vorm van een vaste relatie gekregen. Tegenover anderen stelde ze hem steevast voor als haar vriend, waarmee hij zwijgend akkoord ging. Desondanks hadden ze allebei een eigen kamer in Arnhem, waar ze zich na hun studie vestigden. Hij was eerst afgestudeerd, omdat hij een paar jaar verder was. Het was daarna voor haar vanzelfsprekend om zich in dezelfde stad te vestigen als hij. Net als Thijs had ze een atelier in haar kamer, waardoor de ruimte altijd gevuld was met voltooide en halfvoltooide objecten. Zij werkte met olieverf. Er was vraag naar haar werk, maar net genoeg om haar rekeningen te betalen. Er draaide momenteel een expositie van haar werk in het dorpshuis van haar geboorteplaats, en ze had het een en ander via een galerie verkocht. Ze droomde ervan succes te hebben. Dat de carrière van haar vriend achterbleef, was bij hem een bron van onrust.

Hij had zich gespecialiseerd in het werken met houtskool. De donkergetinte tekeningen die hij maakte, pasten prima bij zijn aard. Enerzijds kon hij hele dagen somber zijn, alsof het leven geen zin meer had. Ze verklaarde dat aan de hand van wat ze wist over zijn jeugd, waarin hij opgroeide met een vader die aan de drank was. Anderzijds kon hij gedreven worden door onverwachte energie. Dat kwam tegenwoordig steeds minder vaak voor, nu zijn carrière hem niet bracht wat hij ervan verwacht had.

Misschien was het niet verwonderlijk dat bijna geen galerie interesse toonde. Als Nelly even naar een tekening van Thijs keek, voelde ze zich al droevig of beangstigd worden. Dat hij dát voor elkaar kreeg, bewees zijn enorme talent en ze bewonderde hem erom. Maar wie wilde zo’n tekening aan de muur hebben, ook al zat er een fraaie lijst omheen?

Het tij leek te keren toen Thijs zich ingeschreven had voor een omvangrijk kunstproject van de gemeente Dinkelland. Er waren daar plannen voor een nieuw gemeentehuis. De gemeenteraad had voor de inrichting daarvan het plan opgevat om kunst aan te kopen van één uitverkoren kunstenaar. Er was een wedstrijd uitgeschreven waarbij professionele kunstenaars werk konden insturen. Een commissie zou de inzendingen beoordelen om te bepalen wie opdracht kreeg om voor de kunstzinnige invulling van het gebouw te zorgen. Ze zouden per post op de hoogte gebracht worden. Van een bevriende ambtenaar had Thijs te horen gekregen dat als het werk in de smaak viel, er maximaal een budget van vijftigduizend euro ter beschikking zou komen.

Thijs had beseft dat dit de kans was om door te breken. Uit de ene prestigieuze opdracht kon een andere volgen. Daarom had hij de afgelopen weken hard gewerkt om meer tekeningen te maken. Die had hij vervolgens laten fotograferen om een catalogus samen te stellen. Gistermiddag had hij in het kantoor van een vriend de catalogus gekopieerd. Als hij de opdracht zou krijgen, zou hij de kopieën naar zoveel mogelijk gemeenten en bedrijven sturen in de hoop dat zij ook interesse in zijn werk zouden krijgen.

Nelly van Dijk besefte dat zijn optimisme maar al te gemakkelijk kon omslaan in een sombere stemming. Gisteravond was hij nog vies van de houtskool bij haar aangekomen ten teken dat hij de hele avond had doorgewerkt. Hij was onder de douche gestapt. De Thijs die uit de douchecabine stapte, was een andere dan die erin gestapt was, want hij stelde haar een vraag die absurd was. Hij vroeg of de gemeente háár het bericht had gestuurd, omdat hij misschien per ongeluk haar adres had opgegeven. Hij wist donders goed dat hij geen verkeerd adres had doorgegeven en aan zijn vertrokken gezicht had ze gezien hoe laat het was.

Waarom had hij dan nog geen bericht ontvangen? Hoe langer het duurde, hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat zijn kansen verkeken waren, hoe meer Nelly hem zou zien versomberen. Als dat waar bleek te zijn, wat dan? Moest hij zijn ambities opgeven en ander werk zoeken? Ja, hij moest wel, als hij in staat wilde zijn om zijn rekeningen te betalen. Er was nog een studieschuld die hij moest inlossen.

Nelly vroeg zich af of haar vriend in staat was een ander bestaan op te bouwen. Ze kon zich niet voorstellen dat Thijs bij de supermarkt achter de kassa zou zitten. Haar vriend was daar de persoon niet voor. Hij moest altijd creatief bezig zijn, of hij voelde zich depressief.

Ze gooide het dekbed van zich af en ging naast hem zitten.

‘Wanneer zouden ze je bericht sturen?’ vroeg zij nadat ze een arm om zijn schouder had gelegd.

‘Begin deze week.’

‘Maar dan kan het nog komen.’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Niet meer. Degene die de opdracht krijgt, hebben ze het eerst op de hoogte gebracht. De anderen zijn minder belangrijk en moeten wachten.’

‘Natuurlijk niet, gekkie’, zei ze, terwijl ze hem over het hoofd wreef. ‘Je zult vast nog iets te horen krijgen. Zolang er geen afwijzing is, is er nog hoop.’

Opnieuw schudde hij het hoofd. ‘Als ik de opdracht zou krijgen, zou Jacques mijn studieschuld inlossen.’

‘Wat? Heeft Jacques je dat beloofd? Wat goed, man!’

Woest draaide hij zijn hoofd om en keek haar indringend aan. ‘Het gaat niet door, Nelly, het gaat niet door!’

‘Maar je kent toch een van de ambtenaren op het gemeentehuis? Waarom bel je hem niet om zekerheid te krijgen? Je hebt toch het nummer van zijn mobieltje?’

‘Het heeft geen zin.’

‘Natuurlijk wel.’ Ze wist dat ze nu op hem in moest praten om hem te overtuigen, anders zou er niets gebeuren en zat hij de hele dag te somberen. Beter was het als er nu duidelijkheid kwam. ‘Misschien heb je nog niets gehoord, omdat eerst degenen die de opdracht niet krijgen op de hoogte gebracht worden. Misschien word je gebeld. Als je mij het nummer geeft, bel ik toch met hem?’

‘Nelly, het is kwart voor acht!’

‘Dan zal hij heus wel uit bed zijn. Hoe heet hij?’

‘Henk Scheringa.’

Hij sputterde nog tegen, maar zij zette door tot hij uiteindelijk overstag ging.

‘Jij bent de vriendin van Thijs?’ was de reactie van een slaperig klinkende Scheringa. ‘Jij bent de laatste die ik op dit tijdstip aan de lijn had verwacht. Moeten jullie niet uitslapen?’

‘Hoezo?’

‘Dat doen jullie kunstenaars toch altijd? Vooral als je er reden toe hebt. Heeft Thijs een kater, dat hij zelf niet belt?’

‘Hij zit hier naast me. Hij durfde je niet te bellen om te vragen naar de opdracht.’

‘Heeft hij dan nog geen reactie gehad?’

‘Nee.’

‘Hij moet het bericht een paar dagen geleden met de post ontvangen hebben. Nou, dan zal de post weer eens niet goed werken. Het is de vakantietijd, zullen we maar zeggen. Ik kreeg gisteren ook een kaartje van een totaal onbekend persoon. Geen idee waarom het bij mij bezorgd werd. Het adres klopt wel.’

‘Dus Thijs heeft de opdracht niet gekregen?’

Henk Scheringa grinnikte. ‘Wie heeft dat beweerd? Ik dacht dat hij zijn roes uitsliep in plaats van mij uit bed te bellen. Hij heeft alle reden om de bloemetjes buiten te zetten.’

‘Dus hij heeft hem wel!’

‘Dat probeer ik dus te zeggen.’

‘Geweldig!’

‘Gefeliciteerd.’

Nadat Nelly hem gefeliciteerd had, was hij op weg gegaan. Hij had gezegd dat de eerste persoon die na Nelly moest weten dat hij de opdracht had gekregen, zijn vriend Jacques was. Zonder zijn steun was hij nooit zover gekomen. Alle negatieve gedachten zette hij van zich af, alsof ze er nooit geweest waren. Nu moest hij vrolijk zijn!

Later, in zijn verklaring voor de politie, zou Thijs Warnink verklaren dat hij opgetogen was toen hij door de rijk beboste omgeving reed waar Jacques woonde. Langzaam maar zeker loste de mist op. Tussen de toppen van de bomen brak de zon aarzelend door en wierp lange, zilveren banen op de weg. Als het nieuws van de opdracht hem niet vrolijk stemde, dan deed de natuur rondom hem het wel. Het gefluit van vogels was overweldigend, alsof de hele dierenwereld blij was met hem en met zijn succes.

‘Ik heb de opdracht!’ riep hij enthousiast.

De afgelopen weken waren zenuwslopend geweest. Kreeg hij de opdracht, of niet? Het ene moment was hij vol hoop en had hij gefantaseerd hoe dit zijn verdere carrière zou beïnvloeden. Het andere moment werd hij geplaagd door neerslachtigheid, door de gedachte dat zijn leven net zo’n afgang was als dat van zijn zuipende vader.

Daaraan was een einde gekomen. Hij had de opdracht en Jacques zou bovendien de studieschuld betalen. Jacques Vermin had hem ook al in een eerder stadium financieel geholpen. Hoewel hij dertien jaar ouder was, was hij een echte vriend. Binnenkort zou hij de catalogus naar gemeenten, bedrijven en instellingen sturen. Misschien dat maar een paar procent toehapte, maar dat kon voldoende zijn om voor jaren werk te hebben. Het besef dat zijn leven een nieuwe impuls had gekregen, liet Thijs Warnink tot in elke vezel van zijn bewustzijn doordringen.

Tot zijn verbazing stond het houten toegangshek wijd open. Achter het hek liep de toegangsweg tot Het Hemelse Hof, waar Jacques woonde. Het Hemelse Hof was prachtig gelegen op de oostelijke flank van de Darthuizerberg in de gemeente Leersum. Darthuizerberg was een overdreven aanduiding voor een heuvel van nog geen vijftig meter hoog. Voor het huis strekte zich een weide uit die door de steile helling aan een alp deed denken. Maar het huis zelf had weinig van een Zwitsers chalet, zodat de illusie doorbroken werd.

Uit zijn politieverklaring: Ik was verrast bij het zien van het open hek. Ik wist dat dit normaalgesproken betekende dat Jacques weg was, maar gauw zou terugkeren. Waarschijnlijk was hij naar de winkel voor de boodschappen. Ik reed daarom het achtererf op. Dit erf wordt aan de noordzijde van het bos afgeschermd door de garages.

Hier wachtte me een tweede verrassing. De auto van Jacques stond voor de garages geparkeerd en de deur van het huis stond open. Door een geopend raam klonk jazzmuziek. Ik stapte uit mijn auto en liet me door de muziek leiden. Deze bracht me via de hal naar de woonkamer. Maar daar was mijn vriend niet. Ik liep naar de geluidsinstallatie om de muziek te stoppen.

‘Jacques, ben je daar?’ riep ik.

Geen reactie.

Terug in de hal riep ik nog een keer, om vervolgens door te lopen naar de aangrenzende werkkamer. Ik opende de deur en vond mijn vriend. Jacques Vermin lag op zijn buik, met het hoofd opzij gedraaid alsof hij tijdens de val achterom had gekeken. Ik bekeek het roerloze lichaam heel kort, lang genoeg om zeker te weten dat hij dood was. Daarna trok ik de deur dicht. Ik was erg geschrokken. Daarom vluchtte ik het huis uit, met op mijn netvlies het beeld van een zwart uitgeslagen gezicht en een ingeslagen schedel vol gestold bloed. Mijn handen trilden terwijl ik het alarmnummer belde.

‘U zult nog even geduld moeten hebben’, vertelde verpleegster Hanna Schuil van het Diaconessenziekenhuis in Utrecht voor de tweede maal. Het verwonderde haar dat de vrouw tegenover haar zich zo ergerde. Natuurlijk was de situatie vervelend en wachtte het echtpaar al bijna een uur, maar een beetje begrip mocht ze toch wel opbrengen. Ze waren in de wachtruimte van de kinderafdeling. De vrouw die haar beklag deed, liep getergd heen en weer, terwijl haar man op het eerste gezicht zijn kalmte leek te bewaren.

Hanna Schuil werkte ruim tien jaar in de verpleging, maar zij had nooit eerder een vondeling meegemaakt. Dat dit uitzonderlijk was, bleek uit de manier waarop het ziekenhuis met de situatie was omgegaan. Hanna kon daar ook niets aan doen. Het kind was in eerste instantie medisch onderzocht. Dat was een routinehandeling. Maar het ziekenhuis had nagelaten de politie in te schakelen, wat in dit geval vereist was. Inmiddels was de politie ingelicht en was er een agent onderweg.

Om de tijd te overbruggen had Hanna met het jonge stel gepraat. Hij heette Otto van Schaik en zijn vrouw Melanie. Ze waren allebei 33 en hadden een goedbetaalde baan. Melanie werkte als directiesecretaresse en Otto was topmanager bij een bank. Dankzij hun gezamenlijk inkomen konden ze het zich veroorloven drie keer in het jaar op vakantie te gaan. Het stel had geen kinderen. Juist daardoor lag de situatie gevoelig, zo had Otto aan Hanna toevertrouwd toen Melanie naar het toilet was. Maar dat was nog geen reden om iedereen af te katten, zoals deze vrouw deed.

Voortdurend herinnerde de vrouw haar eraan dat zij en haar man Otto een vliegtuig te halen hadden. Ze hadden de vlucht naar Cincinnati van vijf over half twaalf en, zo benadrukte Melanie van Schaik, ze moesten twee uur van tevoren aanwezig zijn.

Op haar horloge zag Hanna dat het stel dat niet meer ging halen.

‘Het duurt ons veel te lang’, was de pinnige reactie van Melanie van Schaik.

Haar onopgemaakte gezicht had een verzuurde uitdrukking gekregen sinds het moment dat zij en haar man de peuter naar de Eerste Hulppost hadden gebracht, waar Hanna hen had opgevangen. Ze waren kennelijk in de veronderstelling dat ze de vondeling daar konden afleveren. De bagage hadden ze in de auto achtergelaten, zodat ze meteen van het ziekenhuis naar Schiphol konden rijden. De arts had erop gestaan dat ze wachtten tot er meer duidelijk was over de gezondheid van het kind en zijn identiteit.

‘Het spijt me voor u, maar ik kan er ook niets aan doen.’

‘Dat begrijpen wij best’, zei Otto van Schaik.

‘Als er niet gauw iemand komt, gaan we gewoon weg, Otto!’

‘Het zal niet lang meer duren, Melanie.’

‘Mevrouw Van Schaik, het is belangrijk dat u een verklaring aflegt. Volgens de arts is er mogelijk sprake van een misdrijf. Het kind was vermoedelijk onder invloed van een slaapmiddel.’

‘Als u de moeder hebt opgespoord, zal er vast een verklaring komen.’

‘Dat zal lastig worden. We weten vrijwel niets. Het kind weet zijn eigen naam, Emile, maar meer niet. Hij weet niet hoe zijn ouders heten of uit welke plaats ze komen. Het enige wat hij kan vertellen, is dat ze in het bos wonen. Woont u in een bos?’

‘Ja’, zei Otto van Schaik.

‘Dat is niet waar’, reageerde zijn vrouw.

‘Nou ja, vlakbij ons is wel bos.’

‘Misschien wonen de ouders van het kind niet ver van u vandaan’, opperde Hanna.

Melanie van Schaik trok afkeurend haar neus op. ‘Nonsens. Ik heb het kind nooit eerder gezien. Ik zie daarom niet in waarom we nog langer zouden blijven. We gaan nu echt, Otto!’

‘Wacht nog even, Melanie. De politie komt zo.’

‘Ik heb geen zin om langer te wachten.’

‘Als er echt niets anders op zit, zullen we de vlucht moeten verzetten. Het is een noodsituatie.’

‘Otto,’ klonk het afkeurend, ‘denk je nou echt dat het lukt? Het is vakantietijd. Alle vliegtuigen zijn natuurlijk volgeboekt. Bovendien hebben we het hotel in Cincinnati alleen voor vanavond geboekt. We gaan onze vlucht halen, of anders eis ik een schadevergoeding van het ziekenhuis. Ze mogen ons niet ophouden!’

Ondanks de ernst van de situatie kon rechercheur Ronald Bloem zijn gedachten er niet bij houden. Zijn collega Bram Petersen zat naast hem achter het stuur van zijn BMW, terwijl zijn aandacht gericht was op de weg die door het bos heuvelopwaarts ging. Ze hadden de melding binnengekregen dat ene Thijs Warnink een moord had gerapporteerd en daarom reden ze nu in het bos tussen Leersum en Maarsbergen naar het huis waar Warnink was. Desondanks moest Bloem denken aan wat hem en zijn vriendin Dominique boven het hoofd hing en hoe dat hun relatie zou beïnvloeden.

Drie maanden geleden had alles er nog rooskleurig uitgezien. Ze waren bezig een lange vakantie te plannen. Via het reisbureau hadden ze een reis naar Indonesië uitgezocht. De hele maand december zouden ze onderweg zijn, waarbij ze verschillende delen van het eilandenrijk zouden bezoeken. Bali, Java en Sulawesi stonden op het reisprogramma. Alleen al door de voorpret – het doorbladeren van de kleurrijke folders – had hij het gevoel gehad de reis van zijn leven te gaan maken. Dit zou nog mooier worden dan de reis naar Thailand, waar ze vorig jaar waren geweest. Maar nu stond hun een andere verrassing te wachten.

Dominique kwam met de mededeling dat ze over tijd was. Ze had daarna een test gedaan, ze was zwanger! Dat dit onverwachte nieuws zoveel met hem zou doen, had hij niet verwacht. Anderhalf jaar woonde hij al met Dominique samen. Over kinderen hadden ze het nooit serieus gehad, omdat ze allebei hun drukke baan hadden. Nu ze ermee geconfronteerd waren, had hij zich op het vaderschap verheugd. Ook Dominique leek er aanvankelijk gelukkig mee dat ze samen een kind zouden krijgen. Toen had hij nog niet beseft, wat hem boven het hoofd hing.

Volgens de arts kon het kind rond de kerst verwacht worden. Daarom zou Dominique hun vakantie afzeggen. Toen hij vervolgens zijn collega’s op de hoogte had gebracht van het grote nieuws, had Dominique hem dat niet in dank afgenomen. Ze wilde het liever nog een tijdje geheim houden. Nu Ronald Bloem eraan terugdacht, veronderstelde hij dat zij al die tijd geweten had dat er een andere afloop kon zijn dan waar hij op hoopte. Een afloop die het einde van hun relatie tot gevolg kon hebben. Dominique had zelfs de vakantie niet afgezegd, ze wilde gewoon gaan.

Bloem werd in zijn gepeins gestoord door getik op het raampje rechts van hem. Geschrokken keek hij op. Het was Petersen die getikt had. Ze waren aangekomen.

‘Kom je nog, Ronald?’

Een agent kwam rechercheur Bram Petersen op het achtererf van het woonhuis tegemoet. Petersen herkende Pieter Maassen. Op de achtergrond, bij de ingang van het huis, zag hij een jongeman staan die peinzend naar de grond staarde.

‘Dat is degene die de melding gedaan heeft’, vertelde Maassen nadat hij zijn collega’s met een kort knikje had begroet.

Petersen wist dat Maassen een kwartier na de melding van Thijs Warnink met de patrouillewagen was aangekomen. Zijn collega Freek Jongenburger was naar binnen gegaan en had vastgesteld dat er inderdaad sprake was van een gewelddadige dood, waarop alle geledingen van de politie in actie waren gekomen.

Onderweg naar Leersum had Bram Petersen opdracht gegeven het buurtonderzoek te starten. Dat kon nooit vroeg genoeg gebeuren. Freek Jongenburger en Willem Verhegen, de wijkagent van het dorp Leersum, waren inmiddels daarmee begonnen. Ze bezochten de huizen langs de provinciale weg.

Dat dit onderzoek tijdens de vakantieperiode viel, kwam ongelukkig uit, en niet alleen omdat veel mensen die in deze buurt woonden op vakantie waren. Het team waarmee Petersen werkte, was onderbezet. Ferry Jacobs was afgelopen weekend naar het buitenland vertrokken. Hij werd niet voor begin augustus terugverwacht. Steven Bosma was ook weg, maar kon zaterdag weer ingezet worden. Momenteel was hij in Nijmegen voor de Vierdaagse, waaraan hij meedeed met collega’s die hij vorig jaar had leren kennen toen hij tijdelijk naar Arnhem was overgeplaatst.

Het onderzoek moest daarom vooral gedaan worden door Inge Veenstra, Ronald Bloem en John van Keeken, met ondersteuning van de technische recherche. Van Keeken werkte nog aan een andere zaak waarin hij papierwerk moest doornemen. Hij kon vrijgemaakt worden voor bureauwerk, net als Inge Veenstra.

Nadat Maassen in het kort had uitgelegd wat hij te weten was gekomen, liet Petersen de omgeving op zich inwerken. Het achtererf werd aan drie zijden omsloten door gebouwen: aan de noordzijde door de garages en aan de zuid- en oostzijde door het huis, dat L-vormig was. Achter en opzij van de garages woekerden metershoge rododendronstruiken. Deze, en de bomen in het bos rondom, zorgden ervoor dat het achtererf perfect ingesloten was. De zon was boven het dak van Het Hemelse Hof geklommen en bescheen de auto’s die hier geparkeerd stonden. In de winter, zo stelde Petersen zich voor, zou het hier erg somber zijn als de zon niet meer boven het huis uit kwam. Zijn vrouw zou daarom hier nooit willen wonen.

Nadat hij alles goed in zich opgenomen had, richtte rechercheur Petersen zijn blik op degene die de melding gedaan had. Thijs Warnink keek aarzelend op toen Petersen op hem af kwam. De rechercheur schatte de jongeman op rond de vijfentwintig. Hij had een bos blonde krullen en een bleek gezicht, alsof hij de laatste tijd weinig in de buitenlucht was geweest. Hij was gekleed in een gebleekte spijkerbroek en een wit T-shirt dat een paar maten te groot was. Hij maakte een zwaarmoedige indruk op Petersen.

Sinds hij het lichaam van zijn vriend Jacques Vermin had ontdekt, was Thijs Warnink niet meer in het huis geweest. De aanblik van de bloederige hoofdwond stond nog op zijn netvlies gegraveerd. Het was vreselijk om te zien. Nadat hij het alarmnummer had gebeld, was het net alsof hij een figurant in een matige bioscoopfilm was. Hem was verteld dat hij moest wachten, terwijl overal om hem heen politiemensen aan het werk gingen. Hij vroeg zich af hoelang het duurde voor er iemand kwam om zijn verklaring op te nemen. Als hij maar niet naar binnen hoefde, want hij wilde het lijk niet meer zien.

Dat was Jacques niet meer, hield hij zichzelf voor.

De dood had van zijn vriend een ander gemaakt, iemand die niet leek op de altijd energieke en goedgemutste Jacques Vermin. De gewelddadige manier waarop hij was omgekomen, had zijn gezicht verwrongen. Langzaam maar zeker begon Thijs te beseffen dat de dood van Jacques onomkeerbaar was. Er was hiermee iets in gang gezet dat hij niet kon stoppen of terugdraaien, maar dat wel zijn leven grondig zou veranderen. Onwillekeurig dacht hij aan de goede dingen die ze samen beleefd hadden. Zoals de keer dat Jacques een zaaltje had gehuurd om te vieren dat Thijs zijn studie aan de kunstacademie met succes had afgerond. Jacques had alle kosten voor het feest betaald. Het was een geweldige avond, waarbij een veiling was gehouden waar een van Thijs’ tekeningen was geveild. Opgezweept door veilingmeester Jacques Vermin waren de biedingen met sprongen de hoogte in gegaan. De hoogste bieder had uiteindelijk 700 euro voor het kunstwerk overgehad.

Zoiets zou hij nooit meer beleven, bedacht Thijs. Hij zat zelf in een overgangsperiode van zijn leven. Nu ging zijn leven als kunstenaar vorm krijgen door de opdracht van de gemeente Dinkelland, of hij moest het verprutsen. Dat hij dit bereikt had, had hij mede te danken aan de morele en financiële steun van Jacques. Zelfs Nelly wist niet hoeveel Jacques voor hem betekend had.

Thijs Warnink zag de twee politiemannen die het laatst gearriveerd waren naar hem toekomen. Ze droegen geen van beiden een uniform, maar hij herkende hen voor wat ze waren. De oudste van de twee rechercheurs, met een gegroefd gezicht en een bijna kaal hoofd, ging voorop. Twee staalgrijze ogen beantwoordden de blik van Thijs. Hij ging keurig gekleed in een pak bestaande uit een grijs colbert en dito pantalon, en onder het colbert droeg hij een lichtblauw overhemd en een gestreepte stropdas. Hij stelde zichzelf voor als Bram Petersen van politiedistrict Heuvelrug. Zijn collega was beduidend jonger. Ronald Bloem kon niet ouder zijn dan vijfendertig. Zijn blonde haar was in een scheiding gekamd. Net als Petersen was hij in een pak gestoken, maar deze politieman leek er met zijn gedachten niet helemaal bij te zijn.

Al bij de eerste blik mocht Thijs de oudste van de twee niet. De man leek een gezicht te hebben dat niet vrolijk kon kijken, alsof hij nogal zwaar op de hand was. Hij had gezien hoe de rechercheur, nadat hij uitgestapt was, nieuwsgierig rondgekeken had. Thijs vroeg zich af wat er door hem heenging en waarop hij commentaar zou hebben. Ongetwijfeld zag deze man hem nu al als hoofdverdachte. Hij moest wennen aan het idee dat mensen zoals deze rechercheur zich vanaf nu overal mee gingen bemoeien en alles wilden weten. Misschien zou het een negatieve invloed hebben op zijn concentratievermogen of zelfs op toekomstige opdrachten, want wie wilde in zee gaan met iemand die met de politie in aanraking was geweest?

Meteen nadat hij zichzelf en zijn collega Ronald Bloem had voorgesteld, begon de oudste rechercheur een reeks vragen af te werken. In het kort vertelde Thijs hoe hij de ontdekking had gedaan. Hij legde uit dat hij sinds zijn aankomst niets veranderd had. De ramen hadden al opengestaan, en de buitendeur ook. Het enige wat hij had gedaan, was het afzetten van de muziek, maar dat was gebeurd voor hij het lichaam vond.

‘De muziek?’

‘Miles Davis. Jacques Vermin was een groot jazzliefhebber. Als u binnenkomt, zult u zien dat hij een uitgebreide collectie heeft. Ik deed de muziek uit omdat ik hem riep. Ik kon anders niet horen of hij reageerde. Daarna vond ik hem. Nu kan ik de muziek niet meer uit mijn hoofd krijgen. Het is alsof Jacques nog in leven is.’

‘U bent na de vondst dus niet meer binnen geweest?’ Het klonk alsof de man hem niet wilde geloven.

‘Nee, echt waar.’

‘Ik ben zo snel gekomen als mogelijk was’, zei de rechercheur tegen Melanie van Schaik in de wachtruimte van het ziekenhuis. Otto van Schaik zag aan de toegeknepen ogen van zijn vrouw dat ze opnieuw iemand gevonden had op wie ze haar frustraties kon botvieren. Hoe vaak had hij al niet gedacht als hij haar harde gezicht zag, hoe misleidend het was. Haar gezicht was een masker waarachter Melanie haar diepste gevoelens verborg.

Toch irriteerde het Otto ook dat het zolang moest duren.

Er was eerder al een agent geweest, maar die had haarfijn uitgelegd dat Emile in Maarsbergen te vondeling was gelegd en dat het onderzoek daarom door district Heuvelrug gedaan zou worden. Het had daarom volgens hem geen zin dat hij hen een verklaring liet afleggen, als een rechercheur van bureau Heuvelrug hen later opnieuw zou willen horen.

Melanie had woedend gereageerd. Maar die agent was niet onder de indruk geweest. Hij had hen verweten dat ze in hun woonplaats meteen de politie hadden moeten bellen, en niet op eigen houtje naar Utrecht hadden moeten gaan. Na de nijdige vraag waarom hij geen proces-verbaal op wilde maken, had de man beweerd dat ze het in Utrecht druk genoeg hadden om zich ook met dit soort zaken bezig te houden. Daarna was hij met een onverschillig gezicht vertrokken. Melanie had ook met alle geweld weg willen gaan, maar Otto had haar op andere gedachten gebracht. Ze konden het niet maken weg te lopen.

‘We wachten al twee uur’, wreef zij de nieuwkomer onder de neus. De rechercheur was een jonge vrouw met lang haar dat ze in een paardenstaart droeg. Ze had zich voorgesteld als Inge Veenstra.

‘Het spijt me zeer, mevrouw. Ik moest uit Veenendaal komen.’

‘Wij moeten een vliegtuig halen!’

‘Mevrouw, dat komt best in orde. Als het moet, regelen we een taxi voor u. Dan bent u in een mum van tijd op Schiphol.’

‘Al hebt u een helikopter, we halen het niet meer!’

Daarover was Otto het met zijn vrouw eens. Op zijn horloge zag hij de minuten wegtikken. Anders dan zijn vrouw had hij zich bij het onvermijdelijke neergelegd. Het te vondeling gelegde kind had hun vakantieplannen gedwarsboomd. Ze zouden hooguit kunnen proberen de vlucht te verzetten. Misschien moesten ze zelfs de vakantie afzeggen. Dat was heel spijtig, want hij had zich enorm op de reis verheugd.

Dat zijn vrouw zo over de rooie ging, had vermoedelijk een andere reden. Het kind dat bij hen gebracht was, herinnerde haar op een pijnlijke manier aan het feit dat zij geen kinderen hadden. Hij had kinderen gewild, maar het was vooral de hartenwens van zijn vrouw. Maar na negen jaar huwelijk was het er niet van gekomen. Beiden waren ze door de medische molen gegaan, op zoek naar de oorzaak. De resultaten daarvan boorden de laatste hoop in de grond. Ze zouden alleen kunnen dromen van hoe het leven met kinderen had kunnen zijn, wat hij vanochtend vroeg had gedaan toen hij wakker werd. Een onbereikbare droom. Het kind dat bij hen in de voormalige hooiberg was achtergelaten, riep daarom zowel bij Otto als bij Melanie veel emoties op. Iemand had hun in zekere zin een kind gegeven, juist nu het niet uitkwam. Een kind dat ze toch ook niet konden houden.

Voor de rechercheur kon beginnen met het afnemen van hun verklaring, kwam de verpleegster Hanna Schuil terug. Ze richtte zich tot Melanie van Schaik.

‘Jullie hebben toch vlucht DL45 naar Cincinnati?’

‘Ja, is er wat aan de hand?’

‘Ik heb goed nieuws. Ik heb op teletekst gekeken. De DL45 is vertraagd. De verwachte vertrektijd is kwart voor twee, niet vijf over half twaalf.’

‘Mooi zo’, zei Inge Veenstra. ‘Zal ik dan beginnen? Met pakweg een kwartier kunt u uw reis voortzetten.’

Voor hij met zijn gesprek met Thijs Warnink verderging, wilde rechercheur Petersen de plaats van het delict zien. Op dat moment kwam het busje van de technische recherche het erf oprijden. Even later stapten Marcel Veltkamp en fotograaf Bart van Heerikhuizen eruit. Veltkamp kwam direct met lange passen op Petersen en Bloem af.

‘Het is me wat, ben ik net terug van vakantie, kan ik weer aan de slag.’

Bram Petersen keek naar het gebruinde gezicht van zijn lange collega. Er hing een citroenlucht om hem heen.

‘Je bent in Midden-Amerika geweest?’

‘Gisteren zijn Margreet en ik met de kinderen teruggekomen. Wat een totaal andere wereld is het daar. We zaten in Costa Rica. Ik heb ook nog een verrukkelijke vakantieliefde gehad. Ze was werkelijk verzot op mij. Sheila heette ze. En wat een wonderbaarlijk lichaam had ze!’ Veltkamp grinnikte.

Petersen kende Marcel Veltkamp lang genoeg om hier niet serieus op in te gaan.

‘Je bedoelt zeker een mug. Die heeft je goed onder handen genomen.’

‘Ja, erg, hè? Ben ik amper terug in Nederland, of de muggen hebben me alweer gevonden. Welkom terug in Veenendaal, dacht ik. Vannacht heb ik geen oog dichtgedaan met al dat gezoem rond m’n kop. En ik dacht dat Costa Rica erg zou zijn. Het zal wel mijn dierlijke aantrekkingskracht zijn. Maar Sheila was een andere sensatie. Ze zat voortdurend aan me! Je had haar moeten zien met haar lange armpjes als ze me weer eens omhelsde. En dan die lange staart!’

Opzettelijk snoof Petersen de lucht op.

‘Ik weet het al. Sheila was een stinkdier.’

‘Ja, hoor, heel grappig. Wat je ruikt is de citronella tegen muggen, want die beesten hebben al genoeg bij me afgetapt. Sheila was een doodskopaapje. We zaten in een guesthouse in de bush en daar hielden ze het aapje als huisdier. Vooral de kinderen vonden het prachtig. Die hadden daar nog langer willen blijven, maar we hadden al een volgend hotel geboekt. Maar genoeg over mijn vakantie.’ Hij keek even naar Ronald Bloem die nog niet veel had gezegd. ‘Het is hier goed raak, hoor ik. Hebben jullie nog wat sporen voor mij overgehouden?’

‘Geen idee’, zei Petersen. ‘We zijn hier net.’

Marcel Veltkamp liep terug naar het bestelbusje en trok het stofvrije pak aan dat voorgeschreven werd. Zijn vakgenoot Bart van Heerikhuizen had zich daar al in gehesen. Terwijl Thijs Warnink buiten bleef, gingen Petersen en Bloem met hun collega’s naar binnen. Ze kwamen in een betegelde hal waar ze aangestaard werden door een gipsen beeld van een zittende Boeddha. Het witte beeld stond op een ladekastje precies tegenover de ingang. Afgezien van het beeld en een kapstok waaraan twee jassen hingen, was de hal leeg. Aan de rechterkant waren twee deuren, links een derde.

Op aanwijzingen van Warnink, die in de deuropening van het huis bleef staan, liepen ze de hal door en namen daar de tweede deur aan de rechterkant, die op een kier open stond. Voorzichtig, om niet eventuele vingerafdrukken op de deurkruk te verstoren, duwde Petersen de deur open.

‘Wauw!’ was het eerste dat Marcel Veltkamp uitbracht.

‘Dit is de werkkamer van de overledene’, zei Bram Petersen.

Ze keken in een ruime kamer die niet alleen opviel door de inrichting, maar ook door wat ermee gebeurd was. Petersen liet zijn blik door de ruimte glijden. Wat de inrichting bijzonder maakte, waren de vele gipsen beeldjes die op allerlei plaatsen opgesteld stonden. Het waren allemaal borstbeelden van Napoleon die identiek van vorm waren, zodat duidelijk was dat ze met dezelfde mal gemaakt waren. Maar elk beeldje was anders beschilderd. Op een plank van de boekenkast die zich tegen de muur rechts van hen bevond, stond een beeldje waarvan het gezicht zwart was geschilderd en de lippen rood, zodat Napoleon een negroïde uiterlijk had gekregen. Een ander was geel, als een Chinees. Een plank lager stond een beeldje dat geheel zwart was. Het zonlicht dat door de ramen links van hen naar binnen viel, deed het beeldje glimmen. Bij het ene raam stond een ebbenhouten bureau, ernaast een dossierkast. Ook hierop stonden kleurrijk beschilderde borstbeeldjes van Napoleon. De kitscherige beeldjes vloekten met de overigens smaakvol ingerichte werkkamer. Maar zij waren het niet wat Petersen in dat eerste ogenblik het meest opviel, dat was de dossierkast. De bovenste lade stond open en was leeggehaald.

Tegenover hen was tegen de muur een ander fenomeen te aanschouwen. Er was daar een soort van altaartje gebouwd. Hierop stond een onbeschilderd gipsen beeldje dat een treurende vrouw moest voorstellen. Aan weerszijden stonden portretfoto’s. Zonder de kamer binnen te gaan, kon Petersen zien dat op elk daarvan dezelfde man en vrouw afgebeeld stonden, vermoedelijk de ouders van het slachtoffer. Eén van de foto’s was namelijk een zwart-witte trouwfoto. Voor de foto’s stonden kaarsjes die recentelijk nog gebrand hadden. Boven het altaar hing een ingelijste houtskooltekening; een reproductie van de trouwfoto.

Dit alles zag Petersen met belangstelling aan. Maar de kamer had een metamorfose ondergaan die met de dood van Jacques Vermin samenhing. Petersen probeerde zich een voorstelling te maken van wat zich hier had afgespeeld, maar dat lukte niet. Wat hij zag waren het zwarte poeder dat als een rouwdeken over grote delen van de kamer heen lag, de zwarte scherven en het lijk dat vlak voor hun voeten bij de deurpost lag. Het leek erop dat een wild gevecht in de werkkamer had plaatsgevonden. Het viel hem op dat er op de tegels van de hal geen poeder lag.

Jacques Vermin lag op zijn buik. Hij moest een man in de kracht van zijn leven zijn geweest. Daarvan was niet veel meer te zien nu hij roerloos op de harde houten vloer lag. Behalve dat de uitdrukking van zijn gezicht verwrongen was, was de huid zwart uitgeslagen. Kennelijk had Vermin kort voor zijn dood gezweet waardoor het poeder aan zijn huid vastgekoekt raakte. Het meest akelige om te zien waren de twee wijd opengesperde ogen die ook onder het poeder zaten, waardoor het leek alsof ze niet echt waren. De armen van het slachtoffer lagen gestrekt boven het hoofd, alsof hij in zijn doodstrijd het leven had willen omarmen.

‘Ik zal eerst wat foto’s schieten voor we naar binnengaan’, waarschuwde Bart van Heerikhuizen. Hij wees op de voetsporen die in de dunne laag poeder stonden. Vervolgens liep hij naar buiten om zijn spullen te halen.

‘Wat is dit voor een poeder?’ was het eerste wat Ronald Bloem zei.

‘Dit is as’, zei Marcel Veltkamp.

‘As? Is er brand geweest?’

‘Nee. Dit zijn stoffelijke resten van een of meer personen.’

Veltkamp bukte zich. Hij had handschoenen aangetrokken. Voorzichtig pakte hij een van de scherven op. Er was een inscriptie. Ze lazen de naam Pierre Vermin en twee jaartallen: 1943-1999. Nu herkende Petersen de scherven. Ze waren van een urn.

‘Hé, Bart, kom eens kijken’, riep Veltkamp. ‘Hier ligt de as van zijn ouders!’

Opeens dook Thijs Warnink achter hen op. Hij duwde de technische rechercheur opzij en pakte enkele scherven op en bekeek ze. Daarna sloeg hij verafschuwd een hand voor de mond, waarbij as zijn gezicht bevlekte.

‘Vreselijk! Wat vreselijk!’

Omdat Thijs Warnink aanstalten maakte de as bij elkaar te vegen, trok Petersen hem achteruit.

‘Maar dit is de as van zijn ouders’, protesteerde Warnink. ‘Dit kan zo niet blijven liggen!’

‘U bent hier al eerder geweest, toen u uw vriend vond. Hebt u toen niet gezien wat dit voor poeder is?’

Warnink schudde krachtig het hoofd. ‘Alles wat ik zag, was Jacques. Ik schrok daar vreselijk van. Ik zag wel dat zijn gezicht zwart was, maar het is niet tot me doorgedrongen. Ik heb het in een flits gezien en ben daarna naar buiten gegaan. Dat er ook as op de vloer ligt, zie ik nu pas.’

Bram Petersen knikte. De houten vloer was donker van kleur. De as was nu vooral goed zichtbaar omdat de zon over de vloer scheen. Eerder vanochtend had de zon waarschijnlijk niet hoog genoeg gestaan.

‘Stond de deur open?’

‘Toen ik binnenkwam? Nee. Want dan zou ik Jacques meteen hebben gezien.’

‘En die voetsporen, zijn die van u?’

‘Nee, zeker niet. Ik heb grotere voeten.’

Thijs Warnink liet zich door de ander willoos meevoeren naar de frisse buitenlucht. De oude rechercheur bood hem een zakdoek aan, zodat hij z’n gezicht schoon kon vegen. Daarna vouwde hij voorzichtig de zakdoek dicht zodat de as aan de binnenzijde bleef. Hij voelde zich verdoofd.

‘Zijn ouders betekenden veel voor hem’, legde hij na enkele ogenblikken uit. ‘Hij eerde hen dagelijks door een kaarsje te branden. Hij was heel zuinig op de urnen. Daarom wilde hij niet dat de werkster ze afstofte, voor het geval dat zij er een liet vallen. Hij hield ze zelf schoon.’

‘Er waren dus twee urnen.’

‘Ja. Van zijn moeder en van zijn vader.’

‘Was hij rooms-katholiek of een boeddhist?’

‘Hoe komt u daarbij?’ vroeg Thijs Warnink verbaasd. Hij had Jacques Vermin gekend als een levensgenieter bij uitstek, bij wie hij zich een gelovige levensovertuiging niet kon voorstellen. Ze filosofeerden wel eens over religie in het algemeen, maar dat deden ze ook over zoveel andere onderwerpen. Opeens begreep hij waarom Petersen de vraag stelde. ‘U bedoelt de kaarsjes en het beeld. Nee, het is mij niet bekend dat hij aan de kerk deed. Nee, daar was hij helemaal niet de persoon voor. Ik weet niet waar hij die gewoonte vandaan had. Hij deed het gewoon. En die zittende Boeddha heeft hij zelf gemaakt, omdat hij het mooi vond.’

‘Misschien doet het er ook niet toe’, zei de rechercheur. Hij draaide zich om naar zijn stille collega. ‘Maak jij aantekeningen, Ronald?’

Er stond een houten bank tegen de muur van de garages. Ze liepen daar naartoe.

‘Kunt u ons meer vertellen over hoe u Jacques Vermin hebt leren kennen?’ vroeg rechercheur Petersen nadat ze waren gaan zitten.

‘Ik kende Jacques het grootste deel van mijn leven’, begon Thijs Warnink. ‘Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik zijn vader voor het eerst zag. Pierre Vermin was bevriend met mijn vader. Die twee kwamen altijd bij elkaar.’

‘Dus de vriendschap is erfelijk?’

Thijs Warnink zag de rechercheur voor het eerst glimlachen. De rimpels en groeven die hem eerder nog een weerbarstige uitstraling hadden gegeven, gaven nu een vriendelijkere uitdrukking aan zijn gezicht.

‘Het was meer dan vriendschap. U hebt geen idee hoe het leven was toen ik opgroeide. Mijn moeder is twee maanden voor mijn zevende verjaardag overleden. In de maanden die daarop volgden, raakte mijn vader in een depressie. Een tante van mij, een oudere zus van mijn vader, woonde bij ons in. Haar lukte het niet om mijn vader te helpen. De enige die invloed op zijn gemoedstoestand had, was Pierre Vermin. Maar het was verspilde moeite. De dokter beweerde dat mijn vader een depressieve aanleg had. Door de omstandigheden kwam die ziekte aan het licht. Mijn vader gebruikte antidepressiva en raakte aan de drank. Zeven jaar geleden is hij verongelukt, twee jaar voor de dood van de vader van Jacques. Hij was onder de invloed van drank en medicijnen.’

‘Het spijt me dat te horen’, zei Petersen.

Thijs schudde zijn hoofd. ‘Een mooie vader heb ik gehad! Gelukkig was ik in die tijd het huis uit, zodat ik hem niet in zijn dronken buien hoefde mee te maken. Ik studeerde in Amsterdam.’

‘U was zijn enige kind?’

‘Ja, net als Jacques de enige zoon van Pierre Vermin was. Ooit heeft mijn familie geld gehad, maar mijn vader heeft het na mijn moeders dood er doorheen gejaagd. Bijna twaalf jaar lang heeft hij ons kapitaal verbrast en liet me achter met de schulden. Die kon ik onmogelijk aflossen omdat ik studeerde. Ik had zelf al een studieschuld opgebouwd. Toen is Jacques Vermin mij te hulp geschoten. Zonder hem had ik mijn studie moeten afbreken om werk te zoeken.’

‘Wat hebt u gestudeerd?’

‘Ik heb de kunstacademie gedaan. Ik heb me gespecialiseerd in het werken met houtskool. Na het afronden van mijn studie heb ik mij in Arnhem gevestigd omdat Jacques daar ook woonde. In mijn kamer heb ik mijn atelier. Niet bepaald ideaal, maar ik moet ergens mee beginnen. Toch had ik dit niet bereikt zonder Jacques Vermin. Daarom had ik een speciale band met hem.’

‘Dat begrijp ik’, zei Petersen met een knikje.

‘Jacques ging ook altijd met mij mee als ik de graven van mijn ouders bezocht. We hadden er een traditie van gemaakt om elk jaar op 30 november naar het graf van mijn moeder te gaan en er bloemen neer te leggen. Daarna gingen we naar een restaurant waar we op mijn kosten iets aten. Dat was mijn manier om iets terug te doen. Tot op de dag van vandaag ben ik hem veel verschuldigd. En zijn vader. Vandaar dat ik even helemaal panisch werd toen ik besefte wat het poeder is.’

‘Het is een nare constatering.’

Thijs knikte dankbaar.

‘Waarom kwam u vanochtend hier naartoe?’ vroeg de politieman daarna.

‘Omdat ik goed nieuws heb!’ antwoordde hij. Even vergat hij de reden waarom hij vragen zat te beantwoorden. Glunderend vertelde hij: ‘Vanochtend vroeg heb ik te horen gekregen dat ik een opdracht van de gemeente Dinkelland krijg. Ik had een reactie via de post verwacht, maar die was nog niet gekomen. Daarom heeft mijn vriendin een ambtenaar die ik ken gebeld. Van hem kreeg ze te horen dat ik de opdracht krijg om voor het nieuwe gemeentehuis een serie tekeningen te maken. Er kan met die opdracht 50.000 euro gemoeid zijn!’

‘U bent hier naartoe gekomen om uw vriend dat te vertellen?’

Thijs knikte. ‘Er dongen anderen mee naar de opdracht. Jacques leefde enorm met mij mee. Toen ik het hoorde, wilde ik het hem meteen laten weten. Nu kon het nog.’

‘Hoe bedoelt u dat?’

‘Jacques zou vanmiddag naar het buitenland vertrekken. Vakantie.’

‘Alleen?’

‘Ja. Soms ging ik met hem mee. Dit keer niet. Hij heeft een zeewaardige catamaran in Maassluis liggen. Vrijdag zou hij naar het Middellandse Zeegebied zeilen. Afgelopen zaterdag heb ik hem nog geholpen het schip reisklaar te maken.’

‘Dus toen u het nieuws hoorde, bent u helemaal vanuit Arnhem hier naartoe gereden. Waarom besloot u dat te doen? U had ook kunnen bellen.’

‘Ik heb eerst ook gebeld’, antwoordde hij. ‘Maar ik kreeg geen gehoor. Daarom dacht ik, ik zal hem verrassen.’

De aankomst van politiedokter Van Barneveld leidde rechercheur Petersen af. De dokter was laat.

‘Ik ben opgehouden door een spoedgeval’, verklaarde hij nadat hij uit zijn rode Alfa Romeo was gestapt. Hij bukte zich om zijn tas van de achterbank te pakken. Petersen zag dat hij zich gehaast had, want de normaalgesproken onberispelijk geklede arts had geen tijd gehad iets aan zijn uiterlijk te doen. Kleine stukjes hooi zaten verstrikt in zijn volle baard. Hooi kleefde ook aan zijn sokken.

Op dat moment kwam Marcel Veltkamp naar buiten.

‘Zo, dokter,’ riep hij gekscherend, ‘met de boerendochter in de hooiberg gelegen?’

‘Nee, een spoedgeval op een boerderij.’

‘Ze was er wel aan toe, zeker?’

‘Let maar niet op hem’, zei Petersen die naar de auto van de politiedokter toegelopen was. ‘Hij heeft heimwee naar Sheila, zijn vakantievriendin. Wat was het ook al weer, Marcel? Een stinkdier?’

‘Wat ben jij grappig vandaag, Bram. Ik dacht dat Ronnie dat altijd was, maar die hoor ik helemaal niet. Maar zijn vriendinnetje is misschien ook niet zo leuk als mijn Sheila. Ronnie, word eens wakker! Ruik jij de dokter niet? Ik kan van twee meter afstand de lucht van koeienvlaaien opsnuiven. Met al dat hooi in uw haar moet u wel met een betere verklaring komen waarom u zo laat gekomen bent, dokter.’

Nu drong het tot Van Barneveld door hoe hij eruit zag.

‘Ik kan dat maar beter afkloppen voor we naar binnen gaan.’

Marcel Veltkamp grijnsde breed. ‘We willen geen hooi op de plaats delict. Als de rechter straks de foto’s ziet, denkt hij nog dat de moordenaar op klompen kwam.’

Nadat hij zich ervan vergewist had dat hij schoon was, liep Van Barneveld met Veltkamp en Petersen naar het huis. De technische rechercheur vertelde Van Barneveld wat hij verwachten kon.

‘Maar u kunt de werkkamer niet betreden. Er zijn daar prachtige sporen die ik niet verstoord wil hebben.’

‘Kan ik dan bij het slachtoffer komen?’

‘Hij ligt bij de deuropening. U zult zien dat de vloer onder as bedolven is. Nu ik het daar toch over heb, Bram, denk ik dat het flink in de kamer gestoven moet hebben. In zoverre ik het nu kan beoordelen, heeft de dader twee urnen kapot gegooid. De as is daarbij met veel geweld vrijgekomen. De lucht moet vol zijn geweest met asdeeltjes.’

‘Je wilt zeggen dat de dader ook onder de as is bedolven?’

‘Ja. Hij moet het as in het gezicht, in de haren en in de kleding gekregen hebben. Als je de sporen in de kamer ziet, moet er ook as aan de zolen vastgekleefd zijn geraakt.’

‘Dat zal ik in gedachten houden.’

‘Ik weet nu in elk geval zeker dat ik m’n grootje niet laat cremeren. Ik wist niet dat je er zo’n stofspektakel van kon maken.’

‘Zo kan het wel weer, Marcel.’

Jacques Vermin was op z’n minst enkele uren dood toen zijn vriend Thijs Warnink arriveerde, concludeerde Bram Petersen uit de woorden van Van Barneveld. Volgens de dokter had het slachtoffer ruwweg tussen zeven uur woensdagavond en vier uur donderdagochtend de dood gevonden. De sectie van het Nederlands Forensisch Instituut zou meer duidelijkheid moeten geven over de toedracht van het misdrijf, want het leek erop dat het moord was. Iemand had een urn op het hoofd van het slachtoffer stukgeslagen. Jacques Vermin moest daardoor vrijwel ogenblikkelijk het bewustzijn verloren hebben, al was hij niet op slag dood. Hij had nog enige tijd liggen stuiptrekken, wat te zien was aan de sporen die zijn voeten in de as hadden getrokken. De slag had vermoedelijk tot een interne bloeding geleid die de dood tot gevolg had.

Nadat de dokter vertrokken was, besloot Petersen eerst in het huis rond te kijken voor hij zijn gesprek met Warnink voortzette. De deur die zich naast de deur van de werkkamer bevond, gaf toegang tot een gang die naar andere kamers en de keuken voerde. Hier was ook de trap naar boven. Omdat hij op zoek was naar de slaapkamer, ging hij naar de eerste etage. Het bed in de slaapkamer van Jacques Vermin bleek onbeslapen te zijn. Afhankelijk van het gebruikelijke tijdstip waarop Vermin naar bed ging, leek het aannemelijk dat hij daarvoor was vermoord. Dit bevestigde het vermoeden dat Petersen al eerder had. De ramen en de deur hadden opengestaan. Gisteren was het een zwoele, windstille avond geweest, een avond waarop je ramen en deuren openzet. Voordat Vermin alles had kunnen sluiten om naar bed te gaan, was hij vermoord.

Dit verklaarde niet waarom de muziek nog draaide op het moment dat Warnink arriveerde.

Wat Warnink verteld had over de vakantieplannen van zijn vriend bleek te kloppen. Naast het bed stond een weekendtas gereed. Op het nachtkastje zag Petersen een potje met slaappillen staan. Daarnaast lag een slaaptablet dat eerst door de helft was gebroken, waarna de ene helft nog eens was gehalveerd. Een kwart tablet was weg. Een halfvol glas water suggereerde dat het middel vannacht nog was gebruikt.

Na de inspectie van de slaapkamer ging Petersen naar beneden en opende de deur tegenover de werkkamer. Hij kwam in een smaakvol ingerichte salon. Hier vond hij de oplossing van het raadsel waarom de muziek van Miles Davis nog had geklonken toen Warnink aankwam. De cd-speler stond op herhaling geprogrammeerd. Als Warnink het apparaat niet gestopt had, zou de cd zijn blijven draaien tot de eerste stroomstoring.

In de salon nam Petersen de inrichting goed in zich op omdat hij het gevoel had dat iets hem moest opvallen. In het midden was een zitcombinatie bestaande uit twee fauteuils, een 2-zitsbank en een 3-zitsbank die met rood polyester bekleed waren. Ze stonden op een wit geschilderde houten vloer. Temidden van het meubilair lag een roodharig kleed waarop een zware salontafel van eikenhout stond. De muren waren lichtroze gesaust. Naast de geluidsinstallatie stond een cd-kast met tientallen cd’s. Petersen las namen van artiesten als Miles Davis, Pat Metheny en John Coltrane, maar ze zeiden hem niets. Zelf was hij geen muziekliefhebber, zoals de meeste mensen. Terwijl anderen urenlang naar een opname konden luisteren, deed hij liever wat in zijn tuintje of maakte hij een wandeling.

Tegen de muren was sfeerverlichting aangebracht en aan weerszijden van de 3-zitsbank stonden twee hoge houten kandelaren met een zware voet. Wat zeker ook bijdroeg aan de sfeer van de kamer, was het prachtige uitzicht. Er waren tuindeuren die toegang gaven tot een terras aan de oostzijde van het huis. Voor het huis, omringd door het bos, was een weide. Over de weide en over de rand van het bos was er een uitzicht over de bossen van het Leersumse Veld. Heel ver weg waren gebouwen te zien in de Gelderse Vallei. Misschien was het Veenendaal, waar het hoofdbureau zich bevond. Het was te heiig om iets te herkennen.

Terwijl hij zijn blik weer richtte op de inrichting, viel het Petersen op dat er iets ontbrak. Er waren geen gipsen beeldjes. Behalve de borstbeeldjes in de werkkamer en de Boeddha in de hal had hij ze nergens in het huis aangetroffen.

Aan het gezicht van de oude rechercheur kon Thijs Warnink zien dat deze uit het huis kwam met een hele nieuwe serie vragen. Hij was het beu om te antwoorden, te wachten, en opnieuw te antwoorden en te wachten. Hij wilde naar Arnhem, naar zijn atelier. Deze rechercheur zou hem misschien de hele dag hier willen houden om elke keer nieuwe vragen te kunnen stellen.

Eerst kwam hij met voor de hand liggende vragen, om vervolgens een suggestieve vraag te stellen, alsof hij hem als een verdachte zag. Alsof het vreemd was dat hij vanuit Arnhem hier naartoe was gekomen om zijn vriend van het grote nieuws op de hoogte te brengen. Thijs merkte dat hij daardoor gespannen werd, vooral ook door de blik waarmee de ander hem aankeek.

Opnieuw nam de rechercheur naast hem op de bank plaats.

‘Kunt u mij vertellen hoe laat de heer Vermin doorgaans naar bed ging?’

‘Laat. Ik kwam soms in het weekend hier. Ik weet niet of hij dan op dezelfde tijd naar bed ging als doordeweeks, maar in het weekend gingen we nooit voor een uur of een of twee naar boven. Soms pas om drie uur. Meestal zaten we tot laat muziek te beluisteren en te praten.’

‘Gebruikte hij een slaapmiddel?’

‘Ik zou het niet weten. Hebt u zoiets gevonden?’

Rechercheur Petersen knikte.

‘Het is vreemd dat hij de gewoonte had laat naar bed te gaan, en dat u besloot hem vanochtend vroeg te bezoeken. Sliep hij niet uit?’

‘Nooit. Hij had aan vijf uur slaap genoeg.’

‘We weten al het nodige over de vriendschap tussen u en Jacques Vermin. Wat kunt u ons zoal over het leven van hem zelf vertellen?’

‘Waar zal ik beginnen?’ vroeg Thijs. Hij leunde achterover tegen de muur van de garage. De zon bescheen zijn gezicht, waardoor hij voelde dat hij tot ontspanning kwam. ‘Hij leidde een teruggetrokken leven. Hij was rijk genoeg om niet te hoeven werken, hoewel hij er een adviesbureau op na hield. Het kantoor is in Arnhem. Daar is ook een appartement, waar hij officieel woonde. Maar meestal was hij hier te vinden.’

‘Waarin adviseerde hij?’

‘Hij was communicatiedeskundige. Hij had een chique cliëntèle. Politici, popmuzikanten, enzovoorts. Hij werkte alleen. Er zijn dus geen collega’s die u kunt horen. Zijn leven verliep volgens een strak schema. Op dinsdag en op vrijdag was hij in Arnhem en ontving hij mensen. De overige dagen was hij hier in Leersum. Een keer in de maand kwam hij op dinsdag laat thuis. Dat teruggetrokken leven paste bij zijn karakter. Hij was erg op zichzelf.’

‘Had hij contact met de buren?’

‘Hier? Nee. In Arnhem ook niet, denk ik.’

‘Had hij vrienden?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Familie?’

‘Er zal wel familie zijn, maar zover ik weet had hij daar geen contact mee. Het klinkt alsof hij een zonderling was. Maar dat is niet zo. Hij had genoeg aan een paar mensen om zich heen. Hij was heel joviaal in de omgang met die uitverkorenen. Hij liet weinig mensen toe tot zijn domein.’

‘Zijn domein?’ vroeg Petersen belangstellend. ‘Zag hij dit terrein als een domein, of bedoelt u zijn leven in het algemeen?’

‘Beide. Hij kon wantrouwig zijn tegenover anderen die hij niet kende. Maar als iemand zijn vertrouwen had gewonnen, zoals ik, kon hij heel aanhankelijk zijn. Hij zal daar wel zijn redenen voor gehad hebben. Over zijn jeugd weet ik weinig. Misschien kon hij niet met zijn leeftijdsgenoten opschieten toen hij nog naar school ging. Het zegt misschien genoeg dat hij in geen telefoonboek te vinden is. Niet in Arnhem en ook niet in het telefoonboek van Leersum.’

‘Eigenaardig voor een communicatiedeskundige.’

‘Hij had voldoende klanten.’

‘Hoeveel mensen weten dat hij hier woonde?’

‘Niet veel. Er is natuurlijk een werkster, niet dat ik haar ooit ontmoet heb. Zij komt op doordeweekse dagen en ik alleen in weekenden. Ik zou haar naam niet eens weten. En dan is er een tuiniersbedrijf dat een keer in de maand de tuin onderhoudt. Een bedrijf uit Amersfoort.’

‘Als bijna niemand wist dat hij hier woonde,’ vervolgde Petersen, ‘dan zijn er ook weinig mogelijke verdachten.’

‘Ja’, zei Thijs Warnink die feilloos aanvoelde waar de ander naartoe wilde. Met een ruk ging hij rechtop zitten en keek Petersen aan. ‘U vraagt zich af of ik hem vermoord heb’, zei hij geschokt.

‘Het zijn routinevragen die ik stel’, probeerde Petersen hem gerust te stellen. ‘Ik vermoed dat uw vriend vermoord werd voor hij naar bed ging. Als we ervan uitgaan dat hij nooit na drie uur naar bed ging, dan moet het daarvoor gebeurd zijn. Maar in elk geval na zeven uur gisteravond. Kunt u ons vertellen waar u in dat tijdsbestek bent geweest?’

‘Ik ben de hele tijd op verschillende plaatsen in Arnhem geweest. Ik heb u verteld van de opdracht. Om meer van zulke opdrachten binnen te halen, heb ik een catalogus gemaakt. Deze catalogus heb ik gekopieerd in Jacques’ kantoor. Toen ik daarmee klaar was, ben ik naar mijn kamer gegaan, om in mijn atelier verder te werken. Aan het eind van de avond ben ik naar een vriendin gegaan bij wie ik de nacht heb doorgebracht.’

‘Haar naam?’

‘Nelly van Dijk. Ik heb haar tijdens mijn studie leren kennen.’

‘Zij is uw vriendin?’

‘Vroeger zouden ze het een Lat-relatie genoemd hebben. We leven apart maar toch samen. Het komt ons allebei op dit moment het beste uit. Door ons werk hebben we allebei ruimte nodig. We kunnen het ons financieel niet veroorloven om samen te wonen. Maar daar komt nu hopelijk verandering in.’

‘U kwam hier regelmatig in het weekend langs. Wanneer voor het laatst?’

‘Afgelopen weekend. Op zaterdag ben ik met Jacques naar Maassluis gereden, maar dat heb ik u al verteld.’

‘U schetst ons een beeld van een man die een leven leidde dat veel mensen zouden omschrijven als eenzaam. Ik neem aan dat hij ongetrouwd was…’

Thijs viel Petersen in de rede.

‘Dat heb ik niet gezegd. Jacques was getrouwd. Nu ik eraan denk, zij weet ook van Het Hemelse Hof. Ze is hier vaak geweest. Als u rondkijkt, zult u zien dat er nog een slaapkamer voor haar is ingericht. Jacques hoopte nog altijd dat ze terug zou komen. Officieel waren ze niet gescheiden.’

Rechercheur Petersen trok zijn linkerwenkbrauw op.

‘Hoe heet zij?’

‘Veronie Posthumus. In maart heeft ze hem verlaten voor een andere man.’

‘Zijn er kinderen?’

‘Oh, nee. Daar was Jacques helemaal niet de persoon voor.’

‘Dus, zij erft alles.’

‘Ik veronderstel van wel’, antwoordde Thijs Warnink. Dat betekende dat Veronie de beschikking kreeg over het kapitaal van Jacques. Thijs vroeg zich af wat er dan terechtkwam van de belofte van Jacques dat hij de studieschuld in zou lossen. Hopelijk werkte ze daaraan mee, hoewel de belofte mondeling was gedaan. Thijs had zijn twijfels.

‘Is er een testament?’

‘Geen idee.’

De rechercheur gebaarde naar het huis en de omgeving. ‘De dood van Jacques Vermin zal haar aardig wat opleveren.’

‘Daar zal ze blij mee zijn. Ze is de grootste egoïst die ik in mijn leven ben tegengekomen.’

Na zijn gesprek met Thijs Warnink liep Petersen terug het huis in. Wat hij van de vriend van Jacques Vermin gehoord had, verbaasde hem. Hij had een hekel aan de ex van Vermin. Volgens hem was het vertrek van Veronie het beste wat Jacques Vermin was overkomen, hoewel deze dat niet zo had opgevat.

‘Ze gaf een boel geld uit,’ had Warnink ten slotte gezegd, ‘maar heeft zelf geen reet in het leven uitgevoerd.’

Het enige positieve dat hij over haar kon zeggen, was dat ze knap was. Haar schoonheid gebruikte ze om Jacques Vermin om haar vingers te winden, iets wat ze ook bij andere mannen probeerde. Warnink was daarvoor ongevoelig geweest, want hij vond haar een platvloers type, iemand met een mentaliteit alsof ze van iedereen profijt wilde trekken. Daarom was hij blij toen ze eindelijk vertrok. Waar ze gebleven was, wist hij niet. Hij moest wel ergens haar telefoonnummer hebben, maar dat had hij niet bij zich. Waarschijnlijk was het nummer ook binnen te vinden.

‘Heb jij ergens een telefoon gezien?’ vroeg Petersen aan Bart van Heerikhuizen, die klaar was met foto’s maken. Hij bevond zich in de hal waar hij zijn apparatuur aan het inpakken was.

‘Nee.’

‘Jij, Marcel?’

De technische rechercheur stond in de deuropening van de werkkamer.

‘Op zijn bureau in elk geval niet.’

‘Ik heb er ook geen in de salon gezien. Kunnen jullie uitkijken naar de telefoon? Misschien is er een mobieltje. Ik wil weten of er een telefoonklapper is. Ik zoek het nummer van Vermins ex. Ze heet Veronie Posthumus. En het nummer van de werkster. Haar naam is niet bekend. Verder de nummers van een ieder met wie Vermin contact had.’

‘Ik heb wel iets anders voor je’, zei Veltkamp. ‘Op zijn lichaam heb ik een aantekenboekje gevonden. Er staan wat vreemde notities in.’

‘Kan ik het zien?’

‘Ik zal het even voor je pakken. Wat is er trouwens met Ronnie aan de hand? Ik heb hem vandaag nauwelijks een woord horen zeggen, alsof z’n lippen vastgelijmd zitten. Waar zit hij nu eigenlijk?’

‘Geen idee.’

‘Hier heb ik het boekje. Het moet nog op vingerafdrukken onderzocht worden. Daarom laat ik het in de bewijstas. Ik heb het opengeslagen erin gestopt zodat je twee pagina’s kunt zien.’

Petersen nam de bewijstas van zijn collega over. Belangstellend keek hij wat er in het kleine boekje stond. Er stonden alleen letters en getallen in. Boven aan de ene bladzijde stond GJB BEN 13/ZRG en daaronder 150 en onderaan GJB 22/07/1000. Op de tegenover liggende bladzijde stond boven aan WB ROZ 4/GGW, gevolgd door 80 en vervolgens een aantal doorgestreepte codes.

‘Misschien weet die vriend van hem er meer van’, suggereerde Veltkamp.

Maar ook Thijs Warnink keek verbaasd naar de cijfers en letters. ‘Ik heb dit boekje nooit eerder gezien. Droeg hij het bij zich? Het lijkt me dat hij hier notities in zette van afspraken die hij met mensen maakte.’

‘Daar lijkt het wel op.’

‘Ik kan u hier helaas niet verder mee helpen.’

‘Goed, dan weet ik voorlopig genoeg. De technische recherche zal zeker de rest van de dag nodig hebben om het werk hier te voltooien. Ik zal u niet langer ophouden. Ik wil u wel verzoeken om vandaag beschikbaar te blijven voor het geval ik u weer iets wil vragen. Als ik uw adres en telefoonnummer mag hebben.’

Warnink noemde zijn adres en zijn nummer, dat Petersen meteen in zijn mobieltje programmeerde.

‘Dan nog iets wat me te binnen schiet. Hoe heeft Jacques Vermin zijn vrouw leren kennen?’

‘Waarom wilt u dat weten?’ vroeg Thijs Warnink.

‘We willen ons een beeld vormen van het slachtoffer.’

‘Hij heeft haar in het uitgaansleven in Arnhem ontmoet. Ik geloof dat ze elkaar in het Luxor Theater leerden kennen. Ik herinner me de eerste keer dat ik hem daarna sprak. Hij was helemaal van de kaart. Zij betekende heel veel voor hem, zei hij, al begreep ik niet hoe. Het zou iets zijn met een belangrijke klant waaraan ze hem geholpen zou hebben. Dat was geen reden om een relatie met haar aan te gaan, vond ik. Ze is niet iemand met wie je uren over diepzinnige onderwerpen zou kunnen bomen.’

‘Ik heb nog een laatste vraag, voor u kunt gaan. Is uw vriendin hier wel eens geweest?’

‘Nelly? Nee.’

‘Weet zij van het bestaan van dit huis?’

‘Ja, natuurlijk.’ Het klonk verbaasd.

‘Goed. Dan kunt u wat mij betreft nu gaan. Als u zich in de komende uren nog iemand anders herinnert die deze plek kent, wil ik dat u mij dat zo spoedig mogelijk laat weten. Ik geef u mijn kaartje.’

Kort na het vertrek van Thijs Warnink kwam een patrouillewagen het achtererf oprijden. Petersen herkende zijn collega Freek Jongenburger achter het stuur. Naast hem zat wijkagent Willem Verhegen uit Leersum met wie hij het buurtonderzoek deed.

‘We zijn bij alle huizen langs geweest’, vertelde Jongenburger even later aan Petersen.

‘Minstens bij de helft werd niet opengedaan’, vulde de wijkagent aan. ‘We gaan er later vandaag en vanavond nog eens langs. Als er dan nog niet opengedaan wordt, laten we een bericht achter.’ Hij maakte aanstalten om naar het huis te lopen. ‘Ik wil nu eerst zien over wie we het telkens hebben.’

‘Ik heb geen behoefte hem nog een keer te zien’, reageerde zijn collega.

‘Ziet hij er zo beroerd uit?’

Willem Verhegen kwam een halve minuut later met een peinzend gezicht naar buiten.

‘Is dit niet de eigenaar van ’t Hoekje in Leersum?’

Petersen wist waarover hij het had. ‘Je bedoelt het huis waar onlangs brand was?’

‘Afgelopen zaterdag.’

‘Daar heb ik niets van gehoord’, zei Jongenburger.

‘Vermin was de eigenaar van een klein huisje in het centrum van Leersum’, legde Verhegen aan hem uit. ‘Aan de Rijksstraatweg op de hoek met de Meester Bosweg. Het huisje staat al jaren leeg en had allang gesloopt moeten worden. Zaterdagavond was er brand.’

‘Door het onweer? Ik weet nog dat de hemel pikzwart werd, terwijl het kort daarvoor nog mooi weer was.’

‘Toen is het wel gebeurd, maar het was geen inslag. Gelukkig was het ook geen uitslaande brand. De brandweercommandant heeft vastgesteld dat de brand in het keukentje is ontstaan. Er lagen daar kranten op het aanrecht en er stond een raam open. Door het noodweer zijn de kranten opgewaaid. Op het gasstel stond een pan met aardappels te koken. De kranten zijn in het vuur terechtgekomen, waarna de vlammen oversloegen naar de gordijnen. De brand werd snel ontdekt zodat erger voorkomen kon worden. Maar er was veel rook- en waterschade. Een uur later kwam de eigenaar van het huisje, die Vermin. Hij gaf de bewoners van het huisje de schuld dat de brand was ontstaan.’

‘Ik dacht dat je gezegd had dat het huisje al jaren leeg stond.’

‘Dat was ook zo. Maar het is afgelopen week door twee studenten gekraakt. Een jonge vent en zijn vriendin. De dag nadat ’t Hoekje gekraakt was, kwam Vermin en eiste het vertrek van de krakers. Maar het kraken is volgens de wet gegaan. Het pand stond al meer dan twee jaar leeg. De jongelui hebben meteen gemeld dat ze het gekraakt hadden. Ik ben er geweest en heb een kraakrapport opgemaakt dat naar de officier van justitie is verstuurd.’

‘Die Vermin zal niet zo blij zijn geweest met de brand’, merkte Jongenburger op.

‘Dat weet ik niet’, zei Verhegen. ‘Hij wil het huisje toch slopen. Maar hij verweet het de krakers dat ze nalatig waren geweest. Die jonge vent was op het moment van de brand niet aanwezig. Zijn vriendin wel. Zij zegt dat ze helemaal niets op het vuur had staan, want ze lag boven te slapen. Haar vriend gaf juist Vermin de schuld de brand aangestoken te hebben omdat hij hen daar weg wilde hebben. Laaiend van woede was hij. Zijn vriendin had door de rook de dood kunnen vinden. Ik heb moeten voorkomen dat die vent met Vermin op de vuist ging. Ik heb er een proces-verbaal van opgemaakt.’

Met de nieuwe informatie besloot Petersen naar Leersum te rijden om de wethouder te spreken, die ook bij de brand aanwezig was geweest en die met Vermin had gesproken. Samen met Ronald Bloem, die hij in de tuin had gevonden waar hij met zijn vriendin stond te bellen, reed hij de vijfhonderd meter lange oprijlaan van Het Hemelse Hof af. Op weg naar Leersum passeerden ze de woningen waar Verhegen en Jongenburger geweest waren. Petersen en Bloem naderden vervolgens de plek waar ooit een laagte in de Utrechtse Heuvelrug was ontstaan. Rechts bevond zich op enige afstand de Darthuizerberg, links de steile helling van de Donderberg met daarop een smetteloos witte graftombe met hoge toren. Toen ze door de laagte gereden waren, die bekend stond als de Darthuizerpoort, kwamen ze bij de rotonde aan het begin van Leersum. Hier reden ze de hoofdweg op die door het dorp voerde.

Leersum lag op de zuidflank van de Utrechtse Heuvelrug, aan de voet van de Donderberg. Van oorsprong was het een langgerekt dorp met voornamelijk bebouwing langs de heerweg, de route die waarschijnlijk al in de twaalfde eeuw was ontstaan tussen Arnhem en Utrecht. Later waren er aan de noord- en de zuidzijde wijken bijgekomen. Aan de Rijksstraatweg, zoals deze weg in Leersum heette, bevonden zich vanouds de belangrijkste gebouwen.

’t Hoekje bevond zich aan die hoofdweg, midden in het dorp. Met een kalm vaartje reed Petersen eraan voorbij. Hij wilde Ronald Bloem het huisje aanwijzen, maar zag toen dat zijn assistent wezenloos voor zich uit staarde. Dit kon zo niet doorgaan. Als Bloem niet bij de les bleef, zou het onderzoek eronder lijden. Maar dat zou hij later aan de orde brengen, nu benutte hij de luttele seconden om het huisje in zich op te nemen.

De wijkagent had gezegd dat het een klein huisje was en dat was niets te veel gezegd. Het bestond uit een woonlaag en een lage zolder. Het bouwvallige pand stond een beetje achteraf in een verwaarloosde tuin waar rozen, bramen en andere struiken woekerden. Het had een met mos overdekt rieten dak en dichtgetimmerde ramen en deuren. Het was niet meer te zien dat er binnen een brand had gewoed.

Ruim een kilometer verderop stond het gemeentehuis. De linden die ervoor stonden, gaven het gebouw een mooie dorpse uitstraling. De wethouder van Leersum met wie ze zouden spreken, was de heer Blankestijn. Hij ontving hen in zijn eenvoudige kantoor. De wethouder bleek een gedrongen man van rond de zestig te zijn, met een kalend hoofd, een blozend gezicht en een flinke buik. Toen ze waren gaan zitten, bood hij hun koffie met gebak aan. Hij zag in dat gebak onder de omstandigheden niet gepast leek, maar de burgemeester was jarig en zij trakteerde. Rechercheur Petersen aanvaardde het aanbod dankbaar. Sinds zijn ontbijt had hij niets meer gegeten en gedronken.

‘U komt hier in verband met de brand in ’t Hoekje?’ vroeg Blankestijn even later. Petersen knikte kort, waarna hij een slok van de koffie nam. ‘Ik heb de eigenaar een paar keer in Arnhem opgezocht. Ik kan me hem nog goed herinneren. Een jonge vent nog. Twee jaar geleden heeft hij ’t Hoekje gekocht. We zagen met lede ogen in het dorp hoe het huisje verpauperde. Daarom heb ik hem opgezocht om te horen wat hij ermee van plan was.’

‘En?’

‘Hij wilde het laten slopen. Hij zei dat hij er een hotel wilde laten bouwen. Dat juichen wij als gemeente zeker toe. De gemeente zit aan de rand van het Nationaal Park dat afgelopen najaar is geopend. Een hotel kan extra toeristen naar ons dorp lokken. Helaas is er tot op heden niets van het plan terechtgekomen. De tweede keer dat ik Vermin bezocht, had hij al wel een ontwerp. Hij had nog geen vergunning aangevraagd. Daar zouden natuurlijk wel bezwaren tegen gekomen zijn.’

‘Hoezo?’

‘Het zijn de omwonenden. Men heeft bezwaar dat het hotel dicht op de weg komt te staan. Het zou niet passen in het straatbeeld. De gevelhoogte wordt zeven meter. Dat is overigens bepaald niet hoger dan andere gebouwen aan de straat.’

Petersen zette het kopje koffie neer en keek naar Ronald Bloem, die aan het gebak zat. ‘Noteer je dit, Ronald?’ vroeg hij. Tegen de wethouder zei hij daarna: ‘Het is wel een groot verschil met de huidige situatie.’

‘U bedoelt dat ’t Hoekje een beetje achteraf staat? Inderdaad. We waren van plan daarover met Vermin van gedachten te wisselen. Andere bezwaarden hebben nostalgische ideeën bij het huisje. In de oorlog heeft een van de bekendste verzetsmensen van Leersum daar gewoond. Er zouden onderduikers hebben gezeten. Daarom willen sommigen dat het huisje niet verdwijnt. Ze zien het als een monument.’

‘Familie van de verzetsman?’ vroeg Petersen belangstellend.

‘Nee. Zover ik weet is hij kort na de oorlog naar een van onze toenmalige koloniën vertrokken. Naar Suriname, geloof ik.’

‘U zei eerder dat u hem in Arnhem opzocht. Wist u niet dat hij ook een woning in de gemeente Leersum had?’

De wethouder schudde zijn hoofd. ‘Daar heeft hij het nooit over gehad. Vreemd eigenlijk.’

‘Zaterdag was er in ’t Hoekje brand.’

‘Ja, daar ben ik naartoe gegaan. ’t Hoekje was kort daarvoor gekraakt. Het leek erop dat er een slaande ruzie zou ontstaan tussen een van de krakers en de heer Vermin. Ik kon merken dat de jongen nogal vals tegen Vermin deed. Ik had de indruk dat hij Vermin langer kende.’

‘Van de wijkagent hoorde ik dat Vermin de krakers vorige week al ontmoet had.’

‘Nee, dat bedoel ik niet. Ik had de indruk dat de jongen Vermin veel langer kende dan een paar weken. Of het wederzijds was, kan ik niet zeggen. Misschien heb ik het mij ook ingebeeld. De situatie was gespannen. De jongen verweet Vermin de brand gesticht te hebben. Een ernstige beschuldiging, want als het waar is, kan het opgevat worden als een poging tot moord. Overigens kon niet bewezen worden dat er sprake was van opzet.’

‘Weet u hoe de krakers heten?’

‘Nee. Ze hebben wel hun voornamen genoemd. Ze kwamen in elk geval niet uit deze streek. Ik heb voor ze geregeld dat ze de nacht van zaterdag op zondag in hotel Vogelesang konden doorbrengen. Daarna zijn ze vertrokken.’

‘Weet u waarheen?’

‘Nee.’

In het hoofdkantoor van politiedistrict Heuvelrug in Veenendaal keek John van Keeken getergd naar de papiertjes waarmee zijn bureau bezaaid lag. Bij een inbraak in een woning aan de Munnikenweg in Veenendaal waren de dieven er met verschillende kostbaarheden vandoor gegaan. De excentrieke oude dame die alleen in het huis woonde, had een lijst samengesteld van objecten die zij miste. Dezelfde lijst had bij Bram Petersen vragen opgeroepen, aangezien hij de dame van reputatie kende. Het vermoeden bestond dat zij een handige manier gevonden had om haar AOW aan te vullen. Petersen geloofde dat de vrouw voorwerpen had opgeschreven die ze nooit in het bezit had gehad, waardoor ze hoopte meer van de verzekering te krijgen dan waarop ze recht had. De twee inbrekers waren gezien toen ze ontkwamen. Daarbij had een getuige opgemerkt dat ze geen televisie met zich mee droegen. Toch zou die volgens de mevrouw ook meegenomen zijn.

Het was niet moeilijk haar op deze vorm van oplichting te betrappen, maar het kostte wel een hoop tijd. Ze beweerde dat ze van alle aankopen die ze in de laatste tientallen jaren had gedaan, de kassabon in een kast bewaarde. Na de bedekte beschuldiging van fraude, had ze in woede drie dozen gevuld en die aan Petersen meegegeven. Het moesten duizenden bonnen zijn! Nu zat Van Keeken bonnetje na bonnetje te bekijken en te vergelijken met de lijst. Eerst was hij het werk in de gemeenschappelijke werkruimte begonnen. Hij was halverwege toen tijdens zijn afwezigheid een van zijn collega’s alle bonnen bijeen had geveegd en in de dozen had teruggedaan. Kon hij opnieuw beginnen. Wie het gedaan had, wist hij niet, maar het zou hem niet verbazen als het Petersen zelf was. Die had gemopperd over de rommel die hij ervan maakte.

Uit woede had John van Keeken zich teruggetrokken in een van de projectruimten van het politiebureau. Dit vertrek werd alleen gebruikt bij grote rechercheonderzoeken, en omdat het nu rustig was, kon hij hier ongestoord werken. Het viel niet mee. Veel geprinte letters op de bonnen waren naar verloop van tijd vervaagd zodat ze nauwelijks leesbaar waren. Tot dusver had hij verschillende items op de lijst teruggevonden, ook de televisie. Drie keer. Van Keeken begon daarom te geloven dat de vrouw de bonnetjes van andere mensen verzameld had, zodat het leek alsof ze spullen had gekocht die er nooit waren geweest. Misschien was de inbraak zelfs een vooropgezet plan met een paar buurjongens om de verzekering op te lichten.

Het was een vervelend werkje dat hij verrichtte, waarbij hij zich goed concentreren moest. Typisch het soort klusje waartoe Petersen hem altijd de opdracht gaf. Sinds Van Keeken ruim twee jaar geleden in Veenendaal was gekomen, had hij weinig te beleven gehad. Dat irriteerde hem. Vandaag waren zijn collega’s druk met zaken die hem veel interessanter leken. Petersen en Bloem waren naar Leersum voor een moord, en Inge Veenstra was naar Utrecht in verband met een kind dat te vondeling was gelegd. Hij zat nog steeds met die vervloekte bonnetjes! Hij was toe aan een onderbreking.

Omdat geen van zijn collega’s aanwezig was, kon hij net zo goed een shagje opsteken. Dat was ook zoiets wat Petersen niet wilde. Belachelijk waar die man zich mee bemoeide. Voor er iemand terugkwam, kon de rook allang weggetrokken zijn. Niemand die er iets van merkte.

Hij had net een shagje gerold, toen de telefoon overging. Onder de berg bonnetjes tastte hij naar de hoorn.

‘John, met Bram’, hoorde hij Petersen aan de andere kant zeggen. ‘Ben je nog steeds met die bonnetjes bezig?’

‘Wat dacht je?’

‘Ik wil dat je even wat anders voor mij doet. Heb je pen en papier bij de hand?’

‘Genoeg papier’, mompelde John van Keeken.

‘Oké, ik wil dat je bij het testamentenregister navraagt of Jacques Vermin uit Arnhem een testament had. Als dat zo is, wil ik dat je regelt dat we inzage daarin krijgen. Leg het voor aan Griesink, dan zal hij het voorleggen aan de officier van justitie. Ik wil vanmiddag nog weten wat erin staat. Maar eerst wil ik dat je een proces-verbaal voor mij opzoekt. Afgelopen zaterdag was er in Leersum brand in een woning aan de Rijksstraatweg. Zoek het betreffende proces-verbaal voor mij op. Het huis was gekraakt. Er is een kraakrapport opgesteld dat naar de officier van justitie is gegaan. Dat wil ik ook boven water hebben. Ik wil de namen van de krakers en waar ze nu zijn. Zodra je die namen weet, wil ik ze van je horen.’

‘Vooruit dan maar.’

‘Dan nog iets. Je zult de bonnetjes maar voorlopig moeten laten voor wat ze zijn. Ik wil dat je de komende dagen de antecedenten van een aantal personen natrekt. Ik wil dat je zoveel mogelijk te weten komt over de krakers van dat pand in Leersum. Verder wil ik weten of Jacques Vermin familie had. En ik wil alles weten over Thijs Warnink uit Arnhem. Ik zal je de bijzonderheden geven waarmee je aan de slag kunt. Misschien kun je met Inge onderling de taken verdelen.’

‘Inge is er niet’, vertelde Van Keeken. ‘Ze is naar Utrecht, naar het ziekenhuis. Er is in Maarsbergen vanochtend een kind te vondeling gelegd.’

‘Een baby?’

‘Nee, een kind van een jaar of drie.’

‘Had die Vermin soms een kind?’ was het eerste dat Marcel Veltkamp vroeg toen Petersen en Bloem naar Het Hemelse Hof terugkeerden. Hij kwam hen uit het huis tegemoet. In zijn hand hield hij een geel geverfd houten blokje.

‘Nee, hoezo?’

‘Omdat ik telkens weer op stukken speelgoed stuit. In de werkkamer heb ik onder het bureau een paar blokken gevonden die daar lagen te slingeren. Ik heb ook een winkelbon gevonden. Hij heeft gisteren bij de Blokker in Woudenberg onder andere een speelgoedautootje gekocht. Volgens mij was hij daar te oud voor!’

Voor Bram Petersen kon reageren, begon zijn mobieltje te piepen. Het was Thijs Warnink die het telefoonnummer van de ex van Jacques Vermin doorgaf. Petersen noteerde het nummer en vroeg hem of hij haar op de hoogte had gebracht van de dood van haar man.

‘Ik? Ik kijk wel uit! Wilt u soms dat ik dat doe?’

‘Nee, ik heb dat liever niet. Wij zullen contact met haar opnemen. U kunt ons misschien wel met iets anders helpen. Een van mijn collega’s heeft kinderspeelgoed in het huis aangetroffen. Het lijkt erop dat de heer Vermin hier onlangs een kind heeft gehad.’

‘Een kind?’ klonk het verbaasd.

‘Ja.’

‘Bespottelijk!’

‘U sluit dat uit?’

‘Hij had niemand in zijn kennissenkring met kinderen. En ik heb u eerder gezegd dat hij niet van kinderen hield. Dus dit is een bespottelijke gedachte. Bovendien, waar is het kind dan nu?’

‘We hebben zojuist ook gehoord van een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd bij een huis aan de Woudenbergseweg. Dat is dezelfde weg als waaraan Het Hemelse Hof zich bevindt.’

‘Maar dan nog, Jacques kende geen kinderen.’

‘Misschien,’ opperde Petersen hoopvol, ‘had hij een andere vrouw leren kennen, iemand met een kind. Zij kan hier afgelopen nacht gelogeerd hebben zonder dat u het wist. U kwam doordeweeks nooit op Het Hemelse Hof.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat Jacques dat voor mij verborgen zou hebben gehouden. Uw idee lijkt me daarom vergezocht. Waar is de vrouw dan?’

‘Bent u de echtgenote van Jacques Vermin uit Arnhem?’ vroeg rechercheur Bram Petersen.

‘Wie wil dat weten?’ klonk een hese vrouwenstem aan de andere kant.

‘Mijn naam is Bram Petersen van de recherche. Bent u Veronie Vermin?’

‘Ik wil Veronie Posthumus genoemd worden. Om uw eerste vraag te beantwoorden: ja, ik ben zijn echtgenote. Wettelijk, niet in mijn beleving. Waarom belt u? Heeft Jacques iets gedaan wat niet door de beugel kan?’

Het viel Petersen op dat er een geamuseerde klank in haar stem te horen was.

‘Zijn huis is gekraakt.’

‘In Arnhem?’ Ze lachte zachtjes. ‘Eigen schuld, moet hij daar maar vaker zijn. Misschien was ik dan bij hem gebleven.’

‘Pardon?’

‘Ik zat in zijn andere huis, moet u weten. Hij heeft nog een huis, in Leersum. Ik weet niet of Jacques het leuk vindt als ik het u vertel, want het was onze geheime stek. Wat mij betreft was hij daar te vaak. Ik voelde me er niet meer op mijn gemak, want hij bemoeide zich overal mee. Ik bepaal liever zelf wat ik doe. Mannen zijn zulke lieverds, maar ze moeten hun gezicht niet te vaak laten zien.’

‘U woonde op Het Hemelse Hof in Leersum?’

‘Oh, dat huis kent u al. U gaat mij toch niet vertellen dat dát huis gekraakt is? Dat zou helemaal een goede mop zijn! Jacques’ kleine paradijsje gekraakt. Ik zou zijn gezicht nu willen zien. Groen van ergernis natuurlijk.’

‘Ik vroeg me af of u afgelopen dagen in Leersum bent geweest’, zei Petersen, die de indruk kreeg dat het niet het geval was. De vrouw klonk ook alsof ze nog niets van de dood van haar man wist. Of ze speelde verbluffend goed toneel. Het speet hem dat hij niet bij haar was om te zien hoe ze non-verbaal reageerde.

‘Bijvoorbeeld om op een kind te passen.’

‘Ik? Daarvoor moet je niet bij mij zijn. Hoe komt Jacques aan een kind? Is er iets waar hij me niet over verteld heeft? Om uw vraag te beantwoorden, nee, ik ben al weken niet meer in Leersum geweest.’

‘Zijn er mensen in de kennissenkring van uw echtgenoot die kinderen hebben?’

‘U denkt toch niet echt dat Jacques kinderen in Het Hemelse Hof zou toelaten? Dan kent u Jacques niet. Een absurde gedachte. Of, natuurlijk, u zei dat het huis gekraakt is. Hebben de krakers het kind iets aangedaan?’

‘Er is inderdaad afgelopen avond of nacht iets gebeurd met dat kind. Kunt u mij vertellen waar u was?’

‘Jazeker. Ik was bij Herman, mijn nieuwe loverboy.’

‘U hebt geen idee van wie het kind is?’

‘Nee, en eerlijk gezegd interesseert het me ook niet. Dat moet Jacques maar uitzoeken. Kan hij het u niet vertellen?’

‘Uw echtgenoot is dood’, zei Petersen botweg, benieuwd hoe ze zou reageren.

‘Ga weg! Dat meent u niet.’

‘Vermoord.’

‘Ah, jakkes!’ riep ze geschokt. ‘Oh, u denkt dat ik daar meer van weet. Maar ik heb u gezegd dat ik daar in geen weken geweest ben.’

‘U bent waarschijnlijk wel zijn enige erfgenaam.’

‘Dat zal dan wel.’

‘Weet u of er een testament is?’

‘Nee, eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik denk ook niet dat het veel veranderen zal. Jacques zou niet gewild hebben dat ik niets kreeg. Hij wilde dat ik bij hem terugkwam. Als er een testament is, zal hij dat niet veranderd hebben sinds ik hem verlaten heb. Dat is natuurlijk een gigantisch motief, met al dat geld dat Jacques bezat. Maar er zullen vast meer mensen zijn die hem vermoorden wilden.’

‘Ik denk dat het goed is als ik u een keer bezoek om hier nader over te spreken’, besloot Petersen het telefoongesprek. Hij wilde eerst weten of er inderdaad een testament was, en wat daarin stond. ‘Komt het gelegen als ik in de loop van vandaag langskom?’

‘Ik blijf de hele dag thuis. Als u aanbelt, kan het zijn dat ik in de tuin zit. U kunt achterom lopen. Ik zou u wel het een en ander over Jacques kunnen vertellen. Hij was een viezerik.’

‘Wat bedoelt u daarmee?’

‘Ik ga dat niet verder uitleggen. Daar komt u gauw genoeg achter.’

‘Dit is echt genieten!’ riep Toine Boon vanachter het stuur. Opgetogen keek hij naar zijn vriendin. Maria van den Brink glimlachte welwillend, hoewel ze geen ontspannen indruk maakte. Ze reden over de dijk. De wind liet haar lange, blonde haren wapperen terwijl de zon haar donkere ogen deed glinsteren. Voor hem bestond er niets mooiers dan het rijden in een fraaie auto, met zo’n lekkere mokkel als Maria naast hem.

Hij begreep best dat zij niet zo’n grote autoliefhebber was als hijzelf. Maar ze moest beseffen dat dit een bijzonder moment was. Ze reden in zijn eigen rode Gibbs Aquada, de eerste auto die met een druk op de knop kon veranderen in een amfibisch voertuig, waarmee je als een speedboot over het water kon scheren. Alleen al de aërodynamische vormgeving maakte deze auto een lust voor het oog.

Sinds deze Britse vinding vorig jaar op de markt was gekomen, had hij zich voorgenomen er een te kopen. Eergisterochtend waren ze naar Birmingham in Engeland gevlogen. Gisteren waren ze doorgereisd naar Nuneaton, waar Aquada Sales Limited gevestigd was. Nadat ze de auto hadden gekocht, waren ze naar Harwich gereden om per boot naar Hoek van Holland te varen. In Nederland hadden ze de nacht doorgebracht in een hotel.

Het was een machtig gevoel nu in de Aquada te rijden. In plaats van de snelste route naar huis te nemen, had Toine besloten net voor Utrecht richting Vianen te gaan, om daar de Betuwe in te rijden. Via allerlei binnenwegen waren ze bij Culemborg uitgekomen. Toen Toine er zeker van was dat er geen politie in de nabijheid was, had hij geprobeerd hoe snel hij kon rijden. Met de 2,5 liter V6 motor haalde de auto met gemak de 140 kilometer per uur! Volgens Gibbs Technologies, die de Aquada ontwikkeld had, kon de auto op het water ruim 45 kilometer per uur varen. Dit moest een sensatie zijn!

Inmiddels hadden ze Culemborg achter hen gelaten en naderden ze de veerpont van Beusichem. In de verte was Wijk bij Duurstede te zien.

‘We zijn net te laat voor het veer’, zei Maria van den Brink. ‘Zie maar, hij vaart naar de overkant.’

‘Nee hoor!’ riep Toine Boon vrolijk. Hij glimlachte breed toen hij zag hoe bleek zijn vriendin rond de neus werd. ‘Dit wordt geweldig!’

‘Nee, Toine, dit wil ik niet. Niet met mij in de auto!’

‘Toe nou, Maria, dit wil je niet missen.’

Toine Boon luisterde niet naar haar protesten. Hij liet de auto naar de waterkant rijden, waar de weg in het water zonk. Op de teller zag hij hoeveel kilometers de auto afgelegd had. Het waren er meer dan hij verwacht had. Waarschijnlijk had iemand van Gibbs de auto ingereden. Als medewerker van het ministerie van Defensie en marinier was Toine bekend met deze gewoonte. Alle nieuwe voertuigen werden eerst ingereden voor ze ingezet werden. Hij had niet veel verstand van de techniek, maar hij wist dat het goed was voor de motor, dan raakten de onderdelen op elkaar ingespeeld.

‘Ik wil eruit Toine!’ gilde Maria nu.

Hij snapte niet waarom ze ineens zo moeilijk deed. Dit was toch prachtig? Ze stond doodsangsten uit, alsof hij van plan was haar te verdrinken. Waarom had ze niet meer vertrouwen in hem of in de moderne techniek?

‘Stop alsjeblieft.’

‘Doe niet zo gek, er kan ons niets gebeuren’, reageerde hij zelfverzekerd. ‘Hiervoor is de auto gemaakt.’

‘Wat als de golven er overheen slaan?’

Ze maakte de autogordel los en wilde uitstappen. Maar ze was te laat. Hij had al op de knop gedrukt en een paar seconden later gleed de auto dieper het water in. Eerst voorzichtig, maar toen Toine merkte hoe stabiel de auto in het water lag, gaf hij meer gas.

Een baan van schuimend water achterlatend, schoot de auto over de rivier.

Rechercheur Petersen had net een korte wandeling over het terrein gemaakt toen hij een auto hoorde naderen. Even dacht hij dat het de rouwwagen was, die het lichaam van Jacques Vermin voor de sectie naar het Nederlands Forensisch Instituut zou brengen. Vervolgens herkende hij het motorgeluid van een patrouillewagen en wist hij dat collega’s door het bos naar Het Hemelse Hof op weg waren.

Een halve minuut later kwam de wagen met Jongenburger en de wijkagent het achtererf op. De agenten kwamen melden dat ze wisten, hoe de krakers heetten.

‘Ze hadden hun namen in het gastenboek staan’, vertelde Willem Verhegen, nadat hij en zijn collega uitgestapt waren. De twee agenten waren John van Keeken te vlug af door naar Leersum te gaan om bij hotel Vogelesang navraag te doen of men wist waar de krakers naartoe waren gegaan. ‘De jongen heet Karel Eilering, het meisje Jolanda Dirksen. Ze zijn zondag naar Zeist vertrokken.’

‘Hebben jullie het adres?’

‘Ze zitten in een kraakpand’, zei Jongenburger. ‘Ken je het voormalige belastingkantoor in Zeist? Vlakbij de flats van Kerckebosch. Ze hebben tegen de hoteleigenaar gezegd dat ze daar naartoe wilden gaan.’

‘Goed werk, mannen’, prees Petersen, die de wijkagent kameraadschappelijk op de schouders klopte. ‘Geef deze namen door aan John van Keeken. Hem heb ik op het natrekken van de antecedenten van deze mensen gezet.’

‘Daar zal hij blij mee zijn.’

Het voormalige belastingkantoor aan de Oranje Nassaulaan was typisch een bouwwerk dat neergezet was met het oog op de functionaliteit. Met grote ramen en hoekige vormen had het veel weg van een saai schoolgebouw. Door jarenlange leegstand zagen het pand en de grasmat ervoor er verwaarloosd uit. Een grote vlag met een anarchistisch symbool achter een van de ramen markeerde de aanwezigheid van de krakers die hun intrek in het gebouw hadden genomen.

Petersen zette zijn blauwe BMW op de parkeerplaats aan de zijkant van het gebouw en stapte uit. Ronald Bloem volgde zijn voorbeeld zonder iets te zeggen. Onderweg hadden ze geen woord gesproken. Petersen had zijn assistent willen vragen, wat hij dacht van de uitspraak van Veronie Posthumus dat haar man een viezerik was. Hij had ervan afgezien omdat het erop leek dat wat de vrouw van Jacques Vermin had gezegd, volledig langs Bloem heenging.

Ze kwamen bij de zij-ingang van het kantoorgebouw. Twee jongens speelden met een basketbal. Op een vraag van Petersen antwoordden ze dat Karel Eilering en Jolanda Dirksen inderdaad in het oude belastingkantoor zaten.

‘Karel is er effe niet’, zei een van de jongens. Hij had een slungelachtig postuur en was gekleed in een sporttenue. ‘Jolanda is binnen.’

Ze kwamen in een lange gang met aan weerszijden de ruimten waarin vroeger het personeel van de belastingdienst werkte. In het derde kantoor vonden ze Jolanda Dirksen. Ze zat aan een tafel. Met een keukenmes sneed ze partjes van een appel en at ze op, terwijl haar hoofd meedeinde met de ruige muziek die door het bijna kale kantoor schalde.

Jolanda Dirksen was twintig jaar en had donker haar dat ze in dreadlocks droeg. In haar beide wenkbrauwen had ze piercings, net als door haar onderlip. Ze droeg een mouwloos topje met een V-hals met, zoals Petersen het in gedachten noemde, veel inkijk. Aan haar broekriem had ze een draagtasje met een mobieltje. Op haar bovenarm was een tatoeage van een vogeltje.

‘Komt u hier voor die brand?’ vroeg ze, nadat Petersen zichzelf en Bloem had voorgesteld.

‘Onder andere.’

‘Ik mocht die vent niet, de eerste keer dat hij zijn gezicht liet zien. Ik weet wel waar hij op uit was.’ Ze sprak fel. ‘Dat zag ik aan de manier waarop hij mij beloerde, terwijl hij met Karel praatte. Ik hoop niet dat hij weet dat we hier zitten. Als hij hier komt, castreer ik die vent eigenhandig!’

Met een onderdrukte kreet stootte ze de punt van het mes in het tafelblad.

‘Dat zal niet meer gebeuren’, merkte Petersen rustig op. Hij zag dat ze met haar bravoure haar nervositeit probeerde te verbergen. ‘De heer Vermin is dood.’

‘Vermoord zeker?’

‘Waarom denk je dat?’

Schokkerig haalde ze haar schouders op. ‘Geen idee. Het verbaast mij alleen niet. Hij leek mij het soort man dat dat soort dingen over zichzelf afroept.’

‘Je vriend Karel heeft hem afgelopen zaterdag willen aanvliegen’, bracht Petersen haar in herinnering. ‘Gisteravond of vannacht is Vermin vermoord. Waar zijn jullie al die tijd geweest?’

‘Hier!’ zei ze beslist. ‘We zijn niet weggeweest. Ik was bezig met mijn studie. Ik vind het ook raar dat u ons verdenkt. De brand is alweer van vijf dagen geleden. Als Karel wraak had willen nemen, was hij dezelfde dag nog naar Arnhem gegaan.’

‘Misschien is hij daar ook naartoe gegaan, maar Vermin was daar bijna nooit. Je vriend kan later naar Leersum zijn gegaan.’

‘Waarom zou hij dat doen? Het huis was uitgefikt.’

‘Vermin had nog een woning in Leersum.’

‘Daar weet ik niets van. Zaterdag beweerde die vent dat hij uit Arnhem kwam. We hadden het adres van zijn kantoor omdat we gas en elektra voor het huisje wilden betalen. Ik wist alleen van het huis aan de Rijksstraatweg. Ik dacht dat die vent in Arnhem woonde, niet in Leersum.’

‘Gisteren is Karel daar niet naartoe geweest?’

‘Nee, hij is de hele avond en nacht hier geweest. Wat Karel gisteren gedaan heeft, moet u hem zelf vragen.’

‘Hij is er nu niet?’ vroeg Petersen.

Jolanda Dirksen haalde haar schouders op. ‘U hebt pech. Hij is kort voor u kwam vertrokken. Naar de universiteit. Ik weet niet wanneer hij terug is. Wilt u blijven wachten?’

‘Als je vriend terugkomt, zeg hem dat hij zich moet melden op het districtskantoor in Veenendaal.’

Ze knikte.

In de gang kwamen Petersen en Bloem de slungelachtige jongen tegen, die rondslenterde met de handen diep in de zakken van zijn trainingsbroek. Petersen maakte van de gelegenheid gebruik hem te vragen of Karel en Jolanda gisteren weg waren geweest.

‘Karel en Jolanda?’ vroeg hij, terwijl hij met een mouw het zweet van zijn voorhoofd wiste. ‘Die zijn niet weggeweest. Karel en ik hebben een kast geverfd. Het is niet de bedoeling dat ons kraakpandje een zwijnenstal wordt.’

‘Ze hebben gisteravond hard gewerkt’, zei een meisje dat bij hen kwam staan.

‘Karel en Jolanda?’ zei de jongen die met de basketbal buiten was gebleven. Hij dribbelde naar de muur en gooide de bal naar een denkbeeldige basket. ‘Karel is gisteren toch naar Arnhem geweest? Ik heb hem nog met de auto naar het station gebracht. Of vergis ik me nou?’ De laatste vraag was gericht op de slungelachtige jongen die de twee politiemensen naar buiten gevolgd was. ‘Nee, dat was dinsdag natuurlijk.’

‘Gisteren heeft Karel mij geholpen de kast in de bergruimte te verven.’

‘Ja, nu herinner ik het me’, zei de eerste jongen. ‘Hij is hier de hele dag geweest.’

‘Zo, ik ben wel aan een goed glas whisky toe’, zei Toine Boon. Met een trotse glimlach leunde hij achterover in de bestuurdersstoel van zijn Aquada. Ze zaten nu op de provinciale weg die van de rotonde aan de voet van de Donderberg in Leersum naar Maarsbergen voerde. Vanuit zijn ooghoeken zag hij de fietsers op het parallel aan de weg liggende fietspad die vol bewondering naar zijn glimmende bolide keken. De afkeurende blik van zijn vriendin ontging hem. Hij voelde hoe de wind met zijn haar speelde en moest onwillekeurig lachen.

‘Zullen we niet eerst ons kindje ophalen?’ vroeg zij.

‘Dat kan straks ook nog wel. Eerst moeten we vieren dat we de auto hebben. Trouwens, ik snak naar wat vocht. Heb jij geen droge keel gekregen?’

‘Jij denkt altijd aan drank. Heb je gisteravond niet genoeg gedronken?’

‘Als jij geen drank wilt, neem je toch een glas limonade.’

‘Nee,’ sprak Maria van den Brink beslist, ‘ik ben al tegen mijn zin de rivier opgegaan. Nu luister je eens naar mij, Toine. We gaan eerst naar Jacques. Ik wil ons kindje ophalen.’

‘Maar we kunnen met deze auto niet alle spullen meenemen.’

‘Die haal ik later wel op.’

‘Al goed!’ zei hij knorrig, toen hij merkte dat ze onverbiddelijk was.

Hij had geen zin zijn goede humeur door zijn vriendin te laten verpesten. Eerst zouden ze hun kindje ophalen. Hij hoopte alleen dat ze niet door Jacques naar binnen gevraagd zouden worden. Als hij ergens geen zin in had, was het bij de buurman te zitten, hoewel die een goede smaak scheen te hebben als het om whisky’s ging. Straks vroeg hij nog of hij een ritje met de Aquada mocht maken. Maria zou dat natuurlijk gretig aanmoedigen, zolang zij maar niet mee hoefde. Toine begreep nog niet waarom zij zonet zo angstig reageerde toen hij met de Aquada te water ging. Het was toch schitterend? Hij had er in elk geval enorm van genoten! Het was helemaal geweest wat hij ervan verwacht had.

Ze bereikten het begin van de oprijlaan van Het Hemelse Hof.

‘Wat is dat?’ vroeg zijn vriendin. Ze klonk ongerust.

‘Wat?’

‘Volgens mij zag ik een lijkwagen. Ja, kijk maar, hij komt ons tegemoet.’

De weg maakte een bocht en toen zag Toine Boon de lijkwagen ook. Ze reden verder door het bos. Toine zag de verontrusting bij Maria toenemen. Reikhalzend keek ze uit naar het huis in de hoop dat ze iets zou zien dat een bevestiging was voor haar onrustgevoelens. Op het moment dat ze de lijkwagen passeerden, probeerde ze een blik naar binnen te werpen, maar de auto was hen voorbij voor ze meer dan een lange houten kist had gezien.

‘Wat doen al die auto’s hier?’ zei Toine verbaasd. ‘Kijk, dat is de politie.’

‘Oh, wat erg.’

‘Zou er soms wat met Jacques zijn?’

‘Oh nee, er is iets met m’n kindje. M’n kindje!’

De Aquada had het achtererf bereikt. Nog voor de auto tot stilstand kwam, zag Toine hoe zijn vriendin het portier opengooide en uitstapte. Op de neuzen van haar hakschoenen holde ze naar de wijdgeopende voordeur van Het Hemelse Hof. Voor ze naar binnen kon gaan, verscheen er een agent in de deuropening. Ze wilde hem aan de kant duwen maar de agent hield haar vast.

‘Laat me los!’ gilde ze. ‘Ik wil bij mijn kindje!’

‘Dat was afgesproken werk’, was Bram Petersen van mening. Ze reden Zeist uit. Door de heftige reactie van de vriendin van Karel Eilering had hij de indruk alsof zij al wist dat Vermin dood was. Doordat de andere krakers de gelederen sloten met hun verklaring over het alibi van Karel, twijfelde hij er niet aan dat die indruk juist was. Hij vroeg zich af hoe de krakers het konden weten. Misschien had iemand hen op de hoogte gebracht, zoals de eigenaar van dat hotel in Leersum. ‘Alleen die jongen buiten was er niet bij toen het afgesproken werd. Ik vraag me af waarom ze niet willen dat we weten dat Karel weg is geweest.’

Tot zijn blijdschap reageerde Bloem.

‘Omdat hij Vermin vermoord heeft’, zei hij.

‘Ik denk niet dat ze dan zo gereageerd zouden hebben.’

Er viel een stilte. Intussen naderden ze station Driebergen-Zeist.

Het mobieltje van Petersen begon te piepen.

‘Met Marcel’, hoorde hij opgewonden aan de andere kant. ‘Wat we nu weer meegemaakt hebben. Je bent even weg of we krijgen een hysterisch krijsende vrouw in huis.’

‘Waar komt zij opeens vandaan?’

‘Ze kwam met een man aangereden. Freek Jongenburger heeft ternauwernood kunnen verhinderen dat zij de werkkamer binnenging. Ze probeerde hem in het gezicht te krabben om los te komen. We wilden haar juist in de boeien slaan toen ze onwel werd. Ze is in een shock. Ik heb om een ambulance gevraagd.’

‘Ben je wat van de man te weten gekomen?’

‘Hij zegt dat ze hun kindje kwamen ophalen.’

‘Hoe heet hun kindje?’

‘Ik zal het hem vragen. Hij staat hier naast me.’ Het werd even stil. ‘Het is een jongetje van bijna vier jaar oud. Emile, zo heet hij. Ik heb hem gezegd dat er geen kindje is. Hij eist een verklaring. Ik heb hem uitgelegd dat Jacques Vermin dood is en dat we niet weten waar hun kindje is. Het schijnt dat Emile een paar dagen bij Vermin gelogeerd heeft, terwijl zijn ouders naar Engeland waren.’

‘Prima’, zei Petersen tevreden. ‘Kun je ervoor zorgen dat zij en haar man naar het Diaconessenziekenhuis in Utrecht gebracht worden? Zeg tegen de man dat we mogelijk zijn zoontje gevonden hebben en dat het goed met hem gaat.’

‘Ze zitten al in het vliegtuig’, kreeg rechercheur Petersen te horen. Ze stonden met zijn blauwe BMW op een parkeerplaats bij station Driebergen-Zeist. Na de melding van Marcel Veltkamp had hij met Inge Veenstra contact gezocht om te horen wat haar in het Diaconessenziekenhuis was verteld. Zij had hem doorgegeven wat het echtpaar had gezegd bij wie Emile te vondeling was gelegd, maar toch waren er enkele punten waarop Petersen meer duidelijkheid wilde krijgen. Van Veenstra begreep hij wel dat hij snel moest zijn om het echtpaar te spreken te krijgen. Daarom had hij het nummer van Schiphol gedraaid. ‘U kunt hen beter bellen als ze op hun bestemming zijn.’

‘Ik bel in verband met een rechercheonderzoek’, legde Petersen uit. ‘Het is van vitaal belang dat ik een van hen te spreken krijg.’

‘Dat zal niet gaan’, hield de vrouw op vriendelijke toon vol. ‘Het vliegtuig vertrekt zo.’

‘Ik heb begrepen dat DL45 pas om kwart voor twee vertrekt. We hebben nog twintig minuten. Misschien kan ik uw chef spreken?’

‘Het is echt zeer ongebruikelijk. Goed dan. Ik zal zien wat ik voor u doen kan. Rekent u nergens op.’

Op het moment dat de stewardess bij hen kwam om te vragen of een van hen aan de telefoon kon komen, had Melanie van Schaik de affaire met het kind al grotendeels van zich afgezet. Ze wilde zich concentreren op de vakantie die voor hen lag. Ze had een folder over Memphis uit haar handbagage getrokken om haar aandacht af te leiden. Het kind had al meer bij haar losgemaakt dan haar lief was.

In tegenstelling tot Otto werd zij er elke maand aan herinnerd dat ze geen kinderen kon krijgen. Die vernederende ervaring had haar weerslag op haar gemoedstoestand. Uit medisch onderzoek was gebleken dat zij geen kinderen kon krijgen. Waarom kregen andere vrouwen dan wel kinderen, om ze vervolgens te verwaarlozen of te vondeling te leggen? Ze vond het te pijnlijk om er met bekenden over te praten. Otto zei elke keer dat ze zich er niet voor hoefde te schamen, maar hij hoefde deze vernedering niet te ondergaan op de manier zoals zij die onderging.

De manier waarop haar schoonmoeder haar behandelde, had het nog erger gemaakt. Om het pijnlijke onderwerp te vermijden, had Melanie tegen haar gezegd dat ze voorlopig niet aan kinderen dachten. Sindsdien briefde haar schoonmoeder dat aan iedereen door, alsof Melanie alleen maar aan zichzelf en haar carrière dacht. En elke keer kwam ze met suggestieve opmerkingen, over die vriendin van haar die zwanger was of over die buurvrouw verderop die kleinkinderen had gekregen en hoe leuk dat was.

Misschien hadden ze haar in vertrouwen moeten nemen, met het risico dat het onderwerp bij elk bezoek ter sprake zou komen. Met als gevolg dat de hele familie – en kennissenkring – ervan op de hoogte kwam en zich ermee ging bemoeien. Als ze ergens geen behoefte aan had, waren dat goedbedoelde opmerkingen en adviezen, waar ze uiteindelijk toch niets mee kon. Het maakte haar ook nijdig dat ze door haar schoonmoeder nu neergezet werd als een egoïstisch carrièrevrouwtje. Haar schoonzus had wel kinderen. Twee meisjes en een jongetje. Het jongetje deed wel eens vervelend als hij vond dat hij te weinig aandacht kreeg. Haar schoonzus mopperde daar dan over. Maar Melanie dacht dan altijd: wees blij dat je kinderen hebt! Die gedachte sprak ze evenwel niet uit, uit angst dat haar kinderloosheid ter sprake zou komen. Dat ging niemand wat aan behalve haar en Otto. Daarom riep het te vondeling gelegde kind allerlei herinneringen bij haar op, waar ze niet mee geconfronteerd wilde worden.

‘Wanneer laat u ons eindelijk met rust?’ was het eerste wat ze in de hoorn zei, voor de ander zich had kunnen voorstellen.

‘Mijn naam is Petersen.’

‘Dat interesseert mij niet. Ik wil dat u ons met rust laat.’

‘Er is een verband tussen het kind dat bij u te vondeling werd gelegd en een ernstig misdrijf.’

‘Wilt u ons tegenhouden, zodat we niet op vakantie kunnen gaan?’ vroeg ze. ‘Dat lukt u op dit moment al aardig. Terwijl u mij aan de praat houdt, staat het vliegtuig op het punt te vertrekken. Het heeft al vertraging!’

‘Als het moet, zal ik u inderdaad laten tegenhouden’, sprak de ander onverbiddelijk. ‘Zolang ik er niet zeker van ben dat u niet bij het misdrijf betrokken bent, kan ik u niet laten gaan. Er is een moord gepleegd en het kind dat bij u is gevonden heeft daarmee te maken.’

‘Denkt u echt dat wij het kind aangebracht hadden als wij iets met een misdrijf te maken zouden hebben?’

‘Het is mijn gewoonte niets uit te sluiten.’

‘Hoe vaak,’ riep Melanie van Schaik, ‘moet ik nog zeggen dat we dat rotkind niet kennen. Iemand heeft ons een misselijke streek geleverd. Daarom moeten jullie ophouden met dit gevraag. U hebt de verklaring die u wilde hebben. Wat u nu doet is niets anders dan iemand moedwillig dwarsbomen.’

‘Mijn collega wist niet dat er sprake was van een moord. Er zijn nieuwe vragen bij ons gerezen. Het enige wat ik van u verlang, is dat u deze vragen beantwoordt. Werkt u mee, dan kunt u uw geplande vakantie voortzetten.’

Melanie zuchtte.

‘Toe dan maar.’

‘Mijn collega heeft gevraagd naar het tijdstip waarop uw echtgenoot het kind vond. Graag zou ik willen weten hoe laat het kind in elk geval nog niet te vondeling was gelegd. Misschien bent u ’s avonds nog buiten geweest en was er op dat moment nog niets gebeurd.’

Ze dacht even na. ‘Niet voor elf uur. Toen zijn we naar bed gegaan. We hadden onze bagage al in de kofferbak gelegd, zodat we ons vanochtend niet hoefden te haasten. Niet dat we daar veel aan hebben gehad’, voegde ze er cynisch aan toe. ‘Otto heeft even voor elven nog gecontroleerd of de auto was afgesloten.’

‘Uw echtgenoot ontdekte het kind rond zeven uur vanochtend.’

‘Ja, onder de carport.’

‘Ergens tussen elf uur gisteravond en zeven uur vanochtend heeft een nog onbekend persoon het kind uit een huis gehaald en bij u gebracht. In het huis waar hij verbleef was een logeerkamer voor het kind ingericht. Daar hebben we speelgoed aangetroffen. Graag wil ik weten wat de dader heeft meegenomen. Wat trof uw man bij het kind aan?’

‘Het kinderbedje’, herinnerde Melanie. ‘Daarnaast stond een weekendtas.’

‘Wat zat daarin?’

‘Wat je kunt verwachten. Een flesje, peutervoeding, kleding.’

‘Hebt u enig idee waarom het kind bij uw huis werd achtergelaten?’

‘Nee. Dat zou ik wel eens willen weten. Iemand heeft ons dwars willen zitten.’

‘Dan is het iemand die u kent.’

‘Ik zou niet weten wie.’

‘Ik heb nu een heel andere vraag’, vervolgde Petersen. ‘Hoelang woont u al in Maarsbergen?’

‘Zes jaar.’

Ze hadden de voormalige boerderij gekocht met het oog op de ruimte, zowel buiten als binnen. Ze herinnerde zich hoe opgetogen ze hadden rondgekeken waar ze kamers voor de kinderen konden maken. Door die bittere gedachte moest ze zich beheersen om niet de hoorn erop te gooien.

‘Ik neem aan dat u in die jaren heel wat mensen hebt leren kennen die aan dezelfde weg wonen.’

‘Wat wilt u daarmee zeggen? Ja, we weten wie links en rechts van ons wonen. Maar daar is alles mee gezegd. We hebben weinig contact met anderen. Een van onze buren past op het huis terwijl we weg zijn.’

‘Zegt de naam Maria van den Brink u iets?’

‘Nee. Is zij de moeder van Emile?’

‘Toine Boon?’

‘Ook die naam zegt mij niets.’

‘Jacques Vermin? Thijs Warnink?’

‘Nee. Geen van deze namen klinkt bekend.’

‘Jolanda Dirksen? Karel Eilering?’

‘Nee. Ziet u, ik kan u niet helpen, hoe jammer ik dat ook voor u vind.’

Op de terugweg naar Het Hemelse Hof reden Petersen en Bloem langs de voormalige boerderij waar Otto en Melanie van Schaik woonden. De Kleine Valkeneng, zoals de boerderij heette, bevond zich aan de N226. Dit was de provinciale weg die vanaf de voet van de Donderberg in Leersum in noordelijke richting via Maarsbergen naar Woudenberg voerde. De boerderij was vernoemd naar een oudere boerderij, Groot Valkeneng, die zich vroeger aan de overzijde van de weg had bevonden, maar waar nu alleen nog bos was. De Kleine Valkeneng was een zogeheten langhuisboerderij, met de kenmerkende doorlopende kap en rechthoekige plattegrond. Door de witgepleisterde voorgevel met grijze plint, de witrode luiken en het rietgedekte dak deed het gebouw pittoresk aan. Het witte zandlopermotief van de luiken maakte duidelijk dat de boerderij van oorsprong bij het landgoed van kasteel Maarsbergen hoorde. Dit kasteel bevond zich even verderop in het bos. Op het achtererf was nog een schuur en een hooiberg te zien. De hooiberg was in gebruik als carport.

De pittoreske uitstraling van de boerderij werd versterkt door de prominente plek die het in de bocht van de N226 had. Van welke kant men ook kwam, de Kleine Valkeneng was goed te zien. Bram Petersen parkeerde zijn auto aan het begin van de oprit van de boerderij en bleef zitten. Hij keek precies tussen het huis en de houten schuur door naar de voormalige hooiberg. Op de bovenste verdieping van het huis stond een raam op een kier open. Waarschijnlijk bevond zich daar de slaapkamer van Otto en Melanie van Schaik.

Petersen had van het echtpaar het adres van het hotel in Cincinnati gekregen waar het stel het eerst naartoe ging. In de komende drie weken zouden de twee naar verschillende plaatsen reizen, maar van tevoren stond niet geheel vast welke. Ze hadden het plan opgevat een camper te huren om daarmee kriskras door Noord-Amerika te reizen. Op verzoek van Petersen zouden ze elke dag naar het hoofdbureau bellen om aan te geven waar ze waren. Mocht de situatie zich voordoen dat Petersen hun meer vragen wilde stellen, dan kon dat op die manier gebeuren. Wat Petersen niet gezegd had, was dat hij er nog rekening mee hield dat het tweetal bij de moord betrokken was, al achtte hij die kans klein. Toch zou het verkeerd zijn om hen bij voorbaat uit te sluiten.

Melanie van Schaik ontkende dat ze een van de andere betrokkenen kende, maar Petersen ging er nooit klakkeloos van uit dat iemand de waarheid sprak. Eigenlijk had hij haar man dezelfde vragen moeten stellen, dan had hij misschien andere antwoorden gekregen.

Ronald Bloem zag amper iets van de boerderij. Petersen wilde uitstappen, maar hij merkte dat zijn collega alweer wezenloos voor zich uit zat te staren. Dit kon zo niet langer doorgaan.

‘Is er wat, Ronald?’

Bloem schudde zich los uit zijn gedachten.

‘Nee, ik zat even aan Emile te denken.’

‘Zijn er problemen?’ vroeg Petersen. ‘Persoonlijke problemen?’

‘Nee.’

‘De zwangerschap?’

‘Er is niets.’

‘Je weet dat je er met mij altijd over kunt praten.’

‘Nee, nee, er is echt niets, Bram’, zei Bloem.

‘Dan wil ik dat je je aandacht erbij houdt’, merkte Petersen op. Hij geloofde er niets van dat er geen problemen waren. Dat zijn collega er niet over wilde praten, verbaasde hem wel, want ze hadden zelden geheimen voor elkaar. Misschien was Bloem er nog niet klaar voor. Hoe dan ook, het werk ging op dit moment voor en daarom zei hij dat hij met hem van gedachten wilde wisselen. ‘Waarom denk je dat degene die Emile te vondeling legde dat juist hier heeft gedaan?’

‘Hoe zou ik dat kunnen weten?’

‘Denk eerst na.’

‘Misschien heeft de dader dat gedaan omdat hij of zij ervan uitging dat het kind bij Otto en Melanie van Schaik welkom zou zijn. Zij hebben immers geen kinderen.’

‘Als dat zo is, dan moet de dader hen goed kennen’, concludeerde Petersen. ‘In dat geval zou het kunnen dat zij loog toen Melanie zei dat ze geen van de betrokkenen kent. Denk je dat er een andere reden kan zijn?’

Bloem haalde onverschillig de schouders op.

‘Kijk goed naar het huis en de omgeving’, drong Petersen aan.

Enkele tellen keek Ronald Bloem naar de boerderij en de bijgebouwen. Daarna haalde hij zijn schouders nogmaals op. Hij leek moeite te hebben zich op de vraag te concentreren.

‘Kijk nog eens goed. Otto van Schaik werd vanochtend gewekt door het gehuil van Emile. Waarom hoorde hij het zo goed?’

Nu zag Bloem het. ‘Het raam staat open!’

Petersen knikte. ‘Juist. Van Schaik ontdekte het kind naast de auto van zijn vrouw. De andere auto was gepakt voor de vakantie. Met zijn vrouw is hij naar het ziekenhuis gereden en vandaar naar Schiphol. Ze zijn niet meer thuis geweest. Alles is hier nog zoals ze het achtergelaten hebben. Kijk er nu nog eens naar met de ogen van iemand die Emile ergens te vondeling wil leggen. Het is donker. Wat zie je?’

‘Het huis staat in de bocht.’

‘Juist. Van welke kant je ook komt, de boerderij is goed te zien. De huizen van de beide buren staan wat verder van de weg, zodat die in het donker niet opvallen. Er is ook bos aan de overkant van de weg. Met andere woorden…’

‘…geen huizen van waaruit iemand kon zien hoe Emile hier werd gebracht!’

‘Inderdaad. Degene die het gedaan heeft, wilde zeker weten dat het kind gevonden zou worden. Maar hij of zij wilde zelf niet gezien worden. Als je van Het Hemelse Hof komt, is dit waarschijnlijk het eerste huis dat je in het donker ziet. Aan het geopende raam en de geparkeerde auto was te zien dat de bewoners van Klein Valkeneng thuis waren.’

‘En,’ vulde Ronald Bloem aan, ‘degene die Emile hier achterliet, ging in deze richting terug naar huis. Misschien was hij of zij op weg naar de snelweg in Maarsbergen. Dan is het niet iemand uit Leersum.’

Ze reden over de oprijlaan en waren bijna bij Het Hemelse Hof toen Petersen opzij keek en zag dat de afwezige blik weer in de ogen van zijn jongere collega terug was. Hij had de wenkbrauwen gefronst. Dat Ronald Bloem in gedachten verzonken was, beschouwde Petersen normaalgesproken niet als iets negatiefs. Het hoorde bij hun werk om na te denken. Dat deed hij zelf voortdurend. Maar hij was ervan overtuigd dat zijn collega nu opnieuw niet over het onderzoek nadacht, maar dat persoonlijke problemen hem dwarszaten.

Hij bracht zijn auto tot stilstand.

‘Voor we gaan kijken hoever het met het technische onderzoek staat, wil ik eerst weten wat je dwarszit, Ronald.’

‘Er zit me niets dwars. Hoezo?’

‘Ik kan merken dat je er telkens met je gedachten niet bij bent. Waar zit je aan te denken?’

‘Niets. Ga nou maar verder.’

Petersen begreep niet waarom zijn collega zo makkelijk geïrriteerd raakte.

‘Luister, Ronald, als je er niet over wilt praten, prima. Maar ik kan zo niet met je samenwerken. Als ik merk dat je er niet bij bent, zal ik Griesink vragen je van het onderzoek af te halen, zodat je je helemaal aan je problemen kunt wijden.’

‘Dat meen je niet!’

‘Dat meen ik wel. Dit kan zo niet doorgaan. Ik wil dat je je aandacht erbij houdt.’

‘Ik heb mijn aandacht erbij’, zei Bloem koppig. ‘We hadden het over de persoon die Emile te vondeling legde. Hij of zij is in noordelijke richting vertrokken. We weten niet hoe laat het gebeurd is, in elk geval na elf uur. We moeten navraag laten doen of iemand er iets van gemerkt heeft. Een nieuwe vraag voor het buurtonderzoek.’

‘Ik heb je een minuut geleden nog iets anders gevraagd. Waarom nam de dader Emile mee?’

‘Misschien overwoog hij of zij het kind zelf te houden.’

‘Ronald, dit geloof je zelf niet. Kun je niets beters bedenken? Nee? Dan zal ik zeggen wat ik ervan denk. Jacques Vermin woonde afgelegen. Weinig mensen weten dat hij hier woonde. Bijna niemand bezocht hem, uitgezonderd de schoonmaakster Maria van den Brink en zijn vriend Thijs Warnink. De dader moet dit geweten hebben. Hij of zij moet beseft hebben dat als het kind niet weggehaald en ergens te vondeling gelegd zou worden, het mogelijk dood zou gaan. Als de dader niet wist dat Maria van den Brink hier twee keer in de week kwam, kan hij of zij gedacht hebben dat het dagen of zelfs weken zou duren voor Jacques Vermin en daarmee ook Emile gevonden zouden worden.’

‘De dader wilde Emile niet aan zijn lot overlaten.’

‘Wat zegt ons dat over de dader?’

‘Hij of zij rekende er niet op dat er een kind zou zijn.’

‘En verder?’

‘Hij of zij nam het kind mee.’

‘Ik heb het over de persoonlijkheid van de dader. Wat nam hij of zij mee uit het huis van Vermin, en wat bleef achter?’

‘Er is alleen een kinderzitje en wat speelgoed achtergebleven. De dader heeft wel het kinderbedje meegenomen, waarin Emile werd gelegd. Je hebt zonet nog naar Utrecht gebeld om te vragen wat er in de weekendtas zat. Namelijk een flesje, peutervoeding en kleding.’

‘Met andere woorden,’ vatte Petersen samen, ‘de dader heeft alles meegenomen wat echt noodzakelijk is voor de verzorging van Emile. De rest is achtergebleven.’

‘Zou een man die moeite genomen hebben?’ vroeg Bloem nu.

Petersen moest glimlachen. Dit was het type vraag dat hij van zijn collega gewend was. ‘Misschien niet. Het heeft er alle schijn van dat Emile door een vrouw is meegenomen. Ik kwam zelf op die gedachte, toen jij zonet opeens over de dader sprak. Je zei “hij of zij”. Tot nu toe zijn we met verschillende vrouwen in aanraking gekomen. De ex van Vermin, zijn werkster, Jolanda Dirksen uit het kraakpand en Melanie van Schaik bij wie het kind werd achtergelaten. En dan vergeet ik bijna die vriendin van Thijs Warnink. Het staat niet vast dat de dader een vrouw is, maar ik houd het wel in gedachten.’

Hier krijg ik de balen van, dacht John van Keeken nadat zijn collega’s Bram Petersen en Ronald Bloem de projectruimte waren binnengekomen. Petersen had bij zijn binnenkomst direct een opmerking gemaakt over rommel op het bureau van Van Keeken. Waarom moest hij zo nodig deze projectruimte uitkiezen om in te richten voor dat nieuwe onderzoek, want er was nog een projectruimte vrij. En waar maakte die vent zich druk om? Alsof het doorspitten van anderhalve kilo kassabonnetjes geen rotzooi zou opleveren. Het was de zoveelste keer dat John van Keeken zijn woede weg moest slikken. Hij wist dat hij moest uitkijken wat hij zei, want Petersen zou elke kans aangrijpen om hem eruit te gooien. Daar was hij na ruim twee jaar wel van overtuigd. Afgezien van zijn oudere collega had Van Keeken het in Veenendaal te veel naar zijn zin om zich door hem te laten ringeloren.

Vanochtend had Petersen hem gevraagd een proces-verbaal te zoeken, omdat hij de namen van twee krakers wilde weten. Van Keeken was daarmee bezig toen hij gebeld werd met de mededeling dat de namen al bekend waren. Nadat hij het proces-verbaal uiteindelijk toch boven water had gehaald, had Van Keeken het op het bureau gelegd waar Petersen meestal zat als hij deze ruimte voor een onderzoek in gebruik nam, maar daar had die kale stijfkop nu geen belangstelling voor. Er kon blijkbaar geen complimentje van af.

Bram Petersen trok de aandacht door met zijn knokkels op zijn bureau te tikken.

‘Omdat Ferry en Steven er niet zijn, vormen wij de kern van het team dat de moord op Jacques Vermin onderzoekt’, zei Petersen. ‘Ik stel voor dat we elke ochtend voor aanvang van de werkzaamheden de vorderingen bespreken. Daarom verwacht ik dat een ieder van jullie morgen om acht uur aanwezig is.’

John van Keeken kreunde.

‘Ronald en ik gaan zo meteen naar Ermelo’, vervolgde rechercheur Petersen. ‘Daar woont de vrouw van Jacques Vermin.’

‘In zo’n ritje heb ik ook wel zin’, zei Van Keeken.

‘Dat zit er niet in, John. Ik heb voor jou en Inge wel een paar nieuwe opdrachten waar jullie de komende dagen in elk geval druk mee zullen zijn. Ik wil dat jullie over nog eens vier mensen informatie verzamelen. Het gaat om Otto en Melanie van Schaik uit Maarsbergen. Inge, jij hebt ze ontmoet. Misschien kun jij je met hen bezighouden.’

‘Doe ik. Wie zijn de andere twee?’

‘Toine Boon en Maria van de Brink, de ouders van het te vondeling gelegde kind.’

‘Tuinboon?’ reageerde Van Keeken. ‘Wat een naam!’

‘Maria van den Brink was de werkster van Jacques Vermin. Behalve het natrekken van hun antecedenten, wil ik dat jullie van al deze personen de alibi’s nagaan. Ronald heeft aantekeningen gemaakt over waar al deze personen zich afgelopen nacht zouden hebben bevonden. Ik wil weten of ze de waarheid spreken. Vergeet ook niet navraag te doen bij Nelly van Dijk. Zij is de vriendin van Thijs Warnink die het lichaam van Vermin vond.’

‘Verder nog iets?’ vroeg John van Keeken.

‘Ja, heb jij nog contact gehad met het testamentenregister in Den Haag?’

‘Er is een testament. Ik heb bij jou een memo neergelegd, naast het kraakrapport.’

‘Ah, ik zie het. Even kijken. Ik zie dat je zelfs contact hebt gehad met de notaris? Hier staat dat uit het testament blijkt dat de vrouw van Vermin alles erft. Er is een legaat voor Thijs Warnink, maar niet meer dan duizend euro. Een schijntje vergeleken bij wat zij krijgt.’

‘Er schijnt nog een aanvulling te zijn. Als Veronie Posthumus van Jacques Vermin zou scheiden, of als zij voor hem kwam te overlijden, zou alles naar Thijs Warnink gaan.’

‘Ik zie het. Maar daar is nu geen sprake van.’

‘Inderdaad’, mompelde Van Keeken.

‘Goed, Ronald we gaan.’

Ze liepen naar de gang.

‘Oh, en John,’ zei Petersen, die zich omdraaide, ‘goed werk!’

Op het moment dat rechercheur Bram Petersen voor de tweede maal aanbelde, herinnerde hij zich wat de vrouw over de telefoon had gezegd. Ze stonden bij een dure villa in een buitenwijk van Ermelo, aan de rand van de Veluwse bossen. Veronie Posthumus had haar man ingewisseld voor iemand die in financieel opzicht niet voor Jacques Vermin onderdeed. Hij keek omhoog. De lucht was vol kleine stapelwolkjes waartussen de zon genoeg ruimte kreeg. Het moest minstens achtentwintig graden zijn, want het voelde met zijn colbertjasje warm aan. Op de snelweg naar Ermelo had Petersen het raampje open gehad voor verkoeling. Natuurlijk zat Veronie Posthumus met zulk weer in de tuin, zoals ze ook had gezegd, en daarom liep hij met Bloem in zijn kielzog over het tuinpad naar de andere kant van het huis. Daar zat ze recht overeind op een ligbed. Een parasol bood haar schaduw. Behalve een vuurrode bikini droeg ze niets. Ze zat met de rug naar hen toe, maar toen ze hen op het gazon hoorde lopen, draaide ze zich om.

‘Bent u Petersen?’

Hij herkende haar hese stem onmiddellijk. Nu zag hij dat ze een tube notenolie in haar hand had waarmee ze zich insmeerde. Ze was een vrouw met een knap gezicht, donkere ogen, een goed figuur, en lang, pikzwart haar dat ze in een staart droeg. De voorkant van haar lichaam glom van de olie die ze erover uitsmeerde.

‘Mooi, u had op geen beter moment kunnen komen. Herman is er nog niet. Wilt u mijn rug insmeren terwijl ik ga liggen?’

Ze giechelde.

‘Dit is mijn collega Ronald Bloem’, was de reactie van Petersen, die het verstandiger vond haar opmerking te negeren.

‘Ik heb de hele middag in de zon gezeten. Ik ben bang dat ik verbrand ben. Kijk maar, mijn huid wordt net zo rood als mijn bikini. Stom natuurlijk, ik had de parasol eerder op moeten zetten. Als u mij wilt helpen, graag! Of doet u het niet? U wordt er natuurlijk niet voor betaald!’

Ze tilde de rechtercup van haar bikinitopje op om ook het grensgebied tussen het bedekte en het onbedekte in te smeren. Daarna volgde de linkercup waarbij ze langdurig Petersen in de ogen keek. Hij zag dat ze ervan genoot hem te provoceren. Maar hij verlegde zijn aandacht naar de perfect aangelegde tuin. De geur van haar parfum, vermengd met die van notenolie, drong zich aan hem op.

‘Uw vriend woont hier mooi’, zei hij.

‘Misschien kan uw jongere collega stoelen pakken, zodat u kunt zitten. Ik zou als ik u was uw jasje uittrekken. Weet u wel hoe heet het is? Zelfs ik heb het heet. Ik probeer Herman ervan te overtuigen een zwembad te laten aanleggen. Het is ook jammer dat de tuin gedeeltelijk in het zicht van de buren ligt, anders zou ik alles uittrekken natuurlijk. Pfff, wat is het warm!’

Even later zaten ze alle drie onder de parasol.

‘Over de telefoon hebt u mij verteld dat u gisteravond bij uw nieuwe vriend was.’

‘Om preciezer te zijn, we waren aan het begin van de avond in een restaurant hier in Ermelo.’

‘De naam van het restaurant?’

‘Ramses’ Palace.’

‘Tot hoe laat was u daar?’

‘Negen uur. Daarna zijn we naar huis gegaan.’

‘Er waren geen andere mensen hier?’

‘Oh jee, dat is zeker niet het meest betrouwbare alibi.’

‘Hebt u de rest van de avond nog iets gedaan?’

‘Wilt u dat echt weten?’ zei ze met een gretige glimlach, waarbij ze een rij prachtig witte tanden ontblootte.

‘Misschien hebt u gebeld’, zei hij. ‘In dat geval kan iemand bevestigen dat u thuis was.’

‘Nee, ik heb niemand gebeld. We hebben ons op andere wijze vermaakt.’ Ze knikte naar de hand waaraan zijn trouwring zat. ‘U zult daar vast ervaring mee hebben.’ Met haar linkerwijsvinger en duim maakte ze een cirkel waar ze haar gestrekte rechterwijsvinger een paar keer in heen en weer bewoog. Opnieuw giechelde ze.

Petersen vond haar ordinair. Had ze dan helemaal geen besef van waar ze mee bezig was? Haar man was vermoord en zij zat zich uitdagend te gedragen alsof ze van de situatie genoot. Zelfs Ronald Bloem was zich hiervan bewust. Hij kon zijn ogen amper van haar beweeglijke lichaam afhouden, en daarmee was dit vandaag de eerste situatie waarin hij zijn aandacht er volledig bij had.

‘Wat voor een werk deed uw echtgenoot?’

‘Heeft Thijs u dat niet verteld? Jacques had een adviesbureau in Arnhem.’

‘Waar adviseerde hij in?’

‘Dat interesseerde mij niet.’

‘Wat voor een studie had hij gevolgd?’

‘Dat zou ik ook niet weten.’

‘Waarom noemde u hem over de telefoon een viezerik?’

‘Heb ik dat gezegd?’ Ze deed alsof ze verwonderd was. Petersen zag dat er in haar ogen een sluwe blik geslopen was, waardoor hij begreep dat ze meer wist dan ze zou vertellen. Vlug bekeek ze haar roodgelakte nagels. ‘Nee hoor, Jacques was heel lief voor mij. Hij was echt op mij verkikkerd, weet u dat?’

‘U erft bijna alles van hem.’

‘Staat dat in het testament?’

Petersen knikte.

‘Dan heb ik weer eens geluk’, zei ze.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Nou, een oom van mij is onlangs gestorven. Van de notaris kreeg ik papieren thuisgestuurd met de vraag of ik de erfenis wilde accepteren of niet. Er was namelijk geen testament en mijn oom is nooit getrouwd geweest.’

‘U kreeg een deel van de erfenis?’

‘Nee, want ik zag ervan af. Maar twee nichtjes van me hebben de erfenis wel geaccepteerd. En wat bleek toen? Er waren alleen maar schulden! Daar mochten zij voor opdraaien.’ Ze lachte luid. ‘Daar ben ik mooi aan ontsnapt. Natuurlijk wist ik dat mijn oom zijn geld verkwistte. Daarom vermoedde ik al dat er niet veel te halen was.’

‘Omdat u de erfenis geweigerd hebt, hebben uw nichtjes meer moeten betalen om de schulden af te lossen’, merkte Petersen op.

Hij dacht aan Thijs Warnink die in een vergelijkbare situatie had gezeten toen zijn dronkaard van een vader overleed en hij achterbleef met schulden. Geen wonder dat hij niet veel op had met de vrouw van Jacques Vermin en dat hij blij was dat ze was vertrokken.

‘Eigen schuld!’ vond zij. ‘Hadden ze maar niet zo stom moeten wezen om de erfenis te aanvaarden. Ze waren veel te hebberig!’

‘U aanvaardt wel de erfenis van uw echtgenoot?’

‘Ja, heerlijk!’ zei ze triomfantelijk. ‘Wanneer wordt het huis in Leersum vrijgegeven? Herman en ik overwegen om in Jacques’ kleine paradijsje te trekken.’

Na een vermoeiende dag kwam Bram Petersen terug in een stil huis. Zijn vrouw Magda was er niet en ze zou vandaag ook niet thuiskomen. Afgelopen voorjaar had hij haar verteld dat hij niet van plan was deze zomer op vakantie te gaan, omdat ze een nieuw bankstel hadden gekocht dat meer had gekost dan beraamd. Eigenlijk had hij niet zoveel zin om weg te gaan, in elk geval niet voor langere tijd. Als hij zijn vrije dagen wilde opmaken, ging hij net zo lief met zijn vrouw een dagje wandelen of fietsen, wat Magda ook leuk vond. Misschien wilde hij wel een weekendje met haar weg, naar de Veluwe of naar Zeeland, maar geen langere tijd. Magda wilde dat wel. Zij wilde naar het buitenland. Uiteindelijk had ze plannen gemaakt om met hun ongetrouwde dochter Marian tien dagen naar Italië te gaan, wat Petersen prima had gevonden.

Ze waren nu twee dagen weg. De eerste dag had Petersen gedacht dat hij moest wennen aan de stilte in huis, en dat hij uiteindelijk vanzelf zou genieten van de vrijheid. Hij kon zelf bepalen wanneer en wat hij ging eten, ook al betekende dat, dat hij er zelf voor moest zorgen. Maar hij was geen huishoudelijk type, zoals Magda. Zij kon in een mum van tijd een maaltijd op tafel zetten. Dit brak hem nu op. Vandaag had hij boodschappen moeten doen, maar daar was het vanzelfsprekend niet van gekomen. Inmiddels waren de winkels dicht. Hij had er eerder aan moeten denken. Hij kon ook naar een restaurant gaan, maar dat trok hem niet. Hij wilde een vlugge maaltijd, omdat hij nog even naar het bureau wilde om te informeren naar de laatste stand van zaken van het onderzoek.

In de keuken keek hij peinzend in de koelkast of daar iets lag waar hij een maaltijd van kon maken. Gisteren had hij een potje met erwten opgemaakt. Verse groente had hij niet meer in huis. Aardappels waren er nog wel, maar als hij die nu moest schillen en koken, werd het veel te laat. Zijn blik viel op een conservenblik achterin. Toen hij het omdraaide, zag hij dat het bruine bonensoep was. Extra gevulde, stond er op het etiket. Voor vandaag moest dat goed genoeg zijn.

Terwijl hij met een trekker de laatste restjes uit het blik in de pan schoof, dacht hij terug aan de afgelopen werkdag. Vooral de opmerking van Veronie Posthumus dat haar man een viezerik was, hield hem bezig. De wethouder in Leersum had Jacques Vermin twee keer in Arnhem opgezocht, en afgelopen zaterdag had Vermin beweerd dat hij uit die stad was overgekomen. Petersen had inmiddels ook het kraakrapport en het proces-verbaal van de brand in ’t Hoekje ingezien, waarin ook melding werd gemaakt van een woonadres in Arnhem. Maar hij wist van Thijs Warnink dat die het weekend naar Het Hemelse Hof was geweest, want op zaterdag hadden ze de catamaran van Vermin reisklaar gemaakt. De communicatieadviseur, die het grootste deel van de week in Leersum woonde, maar dat tegenover buitenstaanders verzweeg, had gelogen. Veronie Posthumus noemde het huis in Leersum Jacques’ kleine paradijsje, zijn geheime stek. Hij had iets te verbergen gehad. Petersen had nog geen idee wat.

Hij was ook onzeker op een ander punt en dat betrof de samenwerking met Ronald Bloem.

Na hun terugkeer uit Ermelo was zijn assistent naar huis gegaan zonder iets te zeggen. Petersen had daarna de aantekeningen doorgenomen die Bloem vanochtend had gemaakt. Hij had een vage herinnering dat Thijs Warnink iets had gezegd, dat van belang was, en hij hoopte dat de aantekeningen zijn geheugen zouden opfrissen. Maar in het notitieboekje van zijn assistent had hij niet gevonden wat hij zocht. Het viel hem sowieso op, hoe weinig Bloem überhaupt had genoteerd.

Dat was de aanleiding geweest om districtschef Theo Griesink aan het eind van de dag te spreken over het verloop van het onderzoek. Hij had hem verteld hoe afwezig Bloem vandaag met zijn gedachten was geweest.

‘En je weet zeker dat hij niet over het onderzoek zelf in gedachten is?’

‘Ik heb maar een paar keer een zinnige reactie gehoord. Zo kan ik niet met hem samenwerken. Ik ben van hem gewend dat hij meedenkt, dat hij mij helpt mijn gedachten bij te sturen of dat hij met nieuwe ingevingen komt. Nu doet hij dat niet, terwijl hij ergens over zit te kniezen. Ik heb zo niets aan hem. Erger nog, hij leidt mij daarmee af.’

‘Heb je hem gevraagd wat hem dwars zit?’

‘Verschillende keren. Maar hij doet alsof er niets aan de hand is.’

Griesink had hem aangekeken of het aan hem zelf lag dat Bloem zweeg.

‘Ik ben politieman, geen psychotherapeut!’ had Petersen hem voor de voeten geworpen.

‘Duidelijk.’

‘Hij heeft persoonlijke problemen die te groot zijn om van zich af te zetten. Wat die problemen zijn, weet ik niet. Het zal er wel mee te maken hebben dat zijn vriendin in verwachting is. Met een kleintje erbij is hun appartement straks te klein. Ik geloof dat zij in Zeist wil blijven wonen omdat zij daar werkt. Ik denk dat Ronald zich daarover druk maakt. Ik wil daarom dat hij van het onderzoek wordt gehaald, zodat hij zijn zaken kan regelen.’

‘Hoe moet het dan verder met jou, Bram?’

‘Ik wil Inge vragen om Ronalds plaats in te nemen.’

‘Inge Veenstra?’

Bram Petersen had geknikt. ‘Ferry Jacobs en Steven Bosma zijn er niet. En John van Keeken vind ik ongeschikt, want wij liggen elkaar niet. Hij heeft een andere instelling dan ik. Daarom wil ik Inge Veenstra vragen. Zij heeft in het verleden bewezen haar mannetje te staan.’

‘Dat is waar’, had de districtschef gezegd. ‘Goed, Bram, ik wil je vragen nog even te wachten. Ik zal eerst een gesprek met Ronald Bloem hebben. In de loop van morgenochtend hoor je wat mijn beslissing is.’

‘Pak even de krabsalade, wil je?’ zei Veronie Posthumus.

Tot zijn verbazing deed Thijs Warnink wat ze gezegd had, alsof hij haar knechtje was. Hij had zich er vroeger aan geërgerd hoe Jacques zich uitsloof om haar op haar wenken te bedienen, en nu gaf hij zelf aan haar wensen toe. Ze deed alsof mannen alleen bestonden om het haar naar de zin te maken. Ondertussen bleef ze met haar gat op de tuinstoel zitten, met haar gladgeschoren benen over elkaar en die belachelijke strooien hoed op haar hoofd.

Hij pakte het kuipje met de salade waar zij niet bij kon.

‘Oh, en wil je een toast voor mij smeren, lieverd?’ vroeg ze meteen daarna.

Thijs besefte dat hij het deed om een goede indruk op haar te maken, in de hoop dat ze zijn verzoek zou inwilligen. Haar nieuwe vriend Herman zat tegenover hem. Aan hem had hij het te danken dat zij uit Leersum was vertrokken, maar hij begreep niet wat ze zag in die dikzak. Die buik van hem bolde over het elastiek van zijn zwembroek. Conditie had hij ook niet. In zijn borsthaar glinsterden druppeltjes zweet als kleine pareltjes.

Hij had net vijf minuten op de hometrainer gezeten, die op het gazon stond. Om af te vallen, had hij gezegd. Nu slaakte hij een vermoeide zucht. Hij kon niet tippen aan de sportieve persoon die Jacques was geweest.

‘Zo, Thijs,’ zei ze, nadat ze haar toast had opgegeten, ‘wat heb jij de politie verteld?’

‘Niet veel’, zei hij.

‘Vertel het dan maar.’

In het kort deed hij verslag van de ontdekking die hij vanochtend had gedaan en welke indruk die op hem had gemaakt. Nu hij de gebeurtenissen in gedachten herbeleefde, overweldigden de emoties hem meer dan hij had verwacht.

‘Ik heb die rechercheurs hier ook gehad. Ik heb ervan genoten, vooral van die oude. Dat is net zo’n stijve gereformeerde zoals je die hier in het dorp ziet. Hij keek zijn ogen uit toen hij mij in mijn bikini zag zitten. Ik dacht: jou zal ik eens lekker opnaaien, opa. Dus ik maak mijn topje los om mijn borsten met notenolie in te smeren. Hij wist niet waar hij moest kijken!’

Haar lach schalde door de tuin. Met een sierlijke handbeweging pakte ze de rand van haar strooien hoed en keilde het hoofddeksel weg. De hoed belandde in de struiken aan de rand van het gazon. Hoewel Thijs Warnink vond dat Veronie er aantrekkelijk uitzag, walgde hij meer en meer van haar. Ze was iemand die altijd over haarzelf kakelde, maar nooit belangstelling voor een ander had. Erger nog, ze genoot ervan iemand op te naaien, zoals zij het zelf noemde. En die nieuwe vriend van haar lachte erom als een boer met kiespijn, zonder het lef om haar tegengas te geven.

‘Zijn jongere collega kon zijn ogen niet meer van mij afhouden’, ging ze verder, met een knipoogje naar haar vriend. ‘Hij zat de hele tijd te dromen. Ik weet wel waarover hij zat te fantaseren. Wat een geile hengsten zijn mannen toch!’

Omdat hij geen zin had langer te blijven, besloot Thijs Warnink meteen terzake te komen. Hij vertelde over het geld dat Jacques Vermin hem had toegezegd als Thijs de opdracht zou krijgen.

‘Ik ging vanochtend naar Leersum, in de veronderstelling dat Jacques het in orde zou maken.’

‘Je was te laat’, zei ze.

‘Ja. En jij bent nu zijn erfgenaam.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Nou,’ ging hij aarzelend verder, ‘ik hoopte dat jij misschien dat bedrag wilt geven om mijn studieschuld af te betalen.’

Ze lachte schamper. ‘Je zegt zelf dat je de opdracht krijgt en dat het om vijftigduizend euro gaat. Waarom heb je dan nog mijn geld nodig?’

‘Het was een aanbod van Jacques.’

‘Niet van mij.’

Hij zag aan haar dat ze voet bij stuk zou houden. Daarom hield hij ook aan.

‘Je ontvangt miljoenen van hem. Als die scheiding was doorgezet, had je niets gekregen. Het gaat om niet meer dan tienduizend euro. Dat is genoeg om mijn studieschuld af te lossen. Jacques beloofde het mij en hij zou hebben gewild…’

Ze viel hem in de rede. Met een kille blik in de ogen keek ze hem aan.

‘Nee, ik heb recht op die erfenis. Dat heeft de wet zo bepaald.’

‘Maar Jacques heeft mij beloofd…’

‘Nou, daar weet ik niets van!’

Hier eindigt het fragment.

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privédetective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privédetective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

“Mijn favoriete bijdrage aan deze serie” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

“Zeer aanbevolen aan fans van deze serie en liefhebbers van gesloten kamer-raadsels.” – Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | verschijnt september 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715340 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | april 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - De laatste kans

Onder verdachte omstandigheden vindt Jacques Vermin de dood in zijn woning bij Leersum. Het weinige dat rechercheur Petersen weet, is dat Vermin een kinderloze man was die een teruggetrokken leven leidde. Officieel woonde hij in Arnhem; hij hield voor anderen angstvallig geheim dat hij ook op de Utrechtse Heuvelrug een woning had. Terwijl Petersen zich op deze zaak concentreert en steeds meer duistere kanten van Vermin ontdekt, lopen de wrijvingen tussen hem en zijn assistent Ronald Bloem verder op. Collega Inge Veenstra houdt zich tegelijkertijd bezig met een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd. Staan beide zaken met elkaar in verband?

“In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen” - Vrij Nederland, Detective en Thrillergids

“M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Een vlot vertelde en interessante politieroman met aardige vondsten (ook wat structuur betreft) en een goed uitgewerkt plot” - Biblion

M.P.O. Books | De laatste kans | 74.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715388 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - Dodelijke hobby

André Lourier hoopt de kerstdagen rustig door te brengen. Hij past op de afgelegen villa van een nicht die met haar man op wintersport is. Door zijn nalatigheid wordt er ingebroken. Aanvankelijk hoopt Lourier dat de recherche de zaak oplost, voor zijn nicht terugkeert. Maar als blijkt dat de politie onder leiding van rechercheur Petersen te druk is met een onderzoek naar een drievoudige moord, moet hij een andere oplossing bedenken. Hij beseft niet dat hij zelf in groot gevaar verkeert.

M.P.O. Books | Dodelijke hobby | 26.600 woorden | 0,00 euro | 9789492715418 | verschijnt december 2019
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privédetective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 36.500 woorden | 5,95 euro | 9789492715--- | verschijnt maart 2020
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 5,00 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 14,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.500 woorden | 16,95 euro | 9789492715333 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2018
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 36.500 woorden | 9,95 euro | 9789492715--- | verschijnt maart 2020
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

Voorproefje van De bloedzuiger

Proloog

Moord vindt overal plaats. In de grote steden vanzelfsprekend. Op een dinsdag in april werd een oudere alleenstaande vrouw in haar woning aan de Cornelis Aarnoutsstraat in Amsterdam-Zuidoost door drie gemaskerde mannen overrompeld. De drie – vermoedelijk van Marokkaanse afkomst – doorzochten haar huis op zoek naar kostbaarheden, terwijl zij onder bedreiging van een stiletto in een hoek werd gedreven. De leider van het drietal vond in een bijoudoosje op het dressoir de gouden ring. Een erfstuk. Het was haar enige aandenken aan haar grootmoeder van moeders zijde.

Dit werd haar te gortig. Moest zij zich laten koeioneren door een stel buitenlandse jongens? Terwijl zij zich verzette, voelde zij ineens een scherpe pijn in haar buik. Haar bedreiger had de stiletto diep in haar gedreven en teruggetrokken. Bloed gutste uit de wond. Weerloos zakte de vrouw in een warme plas bloed ineen.

Vijf dagen later werd er een lijk, verpakt in zwart vijverfolie, uit de haven van Rotterdam opgevist. Een ernstig verminkt lijk, want de dader van deze moord had het gezicht aan reepjes gesneden om identificatie te bemoeilijken. Volgens de politie was het een typisch geval van een criminele afrekening. Het slachtoffer bleek een Joegoslaaf met een uiterst slechte reputatie, wiens dood door de nabestaanden stilzwijgend werd toegejuicht.

Moord vindt ook plaats op al die plekken die niet onmiddellijk met geweld en criminaliteit geassocieerd worden. Het platteland bijvoorbeeld. Terwijl vroeger de hardere misdaad voornamelijk beperkt bleef tot de grote steden, heeft, met de grotere mobiliteit van de mens, ook het probleem zich als een olievlek naar andere delen van het land verspreid. Immers, een moordenaar kan de ene dag in Amsterdam toeslaan, om twaalf uur, en twee uur later in het zuiden van het land. De andere dag slaat hij zijn slag in een Gronings dorp. Moordenaars reizen en kunnen verhuizen, net als alle andere mensen. Daarom is moord nergens buiten de deur te houden. Desondanks is het in de dunbevolkte gebieden van het land nog geen gemeengoed en daarom des te schokkender voor de plaatselijke bevolking. Zoals de moord op een gezin in het Zeeuwse Heinkenszand.

Het was een gezin dat voor de buitenwereld een doorsneefamilie leek te zijn, tot de vader in de nacht van 24 op 25 september zijn hakbijl nam en het leven van zijn vrouw en twee kinderen ontnam, waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. De praatjes kwamen daarna op gang. De vrouw zou haar man met een ander bedrogen hebben. De kinderen waren lastig, ze konden je het bloed onder de nagels vandaan halen. De daad was gepleegd uit wanhoop. De vader was bang geweest om zijn kinderen, van wie hij zielsveel hield, kwijt te raken. Anderen beweerden daarentegen dat de man een dronkaard was, dat hij geestelijk labiel zou zijn geweest.

Maar moord vindt ook plaats in de bossen tussen Veenendaal en Amerongen, in het hart van politiedistrict Heuvelrug. Daar, in die eindeloze productiebossen die doorklieft worden door een fijn maaswerk van wandel- en fietspaden, werd op een avond in februari het stoffelijke overschot van een meisje aangetroffen.

Wie had zich aan haar vergrepen?

Dinsdag 19 februari

Het felgekleurde plastic van het zakje ritselde zenuwachtig in de handen van districtschef Griesink voordat hij enkele van de borrelnootjes eruit schudde en over zijn dikke onderlip in de mond deponeerde. Met korte, krachtige bewegingen en luid geknars begonnen zijn kaken te malen. Zijn onderkin trilde onafgebroken bij de inspanning terwijl zijn ogen gefixeerd waren op de rook die opsteeg van de sigaar op de asbak op zijn bureau.

Aan de andere kant van dat bureau keek Bram Petersen zijn meerdere belangstellend aan. Als chef van de rechercheafdeling van politiedistrict Heuvelrug had hij geluisterd naar het verhaal dat Griesink tot nu toe had afgestoken. Hij had de spanning en de overduidelijke aarzeling opgemerkt waarmee de boodschap was gekomen. Maar de boodschap verklaarde de weifelende houding van de districtschef niet. Ze was op zichzelf niet opzienbarend waardoor Petersen wist dat er meer achter zat dan de ander beweerde. Geduldig wachtte hij op wat er nog moest komen en waarvoor de ander nu moed verzamelde. Het had te maken met de komst van een nieuwe medewerker.

Na het vertrek van een van de collega’s, die overgestapt was naar een andere functie, was er een vacature op de rechercheafdeling ontstaan. Theo Griesink had naar een geschikte opvolger gezocht, maar die zoektocht was lange tijd zonder resultaat gebleven. Er was een bureau vrijgekomen in het kantoortje waarin Natasja Schuurman zat en die werkplek moest benut worden. Zojuist had Griesink de komst van haar nieuwe collega aangekondigd.

‘Morgen om één uur komt hij enkele uren langs om kennis te maken’, had hij verteld, waarna hij ongeduldig aan de sigaar had getrokken.

Eindelijk was dus de vacature vervuld en daarom had Petersen enthousiasme verwacht, waar hij terughoudendheid aantrof. De nieuweling heette John van Keeken en kwam uit Zeeland. Voorheen had hij gezeten bij district Oosterscheldebekken, dat zetelde in Borssele. Daar had hij overplaatsing aangevraagd en zo was hij in Veenendaal terechtgekomen om district Heuvelrug te versterken. Griesink vertelde dat Van Keeken achtentwintig jaar oud was en dat hij een aantal jaren met succes in het korps van Zeeland had meegedraaid. Niets leek een vruchtbare samenwerking in de weg te staan. Eindelijk kwam de recherche van district Heuvelrug weer op volle sterkte.

Van Keeken had zich al een paar weken geleden in Veenendaal gevestigd, nadat er voor hem een geschikte woning was gevonden. Hij begon zich te settelen. Griesink had hem opgezocht in zijn flat. De nieuwkomer, zo had hij Petersen zojuist verteld, had een vriendelijke indruk op hem gemaakt.

Maar, waarom was er dan die aarzeling?

Nadat hij de pulp doorgeslikt had, greep de districtschef naar zijn sigaar en inhaleerde de rook met een verbeten gezicht. Hij ademde uit. De toch al benauwde atmosfeer in het kantoortje werd er niet beter op. Daarna keek hij naar rechercheur Petersen die hem onafgebroken had aangekeken.

‘Er is meer wat je moet weten, Bram’, gaf hij toe.

‘Dat begreep ik al. Is hij vrijwillig overgeplaatst?’

De districtschef schudde haastig zijn hoofd waarbij de onderkin als een dikke flap heen en weer bewoog. Hij legde de sigaar terug. Met een zucht steunde hij op het bureaublad dat wel onder zijn enorme gewicht kraakte, maar nooit bezweek.

‘Ik had het je al veel eerder moeten vertellen. Maar ik zag er tegenop. Ik wist ook niet hoe ik het je moest mededelen. De verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust...’

Bram Petersen viel hem in de rede.

‘Waarom werd hij overgeplaatst?’

‘Hij heeft een berisping gehad.’

‘Daarvoor word je niet overgeplaatst. Wat was de reden?’

Weer zag Petersen de aarzeling.

‘Hij heeft zich herhaaldelijk handtastelijk gedragen tegenover vrouwelijke collega’s.’

‘Voor alle duidelijkheid,’ sprak Petersen met een scherpe blik op zijn meerdere, ‘hij heeft een of meer vrouwelijke collega’s lastiggevallen, aangerand?’

De districtschef knikte kort. Hij zonk wat weg in zijn stoel. Rechercheur Petersen vroeg zich af wat er door Theo Griesink heen ging, of er nog meer informatie was die de ander voor hem achterhield, feiten die te schokkend waren om mede te delen.

‘Waarom is hij dan niet ontslagen?’

‘Dat lag lastig. Hij is een neefje van John ten Bruggencate, de districtschef in Borssele. Ontslag zou tot negatieve publiciteit leiden. John van Keeken is naar zijn oom vernoemd.’

‘En jij besluit zo’n persoon met Natasja op één kamer te plaatsen’, zei hij. ‘Dit is ongelofelijk. Dit is de kat op het spek binden!’

‘Ik weet het’, verzuchtte Griesink met neergeslagen blik.

‘Dit is wachten op problemen.’

‘Ik denk dat Natasja hem heel goed de baas kan. Ze is ook hoger in rang dan hij.’

‘Maar dan hoef je hem niet met haar in één ruimte te plaatsen. Je kunt hem op dezelfde kamer plaatsen als Steven Bosma.’

De districtschef schudde zijn hoofd.

‘Er is een werkplek in haar kamer vrijgekomen. Dat hij daar komt te zitten, is een tijdelijke maatregel tot het nieuwe districtsbureau opgeleverd wordt.’ Hij maakte met beide armen een wijds gebaar alsof hij het al voor zich zag. ‘Er komen dan grotere werkruimten waar zes of meer werkplekken zullen zijn. We moeten af van die benauwde kantoortjes waar jullie nu met z’n tweeën zitten. Open ruimte, veel glas, openheid.’

Dat moet hij nodig zeggen, dacht Petersen. De atmosfeer in dit kantoortje was zo dik dat je haar in plakjes kon snijden. Het vertrek werd te weinig gelucht en de verwarming stond hier op z’n hardst te loeien. Willekeurig welk jaargetijde was de hitte hier ondraaglijk.

‘Maar zelfs dan hoef je hem niet op de kamer van Natasja te plaatsen.’

‘Goed, daar heb je gelijk in, Bram. Maar ik wil hem op de proef stellen. Ik heb hem gisteren gesproken en daarbij duidelijk gemaakt dat als hij één keer in opspraak komt omdat hij een collega heeft lastiggevallen, hij eruit ligt. Ik denk dat die boodschap glashelder is overgekomen. Blijft hij desondanks toch lastig, dan wordt er zonder pardon een ontslagprocedure in gang gezet.’

‘Ik zal niet accepteren dat hij collega’s lastigvalt’, verzekerde Bram Petersen hem. Hij was er niet gerust op.

Er verstreek een tiental seconden in gespannen stilte waarna de districtschef op zijn horloge keek. Het was bijna vijf uur.

‘Ik ga zo naar huis. Nogmaals, morgen na de lunch komt Van Keeken. Ik zal hem hier ontvangen en ik wil dat je erbij bent, Bram. Zodra je hem aan de collega’s hebt voorgesteld, zal hij vanaf overmorgen, donderdag, volledig meedraaien. Ik wil dat je hem dan hier op het bureau houdt, zodat we hem kunnen monitoren. Hij mag onder geen beding op pad gestuurd worden, want dan er is er geen zicht op wat er gebeurt.’

‘Weet Natasja hier al van?’

Weer aarzelde Griesink. De ontwijkende blik was veelzeggend.

‘Je wilt dus dat ik dat doe.’

‘Is ze al naar huis?’

Bram Petersen knikte.

‘Vertel het haar dan morgen’, sprak de districtschef, die opstond. Hij keek naar de sigaar op het randje van de asbak. Opnieuw nam hij hem tussen zijn worsten van vingers. ‘Maar geen woord over de reden van overplaatsing, Bram. Ik wil dat Van Keeken hier met een schone lei begint. Dat heb ik hem beloofd!’

-

Voordat hij daadwerkelijk zijn kantoortje verliet, zakte Theo Griesink in zijn bureaustoel achterover. Zenuwachtig nam hij een trekje van het stompje sigaar. De reactie van de Veenendaalse recherchechef was heftiger geweest dan hij had ingeschat. Maar hij kon die woede begrijpen want het zat hem ook niet lekker. Meer dan ooit begon hij eraan te twijfelen of hij er goed aan deed John van Keeken naar Veenendaal gehaald te hebben.

Hij zag het verweerde gezicht van Bram Petersen in gedachten voor zich. De harde blik in die staalgrijze ogen ontging bijna niets. Dat gevoel gaf de rechercheur hem in elk geval. Griesink wist zeker dat de ander precies wist wat er in hem omging. Jaren van ervaring met lichaamstaal van getuigen en verdachten hadden hierin geresulteerd. Dat bijna kale hoofd van hem bleef onder alle omstandigheden koel. Griesink kon hem niets op de mouw spelden en daarom had hij zich genoodzaakt gevoeld meer te vertellen dan hij had gewild.

Maar dat was nog niet de helft van het verhaal.

Woensdag 20 februari

Op de hurken gezeten keek Selyan Ifrek in zijn agenda. Na de lunchpauze hadden ze Duits en hij had zijn huiswerk nog niet af. Hij had moeite met de naamvallen zodat hij elke keer tegen de thuisopdrachten aan hikte. Waar klasgenoten in een halfuur mee klaar waren, daar deed hij twee uur over. Hoewel Selyan ooms in Duitsland had wonen, had hij daar niets aan, want ze spraken de taal zelf amper. Als hij ze zag, werd er altijd gesproken in het Amazigh-dialect van het dorp in het Rifgebergte, waar zijn grootvader was opgegroeid. Ook met die taal had hij moeite, net als met de andere talen waarin hij les kreeg: Frans en Nederlands, hoewel hij met de laatste vorderingen boekte. Selyan had vooral zo’n hekel aan Duits omdat de docent hem altijd opzettelijk zinnen liet oplezen. Hij wist wat een kwelling dat voor Selyan was. De jonge Marokkaan stotterde hopeloos.

Sinds afgelopen zomer woonde Selyan in Overberg, een gehucht even ten westen van Veenendaal. Het was daar zo anders dan in de Bijlmer, waar hij was opgegroeid met zijn ouders en Yasul, zijn oudere broer. Wat hem vooral uit die tijd in de Bijlmer bijbleef, waren de grove mishandelingen door zijn familieleden. Als Yasul hem onder het toeziend oog van zijn vader sloeg, nam hij zich voor om geen krimp te geven. Pas als het voorbij was en hij alleen was, liet hij de tranen de vrije loop gaan.

De arrestatie van zijn broer had veranderingen op gang gebracht. Yasul was gepakt bij een inbraak en, omdat hij minderjarig was, had de politie zich met het gezin bemoeid. Daarbij was de schrijnende situatie van Selyan duidelijk geworden en besloot men hem onder toezicht van de Raad voor de Kinderbescherming te brengen. Die concludeerde dat het beter was om hem uit huis te plaatsen. Zo was Selyan uiteindelijk in Overberg terechtgekomen bij een autochtoon Nederlands gezin en was hij ingeschreven op het Vondelcollege in Veenendaal waar iedereen elkaar kende maar niemand hem.

De weinige vakken die hem op zijn nieuwe school aanspraken, waren biologie en aardrijkskunde. Op het laatste rapport had hij voor beide een acht gehad. Met name biologie vond hij prachtig. Elke week genoot Selyan van de lessen over het dierenrijk, de anatomie van verschillende diersoorten en de stofwisselingsprocessen.

Vandaag had de klas een practicum gehad waarbij ze varkensogen hadden ontleed. Zijn aanvankelijke afkeer van het dier, dat volgens de traditie waarmee hij was opgegroeid onrein was, was omgeslagen in fascinatie voor de bijzondere constructie van het oog. Laagje na laagje had hij van de oogbal gepeuterd. Hij was er zo door in beslag genomen geweest, dat hij pas op het laatste moment het gelach had gehoord.

Ingrid, een meisje dat er openlijk voor uitkwam lesbisch te zijn, was midden in het lokaal flauwgevallen. Daarbij was ze door bijna alle jongens uit de klas uitgejoeld. Ook Sjoerd en Lex, van het groepje waarbij Selyan aansluiting probeerde te zoeken, hadden luid gelachen. Selyan Ifrek had het met haar te doen. Net als hij was Ingrid iemand die buiten de groep viel, waardoor hij tot op zekere hoogte met haar kon meevoelen. Zij en de twee vriendinnen van Ragnhild waren de enigen in de klas die vrijwel nooit mee lachten als iemand het mikpunt van spotternij werd.

De biologiedocent had de lachers aan de kant geschoven om Ingrid te helpen. Daarna had hij zijn assistent om een glas water gevraagd, terwijl zij begon bij te komen. Voor haar was het een vernederende ervaring die haar de rest van de dag zou achtervolgen. Selyan had het gemerkt aan de reactie van Ragnhild toen zij haar vriendinnen Manon en Claudia aan het eind van de les had aangestoten en zei: ‘Schrijven jullie dit ook in jullie dagboek?’ Ragnhild had gegiecheld. Dat was veelbetekenend omdat ze het nooit kon laten iemand dit soort beschamende ervaringen onder de neus te wrijven. Selyan kon daarover uit ervaring meepraten.

Over zijn agenda heen zag Selyan klasgenoten op het schoolplein. Hij voelde hun steelse blikken alsof hij degene was die was flauwgevallen. Als hij opkeek, zag hij hun grijnzende gezichten. Soms ving hij een paar woorden op van de gefluisterde gesprekken. Ze voerden iets in hun schild en dat voorspelde niet veel goeds. Selyan vroeg zich af wat het kon zijn. Zijn schooltas had hij bij zich. Dit keer hadden ze die dus niet op het dak van de fietsenstalling gegooid, zoals vorige week. Soms verdacht hij Ragnhild ervan anderen tegen hem op te hitsen.

Rechts zag hij haar met haar onafscheidelijke vriendinnen Manon en Claudia. Als je de één zag, konden de andere twee nooit ver weg zijn. Ragnhild was een blond meisje met lang, los haar en zo opgemaakt en gekleed dat ze ouder leek dan vijftien jaar, haar echte leeftijd. Ze was vrijpostig, waardoor ze een natuurlijk overwicht had op haar twee vriendinnen. Nu fluisterde ze iets waarna ze alledrie schuin in zijn richting gluurden. Ragnhilds ogen glunderden. De gezichten van haar vriendinnen toonden verbazing. Selyan warmde zich aan de gedachte dat die twee vaak niet meededen met het leedvermaak van hun vriendin.

Hij durfde haast niet naar Manon te kijken. Sinds hij in haar ogen medeleven had gezien, was hij op haar verliefd geworden. Misschien was dat medeleven er alleen omdat ze een meisje was dat zich het leed in de wereld aantrok. Bij een spreekbeurt had ze verteld dat ze niet tegen dierenleed kon. Daarom was ze al jaren lid van Greenpeace en het Wereld Natuur Fonds. Ze deed een krantenwijk. Een deel van dat geld gaf ze aan deze goede doelen.

Selyan was bang dat anderen erachter kwamen wat hij voor zijn klasgenote voelde. Ze zouden de gelegenheid aangrijpen om hem belachelijk te maken. Het leek hem onmogelijk dat het met haar iets zou worden. Hij was bang voor de afwijzing, ook al dacht hij al weken na over hoe hij haar zou benaderen. Maar elke keer was hij bang dat hij volkomen zou dichtslaan als puntje bij paaltje kwam, wat tot grote hilariteit kon leiden. Met de negatieve gedachte dat ze toch niet bij elkaar pasten, probeerde Selyan dan de verliefdheid te sussen. Nee, ze hoorden niet bij elkaar, dus waarom zou hij het proberen?

Twee weken geleden had hij in een briefje zijn gevoelens voor haar onder woorden gebracht. Twee weken lang ging hij iedere dag naar school met het papiertje in zijn broekzak. Al die tijd had hij gehoopt op een kans om het haar te geven. Inmiddels was het papiertje verworden tot een vodje. Hij had zelfs niet gedurfd haar met Valentijnsdag een anoniem kaartje te sturen, uit angst dat anderen het zouden zien en zijn handschrift herkennen. Misschien moest hij het briefje via een ander aan haar geven. Of misschien moest hij zijn gevoelens voor zich houden. Hij voelde zich wanhopig.

Soms fantaseerde hij dat ze heimelijk net zo verliefd op hem was als hij op haar. Dan probeerde hij haar in gedachten voor zich te zien, met haar korte, vlasachtige haar, haar mollige figuur, de trui met Greenpeace-logo, en de ernstige blik in haar groene ogen. Ze was niet zo’n druk meisje als Ragnhild of Claudia. Selyan droomde over Manon, zowel overdag als ‘s nachts. Het was voor hem onbegrijpelijk dat ze bevriend kon zijn met Ragnhild. Hij wist dat hun vriendschap al lang geleden was begonnen. Ook Claudia, met haar lange, donkere haren en broodmagere lichaam, hoorde er al jaren bij.

Selyan keek de andere kant op. Iets meer naar voren stonden vier jongens die hem altijd lastigvielen. Zij waren het die hij ervan verdacht vorige week zijn schooltas afgepakt te hebben. Een andere keer hadden ze op het eind van de schooldag zijn fiets op een andere plek in het rek gezet, zodat hij een tijd had moeten zoeken.

Wat voerden ze nu in hun schild?

Een van hen, Martijn van Noort, kwam met de handen in de zakken op hem toe geslenterd. Hij was de brutaalste van de klas. Je kon aan zijn gedrag zien dat hij zich een hele macho voelde. Altijd als er wat gebeurde, was hij haantje de voorste. In plaats van op te letten deed hij niets anders dan lessen verzieken in een poging de lachers op zijn hand te krijgen. Als geen ander wist hij de grenzen van het toelaatbare ongestraft te overschrijden. Nog geen minuut geleden had Selyan hem met Ragnhild zien praten. Was dat de reden voor het leedvermaak bij Ragnhild?

‘Hé Selyan’, zei Martijn op luide toon zodat zijn drie vrienden hem ook konden horen. Ze schuifelden achter zijn rug mee. ‘Kauwgompje?’

Martijn stak hem een pakje kauwgom toe, maar Selyan maakte een afwerend gebaar. Hij keek op naar een puistig gezicht met piercings door wenkbrauwen, neus en lip. Het gezicht was onophoudelijk in beweging, omdat de kaken op en neer, en heen en weer bewogen. De geur van fruitgum hing om hem heen. Martijn keek op hem neer. De anderen kwamen er in een halve kring omheen staan. Ook Sjoerd en Lex die zich tot nu toe niet met hem hadden bemoeid tijdens deze pauze, sloten zich bij het groepje aan.

‘Niet? Oh, natuurlijk, je hebt je brood al gegeten.’

Achter hem klonk de hinnikende lach van een klasgenoot.

‘Was het lekker?’

‘Ik heb,’ begon Selyan aarzelend, want hij wist wat er nu ging komen, ‘ne-ne-niet ge-ge-gegeten.’ Dit kwam hem altijd te staan op het gebruikelijke smaadvolle gelach. Wat haatte hij hen daarom! Had hij maar het lef van zijn broer Yasul. Die zou Martijn recht voor z’n raap gezegd hebben: ‘Ik maak je dood!’ Maar als Selyan het zou proberen, werd het: ‘Ik me-me-maak je de-de-dood!’, en iedereen zou in lachen uitbarsten. Hij zweeg.

Toch klonk de spotlach dit keer uit de monden van zijn klasgenoten, uitgezonderd Martijn. Die bleef zich joviaal opstellen en juist dát was verdacht.

‘Oh, ik weet het niet hoor. Moet je niks eten? Of heb je geen eten meegekregen?’

‘Be-be-brood.’

‘Toch wel?’ reageerde Martijn met geveinsde verbazing. ‘Vind je brood niet lekker dan?’

Selyan schudde zijn hoofd.

‘Ik weet het niet, hoor, maar misschien eet je liever rijst of zo. Dat eten ze toch altijd waar jij vandaan komt? Wat heb je dan altijd op brood? Chocoladepasta?’

Al stotterend kwam het antwoord. Selyan had aardbeienjam op brood.

‘Aambeienjam?’ Er klonk wat gelach. ‘Oh, je bedoelt aardbeienjam, lekker man! Kan ik dan een boterham van je hebben?’ De vrienden van Martijn brulden het nu uit van het lachen. ‘Ik rammel van de honger, weet je. Hé, laat je broodtrommeltje eens zien.’

Dat was Selyan niet van plan. De vraag was zo genant omdat hij niet gegeten had. Zijn eten zat in een veel te klein plastic doosje van Tupperware. Vier boterhammen waren door zijn pleegmoeder erin geperst. Na een halve schooldag zagen ze er klef uit, doordat alle jam erdoorheen gelekt was. Als hij zijn broodtrommeltje liet zien, wist Selyan precies wat de reacties zouden zijn: ‘Hè bah, wat ranzig!’ Juist dat hoopte hij te voorkomen. Gauw deed hij de agenda in zijn schooltas en trok hem met de rits dicht.

‘Nou ja, dan niet’, zei Martijn. Op hetzelfde moment klonk de schoolbel. ‘Dan zal ik bij een ander om een boterham bietsen.’

‘Wat hebben we nu?’ vroeg een van de omstanders.

‘Duits!’ riep een ander.

Martijn draaide Selyan de rug toe.

‘Duits zuigt enorm’, vond hij.

Dat was dan ook het enige wat Selyan met hem eens was.

-

De korsten waren allang weg. De littekens op het voorhoofd waren de enige aanwijzingen van wat zich in Zeeland had afgespeeld en waarover gezwegen moest worden. Vanachter zijn bureau keek districtschef Griesink eerst naar John van Keeken en daarna naar de man die links van de nieuwkomer zat. Petersen wierp een afkeurende blik opzij. Nu hij de twee bij elkaar zag, stond Theo Griesink achter zijn besluit om de chef van de recherche niet alles te vertellen. Er zou een onwerkbare situatie ontstaan. Gemakkelijk was het al niet, en dat kwam niet alleen door dat kleine beetje dat hij over de Zeeuw had losgelaten.

Het was de houding. John van Keeken zat onderuit gezakt op de stoel waarop Petersen achttien uur eerder had gezeten. Het linkerbeen rustte op de rechterknie. Zijn armen lagen gekruist over zijn borst, terwijl hij met een nonchalante blik naar de districtschef keek. Griesink had hem zojuist voor de tweede maal ingepeperd dat ze er niet klakkeloos van uitgingen dat hij zich hield aan de belofte van beterschap, en dat hij daarom ernstig rekening moest houden met de gevolgen als hij zijn boekje te buiten ging.

Dit maakte kennelijk geen indruk op Van Keeken. Hij trok een stoïcijns gezicht, alsof hij het voor de honderdste maal had gehoord. Het gleed net zo makkelijk van hem af als water van een vette bakplaat. Het enige wat aan deze houding nog ontbrak, was het kauwen op de kauwgom die ongetwijfeld in de zak van zijn zwarte spijkerbroek zat.

Griesink zat met de nieuwe collega in zijn maag. De borrelnootjes die van gisteren waren overgebleven, negeerde hij volkomen. Eerst had hij nog het vertrouwen gehad dat herhaling van het ongewenste gedrag niet zou plaatsvinden. Dat gevoel vloeide nu snel weg. De aanblik was ontmoedigend.

Voor het eerst nam John van Keeken het woord.

‘Jullie hebben zeker aan iedereen verteld waarom ik overgeplaatst ben’, sprak hij met een verveeld gezicht en een licht Zeeuws accent. Hij peuterde een steentje uit zijn schoenzool en gooide het in de prullenbak. Daarna kruiste hij de armen weer.

‘Dat hebben we niet gedaan’, zei de districtschef teleurgesteld. Van Keeken vertrouwde hem óók niet.

‘Niet?’

‘Zoals we hadden afgesproken. Alleen Bram en ik zijn ermee bekend. Maar als ik de noodzaak ertoe zie, zal ik het de anderen vertellen. Laat dat een laatste waarschuwing zijn.’

Hij bekrachtigde zijn woorden met een vuistslag op het bureau. Het was tevens het teken dat hun kleine vergadering ten einde was. Uit een lade van zijn bureau nam hij het kistje met sigaren en sloeg het deksel open met de bedoeling er één op te steken. Op dat moment strekte Van Keeken zijn hand uit in de veronderstelling dat het hem ook werd aangeboden. Griesink wuifde de hand weg. Met een veelzeggende klap liet hij het deksel dichtvallen.

Wil je weten wanneer dit boek en andere uitgaven van E-Pulp Publishers verschijnen, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl en ontvang ook nog eens een gratis e-book!

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door: 

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer. 

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op: 

www.e-pulp.nl