De dood van Callista de Vries

M.P.O. BOOKS

De dood van Callista de Vries is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2020 M.P.O. Books & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

Beeld duiker: Masako Uchida|Pixabay

ISBN: 978-94-92715-43-2 (e-book)

ISBN: 978-90-86060-31-3 (paperback)

NUR 332

www.e-pulp.nl

www.mpobooks.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Bij verstek veroordeeld

De bloedzuiger

Gedragen haat

De blikvanger

De laatste kans

Dodelijke hobby

De dood van Callista de Vries

Een afgesloten huis

Cruise control

Schrijven is... Een afgesloten huis

Meer informatie op mpobooks.nl.

Dinsdag 23 augustus

Het was een dag die hij het liefst wilde overslaan. De pottenkijkers op de dijk verderop gaven hem het gevoel dat ze straks een show zouden opvoeren. Je kon het aan hun gezichten zien: hier ging het gebeuren. Het water lag nu nog bijna verstild tussen de oevers die begroeid waren met gele lis en riet. Het oppervlak werd alleen in beweging gebracht door de kleine druppeltjes die erin vielen en die ontelbare kringen veroorzaakten. Men verwachtte spektakel, dat was overal groots aangekondigd, en dat zou er ook komen. Daarvoor was men bereid het natte weer te trotseren. Misschien hoopte men dat er iets mis zou gaan.

Iwan voelde weerzin. Hij wilde niet op deze plek zijn. In elk geval niet onder deze omstandigheden, met dit sensatiebeluste publiek, vooral niet omdat hij zijn vrije dag had moeten inleveren. Had hij maar een week geleden vakantie opgenomen, om met zijn vriendin naar een afgelegen oord in een ver land te reizen. Onbereikbaar zouden ze zijn geweest. In plaats daarvan was hij thuisgebleven om zijn huis, hun liefdesnestje, een volledige opknapbeurt te geven. Blijkbaar was dat niet voldoende reden om hem zijn gang te laten gaan, want ze hadden hem beslist nodig. De plicht riep!

Het zou heel wat anders zijn als hij hier met zijn vriendin was en toekeek. Hij zou er alles voor geven om met haar op de dijk te staan, hand in hand, in plaats van rond te hangen met die hufter even verderop. Die stak nu alweer een sigaret op, de tweede in een koffiepauze die nog geen tien minuten duurde.

Dat hij zijn vrije dag had moeten inleveren, had Iwan te danken aan zijn beste vriend die tevens een collega was, en die zich plotseling had afgemeld. Zijn sergeant-majoor had Iwan daarna gebeld omdat er geen andere vervanger beschikbaar was.

Operatie Lisdodde moest doorgaan, koste wat het kost, anders kon adjudant Oosterling alles van voren af plannen. Iwan had geprotesteerd, want wat was dit nu voor iets belachelijks! Hij had de hele week vrijgenomen, en nu werd daar één dag vanaf genomen. Sowieso wist zijn sergeant-majoor dat hij niet wilde samenwerken met Hugo, maar hij was niet te vermurwen.

Dat het regende kon er ook nog wel bij. Straks ging hij toch het water van de Grift in om samen met Hugo hun missie uit te voeren voor het oog van het publiek. Belachelijk, eigenlijk, die naam. Operatie Lisdodde. Het was bedacht door de landrot Oosterling. Er groeiden hier niet eens lisdodden! Hij dacht aan wat de adjudant zojuist nog eens had benadrukt, dat ze ten allen tijde aan hun persoonlijke veiligheid moesten denken. Alsof ze dat al niet wisten. Natuurlijk mocht de klus niet gehaast worden. Eén fout kon fatale gevolgen hebben, zowel voor hem als voor Hugo.

Vanochtend vroeg waren hij en Hugo met de bus van de Duik- en Demonteergroep uit Den Helder vertrokken. De Duik- en Demonteergroep maakte deel uit van de Koninklijke Marine. Meestal waren ze actief op zee, waar je geen last had van pottenkijkers. Vandaag verleenden ze bijstand aan het EOCKL, het Explosieven Opruimingscommando van de Koninklijke Landmacht. Een halfuur geleden waren ze aangekomen op de afgesproken locatie, waar adjudant Oosterling van het EOCKL hen opwachtte. Hij coördineerde de operatie van vandaag. Ze waren nu op de plek waar het begin van de Tweede Wereldoorlog op zijn hevigst had gewoed, de Grebbeberg tussen Rhenen en Wageningen. Soms leek het alsof Oosterling de strijd persoonlijk had meegemaakt. Eindeloos praatte hij erover.

Voor hem strekte natuurgebied de Blauwe Kamer zich uit. Alleen het water van de Grift scheidde hem ervan. De Blauwe Kamer was net als de Grebbeberg het eigendom van stichting Het Utrechts Landschap. In deze uiterwaarden waar vroeger weilanden waren, was nu een natuurreservaat ingericht. Het was een vredig gebied, vol natuurschoon. In het kwartier dat hij hier was, had Iwan al heel wat vogels gezien en gehoord. Nu zag hij in de populier aan de overkant een reiger staan. In het water zelf dobberde een meerkoet. Ook kon hij in de verte het gakken van ganzen horen. Het was haast onvoorstelbaar dat hier de Tweede Wereldoorlog had gewoed. De nasleep van die strijd was de reden waarom ze hier waren. Twee jaar geleden waren ze ook al in de Grebbestad geweest, op zoek naar een Britse duizendponder op de bodem van de Rijn. Straks zou er weer gedoken worden. Dankzij een grondig vooronderzoek wisten ze wat ze zouden kunnen aantreffen. Al sinds het afgelopen voorjaar was Operatie Lisdodde in voorbereiding.

Het was begonnen met een melding van een gepensioneerde boer. De man had vroeger – in de tijd dat er in de Blauwe Kamer geboerd werd – weleens oorlogsmunitie aangetroffen. Hij had daar nooit melding van gemaakt omdat hij wist dat dan het EOCKL zou komen. De boer had geen zin in de overlast die dat met zich mee zou brengen. Daarom had hij de explosieven in het volop aanwezige water gegooid, zonder te beseffen hoe levensgevaarlijk dat was. Pas in april van dit jaar had de boer wroeging gekregen toen hij op het journaal hoorde van het incident met een opgeviste bom. De viskotter Maarten Jacob had op de Noordzee een bom in het net gekregen. Op het dek was de bom tot ontploffing gekomen, waarbij drie van de zes opvarenden om het leven kwamen. Sindsdien werd het EOCKL overspoeld met meldingen van opgeviste bommen.

Het incident had de boer aan het denken gezet. Omdat de door hem gedumpte munitie bij baggerwerken boven water kon komen, was een vergelijkbaar scenario als op de Maarten Jacob denkbaar. Met dat in gedachten had hij het EOCKL ingelicht, waarna de procedure die voor dit soort situaties bestond, in gang was gezet. Adjudant Oosterling was al verschillende keren met de boer hier geweest. Hoewel de man de exacte locaties waar hij de munitie had gedumpt niet meer wist aan te wijzen, was Oosterling veel te weten gekomen over het soort munitie dat ze zouden opsporen.

Tijdens het vooronderzoek was er met sonar een aantal verdachte locaties vastgesteld waar ze straks zouden gaan duiken. Ze zouden waarschijnlijk een groot deel van de dag hiermee bezig zijn. Iwan vroeg zich af hoe instabiel de explosieven geworden waren na jaren in het water gelegen te hebben. Tijdens een uitzending naar het buitenland had hij gezien wat een ontplofte granaat met een menselijk lichaam kon doen. Het was een beeld dat hij nooit zou vergeten.

Er waren dagen dat John van Keeken wenste dat hij nog bij de uniformdienst zat. Als er ergens in hun district iets gebeurde, zat je met de patrouilledienst er altijd bovenop. Of het een ongeluk was, een brand of een misdrijf, je kwam overal en wist alles. Toen hij jaren geleden naar de recherche overstapte, had hij gedacht dat het alleen maar beter zou worden, dat hij voortaan altijd met de neus er bovenop zou zitten. Daar had hij zich in vergist.

Hij was een radertje in het geheel. Dat was al zo in Zeeland, waar hij eerst had gezeten. De eerste jaren na zijn overplaatsing naar politiedistrict Heuvelrug was hij door zijn meerderen aan een kort lijntje gehouden. Dat hield in dat hij voornamelijk op het hoofdbureau in Veenendaal bleef werken als er een misdrijf onderzocht werd. In feite kwam het erop neer dat hij vanachter zijn bureau informatie verwerkte of mensen belde. Hij kende een zaak daardoor alleen op papier.

Een jaar geleden was er gelukkig verandering in gekomen. Op voorspraak van de chef van district Heuvelrug, Theo Griesink, was hij de nieuwe assistent geworden van Bram Petersen. Petersen was de chef van de rechercheafdeling en tevens degene die hem altijd onder de duim had gehouden. Het was nog niet zoals hij het wenste, maar het was een grote verbetering. Vaker dan voorheen kwam hij op de plekken waar het gebeurde, en sprak hij met mensen die ooggetuigen of verdachten waren. Toch miste hij nog veel en dat kwam door de manier waarop Petersen hem behandelde. Soms kon die man een echte zeur zijn van wie niets mocht.

De eerste maanden dat ze samenwerkten ging het een tijdje best goed, maar vooral de laatste tijd zat zijn chef telkens op hem te fitten. Als Van Keeken zich niet voortdurend inhield, werd het grote ruzie. Maar hij wilde niet het risico lopen dat Petersen hem aan de kant schoof en hij naar de oude situatie terugkeerde.

Hij zat op de passagiersstoel in de auto van Petersen. Ze waren net in Wijk bij Duurstede geweest nadat er een melding was binnengekomen van een uitslaande brand in een bedrijfspand. Ze hadden met verschillende getuigen gesproken. Het vermoeden bestond dat de brand was aangestoken na een inbraak. De technische recherche was nog met de brandweer ter plaatse om het onderzoek te verrichten, maar het pand was op dit moment te heet om te betreden.

Omdat het wachten was op de resultaten, was er voor hem en Petersen nu niet veel te doen. Daarom had hij voorgesteld om op weg naar Veenendaal een kleine omweg te maken via Rhenen. Hij wilde weleens zien hoe het ging bij de militaire operatie in de Blauwe Kamer, waar hun collega’s van de uniformdienst hielpen om het publiek op afstand te houden. Maar Petersen was onvermurwbaar. Hij was een politieman van de oude stempel, die gewend was de touwtjes strak in handen te houden.

Wat maakte zo’n klein uitstapje nou uit? De zomertijd was toch niet de drukste tijd voor de recherche, dat kwam pas als de dagen korter werden en het misdaadgilde op volle sterkte was. Niemand zou merken als ze een halfuurtje vroeger of later bij het districtsbureau aankwamen. Het was sowieso geen weer waardoor de anderen zouden gaan denken dat ze het ervan namen. Het regende nu al bijna de hele ochtend.

Ze reden over de dijk van Wijk bij Duurstede naar Amerongen. De Utrechtse Heuvelrug strekte zich voor hen uit van west naar oost, als een grauw lint aan de horizon. Op heldere dagen kon je met gemak in het oosten de Cuneratoren van Rhenen zien. Vandaag ging de Grebbestad op in grauwheid. Toch was dat de plek waar vandaag de meeste publieke belangstelling zou zijn. Als John van Keeken nog bij de patrouilledienst had gezeten, zou hij er zeker naartoe zijn gereden om een kijkje te nemen. Er was altijd wel een aanleiding te vinden.

Verveeld trok hij zijn nieuwe mobieltje uit de binnenzak van zijn jas voor zijn chef zou beginnen te praten. Op de heenweg had Petersen gepraat over het kinderfeest dat afgelopen weekend bij hem thuis spontaan was gehouden, toen zijn oudste zoon met zijn vrouw en hun dochtertje kwamen logeren. Binnen de kortste keren was het huis vol met kinderen uit de buurt die op de gezelligheid afkwamen.

John van Keeken, die geen gelukkige jeugd had gehad en die een hekel aan zijn vader had, had geen behoefte dit soort gesprekken te voeren. Het leek vooral een krampachtige poging van zijn meerdere om het ijs te breken. Als hij dacht aan zijn stijve collega, dan kon Van Keeken het zich ook moeilijk voorstellen dat het in huize Petersen gezellig was geweest. Waarschijnlijk kon hij die gezelligheid vooral op het conto van diens vrouw Magda schrijven. Van Keeken had Magda Petersen een paar keer ontmoet. Hij had haar leren kennen als een spontane, hartelijke vrouw, heel anders dan zijn chef. Geen wonder dat ze na het vertrek van de logés had geklaagd over hoofdpijn en vermoeidheid, want zij was natuurlijk de motor van het feest geweest.

Hij zakte onderuit in de stoel en ging een game spelen. Toen hij de eerste levels had gedaan, keek hij op en zag dat ze bijna de afslag hadden bereikt die naar Veenendaal voerde, dat zich aan de andere kant van de heuvelrug bevond. Hij kwam overeind.

‘Ben je met je speeltje klaar?’ vroeg zijn collega hem.

‘Wil je zeggen dat ik daar te oud voor ben?’

‘Dat heb je mij niet horen zeggen, John.’

‘Als het niet erg is dat ik tijdens werkuren een game speel, waarom kunnen we dan niet even naar Rhenen? Het is nog lang geen lunchtijd. Niemand die ons mist!’

John van Keeken keek opzij naar zijn chef. Diens verweerde gezicht stond gespannen terwijl hij het drukke verkeer op de provinciale weg in de gaten hield. Petersen schudde zijn bijna kale hoofd.

‘We hebben nog genoeg te doen’, zei hij. ‘Bovendien, we zijn net bij een brand geweest. Heb je nog niet genoeg sensatie voor vandaag gehad?’

‘Wat ze in Rhenen doen, gebeurt alleen vandaag. Die bommen kunnen jou misschien niets schelen, maar ik wil het wel zien.’

‘Als recherche hebben we daar niets te zoeken. Trouwens, het gebied is hermetisch afgesloten. Niemand mag erin, behalve wie bevoegd is. Dat zijn wij niet. En vanaf de Grebbedijk vang je toch niet veel op. Nee, wij gaan nu terug naar Veenendaal!’

Met een zucht liet Van Keeken zich weer in zijn stoel zakken.

‘Oké’, zei Petersen toen. ‘Misschien gaan we aan het eind van de dag, als ze de munitie gaan opblazen.’

Tot zijn opluchting was de operatie tot nu toe zonder incidenten verlopen en hij hoopte dat het zo zou blijven. De eerste duik hadden ze voor de lunchpauze gemaakt, waarbij ze vier verdachte locaties hadden bezocht. De oogst daarvan was een oude brommerhelm, geschutsmunitie en een mortiergranaat. Op plekken waar veel bezinksel was, moesten ze voorzichtig manoeuvreren om te voorkomen dat het water ineens zo troebel werd dat ze niets meer zagen. Daarom zwommen ze in schuine stand door het water, met de voeten enigszins omhoog, zodat hun zwemvinnen niet met de bodem in aanraking kwamen. Als dat gebeurde, was het zicht ineens weg. Met de buddylijn waren ze aan elkaar verbonden voor het geval er iets mis zou gaan.

Dit werd hun tweede duik. Het verbaasde Iwan vissen in de geul te zien. Van bovenaf leek het water troebel en doods, maar als je er eenmaal in zat, viel het enorm mee. Het was natuurlijk niet zo glashelder als de tropische wateren waar hij tijdens de vakanties in dook. De lamp die op zijn duikbril bevestigd was, was daarom onontbeerlijk. Het wierp een wazig licht in de watermassa voor hem. Vanmiddag was het droog geworden en soms kwam de zon erdoor, wat het zicht aanmerkelijk verbeterde.

Ze waren nu op weg naar een zijgeul waar misschien een grote mortiergranaat in de baggerlaag verborgen lag. Iwan hoefde niet meer te doen dan te volgen. Pas als ze het object naderden, moest hij goed opletten. Een kleine fout kon drastische gevolgen hebben.

Opeens gaf Hugo via de buddylijn het signaal door dat hij iets gevonden had dat hij wilde onderzoeken. Het kon de granaat niet zijn, want ze hadden de zijgeul nog niet bereikt. Ze zaten in de Grift zelf, een aftakking van de Nederrijn die naar Veenendaal liep. Ze waren niet meer dan vijfhonderd meter van hun vertrekpunt bij de inundatiesluis. Vanochtend moesten ze hier al een paar keer langsgekomen zijn.

Hugo was tot stilstand gekomen. Hij hing nu laag boven de bodem van de Grift. Door zijn hand op en neer te bewegen, gaf hij aan dat er iets niet in orde was. Wat zijn buddy gevonden had, kon Iwan van Schijndel in eerste instantie niet zien omdat Hugo het zicht blokkeerde. Daarna zag hij iets wat een sliert wier leek te zijn, die langzaam op de stroming meedeinde. Bij nader inzien had het toch meer weg van een dikke tak die uit de bagger omhoog stak. Hugo liet het licht van zijn lamp erop schijnen. Iwan zag het object en wist onmiddellijk wat het was, ondanks de groteske vorm die het object had aangenomen. Hij moest kokhalzen bij de aanblik. De dikke steel eindigde in een brede uitstulping. Het was net alsof er vijf dikke bladeren aan vast zaten. Maar de duiklamp bracht aan het licht wat het werkelijk was. Dit was de arm van een mens, opgezwollen door het water van de Grift.

‘Hoelang gaat dit duren?’ wilde de man in het camouflagepak weten. Bram Petersen stond aan het begin van het fietspad dat met een grote bocht om de Grebbeberg heen voerde. De Grift stroomde parallel aan het weggetje. Petersen was zojuist met John van Keeken aangekomen, nadat ze de melding hadden gekregen dat er in het riviertje een lijk was gevonden. Door de drukte op de dijk, die door het bericht alleen maar was toegenomen, had hij met moeite een plekje gevonden waar hij zijn auto kwijt kon. Een agente had hen vervolgens door het publiek geloodst. Het begin van het fietspad was afgezet met dranghekken. Hier was ook de Grebbesluis. Dit was een inundatiesluis die bij de Grebbelinie hoorde, waarmee in een oorlog de Gelderse Vallei onder water gezet kon worden.

De man in het camouflagepak had Petersen meteen herkend als diegene die leiding gaf, en was op hem afgestapt om zich voor te stellen. Daarna wilde adjudant Oosterling van het EOCKL weten hoelang het oponthoud zou duren. Zonder op een antwoord te wachten, vertelde hij dat Operatie Lisdodde stillag sinds zijn duikers de ontdekking hadden gedaan. Dat was nu al bijna een halfuur geleden. Voor Oosterling, wiens gezicht rood was aangelopen, was de onderbreking hoogst vervelend.

‘Deze operatie is maandenlang minutieus voorbereid’, zei hij.

Hij was een man met een fors, kaarsrecht postuur en een weelderige snor. Nadat de agente de dranghekken verschoven had om Petersen en Van Keeken door te laten, sommeerde Oosterling hen hem te volgen. Hij ging hen met grote stappen voor naar een opvallend wit huis met glazen topgevel, dat rechts van het fietspad stond. Met toestemming van de bewoners maakten de militairen van de parkeerplaats gebruik. De blauwe bestelbus van de Duik- en Demonteergroep stond hier, evenals de gecamoufleerde terreinwagen van het EOCKL. Bram Petersen vroeg zich af waarom de adjudant naar de auto’s liep. Hij keek naar links, waar de Grift stroomde en waar drie woonboten afgemeerd lagen. Daar vlakbij, aan de overzijde van het water, zaten twee duikers op de oever. Ergens verderop, in de richting van de Nederrijn, was het lichaam gevonden.

Toen ze aan de voorkant van de terreinwagen kwamen, zag de Veenendaalse politieman waarom de adjudant hen hier had gebracht. Een stafkaart was met tape op de motorkap van de auto geplakt. De kaart toonde in detail het gebied waarin ze zich bevonden. Een dun laagje doorzichtig plastic beschermde de kaart voor het geval het weer zou gaan regenen. Door de kennis die Petersen van landkaarten had, kon hij moeiteloos de plek aanwijzen waar ze zich bevonden. De locatie was gemarkeerd met een zwart kruisje. Er stonden ook andere kruisjes op de kaart. Dat waren de plaatsen waar gezocht werd naar munitie uit de oorlog. Vier daarvan waren omcirkeld.

‘Dit is ons werkterrein’, zei Oosterling, met een gebaar naar de kaart.

‘Het is grond met een rijke historie’, merkte Bram Petersen op.

Tot zijn verbazing begon Oosterling daarna te vertellen over de Grebbelinie, die zich van hier tot aan het IJsselmeer uitstrekte. Ondertussen wees hij plekken op de kaart aan die aansloten bij zijn verhaal. Hij legde uit hoe bij de Duitse inval op 10 mei 1940 de aanval zich concentreerde op de Grebbeberg, en hoe de Nederlandse infanterie fel verzet had geboden tegen het veel beter uitgeruste Duitse leger. Oosterling vertelde vol gloed over de hevige artilleriebeschietingen en de stormloop van SS-troepen, zodat het leek alsof hij er zelf bij was geweest. Hij zette alle troepenbewegingen uiteen en wees ze op de kaart aan.

‘Hoewel op 14 mei het grootste deel van onze troepen teruggetrokken werd, hielden sommige landgenoten tot de capitulatie stand’, zei hij. ‘Zoals hier, bij Hotel Grebbeberg. Onder de burgerbevolking waren alleen al meer dan tweeëneenhalf duizend doden te betreuren. Dus, u mag wel zeggen dat we hier op historische grond staan!’

Nadat adjudant Oosterling tien minuten achtereen aan het woord was geweest, lukte het Petersen de monoloog te onderbreken. Dat één opmerking over historische grond zo’n eindeloze stroom woorden op gang kon brengen, maakte dat hij enigszins op zijn hoede was voor wat hij nu ging zeggen. Maar hij wilde de man niet voor het hoofd stoten.

‘Wat u ons vertelt, is zeer interessant’, zei hij, waarbij hij de ander aankeek. Het gezicht van de adjudant was nog steeds vuurrood van opwinding. ‘Vooral tijdens een rondleiding. Maar u maakt zich zorgen over oponthoud. Waarom vertelt u ons dan dit op dit moment?’

‘Om te onderstrepen hoe belangrijk het werk is dat we hier doen. Operatie Lisdodde is sinds mei in voorbereiding. We zijn nu halverwege de uitvoering. We hebben al munitie gevonden en we moeten door. Uitstel is onduldbaar. We kunnen niet opeens besluiten vandaag te kappen en volgende week door te gaan. U beseft niet wat erbij komt kijken!’

Vervolgens kwam hij met een nieuwe uiteenzetting over het vooronderzoek, gesprekken die Oosterling had gevoerd met de boer en de gemeente Rhenen, en het onderzoek dat met de REMUS was verricht. Dat was een onderwatervoertuig dat met scanapparatuur was uitgerust. Daarbij waren objecten in de verschillende watergangen van de Blauwe Kamer ontdekt. Verder onderzoek had uitgewezen dat het in veel gevallen om schroot ging. Oude fietsen, auto-onderdelen en een winkelwagentje. Die objecten waren vorige week al uit het water gevist.

Daarna volgden nieuwe gesprekken met de gemeente en de provincie voor het verkrijgen van vergunningen en ontheffingen, zoals de ontheffing voor het transport en de tijdelijk opslag van de gevonden munitie. Er waren afspraken gemaakt met de politie, het waterschap en Rijkswaterstaat. Natuurlijk was er ook gesproken met de eigenaar van het betreffende terrein, Het Utrechts Landschap. Die stichting werd betrokken bij het vaststellen van de vernietigingslocatie, de plek waar alle opgedoken munitie bijeengebracht zou worden om vernietigd te worden. Die locatie moest zich op loopafstand bevinden, in verband met de mogelijke instabiliteit van de oude munitie. De omwonenden moesten eveneens op de hoogte gebracht worden. Voor dat laatste was er een informatieavond georganiseerd, samen met de gemeente en Het Utrechts Landschap. Via de lokale en regionale media was er ruchtbaarheid aan gegeven dat het gebied vandaag voor het publiek was afgesloten. En dan waren er ook nog de verzekeringen die afgesloten moesten worden.

‘Daarom is iedereen op deze dag gespitst’, besloot Oosterling zijn verhaal. ‘Daarom komt dit ons bar slecht uit. Uitstel betekent dat we weer heel veel moeten regelen voor we verder kunnen. Nieuwe ontheffingen, nieuwe verzekeringen, nieuwe publiciteit, ga zo maar door.’

Petersen knikte ten teken dat hij het begrepen had.

‘U bent nu al meer dan een kwartier bezig mij duidelijk te maken dat u verder wilt’, zei hij. ‘Prima. Dat wil ik ook. Misschien kunt u beter vertellen waar het lichaam is gevonden.’

‘Begrijpt u me dan niet? U bent degene die Operatie Lisdodde stil hebt laten leggen. Maar ik kan geen uitstel dulden!’

‘Ik begrijp u heel goed, adjudant. Daarom wil ik juist zo snel mogelijk aan de slag. Waarschijnlijk gaat het om een verdrinking. Als het een lijk is dat door de rivier is aangevoerd, dan hoeft hier geen sporenonderzoek plaats te vinden. Als dat zo is, dan is de zaak snel opgehelderd. We halen het lijk uit het water en daarna kunt u verder.’

‘Oh!’ zei Oosterling, die deze reactie niet verwacht had. ‘Dus u bent zo klaar?’

‘Een halfuur, hooguit een uur, dan kunt u verder.’

‘Oh, dat is heel mooi!’

‘Dus waar is het lijk?’ zei John van Keeken.

Opnieuw ging adjudant Oosterling hen met grote stappen voor.

John van Keeken kon hem met moeite bijbenen. Nu hij de verzekering had dat het niet lang hoefde te duren, wilde de adjudant kennelijk geen seconde verliezen. Ongelofelijk hoe die man kon doorzeuren over de oorlog en wat er bij zijn werk kwam kijken. Misschien was het nog het meest ongelofelijk dat Petersen hem beleefd had laten uitpraten. Zijn chef was veel te bang om op teentjes te trappen. Als hij de leiding had gehad, had Van Keeken de ander veel eerder afgekapt. In plaats daarvan stond hij er verloren bij, met een notitieblokje in de hand om aantekeningen te maken. Maar hij had nog niets genoteerd.

De adjudant voerde hen terug naar de dranghekken en door het publiek naar een onverharde weg die aan de andere kant van de Grift uitkwam. Een smaller paadje liep vandaar naar de drie woonboten, waar de duikers naast elkaar in het hoge gras op de oever zaten. Ze hadden allebei hun zwarte duikpakken nog aan. Op de rug stond met gele letters “Kon. Marine”. Hun voeten, met de zwemvinnen eraan, hingen in het water. Op het moment dat de twee rechercheurs en Oosterling zich bij hen voegden, hadden de twee marineduikers onenigheid. De ene, met kort blond haar en een tatoeage in de nek, had een sigaret opgestoken. De ander, met kaalgeschoren hoofd, probeerde hem de sigaret uit de mond te trekken.

‘Wat heeft dit te betekenen, mannen?’ vroeg adjudant Oosterling.

‘Hij wil mijn sigaret afpakken’, zei de man met de tatoeage.

‘Ik vroeg of je niet wilde roken’, sprak daarop de ander geïrriteerd. ‘Je weet dat ik last heb van die stinkdingen.’

‘Aansteller!’

‘Nu is het gedonder afgelopen’, riep Oosterling. ‘Die sigaret gaat uit.’

Met een gemompelde verwensing drukte de blonde duiker de sigaret uit. Daarna stelde de adjudant de twee duikers aan Petersen en Van Keeken voor. De blonde met de tatoeage was Hugo Mulder, en die met het kaalgeschoren hoofd Iwan van Schijndel.

‘Wie van u heeft het lijk ontdekt?’ vroeg Petersen.

‘Dat was ik’, zei Mulder, die ging verzitten om de politieman in het gezicht te kunnen kijken. De ander bleef roerloos op de oever zitten, met de blik gericht op het water. ‘Maar noem me maar Hugo.’

‘Is het een man of een vrouw?’

‘Niet gezien. Ik zag alleen een arm uitsteken. Mijn collega maakte daarna van schrik een beweging waardoor hij de sliblaag raakte. Een tel later konden we niets meer zien. We zijn teruggegaan om de melding te maken.’

‘Ik ben helemaal niet geschrokken’, verdedigde Iwan van Schijndel zich, die zijn hoofd half omwendde in de richting van zijn collega. ‘Ik heb wel vaker een waterlijk gezien. Je zat zelf met je vin in de modder.’

‘Gaat u nu het lijk uit het water halen?’ vroeg Oosterling hoopvol. ‘Daar kunnen mijn mannen u mee helpen.’

‘Dat gaat gebeuren in overleg met de technische recherche. Die is nog niet gekomen. De lijkschouwer moet ook nog eerst komen om de dood vast te stellen. We hebben procedures die we in zulke situaties volgen om te voorkomen dat er sporen verloren gaan.’

‘Sporen?’ zei de adjudant wiens gezicht betrok. ‘Dan gaat het langer duren dan u eerst zei. U zei dat hier geen sporenonderzoek hoefde plaats te vinden. Nu praat u ineens wel over sporen. Dan denkt u niet aan een verdrinking!’

‘U hebt gelijk. Ik houd er rekening mee dat er een misdrijf in het spel is. De persoon kan elders zijn omgebracht en daarna in de rivier zijn gegooid. In dat geval hoeft ons werk hier niet veel tijd in beslag te nemen. Als het lichaam met de stroming is meegekomen, zullen we hier ter plaatse geen sporen vinden. Maar dan kunnen er wel sporen op het lichaam zelf zijn. Die mogen niet verloren gaan. Daarom volgen we zorgvuldig de procedures. Binnen een uur zijn we weg.’

‘En als het lichaam niet met de stroming is meegekomen?’

‘Daar ga ik niet vanuit.’

‘Maar als het wel zo is?’ drong Oosterling aan.

‘Áls het een misdrijf is,’ legde Petersen rustig uit, ‘en áls het lichaam hier gedumpt is, dan zal er een uitgebreider onderzoek plaatsvinden. In dat geval zou het kunnen dat u de rest van de operatie moet afblazen.’

‘Onduldbaar!’

‘U hebt misschien geen keus. Maar u kunt nog een belangrijke vraag beantwoorden. U vertelde over het onderzoek met de REMUS. Is bij dat onderzoek de aanwezigheid van het lijk niet ontdekt?’

‘Beslist niet!’ zei de adjudant. ‘Dan hadden we die er toen al uitgehaald. Vorige week woensdag hebben we alle troep uit het water gevist. Als het lichaam er toen had gelegen, hadden we het zeker gevonden.’

Met zijn assistent liep Bram Petersen terug naar het fietspad, om vandaar de duikers te volgen. Zijn gedachten waren bij wat hij te horen had gekregen. Het was niet veel wat de duikers gezien hadden. Het enige wat ze konden, was op de kaart aanwijzen waar zij hun ontdekking ongeveer hadden gedaan. Om de exacte plaats vast te stellen, had hij hun voorgesteld terug te zwemmen naar die plek.

Opeens zag Petersen uit zijn ooghoek dat zijn assistent zijn mobieltje uit zijn zak had getrokken. In rap tempo gingen zijn duimen over de toetsen.

‘Je bent toch niet weer een spelletje aan het spelen, John?’

‘Hoezo? Is dat onduldbaar?’

‘Ik wil dat je je aandacht erbij houdt.’

Van Keeken grinnikte. ‘Ik stuur Inge Veenstra een sms. Het lijk ligt hier minder dan een week. Ik vraag haar uit te zoeken of er in de afgelopen periode ongevallen op het water zijn geweest, en of er vermissingen zijn. Daar had jij nog niet aan gedacht, hè!’

‘Nee’, gaf Bram Petersen toe.

Ze waren nu ter hoogte van de duikers op de andere oever gekomen. Op een signaal van rechercheur Petersen gingen de twee te water. Vanaf het fietspad aan de voet van de Grebbeberg keek Bram Petersen toe hoe de duikers op de plek af koersten waar ergens het lichaam moest zijn. De belletjes die opstegen van de persluchtapparaten gaven aan waar de twee marineduikers zich op dat moment onder water bevonden. Het fietspad maakte een bocht naar rechts. Het witte huis, de Grebbesluis en de drie woonboten verdwenen achter Petersen uit het zicht. Ook de Grift maakte een bocht naar rechts.

Op het moment dat de voorste duiker boven water kwam om aan te geven dat hij bij het lichaam was aanbeland, had rechercheur Petersen het voorgevoel dat het niet om een eenvoudige verdrinking ging. In zijn carrière had hij driemaal een verdrinkingsgeval meegemaakt. Bij een van die keren had het lijk enkele dagen in het water gelegen. Door gasvorming in het ontbindende lichaam was het naar het wateroppervlak opgestegen, met als gevolg dat het ontdekt was door een visser die daarmee de schrik van zijn leven kreeg.

Volgens de verklaring van de beide duikers was de arm van de dode van vandaag opgezwollen door het water, wat erop duidde dat de persoon al enige tijd erin lag. Maar dit lijk was niet naar het oppervlak gekomen. Het was nog te vroeg om daaruit conclusies te trekken. Er kon een logische verklaring zijn. Misschien was het verstrikt geraakt in de waterplanten die in de Grift groeiden. Toch was het opvallend dat het lichaam juist hier lag, een paar honderd meter voorbij de eerste bocht die het fietspad maakte. Het hoefde niets te betekenen te hebben. Het moest nog blijken dat het iets anders was dan een verdrinking, maar het gaf Petersen wel te denken.

Vanaf het fietspad keek hij uitgebreid rond. Beneden hem was de Grift, omzoomd met gele lis en riet. Daarachter kon hij nog het grijze dak van een bunker in de Blauwe Kamer tussen het struikgewas ontwaren. Veel verder weg zag hij de schoorsteen van een voormalige steenfabriek. Links was het dijkmagazijn van het waterschap Vallei & Eem zichtbaar, waar zijn auto geparkeerd stond. En nog veel verder weg, in de richting van Wageningen, zag hij een hoog flatgebouw. Iemand die hier in het donker was, zou dat allemaal niet zien. Dan was deze plek volledig van de buitenwereld afgesloten.

Petersen schudde die gedachte van zich af. Hij was geneigd te denken dat er iets anders aan de hand was dan een eenvoudige verdrinking. Misschien kwam het door zijn werk. Hij was eerder in dit gebied geweest. Vijf jaar geleden was hij op de Grebbeberg achter hem geweest, nadat er een lijk was gevonden bij de ruïne van het jachtslot dat er bovenop stond. Bij dat onderzoek had hij samengewerkt met Ronald Bloem. Zijn voormalige assistent was nu al bijna een jaar uit Veenendaal weg.

Hij was hier ook met Magda geweest. Een van de dingen die hij graag in zijn vrije tijd deed, was wandelen. Dit gebied had hij met zijn vrouw vele malen bezocht. Over de Grebbeberg liepen allerlei wandelpaden van het ene uitzichtpunt naar het andere, en in de Blauwe Kamer was een route uitgezet die naar een observatiehut leidde. Hij was daar afgelopen voorjaar voor het laatst geweest. Dit was een van de mooiste gebieden die hij in Nederland kende.

Petersen richtte zijn aandacht op de duiker die het mondstuk van zijn ademapparaat had uitgenomen om te kunnen praten. Aan zijn stem was te horen dat het Hugo Mulder was. Zijn collega hield zich op de achtergrond. Mulder duidde de exacte plaats aan waar het lichaam zich bevond. Het lijk lag dicht bij de oever aan de kant waar Petersen stond. Het fietspad lag hier meters hoger dan de Grift. Een steile helling daalde af naar het water.

‘Ik heb nog eens goed gekeken’, riep Mulder vanuit het water. ‘Volgens mij zit het lichaam in een zak of iets dergelijks. Ik kan daardoor niet zien of het een man of een vrouw is. Er zit een scheur in de zak, en daaruit steekt de arm. Ik heb ook het idee dat de zak verzwaard is. Er zit iets zwaars in dat de zak op z’n plaats houdt.’

‘Is er op het oog nog meer te zien?’

‘U bedoelt een wapen? Ik heb niets gezien, maar ik kan nog een keer kijken om daar speciaal op te letten. Het kan zich ook in de sliblaag bevinden. Die zal ik voorlopig onaangeroerd laten, want dan zien we helemaal niets meer.’

Mulder stopte het mondstuk weer in zijn mond en dook onder. Op dat moment kwam een agent over het fietspad aangelopen, met de mededeling dat de technische recherche was gearriveerd.

De bus van de technische recherche werd achter de donkerblauwe bestelbus van de Koninklijke Marine geparkeerd. Na de melding van de agent liep Petersen zijn collega’s tegemoet die uit Wijk bij Duurstede waren overgekomen. Eerder op de middag had hij nog contact met hen gehad om te horen wat hun resultaten waren. Het werk in het uitgebrande bedrijfspand zat er toen al bijna op.

‘Je houdt ons vandaag wel aan het werk’, was de eerste reactie van Marcel Veltkamp van de technische recherche nadat hij was uitgestapt. Hij was een lange, magere man. Bram Petersen kende hem al tien jaar. ‘Eerst laat je ons in de hitte zwoegen als het regent. En nu het droog is, mogen we het water in! De volgende keer mag ik wel om een zwembroek denken als ik van huis ga.’

‘Doe dat maar niet, Marcel. Je vrouw zou nog denken dat het een vakantiebaantje is.’

‘Zo betaalt het wel.’ De technische rechercheur keek achterom naar het imposante witte huis. ‘Dát kan ik me nog steeds niet veroorloven.’

‘Je hebt ook zoveel mondjes te voeden’, was de reactie van zijn collega Bart van Heerikhuizen die ook uitgestapt was. Hij was de fotograaf. ‘Drie kinderen en een vierde op komst!’

‘Oh? Dat wist ik nog niet. Gefeliciteerd, Marcel.’

‘Dank je, Bram.’

‘Wanneer is je vrouw uitgeteld?’

‘In februari. Dat duurt gelukkig nog even. Er moeten dus weer centjes verdiend worden. Laten we aan de slag gaan. Zeg eens, Bram, ouwe slavendrijver, waar kunnen we hengelen naar dat waterlijk van jullie?’

Nadat hij uitgelegd had waar zijn collega’s moesten zijn, ging Petersen terug naar de plaats van het delict, terwijl de technische recherche zich omkleedde. Toen hij door de bocht was en hij de plek zag waar de duikers in het water dreven, probeerde hij zich voor te stellen wat zich hier had afgespeeld. Dat er een moord gepleegd was, daar twijfelde hij niet meer aan. Dat was slecht nieuws voor Oosterling. Nu hij hier stond en de plaats van het delict opnieuw in ogenschouw nam, kon rechercheur Petersen moeilijk geloven dat het om een aangespoeld lijk ging van iemand die elders was verdronken. De zak was verzwaard. Dat gegeven bevestigde het voorgevoel dat hij eerder had.

Het was moord en die was waarschijnlijk hier gepleegd, in dit gebied. Misschien op dit fietspad. Of ergens op de Grebbeberg. Zojuist was hij een trap gepasseerd die rechts van hem steil omhoog voerde, de heuvel op. Als de dader met het lijk daarvan afgedaald was, had hij onderaan de trap geen andere keus gehad dan rechts te gaan, om te voorkomen dat hij gezien werd door de bewoners van het witte huis en de woonboten. Als deze gedachte juist was, dan was de dader niet veel verder gegaan dan even voorbij de eerste bocht. Bram Petersen kon zich voorstellen hoe iemand met het lijk in de armen over dit fietspad had gelopen, tot hij uit het zicht was, om daarna het talud af te dalen en het lichaam in de Grift te laten glijden.

Met die gedachte deed hij een ontdekking. Het talud was begroeid met hoog gras, brandnetels, distels, braamstruiken en rozenbottels. Niet ver van de plek waar Petersen stond, was er een spoor getrokken van het fietspad tot onderaan de helling. Het was duidelijk een spoor dat ontstaan was doordat iemand iets zwaars over de grond gesleept had. Het eindigde precies op de plek waar de duikers zich in het water ophielden. Ouder dan enkele dagen kon dit spoor niet zijn. De planten begonnen zich op te richten. Drie van de plantensoorten hadden doorns. Misschien was daarom de zak gescheurd.

Iemand had het lijk gedumpt. De verzwaarde zak kon feitelijk niet voor een andere uitleg vatbaar zijn, en dit sleepspoor paste daarbij. Tegelijk riep die gedachte vragen op. Als het slachtoffer hier vermoord was, had de dader dan de zak bij zich gehad? Als dat zo was, dan was de moord waarschijnlijk met voorbedachte rade gepleegd. De dader had het lichaam in de Grift laten afzinken, in het gedeelte dat binnenkort zou worden uitgebaggerd. Dat was vreemd. Zoals Oosterling al uitvoerig had aangegeven, was Operatie Lisdodde ruim van tevoren aangekondigd.

Wie het nieuws volgde, moest ervan weten. Dat gold op z’n minst voor de inwoners van Rhenen en Wageningen, waartussen dit gebied ingeklemd lag. Petersen zelf had er twee weken geleden over gelezen in de Rijnpost. Deze krant werd behalve in Rhenen ook in zijn woonplaats Veenendaal huis-aan-huis bezorgd. En dat was waarschijnlijk niet de enige krant. De operatie moest ook aangekondigd zijn in de Rhenense Betuwse Courant, in de regionale dagbladen en in Hoog En Laag, een andere lokale krant die in Wageningen werd verspreid. Vele duizenden mensen wisten wat hier vandaag zou gaan gebeuren. Vorige week was er onderzoek met de REMUS gedaan, om de verdachte locaties vast te stellen en vuil te vissen. Men kon weten dat hier, in dit deel van de Grift, gedoken zou worden.

Toch had de moordenaar zijn slachtoffer hier achtergelaten. Misschien betekende dit, dat de dader niet uit de buurt kwam. Binnenkort hoopte Petersen het antwoord op die vraag te vinden. Nu was het van belang erachter te komen waar de moord had plaatsgevonden, zodat die plek afgezocht kon worden naar sporen. Het moest hier vlakbij zijn. De Veenendaalse politieman kon zich moeilijk voorstellen dat iemand speciaal naar dit gebied was gekomen om een lijk weg te werken. Teveel gedoe. En teveel risico met die woningen aan het begin van het fietspad. Omdat het lijk aan deze kant van de Grift te water was gelaten, moest het hier achter hem gebeurd zijn, ergens op de hellingen van de Grebbeberg. Misschien was die eerste gedachte, dat de dader van de trap was afgedaald, meteen de juiste.

Hij wenkte een agent en zei hem het fietspad en het talud af te zetten met roodwit lint. De technische recherche moest hier grondig onderzoek doen. Op het fietspad was niets te zien. Het pad was verhard met gravel en was hier extra breed, omdat er in de richting van de Nederrijn nog een huis stond. De bewoners daarvan kwamen regelmatig met hun auto over dit pad, evenals hordes fietsende toeristen en scholieren, zodat eventuele sporen allang verloren waren gegaan. Dat gold niet voor de helling. De persoon die het lichaam gedumpt had, was dwars door de plantenwildernis naar de waterkant afgedaald. Het was onmogelijk er doorheen te gaan zonder sporen achter te laten.

Petersen keek opzij.

‘Wie ga je nu een sms sturen?’ vroeg hij aan Van Keeken, die zijn mobieltje weer had gepakt.

‘De burgemeester, nou goed!’

‘Even serieus, John.’

‘Ik maak foto’s van de omgeving’, antwoordde zijn assistent met een grijns. ‘Daar is dit speeltje ook goed voor.’

‘Goed idee’, zei Petersen.

John van Keeken begon het beu te worden. Die chef van hem was ondoorgrondelijk. Zonet stond hij een tijdje in gedachten verzonken op het fietspad, terwijl hij en de duikers wachtten op verdere instructies, om vervolgens een agent te wenken met het verzoek het talud af te zetten. Van Keeken zag daarna dat er een sleepspoor was. Maar zijn meerdere legde niets uit. Van Keeken stond erbij alsof hij er niet echt bij hoorde. Hij had dat talud ook kunnen afzetten, in plaats van die agent. En nu liep Petersen ineens weg, met grote passen, zodat John van Keeken op een holletje achter hem aan moest.

‘Wacht nou eens even!’ riep hij.

Rechercheur Petersen keek even achterom, maar bleef doorlopen.

‘Wat ben je van plan?’ vroeg hij zijn meerdere toen hij hem bijna had ingehaald.

‘Het buurtonderzoek opzetten. Twee dingen zijn voor ons nu van groot belang. Ten eerste moeten we vaststellen waar de moord gepleegd is. Er wonen verschillende mensen in of aan de rand van dit gebied, en ik wil dat die zo snel mogelijk gehoord worden. Misschien hebben zij iets gezien of gehoord, of weten ze iets over de herkomst van de zak waarin het lichaam verpakt zit. Daarna wil ik dat het terrein wordt uitgekamd.’

‘En wat is het andere dat van belang is?’

‘De identiteit van het slachtoffer natuurlijk. Maar daarvoor moeten we wachten tot de lijkschouwer is gekomen. Van Barneveld is dit keer laat.’

Ze hadden de parkeerplaats bij het witte huis bereikt. Petersen riep daar een paar agenten bij zich, die hij bij de terreinwagen van de landmacht om zich heen verzamelde. Daarna wees hij hen op de kaart de verschillende woningen in het gebied aan, waar ze met enkele gerichte vragen informatie konden inwinnen. Toen hij ze had weggestuurd, begon hij te bellen. Hij verzocht een van de leden van de Veenendaalse recherche om naar Rhenen te komen, om het uitkammen van het gebied te coördineren.

Opeens gebeurde er weer iets. Rechercheur Petersen wierp een blik in de richting van het publiek achter de dranghekken en liep vervolgens die kant uit. John van Keeken had geen andere keus dan te volgen. Zijn meerdere had blijkbaar een bekende ontdekt. Het was een vrouw met grijzend, donkerblond haar en een levendig gezicht. Van Keeken mopperde. Tot nu toe had hij al niet veel te doen gehad, en nu was zijn chef blijkbaar van plan om te staan keuvelen met een vrouw. Zo schoot het onderzoek helemaal niet op. Daar zou die Oosterling blij mee zijn.

‘Stop nou eens even’, zei hij. ‘Waar ga je naartoe?’

Petersen draaide zich om.

‘Ik zie een bekend gezicht.’

‘Het is de hele tijd raak’, zei Van Keeken boos. ‘Ik hobbel voortdurend achter je aan. Soms voel ik me een kuiken dat moeder eend volgt. Of het hulpje van een speurneus in een ouderwets televisiedrama. Zo net nog. We stonden te praten met Marcel, en opeens loop je terug naar de plaats van het delict, zonder iets tegen mij te zeggen. Ik kan dan weer achter je aan hobbelen. Vervolgens blijkt dat je het gebied wilt laten doorzoeken en, hup, je gaat hiernaartoe. Prima, maar laat mij dat nou eens organiseren, in plaats van iemand uit Veenendaal te laten overkomen. Dat is veel efficiënter, en dan kun jij je op andere dingen richten.’

‘Misschien wel, maar als ik het regel, weet ik zeker dat er niets over het hoofd gezien wordt.’

‘Zou dat dan wel gebeuren als ik het doe?’

‘Dat zeg ik niet.’

‘Nou, dan kan ik het toch ook doen? Het zou prettig zijn als je eens iets uit handen gaf. Op deze manier ben ik een schaduw van jou geworden. Ik ben alleen nog goed als notulist.’

‘Dat ben ik niet met je eens. Ik gebruik je ook als klankbord. Ik vind het prettig om een collega te horen die bij hetzelfde gesprek aanwezig is geweest.’

‘Om te horen of ik dezelfde indruk van een verdachte heb?’

‘Ja.’

‘Dan bevestig ik toch alleen maar wat jij al vermoedt? Ben je zo onzeker, dat je dat nodig hebt of zo?’

‘Nee, want soms heb je andere ideeën. Ik vond eigenlijk dat het de laatste tijd goed tussen ons ging. In het verleden lag je nog weleens dwars.’

‘Het ging goed omdat ik me heb ingehouden. Ik wil voorkomen dat we ruzie krijgen. Je zou eens wat meer uit handen kunnen geven. In het begin deed je dat nog wel. Maar de laatste tijd is het hopeloos. Ronald zou dat misschien slikken, want die was volgzaam. Maar ik ben anders. Kijk nou eens wat ik tot nu toe heb gedaan sinds we zijn aangekomen. Ik heb nauwelijks aantekeningen! De mensen die we gesproken hebben, hebben niets met die moord te maken. Terwijl jij hier de vinger aan de pols houdt, kan ik wat anders doen.’

‘Misschien wel’, gaf Petersen toe. ‘Toch heb ik je er liever bij.’

‘Ik wist niet dat ik plezierig gezelschap was!’

Bram Petersen probeerde het gesprek met zijn assistent van zich af te zetten, om zich te concentreren op het onderzoek. De uitval van John van Keeken had hem verrast. Hij had gedacht dat ze eindelijk een goede werkverhouding en taakverdeling hadden gevonden. Vroeger hadden ze elkaar helemaal niet gelegen, en nu werkten ze samen alsof het altijd zo geweest was. Er was iets van wederzijds respect ontstaan, dacht hij.

Maar zijn assistent had wel gelijk als hij zei dat hij hem de laatste tijd minder ruimte gaf voor eigen initiatief. Petersen had daar een goede reden voor. Hij had Van Keeken onder zijn hoede genomen en wilde hem vormen. Dat was hard nodig. Zijn assistent had vroeger dingen uitgehaald waarvoor hij zonder pardon ontslagen had moeten worden. Tegenwoordig ging het beter, maar er viel nog veel te bereiken.

Laatst nog. Ze waren bij een familie over de vloer bij wie was ingebroken. En wat deed Van Keeken? Hij stond openlijk te flirten met de dochter des huizes, een meisje van nog geen achttien jaar oud. Dat die dat helemaal niet erg scheen te vinden, was nog geen reden om het goed te keuren. Als hij in functie was, mocht van John van Keeken verwacht worden dat hij zich representatief gedroeg. Flirten hoorde daar niet bij. Hij had het in zich een goede rechercheur te worden, misschien zelfs een hele goede, maar dan moest zijn persoonlijkheid bijgeschaafd worden.

Rechercheur Petersen draaide zich om en liep weer richting het publiek. Hij had een bekend gezicht gezien, dat hij niet meteen kon plaatsen. Nu hij haar van dichtbij zag, kwam het bij hem terug. Ze droeg niet haar gebruikelijke uniform, anders had hij haar onmiddellijk herkend.

‘Mevrouw Van Beek?’ vroeg hij.

De vrouw knikte. Nu herkende ze hem ook. Ze was de boswachter van zowel de Blauwe Kamer als de Grebbeberg. Het was op de Grebbeberg dat hij haar jaren geleden had leren kennen toen dat lijk op de top van de heuvel was gevonden. Hij meende dat hij haar sindsdien nog een keer had gezien, maar hij herinnerde zich niet meer waar en wanneer.

‘Ik was op de Remmerdense Heide toen ik van een van onze vrijwilligers hoorde wat hier gevonden is’, legde ze uit.

Hij verschoof het dranghek om haar door te laten.

‘Ik wil graag dat u een kijkje komt nemen’, zei hij. ‘Ben je het daarmee eens, John?’

‘Ja, hoor. Ik hobbel wel weer mee.’

Terwijl ze over het fietspad liepen, vertelde mevrouw Van Beek over de operatie van het EOCKL die zij een noodzakelijk kwaad noemde. Gisteren, maandag, had zij met de hulp van vrijwilligers al maatregelen moeten nemen. De Blauwe Kamer werd begraasd door halfwilde konikpaarden en gallowayrunderen. Een groot deel van het gebied moest ontruimd worden voor het werk van het EOCKL. Er was een zogenaamde ontruimingszone ingericht waar mogelijk explosieven aangetroffen konden worden. De paarden en runderen waren daarom naar een ander deel van het gebied gebracht. In de Blauwe Kamer zelf was ook de vernietigingslocatie ingericht.

‘Daarom hoopte ik dat het na vandaag allemaal voorbij zou zijn’, verklaarde de boswachter. ‘Het is een ongewenste verstoring van het gebied, hoewel Het Utrechts Landschap de noodzaak ervan wel inziet. Beter dit dan een uitbraak van mond- en klauwzeer.’

Bram Petersen knikte. Hij herinnerde zich nu ook wanneer hij haar voor de tweede keer had gezien. Bij de mond- en klauwzeer epidemie van enkele jaren geleden had het er even naar uitgezien dat de kudde gallowayrunderen van de Blauwe Kamer preventief geruimd zou worden. Boswachter Van Beek had zich hier met hand en tand tegen verzet. Haar dieren mankeerden niets, had ze beweerd. Als ze dan toch afgemaakt moesten worden, kon zij net zo goed samen met hen geruimd worden. In die donkere periode waarin vele landwegen en bosgebieden in de regio voor het publiek afgesloten waren, en boeren in opstand kwamen, had zij landelijk het nieuws gehaald. Als iemand die met dieren was opgegroeid kon Petersen haar felle verzet wel waarderen. Ook hij had zijn twijfels gehad bij het doden van gezonde dieren om ervoor te zorgen dat een zeer besmettelijke – maar niet fatale – ziekte zich zou verspreiden. Gelukkig lag die periode achter hen. Daarbij vergeleken was deze operatie van het EOCKL kinderspel.

Ze bereikten de plek waar het lichaam was gevonden, en waar de technische recherche begonnen was om met de duikers de zak met het lijk aan land te brengen. Ze hadden daarvoor een locatie even verderop uitgekozen. De plek was gekozen omdat hier de wal vlak was. Veltkamp had een stofvrije doek op de oever uitgespreid, waarin het lichaam later vervoerd zou kunnen worden, om te voorkomen dat er sporen verloren gingen of dat andere sporen erop kwamen. Met grote voorzichtigheid werd de zak op de wal gebracht. Met de zak kwam er ook een sterke ontbindingslucht omhoog.

De duikers probeerden te vermijden dat de zak verder zou scheuren of dat ze door hun werk de sliblaag teveel in beroering brachten, waardoor het water zou vertroebelen. Nadat de zak was neergelegd, werd er een tent overheen gebouwd, zodat zelfs de toeschouwers die met een verrekijker op de Grebbedijk stonden niets konden zien. Bart van Heerikhuizen was op dat moment al bezig met het maken van foto’s. Het wachten was nog op de dokter. Het verbaasde Petersen dat die lang wegbleef. Dokter Van Barneveld had hier allang kunnen zijn.

Omdat het geen zin had langer te blijven kijken, liep Petersen met de boswachter en zijn assistent door, tot ze het gedeelte hadden bereikt dat met roodwitte linten was afgezet. Hij liet het sleepspoor zien. Daarna legde hij boswachter Van Beek uit wat hier gebeurd was. Daarbij vertelde hij van zijn vermoeden dat de moord in dit gebied gepleegd was, waarschijnlijk op de Grebbeberg.

‘Dat moet dan ’s nachts gebeurd zijn’, was haar eerste reactie. ‘Overdag had niemand dat ongemerkt kunnen doen. In welke nacht is het gebeurd?’

Petersen haalde de schouders op. ‘Hooguit zes dagen geleden, misschien minder. Afgelopen weekend wellicht.’

‘Als het schemert, kom ik hier meestal nog een keer langs. Ik kan me niet herinneren iets verdachts gezien te hebben, want in zo’n geval ga ik meteen poolshoogte nemen. Dit sleepspoor is me niet eerder opgevallen. Wat u zou kunnen proberen, is informeren bij sportvissers. Ze mogen hier niet vissen, maar ik betrap er soms een die het toch probeert. Rhenen heeft een hengelsportvereniging.’

‘Dat is een uitstekend idee’, vond Petersen. ‘John, zou jij dat kunnen uitzoeken?’

Kort na het vertrek van de boswachter arriveerde de lijkschouwer. Het was op dat moment al halverwege de middag. Rechercheur Petersen had dokter Van Barneveld verwacht, maar die bleek niet gekomen te zijn. In plaats van hem te begroeten, maakte Bram Petersen kennis met een vrouw die vertelde dat ze uit Wageningen gekomen was. Van Barneveld, zo legde ze uit, was op vakantie. Er waren eerst tevergeefs pogingen gedaan om hem te bereiken, voor iemand zich het vakantierooster herinnerde. Daarna hadden ze contact met haar opgenomen.

De onbekende arts kon niet veel ouder zijn dan John van Keeken. Ze had zeer kort blond haar en een zongebruind en opgemaakt gezicht. Ze droeg een zomers pakje met een rokje tot op de knieën en liep op schoenen met hoge hakken. De geur van een duur parfum hing om haar heen. Ze stelde zich voor als Petra van Brenen. Petersen stelde zichzelf en zijn collega voor.

Bij het horen van de naam John van Keeken, zei ze dat ze weleens over hem gehoord had. De toon waarop ze dat zei, klonk rechercheur Petersen echter niet positief in de oren. De afkeurende blik die ze zijn assistent toewierp, sprak boekdelen. Het verwonderde hem niet. Er was in de afgelopen jaren onder zijn collega’s veel over zijn assistent geroddeld. Roddels die voor een deel op waarheid berustten.

Tot ergernis van Petersen zag hij zijn assistent met een verlekkerde blik naar de benen van de vrouw kijken. De lijkschouwer had het in de gaten. Ze wendde zich tot John van Keeken en vroeg verontwaardigd wat er aan de hand was.

‘Die kunt u beter uitdoen’, zei Van Keeken.

‘John!’

Van Keeken wees naar beneden. ‘Ik bedoel haar schoenen. Met die hoge hakken kunt u moeilijk bij het lijk komen.’

‘Ik ben wel iets gewend’, was haar vinnige reactie.

Ze liepen over het fietspad naar de plek waar onderaan het talud de witte tent van de technische recherche de locatie van het lijk markeerde. Rechercheur Petersen bood haar aan haar naar beneden te begeleiden. Het talud was hier niet zo’n wildernis als verderop, alleen een paar braamstruiken, maar het leek hem desondanks niet makkelijk om met die schoenen van haar naar beneden te gaan. Ze sloeg het aanbod af. Hij bleef daarom met Van Keeken op het fietspad achter, terwijl de jonge vrouw naar de tent afdaalde. Ze had nog geen twee stappen gezet of er zat een scheur in de dunne stof van haar rokje. Ondanks de hakken wist ze haar evenwicht te bewaren, hoewel te zien was dat dit haar grote moeite kostte. De hakken zakten weg in de grond. Ze keek geen moment achterom, alsof ze zich tegenover hen niet wilde laten kennen.

Het duurde enkele minuten voor ze uit de tent tevoorschijn kwam. Haar gebruinde gezicht was wit weggetrokken en ze leek moeite te hebben overeind te blijven, maar dat kwam niet door haar ongelukkig gekozen schoeisel. Rechercheur Petersen had het lijk zelf nog niet gezien, al had hij wel een vermoeden hoe de aanblik daarvan moest zijn. De geur die er hing, zei hem al genoeg.

‘Het is een jonge vrouw’, was het eerste dat dokter Van Brenen vertelde toen ze bovenkwam. Ze beschreef wat ze had aangetroffen. De technische recherche had de zak gedeeltelijk opengesneden. Het lichaam was niet alleen door vochtophoping opgezwollen, maar het was ook door waterdieren aangevreten. Haar handen leken net kussentjes, met rafelige randen. De knieën waren opgetrokken en met een koord aan de romp vastgemaakt zodat ze in de zak paste. Dat koord was later gebroken. Ze moest direct na de moord vastgebonden zijn, voor de lijkstijfheid intrad. En ze was klein van stuk. Minder dan één meter zestig. Ze had lang, zwart haar. Door de staat van het lichaam was haar leeftijd moeilijk te schatten. Ze kon een tiener zijn, maar ook ouder.

‘En de doodsoorzaak?’ vroeg Petersen.

‘Het is moeilijk om dat met zekerheid vast te stellen. Ik houd het erop dat ze is doodgeknuppeld. Haar voorhoofd lijkt ingeslagen te zijn. Iemand heeft herhaaldelijk op haar in gebeukt met een hard voorwerp. Het moet hevig gebloed hebben. Misschien hebt u daar iets aan. Er heeft in elk geval geen verwurging plaatsgevonden. Er zijn ook andere sporen van geweld, maar die lijken me van oudere datum. De patholoog-anatoom van het Nederlands Forensisch Instituut, het NFI, kan u op dat punt verder helpen. Ik heb wel genoeg gezien. Ik zie dagelijks de naakte lichamen van mensen, maar iemand die zo opgezwollen is…’

John van Keeken onderbrak haar. ‘Ze is naakt?’

Petra van Brenen keek hem aan met een blik alsof dit het soort vraag was dat ze van hem verwacht had. ‘Ze is volledig ontkleed, als je dat zo graag wilt weten. Maar ze is niet in een verregaande staat van ontbinding. Die stank komt vooral van de modder. Ze zal niet langer dan een week in het water gelegen hebben. Waarschijnlijk korter.’

‘Haar identiteit?’ wilde Petersen weten.

‘Daar kan ik niets over zeggen. Er is verder niets op haar lichaam gevonden.’

‘Geen littekens? Moedervlekken? Piercings?’

‘Er zijn meer littekens dan je bij iemand van haar leeftijd zou verwachten.’

‘Is ze hier vermoord?’ vroeg John van Keeken.

‘Dat kan ik niet uitsluiten.’

‘Misschien was ze dan een nudist. Iemand die hier kwam om naakt te zwemmen.’

‘Dat is een idee waar ik niet op gekomen zou zijn’, reageerde Van Brenen afkeurend.

‘Maar het is wel mogelijk, toch?’

‘Dat kan ik onmogelijk vaststellen.’

‘Of misschien was ze hier met een man met wie ze gevreeën heeft.’

Petersen schudde het hoofd. ‘Kijk eens om je heen. Zie je het voor je dat iemand zich te midden van deze braamstruiken ontkleed heeft?’

‘Het kan verderop gebeurd zijn’, probeerde Van Keeken. ‘Op de helling van de Grebbeberg. Daarboven ergens. Misschien deden ze aan wurgseks, en is het misgegaan.’

‘John, alsjeblieft, hou op!’ zei Petersen die zag dat de lijkschouwer steeds bedenkelijker ging kijken. ‘De dokter zei al dat er geen sporen van verwurging waren. En het woord seks wil ik vandaag niet meer van jou horen.’

‘Ik snap niet dat je zo moeilijk doet’, zei John van Keeken nadat de arts vertrokken was.

‘Ik doe moeilijk?’ reageerde Petersen verbaasd. ‘Jij doet moeilijk!’

‘Het enige wat ik doe, is ideeën spuien. Ik dacht dat je zei dat je het juist prettig vindt om te horen wat een collega denkt.’

‘Jawel, maar het gaat om het moment dat je daarvoor koos. Zag je niet dat de dokter zich aan jou stond te ergeren? En dan kom je met zo’n uitspraak. Soms denk ik dat je het erom doet. Je zou eens wat meer aan je reputatie moeten denken!’

‘Mijn reputatie?’ John van Keeken begon boos te worden. ‘Kan ik er wat aan doen hoe er over mij geluld wordt?’

‘Dat kun je wel, want jouw reputatie heb je te danken aan je eigen gedrag. Je bent in het verleden een paar keer ver over de schreef gegaan. Of je daarvan spijt hebt, heb ik nooit van je gehoord. Maar het is wel de aanleiding dat mensen achter je rug praten, vooral nu je mijn assistent bent. Die vrouwelijke collega in Zeeland heeft niet zomaar haar beklag over je gedaan. En toen je in Veenendaal kwam, ging je nog verder. Ik hoop dat het niet nodig is over de Egelhoeve te beginnen.’

‘Dat was jaren geleden!’

‘Misschien wel, maar als je staat te flirten tijdens je werk, wat ik al verschillende keren heb meegemaakt, of als je overal seks bij haalt, dan bevestig je een beeld van jezelf. En dan heb ik het nog niet gehad over de keren dat je trots vertelde dat je in het weekend dronken bent geweest. Ik kan me ook herinneren dat je een keer een kwetsende opmerking maakte over de paus. Daarmee stoot je rooms-katholieke collega’s voor het hoofd. Dat is gedrag dat niet bij iemand in jouw functie past. Ik wil daarom dat je vanaf nu voorbeeldig gedrag gaat vertonen, dan houden dat soort roddels over jou vanzelf een keer op. Bovendien, nu je mij assisteert, word ik er ook op aangekeken.’

‘Oh, is dat het!’

John van Keeken was nu echt woest om wat zijn chef zei. Er werd heel wat over hem beweerd wat helemaal niet waar was, zoals dat hij in Zeeland een vrouwelijke collega had aangerand. Zo was het helemaal niet gegaan. Het was niets anders dan een uit de hand gelopen grap waarmee zijn collega zelf begonnen was. Ze had zelf met hem geflirt en hem uitgedaagd met dubbelzinnige opmerkingen over zijn wapenstok. Bij wijze van grap had hij dat ding tussen haar benen geduwd. Toen had ze er luid om gelachen. Later had ze haar beklag gedaan. Natuurlijk had hij niet zo stom moeten zijn geweest zich te laten gaan, maar het was niet leuk daar jaren later aan herinnerd te worden, en al helemaal niet aan de Egelhoeve.

En wat hij in zijn vrije tijd deed, ging anderen geen reet aan, zolang hij zich aan de wet hield. Het ging erom dat hij een goede politieman was. Er zou altijd wel over hem geluld worden, maar dat liet hem koud. Als hij zich daar iets van ging aantrekken, kon hij zich niet meer op zijn werk concentreren, en dat was het belangrijkste. Daarvoor werd hij betaald.

Hij stond op het punt zijn chef zijn ongezouten mening te geven, toen zijn mobieltje begon te piepen. Het was Inge Veenstra. Ze had geïnformeerd naar verdrinkingen op de Rijn, maar ze had niets gevonden. Daarna had ze gekeken naar vermissingen. In de onmiddellijke omgeving van de Grebbeberg werd niemand vermist, maar wel in andere delen van het land.

Een vrouw van vijfendertig uit Alphen aan de Rijn had afgelopen donderdag in verwarde toestand haar huis verlaten. Sindsdien ontbrak van haar elk spoor. En een studente uit Utrecht was zaterdag ook vertrokken zonder thuis te komen. Daarnaast waren er in de afgelopen paar maanden nog meer vrouwen verdwenen die aan het signalement voldeden.

Terwijl John van Keeken nog in gesprek was, daalde rechercheur Petersen de helling af om zelf een kijkje in de tent te nemen. Dit was vandaag alweer de tweede uitbarsting van zijn assistent. Jammer dat hij niet wilde inzien dat hij zichzelf in de vingers sneed als hij niet leerde met anderen rekening te houden. Vroeg of laat zou er een situatie kunnen ontstaan waarin zijn reputatie zich tegen hem zou keren. Petersen betwijfelde of hij dan in staat zou zijn om zijn assistent te helpen.

‘Je komt juist op tijd’, zei Marcel Veltkamp toen Petersen de tent had bereikt. ‘Ik wil haar gereedmaken voor verzending naar het NFI voor de sectie. Ik moet je wel waarschuwen. Het is een afgrijselijk gezicht.’

Hoewel hij erop voorbereid was, schokte de aanblik van het geschonden lichaam hem meer dan hij had verwacht. Rechercheur Petersen zag een spierwit, opgezwollen lijk, met de verwondingen die de arts had beschreven, en vraatsporen van kleine dieren. Ze was inderdaad klein van stuk, misschien zelfs kleiner dan de arts had aangeduid. Haar benen die opgetrokken waren geweest, waren nog gedeeltelijk gebogen, zodat haar lengte moeilijk te schatten viel.

Ze was helemaal naakt. Ze had zelfs geen sokken of panty aan. Er waren geen ringen of andere sieraden aan de hand waarvan haar identiteit vastgesteld kon worden. Geen opvallende moedervlekken. Wel zag hij de littekens die de arts had genoemd. Door haar opgezwollen buik en dijbenen werden haar geslachtsdelen volledig aan het zicht onttrokken. Het was daardoor niet te zien of ze het slachtoffer was van een verkrachting, zoals Petersen begon te vermoeden. De suggestie van zijn assistent dat er seks in het spel was, was zo gek nog niet. Hij vroeg zich af waar haar kleding was gebleven.

‘Zat er in de zak kleding?’ vroeg hij Veltkamp.

‘Niets. Er zit wel een groot gat in de zak, dus misschien zijn haar kledingsstukken eruit gevallen en in het water terechtgekomen. Als dat zo is, zullen ze in de richting van de Grebbesluis afgedreven zijn. Maar misschien liggen ze nog op de plek waar ze vermoord is. Of de dader heeft ze weggewerkt. Dat mag jij uitzoeken. De zak heb ik al verpakt voor verzending, dus die kan ik je niet meer laten zien. Het gaat om een jutezak om aardappels in te vervoeren. Zo’n grote, waar wel honderd kilo in kan.’

‘Verdere bijzonderheden?’

‘Ik heb iets wat je belangstelling zal hebben.’

‘Wat dan?’

‘De keien waarmee de zak werd verzwaard. Jij dacht toch dat ze hier in de buurt is vermoord? Ik ben benieuwd wat je dan van de keien vindt. Er zaten twee in de zak. De ene heb ik al verzendklaar gemaakt, de andere heb ik hier.’

De kei die Marcel Veltkamp hem toonde, zag er verweerd uit. Het was een steen ter grootte van een voetbal en hij was glad afgesleten. Het verweerde uiterlijk had de kei te danken aan de korstmossen en wieren die zich erop vastgehecht hadden. Petersen zag in een oogopslag waar deze kei vandaan kwam, en het was niet in de onmiddellijke nabijheid. Als hij naar de Nederrijn zou lopen, zou hij waarschijnlijk identieke keien langs de oever aantreffen, waar ze de golfslag van passerende boten moesten breken. Deze kei moest minstens dertig kilo wegen.

De keien stelden Petersen voor een raadsel. Tot nu toe had hij verondersteld dat de moord vlakbij was gepleegd. De dader had een jutezak bij zich waarin hij het lichaam verpakte, waarna hij het pakketje in de Grift dumpte. Nu bleek dat hij het pakketje had verzwaard met keien die je alleen kon vinden aan de oever van de Nederrijn. Bram Petersen schatte dat het van hier toch minstens zevenhonderd meter lopen was. Het leek onvoorstelbaar dat iemand de vrouw hier vermoord had, om daarna twee keer op en neer te lopen naar de rivier om de keien op te halen. De dader moest oersterk zijn, of hij had hulp gehad.

Of was ze in de buurt van de rivier vermoord? Waarom was dan het lichaam daar niet achtergelaten, zodat het meegevoerd kon worden door de stroming? De kans was dan klein dat iemand zou ontdekken dat ze in dit gebied was vermoord.

‘Is ze met een kei vermoord?’ vroeg hij zijn collega.

‘Ik denk niet met deze keien. Ik zie in elk geval met het blote oog geen sporen die daarop wijzen. Het kan zijn dat er nog een kei in de zak zat. Als dat zo is, dan vind je hem op de bodem van de Grift.’

‘En?’ vroeg Oosterling toen rechercheur Petersen even later de helling weer beklom. De adjudant van het EOCKL wachtte hem op het fietspad op. De rode kleur die zijn gezicht eerder had gehad, was afgezakt. John van Keeken was nergens meer te zien. ‘Kan ik Operatie Lisdodde voortzetten?’

‘Nog niet.’

‘Nog niet? Er is al meer dan anderhalf uur verstreken sinds u ons werk hebt stilgelegd. Het lichaam is al uit het water gehaald. Waar wacht u nog op?’

‘Ik kan niet anders’, zei Petersen. ‘Het is moord.’

Hij legde de ander uit wat de lijkschouwer had vastgesteld. Hij wees ook op het sleepspoor en dat hij daaruit afleidde dat de moord ergens in het gebied gepleegd was. Nu wachtte hij op een collega uit Veenendaal die een onderzoek van het terrein zou coördineren, om vast te stellen waar het slachtoffer om het leven was gebracht. Het moordwapen moest ook gevonden worden. Dat kon in het water terechtgekomen zijn, evenals de kleding van de jonge vrouw.

‘In dergelijke gevallen doen we een beroep op duikers van de brandweer’, zei hij. ‘Als we daarop moeten wachten, zijn we zeker een uur verder.’

Oosterling zuchtte. ‘Ik begrijp het al. U wilt dat ik mijn duikers ter beschikking stel.’

‘Een halfuur, langer hoeft het niet te zijn.’

‘En dan kan ik verder?’

‘Als er geen ander beletsel is, ja.’

Het bevreemdde rechercheur Petersen dat hij Rebecca Holslag nog niet zag. Hij was naar de ingang van het gebied gelopen in de hoop haar daar aan te zullen treffen. Holslag was een van de laatste aanwinsten van district Heuvelrug. In een jaar tijd had het rechercheteam twee ervaren krachten verloren. Ronald Bloem was overgeplaatst naar Zeist, en Steven Bosma had promotie gemaakt, waarna hij de overstap maakte naar het KLPD in Driebergen. Een van hun vervangers was Rebecca Holslag, een vrouw van vijfendertig jaar oud met een dochtertje van twee. Voorheen had ze in Apeldoorn bij de recherche gezeten. Ze had om overplaatsing gevraagd, omdat haar man in Veenendaal werk had gevonden.

Op zijn horloge zag hij dat het nu al drie kwartier geleden was dat hij haar belde, met het verzoek naar de Grebbeberg te komen. Hij wilde haar belasten met de coördinatie van de zoektocht naar de plek waar het slachtoffer vermoord was. Dat ze er nog niet was, zorgde voor een ongewenst uitstel. Ze werkte nu bijna een maand in Veenendaal, maar hij had niet de indruk dat ze iemand was die de kantjes ervan af liep. Misschien moest hij toch John van Keeken vragen deze taak op zich te nemen.

Petersen informeerde naar haar bij de agente die bij de dranghekken de wacht hield. Van haar kreeg hij te horen dat Holslag al gekomen was. Een kwartier geleden had ze zich gemeld. De agente had haar daarna doorgestuurd.

Opeens hoorde Bram Petersen een stem achter zich.

‘Ik heb Rebecca aan het werk gezet.’

John van Keeken was achter hem verschenen. Waar hij zo ineens vandaan kwam, wist Petersen niet, maar hij moest ergens in de buurt rondgehangen hebben. Waarschijnlijk had hij ergens staan roken. De rooklucht hing nog rond zijn assistent.

‘Zij stond op het fietspad te wachten tot jij uit die tent kwam, dus dacht ik, laat ik haar op weg helpen.’

‘Wat heb je tegen haar gezegd?’

‘Nou, wat ze moet doen!’

‘Ja, maar wat precies? Heb je eraan gedacht dat ze naar kleren moet zoeken?’

‘Natuurlijk heb ik daaraan gedacht. En ik heb gezegd dat het slachtoffer is gestorven nadat ze verscheidene keren op het hoofd is geslagen, en dat het daarbij flink gebloed moet hebben. Als ze ergens in de buurt is vermoord, moet er bloed te vinden zijn. En, voor je het vraagt, ja, ik heb eraan gedacht dat ze eerst in de buurt van het sleepspoor moet beginnen, en van daaruit in steeds groter wordende cirkels het terrein moet afzoeken. Ik heb twee agenten aangewezen die haar daarbij helpen.’

‘Oké’, zei Petersen toen.

‘Heb ik het goed gedaan?’

‘Jawel, dat is in orde.’

‘Zie je wel dat je dingen aan mij kunt overlaten! Ik ben niet een kopie van jou, maar ik heb ook een goed stel hersenen. Als je me vaker de kans gaf, zou ik een goede reputatie kunnen opbouwen. Zijn we allebei tevreden!’

Rechercheur Petersen wilde zeggen dat het een grote verbetering was dat zijn collega zich kennelijk toch wat van zijn reputatie aantrok, maar op dat moment kwam een van de agenten terug die hij erop uit had gestuurd voor het buurtonderzoek. Dat had niets opgeleverd. Niemand van de aanwezige bewoners die in of aan de rand van het gebied woonden, had iets gezien of gehoord. Bram Petersen was van plan het buurtonderzoek nog een keer te herhalen als er meer bekend was over het slachtoffer en wanneer de moord had plaatsgevonden. Toen hij dat de agent had uitgelegd, stuurde hij hem en zijn collega naar Rebecca Holslag om haar te helpen bij het terreinonderzoek.

Aan het eind van de middag werd duidelijk dat ook dat een moeizaam onderzoek was. Rebecca Holslag kwam verslag uitbrengen. Binnen een straal van een halve kilometer van de plek waar de vrouw gevonden was, had ze het terrein laten afzoeken. Er waren geen sporen aangetroffen. Geen kleding. Geen bloed. Niets.

Vanwege de gevonden keien gaf rechercheur Petersen haar daarom de opdracht het werkterrein te verleggen naar de andere kant van de Grebbeberg, dichter bij de rivier. Desnoods liet hij de hele heuvel afzoeken. Hij gaf haar nog een aantal agenten om haar te assisteren. Tegelijkertijd hield hij er rekening mee dat ze niets zouden vinden. Het was mogelijk dat de dader alle sporen van zijn daad had uitgewist. En er was nog een mogelijkheid, iets wat hij tot dusver niet waarschijnlijk had geacht.

Misschien was de conclusie voorbarig dat de vrouw in het natuurgebied vermoord was. Het begon er steeds meer op te lijken dat de moordenaar haar elders om het leven had gebracht, waarna hij het lichaam hiernaartoe bracht. Misschien hadden de bewoners van het witte huis of die van de woonboten met de moord te maken. Die mogelijkheid mocht Petersen niet uitvlakken. Het was belangrijk zekerheid te krijgen dat de moord niet op de Grebbeberg was gepleegd. Daarom besloot hij nog een laatste poging te doen.

De vrouw was met bruut geweld om het leven gebracht, met als gevolg dat haar bloed alle kanten op gespat moest hebben. Zelfs na de lichte regen van vandaag moest daar nog een spoor van zijn, dat door een goede speurhond gevonden kon worden.

Petersen pakte zijn mobieltje en zocht het nummer op van de man die hem in het verleden al vaker had bijgestaan. Herman Vonk richtte honden af. Drie jaar geleden was het een van zijn honden geweest die het lichaam vond van de scholiere Ragnhild Muller, die in de bossen bij Veenendaal was gewurgd. Vonk had ook een hond die speciaal was getraind op de geur van bloed.

‘Doe even rustig aan, man!’ riep John van Keeken. Mopperend kwam hij achter Petersen aan, de trap op naar de top van de Grebbeberg. Het was inmiddels het begin van de avond. Het team van Rebecca Holslag had tevergeefs gezocht. Maar de middag was niet zonder resultaten afgesloten, want de duikers van de Duik- en Demonteergroep hadden in de Grift twee vondsten gedaan. Op de plek waar het lichaam in het water had gelegen, hadden ze een derde kei in de sliblaag gevonden. De belangrijkste ontdekking deden ze daarna bij de Grebbesluis. Of het met de moord te maken had, liet zich nog bezien, maar rechercheur Petersen had het gevoel van wel. Het was een roze badjas waarin donkere vlekken zaten.

‘Jij wil toch het beste uitzicht hebben?’ riep rechercheur Petersen naar achteren.

‘Jawel, maar jij gaat zo snel.’

‘En dat voor iemand die oud genoeg is om je vader te zijn. Je zou eens minder kunnen gaan roken. Opschieten, want ze gaan zo beginnen!’

‘Maar hier zien we niets.’

‘Wacht maar eens af!’

Bram Petersen was al bovengekomen. Op dat moment werd hij nog omringd door het eikenbos dat de Grebbeberg bedekte. Hij ging linksaf, over een paadje dat door de varens slingerde om uit te komen bij een van de uitzichtpunten op de heuvel. Omdat hij hier vaker was geweest, kon hij het beste plekje moeiteloos vinden. Toen hij er even later aankwam, zag hij dat het uitzicht over de Blauwe Kamer uitstekend was. Over enkele ogenblikken zou gebeuren wat John van Keeken al aan het eind van de ochtend had willen zien. Nadat de duikers hun ontdekkingen hadden gedaan, had Petersen groen licht gegeven voor de voortzetting van Operatie Lisdodde. Inmiddels was alle gevonden munitie bijeengebracht op de vernietigingslocatie, om tot ontploffing te worden gebracht.

John van Keeken sloot zich lichtelijk buiten adem bij hem aan. Zijn assistent was onder de indruk van het uitzicht, dat beter was dan hij had verwacht. Er klonk geritsel op de steile helling onder hen. Daar ergens was Herman Vonk bezig met zijn hond Keffer, op zoek naar de geur van bloed. Inmiddels had Petersen grote twijfels of er iets gevonden zou worden. In de afgelopen uren was hij er meer en meer van overtuigd geraakt, dat de vrouw ergens anders was vermoord. Vooral de vondst van de badjas had hem op die gedachte gebracht. Het wekte een totaal andere indruk van de omstandigheden waarin de moord had plaatsgevonden. Bovendien waren de jutezak en de keien van tevoren verzameld. De dader had van het lichaam een pakketje gemaakt dat hij kon laten afzinken, daarna was hij hiernaartoe gekomen. Wat Petersen alleen niet begreep, was dat de dader deze plek had gekozen. Dit gedeelte van de Grift was namelijk niet de beste plek om een lichaam weg te moffelen. Nu Bram Petersen op dit uitzichtpunt stond, werd dat helemaal duidelijk.

Er waren veel meer waterplassen in dit gebied waarin moeiteloos een lichaam achtergelaten kon worden. De weg die vanaf de Grebbedijk naar de oude steenfabriek en de veerpont naar Opheusden leidde, bood genoeg mogelijkheden. En het was betrekkelijk eenvoudig een lichaam te dumpen in het water van de Grift aan de noordzijde van de Grebbesluis, in het gedeelte dat van daar door het landelijke gebied naar Veenendaal stroomde. In dit waterrijke gebied waren tal van andere mogelijkheden om je ongezien van een lijk te ontdoen. Maar dat had de moordenaar niet gedaan. Uitgerekend hier had hij besloten het lichaam te water te laten, met alle risico’s op ontdekking.

De snelste route om bij de plek te komen waar het lichaam te water was gelaten, was over het brede fietspad langs de Grebbesluis. Dus langs het witte huis en in het zicht van de drie woonboten die in de Grift aangemeerd lagen. Hij had daarbij gezien kunnen worden. Het was geen doen om een lichaam op de fiets of al lopend over het fietspad naar deze plek te brengen. Daar had je een auto voor nodig, of een soort kar. Dat maakte de onderneming nog hachelijker en het sloot de mogelijkheid uit dat de dader van de andere kant was gekomen. Het fietspad werd verderop te smal voor auto’s. Het moest in elk geval laat gebeurd zijn, diep in de nacht, toen het gebied volledig verlaten was. Hoewel, zelfs dan was het niet uit te sluiten dat een late fietser of sportvisser de dader zou betrappen.

Was hij met de auto gekomen, dan was er het probleem van het keren. Het fietspad was daarvoor te smal. Hij kon doorgereden zijn naar de woning die verderop langs hetzelfde fietspad stond, om daar te keren. De dader kon ook achteruit teruggereden zijn, maar dat viel nog meer op. Maar welke optie de dader ook koos, hij nam daarmee een groot risico. In elk geval kon hij het niet doen zonder de lichten te ontsteken, daarvoor waren de bochten in het onverlichte fietspad te verraderlijk, vooral met die steile stelling ernaast.

Het leek onvoorstelbaar, bijna absurd, dat iemand dergelijke risico’s genomen had. Toch moest er een logische verklaring zijn. Niemand nam die risico’s, tenzij hij er een goede reden voor had. Bram Petersen vroeg zich af wat de dader bezield kon hebben. Opeens dacht hij weer aan de publiciteit die Operatie Lisdodde had gekregen. Vanmiddag had hij nog geloofd dat de moordenaar daarom niet uit de buurt kwam. Misschien was het juist andersom. Misschien was het de bedoeling van de dader dat het lijk gevonden zou worden.

Rechercheur Petersen vertelde zijn assistent wat zijn vermoedens waren.

‘Dus het lijk werd niet gedumpt om te verstoppen, maar om ontdekt te worden?’

‘Dat is wat ik denk.’

‘Maar, waarom?’ vroeg Van Keeken. Het onbegrip stond op zijn gezicht te lezen. ‘Eerst vermoord je iemand. De meeste daders zullen dan willen voorkomen dat het lijk gevonden wordt. Maar jij denkt dat deze dader dat juist wel wilde?’

‘Het klinkt onlogisch, ik weet het.’

‘Zoveel moeite! Waarom zou iemand dat doen?’

‘Daar valt voorlopig naar te gissen’, zei Petersen.

Op dat ogenblik piepte zijn mobieltje. Het was adjudant Oosterling, met de mededeling dat de explosie nu snel zou komen. De militair had nauwelijks de verbinding verbroken, toen Petersen in de Blauwe Kamer een felle flits zag, gevolgd door rookontwikkeling. Een fractie van een seconde later klonk er een daverende explosie. En ineens was de lucht vol met vogels. Uit alle hoeken van dat uitgestrekte natuurgebied schoten ze omhoog, met z’n honderden en misschien wel duizenden tegelijk, zodat de lucht er zwart van zag. Ze vormden een grote wolk boven het gebied. Het duurde een paar tellen. Daarna viel de wolk uit elkaar. Een minuut later viel er een weldadige stilte over het gebied.

Toen Bram Petersen en zijn assistent even later via de trap naar beneden gingen, bracht Van Keeken het gesprek weer bij de gedachtewisseling over de moord.

‘Zou het kunnen dat de moordenaar het gedaan heeft om iemand ermee te confronteren?’ vroeg hij. ‘Misschien kent een van de bewoners van die woonarken het slachtoffer. Als we weten wie die vrouw is, kan het pijnlijk voor die bewoner uitpakken.’

Petersen knikte goedkeurend. Dat was helemaal geen verkeerde gedachte van zijn assistent.

‘Dat zullen we uitzoeken.’

Het schemerde toen rechercheur Petersen naar huis terugkeerde.

Hij zette zijn BMW op een parkeerplaats vlak bij zijn huis, en liep de laatste honderd meter. Ondertussen bedacht hij hoe weinig hij met het onderzoek was opgeschoten. Alle relevante informatie was tot nu toe door de duikers en de technische recherche aangeleverd. De belangrijkste onderzoeksvragen van dit moment waren onbeantwoord gebleven. Wie was het slachtoffer, en waar was ze vermoord? Bram Petersen was ervan overtuigd, dat als hij de antwoorden op beide vragen had, hij een heel eind op weg was om te ontdekken wie de moord had begaan. Hij had daarom vanmiddag contact gezocht met het NFI, met het verzoek zo spoedig mogelijk zekerheid te geven over de identiteit van de doodgeknuppelde vrouw.

Toen Petersen zijn woning binnenging, viel het hem op hoe stil het er was. Hij was gewend dat zijn vrouw op het geluid van de voordeur afkwam om hem te begroeten. Hij liep door naar de woonkamer, maar daar was ze niet. Ook in de keuken trof hij haar niet aan. Wel vond hij de afwas. Wat hem het meeste verbaasde, was dat het de vaat van vanmiddag was. Zijn vrouw liet die nooit staan, en er waren geen bordje en pannen van vanavond. Het was alsof ze na het middageten was vertrokken, en niet meer thuis was gekomen. Maar het was niets voor zijn vrouw om lang weg te blijven zonder een bericht achter te laten. Op de klok zag hij dat het al negen uur was.

‘Magda?’ riep hij in de hal.

Hij ging de trap op naar hun slaapkamer. Daar vond hij haar. Ze lag geheel gekleed op bed. De gordijnen waren dicht.

‘Oh, Bram ben jij het’, klonk het zwakjes nadat hij het licht had aangedaan. Ze wilde overeind komen. Haar gezicht zag bleek. Met haar hand schermde ze haar ogen af tegen het licht.

‘Blijf maar liggen, schat’, zei hij. Met een paar stappen was hij bij haar. Hij ging op de rand van het bed zitten, boog zich voorover en drukte een kus op haar voorhoofd.

‘Ik ben moe en heb hoofdpijn. Daarom ben ik gaan liggen. Hoe laat is het?’

‘Vijf over negen.’

Ze schrok. ‘Zo laat al? Ik dacht dat ik nog maar een kwartiertje lag.’

‘Geeft niet, blijf nog maar even liggen.’

Hij probeerde haar gerust te stellen zonder te laten merken hoe verontrust hij was. Ze vertelde dat ze na het middageten was gaan liggen, kort nadat hij haar gebeld had om te zeggen dat hij ’s avonds laat thuis zou komen, en nu dacht ze dat het pas een kwartiertje later was. Dan moest ze minstens acht of negen uur achtereen geslapen hebben. Dit was niet normaal, zeker niet voor zijn vrouw. Ze zei dat het al weer wat beter met haar ging. De hoofdpijn leek iets afgezakt te zijn.

Met die woorden zag hij hoe ze weer door de slaap overmand werd. Hij sloeg een deken over haar heen en verliet stilletjes de slaapkamer. Beneden liet hij water in het afwasteiltje lopen. Tegelijkertijd dacht hij aan de gezondheidsklachten van zijn vrouw. Daarover had ze na het drukke logeerweekend ook geklaagd. Veel zorgen maakte Bram Petersen zich daar toen niet om. Hij dacht dat het aan haar leeftijd lag. Hij merkte het aan zichzelf dat de jaren begonnen te tellen, al vond hij het mooi dat hij vanavond zijn assistent op de trap op de Grebbeberg te snel af was geweest. Toch had hij niet meer de tomeloze energie van een paar jaar geleden.

Met Magda was iets anders aan de hand. Misschien had ze een ziekte onder de leden. Daarom nam Bram Petersen zich voor na de afwas hun dochter Marian te bellen en haar te vragen morgen bij haar moeder te kijken. Hij zou zelf de hele dag in touw zijn. Marian werkte als sportdocente op een middelbare school in Veenendaal. In een tussenuur kon zij best even langskomen. Mochten de klachten van Magda aanhouden, dan moest ze de dokter bellen.

Hier eindigt het fragment.

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privédetective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privédetective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

“Een verhalenbundel die de liefhebber van klassieke misdaadverhalen zeker zal kunnen bekoren” - Biblion

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

“Mijn favoriete bijdrage aan deze serie” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

“Zeer aanbevolen aan fans van deze serie en liefhebbers van gesloten kamer-raadsels.” – Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | september 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Een vlot geschreven, toegankelijke detectiveroman van klassieke snit” – Biblion

“De man die zijn geweten ontlastte is zonder twijfel de sterkste bijdrage aan deze serie, niet alleen door de technisch klokgave plot, twee gesloten-kamerraadsels en de mysterieuze laatste boodschap van een dode, maar ook door de ontknoping van een subplot die vanaf het begin als een rode draad door deze serie loopt. Een onthulling die me eerlijk gezegd totaal overrompelde! (...) Dat ik blij verrast was, is enigszins een understatement. (...) Ik kan niet wachten om te zien hoe deze serie verder gaat. Warm aanbevolen!” – Beneath the Stains of Time

“Ook aan het einde van dit boek weet Anne van Doorn de lezer te verrassen.” – Vrouwenthrillers.nl ****

“Het is enorm spannend en onvoorspelbaar tot het laatste moment.” – Veronique's Boekenhoekje

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715340 | oktober 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | april 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - De laatste kans

Onder verdachte omstandigheden vindt Jacques Vermin de dood in zijn woning bij Leersum. Het weinige dat rechercheur Petersen weet, is dat Vermin een kinderloze man was die een teruggetrokken leven leidde. Officieel woonde hij in Arnhem; hij hield voor anderen angstvallig geheim dat hij ook op de Utrechtse Heuvelrug een woning had. Terwijl Petersen zich op deze zaak concentreert en steeds meer duistere kanten van Vermin ontdekt, lopen de wrijvingen tussen hem en zijn assistent Ronald Bloem verder op. Collega Inge Veenstra houdt zich tegelijkertijd bezig met een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd. Staan beide zaken met elkaar in verband?

“In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen” - Vrij Nederland, Detective en Thrillergids

“M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Een vlot vertelde en interessante politieroman met aardige vondsten (ook wat structuur betreft) en een goed uitgewerkt plot” - Biblion

M.P.O. Books | De laatste kans | 74.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715388 | december 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - Dodelijke hobby

André Lourier hoopt de kerstdagen rustig door te brengen. Hij past op de afgelegen villa van een nicht die met haar man op wintersport is. Door zijn nalatigheid wordt er ingebroken. Aanvankelijk hoopt Lourier dat de recherche de zaak oplost, voor zijn nicht terugkeert. Maar als blijkt dat de politie onder leiding van rechercheur Petersen te druk is met een onderzoek naar een drievoudige moord, moet hij een andere oplossing bedenken. Hij beseft niet dat hij zelf in groot gevaar verkeert.

M.P.O. Books | Dodelijke hobby | 26.600 woorden | 0,00 euro | 9789492715418 | december 2019
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

M.P.O. Books - De dood van Callista de Vries

Een duikteam dat in natuurgebied De Blauwe Kamer naar onontplofte munitie uit de Tweede Wereldoorlog zoekt, stuit op een lijk. De volgende dag wordt vastgesteld dat het gaat om Callista de Vries, een jonge vrouw uit de stad Utrecht. Sinds twee dagen stond zij als vermist te boek. Zij blijkt een vrouw met vele geheimen te zijn, die in de laatste dagen van haar leven tegenstrijdige uitspraken deed. Toch heeft het rechercheteam onder leiding van rechercheur Bram Petersen al spoedig een verdachte op het oog. Maar dan voltrekt zich een drama in het leven van Petersen.

“Een goed opgebouwde, spannende en boeiende detective, met veel nieuwe verwikkelingen en een verrassend en aannemelijk slot” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“De dood van Callista De Vries van M.P.O. Books heeft alle elementen van een goed misdaadverhaal in zich: een niet te voor de hand liggende verhaallijn, een interessant slachtoffer, een politieteam met een eigen verhaal, verrassende wendingen” - Isabelle Notelaers, De Leeswolf

“Marco Books blijft rustig doorschrijven over het politieteam Heuvelrug, en dat gaat hem steeds beter af” - Detective en Thrillergids

M.P.O. Books | De dood van Callista de Vries | 80.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715432 | verschijnt voorjaar 2020
Meer informatie

M.P.O. Books - Een afgesloten huis

De Utrechtse topcrimineel Fred Duijster wordt in zijn zwaarbeveiligde woning op beestachtige wijze afgemaakt. Volgens beelden van een bewakingscamera kreeg Duijster bezoek van slechts één persoon. Rechercheur Arthur van der Camp meent in hem Rafaël du Mez te herkennen, een berucht draaideurcrimineel. Maar Du Mez beweert dat hij onschuldig is, om zich vervolgens op zijn zwijgrecht te beroepen. Hij wordt geloofd door zijn zus, die een advocaat inschakelt op voorwaarde dat deze Du Mez vrijpleit. Raadsman Sjoerd Guikema heeft echter het gevoel voor een onmogelijke opgave te staan.

“Books zou best eens een van de toekomstige winnaars van De Gouden Strop kunnen zijn. Een afgesloten huis is geslaagd, goed geschreven, met snelheid en spannende momenten” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“Books heeft de gave om het genre detective naar een hoger plan te tillen. Niet alleen zit het verhaal vol plotwendingen waardoor de spanning hoogtij viert, ook weet hij zijn personages voldoende uit te diepen waardoor er een zeer levendig verhaal is ontstaan vol intrige, spanning, romantiek en zelfs humor” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Dit boek maakt de lezer nieuwsgierig naar andere delen uit de serie over de Utrechtse Heuvelrug” - Crimezone/Hebban

M.P.O. Books | Een afgesloten huis | 89.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715449 | najaar 2020
Meer informatie

M.P.O. Books - Cruise control

Op een zomeravond wordt er op recreatieterrein de Treekerpunt een homo doodgeschoten. De Amersfoortse rechercheur Gisella Markus krijgt de leiding over het onderzoek. Haar collega Niels Hanse raakt ervan overtuigd dat de dader een homohater is en dat hij opnieuw zal toeslaan. Markus zoekt de moordenaar vooral in de hoek van cruisende homo's. Zelfs als iemand een tekst achterlaat waarmee hij lucht geeft aan zijn homohaat, blijft ze hetzelfde spoor volgen. Haar onderzoek komt echter geen stap verder. Dan, exact zes weken na de eerste moord, wordt er weer een homo doodgeschoten...

“Goed opgebouwde spanning, verrassend en onverwacht middenstuk, confronterend einde. Prima!” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“Het is een geweldig mooi boek om te lezen, echt kippenvel momenten. Ik raad dit boek iedereen aan” - Lydia Buist, thrillerlezers.blogspot

“De gevoelens van Gisella, met name rondom haar man Ferdinand, zijn zeer realistisch beschreven” - Perfecte Buren Leesclub

M.P.O. Books | Cruise control | 134.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715456 | verschijnt voorjaar 2021
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privédetective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715470 | verschijnt maart 2020
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 5,00 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

“Een verhalenbundel die de liefhebber van klassieke misdaadverhalen zeker zal kunnen bekoren” - Biblion

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

“Een vlot geschreven, toegankelijke detectiveroman van klassieke snit.” – Biblion

“De man die zijn geweten ontlastte is zonder twijfel de sterkste bijdrage aan deze serie, niet alleen door de technisch klokgave plot, twee gesloten-kamerraadsels en de mysterieuze laatste boodschap van een dode, maar ook door de ontknoping van een subplot die vanaf het begin als een rode draad door deze serie loopt. Een onthulling die me eerlijk gezegd totaal overrompelde! (...) Dat ik blij verrast was, is enigszins een understatement. (...) Ik kan niet wachten om te zien hoe deze serie verder gaat. Warm aanbevolen!” – Beneath the Stains of Time

“Ook aan het einde van dit boek weet Anne van Doorn de lezer te verrassen.” – Vrouwenthrillers.nl ****

“Het is enorm spannend en onvoorspelbaar tot het laatste moment.” – Veronique's Boekenhoekje

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.500 woorden | 17,95 euro | 9789492715333 | verschijnt najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2018
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017 | Paperback is UITVERKOCHT
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715463 | verschijnt maart 2020
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

Voorproefje van De bloedzuiger

Proloog

Moord vindt overal plaats. In de grote steden vanzelfsprekend. Op een dinsdag in april werd een oudere alleenstaande vrouw in haar woning aan de Cornelis Aarnoutsstraat in Amsterdam-Zuidoost door drie gemaskerde mannen overrompeld. De drie – vermoedelijk van Marokkaanse afkomst – doorzochten haar huis op zoek naar kostbaarheden, terwijl zij onder bedreiging van een stiletto in een hoek werd gedreven. De leider van het drietal vond in een bijoudoosje op het dressoir de gouden ring. Een erfstuk. Het was haar enige aandenken aan haar grootmoeder van moeders zijde.

Dit werd haar te gortig. Moest zij zich laten koeioneren door een stel buitenlandse jongens? Terwijl zij zich verzette, voelde zij ineens een scherpe pijn in haar buik. Haar bedreiger had de stiletto diep in haar gedreven en teruggetrokken. Bloed gutste uit de wond. Weerloos zakte de vrouw in een warme plas bloed ineen.

Vijf dagen later werd er een lijk, verpakt in zwart vijverfolie, uit de haven van Rotterdam opgevist. Een ernstig verminkt lijk, want de dader van deze moord had het gezicht aan reepjes gesneden om identificatie te bemoeilijken. Volgens de politie was het een typisch geval van een criminele afrekening. Het slachtoffer bleek een Joegoslaaf met een uiterst slechte reputatie, wiens dood door de nabestaanden stilzwijgend werd toegejuicht.

Moord vindt ook plaats op al die plekken die niet onmiddellijk met geweld en criminaliteit geassocieerd worden. Het platteland bijvoorbeeld. Terwijl vroeger de hardere misdaad voornamelijk beperkt bleef tot de grote steden, heeft, met de grotere mobiliteit van de mens, ook het probleem zich als een olievlek naar andere delen van het land verspreid. Immers, een moordenaar kan de ene dag in Amsterdam toeslaan, om twaalf uur, en twee uur later in het zuiden van het land. De andere dag slaat hij zijn slag in een Gronings dorp. Moordenaars reizen en kunnen verhuizen, net als alle andere mensen. Daarom is moord nergens buiten de deur te houden. Desondanks is het in de dunbevolkte gebieden van het land nog geen gemeengoed en daarom des te schokkender voor de plaatselijke bevolking. Zoals de moord op een gezin in het Zeeuwse Heinkenszand.

Het was een gezin dat voor de buitenwereld een doorsneefamilie leek te zijn, tot de vader in de nacht van 24 op 25 september zijn hakbijl nam en het leven van zijn vrouw en twee kinderen ontnam, waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. De praatjes kwamen daarna op gang. De vrouw zou haar man met een ander bedrogen hebben. De kinderen waren lastig, ze konden je het bloed onder de nagels vandaan halen. De daad was gepleegd uit wanhoop. De vader was bang geweest om zijn kinderen, van wie hij zielsveel hield, kwijt te raken. Anderen beweerden daarentegen dat de man een dronkaard was, dat hij geestelijk labiel zou zijn geweest.

Maar moord vindt ook plaats in de bossen tussen Veenendaal en Amerongen, in het hart van politiedistrict Heuvelrug. Daar, in die eindeloze productiebossen die doorklieft worden door een fijn maaswerk van wandel- en fietspaden, werd op een avond in februari het stoffelijke overschot van een meisje aangetroffen.

Wie had zich aan haar vergrepen?

Dinsdag 19 februari

Het felgekleurde plastic van het zakje ritselde zenuwachtig in de handen van districtschef Griesink voordat hij enkele van de borrelnootjes eruit schudde en over zijn dikke onderlip in de mond deponeerde. Met korte, krachtige bewegingen en luid geknars begonnen zijn kaken te malen. Zijn onderkin trilde onafgebroken bij de inspanning terwijl zijn ogen gefixeerd waren op de rook die opsteeg van de sigaar op de asbak op zijn bureau.

Aan de andere kant van dat bureau keek Bram Petersen zijn meerdere belangstellend aan. Als chef van de rechercheafdeling van politiedistrict Heuvelrug had hij geluisterd naar het verhaal dat Griesink tot nu toe had afgestoken. Hij had de spanning en de overduidelijke aarzeling opgemerkt waarmee de boodschap was gekomen. Maar de boodschap verklaarde de weifelende houding van de districtschef niet. Ze was op zichzelf niet opzienbarend waardoor Petersen wist dat er meer achter zat dan de ander beweerde. Geduldig wachtte hij op wat er nog moest komen en waarvoor de ander nu moed verzamelde. Het had te maken met de komst van een nieuwe medewerker.

Na het vertrek van een van de collega’s, die overgestapt was naar een andere functie, was er een vacature op de rechercheafdeling ontstaan. Theo Griesink had naar een geschikte opvolger gezocht, maar die zoektocht was lange tijd zonder resultaat gebleven. Er was een bureau vrijgekomen in het kantoortje waarin Natasja Schuurman zat en die werkplek moest benut worden. Zojuist had Griesink de komst van haar nieuwe collega aangekondigd.

‘Morgen om één uur komt hij enkele uren langs om kennis te maken’, had hij verteld, waarna hij ongeduldig aan de sigaar had getrokken.

Eindelijk was dus de vacature vervuld en daarom had Petersen enthousiasme verwacht, waar hij terughoudendheid aantrof. De nieuweling heette John van Keeken en kwam uit Zeeland. Voorheen had hij gezeten bij district Oosterscheldebekken, dat zetelde in Borssele. Daar had hij overplaatsing aangevraagd en zo was hij in Veenendaal terechtgekomen om district Heuvelrug te versterken. Griesink vertelde dat Van Keeken achtentwintig jaar oud was en dat hij een aantal jaren met succes in het korps van Zeeland had meegedraaid. Niets leek een vruchtbare samenwerking in de weg te staan. Eindelijk kwam de recherche van district Heuvelrug weer op volle sterkte.

Van Keeken had zich al een paar weken geleden in Veenendaal gevestigd, nadat er voor hem een geschikte woning was gevonden. Hij begon zich te settelen. Griesink had hem opgezocht in zijn flat. De nieuwkomer, zo had hij Petersen zojuist verteld, had een vriendelijke indruk op hem gemaakt.

Maar, waarom was er dan die aarzeling?

Nadat hij de pulp doorgeslikt had, greep de districtschef naar zijn sigaar en inhaleerde de rook met een verbeten gezicht. Hij ademde uit. De toch al benauwde atmosfeer in het kantoortje werd er niet beter op. Daarna keek hij naar rechercheur Petersen die hem onafgebroken had aangekeken.

‘Er is meer wat je moet weten, Bram’, gaf hij toe.

‘Dat begreep ik al. Is hij vrijwillig overgeplaatst?’

De districtschef schudde haastig zijn hoofd waarbij de onderkin als een dikke flap heen en weer bewoog. Hij legde de sigaar terug. Met een zucht steunde hij op het bureaublad dat wel onder zijn enorme gewicht kraakte, maar nooit bezweek.

‘Ik had het je al veel eerder moeten vertellen. Maar ik zag er tegenop. Ik wist ook niet hoe ik het je moest mededelen. De verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust...’

Bram Petersen viel hem in de rede.

‘Waarom werd hij overgeplaatst?’

‘Hij heeft een berisping gehad.’

‘Daarvoor word je niet overgeplaatst. Wat was de reden?’

Weer zag Petersen de aarzeling.

‘Hij heeft zich herhaaldelijk handtastelijk gedragen tegenover vrouwelijke collega’s.’

‘Voor alle duidelijkheid,’ sprak Petersen met een scherpe blik op zijn meerdere, ‘hij heeft een of meer vrouwelijke collega’s lastiggevallen, aangerand?’

De districtschef knikte kort. Hij zonk wat weg in zijn stoel. Rechercheur Petersen vroeg zich af wat er door Theo Griesink heen ging, of er nog meer informatie was die de ander voor hem achterhield, feiten die te schokkend waren om mede te delen.

‘Waarom is hij dan niet ontslagen?’

‘Dat lag lastig. Hij is een neefje van John ten Bruggencate, de districtschef in Borssele. Ontslag zou tot negatieve publiciteit leiden. John van Keeken is naar zijn oom vernoemd.’

‘En jij besluit zo’n persoon met Natasja op één kamer te plaatsen’, zei hij. ‘Dit is ongelofelijk. Dit is de kat op het spek binden!’

‘Ik weet het’, verzuchtte Griesink met neergeslagen blik.

‘Dit is wachten op problemen.’

‘Ik denk dat Natasja hem heel goed de baas kan. Ze is ook hoger in rang dan hij.’

‘Maar dan hoef je hem niet met haar in één ruimte te plaatsen. Je kunt hem op dezelfde kamer plaatsen als Steven Bosma.’

De districtschef schudde zijn hoofd.

‘Er is een werkplek in haar kamer vrijgekomen. Dat hij daar komt te zitten, is een tijdelijke maatregel tot het nieuwe districtsbureau opgeleverd wordt.’ Hij maakte met beide armen een wijds gebaar alsof hij het al voor zich zag. ‘Er komen dan grotere werkruimten waar zes of meer werkplekken zullen zijn. We moeten af van die benauwde kantoortjes waar jullie nu met z’n tweeën zitten. Open ruimte, veel glas, openheid.’

Dat moet hij nodig zeggen, dacht Petersen. De atmosfeer in dit kantoortje was zo dik dat je haar in plakjes kon snijden. Het vertrek werd te weinig gelucht en de verwarming stond hier op z’n hardst te loeien. Willekeurig welk jaargetijde was de hitte hier ondraaglijk.

‘Maar zelfs dan hoef je hem niet op de kamer van Natasja te plaatsen.’

‘Goed, daar heb je gelijk in, Bram. Maar ik wil hem op de proef stellen. Ik heb hem gisteren gesproken en daarbij duidelijk gemaakt dat als hij één keer in opspraak komt omdat hij een collega heeft lastiggevallen, hij eruit ligt. Ik denk dat die boodschap glashelder is overgekomen. Blijft hij desondanks toch lastig, dan wordt er zonder pardon een ontslagprocedure in gang gezet.’

‘Ik zal niet accepteren dat hij collega’s lastigvalt’, verzekerde Bram Petersen hem. Hij was er niet gerust op.

Er verstreek een tiental seconden in gespannen stilte waarna de districtschef op zijn horloge keek. Het was bijna vijf uur.

‘Ik ga zo naar huis. Nogmaals, morgen na de lunch komt Van Keeken. Ik zal hem hier ontvangen en ik wil dat je erbij bent, Bram. Zodra je hem aan de collega’s hebt voorgesteld, zal hij vanaf overmorgen, donderdag, volledig meedraaien. Ik wil dat je hem dan hier op het bureau houdt, zodat we hem kunnen monitoren. Hij mag onder geen beding op pad gestuurd worden, want dan er is er geen zicht op wat er gebeurt.’

‘Weet Natasja hier al van?’

Weer aarzelde Griesink. De ontwijkende blik was veelzeggend.

‘Je wilt dus dat ik dat doe.’

‘Is ze al naar huis?’

Bram Petersen knikte.

‘Vertel het haar dan morgen’, sprak de districtschef, die opstond. Hij keek naar de sigaar op het randje van de asbak. Opnieuw nam hij hem tussen zijn worsten van vingers. ‘Maar geen woord over de reden van overplaatsing, Bram. Ik wil dat Van Keeken hier met een schone lei begint. Dat heb ik hem beloofd!’

-

Voordat hij daadwerkelijk zijn kantoortje verliet, zakte Theo Griesink in zijn bureaustoel achterover. Zenuwachtig nam hij een trekje van het stompje sigaar. De reactie van de Veenendaalse recherchechef was heftiger geweest dan hij had ingeschat. Maar hij kon die woede begrijpen want het zat hem ook niet lekker. Meer dan ooit begon hij eraan te twijfelen of hij er goed aan deed John van Keeken naar Veenendaal gehaald te hebben.

Hij zag het verweerde gezicht van Bram Petersen in gedachten voor zich. De harde blik in die staalgrijze ogen ontging bijna niets. Dat gevoel gaf de rechercheur hem in elk geval. Griesink wist zeker dat de ander precies wist wat er in hem omging. Jaren van ervaring met lichaamstaal van getuigen en verdachten hadden hierin geresulteerd. Dat bijna kale hoofd van hem bleef onder alle omstandigheden koel. Griesink kon hem niets op de mouw spelden en daarom had hij zich genoodzaakt gevoeld meer te vertellen dan hij had gewild.

Maar dat was nog niet de helft van het verhaal.

Woensdag 20 februari

Op de hurken gezeten keek Selyan Ifrek in zijn agenda. Na de lunchpauze hadden ze Duits en hij had zijn huiswerk nog niet af. Hij had moeite met de naamvallen zodat hij elke keer tegen de thuisopdrachten aan hikte. Waar klasgenoten in een halfuur mee klaar waren, daar deed hij twee uur over. Hoewel Selyan ooms in Duitsland had wonen, had hij daar niets aan, want ze spraken de taal zelf amper. Als hij ze zag, werd er altijd gesproken in het Amazigh-dialect van het dorp in het Rifgebergte, waar zijn grootvader was opgegroeid. Ook met die taal had hij moeite, net als met de andere talen waarin hij les kreeg: Frans en Nederlands, hoewel hij met de laatste vorderingen boekte. Selyan had vooral zo’n hekel aan Duits omdat de docent hem altijd opzettelijk zinnen liet oplezen. Hij wist wat een kwelling dat voor Selyan was. De jonge Marokkaan stotterde hopeloos.

Sinds afgelopen zomer woonde Selyan in Overberg, een gehucht even ten westen van Veenendaal. Het was daar zo anders dan in de Bijlmer, waar hij was opgegroeid met zijn ouders en Yasul, zijn oudere broer. Wat hem vooral uit die tijd in de Bijlmer bijbleef, waren de grove mishandelingen door zijn familieleden. Als Yasul hem onder het toeziend oog van zijn vader sloeg, nam hij zich voor om geen krimp te geven. Pas als het voorbij was en hij alleen was, liet hij de tranen de vrije loop gaan.

De arrestatie van zijn broer had veranderingen op gang gebracht. Yasul was gepakt bij een inbraak en, omdat hij minderjarig was, had de politie zich met het gezin bemoeid. Daarbij was de schrijnende situatie van Selyan duidelijk geworden en besloot men hem onder toezicht van de Raad voor de Kinderbescherming te brengen. Die concludeerde dat het beter was om hem uit huis te plaatsen. Zo was Selyan uiteindelijk in Overberg terechtgekomen bij een autochtoon Nederlands gezin en was hij ingeschreven op het Vondelcollege in Veenendaal waar iedereen elkaar kende maar niemand hem.

De weinige vakken die hem op zijn nieuwe school aanspraken, waren biologie en aardrijkskunde. Op het laatste rapport had hij voor beide een acht gehad. Met name biologie vond hij prachtig. Elke week genoot Selyan van de lessen over het dierenrijk, de anatomie van verschillende diersoorten en de stofwisselingsprocessen.

Vandaag had de klas een practicum gehad waarbij ze varkensogen hadden ontleed. Zijn aanvankelijke afkeer van het dier, dat volgens de traditie waarmee hij was opgegroeid onrein was, was omgeslagen in fascinatie voor de bijzondere constructie van het oog. Laagje na laagje had hij van de oogbal gepeuterd. Hij was er zo door in beslag genomen geweest, dat hij pas op het laatste moment het gelach had gehoord.

Ingrid, een meisje dat er openlijk voor uitkwam lesbisch te zijn, was midden in het lokaal flauwgevallen. Daarbij was ze door bijna alle jongens uit de klas uitgejoeld. Ook Sjoerd en Lex, van het groepje waarbij Selyan aansluiting probeerde te zoeken, hadden luid gelachen. Selyan Ifrek had het met haar te doen. Net als hij was Ingrid iemand die buiten de groep viel, waardoor hij tot op zekere hoogte met haar kon meevoelen. Zij en de twee vriendinnen van Ragnhild waren de enigen in de klas die vrijwel nooit mee lachten als iemand het mikpunt van spotternij werd.

De biologiedocent had de lachers aan de kant geschoven om Ingrid te helpen. Daarna had hij zijn assistent om een glas water gevraagd, terwijl zij begon bij te komen. Voor haar was het een vernederende ervaring die haar de rest van de dag zou achtervolgen. Selyan had het gemerkt aan de reactie van Ragnhild toen zij haar vriendinnen Manon en Claudia aan het eind van de les had aangestoten en zei: ‘Schrijven jullie dit ook in jullie dagboek?’ Ragnhild had gegiecheld. Dat was veelbetekenend omdat ze het nooit kon laten iemand dit soort beschamende ervaringen onder de neus te wrijven. Selyan kon daarover uit ervaring meepraten.

Over zijn agenda heen zag Selyan klasgenoten op het schoolplein. Hij voelde hun steelse blikken alsof hij degene was die was flauwgevallen. Als hij opkeek, zag hij hun grijnzende gezichten. Soms ving hij een paar woorden op van de gefluisterde gesprekken. Ze voerden iets in hun schild en dat voorspelde niet veel goeds. Selyan vroeg zich af wat het kon zijn. Zijn schooltas had hij bij zich. Dit keer hadden ze die dus niet op het dak van de fietsenstalling gegooid, zoals vorige week. Soms verdacht hij Ragnhild ervan anderen tegen hem op te hitsen.

Rechts zag hij haar met haar onafscheidelijke vriendinnen Manon en Claudia. Als je de één zag, konden de andere twee nooit ver weg zijn. Ragnhild was een blond meisje met lang, los haar en zo opgemaakt en gekleed dat ze ouder leek dan vijftien jaar, haar echte leeftijd. Ze was vrijpostig, waardoor ze een natuurlijk overwicht had op haar twee vriendinnen. Nu fluisterde ze iets waarna ze alledrie schuin in zijn richting gluurden. Ragnhilds ogen glunderden. De gezichten van haar vriendinnen toonden verbazing. Selyan warmde zich aan de gedachte dat die twee vaak niet meededen met het leedvermaak van hun vriendin.

Hij durfde haast niet naar Manon te kijken. Sinds hij in haar ogen medeleven had gezien, was hij op haar verliefd geworden. Misschien was dat medeleven er alleen omdat ze een meisje was dat zich het leed in de wereld aantrok. Bij een spreekbeurt had ze verteld dat ze niet tegen dierenleed kon. Daarom was ze al jaren lid van Greenpeace en het Wereld Natuur Fonds. Ze deed een krantenwijk. Een deel van dat geld gaf ze aan deze goede doelen.

Selyan was bang dat anderen erachter kwamen wat hij voor zijn klasgenote voelde. Ze zouden de gelegenheid aangrijpen om hem belachelijk te maken. Het leek hem onmogelijk dat het met haar iets zou worden. Hij was bang voor de afwijzing, ook al dacht hij al weken na over hoe hij haar zou benaderen. Maar elke keer was hij bang dat hij volkomen zou dichtslaan als puntje bij paaltje kwam, wat tot grote hilariteit kon leiden. Met de negatieve gedachte dat ze toch niet bij elkaar pasten, probeerde Selyan dan de verliefdheid te sussen. Nee, ze hoorden niet bij elkaar, dus waarom zou hij het proberen?

Twee weken geleden had hij in een briefje zijn gevoelens voor haar onder woorden gebracht. Twee weken lang ging hij iedere dag naar school met het papiertje in zijn broekzak. Al die tijd had hij gehoopt op een kans om het haar te geven. Inmiddels was het papiertje verworden tot een vodje. Hij had zelfs niet gedurfd haar met Valentijnsdag een anoniem kaartje te sturen, uit angst dat anderen het zouden zien en zijn handschrift herkennen. Misschien moest hij het briefje via een ander aan haar geven. Of misschien moest hij zijn gevoelens voor zich houden. Hij voelde zich wanhopig.

Soms fantaseerde hij dat ze heimelijk net zo verliefd op hem was als hij op haar. Dan probeerde hij haar in gedachten voor zich te zien, met haar korte, vlasachtige haar, haar mollige figuur, de trui met Greenpeace-logo, en de ernstige blik in haar groene ogen. Ze was niet zo’n druk meisje als Ragnhild of Claudia. Selyan droomde over Manon, zowel overdag als ‘s nachts. Het was voor hem onbegrijpelijk dat ze bevriend kon zijn met Ragnhild. Hij wist dat hun vriendschap al lang geleden was begonnen. Ook Claudia, met haar lange, donkere haren en broodmagere lichaam, hoorde er al jaren bij.

Selyan keek de andere kant op. Iets meer naar voren stonden vier jongens die hem altijd lastigvielen. Zij waren het die hij ervan verdacht vorige week zijn schooltas afgepakt te hebben. Een andere keer hadden ze op het eind van de schooldag zijn fiets op een andere plek in het rek gezet, zodat hij een tijd had moeten zoeken.

Wat voerden ze nu in hun schild?

Een van hen, Martijn van Noort, kwam met de handen in de zakken op hem toe geslenterd. Hij was de brutaalste van de klas. Je kon aan zijn gedrag zien dat hij zich een hele macho voelde. Altijd als er wat gebeurde, was hij haantje de voorste. In plaats van op te letten deed hij niets anders dan lessen verzieken in een poging de lachers op zijn hand te krijgen. Als geen ander wist hij de grenzen van het toelaatbare ongestraft te overschrijden. Nog geen minuut geleden had Selyan hem met Ragnhild zien praten. Was dat de reden voor het leedvermaak bij Ragnhild?

‘Hé Selyan’, zei Martijn op luide toon zodat zijn drie vrienden hem ook konden horen. Ze schuifelden achter zijn rug mee. ‘Kauwgompje?’

Martijn stak hem een pakje kauwgom toe, maar Selyan maakte een afwerend gebaar. Hij keek op naar een puistig gezicht met piercings door wenkbrauwen, neus en lip. Het gezicht was onophoudelijk in beweging, omdat de kaken op en neer, en heen en weer bewogen. De geur van fruitgum hing om hem heen. Martijn keek op hem neer. De anderen kwamen er in een halve kring omheen staan. Ook Sjoerd en Lex die zich tot nu toe niet met hem hadden bemoeid tijdens deze pauze, sloten zich bij het groepje aan.

‘Niet? Oh, natuurlijk, je hebt je brood al gegeten.’

Achter hem klonk de hinnikende lach van een klasgenoot.

‘Was het lekker?’

‘Ik heb,’ begon Selyan aarzelend, want hij wist wat er nu ging komen, ‘ne-ne-niet ge-ge-gegeten.’ Dit kwam hem altijd te staan op het gebruikelijke smaadvolle gelach. Wat haatte hij hen daarom! Had hij maar het lef van zijn broer Yasul. Die zou Martijn recht voor z’n raap gezegd hebben: ‘Ik maak je dood!’ Maar als Selyan het zou proberen, werd het: ‘Ik me-me-maak je de-de-dood!’ en iedereen zou in lachen uitbarsten. Hij zweeg.

Toch klonk de spotlach dit keer uit de monden van zijn klasgenoten, uitgezonderd Martijn. Die bleef zich joviaal opstellen en juist dát was verdacht.

‘Oh, ik weet het niet hoor. Moet je niks eten? Of heb je geen eten meegekregen?’

‘Be-be-brood.’

‘Toch wel?’ reageerde Martijn met geveinsde verbazing. ‘Vind je brood niet lekker dan?’

Selyan schudde zijn hoofd.

‘Ik weet het niet, hoor, maar misschien eet je liever rijst of zo. Dat eten ze toch altijd waar jij vandaan komt? Wat heb je dan altijd op brood? Chocoladepasta?’

Al stotterend kwam het antwoord. Selyan had aardbeienjam op brood.

‘Aambeienjam?’ Er klonk wat gelach. ‘Oh, je bedoelt aardbeienjam, lekker man! Kan ik dan een boterham van je hebben?’ De vrienden van Martijn brulden het nu uit van het lachen. ‘Ik rammel van de honger, weet je. Hé, laat je broodtrommeltje eens zien.’

Dat was Selyan niet van plan. De vraag was zo genant omdat hij niet gegeten had. Zijn eten zat in een veel te klein plastic doosje van Tupperware. Vier boterhammen waren door zijn pleegmoeder erin geperst. Na een halve schooldag zagen ze er klef uit, doordat alle jam erdoorheen gelekt was. Als hij zijn broodtrommeltje liet zien, wist Selyan precies wat de reacties zouden zijn: ‘Hè bah, wat ranzig!’ Juist dat hoopte hij te voorkomen. Gauw deed hij de agenda in zijn schooltas en trok hem met de rits dicht.

‘Nou ja, dan niet’, zei Martijn. Op hetzelfde moment klonk de schoolbel. ‘Dan zal ik bij een ander om een boterham bietsen.’

‘Wat hebben we nu?’ vroeg een van de omstanders.

‘Duits!’ riep een ander.

Martijn draaide Selyan de rug toe.

‘Duits zuigt enorm’, vond hij.

Dat was dan ook het enige wat Selyan met hem eens was.

-

De korsten waren allang weg. De littekens op het voorhoofd waren de enige aanwijzingen van wat zich in Zeeland had afgespeeld en waarover gezwegen moest worden. Vanachter zijn bureau keek districtschef Griesink eerst naar John van Keeken en daarna naar de man die links van de nieuwkomer zat. Petersen wierp een afkeurende blik opzij. Nu hij de twee bij elkaar zag, stond Theo Griesink achter zijn besluit om de chef van de recherche niet alles te vertellen. Er zou een onwerkbare situatie ontstaan. Gemakkelijk was het al niet, en dat kwam niet alleen door dat kleine beetje dat hij over de Zeeuw had losgelaten.

Het was de houding. John van Keeken zat onderuit gezakt op de stoel waarop Petersen achttien uur eerder had gezeten. Het linkerbeen rustte op de rechterknie. Zijn armen lagen gekruist over zijn borst, terwijl hij met een nonchalante blik naar de districtschef keek. Griesink had hem zojuist voor de tweede maal ingepeperd dat ze er niet klakkeloos van uitgingen dat hij zich hield aan de belofte van beterschap, en dat hij daarom ernstig rekening moest houden met de gevolgen als hij zijn boekje te buiten ging.

Dit maakte kennelijk geen indruk op Van Keeken. Hij trok een stoïcijns gezicht, alsof hij het voor de honderdste maal had gehoord. Het gleed net zo makkelijk van hem af als water van een vette bakplaat. Het enige wat aan deze houding nog ontbrak, was het kauwen op de kauwgom die ongetwijfeld in de zak van zijn zwarte spijkerbroek zat.

Griesink zat met de nieuwe collega in zijn maag. De borrelnootjes die van gisteren waren overgebleven, negeerde hij volkomen. Eerst had hij nog het vertrouwen gehad dat herhaling van het ongewenste gedrag niet zou plaatsvinden. Dat gevoel vloeide nu snel weg. De aanblik was ontmoedigend.

Voor het eerst nam John van Keeken het woord.

‘Jullie hebben zeker aan iedereen verteld waarom ik overgeplaatst ben’, sprak hij met een verveeld gezicht en een licht Zeeuws accent. Hij peuterde een steentje uit zijn schoenzool en gooide het in de prullenbak. Daarna kruiste hij de armen weer.

‘Dat hebben we niet gedaan’, zei de districtschef teleurgesteld. Van Keeken vertrouwde hem óók niet.

‘Niet?’

‘Zoals we hadden afgesproken. Alleen Bram en ik zijn ermee bekend. Maar als ik de noodzaak ertoe zie, zal ik het de anderen vertellen. Laat dat een laatste waarschuwing zijn.’

Hij bekrachtigde zijn woorden met een vuistslag op het bureau. Het was tevens het teken dat hun kleine vergadering ten einde was. Uit een lade van zijn bureau nam hij het kistje met sigaren en sloeg het deksel open met de bedoeling er één op te steken. Op dat moment strekte Van Keeken zijn hand uit in de veronderstelling dat het hem ook werd aangeboden. Griesink wuifde de hand weg. Met een veelzeggende klap liet hij het deksel dichtvallen.

Wil je weten wanneer dit boek en andere uitgaven van E-Pulp Publishers verschijnen, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief op e-pulp.nl en ontvang ook nog eens een gratis e-book!

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door: 

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer. 

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op: 

www.e-pulp.nl