Cruise control

M.P.O. BOOKS

Dit verhaal is verzonnen. Overeenkomsten tussen personages en bestaande personen berusten op louter toeval. Decor en thematiek van dit verhaal maken het gebruik van enig onverbloemd taalgebruik onvermijdelijk.

Cruise control is een uitgave van

uitgeverij E-Pulp Publishers

© 2021 M.P.O. Books & E-Pulp Publishers

Omslagontwerp & lay-out: Jan van den Boogaart

Omslagbeeld: M.P.O. Books

ISBN: 978-94-92715-45-6 (e-book)

ISBN: 978-90-86060-42-9 (paperback)

NUR 332

www.e-pulp.nl

www.mpobooks.nl

Dit e-book is uitsluitend bestemd voor jou. Dit e-book mag niet opnieuw worden verkocht of weggegeven aan anderen. Als je dit boek zou willen delen met een ander persoon, koop dan alsjeblieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest zonder het gekocht te hebben, of als het niet uitsluitend is gekocht voor jou persoonlijk, ga dan naar een erkende webwinkel en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Van dezelfde auteur

Bij verstek veroordeeld

De bloedzuiger

Gedragen haat

De blikvanger

De laatste kans

Dodelijke hobby

De dood van Callista de Vries

Een afgesloten huis

Cruise control

Schrijven is... Een afgesloten huis

Meer informatie op mpobooks.nl.

FASE I

Donderdag 28 juli tot en met donderdag 25 augustus

Donderdag 28 juli

In de eerste ogenblikken was het alsof zijn voeten aan de bosgrond waren vastgenageld. Hij had reden genoeg om zich te haasten, weg van deze plek waar hij nooit door iemand van zijn werk of door een bekende gezien zou willen worden of anders zou het gedaan zijn met het leven dat hij leidde. Hij had daarom beter nooit kunnen komen. Niemand hoefde het echter te weten als hij maakte dat hij wegkwam. Hij had zich al omgedraaid, klaar om een sprintje te trekken. Toch bleef hij nog een ogenblik besluiteloos staan. Hij luisterde.

De natuur zweeg alsof zij besefte dat er iets afschuwelijks onder haar bomen had plaatsgevonden. Alleen het geruis van de N227 was te horen, auto’s die voortraasden alsof er zojuist niet iets was gebeurd wat binnenkort alle kranten zou halen. Hoe ver was de provinciale weg vanaf hier? Niet meer dan een paar honderd meter. Toch klonk het autoverkeer alsof de weg kilometers verwijderd was. Misschien was zijn gehoor tijdelijk verdoofd door de knal, of het was een nawerking van het spul dat hij gesnoven had.

Wat hij vooral hoorde was het snelle gebonk van zijn hart. Ieder moment verwachtte hij dat er iemand tevoorschijn zou komen, aangetrokken door wat er gebeurd was, waarna er alarm geslagen zou worden. Was er dan niemand meer? De man die bij hem was geweest, had hij al eerder horen vertrekken, maar die vent moest de knal toch gehoord hebben? Hoeveel tijd was er inmiddels verstreken? Een paar minuten waarschijnlijk, al voelde het alsof het seconden waren. Toch was nog niemand op het geluid afgekomen. Hij haalde diep adem. Omdat het windstil was, hing de kruitlucht nog zwaar onder de boomkronen.

Hij stond aan de rand van het veld met manshoge varens, ingesloten door het dennenbos. Hoog boven hem was nog een reepje avondlucht te zien. Zover hij door alle stammen en het groen kon zien, was er niemand in zijn buurt, zodat hij nog steeds ongezien kon wegkomen. Er was echter een gedachte die hem daarvan weerhield, iets waardoor hij meende dat hij op onderzoek uit moest gaan.

Na het schot was er de kreet en vervolgens de stilte waardoor het wel een voltreffer moest zijn. Er was geen gehijg meer, er kwam geen schreeuw om hulp. Als het goed was, was de wereld voorgoed verlost van een echte smeerlap, een idioot die een gevaar voor anderen vormde. Maar stel dat het niet zo was, stel dat hij alleen buiten bewustzijn was en hij later de politie zou inlichten over wie hij in het bos had gezien? Hij besefte dat zijn familie het zou verafschuwen en met onbegrip zou reageren als bekend werd wat hij gedaan had, maar de drang om het te doen was sterker geweest. De gevolgen zouden desastreus zijn. Toch had hij er geen spijt van. Wat moest gebeuren, moest gebeuren. Hij wou alleen dat hij in de positie was dit in de publiciteit te brengen, en hij zou eindelijk in het middelpunt van de belangstelling staan.

Omdat er nog niemand was verschenen, nam hij een besluit. Hij moest het risico maar nemen, hij moest zekerheid hebben. Hij stapte naar voren, duwde bladeren opzij en verdween tussen de varens die hem meteen omhulden alsof hij een tropisch woud was binnengestapt. Bewegen ging moeizaam. Zijn kleding plakte aan zijn huid, die glom van het zweet. Het was al zo’n broeierige avond, maar door wat hij gedaan had, leek het alsof zijn hele lichaam in brand stond.

Terwijl hij met de linkerhand zich een weg baande, trok hij met de rechter de rits van zijn heuptasje open en greep zijn pistool. Met het wapen in de hand ging hij behoedzaam voort waarbij hij er vooral voor zorgde dat hij geen geluid veroorzaakte. Voortdurend gluurde hij door het groen. Hij was slechts een paar meter van de plek waar de ander zich moest bevinden, maar nog altijd onttrokken de varens die vuilak aan het zicht. Hij ging verder tot hij een ander pad zag dat eruit zag als een zandbak. Het verbaasde hem dat hij nog niets had gevonden. Misschien was de ander niet dood en hield hij zich schuil. Hij probeerde zich voor de geest te halen waar de ander had gestaan voor hij door het schot achterover tuimelde en uit het zicht verdween. Het moest vlakbij zijn.

Plotseling hoorde hij gekraak. Hoewel het gedempt had geklonken, wist hij dat iemand op een takje was gestapt. Hij schrok zo dat hij erger begon te zweten. Onmiddellijk hurkte hij neer en trok zich tussen de varens terug. Hij was zo gefixeerd op het vinden van het lijk dat hij niet meer op de geluiden van het bos had gelet, waardoor hij niet wist uit welke richting het geklonken had. Maar er was geen twijfel mogelijk. Er was iemand in de buurt. Misschien was die smeerlap inderdaad niet op slag dood, al was hij wel geraakt. De kreet die hij na het schot slaakte was niet van verrassing, maar van pijn.

Hij ving nog een geluid op, zachter dan eerst, maar wel dichterbij. Hij maakte zich kleiner, terwijl hij zijn pistool gereed hield. Op dat moment zag hij links tussen de varens iets glimmen in de stralen van de avondzon die door de boomkruinen op de bosgrond vielen. Hij stond op en verzette een paar stappen om te zien of hij zich niet vergist had, maar dat was niet het geval. Hij zag niet meer dan een deel van de romp, maar hij herkende het uitgemergelde en bezwete lijf van die smerige vent meteen.

Hij deed nog een paar stappen vooruit. Wat hij zag, zou hem met afschuw moeten vervullen. Hij duwde die gedachte echter weg, zodat het enige wat hij voelde opluchting was. Wat allang had moeten gebeuren, was gebeurd. Die idioot, die zich voor niets en niemand schaamde, was dood. Het was een volmaakt schot, precies tussen de ogen. Bloedspatten hadden zijn halfnaakte lichaam besproeid.

Nu hij zekerheid had, besefte hij dat hij hier nooit meer gezien mocht worden. Hij wilde zich omdraaien en weglopen toen hij opnieuw iets hoorde, dichterbij dan eerst. Het klonk alsof iets zwaars met een doffe klap op de grond werd gezet, en daarna nog een keer, en nog een keer, steeds opnieuw, steeds dichterbij. Iets naderde over het brede zandpad wat nog door de varens aan het zicht werd onttrokken. Snel ging hij achteruit, terug het bos in. Tussen de planten hurkte hij neer en gluurde door een laag doorkijkje naar het pad.

Het eerste wat hij zag, waren de hoeven. Door voorover te buigen zag hij de rest van het paardenlijf en de ruiter die het dier bereed. Het was een meisje van een jaar of zestien met blond haar dat onder de cap krulde. Ze had eerst niets door. Toen zag hij haar kijken en werden haar ogen groter. Haar mond viel open en even meende hij dat ze het op een gillen zou zetten. Hij hief zijn pistool, de vinger op de trekker. Maar de mond klapte dicht. Met ogen die vertrokken waren van angst en afschuw wendde ze haar gezicht af.

Opeens was het alsof hij in een mierennest had gelegen. Overal jeukte het. Met grote moeite kon hij zich ervan weerhouden zich te krabben. Uiterst voorzichtig trok hij zich verder terug, terwijl hij zijn pistool wegmoffelde, bang dat het meisje hem alsnog zou ontdekken.

Het nieuws dat een meisje in een bos een lijk had aangetroffen, bereikte Gisella Markus op het moment dat zij vergeefse pogingen deed haar man in de auto te tillen. Op zich was het bericht niet opzienbarend. Met enige regelmaat werd Gisella gebeld als er een lichaam was gevonden. Meestal betrof het een verdacht sterfgeval dat later een zelfmoord of een ongeval bleek te zijn, en een enkele keer was er een moord gepleegd. Samen met haar collega’s wikkelde Gisella de zaak dan af, want ze werkte op de rechercheafdeling van politiedistrict Eemland Zuid, dat haar hoofdkantoor had in de stad Amersfoort.

Als er een onderzoek in haar bijna twintig jaar lange carrière bij de politie was dat haar altijd bij zou blijven, dat ze zou beschouwen als het absolute dieptepunt, dan was het de zaak die begon met een simpel telefoontje van de wachtcommandant die haar informeerde over de vondst van een halfnaakt lijk en die daaraan toevoegde dat haar collega Niels Hanse al ter plaatse was om ‘alles in goede banen’ te leiden. Die formulering had haar alert moeten maken dat dit geen doorsnee geval zou worden. Vragen naar de exacte omstandigheden waaronder de vondst was gedaan, kon ze echter niet meer: nadat hij gezegd had waar ze verwacht werd, verbrak de wachtcommandant de verbinding.

Ze stond op het punt te beginnen aan een onderzoek waarin ze de regie zou verliezen, om zich uiteindelijk af te vragen of ze die ooit had gehad en of ze had kunnen voorkomen wat er met twee collega’s zou gebeuren als ze dat inzicht eerder had gehad. Maar als het hadden komt, is het hebben te laat, zoals wijlen haar vader vaak zei.

Gisella vloekte hartgrondig. Tot het telefoontje kwam, was ze vastbesloten haar man in de auto te hijsen. Ze voelde het zweet van haar voorhoofd druipen en ze vreesde dat ze de rest van de avond een onaangename lucht met zich mee zou dragen als ze geen deodorant in haar handtasje had. Ze kon nog de huissleutel pakken en zich binnen opfrissen. Ze vroeg zich af of dat zin had. Zodra ze op bestemming waren, kon ze Ferdinand uit de auto tillen, wat een bijna onmenselijke inspanning en een hoop zweet van haar vergde, vooral met deze hitte. Het was een natte zomer, maar juist vandaag had de temperatuur gepiekt tot tropische waarden.

Voor ze te horen kreeg dat alle moeite voor niets was, had ze de ene na de andere vloek onderdrukt. Als ze ergens van doordrongen was, was het dat ze de regie over haar huwelijk allang verloren had, al probeerde ze die te herwinnen. Ze stond met de auto in een parkeervak schuin tegenover hun woning. Ze sloofde zich uit en ze deed het voor hem, maar haar man bleef met zijn armen over elkaar op zijn lamme achtereind zitten. Die onwillige benen van hem waren al erg genoeg. Als Ferdinand ook nog onwillig in zijn hoofd bleef, kreeg ze hem nooit in de auto. Ze had haar rechterarm onder zijn knieën gestoken, en de andere onder zijn romp. Maar ze had gewoon niet genoeg kracht om hem op te tillen. Als hij meewerkte, had ze hem in een handomdraai in de auto.

Ze zei hem het handvat boven de deuropening vast te grijpen, zodat hij zichzelf kon optakelen, maar Ferdinand bleef roerloos zitten. Alsof niet alleen zijn benen verlamd waren.

‘We komen toch te laat’, mopperde hij

‘Ik doe dit voor jou, hoor.’

Dat was niet helemaal waar. Ze deed het vooral voor hen beiden om de bijna een halfjaar durende impasse te doorbreken waarin hun relatie terecht was gekomen. Echtgenote was ze in theorie, allang niet meer in de praktijk. Wat ze wel was, was mantelzorger, maar meer nog de voetveeg van Ferdinand, de man die haar levenspartner was geweest en nu vooral een loodzwaar gewicht aan haar been. Vaak dacht ze terug aan de dag in januari toen ze gebeld werd en te horen kreeg dat hij een ernstig ongeluk had gehad en dat hij met spoed naar het ziekenhuis werd gevlogen. Toen was ze nog bang geweest hem te verliezen, een gedachte die haar leven op de kop had gezet, maar misschien was dat toch wel gebeurd. Na het ziekenhuis kwam het revalidatiecentrum waar hij leerde omgaan met zijn beperkingen, maar na zijn thuiskomst was het alsof ze een andere man had teruggekregen.

Ze ergerde zich continu aan zijn houding. Nu ze over hem gebogen stond, viel haar op hoe vettig zijn haren waren geworden. Hij kon zichzelf wassen, maar dat vertikte hij, alsof hij er recht op had dat zij hem verzorgde, terwijl hij thuisverpleging met klem van de hand wees. Het werd ook hoog tijd dat Ferdinand zich liet knippen. Vanaf de kale plek bovenop hing het haar in lange lokken tot in de nek, waar ze als kurkentrekkertjes ronddraaiden. Hij had het telefoonnummer van een kapster die bij hen aan huis kon knippen, maar het zou er wel weer op neerkomen dat zij de afspraak moest maken. En zelfs dan zou hij dwarsliggen.

Opnieuw sjorde ze aan zijn lichaam, maar het leek alsof ze alleen de rolstoel in beweging bracht, hoewel beide wielen op de rem stonden. Het ongeluk had wel zijn onderlichaam, maar zeker niet zijn eetlust aangetast. Ferdinand was minstens twintig kilo aangekomen. Ze greep zijn pols, trok zijn arm los en dwong hem het handvat vast te pakken zodat hij kon meehelpen. Maar zodra zij hem losliet, gleed zijn hand terug op zijn schoot en legde hij de armen over elkaar.

‘Hoe meer je meewerkt, hoe sneller we er zijn.’

‘Ik wil niet’, zei haar man op een toontje dat ze maar al te goed kende.

‘Je wilt het wel. Vorig jaar ben je ook naar dat festival geweest en kwam je enthousiast thuis, dus waarom zou het nu anders zijn? Ik heb de kaarten besteld, daarom gaan we ook. Toe nou, help een beetje mee, Ferdinand.’

Maar haar woorden maakten geen enkele indruk op hem. Hij bleef met de armen over elkaar zitten, leek zelfs wat onderuit te zakken alsof hij niet van plan was eruit te komen voor zij hem had teruggereden naar hun woning. En wat dan? Ging hij dan weer op bed liggen wachten, terwijl de televisie door het huis schalde? Wachtend waarop? Op een miraculeuze genezing, of op de dood? Waarschijnlijk kreeg hij eerder last van nieuwe doorligwonden. Of kreeg hij weer een van zijn vreetbuiten, of erger. Ze deed een nieuwe poging hem in de auto te krijgen, terwijl hij bleef mopperen dat ze nooit op tijd zouden komen. De opvoering van de opera zou om kwart over zeven beginnen, en het was al even geleden dat de klokken in de stad hadden laten horen dat het zeven uur was.

‘We kunnen niet zomaar naar binnen stampen wanneer het ons goeddunkt’, wierp hij haar voor de voeten. ‘Dit is niet een concert van een van die bejaarde rockbandjes van jou!’

Een paar voorbijgangers keken opzij hoe ze bezig was, zonder een hand uit te steken of hulp aan te bieden. Ze hoorde hen smoezelen over haar. Misschien keken de buren ook wel toe hoe ze voor hun huis stond te klungelen. Gisella onderdrukte weer een vloek en liet daarna een zucht ontsnappen. Het leek erop dat ze de kaartjes voor het Opera Festival voor niets had aangeschaft. Maar ze was er niet de persoon naar om op te geven. Ze verlangde ernaar dat het festival iets van de oude Ferdinand naar boven zou brengen. Ze wist niet hoelang ze hun huwelijk zou volhouden als Ferdinand de man bleef die hij was geworden.

Als hij zich als een onwillig kind wilde gedragen, dan zou ze hem ook zo behandelen. Ze haalde de rolstoel van de rem, verplaatste hem zo dat het invalidenwagentje schuin voor het geopende autoportier stond en deed hem opnieuw op de rem. Vervolgens greep ze haar man onder de oksels, trok hem op, maakte een draai en probeerde hem op de passagiersstoel van de auto te hijsen.

Maar het ging niet. Ze kon hem niet hoog genoeg krijgen om hem over de armleuning te sjorren. Als een dronkaard hing Ferdinand aan haar armen. Terwijl ze hem liet terugvallen, vloekte ze voor het eerst hardop. Het leek erop dat er maar een manier was om haar onhandelbare man naar het Opera Festival te krijgen, door hem in de rolstoel erheen te rijden, en dat was onmogelijk. Het was vanuit de binnenstad van Amersfoort zeker tien kilometer naar het Beauforthuis in Austerlitz, waar het festival gehouden werd. Bovendien leek het erop dat het niet droog zou blijven, want de lucht begon al te betrekken. Er werd noodweer verwacht.

‘Hou nou op!’ zei haar man op een zeurderig toontje. ‘Ik heb dit nooit gewild, ik wil naar huis!’

Het had weinig gescheeld of ze had hem op dat moment een klap verkocht. Wat haar daarvan weerhield, was niet de angst dat de buren het zouden zien, of haar geweten dat zich opeens liet gelden. Ze had haar hand al opgeheven om uit te halen. Maar op dat moment hoorde ze de eerste klanken van “I can’t get no satisfaction” van de Rolling Stones, de beltoon van haar mobieltje. Het volgende ogenblik hoorde ze de wachtcommandant vertellen over het lijk van een halfnaakte man dat op recreatieterrein de Treekerpunt was gevonden, en besefte ze dat haar aanwezigheid elders nodig was. Het Opera Festival en haar poging om haar huwelijk te redden moest ze opgeven.

Met de maximaal toegestane snelheid verliet ze de bebouwde kom van Amersfoort terwijl ze een oude solohit van Mick Jagger draaide. Ze reed onder de Rondweg Zuid door en kwam op de N227 die naar het zuiden voerde.

Terwijl ze het gaspedaal dieper indrukte en het bos ten zuiden van de stad inreed, vroeg ze zich af of het gunstig was dat ze deze oproep had gekregen. Het vooruitzicht om een avond door te brengen met een mokkende man had geen enkele aantrekkingskracht. Maar het alternatief was evenmin aanlokkelijk. Ze kon wel raden wat Ferdinand zou doen nu ze hem alleen thuis had achtergelaten, want ze had het gezien aan de blik die richting de achterkamer ging. Het liefst was ze omgekeerd om een verder afglijden van hun huwelijk te voorkomen. Maar ze moest verder.

Ondanks zijn onhandelbare gedrag geloofde ze dat de enige reden waarom hij zich tegen hun vertrek verzet had, de gedachte was hoe mensen zouden reageren als ze hem voor het eerst in de rolstoel zagen. Hij was bij de vorige editie van het Opera Festival geweest, vóór het auto-ongeluk hem verlamde. Vanavond zou hij bekenden hebben ontmoet die hij liever niet onder ogen kwam.

Gisella was ervan overtuigd dat haar man bang was voor de geschokte en meelevende reacties, of de afwijzende blikken omdat hij een hulpbehoevende man was geworden. Maar dat was koudwatervrees, had ze hem gezegd.

Niemand had aandacht voor hem zodra de opera was begonnen. Voor vanavond stond een uitvoering van “Così fan tutte” van Mozart op het programma. Ze dacht aan de grijsgedraaide elpees met die opera die zij hem in zijn studententijd voor zijn verjaardag had gegeven. Als eenmaal gebleken was dat zijn angst ongegrond was, zou hij vanzelf genoten hebben, en dat zou hopelijk één stap zijn van vele stappen in de goede richting.

Ze vreesde dat het niet doorgaan van hun avondje uit een tegengesteld gevolg zou krijgen. In gedachten kon ze zijn zeurderige stem al horen. Het zou een verwijt worden dat hij aan zijn uitgebreide repertoire kon toevoegen. Wat er op de Treekerpunt was gebeurd, kon een volgende aanleiding zijn voor verwijten, vooral als er een groot onderzoek werd gestart dat zij moest leiden. Maar ze kon niet onder die verantwoordelijkheid uit.

Hoe kon ze tegelijk én mantelzorger zijn én leiding geven aan een opsporingsonderzoek als haar superieuren dat van haar verlangden? Natuurlijk kon ze weigeren de verantwoordelijkheid voor het laatste op zich te nemen, maar dat zou haar positie ondermijnen. Sinds een maand was ze recherchechef van politiedistrict Eemland Zuid, waarvan het hoofdbureau aan de Van Asch van Wijckstraat in Amersfoort stond, en nog steeds dacht ze dat het een vergissing moest zijn. Er waren mannelijke collega’s die achter haar rug over haar roddelden en die beweerden dat ze de promotie alleen had gekregen omdat ze vrouw was. Degenen die haar steunden, kon ze op de vingers van een hand tellen. Een van hen was de persoon die haar op de Treekerpunt opwachtte, Niels Hanse, die haar bij alle onderzoeken assisteerde. Als zij weigerde leiding te geven aan het onderzoek, zouden haar tegenstanders dat zien als een teken van zwakte, een bewijs dat ze niet geschikt was voor haar functie. Dan hadden ze nog een reden om over haar te roddelen.

Toch vond ze dat haar critici voor een deel gelijk hadden. Ze had in het verleden bewezen dat ze als rechercheur haar mannetje stond, maar wat ze niet had, waren leiderschapscapaciteiten. Ze kon zich vastbijten in een onderzoek, ideeën spuien, en ze had haar intuïtie als haar sterkste hulpmiddel. Maar een grote groep rechercheurs leiden was iets waarvoor ze zich niet geschikt achtte. Alleen door haar geestdrift en doorzettingsvermogen was ze opgeklommen tot plaatsvervangend recherchechef, een positie die ze al te hoog gegrepen vond. Dat ze nu zelfs recherchechef was geworden, kwam even onverwachts als ongewenst, en het was niet gebeurd als de man die ze opvolgde niet plotseling was overleden tijdens zijn vakantie in Griekenland.

Door haar rappe promotie bevond ze zich in een moeilijke positie. Ze kon niet tegelijk én recherchechef én echtgenote én mantelzorger zijn. Ze wist ook niet welk van deze rollen haar het meest tegenstond. Ze had de promotie natuurlijk moeten weigeren. Dat ze dat niet gedaan had, was uit trots omdat ze hiervoor geschikt werd geacht, én omdat ze naar een hogere salarisschaal ging. Dat laatste beschouwde ze inmiddels als het enige goede wat eruit voortgekomen was. Sinds Ferdinand arbeidsongeschikt en zij de kostwinner werd, was de hypotheek voor hun woning in de binnenstad een financiële strop om de nek geworden. Misschien kon ze het nog een of twee jaar volhouden. Maar ruimte voor vakanties was er dan niet, als die al mogelijk waren vanwege Ferdinand. Verhuizen naar een goedkopere woning kon weleens de enige optie zijn om het hoofd boven water te houden.

Ze hoopte daarom dat de ontdekking op de Treekerpunt geen ingewikkelde kwestie zou zijn, dat ze weer snel naar huis zou kunnen om te redden wat er nog te redden viel. Maar die hoop vervloog snel toen ze na een rit van zeven kilometer verkeerslichten naderde en ze zag hoeveel politie er op de been was gebracht. Ze telde bij de eerste oogopslag al drie patrouillewagens en waarschijnlijk waren er nog meer, dieper in het bosgebied links van haar.

Terwijl ze dichterbij kwam, zag ze over elk pad dat het bos in voerde een afzetlint hangen. Politiemensen patrouilleerden over het fietspad dat parallel aan de N227 lag en hielden toeschouwers op afstand. In het publiek herkende ze een paar verslaggevers en fotografen van lokale kranten. Er stond een paard op het fietspad dat met de teugels aan een boom was vastgemaakt. Niet ver daarvandaan had iemand een rode Alfa Romeo geparkeerd.

Dit was geen zelfmoord, en al helemaal geen ongeluk. Tenzij ze zich heel erg vergiste, zou dit geen gemakkelijk onderzoek worden.

Hoewel de wachtcommandant haar niet veel informatie had gegeven, had Gisella kunnen raden wat haar te wachten stond. Een halfnaakte man. Bos. De Treekerpunt. De combinatie was veelzeggend genoeg als ze had gedacht aan alle geruchten die er over het recreatieterrein de ronde deden, en helemaal als ze gevolgd had waar de uniformdienst van Eemland Zuid regelmatig mee geconfronteerd werd als om haar assistentie werd gevraagd. Ze had daar in de afgelopen maanden wel iets van opgepikt en er zelfs met collega’s over gepraat, maar ze werd vanavond te veel in beslag genomen door de beslommeringen rond haar man, dat het pas tot haar doordrong toen ze Niels Hanse zag.

Ze was de sorteerstrook opgereden om bij de verkeerslichten linksaf te slaan. Hier begon de Treekerweg die dwars door het bosgebied liep waarin het lijk gevonden was en die in noordoostelijke richting naar Leusden voerde. De Treekerpunt was bij mooi weer een populaire attractie voor liefhebbers van de natuur dankzij de afwisseling van bos en heide. Deze ingang van de Treekerweg was voor auto’s de enige toegangsroute naar het recreatieterrein omdat hij sinds enige tijd halverwege voor autoverkeer was afgesloten. Langs de weg waren op ruime afstand van elkaar drie parkeerterreinen aangelegd.

Dat het nu hoogseizoen was, was te zien aan de vele auto’s die wachtten voor het verkeerslicht om het bos te verlaten. Drie agenten stonden klaar om elke auto door te lichten. Bestuurders en passagiers werden gefouilleerd, geregistreerd en gehoord. Dit waren geen maatregelen die genomen werden na een ongeval, en een zelfmoord leek ook uitgesloten. Iedereen werd opgehouden omdat onder hen getuigen konden zijn en, als het meezat, de veroorzaker van alles.

Juist toen Gisella de Treekerweg opreed, kwam er een man van rond de vijfentwintig jaar op rolschaatsen de zijweg af die naar een van de parkeerterreinen leidde. Ze herkende Niels Hanse onmiddellijk aan zijn halflange, blonde haar dat wapperde terwijl hij zich voortbewoog. De zijweg was afgezet. Niels dook onder het lint door, manoeuvreerde tussen de wachtende auto’s en kwam in haar richting. Hij was luchtig gekleed met een korte broek en een roze shirt dat openviel waardoor zijn gladgeschoren borst en buik te zien waren. Zijn lichaam glom van het zweet.

Het had een zomers tafereeltje geweest kunnen zijn, als Niels niet een doodsbleke kleur had gehad. Er lag een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Dat veranderde toen hij haar auto zag. De ernstige trekken verzachtten zich waarna ze een krampachtige glimlach bij hem zag verschijnen. Hij stak een hand op. Het volgende ogenblik was hij bij haar en legde de hand op de rand van het autodak om zich te stabiliseren. Door de gespannen indruk die hij op haar maakte, begreep zij wat er aan de hand moest zijn, want haar collega was homo.

Een halfnaakte man. Bos. De Treekerpunt. Er waren drie parkeerterreinen, en het eerste was berucht als ontmoetingsplek voor zogeheten cruisende homo’s, die elkaar daar opzochten voor sekscontacten.

‘Hallo Gisella!’ begroette hij haar. Dat deed hij zo opgewekt, dat het gemaakt klonk. Hij probeerde opnieuw te glimlachen, maar ook nu vertrok zijn gezicht tot een grimas. Zijn linkerooglid trilde. ‘Ik was aan het skaten toen ik de sirenes hoorde.’

‘Zoiets vermoedde ik al’, zei ze. ‘Rolschaatsen horen nog steeds niet bij de standaarduitrusting van de politie.’

‘Het zou anders geen slechte aanvulling zijn!’

‘Knoop wel je bloesje dicht, ook al is het bloedheet. Je bent nu in functie en dan wil ik niet dat je jezelf zo presenteert. We willen niet allemaal weten dat je je hele body onthaart. Ik zie trouwens dat je voortvarend te werk bent gegaan. Is al bekend wie het slachtoffer is?’

Het gezicht van Niels Hanse versomberde.

‘Nee’, zei hij, terwijl hij met een hand de knoopjes van zijn shirt probeerde vast te maken. Hij trilde zo erg dat hij met grote moeite daarin slaagde. ‘De agenten die het eerst kwamen, hadden de plaats delict al afgezet. Ik heb ervoor gezorgd dat het gebied voor de buitenwereld werd afgesloten. Daarom ben ik nog niet op de plek geweest waar het lichaam ligt. Maar ik heb al wel het een en ander gehoord en ben daarvan geschrokken. Het lijkt wel een liquidatie!’

‘Is het slachtoffer een homo?’

Niels knikte.

‘Doodgeschoten terwijl hij zich aan het aankleden was.’

Hij vertelde over het meisje dat het lijk ontdekt had toen ze met haar paard door het bos reed. Hij had haar met een politiewagen naar huis laten brengen omdat ze helemaal van de kaart was door wat ze had gezien. Iemand zou nog komen om haar paard op te halen. Ze had het lichaam gevonden en was daarna naar het fietspad gedraafd om een voorbijganger aan te houden die zou kunnen bellen. Dat was om vijf voor zeven. Ze was bang omdat ze iemand in het bos had gehoord. Er was geritsel en daarna waren er krakende geluiden alsof er iets wegliep. Ze had niet gezien of het een mens of een dier was. Niels vermoedde dat het de dader was, wat kon betekenen dat de moord gepleegd was kort voor het meisje het alarmnummer belde.

‘En er is een getuige die beweert dat hij de moordenaar daarna heeft gezien’, vertelde hij. ‘Als hij gelijk heeft, dan is de dader op de vlucht geslagen en weggereden in een terreinwagen.’

‘Als hij gelijk heeft? Twijfel je daaraan?’

Niels trok een zuur gezicht. ‘Ik weet niet of hij te vertrouwen is. Ik houd er daarom rekening mee dat de dader toch nog in het bos zit. Daarom heb ik iedereen opgetrommeld. Nou vraag ik me af of ik er goed aan gedaan heb. We trekken zo wel de aandacht. Als je wilt, kun je de getuige zelf spreken. Ik was nog met hem in gesprek toen ik hoorde dat jij in aantocht was. Ik heb hem gevraagd op het parkeerterrein te wachten. Trouwens, de technische recherche is al aangekomen en de schouwarts is nu bij het lijk’.

De zijweg die naar het eerste parkeerterrein leidde, maakte een flauwe bocht waarna hij zich in tweeën splitste. Beide wegen liepen parallel aan elkaar om na tweehonderd meter weer bij elkaar te komen. Daar, op het uiterste eind, stonden enkele auto’s geparkeerd. Terwijl ze naar het eindpunt reed, zag Gisella in de binnenspiegel dat Niels haar op de rolschaatsen en met op elkaar geklemde kaken volgde. Er lag een frons op zijn bleke gezicht. Hij had zijn mobieltje aan het oor gezet, maar hij zei niets, alsof degene die hij belde niet opnam of onafgebroken tegen hem praatte.

Ze dacht aan de gemaakte glimlachjes van zo-even. Zo kende ze hem niet. Niels was een fijne collega met wie ze nu al bijna twee jaar optrok, sinds hij naar Amersfoort was gekomen. Hij was meestal in een goede stemming, altijd te porren voor gezelligheid. Nooit zou ze zijn uitbundige blijdschap vergeten toen bekend werd dat zij de nieuwe recherchechef was geworden. Ze kende hem ook als iemand die in anderen geïnteresseerd was, aanhankelijk, maar tegelijkertijd serieus. Iemand die niet wegliep voor de schaduwkanten van het leven. Toen haar man met de auto het ongeluk had gekregen, had Niels vrijwel dagelijks aangeboden haar naar het ziekenhuis te rijden.

Terwijl de meeste van haar collega’s na een paar dagen doorgingen met hun werk met een houding alsof er niets gebeurd was, was hij haar blijven steunen. Hij toonde begrip als ze zei dat ze moeilijk kon aanvaarden dat Ferdinand voor het leven verlamd zou zijn. Niels was een van de weinigen op haar werk die ze verteld had hoe haar man was veranderd. Met hem kon ze daarover praten omdat ze wist dat ze hem kon vertrouwen, want wat ze tegen hem zei, bleef tussen hen.

Hij was degene die op het idee kwam om Ferdinand mee te nemen naar het Opera Festival omdat ze verteld had dat Ferdinand van klassieke muziek hield. De oude Ferdinand is niet voorgoed weg, had hij bij die gelegenheid gezegd. Volgens hem had haar man nog niet ontdekt hoe hij zijn leven weer zou kunnen oppikken en had hij daar misschien hulp bij nodig. Muziek kon de sleutel zijn die de deur opende waardoor hij verder kon komen. Gisella had besloten het idee te proberen toen ze hoorde dat er in het Beauforthuis tevens een expositie van glaskunst was, en dat was haar liefhebberij.

Niels was ook een gevoelige jongen bij wie ze zich soms afvroeg of hij tegen het werk opgewassen was. Zo herinnerde ze zich het eerste lijk waarmee hij geconfronteerd werd, een oudere vrouw met een blauw aangelopen gezicht en beurse plekken in de hals, van wie vermoed werd dat ze het slachtoffer was van een wurgmoord. Niels had moeite gehad zijn emoties te bedwingen. Later bleek dat er van een criminele opzet geen sprake was.

De vrouw had zich tijdens het eten verslikt in een aardappelpartje. Met haar handen had ze zich bij de hals gegrepen om het eruit te wringen. Ze was gestikt omdat er niemand in de buurt was om haar op de rug te kloppen om het partje uit het verkeerde keelgat te krijgen. De gedachte aan haar tragische dood had haar collega dagenlang met zich mee gedragen, voor er weer een voorzichtige glimlach op zijn gezicht kwam. Maar zelfs daarna bleef het een terugkerend onderwerp in hun gesprekken.

Vanavond zag Gisella alleen gemaakte glimlachjes, gefronste blikken, een trillend ooglid en trillende vingers, en maakte zich zorgen. Natuurlijk hing zijn gespannen houding samen met het gegeven dat het slachtoffer naar alle waarschijnlijkheid een homo was, en Niels trok zich alles erg aan met betrekking tot homo’s en het onrecht dat hun werd aangedaan. Ze begreep heel goed waarom. Begin dit jaar had hij haar onthuld dat hij homo was, dat hij Harry Stutvoet had ontmoet en dat ze trouwplannen hadden. Zijn eigen familie accepteerde dat niet. Toen hij afgelopen voorjaar met Harry in het huwelijk trad, had hij dat in stilte gedaan omdat hij anders voor problemen vreesde. Geen genodigden, geen feest, terwijl Niels zo van feesten hield.

Wellicht speelde ook mee dat dit de eerste grote zaak was die ze onder handen hadden sinds haar promotie. Hij had de eerste belangrijke maatregelen genomen om de dader op te sporen. Hij had groot alarm geslagen waardoor hij een klein legertje politiemensen op de been had gebracht. Hij leek die verantwoordelijkheid en de spanning niet goed aan te kunnen, al vond ze dat hij de juiste beslissing had genomen. Of was hij gespannen omdat hij zich afvroeg of hij het slachtoffer kende?

De getuige die de moordenaar gezien zou hebben, een Surinamer met de naam Vrolik, was niet meer op het parkeerterrein te vinden. De man in de terreinwagen zou de boswachter zijn. Niels had hem inmiddels gebeld en gevraagd naar de Treekerpunt terug te keren, zodat ze er spoedig achter zouden komen wat er aan de hand was. Gisella had ondertussen andere dingen aan haar hoofd. Als er een lijk was gevonden, moest er van alles geregeld en besproken worden. Ze was hier om een indruk te krijgen van de omstandigheden waaronder de moord was gepleegd, maar ze had het lichaam nog niet eens gezien.

Waar de auto’s geparkeerd stonden, begon een pad dat dieper het bos in voerde, maar dat met een lint was afgezet en door een van haar rechercheurs bewaakt werd. Op een formulier noteerde hij wie de plaats delict betrad en welke sporen er waren veiliggesteld. Vanwege het sporenonderzoek mochten alleen leden van de technische recherche en de schouwarts het gebied intrekken, wat Gisella automatisch buitensloot. Op het formulier zag ze echter dat René van den Brink present was. Ze belde hem op en vroeg of hij naar haar toe kon komen om uitleg te geven.

De wachttijd besteedde ze aan het plegen van telefoontjes. Eerst probeerde ze haar woning om haar man te vertellen dat het laat ging worden. Op haar horloge zag ze dat het al kwart voor acht was. Een halfuur geleden was “Così fan tutte” begonnen. De telefoon ging over, maar Ferdinand nam niet op. Ze vroeg zich af wat ze aan zou treffen als ze nu naar huis kon. Het was een gedachte waar ze liever niet al te lang bij stilstond, machteloos als ze was om er verandering in te brengen. In plaats daarvan besloot ze zich volledig op het onderzoek te concentreren.

Het tweede nummer dat ze koos, was van de officier van justitie met piketdienst om hem in te lichten over de situatie. Ze maakten een afspraak voor verder overleg dat dezelfde avond zou plaatsvinden. Zoals bij elke grote zaak zouden er beslissingen genomen moeten worden over het te vormen onderzoeksteam, de middelen, de planning en het budget. Veel hing af van de vraag of er al een verdachte in beeld was. Tenslotte belde ze nog de politiewoordvoerder en bracht ook hem op de hoogte.

Twee minuten later kwam er een gedrongen man uit het struikgewas achter het afzetlint. Hij droeg een witte overall met capuchon die over zijn hoofd was getrokken. Voor zijn mond had hij een kapje en om zijn schoenen zaten hoezen. Hoewel ze daardoor alleen zijn ogen goed kon zien, herkende Gisella aan het postuur direct René van den Brink. Het zweet stond hem op het voorhoofd.

‘Hallo Gisella’, zei de technisch rechercheur met een hoofdknikje. Hij nam het mondkapje af om zich verstaanbaar te maken. ‘Als ik geweten had dat deze overall zo warm zou zijn, had ik eerst mijn eigen kleding uitgetrokken. Het wil vanavond maar niet koeler worden. Wat denk je, krijgen we regen?’

Ze keek naar de lucht, die helemaal was dichtgetrokken, met hier en daar dreigende kleuren. Vooralsnog kwam er geen spat uit de bewolking. Door de windluwte voelde het als de stilte voor de storm.

‘Ik zou de verkoeling verwelkomen, René’, zei ze.

‘Ik ook, maar toch liever niet, vanwege het onderzoek.’

Gisella kende Van den Brink al minstens zolang als ze in Amersfoort bij de politie zat. Toen was hij zo oud als zij nu was en daarom wist Gisella dat hij nu tegen de zestig moest lopen. Hij behoorde samen met haar tot de oude garde van district Eemland Zuid, hoewel zij zichzelf met haar 42 jaar daar niet graag toe rekende. Hij was iemand die zijn vak verstond, iemand op wiens oordeel ze durfde te vertrouwen. De laboratoria van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) kenden voor hem geen geheimen.

René van den Brink gebaarde naar achteren.

‘Dit gebied is een goudmijntje voor sporenonderzoek’, zei hij. ‘Allemaal paden met modderige stukken waarin schoensporen staan. Vandaar dat ik dwars door het bos kwam om niets te verstoren. Ik voelde me bijna een cruisende homo op zoek naar heet mannenvlees!’

‘Kan ik het lichaam zien?’

‘Oh nee, geen sprake van! Het lijk ligt driehonderd meter hier vandaan. Momenteel weet ik nog niet hoeveel mensen in dit gebied zijn geweest en waar ze gelopen hebben. Maar ik ben er zeker van dat ik de sporen van de dader zal vinden. Ik kan niemand anders dan leden van mijn team toelaten, of anders gaan er sporen verloren. Daarom heb ik ook liever geen bui. Ik heb alleen de schouwarts toegang verleend, maar die is net vertrokken.’

‘Welke arts is gekomen? Van Barneveld?’

‘Hoe wist je dat?’

‘Ik zag zijn Alfa Romeo op het fietspad.’

Van den Brink glimlachte en knikte toen. ‘Volgens de arts is het slachtoffer tussen zes en zeven overleden. Doodsoorzaak is een schot in het hoofd. Hij sluit niet uit dat de man is neergeschoten kort voor het meisje het lichaam ontdekte.’

Het was nog onduidelijk wie de doodgeschoten man was. Hij had alleen een korte broek en slippers aan, en in de broek zat wel een portemonnee, enkele condooms en een set sleutels, maar geen identiteitsbewijs. Omdat de fotograaf nog bezig was en hij daarom geen foto’s kon tonen, beschreef Van den Brink het slachtoffer. Het ging om een man met een gemiddelde lengte en een mager postuur, met kort donker haar en een stoppelbaardje. Hij schatte hem op een jaar of veertig.

Gisella draaide zich om naar haar assistent en vroeg hem of die beschrijving hem bekend voorkwam, maar Niels Hanse schudde zijn hoofd.

In de verte klonk een diep en dreigend gerommel. De lucht boven het recreatieterrein was in de afgelopen minuten van grijs naar donkergrijs naar vuilgeel verkleurd. Hoewel het voorspelde noodweer in aantocht was, bleef de natuur rondom hen wonderlijk stil. Geen zuchtje wind, geen vogelzang. Af en toe meende Gisella een druppel te voelen. Die druppels waren de reden dat René van den Brink zich met een verontschuldiging in het bos terugtrok om zonder oponthoud zijn sporenonderzoek voort te zetten.

Gisella dacht aan wat ze zojuist had gehoord. Het zag ernaar uit dat Niels het bij het rechte eind had. Een halfnaakte man. Condooms. Het klonk haar allemaal bekend in de oren. Waarschijnlijk was het slachtoffer een van de homo’s die de Treekerpunt gebruikten als ontmoetingsplek. Dat woord, ontmoetingsplek, klonk heel wat mooier dan wat het in werkelijkheid was. Veel homo’s zelf noemden het een homobaan, waar ze de baan op konden gaan voor vluchtige en anonieme seksuele contacten. De Treekerpunt had in dat opzicht de laatste maanden de aandacht getrokken. Vooral dit parkeerterrein, genummerd P3, had een reputatie.

Eerst ging het alleen nog om klachten over rondslingerende condooms, maar nu het hoogseizoen was aangebroken, het langer licht bleef en niet alleen homo’s maar ook recreanten op P3 kwamen, ging het van kwaad tot erger. Argeloze gezinnen die de ongelukkige keus maakten hier hun auto te parkeren, werden geconfronteerd met mannen die openlijk seks met elkaar bedreven. De recreanten die daar wat van zeiden, konden rekenen op een grote mond. De homo’s voelden zich onaantastbaar. Het recreatieschap, de beheerder van het terrein, was daarom in samenwerking met de politie een actie begonnen om de overlast terug te dringen.

Drie weken geleden hoorde Gisella daar voor het eerst over. Ze had het vervolgens ter sprake gebracht toen Niels bij haar op de kamer was. Hij had een zuur gezicht getrokken en gezegd dat hij zich onprettig voelde bij dit soort berichten. Ze waren slecht voor het imago van homo’s. Hij kon er voor aangezien worden, alsof hij ook zulke dingen deed, en dat was volkomen onterecht.

‘Je hebt onder hetero’s ook hoerenlopers, en sommigen daarvan misdragen zich. Omdat er hoerenlopers zijn die zich misdragen, wil dat nog niet zeggen dat alle hetero’s zo zijn. Zo zie ik het in dit geval ook. Omdat er cruisende homo’s zijn, wil dat nog niet zeggen dat alle homo’s cruisen. Harry en ik hebben voor elkaar gekozen, om elkaar trouw te zijn in voor- en tegenspoed!’

Nu, met de moord, zou hij het lastig krijgen. Dit was typisch een geval dat brede aandacht van de pers zou krijgen. Alle misstanden van de Treekerpunt zouden voor het voetlicht geplaatst worden.

Gisella werd in haar overpeinzingen gestoord doordat ze iets achter zich hoorde. Ze draaide zich om en zag een man met een Surinaams uiterlijk. Hij zat op een vouwfiets en kwam uit het bos het parkeerterrein op gereden. Onder het fietsen keek hij met een verbeten blik in zijn ogen in hun richting. Zijn hoofd schudde lichtjes.

Bij het zien van de man vloekte Gisella binnensmonds. Hij zat naakt op de fiets! Pas toen hij dichterbij kwam, zag ze haar vergissing in. Doordat zijn mouwloze shirt en zijn korte broek zwart waren en zich strak om zijn gespierde lijf spanden, was er nauwelijks verschil te zien met zijn donkere huidskleur. Zijn kaalgeschoren hoofd was bezweet. Hoewel hij zat, was te zien dat de man minstens anderhalve kop langer was dan Gisella. De vouwfiets was eigenlijk te klein voor hem, waardoor hij zijn knieën bij het fietsen naar buiten moest steken om ze niet tegen het stuur te stoten. Gisella moest onwillekeurig denken aan een kind dat zijn kinderfietsje is ontgroeid.

‘Hebben jullie hem al?’ vroeg hij toen hij bij hen was.

‘Wie?’

‘Die klootzak van die terreinwagen, natuurlijk!’

‘Dit gebied is afgesloten voor onderzoek. Wat doet u hier?’

‘Mij was gevraagd hier te blijven.’

‘Maar u bent toch vertrokken. En nu bent u terug.’

‘Ik ga niet weg voor jullie die aasgier gearresteerd hebben.’

‘Gier?’

‘Ach, u weet best over wie ik het heb. Boris de boswachter, of hoe die klootzak maar mag heten die hier altijd rondcirkelt. Hij heeft het gedaan. Hij heeft altijd gezegd dat hij met ons zou afrekenen, terwijl we hier alleen komen om wat lol te hebben. Hij heeft geschoten, ik heb het zelf gehoord!’

‘En wie bent u?’

‘Geoffrey’, zei hij. ‘Geoffrey Vrolik uit Doorn.’

‘Goed, meneer Vrolik. Ik heb begrepen dat u al met mijn collega gesproken hebt. Ik ga u nog enkele vragen stellen, en dan wil ik dat u de Treekerpunt verlaat. Is dat helder? Goed, vertelt u mij nu eens wat er is gebeurd.’

In de minuten die volgden, ontspon zich een gesprek waarbij Gisella goed aanvoelde waarom Niels twijfels had bij deze getuige. Vrolik was namelijk geen ooggetuige van de moord. Hij beweerde alleen het schot gehoord te hebben. Op dat moment fietste hij op de Treekerweg. Omdat de knal uit de richting van dit parkeerterrein kwam, zou hij deze kant op gekomen zijn. Dat was om kwart voor zeven. Hij kwam door de bocht naar het parkeerterrein toen hij een motor hoorde aanzwellen. Een ogenblik later kwam de terreinwagen van de boswachter hem tegemoet, die op hoge snelheid langs hem scheerde.

‘Waren er op dat moment anderen op de parkeerplaats?’

‘Wat doet dat ertoe? Het is die achterlijke rotzak. Die smerige homohater! Die heeft dat schot gelost.’

‘Maar er waren wel mensen?' drong ze aan.

‘Een paar.’

‘Kende u hen?’

‘Nee, en als dat wel zo was, zou ik het niet zeggen. Die stonden hier rustig te praten en hebben er niets mee te maken.’

‘Zij stonden rustig te praten?’ herhaalde Gisella. ‘Vindt u dat niet wonderlijk? U zei dat u een schot hoorde. U kwam naar dit parkeerterrein en de mensen die hier al waren stonden rustig te praten. Bent u op de plek geweest waar het lichaam ligt?’

‘Nee.’

‘Ik denk dat u later hoorde dat er een moord is gepleegd. Toen bent u een verband gaan leggen met de boswachter die haastig wegreed. Hebt u echt een knal gehoord?’

‘Ik sta hier niet te liegen.’

‘Waarom zou de boswachter de moord gepleegd hebben?’

‘Omdat hij aan een homojacht is begonnen’, zei Vrolik. ‘We hebben in Nederland het homohuwelijk ingevoerd, maar ondertussen gaat de homohaat door. Die achterlijke klootzak houdt er kwalijke ideeën op na. Zag ons als een probleem, wilde ons weg hebben, zogenaamd vanwege de toeristen. Die dagjesgasten zijn er alleen in de zomer, terwijl wij hier het hele jaar komen. Dan gaan die toeristen maar naar een van die andere parkeerterreinen, P1 of P2, maar Piemel 3 blijft van ons! Maar die klootzak wilde ons wegtreiteren.’

‘Hoe?’

‘Door om allerlei lullige redenen bekeuringen uit te delen. Verkeerd parkeren, weggooien van afval. Dat doen mensen ook op de andere parkeerterreinen, maar alleen hier maakt Boris er werk van. Pure discriminatie! En nou is er die moord. Ik hoorde het schot, de boswachter vluchtte weg, en toen werd het lijk gevonden. Een duidelijke zaak, lijkt me.’

‘Weet u wie het slachtoffer is?’

Er was een lichte aarzeling voor hij antwoordde.

‘Nee’, zei hij toen.

‘U twijfelt?’

‘Nee, maar ik vraag me wel af om wie het gaat.’

‘Dan begrijp ik niet waarom u denkt dat de moordenaar uit homohaat heeft gehandeld. Het slachtoffer kan ook een van de toeristen zijn. Ik wil nog even terugkomen op de knal die u hoorde, want ik verbaas me er toch over dat de andere mannen op P3 rustig stonden te praten. De provinciale weg loopt hierlangs. Kan het zijn dat de knal die u hoorde van een passerende auto of brommer met een kapotte knalpot afkomstig was?’

‘Nee,’ zei Vrolik, ‘het was een schot.’

‘Misschien was het de auto van de boswachter zelf die dat lawaai produceerde.’

‘Nee’, hield hij vol. ‘Ik weet wat ik hoorde.’

‘Dan vraag ik me af waarom u niet verder op onderzoek uit bent gegaan. Als u dat gedaan had, als u verder was gegaan in de richting waarin u ging, dan was u bij het lijk uitgekomen. Waarom bleef u hier?’

‘Dat zou u de boswachter moeten vragen. Als hij onschuldig is, waarom ging hij dan die knal niet onderzoeken? Waarom scheurde hij weg?’

Nadat Gisella de getuige had geïnstrueerd direct het recreatieterrein te verlaten, keek ze toe hoe hij op zijn vouwfiets wegreed. Ze hield gemengde gevoelens aan het gesprek over. Was deze Surinaamse man wel een getuige? Ze vermoedde dat hij uit rancune handelde, dat hij een gelegenheid aangreep om de boswachter zwart te maken. Ze overwoog ook of hij de moordenaar was, maar schoof die gedachte terzijde. Vrolik kon met zijn nauwsluitende kleding onmogelijk een vuurwapen verbergen.

Wat deed hij dan nog in het gebied? Zijn antwoord op die vraag wantrouwde ze. Als hij werkelijk bleef om te wachten op de aanhouding van de boswachter, waarom dwaalde hij dan door het bos? Hij zou het nieuws over de door hem gewenste arrestatie ook bij de afsluiting kunnen afwachten.

Plotseling klonk er geschreeuw uit de richting waarin Geoffrey Vrolik was verdwenen. Aan de woorden die zij opving, concludeerde Gisella dat het de getuige was die tegen iemand tekeer ging. Er was ook een zware brom te horen, een geluid dat spoedig aanzwol. Een paar tellen later zag ze een groene terreinwagen op hoge snelheid het parkeerterrein oprijden, achternagezeten door een scheldende Vrolik die staande op de trappers fietste om zoveel mogelijk vaart te maken. Het lukte hem niet de auto bij te houden.

Even leek het erop dat de terreinwagen op volle snelheid op hen in zou rijden. Maar net voor hij hen bereikt had, trapte de chauffeur op de rem, slipte, en maakte tegelijkertijd een bocht. Terwijl de motor nog draaide, sprong hij eruit en riep dat ze die gek moesten arresteren. Het was de boswachter, die herkenbaar was aan zijn lichtgroene overhemd waarop het embleem genaaid zat van het recreatieschap, zijn werkgever. De opzichter wees naar Vrolik, die in vliegende vaart dichterbij kwam.

‘Houd die man tegen!’ riep hij met een angstig gezicht.

De boswachter probeerde zich achter zijn auto te verschuilen. Maar Vrolik fietste eromheen. Zodra hij de ander bereikt had, sprong hij van zijn fiets waardoor die tegen de grond sloeg. Het volgende ogenblik stoof hij op de boswachter af en schopte hem onderuit. Met een harde smak en een pijnkreet viel de opzichter op de grond. Tijd om overeind te komen kreeg hij niet, want Vrolik sprong boven op hem.

‘Doorzoek zijn auto!’ schreeuwde de Surinamer, terwijl hij de ander in bedwang hield. De boswachter worstelde om los te komen, maar Vrolik was sterker. ‘Misschien is hij vergeten het wapen te dumpen.’

‘Laat hem los’, zei Gisella.

‘Niet voor jullie gekeken hebben.’

‘Los!’

‘Hij heeft het gedaan! Jullie kunnen het nu bewijzen!’

‘Meneer Vrolik,’ zei ze toen op een toon waarmee ze de ander duidelijk maakte geen tegenspraak meer te dulden, ‘u laat hem nú los, of anders bent ú degene die in boeien afgevoerd zal worden. Hebt u dat begrepen?’

‘Kom op, dit is de dader!’

‘Ik herhaal het niet meer. Arresteer deze man!’

‘Wacht nou, wacht nou’, riep Vrolik, die zag dat er een agent met handboeien naderde. Nog voor de politieman bij hem gekomen was, krabbelde hij overeind en hield zijn handen afwerend omhoog. ‘Stop maar, stop maar. Ik heb hem losgelaten. Maar jullie moeten echt zijn wagen doorzoeken, of anders doe ik het zelf.’

Hij maakte aanstalten om naar de terreinwagen te lopen.

‘Dat gebeurt niet’, zei Gisella, die zich tussen Vrolik en de auto opstelde. ‘U gaat doen wat u al had moeten doen. U pakt uw fiets en gaat naar huis. Ik wil u hier vanavond niet meer zien. Als u dit terrein niet onmiddellijk verlaat, zult u de nacht in een cel doorbrengen. Ben ik duidelijk?’

‘Goed’, zei Vrolik. ‘Op voorwaarde dat deze auto doorzocht wordt.’

‘Niels, breng jij deze meneer even weg?’

‘Wat een onuitstaanbare man’, merkte ze met een zucht op toen Geoffrey Vrolik het parkeerterrein had verlaten, dit keer onder begeleiding van haar collega. Hoewel ze geprobeerd had haar kalmte zoveel mogelijk te bewaren, ging haar hart tekeer.

‘En hij is niet eens de ergste van het stel’, zei de boswachter. Hij wreef met een pijnlijk gezicht over de plek waar de Surinamer hem geschopt had. Daarna krabbelde hij overeind en sloeg het stof van zich af. Zijn overhemd was doorweekt van het zweet, zijn gezicht vuurrood en er zat een schram op zijn voorhoofd. ‘Deze is brutaal, onbeschoft, maar sommige van de andere flikkers hebben absoluut geen schaamtegevoel. De dingen die ik hier heb zien gebeuren, tarten het voorstellingsvermogen. Allemaal gespuis, stuk voor stuk.’

Hoewel Gisella Markus zich geërgerd had aan het gedrag van Geoffrey Vrolik, stond het haar niet aan hoe de boswachter sprak over de homo’s die hier kwamen. Ze moest zich inhouden om niet boos uit te vallen.

‘Dat gespuis, zoals u zegt, beweert dat een van hen is vermoord.’

‘Door mij, ja.’

‘U geeft het toe?’ reageerde ze verrast.

‘Nee, ik bedoel dat hij mij daarvan beschuldigt. Uiteraard ontken ik alle betrokkenheid bij welke moord dan ook. Uw collega belde en vroeg of ik hier kon komen. Ik dacht dat er weer gedonder was met dat stelletje homo’s dat hier altijd de boel op stelten zet. Bij de ingang kwam die vent aanfietsen. Hij begon te schelden en op het dak van mijn auto te rammen. Hij riep dat ik de moord gepleegd had. Ik wist tot dat moment van geen moord af, mevrouw, echt niet. Mijn naam is trouwens Mark Buursink. Hoe heet u?’

Ze noemde haar naam en toonde haar legitimatiebewijs. De boswachter hield het pasje vast en keek er aandachtig naar, waarna hij knikte en het teruggaf. Hij was lang en knap, gladgeschoren en met verzorgd haar dat achterover was gekamd. Met een ander uniform zou hij door kunnen gaan voor een collega van de uniformdienst. Het viel haar op dat hij, ondanks zijn bezwete overhemd, niet naar zweet rook. Er hing een brandlucht om hem heen.

Ze vroeg zich af wat zich hier in de afgelopen weken had afgespeeld waardoor hij sprak over ‘flikkers’ en ‘gespuis’. Had hij altijd dat taalgebruik gehad, of was er zoveel gebeurd dat hij zijn woordkeus had laten verloederen? Gisella nam zich voor hem ernaar te vragen. Maar eerst wilde ze weten of hij het schot had gehoord, en of het klopte dat hij daarna op hoge snelheid was weggereden.

Terwijl hij die vragen beantwoordde, merkte Gisella dat het begon te regenen. Het was geen harde bui. Het wegdek werd er nat van, maar plassen ontstonden er niet en onder de bomen bleef het droog. Als dit het heftige noodweer was dat voorspeld was, dan zou de hitte vandaag niet verdreven worden.

Buursink vertelde dat hij inderdaad een schot had gehoord, of in elk geval iets wat door kon gaan voor een schot of een knal. Op dat moment zat hij in de auto en stond op het punt weg te rijden. Hij had een melding gekregen dat in een ander recreatiegebied jongens illegaal een vuurtje aan het stoken waren en daarom was hij gehaast weggereden. Omdat hij in de auto zat, kon hij niet zeggen uit welke richting het geluid geklonken had. Verontrustend was het niet, vond hij. Eerder op de avond was er een schietoefening geweest op de nabijgelegen Leusderheide, een militair oefengebied, waar enkele schietbanen waren.

‘Was u alleen op dit parkeerterrein?’

‘Nee, er waren een paar mannen aanwezig. Homo’s. Waarschijnlijk wachtten ze tot ik vertrokken was, want ze stonden alleen maar met elkaar te praten.’

‘Ook na dat schot?’

‘Ja.’

‘Kent u hun namen?’

‘Nee, maar ik kan u wel aan namen helpen van homo’s die hier komen. In de afgelopen maanden heb ik een groot aantal van hen bekeurd. Daarnaast heb ik namen en autokentekens genoteerd van degenen die ik niet heb bekeurd. Als u wilt, zal ik een lijst opstellen. Daar komen dan misschien wel twintig of dertig namen op.’

‘Waarom noemt u hen gespuis?’

‘Omdat ze totaal geen schaamte kennen. Ze komen niet alleen om te kletsen of te flirten, want dat zou ik nog door de vingers kunnen zien. Met mooi weer kan ik elke dag gebruikte condooms rapen om te voorkomen dat kleine kinderen daarmee in aanraking komen. Er wordt in drugs gehandeld. Wat voor spul die lui gebruiken, weet ik niet, maar het schijnt dat je je seksuele remmingen erdoor kwijtraakt. Dan kunnen ze helemaal los gaan. Nou, dat doen ze ook. Open en bloot. Daardoor gaan de gezinnen weg voor wie dit recreatieterrein bestemd is. Nu al zien we een terugloop in de bezoekersaantallen. Zo’n mooi gebied, en het wordt verpest door een groepje homo’s zonder enig schaamtegevoel en fatsoen. Het lijkt hier soms meer een tippelzone voor flikkers! Neem me niet kwalijk dat ik dat woord gebruik, maar ik word er soms moedeloos van.’

‘Hebt u enig idee wie er is doodgeschoten?’

‘Ik weet nog minder dan u.’

Ze beschreef het slachtoffer zoals René van den Brink dat had gedaan: een man van een jaar of veertig met een gemiddelde lengte en een mager postuur, met kort donker haar en een stoppelbaardje. Buursink knikte.

‘Ja, die zou ik weleens kunnen kennen.’

‘Wie is het?’

‘Ik vermoed dat het gaat om Felix van Leeuwen. Hij is inderdaad een van degenen die hier overlast veroorzaken. Hij is niet iemand die je als buurman zou willen hebben. Totaal schaamteloos. Totaal gestoord. Dat zijn ze allemaal als ze gebruikt hebben, maar niet zo erg als deze. Hij is de belangrijkste reden dat het recreatieschap overweegt om de Treekerpunt voor alle bezoekers af te sluiten.’

Een bliksemschicht schoot door de lucht boven restaurant Bergzicht dat zich aan de overkant van de weg bevond. Het felle oplichten van de avondlucht werd kort daarop gevolgd door een diep gerommel dat versterkt leek te worden door de Utrechtse Heuvelrug die zich achter het etablissement verhief. Het geluid resoneerde in haar auto en deed het stuur trillen, terwijl Gisella wachtte op het groen van het verkeerslicht om het recreatieterrein te verlaten.

Niels Hanse zat met neergeslagen ogen naast haar. Ze had hem aangeboden hem naar huis te brengen, zodat hij zich om kon kleden, terwijl zij doorreed naar het hoofdbureau voor het overleg met de officier van justitie. Het was haar opgevallen dat hij niets meer had gezegd sinds vrijwel vaststond dat het slachtoffer een cruisende homo was. Tijdens haar gesprek met Vrolik had hij erbij gestaan met een gezicht alsof hij er liever niet bij had willen zijn. Dat werd nog erger toen hij terugkwam en de boswachter zijn verhaal had gedaan over Felix van Leeuwen en wat die allemaal op P3 en in het omringende bosgebied had uitgespookt.

‘Heb je hem gekend?’ vroeg ze.

‘Wie?’

‘Felix van Leeuwen.’

‘Dat ik homo ben, wil niet zeggen dat ik alle homo’s ken’, zei Niels. Het kwam er een beetje bokkig uit. ‘Ik heb Felix van Leeuwen niet gekend en nooit over hem gehoord. Je hebt zelf kunnen horen wat de boswachter heeft gezegd over het wereldje van cruisende homo’s. Dat is niet mijn wereldje. Ik voel me er zeer ongemakkelijk bij.’

Ze kon zich goed voorstellen dat het verhaal van de boswachter bij hem hard was aangekomen. Op een warme avond was een jong gezin in het bos een naakte Felix van Leeuwen tegengekomen. Hij was daar samen met een paar homo’s. Die hadden lacherig gedaan om de geschokte reacties van de familie. De vader van het gezin had er wat van gezegd, waarna Van Leeuwen, die onder invloed was, zich provocerend had gedragen. Hij had het oudste zoontje aangesproken en gevraagd of hij even zijn piemeltje mocht zien. De vader van het jongetje had Van Leeuwen vervolgens met de vuist tegen de grond geslagen. Er was aangifte gedaan door Felix van Leeuwen wegens mishandeling, maar de zaak moest nog voor de rechter komen.

‘Als je het liever hebt, dan zet ik je niet op dit onderzoek.’

‘Dank je, maar dat is niet nodig. Het gaat wel weer. Misschien is het juist goed dat ik meedoe. Zal ik zo naar de boswachter gaan voor die lijst?’

‘Ja, dat is goed.’

Het verkeerslicht ging op groen. Gisella gaf gas, reed de provinciale weg op en schakelde naar een hogere versnelling. Vervolgens keek ze naar rechts, naar de bomenrij waarachter het parkeerterrein lag, Piemel 3, zoals Geoffrey Vrolik het noemde. Het bos werd fel opgelicht door een nieuwe bliksemflits. In het belang van het sporenonderzoek hoopte ze dat het noodweer langs het gebied zou trekken.

‘Het is een andere avond geworden dan ik me had voorgesteld’, zei Niels even later. ‘Jammer dat het Opera Festival niets is geworden voor jou en je man.’

‘Het zou toch niets zijn geworden, met of zonder deze moord. Ferdinand verzette zich ertegen. Ik kon hem met geen mogelijkheid in de auto krijgen. Je idee is goed, maar er lijkt niets te helpen.’

‘Niet opgeven, Gisella. Hij draait nog weleens bij.’

‘Voorlopig zie ik dat niet gebeuren.’

Ze reden in stilzwijgen verder. Na twee kilometer ging Gisella de provinciale weg af, de daarnaast gelegen ventweg op. Hier waren twee restaurants en een dozijn huizen die uitkeken over de Leusderheide die zich aan de andere kant van de weg uitstrekte, en waar ook de schietbanen waren waar de boswachter over gesproken had. Toen ze de woning hadden bereikt waar Niels met Harry Stutvoet woonde, zei hij dat hij de contactpersoon wilde zijn voor de homo’s op de lijst van de boswachter.

‘Een van hen kan een getuige zijn’, legde hij uit. ‘Het contact met hen moet discreet gebeuren. Er kunnen onder hen homo’s zijn die nog niet uit de kast zijn gekomen. Als hun familie hoort dat ze een homobaan bezoeken, kunnen ze het moeilijk krijgen, en dat moeten we voorkomen. En ik vrees dat er onder hen ook mannen zijn die getrouwd zijn met een vrouw en die kinderen hebben. We kunnen niet hun levens binnendringen en beginnen over de Treekerpunt, want dat wordt hommeles!’

‘Maar een van hen kan de dader zijn.’

‘Een homo heeft dit niet gedaan’, zei hij vol overtuiging. ‘Je hebt gehoord wat de boswachter vertelde. Ik denk dat iemand wraak heeft genomen op Felix van Leeuwen. Misschien de vader van dat gezin. Misschien een doorgeslagen potenrammer. Vind je het goed als ik de contacten leg? Ik weet wel hoe ik dat moet aanpakken, en waarschijnlijk krijg ik daardoor meer uit hen dan andere collega’s.’

Bij haar thuiskomst, laat in de avond, constateerde Gisella dat het zo gegaan was als ze gevreesd had. Toen haar man nog in het revalidatiecentrum zat, hadden een ergotherapeut en een transferverpleegkundige van het centrum hun huis bezichtigd om te adviseren hoe de woning aangepast kon worden zodat Ferdinand kon terugkeren. Omdat het haar praktischer leek, was een aanbouw die als opslagruimte voor het tuinmeubilair diende, omgebouwd tot een comfortabele slaapkamer met uitzicht op de tuin. Daar had haar man zijn bed en een aankleedtafel, beide elektrisch in hoogte verstelbaar, en hij had er een televisie die ze speciaal voor deze ziekenkamer had gekocht. De tv stond ook op dit late uur aan.

Het voordeel van de aanbouw was dat haar man nooit de trap op hoefde, hoewel ze een traplift had laten installeren en er boven een tweede rolstoel gereed stond. Op de begane grond van hun woning was er van alles veranderd. De drempels waren verwijderd, de wc was aangepast en uitgebreid met een douche met douchestoel, zodat hij in principe nooit naar boven hoefde, en een paar deuropeningen waren verbreed. Met de rolstoel kon hij moeiteloos door alle kamers rijden. In de praktijk trok hij zich echter in zijn slaapkamer terug en dit was dan ook de plek waar ze hem vond, snurkend op bed.

Ze hoefde niet eens de fles te zien, ingeklemd tussen zijn romp en arm, of de rode vlekken in het beddengoed, voor ze het wist. De geur die haar tegemoet kwam toen ze naar het achterhuis liep, zei haar genoeg. Ferdinand had zich laveloos gedronken. Hij was zo zat, dat hij niets merkte van de luide explosies en geweerschoten die hoorden bij de oorlogsfilm die de televisie uitzond.

Vrijdag 29 juli

Op de dag na de moord was Gisella druk met het onderzoek, al nam ze tussendoor tijd om voor haar man een afspraak te maken met de kapster. De belangrijkste beslissing die op donderdagavond door de officier van justitie was genomen, was de vorming van een zogeheten TGO, een Team Grootschalig Onderzoek, bestaande uit rechercheurs van haar district en van andere, aangrenzende politiedistricten. De aanleiding hiervoor was het feit dat er een homo was vermoord en haar eigen team door de vakanties onderbezet was. De officier voorzag dat de zaak veel publiciteit zou trekken, iets waarmee de persvoorlichter instemde. Die had al een aantal telefoontjes gekregen.

Dat het geen onderzoek zou worden dat tot een snelle oplossing zou leiden, was tijdens het overleg aan de orde gekomen. De twee meest voor de hand liggende verdachten gingen vrijuit. Boswachter Buursink, die door Geoffrey Vrolik was beschuldigd, had via de meldkamer inderdaad een oproep gekregen dat jongelui een vuurtje stookten op een ander recreatieterrein waar hij surveilleerde. En de vader van het gezin dat Felix van Leeuwen naakt in het bos had aangetroffen, was op vakantie in Frankrijk, meer dan zeshonderd kilometer van de plek waar de moord had plaatsgevonden.

De officiële identificatie van het slachtoffer moest weliswaar nog plaatsvinden, maar dat het om Felix van Leeuwen ging, werd inmiddels voetstoots aangenomen. Aan het eind van de donderdagavond was er op de parkeerterreinen van de Treekerpunt slechts één auto achtergebleven, een Fiat Panda. De autosleutel die op het lichaam gevonden was, paste daarop. Die Panda stond op naam van Felix van Leeuwen, een inwoner van Woudenberg, en berucht in de wijde omtrek. In het dashboardkastje waren vervolgens het rijbewijs en het kentekenbewijs gevonden, met daarop een foto van het slachtoffer.

Het kastje bevatte daarnaast een doorzichtig zakje met dichtdrukstrip gevuld met een wit poeder, vermoedelijk cocaïne, twee zakjes met een ander, nog onbekend poeder, een zakje met xtc-pillen en een stripje met viagratabletten. De hoeveelheden waren te groot om voor eigen gebruik te zijn: Van Leeuwen was een dealer.

Om negen uur op vrijdagochtend had ze haar eerste overleg met de coördinatoren van het TGO, die direct onder haar als teamleider zouden werken en die elk hun eigen team zouden krijgen. Aan de vergadertafel in haar kamer sprak ze met hen door wat er tot dan toe al bekend was, wat er moest gebeuren en hoe de onderlinge taakverdeling zou worden. Daarmee bereidden ze zich voor op de grote briefing waarmee het voltallige team ingewerkt zou worden.

Het sporenonderzoek zou gecoördineerd worden door René van den Brink van district Eemland Zuid, die aan haar rechterhand had plaatsgenomen. Naast hem zat nog een collega van haar eigen district, Patrick Odijk. Hij zou de leiding hebben over de tactische recherche die tips zou natrekken en met getuigen spreken. Links van haar zat iemand van district Binnensticht die ze nog niet kende. Ronald Bloem zou zich met zijn team bezighouden met de administratieve afhandeling van het onderzoek en het analyseren van alle binnenkomende gegevens. Naast hem had Niels Hanse plaatsgenomen.

In de afgelopen minuten had ze haar collega’s verteld wat er bekend was over het slachtoffer. Felix van Leeuwen was 39 jaar oud, ongetrouwd en formeel werkloos. Hij werd in verband gebracht met homoprostitutie en drugshandel. Niet alleen op de Treekerpunt had hij een reputatie opgebouwd. Hij bezocht andere homobanen, zoals park Birkhoven bij Amersfoort en een parkeerterrein aan de rand van villadorp Soestduinen. Op een donderdagavond begin juni was hij op de laatste plek door een knokploegje met honkbalknuppels afgeranseld, waarbij ook Geoffrey Vrolik ervan langs kreeg. Waarschijnlijk waren de daders ingehuurd door buurtbewoners die de overlast van cruisende homo’s beu waren. Er waren echter geen aanhoudingen verricht.

De buurman van Felix van Leeuwen in Woudenberg was bezig om de woningbouwvereniging te overtuigen hem uit zijn woning te zetten. Op zijn verzoek had de uniformdienst een paar keer bij Van Leeuwen op de stoep gestaan om een einde te maken aan de seksfeesten die hij thuis organiseerde en die tot geluidsoverlast leidden. Mensen waren bang voor hem. Geen van de buurtbewoners durfde de kinderen buiten te laten spelen zolang die “enge viezerik”, zoals hij genoemd werd, in hun midden woonde.

‘Kortom, er zijn verschillende aanknopingspunten voor verder onderzoek’, zei Gisella met een knikje naar Patrick Odijk, de tactisch coördinator. ‘Ik stel voor dat jouw team alsnog probeert te achterhalen wie de potenrammers in Soestduinen hebben ingehuurd en wie er in het knokploegje zaten.’

Odijk knikte. ‘Ik zal ook praten met die buurtbewoners in Woudenberg. Ik hoorde dat Niels de contacten met de homo’s onderhoudt. Is er al wat gekomen uit de lijst die de boswachter heeft opgesteld?’

‘Daar kan ik wel iets over zeggen’, antwoordde Niels. ‘Ik heb de lijst vanochtend vroeg doorgelicht. Er staan 29 namen op, soms alleen pseudoniemen of kentekens van auto’s. Van 21 personen staat de identiteit vast.’

‘Iemand met een strafblad?’

‘Jawel, maar is het zinvol om dat te noemen? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat een van hen een andere homo heeft vermoord. Dat is niet in hun belang.’

‘Of het van belang is, moet nog blijken’, zei Gisella. ‘Dus ik wil het horen.’

‘Vooruit dan’, zei Niels. ‘Vijf van hen hebben een strafblad. Het varieert van drugshandel tot het plegen van inbraken, en van geweldpleging tot illegaal wapenbezit. Twee van hen hebben meermalen voor de rechter gestaan. Een van hen heeft in totaal meer dan vijf jaar in de gevangenis gezeten.’

‘De dader kan dus een cruisende homo zijn’, concludeerde zij.

‘Daar gaan we niet van uit, toch?’

‘Net zoals we er niet van uit gaan dat een van de buurtbewoners de dader is, Niels. Het is een mogelijkheid, niet meer dan dat. In elk geval kennen de cruisende homo’s de plek waar het gebeurde goed. De moord kan een gevolg zijn van een uit de hand gelopen drugsruzie. Van degenen die gisteren op de Treekerpunt zijn geweest, wil ik dat je schoeisel in beslag neemt voor het onderzoek door het team van René. Als uit het onderzoek naar voren komt dat een van hen in de buurt van het lijk is geweest, neem ik het over. Akkoord, Niels?’

‘Akkoord.’

‘En dat brengt ons bij de stand van zaken van het sporenonderzoek. Het lichaam is gisteravond al ingepakt en weggebracht voor de sectie. Maar foto’s heb ik nog niet gezien. Hoe staat het ermee, René? Is het onderzoek ter plaatse afgerond?’

‘Nog niet. De omstandigheden maken de situatie uitzonderlijk. Door de natte zomer zijn de paden modderig. Het zijn de beste condities die ik me kan wensen. De grond is niet te nat, niet te droog, niet te hard, niet te zacht. Precies goed om de mooiste sporen te vinden. Een geluk dat het gisteravond niet ging stortregenen.’

‘Dus daarmee ben je bezig geweest, gipsafdrukken maken!’

‘Het leek af en toe inderdaad het knutseluurtje van de basisschool’, zei hij met een glimlach. ‘In een gebied ter grootte van een paar hectare hebben we sporen van een flink aantal personen gevonden, allemaal op paden die van en naar de plaats delict leiden. Het belangrijkste is dat ik sporen heb gevonden van de vermoedelijke dader. Ik kan dat het beste laten zien aan de hand van de kaart.’

Van den Brink stond op en liep naar de landkaart die aan de muur tegenover Gisella was bevestigd. Met de stompe kant van een potlood duidde hij de plek aan waar het lichaam was gevonden. Vervolgens wees hij de drie parkeerterreinen aan die zich aan de Treekerweg bevonden. Driehonderd meter ten zuiden van de plaats delict lag P3, vierhonderd meter ten zuidoosten P2, en een halve kilometer ten oosten P1.

‘Ons slachtoffer zette zijn auto op P2. Vandaar liep hij op slippers naar P3, om vervolgens naar het noorden te gaan naar de plek waar zijn lichaam om vijf voor zeven door het meisje te paard werd gevonden. Waar de vermoedelijke dader vandaan kwam, is niet duidelijk. Ik vermoed dat hij dwars door het bos is gelopen. Buiten de paden zijn de sporen nauwelijks te volgen. Ik kan wel laten zien hoe hij het gebied verlaten heeft.’

Met het potlood tekende hij de route van de plaats delict, trok een lijn in oostelijke richting, om na een paar honderd meter naar het noorden af te buigen. Het pad dat de dader volgde, boog later weer naar het oosten. Het hele traject voerde door bos.

‘Zoals jullie zien, eindigt het spoor ten noorden van P1, niet ver van de Treekerweg. De route loopt vrijwel geheel door het bos. Met het oog op het risico op ontdekking lijkt dat een verstandige keus. Waar de dader afbuigt naar het noorden, ligt er een langgerekte duin tussen hem en P1, zodat hij uit het zicht bleef. Toch is er iets geks aan de hand.’

‘Wat dan?’ vroeg Gisella.

‘Dat kan ik het best op de plek zelf laten zien. Hoe laat begint de grote briefing? Over een uur? Dan stel ik voor dat we naar de Treekerpunt rijden voor een korte rondleiding.’

In een rustig tempo stapten ze door een dennenbos waar een zoete, dropachtige lucht tussen de bomen hing. René van den Brink ging voorop, terwijl hij overal om zich heen wees naar schoenafdrukken die zijn teamleden hadden vastgelegd. Gisella en de andere twee coördinatoren volgden hem. Niels Hanse sloot de rij. Ze wandelden over een pad met struikgewas links en een dichte vegetatie van varens rechts, waardoor het was alsof ze door een kloof trokken. Zonlicht viel door een smalle spleet tussen de boomtoppen.

De technisch coördinator legde uit dat er overal gebruikte condooms, lege waterflesjes en tubes glijmiddel waren gevonden. Met name het grote varenveld rechts van hen was een populaire afwerklocatie waar homo’s zich terugtrokken voor seks. Er waren daar zoveel sporen, en de bodem was er zo zacht en verend, dat het onmogelijk was vast te stellen van wie ze afkomstig waren. Ze bereikten een breed, zanderig ruiterpad en sloegen rechtsaf. Na tien meter hield Van den Brink halt en wees naar de berm rechts van hem. Bloedspatten en platgedrukt gras markeerden de plek waar het lijk had gelegen.

‘Hij lag op zijn rug’, vertelde hij. ‘Met de voeten tussen de varens en een kogelgat precies tussen zijn ogen. Ik weet waar de moordenaar gestaan heeft toen hij het schot loste. Daardoor weet ik met welk schoeisel hij rondgelopen heeft.’

‘Hoe zit het eigenlijk met de man met wie Van Leeuwen seks had?’ vroeg Gisella. ‘Heb je van hem sporen?’

‘Geen duidelijke. Hij kwam niet over het pad, maar dwars door het varenveld, en zoals jullie zien zijn er veel varens platgetreden. Het is onmogelijk te zeggen welk spoor afkomstig is van de man met wie Van Leeuwen hier was.’

‘Maar de sporen van de dader kun je wel onderscheiden?’

‘Ja, dat kan ik laten zien. Kom maar mee.’

Met René van den Brink voorop baanden ze zich een weg door de varens. Een flink deel van de bodem van het dennenbos was bedekt met de varens, die tot borsthoogte reikten. Om dieper het perceel binnen te dringen, was er een smal paadje ontstaan. De humusrijke grond was zo zacht, dat Gisella voelde dat de bodem inderdaad onder haar veerde. Ze volgden dit paadje tot ze na tien meter op een plek kwamen waar de planten over een groter oppervlak platgetreden waren.

‘Hier heeft hij gestaan. Je ziet nog vage afdrukken van zijn schoeisel. Waarschijnlijk hield hij vanaf deze plaats het slachtoffer enige tijd in de gaten, misschien wel om te wachten tot die ander weg was. Met die ander bedoel ik de man die met Van Leeuwen gevreeën had. Maar het kan ook zijn dat die minnaar de schutter is. Voor het lossen van het schot heeft de dader een paar stappen naar voren gedaan. Vervolgens heeft hij geleund tegen deze boom om een stabiele hand te hebben. Er kleefden wat groene vezels aan de schors.’

‘Dus hij stond op zo’n tien meter afstand van het slachtoffer?’ vroeg Gisella.

‘Exact!’

‘Dan moet het een verdraaid goede schutter zijn’, merkte Ronald Bloem op.

‘Het lijkt het werk van een professionele schutter,’ gaf Van den Brink toe. ‘Als je de varens wegdenkt, heeft het veel weg van een terechtstelling, een afrekening. De dader kon door al dat groen het slachtoffer niet zien. Van Leeuwen was bezig zijn broek op te trekken. Op het moment dat hij zich volledig oprichtte, kreeg de dader hem in het vizier en schoot het perfecte schot. Misschien heeft Van Leeuwen zijn moordenaar nog gezien.’

‘Dus geen gelukstreffer?’ vroeg Gisella.

‘Nee, dit was iemand die wist waarmee hij bezig was. Als ik de sporen goed interpreteer, dan heeft hij na het schot zelfs geprobeerd de huls te zoeken. Het pistool of het geweer wierp de huls naar rechts uit. In die richting zijn de varens platgewalst, alsof iemand op zijn knieën rondgetast heeft. Kijk, je kunt zelfs de plek zien waar de neuzen van zijn schoenen zich in de grond boorden toen hij bij het zoeken neerknielde. Dat hij hem niet vond, komt omdat de huls onder dood blad gerold was, en dat is ons geluk. Met de metaaldetector hebben we dit bewijsstuk gevonden.’

‘Met welk kaliber schoot hij?’

‘9mm. Als we het wapen hebben, kunnen we aan de hand van de huls vaststellen dat de moord daarmee is gepleegd. Het vreemde is dat de dader in een ander opzicht juist geen professionele indruk maakt. Dit varenveld zit vol met sporen, ook van langer geleden en van andere personen, en de meeste zijn niet erg duidelijk. Daardoor ben ik er niet helemaal zeker van, maar het lijkt erop dat de dader naar het lijk geslopen is om zich ervan te vergewissen of het slachtoffer echt dood was. Misschien heeft het meisje op het paard hem toen gehoord. Dat zou ook kunnen verklaren waarom hij niet meteen uit het varenveld kwam toen hij vertrok. Kom maar mee!’

Opnieuw ging de technisch rechercheur voorop. Ondertussen wees hij de geknakte stelen aan die de moordenaar op zijn weg door het varenveld had veroorzaakt. Het spoor ging eerst in oostelijke richting, een kriskraskoers door het varenveld, daarna naar het noorden, tot het uitkwam op het brede ruiterpad. In het natte zand daarvan waren duidelijke schoensporen te zien, alsof ze gegoten waren. Het waren zolen waarvan het profiel grotendeels afgesleten was. Aan de buitenkant van de hak was de slijtage het grootst, wat ontstaan was doordat de gebruiker met de tenen naar buiten liep. Toch waren enkele getallen en een letter, die in het profiel van de schoenen waren aangebracht, zichtbaar. Ze stonden in spiegelbeeld in het zand te lezen.

‘270-S is de maat van het schoeisel’, legde Van den Brink uit. ‘Het is vergelijkbaar met de gebruikelijke schoenmaat 43. De ‘S’ betekent dat het de smalste maat is van de 270. De aanduiding 270-S wordt gebruikt voor gevechtslaarzen, de zogeheten legerkistjes.’

‘Is de dader een militair?’ vroeg Patrick Odijk.

‘Daar lijkt het wel op, al lopen die niet op zulke versleten exemplaren. Het zouden afdankertjes kunnen zijn, of een paar gekocht bij een dumpstore. In Amersfoort zit er een aan de Textielweg. Mijn team heeft op andere plekken in het bos oudere sporen van kistjes gevonden, vermoedelijk hetzelfde paar, meestal ergens in het struikgewas. Dat wekt de indruk dat de moordenaar een voyeur is die gadeslaat wat de homo’s op P3 en in de nabije omgeving doen. Maar nu kom ik op datgene wat ik gek vind, en dat is dat hij over dit brede pad is vertrokken. Door hierover te lopen, heeft hij deze duidelijke sporen achtergelaten. Bovendien nam hij een groot risico om gezien te worden. Óf dat meisje te paard moest nog komen, óf hij heeft gewacht tot ze uit het zicht was verdwenen. Hoe dan ook, het was riskant. Ik zou willen weten waarom hij dat deed. Ik had het nog kunnen begrijpen als hij gerend had. Maar zoals jullie kunnen zien, is hij in een rustig tempo weggelopen, midden over het pad, alsof er niets aan de hand was, alsof hij niet zojuist iemand had doodgeschoten. Tenzij hij een demper gebruikte, moet dat schot in de wijde omtrek te horen zijn geweest. Hij moet een reden hebben gehad. Ik denk dat het een opzettelijk spoor is.’

‘Waarom?’ vroeg Ronald Bloem.

‘Omdat hij op de heenweg dwars door het bos ging, zonder duidelijke sporen achter te laten. Dat had hij op de terugweg ook kunnen doen. In plaats daarvan koos hij na het schot deze route waardoor we zijn sporen hebben. Ik denk dat hij de indruk wilde wekken dat hij zijn auto op P1 had staan. Maar hij kan ook naar de Treekerweg zijn gelopen en vervolgens over het asfalt naar P2 of zelfs naar P3.’

Gisella knikte bedachtzaam.

‘En op P3 spreken de cruisende homo’s af’, zei ze.

De briefingruimte was goed gevuld. De moord op Felix van Leeuwen was niet het eerste grote rechercheonderzoek waaraan Gisella Markus deelnam, maar dit was wel de eerste keer dat zij de teamleider was. Ze zag de gezichten die verwachtingsvol naar haar opkeken. Veertien rechercheurs, van vier verschillende politiedistricten. Het was bijna de volledige bezetting van het team waarmee ze de komende tijd aan de slag ging, uitgezonderd de mensen die René van den Brink nog aan het werk had op de Treekerpunt. Veertien rechercheurs die zonet nog volop met elkaar in gesprek waren toen zij de briefingruimte binnenstapte en naar voren liep. Maar nu was het stil. Alle blikken waren op haar gericht.

De eerste persoon die ze zag omdat hij vooraan zat, was Lex Renkema, een van haar Amersfoortse collega’s en diegene die haar had opgevolgd als plaatsvervangend recherchechef. Hij behoorde tot de groep die haar liet voelen dat ze ongeschikt was voor haar functie. Ze had hem niet gevraagd coördinator te worden, wat wel voor de hand had gelegen, en dat nam hij haar vast kwalijk. Renkema zat onderuit gezakt, met de armen over elkaar, en er verscheen een schamper lachje rond zijn mond. De reden daarvoor was dat ze gedurende een paar ogenblikken niets wist uit te brengen. Iemand kuchte.

Ze vatte moed toen ze Niels Hanse ontdekte, die zijn vuist tegen zijn borst hield, met de duim omhoog en een blik op zijn gezicht alsof hij wilde zeggen: je kunt het! Ze schraapte haar keel en begon.

‘Goedemorgen, allemaal’, zei ze. ‘Welkom bij de briefing van onderzoeksteam Treekerpunt.’ Ze zag aan de gezichten van de rechercheurs die achteraan zaten dat ze te zacht had gesproken. Iemand hield zijn hand bij zijn oor. Daarom verhief ze haar stem en herhaalde: ‘Welkom bij het Treekerpuntteam, de naam waaronder we de komende tijd zullen werken. In het bijzonder wil ik de collega’s van de andere districten bedanken die het team komen versterken. Voor wie mij nog niet kennen zal ik mezelf voorstellen. Ik ben Gisella Markus, teamleider van dit onderzoek. In de komende tijd zullen we elkaar beter leren kennen. Dit is voorlopig de enige gezamenlijke briefing, voor we het team uitsplitsen in deelteams, geleid door de drie coördinatoren. Zo meteen zal ik hen aan jullie voorstellen, want met hen zullen jullie het meest te maken krijgen. Maar eerst wil ik een samenvatting geven van hoe het onderzoek tot nu toe is verlopen.’

In de volgende minuten vertelde ze over de moord, het slachtoffer en de ontdekkingen die gedaan waren, waarbij ze ook melding maakte van de ongunstige reputatie van P3 waardoor het recreatieschap overwoog het gebied voor het publiek te sluiten. Ze schetste een aantal mogelijke verklaringen voor de moord. Gisteravond was er een neutraal persbericht de deur uit gegaan. Voorlopig was het beter te zeggen dat het motief voor de moord in de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer gezocht werd, waarbij alle opties opengehouden werden.

‘De meeste ochtendkranten hebben het persbericht overgenomen’, zei ze.

‘Alleen AD Utrechts Nieuwsblad meldt dat de Treekerpunt door homo’s wordt gebruikt, maar geen woord over een homo als slachtoffer of als dader. Dat zal spoedig veranderen, vrees ik. Jullie weten hoe de media zijn als ze een sensationeel verhaal ruiken. Daarom wil ik jullie verzoeken om bij contacten met de pers door te verwijzen naar onze woordvoerder. Met hem en met de coördinatoren zal ik bespreken wat we verder naar buiten brengen.’

Nadat ze haar collega’s dat op het hart had gedrukt, stelde ze de drie coördinatoren voor. Technisch coördinator René van den Brink toonde aan de hand van de kaart waar de moord had plaatsgevonden. Hij vertelde ook dat het slachtoffer kort voor zijn dood vermoedelijk geslachtsgemeenschap had gehad met een nog onbekend persoon, die dwars door het varenveld had gelopen, zodat er geen duidelijke schoensporen waren. De dader, daarentegen, had wel een duidelijk spoor achtergelaten.

Tactisch coördinator Patrick Odijk kwam daarna aan het woord. Hij gaf de rechercheurs de gelegenheid om ideeën voor de opsporing te spuien. Zelf noemde hij de mogelijkheden dat de dader gevonden kon worden onder de cruisende homo’s, onder de buurtbewoners in Woudenberg, en onder degenen die hinder hadden ondervonden van de homo-ontmoetingsplekken in de regio. Het motief kon van alles zijn.

Er gingen een paar vingers de lucht in.

‘Noem je naam en je district’, zei Odijk die een jonge vrouw aanwees. ‘Zeg daarna wat je te zeggen hebt.’

‘Ik ben Inge Veenstra van district Heuvelrug’, zei de jonge vrouw, die ging staan om door iedereen gehoord te kunnen worden. ‘Ik heb twee vragen. Wordt onderzocht of het slachtoffer besmet is met het hiv-virus? Ik herinner me een zaak waarbij iemand erachter kwam door een ander besmet te zijn, terwijl die ander wist dat hij een drager van het virus was. Ik kan me voorstellen dat iemand dan met wraakgevoelens rondloopt.’

‘Een bloedonderzoek is een onderdeel van de sectie’, zei Odijk. ‘We weten inmiddels wel dat Van Leeuwen niet bij de GGD geregistreerd stond als seropositief. Hij was niet onder behandeling, maar dat zegt niet alles. Als hij toch besmet was, kan dat een motief zijn, ja. Wat is je andere vraag?’

‘Ik herinner me een geval van een oud-directeur van een voetbalclub die in een stadspark seks had met minderjarige jongens. Ik kan me voorstellen dat als er een bekende Nederlander onder de cruisende homo’s is, hij kwetsbaar is voor chantage. Die Felix van Leeuwen handelde in drugs en verkocht zijn lichaam. Hij probeerde dus geld te verdienen aan de homoscene. Zou het kunnen dat hij iemand chanteerde en dat hij daarom is vermoord? Of is de dader iemand die getrouwd is met een vrouw en die tegen elke prijs wil voorkomen dat zijn echtgenote erachter komt?’

‘Goede ideeën, daar zullen we zeker naar kijken.’

Inge Veenstra maakte aanstalten om te gaan zitten, maar veerde overeind.

‘Oh, en ik heb nog een vraag!’

‘Ja?’

‘Gisteren waren er toeristen op de Treekerpunt. Ik hoorde dat een aantal daarvan al was vertrokken voor het gebied werd afgezet. De anderen zijn geregistreerd. Als ik een dagje uitga met mijn vriend dan neem ik mijn digitale camera mee. Daarom vraag ik me af of de foto’s van de recreanten al zijn opgevraagd. Daar staan misschien auto’s op van mensen die al eerder vertrokken waren en die we dan alsnog kunnen horen.’

‘Een uitstekend idee, Inge! Daar hebben we nog niet aan gedacht, maar we gaan er zeker wat mee doen.’

‘Misschien is er ook een foto waar de dader op staat!’

Na afloop van de briefing nodigde Gisella de enige coördinator die ze nog niet kende in haar kantoortje uit. Omdat het de prioriteit had het team eerst aan het werk te zetten, had ze nog geen gelegenheid gehad nader kennis te maken met Ronald Bloem van district Binnensticht. Bij voorkeur had ze alledrie haar coördinatoren uit haar eigen district gekozen. Door de vakantieperiode was de rechercheafdeling in Amersfoort echter onderbemand. Ze keek liever over de grenzen van haar district als dat betekende dat ze Lex Renkema niet hoefde te vragen.

Gisella had Bloem gekozen op advies van Patrick Odijk, die net als René van den Brink een lange staat van dienst had bij district Eemland Zuid. Odijk stamde uit een politiegeslacht. Zijn vader was politieman geweest, eveneens in Amersfoort, en zijn opa van moederszijde had in het korps van Rotterdam gediend. Hoewel hij lang geleden onder gespannen omstandigheden gescheiden was, waardoor zijn dochter niet bij hem was opgegroeid, volgde zij hem nu in zijn voetsporen door als surveillant bij de uniformdienst mee te draaien.

‘Ik was onder de indruk van Inge Veenstra’, zei ze nadat Ronald Bloem aan de vergadertafel had plaatsgenomen. Zelf stond ze nog om voor hen beiden koffie in te schenken. ‘Ze kwam met uitstekende ideeën. Ik las in je personeelsdossier dat je tot een jaar geleden ook bij district Heuvelrug zat. Ken je haar?’

‘Ik ken Inge inderdaad goed’, zei hij. ‘Ze is een fijne collega.’

Ze liet een stilte vallen in de verwachting dat hij meer zou vertellen over zijn periode bij district Heuvelrug, waar hij ruim vijf jaar had gewerkt, maar Bloem scheen daar geen behoefte aan te hebben. Hij keek op zijn horloge.

‘Wil je trouwens suiker, melk?’

‘Nee, ik drink het zwart.’

Gisella ging naast hem zitten. Terwijl ze allebei hun koffiekopje pakten en hij begon te drinken, nam ze haar collega in zich op. Als ze het personeelsdossier mocht geloven, was Ronald Bloem vijfendertig. Zo jong zou ze hem niet geschat hebben met zijn getekende gezicht. Hij had kort, blond haar dat hij in een scheiding droeg, en hij had een snorretje. Zijn kleding bestond uit een wit overhemd met stropdas en een pantalon met over het midden een keurige vouw. Zijn colbertjasje had hij over de rugleuning van de stoel gehangen.

‘Zoals je weet, heb ik je als coördinator gevraagd op advies van Patrick. Klopt het dat jullie elkaar in de stad Utrecht hebben leren kennen?’

‘Ja, afgelopen voorjaar maakten Patrick en ik deel uit van hetzelfde TGO. Het ging om de ontvoering van een winkelier wiens lijk later is teruggevonden. We hebben in Utrecht intensief samengewerkt en daarna hebben we contact gehouden.’

‘Ik kon in je dossier niet terugvinden of je getrouwd bent.’

‘Nee, ik ben niet getrouwd, en ik heb ook geen kinderen. Maar als je het niet erg vindt, praat ik liever niet over mijn privéleven. Dat leidt af.’

Gisella, die dacht aan de situatie rond haar eigen man, vond dat best.

‘Laten we het dan hebben over het werk. Ik heb jou gevraagd om met je deelteam alle onderzoeksgegevens te analyseren en te komen met scenario’s. Op dit moment zie ik al een aantal richtingen, zoals de drugs die het slachtoffer verhandelde en het conflict dat hij had met zijn buren in Woudenberg. In dit stadium moeten we uitkijken voor een verkokerde manier van denken, waarbij we mogelijkheden gaan uitsluiten die nog niet grondig zijn onderzocht.’

‘Je bedoelt wat Niels wil. Ik kreeg de indruk dat hij liever niet heeft dat een van de homo’s de moord heeft gepleegd. Dat kan ik me wel voorstellen. Maar ik ben van plan met mijn team met een open instelling alle gegevens te analyseren. Ik sluit niets bij voorbaat uit.’

Gisella knikte tevreden.

Tot nu toe was het onderzoek naar de dood van Felix van Leeuwen grotendeels naar de verwachtingen van Gisella verlopen. Er was een moord, er waren diverse aanknopingspunten om op door te rechercheren en het Treekerpuntteam was ingelicht. De coördinatoren hadden vervolgens hun deelteams aan het werk gezet. Voorlopig was er genoeg werk te verrichten en een groot deel daarvan was routine voor haar ervaren collega’s, zoals het sporenonderzoek op de Treekerpunt en het horen van personen. Uiteindelijk zouden er vanzelf namen boven komen van mensen die mogelijk bij de moord betrokken waren. Gisella keek uit naar het moment dat ze in de verhoorstudio een verdachte tegenover zich zou hebben.

Maar wat ze niet verwacht had, was de mededeling waarmee haar assistent aan het eind van de ochtend aan kwam zetten. Ronald Bloem was nog maar net vertrokken toen Niels haar kantoortje binnenstormde met dezelfde doodsbleke kleur als gisteravond. Terwijl hij voor haar bureau stond, zag ze de ontzetting in zijn ogen. Zijn onderlip trilde en zijn stem klonk huilerig. Ze maande hem rustig te blijven, maar Niels was helemaal uit zijn doen.

‘Gisella, Gisella!’ riep hij.

‘Wat is er?’

‘Het is zoals ik de hele tijd gevreesd heb. De dader is een homohater! Hij heeft Felix van Leeuwen vermoord omdat hij homo’s haat. Van Leeuwen is nog maar zijn eerste slachtoffer. Hij is van plan er nog veel meer om te brengen. Het is vreselijk, Gisella! Afschuwelijk!’

De uitlatingen en de emotionele reactie van haar collega verwonderden haar. Tot zover was uit het onderzoek niet gebleken dat homohaat het motief was en daarom dacht ze dat Niels vooral lucht gaf aan zijn eigen angst. In zijn ogen zag ze niet alleen ontzetting, maar ook paniek.

‘Hoe kom je daar nu ineens bij?’

‘Hij heeft de verantwoordelijkheid voor de moord opgeëist!’

Gisella wist niet wat ze hoorde. Ze stond op.

‘Opgeëist? Hoe dan?’

‘Hij heeft een boodschap achtergelaten op de stoep voor het huis van Felix van Leeuwen. Ik heb het net te horen gekregen. René heeft iemand van zijn team naar het huis gestuurd en die heeft het ontdekt. Ik kan het nog niet geloven, maar het is echt waar. De moordenaar heeft het in bloed geschreven, Gisella, in bloed!’

Felix van Leeuwen woonde tot zijn dood in het westelijke deel van het dorp Woudenberg, dat zich drie kilometer ten zuidoosten van de Treekerpunt bevond. Sinds er in het laatste decennium van de vorige eeuw een rondweg om het dorp was aangelegd, maakte de bebouwde kom van Woudenberg een afgestorven indruk, heel anders dan de drukke binnenstad van Amersfoort waar Gisella woonde.

Van Leeuwen had aan een straat gewoond waar de rijen met woningen haaks op de weg stonden, zodat je met de auto niet voor het huis kon parkeren. Tussen de rijtjes was een speelveldje voor kinderen, of misschien was het een uitlaatveldje voor honden. Zijn woning bevond zich aan het einde van het voetpad, want het was het laatste in een rijtje van zes. Daardoor was de tekst tot dusver niet door de buurtbewoners opgemerkt.

Tot ze de woorden onder ogen kreeg, deed Gisella de vondst af als een vergissing. Het leek haar onwaarschijnlijk dat de schutter de moeite zou hebben genomen om naar Woudenberg te gaan en een tekst te schrijven om daarmee de verantwoordelijkheid op te eisen. Het was wonderlijk dat een moordenaar zoiets zou doen. Hij nam daarmee het risico gezien te worden. Bovendien liet hij daarmee merken dat hij wist wie hij had neergeschoten en waar het slachtoffer woonde, waarmee de moordenaar ook iets over zichzelf onthulde.

Een klein groepje agenten en technische rechercheurs had zich voor de woning verzameld. Onder hen was René van den Brink die een afzetting had laten aanbrengen om nieuwsgierigen op afstand te houden. Er was een partytent over de beschreven tegels geplaatst voor het geval het zou gaan regenen, want de lucht begon op te zetten. Wat Gisella bij het binnengaan van de tent opviel, was de hoeveelheid bloed die uitgesmeerd was over een aantal tegels. Het moest op z’n minst om enkele centiliters gaan. Het bloed was vers aangebracht en deels uitgelopen, maar de tekst bleef desondanks goed leesbaar omdat de schrijver blokletters had gebruikt. Dit was wat zij las:

VIEZE FLIKKERS, STERF!

Bij het zien van de tekst kon Gisella goed begrijpen waarom Niels hierdoor stond te stuiteren van ontzetting. Vanaf het begin had ze sceptisch gestaan tegenover de gedachte dat de moord op Felix van Leeuwen door een doorgeslagen potenrammer was gepleegd, zoals Niels had verondersteld. Het lag veel meer voor de hand dat de dader gezocht moest worden in de hoek van de homo’s zelf. In Nederland werd er sowieso niet gemoord uit homohaat, niet op deze manier, dat was nooit vertoond. Toch leken de bloederige letters niet anders geïnterpreteerd te kunnen worden.

Wat hier stond, was een uitdaging van de moordenaar, die door het meervoud liet doorschemeren dat het niet bij één moord zou blijven.

‘Wat denk jij ervan, René?’

‘Dat iemand dit doet, is schokkend. Ik vraag me af waarom.’

‘Om onrust te veroorzaken.’

‘Dit zou inderdaad het werk kunnen zijn van een onruststoker. Maar is het de moordenaar? Het zou net zo goed van een heetgebakerde buurman kunnen zijn. Het bericht is waarschijnlijk gisteravond laat of vannacht aangebracht. In elk geval nadat het opgehouden was met regenen, anders zou het bloed zijn verdund en verder uitgelopen. Op de Treekerpunt regende het tot half tien. Dus dit moet uren na de moord zijn gebeurd.’

‘Is het zijn bloed?’

‘Van Felix van Leeuwen, bedoel je?’ Van den Brink schudde zijn hoofd. ‘Hij heeft weinig gebloed. Dit moet uit een andere bron komen. Misschien is het dierenbloed, maar dat zal uit het onderzoek wel blijken.’

‘Dit mag niet in de publiciteit komen’, zei Gisella.

‘Nee, dat is niet wenselijk.’

Bij het verlaten van de tent zag ze dat Niels Hanse in gesprek was met een hoogbejaarde man die in de deuropening van zijn woning stond. Het was de buurman die bij de woningbouwvereniging alles in het werk had gesteld om Felix van Leeuwen uit zijn huis te laten zetten. Met zijn stemmige kleding en keurige voorkomen was het niet moeilijk te raden dat hij tot het strengchristelijke deel van de bevolking behoorde, dat in Woudenberg ruim vertegenwoordigd was. Dat was ook af te leiden aan de sober ingerichte hal van zijn woning.

‘Wat hiernaast gebeurde, is met geen pen te beschrijven’, zei de man.

‘Ontucht, dronkenschap, drugs. Het was ten hemel schreiend! Ik heb het voortouw genomen, maar ik was beslist niet de enige die er last van had. De hele buurt sprak er schande van. We wilden allemaal van hem af. Maar niet op deze manier.’

‘Maar u hebt dat bloed niet gezien?’ vroeg Niels.

‘Mijn vrouw en ik zijn vandaag de deur nog niet uit geweest.’

‘Komt u weleens op de Treekerpunt?’

‘Nooit. Maar als ik in de krant lees wat daar de laatste tijd is gebeurd, en dat het recreatieschap het gebied wil afsluiten, dan heb ik geen behoefte ernaar toe te gaan. Al die homo’s die daar met elkaar ontucht bedrijven. Je kunt er blijkbaar niet meer fatsoenlijk wandelen, en dat is toch waar dat gebied voor bestemd is. Het is ten hemel schreiend!’

Nadat ze alle collega’s op het hart gedrukt had over de bloedtekst hun mond te houden, reed Gisella met haar assistent naar Amersfoort terug. Inmiddels had ze meer tijd gehad om over de boodschap na te denken. Ze dacht aan wat haar technisch coördinator had gezegd. Hij twijfelde openlijk of de moordenaar de schrijver was. Als de tekst uren na de moord was aangebracht, wat zei dat over de schrijver? Gisella wist dat de regionale radiozender gisteravond de moord om tien uur in de publiciteit had gebracht, maar wist iemand toen al dat het om Felix van Leeuwen ging? Geen van de kranten had vanochtend zijn naam genoemd.

‘Ik ben het er niet mee eens’, zei Niels toen ze de straat uitreden.

‘Waarmee?’

‘Dat deze tekst niet in de publiciteit gebracht mag worden. Ik vind dat we dat juist wel moeten doen, vandaag nog. Je hebt zelf gelezen wat er stond. Vieze flikkers, sterf. Hij wil dat er meer zullen sterven. Dit is het werk van een seriemoordenaar. Als we niet snel zijn, zal hij nog een keer toeslaan. We moeten alles op alles zetten om dat te voorkomen!’

Gisella liet de woorden van haar collega op zich inwerken. Daarna schudde ze haar hoofd.

‘Ten eerste is het helemaal niet zeker dat de moord op Van Leeuwen het werk is van een seriemoordenaar’, zei ze terwijl ze tot stilstand kwamen bij een rotonde. Ze keek opzij en zag het verstarde gezicht van Niels. Hij staarde voor zich uit. Toen ze daarna weer gas gaf, zei ze: ‘Jij denkt echt dat hij nog eens iemand gaat vermoorden? Ik kan me voorstellen dat je daar bang voor bent, maar laten we nuchter blijven. Deze tekst kan net zoiets zijn als dat spoor op het ruiterpad, het spoor dat de moordenaar opzettelijk achterliet. Ten tweede weten we niet of de dader het geschreven heeft. René houdt er rekening mee dat het gedaan is door een inwoner van Woudenberg, iemand die over de moord heeft gehoord en die lucht wilde geven aan zijn frustratie. Felix van Leeuwen heeft met zijn seksfeesten veel kwaad bloed gezet. Ik kan me voorstellen dat iemand hem een vieze man vond.’

‘Omdat wat zij doen ontucht is?’ zei haar collega boos. ‘Omdat ze in dit bekrompen dorp vinden dat wat zij doen ten hemel schreiend is? Hetero’s organiseren ook seksfeesten. Waarom stelt niemand die aan de kaak? Of is homoseks sowieso verkeerd?’

‘Niels, bedaar! Je weet best dat ik het zo niet bedoel. Je moet je niet laten meeslepen door deze tekst of door wat die buurman zei. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik betwijfel of de moordenaar dit gedaan heeft.’

Ze zei het vooral om haar collega op te beuren, en dat effect had het ook.

Zijn gezicht klaarde op.

‘Denk je echt?’

‘De schrijver eist niet de verantwoordelijkheid voor de moord op, zoals we eerst dachten. Iemand juicht de moord toe. Dat is verwerpelijk en afschuwelijk, maar dat is niet hetzelfde als het opeisen van de moord. En het wil al helemaal niet zeggen dat de schrijver van plan is meer moorden te plegen. Ik houd het erop dat een buurtbewoner deze boodschap geschreven heeft. Gisteravond waren er onder de recreanten ook mensen uit het dorp. Die hebben misschien de Panda van Van Leeuwen gezien die daar achterbleef. Ze kunnen daaruit geconcludeerd hebben dat hij het slachtoffer is. Deze tekst is een uiting van frustratie, meer niet, net zoals jij er weleens iets uitflapt als je boos bent. En als de tekst toch van de schutter is, dan is het een dwaalspoor.’

‘En als het wél een seriemoordenaar is? Wil jij op je geweten hebben dat er nog een moord wordt gepleegd, terwijl je had kunnen waarschuwen?’

‘Laten we het hoofd koel houden en alle mogelijkheden openhouden, ook de jouwe. Stel nou dat de dader toch een van de cruisende homo’s is. Dan is het stom als we publiciteit geven aan de bloedtekst, want dan gelooft niemand meer in de andere opties. Dat kan precies zijn waar de moordenaar op uit is. Ik zal jouw mogelijkheid aan de orde stellen bij het volgende coördinatorenoverleg, morgenmiddag. Als de anderen van mening zijn dat we de publiciteit moeten zoeken, dan doen we dat. Zolang dat niet besloten is, houden we de tekst onder ons. Akkoord, Niels?’

‘Oké’, zei hij met een zucht. ‘Akkoord.’

Zaterdag 30 juli

Nadat ze haar man had geholpen bij het uitgebreide ochtendritueel – wassen, aankleden en een hoop commentaar, maar een bedankje kon er niet van af – vertrok Gisella met de mededeling dat om elf uur de kapster zou komen en dat hij zelf zou moeten opendoen. Ferdinand bromde iets wat door kon gaan voor instemming. Ze vroeg zich af of ze daarmee genoegen kon nemen, of dat het verstandiger was om later ’s ochtends naar huis terug te gaan om de kapster zelf binnen te laten. Die tijd had ze echter niet. Ze had rond dezelfde tijd een afspraak met de moeder van het slachtoffer.

Wat haar deed besluiten haar afspraak niet te verzetten en de kapster over te laten aan haar man, was de wetenschap dat hij haar goed kende. Zij was de dochter van een medespeler in het honkbalteam waarvan hij deel had uitgemaakt. Bovendien werd het tijd dat Ferdinand tot de ontdekking kwam dat hij heel veel zelf kon, dat hij de wereld om zich heen ging verkennen, dat hij weer onder de mensen kwam. Misschien was de stap naar het Opera Festival te groot geweest. Maar het bezoek van de kapster kon dat onmogelijk zijn, want hij hoefde alleen de voordeur te openen en dan kwam het meisje binnen. Behalve haar hoefde hij niemand onder ogen te komen.

Terwijl ze naar haar werk reed, dacht Gisella aan een gesprek dat ze met Niels had gevoerd naar aanleiding van de dood van de bejaarde vrouw, van wie ze gedacht hadden dat ze gewurgd was en waarvan hij zo onder de indruk was geweest omdat ze alleen was. Hij had gezegd dat het belangrijk was om in het leven iemand te hebben om op terug te kunnen vallen. Moest hij dan zijn leven lang alleen blijven, zoals zijn familie had gewild, omdat hij homo was en hun geloof dat voorschreef? In plaats daarvan had hij gekozen voor een leven met Harry Stutvoet. Wat hij zocht in een relatie was verbondenheid, liefde, trouw, intimiteit en kameraadschap, en die vond hij bij Harry. Het waren woorden die vóór het ongeluk van Ferdinand op haar bijval konden rekenen.

Wat betekende echter verbondenheid als je man je nog erger behandelde dan een werkster, want die kreeg ten minste nog betaald. Wat was de zin van liefde en trouw als je man dagelijks met een serie verwijten kwam, alsof niets van wat je deed goed was. Gisella vroeg zich af waar de intimiteit en de kameraadschap in hun relatie waren gebleven. Ze hadden net zo goed niet getrouwd kunnen zijn. Nooit zei Ferdinand dat hij het waardeerde wat zij voor hem deed. Nooit zei hij dat hij van haar hield. Hij was een inwonend patiënt geworden, en nog een lastige ook. Wat dat betrof was het een groot geluk dat ze geen kinderen hadden.

Waar zij naartoe wilde, was een situatie waarin ze weer samen plezier in het leven zouden hebben, net als voorheen. Waar ze naar terug wilde, was de tijd waarin hun huwelijk goed was, gebaseerd op wederzijdse liefde, waarbij zij zich op haar werk kon storten zonder dat hij haar tot last was. Ze hadden allebei hun drukke baan, zij bij de politie, hij als docent aan de Hogeschool van Utrecht. Maar als ze bij elkaar waren, deden ze bijna alles samen; of ze nu naar het theater of naar een van de cafés in de stad gingen, of als hij een honkbalwedstrijd speelde en zij hem vanaf de zijlijn of de tribune aanmoedigde. Toen hij jonger was, stond hij bekend als een van de beste pitchers bij honkbalclub Quick. Hij was iemand met wie ze kon praten over wat haar bezighield omdat ze hem kon vertrouwen. Hij was iemand die haar liefhad, aan wie ze zich helemaal kon geven. Ze hadden het samen fijn gehad.

Eén boom had aan dat alles een einde gemaakt, nadat Ferdinand achter het stuur in slaap was gevallen. Ze had die klap ook moeten verwerken. Ze had moeten leren leven met het besef dat het nooit meer zou worden als het geweest was. Maar dat kon ze aanvaarden als hij dezelfde was gebleven. Het kon nog goed komen, al zou het anders zijn, als hij zijn beperkingen nou maar eens accepteerde.

Als de rollen omgekeerd waren, was het heel anders geweest. Zij zou niet de hele dag zitten kniezen of haar man verwijten maken. Zij zou niet opgeven. Dat was haar instelling en haar doorzettingskracht, die ze geërfd had van haar vader, een officier bij het Korps Mariniers die door roeien en ruiten ging. Als Ferdinand evenveel doorzettingskracht had als die man in één hand, dan zou het goed komen, want zij gaf hem nog steeds de kans. De verbondenheid, de liefde, de intimiteit en de kameraadschap mochten dan verdwenen zijn, maar ze was hem nog steeds trouw. Nog steeds investeerde ze in hem. In de hoop dat hij zou bijdraaien.

Maar dat moest wel uit hem zelf komen.

Hoewel de zaterdagkranten uitgebreid stilstonden bij de moord op de Treekerpunt en ze nu ook de naam van het slachtoffer onthulden, repten ze met geen woord over de bloedtekst die bij de woning van Felix van Leeuwen was aangetroffen. Een zoektocht op internet gaf hetzelfde beeld. De media onthulden wel dat het slachtoffer een homo was, woonachtig te Woudenberg, en dat de Treekerpunt bekend stond als homobaan. Die feiten gaven al genoeg aanleiding tot sensatie. Dat een heel recreatieterrein was afgezet en tientallen toeristen gehoord en gefouilleerd, sprak kennelijk tot de verbeelding.

Toen Gisella tegen het eind van de middag met de coördinatoren bij elkaar kwam voor overleg, kwam ze haar toezegging aan Niels na en gaf hem de kans toe te lichten waarom hij juist wel de publiciteit wilde zoeken. Maar hij had weinig succes. Ronald Bloem gaf aan dat hij vreesde dat publiciteit precies hetgeen kon zijn waarop de dader hoopte: om onrust in de samenleving te veroorzaken.

‘Als hij geen homohater is, als hij een ander motief heeft, dan lacht hij ons uit als wij die tekst publiceren.’

‘Ik ben het met Ronald eens’, zei René van den Brink. ‘Laten we eerst de uitkomsten van de onderzoeken afwachten. Als dat bloed toch van ons slachtoffer afkomstig is, vind ik het een ander verhaal. Dat is zo barbaars, zo smerig. Dan geloof ik dat jij gelijk kunt hebben, Niels. Vooralsnog vind ik het voorbarig om te roepen dat we een seriemoordenaar op ons dak hebben. Het lijkt me het beste de bloedtekst onder ons te houden, binnen dit overleg. Er hoeft maar één overenthousiaste collega te zijn die zijn mond voorbijpraat, en we hebben de zaak niet meer in de hand.’

‘En wat vind jij, Patrick?’

‘Niet doen, niet publiceren. En ik ben het met René eens. Voorlopig vertellen we dit zelfs niet aan de rest van het Treekerpuntteam tot we meer weten over de herkomst. Behalve wij zijn er nog vier mensen die ervan weten en dat is meer dan genoeg.’

‘Ik vind toch dat we moeten waarschuwen’, mopperde Niels. ‘En ik denk ook niet dat Lex Renkema blij zal zijn als hij later hoort wat wij nu onder de pet houden.’

Het vervolg van het coördinatorenoverleg stond in het teken van de resultaten van de deelteams en de uitslag van de sectie. Gisella gaf eerst het woord aan René van den Brink van de technische recherche. Hij begon met de uitslag van de sectie. Op basis van de gebitsstatus die de tandarts had gestuurd, had de patholoog-anatoom vastgesteld dat het inderdaad om Felix van Leeuwen ging.

De sectie had verder aan het licht gebracht dat het slachtoffer op donderdagavond geslachtsgemeenschap had gehad met een of meer mannen. Er waren zaadresten in zijn endeldarm aangetroffen, en sporen van ontlasting aan zijn penis. DNA-onderzoek zou duidelijk moeten maken of de zaadresten en de ontlasting van dezelfde persoon waren. Het was aan Niels Hanse, als contactpersoon voor de homo’s van de Treekerpunt, om erachter te komen wie deze persoon of personen waren geweest en of zij iets konden zeggen met betrekking tot de moord.

De onbekende drugs in de auto van het slachtoffer waren inmiddels geanalyseerd. Het witte poeder was, zoals verwacht, cocaïne. Het andere poeder bleek methamphetamine te zijn, ook bekend als crystal meth, een lustopwekkend middel dat hielp de natuurlijke remmingen uit te schakelen. Wie het gebruikte, sloeg in seksueel opzicht volledig op hol. Volgens Van den Brink was crystal meth vooral populair in de Amerikaanse homoscene, maar was het in de afgelopen jaren naar Europa overgewaaid. Het geniepige van dit middel was dat het de kans op een hiv-infectie vergrootte. De technisch coördinator legde uit dat dit kwam door biologische veranderingen die in het mannenlichaam optraden waardoor een lichaamscel gevoeliger werd voor besmetting.

‘Zou dat het kunnen zijn?’ vroeg Ronald Bloem zich af. ‘Dat de moord te maken heeft met hiv-besmettingen? Was Felix van Leeuwen een verspreider van het virus?’

René van den Brink schudde zijn hoofd. ‘Nee, uit het bloedonderzoek blijkt dat hij niet met het hiv-virus was besmet. Hij had donderdagavond wel cocaïne gesnoven, en xtc en een viagrapil geslikt. Maar hij was geen gebruiker van crystal meth. Dus de voorraad die we in zijn auto vonden zal inderdaad alleen voor de handel bestemd zijn geweest. Ik vermoed dat we bij de doorzoeking van zijn woning meer verdovende middelen zullen aantreffen. Die doorzoeking staat trouwens gepland voor maandagochtend vroeg.’

Na René van den Brink kreeg Patrick Odijk het woord. Zijn tactische team was begonnen met het spreken met de buurtbewoners in Woudenberg en dat had belangrijke informatie opgeleverd ten aanzien van de seksfeesten die Van Leeuwen organiseerde. Een buurtbewoner die de overlast zat was, had op een avond foto’s gemaakt van alle mannen die de woning van Felix van Leeuwen bezochten. Onder hen was Geoffrey Vrolik.

Het tactische team had ook contact opgenomen met de recreanten die donderdagavond geregistreerd waren. Die mailden en verstuurden nu massaal foto’s die zij die dag gemaakt hadden. Daardoor had het deelteam al enkele kentekens achterhaald van auto’s die eerder op de avond waren vertrokken vóór het gebied werd afgegrendeld. Een van de toeristen had nog iets te melden gehad. Rond zeven uur had hij op de top van de langgerekte duin gestaan toen hij in het bos erachter een boswachter zag.

Omdat vaststond dat boswachter Buursink zich op dat moment in een ander gebied bevond, was de getuige gaan twijfelen. Veel meer kon hij niet vertellen dan dat het ging om iemand die leek op een boswachter omdat hij donkergroene kleding en een donkere rugtas droeg. Maar het kon ook gaan om een legeruniform, of een overall of een ander werktenue. De getuige had de ander alleen vluchtig gezien en verder niet op hem gelet omdat hij ervan uitging dat het de boswachter was. Pas nadat hij in de krant gelezen had dat er een moord was gepleegd, had hij aan het voorval teruggedacht en zich afgevraagd of het misschien de moordenaar was.

‘Staat die zogenaamde boswachter ook op de binnengekomen foto’s?’ vroeg Ronald Bloem.

‘Niet op de foto’s die we tot dusver hebben ontvangen’, antwoordde Odijk.

‘Maar de verzamelactie is net van start. Een aantal recreanten is vandaag vertrokken voor vakantie, dus het kan nog wel even duren voor we alles binnen hebben. Jullie zullen trouwens wel gezien hebben dat we in de hal een fotowand hebben neergezet. Daarop komen alle foto’s waarop personen staan van wie we niet weten wie het zijn. Het is de bedoeling dat alle teamleden daar elke dag naar kijken. Als er iemand herkend wordt, wil ik dat graag horen, zodat we geleidelijk aan iedereen kunnen identificeren en spreken.’

Na het coördinatorenoverleg had Gisella een volgende vergadering op het programma staan, dit keer met de officier van justitie, haar districtschef en de persvoorlichter om hen bij te praten over de stand van zaken. Alledrie reageerden instemmend op het besluit om voorlopig geen ruchtbaarheid te geven aan de in Woudenberg gevonden haattekst. Die keus zou een probleem kunnen worden als de moordenaar nog eens toesloeg en de media er alsnog lucht van kregen. Het drietal schatte dat risico echter laag in.

‘Zolang niemand zijn mond voorbijpraat, is er niets aan de hand’, meende de officier van justitie. ‘Het is daarom een verstandige beslissing om zelfs niet het hele team in te lichten, want daarmee houd je het binnen de perken. Ik sta er helemaal achter!’

Dezelfde overeenstemming was er met betrekking tot het besluit om in de contacten met de pers geen nadruk te leggen op het feit dat het slachtoffer een homo was. Zijn dood leek een criminele afrekening. Omdat hij drugsdealer was, lag het voor de hand het motief voor de moord in die hoek te zoeken. Mochten journalisten vragen naar de overlast van de seksfeesten in Woudenberg, dan zou de persvoorlichter toegeven dat dit ook een motief voor de dader kon zijn, om vervolgens te benadrukken dat dit niet het eerste was waarvan het team uitging.

Tot slot bracht Gisella aan de orde welke daderkennis beslist niet in de publiciteit mocht komen. Het betrof het kaliber waarmee de moordenaar geschoten had, het type schoeisel en de schoenmaat.

Het was zeven uur geweest voor ze eindelijk naar huis kon. Ze reed door de regen. Het druilde, zoals het deze zomer al zo vaak had gedaan. Terwijl de ruitenwissers af en toe de voorruit schoon veegden, dacht ze aan het gesprek dat ze had gevoerd met de moeder van Felix van Leeuwen die nu zijn uitvaart moest regelen. Het was een moeilijk gesprek geweest. De vrouw liet niet veel los over haar zoon, met wie ze al jaren geen contact had gehad.

Ze was een paar jaar na zijn geboorte van haar man gescheiden en had Felix alleen opgevoed. In zijn puberteit werd hij onhandelbaar. Toen hij achttien was, zo had ze Gisella verteld, had ze hem uit huis gezet omdat hij de buurman er vals van beschuldigde hem als kind betast te hebben. Bij dat woord, betast, trok ze een vies gezicht, alsof het haar na meer dan twintig jaar nog irriteerde dat haar zoon dat gezegd had.

Er was namelijk nooit iets voorgevallen. De buurman was juist behulpzaam door haar te helpen met klusjes in het huis die ze zelf niet aankon. Nadat Van Leeuwen uit huis was gegaan, was ze met die aardige buurman getrouwd. Maar haar zoon kwam nooit meer thuis. Gisella vermoedde daarom dat er weleens meer waar kon zijn van wat Felix van Leeuwen aan zijn moeder had beweerd dan zij wilde toegeven. Ze had het ook gezien aan de ogen van de vrouw, die telkens afdwaalden zodra het onderwerp en met name dat woord ‘betast’ ter sprake kwam. De vrouw wilde de werkelijkheid niet onder ogen zien.

Hetzelfde kon gezegd worden van Gisella’s man. Bij thuiskomst trof ze Ferdinand in zijn slaapkamer aan met ongewassen en ongekapte haren. De kapster had haar werk dus niet gedaan. Omdat hij bij haar binnenkomst niet opkeek en ze daardoor al vermoedde wat de reden was, liep ze naar de voorkamer en belde de kapster om haar kant van het verhaal eerst te horen. Zoals ze al verwacht had, was het meisje wel gekomen, maar had haar man niet opengedaan. Met die informatie ging ze terug naar Ferdinands kamer en vroeg hem waarom hij niet geknipt was, terwijl hij wist dat de kapster zou komen. Hij antwoordde, nog steeds zonder op te kijken.

‘Ik heb haar niet gehoord’, zei hij.

‘Ach, kom nou! Ze zegt dat ze wel tien keer heeft aangebeld.’

‘Ik zeg toch al dat ik niets gehoord heb. Als jij het zo belangrijk vond, waarom was je er dan niet om open te doen? Het is weekend.’

Ze moest zich inhouden of anders zou ze boos naar hem uitgehaald hebben, maar daarna dacht ze aan de vrienden van haar man. Ferdinand kreeg zijn ongeluk toen hij op een avond een bevriende collega in Soest had bezocht. Hij was die avond niet met zijn eigen auto, een klassiek Amerikaans model, omdat er in de straat waar die vriend woonde, nauwelijks parkeerruimte was. Hij had nota bene haar auto meegenomen en die was total loss gereden. De vriend uit Soest had hem sinds het ongeval nooit opgezocht. Niet in het ziekenhuis, niet in het revalidatiecentrum, niet thuis. Hij had Ferdinand laten vallen zodra hij hoorde wat er op de terugreis was gebeurd.

Nu zag het ernaar uit dat haar man nog een vriend aan het verspelen was, een honkbalvriend wiens dochter zo aardig was om hem te willen knippen. Zo kon het niet langer. Dit gaf een rare indruk. Kon het hem dan niets schelen dat er door zijn gedrag praatjes over hem de ronde zouden doen? Kon het hem niets schelen dat hij eruit zag als een sloeber? Als hij dwarslag door niet open te doen, kon ze hem morgen net zo goed zelf knippen, als die vieze krullen maar verdwenen. Mooi zou het wel niet worden, maar Ferdinand zou er wel voor zorgen dat niemand het resultaat te zien kreeg.

Maandag 1 augustus

Aan het begin van de nieuwe werkweek verscheen ze met een stevige hoofdpijn op haar werk. Bij haar binnenkomst op de afdeling zag Niels direct wat er mis was. Omdat ze behoefte had er met iemand over te praten, vroeg ze hem mee te komen. In haar kantoortje vertelde ze over de kapster en hoe ze gisterochtend zelf had geprobeerd Ferdinands haren te wassen en te knippen, wat was uitgelopen op een worsteling om de schaar. Haar man had zelfs geprobeerd haar in de hand te bijten. Pas na een strijd die minuten duurde, gaf hij zijn verzet op en kon ze beginnen. Het was een overwinning waaraan ze weinig plezier beleefde.

Om hem gunstiger te stemmen, was ze op zoek gegaan naar een hulpmiddel dat vroeger in gespannen situaties een gegarandeerd succes was. Ze moest daarvoor helemaal naar boven, naar de zolderetage waar zij en haar man elk hun eigen hobbykamer hadden. In zijn kamer had hij zijn uitgebreide muziekverzameling, opgeborgen in platenkoffers. Na enig zoeken had ze de vinylplaten gevonden die ze hem voor zijn eenentwintigste verjaardag had gegeven, het album met een uitvoering van “Così fan tutte” van Mozart.

Vroeger kon hij in vervoering raken als hij die platen beluisterde. Zelf begreep ze niet dat zulke muziek dat bij iemand kon losmaken, maar ze zag hoe hij er drie uur lang in kon opgaan, alsof hij buiten zichzelf trad. Hetzelfde effect had ze gezien bij drugsgebruikers na het zetten van een shot. De drug van haar man had echter geen schadelijke effecten, terwijl ze na afloop altijd de lekkerste seks hadden.

Als ze hem niet mee kon krijgen naar een festival, kon ze misschien toch iets bereiken als ze die platen afspeelde.

Maar dat bleek een erge inschattingsfout. In de voorkamer had ze de eerste plaat opgezet omdat daar een platenspeler stond. Alle deuren stonden open. De Ouvertura, die ze zelf nog wel aardig vond, was nauwelijks begonnen of Ferdinand schreeuwde vanuit het achterhuis dat hij die rotmuziek niet wilde horen. Hij was tekeergegaan zodat ze geen andere keus had dan aan die eis gehoor te geven. De sfeer was zo vergald, dat ze zich voor de rest van de dag in haar zolderkamer had teruggetrokken. ’s Avonds, toen ze beneden kwam om het eten klaar te maken, had ze de plaat in stukken op de grond teruggevonden.

Nadat ze haar verhaal had gedaan, keek haar assistent haar sprakeloos aan. Zelf liet ze een zucht ontsnappen en zei dat ze het niet meer aankon.

‘Het zuigt te veel energie, Niels.’

‘Dit is om moedeloos van te worden’, gaf hij toe.

‘En ik kan het niet hebben, niet met deze zaak erbij. Daarop wil ik me concentreren, niet op wat er thuis gebeurt. Ik wil deze man niet, ik wil de oude Ferdinand, niet deze stoorzender die ik niet begrijp en door wie ik de lol in het leven heb verloren.’

‘Gun hem de tijd, Gisella. Hij draait wel bij. Uiteindelijk draait hij bij.’

‘Ik wou dat ik jouw vertrouwen had. Maar ik zie geen enkele vooruitgang. Het kan me niks schelen dat hij afwijzend reageert op alle ideeën waarmee ik kom, als hij zelf maar initiatief toont, als hij zich niet langer afzondert in dat benauwende kamertje achterin. Maar er gaat niets van hem uit, en hij wil niets. Soms zijn er momenten dat ik wens dat hij opgenomen wordt in een sanatorium. Daar zou hij beter af zijn. En dan heb ik de handen vrij voor het werk. Maar als er geen verandering komt, kunnen ze beter mij opnemen.’

‘Wie moet dan deze moord oplossen?’ vroeg Niels met een knipoog.

‘Daar heb ik jou toch voor? Laten we het daarover hebben, want dat geklets over Ferdinand hangt me de keel uit. Hoe verlopen je contacten met de homo’s van de Treekerpunt? Laten ze iets los?’

‘Ik heb dit weekend met een aantal van hen gesproken. Onder hen zijn de twee die op P3 waren op het moment dat het schot klonk. De boswachter kan dat schot niet gelost hebben, want volgens hen was hij op het parkeerterrein. Dus die Geoffrey Vrolik moeten we niet al te serieus nemen.’

‘Maar die twee hoorden wel een schot?’

‘Een knal, zegt de een. Een dof geluid, zegt de ander. Geen van beiden dacht aan een pistool- of geweerschot, en ze hadden daarvoor al geknal gehoord van het schietterrein op de heide. Ze hebben de verklaring van de boswachter op een ander punt bevestigd. Hij reed weg. Maar dat deed hij niet op hoge snelheid, zoals Vrolik beweerde.’

De gesprekken die Niels Hanse had gevoerd, hadden nog meer opgeleverd. Felix van Leeuwen was een controversieel figuur op de Treekerpunt. Een van de homo’s, getrouwd met een vrouw, gaf onomwonden toe een hekel aan Van Leeuwen gehad te hebben. Hij vond dat die met zijn uitdagende gedrag te ver ging, vooral als hij onder invloed was. Felix van Leeuwen vond dat iedereen openlijk voor zijn homoseksualiteit zou moeten uitkomen. Hij nam degenen die als hetero door het leven gingen op de hak. Dat werd erger na het incident in Soestduinen. Behalve Felix van Leeuwen en Geoffrey Vrolik waren er andere homo’s geweest die bij de eerste klappen op de vlucht sloegen en geen aangifte deden, en dat waren allemaal homo’s die met een vrouw getrouwd waren.

‘Wie nam hij op de hak? Heb je namen?’

‘Als ik daarover begin, houdt iedereen de kaken op elkaar. Op de lijst van de boswachter staan wel homo’s die een vrouw hebben, maar op die ene persoon na gaf niemand toe door Van Leeuwen getreiterd te zijn.’

‘Omdat het een motief voor moord is’, zei Gisella.

‘Een motief om boos te zijn. Een motief om niet meer naar de Treekerpunt terug te keren. Maar niet voor moord! Ik geloof daar nog steeds niet in.’

‘En als zo’n zogenaamde hetero door Van Leeuwen werd gechanteerd? Zou je dan niet een moord plegen om te voorkomen dat je in de problemen komt?’

Na de ontdekking van de bloedtekst leek het onderzoek weer via de normale patronen te verlopen, alsof de vondst in Woudenberg alleen maar een incident was geweest. De door Niels Hanse gevreesde tweede moord kwam er niet. De eerste moord was al minder prominent in het nieuws, wat niet zou zijn gebeurd als de boodschap niet binnenskamers was gehouden. Waar het nu op aankwam, was voor een groot deel routinewerk, zoals het horen van potentiële getuigen en het natrekken van tips.

De homoscene werd in kaart gebracht en er waren drie lijsten opgesteld met daarop de namen van tientallen cruisende homo’s en hun partners, circa honderd recreanten en een kleine tweehonderd buurtbewoners van het slachtoffer. Er was nagegaan wie van hen een wapenvergunning had, wie schietervaring. De recreanten hadden tot dusver 167 foto’s gestuurd, allemaal gemaakt op de 28ste juli.

Alle gegevens werden verwerkt in een computermodel dat in kaart bracht wie op welk moment waar in het gebied was geweest. Het was een handig hulpmiddel om getuigenverklaringen te kunnen vergelijken en meer informatie los te krijgen. Toch stonden er op de foto’s mensen van wie de identiteit nog niet was vastgesteld. Op twee foto’s was er op de achtergrond een vaag figuur te zien, een donkergroen vlekje temidden van meer groen, te weinig voor identificatie.

Tijdens het coördinatorenoverleg op maandagmiddag vertelde René van den Brink dat de doorzoeking van de woning van Felix van Leeuwen was voltooid. In het huis had het team bewijzen gevonden van zijn buitensporige leven. Hij bewaarde er meer drugs en een grote hoeveelheid pornografische lectuur. Maar het belangrijkste wat het team voor onderzoek had meegenomen, was de laptop.

Nog geen halfuur na afloop van het overleg keerde René van den Brink samen met Patrick Odijk terug naar de kamer van Gisella met een mededeling die het onderzoek een nieuwe impuls zou geven.

‘We hebben een verdachte’, zei Van den Brink.

Ze namen plaats aan de vergadertafel en deden verslag van hun ontdekkingen. Een digitale rechercheur was begonnen met het doorlichten van de laptop. Hij was daarbij gestoten op een ontstellende hoeveelheid porno. Seks, in welke vorm dan ook, was de obsessie van het slachtoffer geweest. De computer was ook zijn toegangspoort tot de wereld van cruisende homo’s. Met hen onderhield hij contacten via internetfora, chatboxen en e-mail. De laptop leverde zo tientallen nieuwe namen op van mannen met wie hij op homo-ontmoetingsplekken afsprak en aan wie hij zijn handeltje verkocht.

De digitale rechercheur rapporteerde bij René van den Brink dat hij ontdekt had dat ene Vincent Slotboom per e-mail met het slachtoffer afgesproken had. Die ontmoeting zou plaatsvinden op de avond van de moord, om 18.00 uur op P3. Hoewel dat hem nog niet verdacht maakte, was Van den Brink daarna met Patrick Odijk in gesprek geraakt, die nog een gegeven aan de afspraak kon toevoegen. Slotboom bleek al door iemand van het tactische team gehoord te zijn.

Zijn auto stond op een van de foto’s die het team waren toegezonden. Het ging om een blauwe stationwagon die op P1 stond geparkeerd. Een lid van het tactische deelteam had het kenteken opgezocht om de eigenaar te achterhalen. Een ander lid was zaterdag bij de man geweest, die in Leusden woonde. Bij dat gesprek ontkende Slotboom aanvankelijk dat hij op de avond van de moord op de Treekerpunt was geweest, tot hem de foto getoond werd.

‘Zei hij dat hij homo was?’

‘Dat is niet ter sprake gekomen’, zei Patrick Odijk. ‘Hij beweerde dat hij er kwam om hard te lopen. Mijn teamlid had zijn naam opgezocht op de lijst van de boswachter, maar daar staat de verdachte niet op, dus gingen we ervan uit dat Slotboom de waarheid sprak. Door de mail weten we nu dat hij niet op de Treekerpunt kwam om te sporten.’

‘Dat hij gelogen heeft, maakt hem nog niet tot dader’, vond Gisella.

‘Nee, maar er komt nog meer bij’, zei Odijk. ‘Hij is een man met een verleden. Hij heeft bij de landmacht gezeten. Weet je wat zijn functie was? Hij was schietinstructeur en een scherpschutter eerste klas. Eind jaren negentig is hij uitgezonden geweest naar Kosovo. Hij keerde getraumatiseerd terug. Op een dag heeft hij een buurman een pistool tegen het hoofd gezet en de trekker overgehaald.’

‘Wat? Heeft hij iemand doodgeschoten?’

‘Waarschijnlijk was dat wel zijn bedoeling. Maar het wapen bleek niet geladen. Hij heeft daarvoor een tijdje gezeten. Daarna verdween hij spoorloos. Jarenlang was Slotboom van de radar, tot hij vorig jaar opdook in Leusden. Ik weet niet of hij de schutter is, maar hij voldoet wel aan alle kenmerken die we tot nu toe hebben. Wat doen we? Houden we hem aan?’

Gisella dacht een moment na en zei toen: ‘Laat het teamlid dat met hem gesproken heeft, een afspraak maken voor een vervolggesprek. Laat Slotboom zelf een tijdstip kiezen dat hem uitkomt, en zeg hem dat hij als getuige gehoord zal worden. Laat hem zoveel mogelijk in de waan dat het een gewoon gesprek gaat worden. Ik wil niet dat hij op zijn hoede is als hij hier komt.’

Dinsdag 2 augustus

Aan het begin van de dinsdagmiddag verscheen Vincent Slotboom aan de balie, waarna hij naar de verhoorstudio van het hoofdbureau werd gebracht. De studio was ingericht met camera’s en geluidsopnameapparatuur zodat het gesprek kon worden vastgelegd. De verdachte werd begeleid door de rechercheur die zaterdag bij hem aan de deur was geweest. Bij hun binnenkomst stelde het teamlid Gisella voor als een collega die bij het gesprek aanwezig zou zijn, om vervolgens uit te leggen dat er opnames gemaakt zouden worden en dat Slotboom niet verplicht was te antwoorden. Zijn medewerking zou wel zeer op prijs worden gesteld.

‘Ben ik een verdachte dan?’ vroeg Slotboom, die aan de andere kant van de tafel plaatsnam. Bij binnenkomst had hij de handen in de zakken gehad. Nu hij zat, begon hij zich over het voorhoofd te wrijven. Schichtig ging zijn blik heen en weer tussen Gisella en haar collega. Het viel haar op dat hij grote zweetplekken onder zijn oksels had.

‘Iedereen die donderdagavond op de Treekerpunt is geweest, wordt door ons gehoord’, zei de rechercheur, die hem gerust probeerde te stellen. ‘In uw geval komt erbij dat u in eerste instantie beweerde dat u daar nooit geweest bent en dat u een strafblad hebt. Van de onderzoeksleider kreeg ik het verzoek u nogmaals te horen. U hebt zaterdag gezegd dat u daar was om hard te lopen en dat komt ons heel goed uit. Het is voor ons van belang te weten of u in de buurt bent geweest van de plek waar de moord plaatsvond. Ik heb daarom een plattegrond van het gebied meegenomen, en ik wil u vragen daarin de route te tekenen die u gevolgd hebt.’

Terwijl haar collega de landkaart op de tafel legde, bekeek Gisella de verdachte. Vincent Slotboom was bijna even oud als zij. Hij had gemillimeterd, donker haar en een gebruind gezicht. De mouwen van zijn T-shirt spanden zich om zijn gespierde armen. Hoewel er honderden mannen in Nederland moesten rondlopen die er zo uitzagen, herkende ze hem toch van de foto’s die een buurtbewoner had gemaakt van de bezoekers van een seksfeest dat Felix van Leeuwen in zijn huis organiseerde.

Met het potlood dat hem werd aangereikt, tekende Slotboom een route die niet in de buurt van het varenveld kwam, noch in de buurt van P3. Toen hij daarmee klaar was, vroeg de rechercheur of hij onderweg iemand tegengekomen was, maar de verdachte ontkende dat. Volgens hem was het die avond eigenlijk ook een beetje te heet om hard te lopen.

‘U bent het slachtoffer Felix van Leeuwen dus niet tegengekomen?’

‘Er waren best veel mensen op de parkeerplaats waar mijn auto stond’, antwoordde hij ontwijkend, terwijl hij weer over zijn voorhoofd wreef. ‘Er is daar een veldje waar je een tent mag neerzetten. Dus er speelden veel kinderen. Ik weet niet of ik het slachtoffer daar gezien heb. Onderweg ben ik in elk geval niemand tegengekomen.’

‘Dat weet u zeker?’

‘Heel zeker.’

‘Wat zegt u dan hiervan?’

Met die woorden legde Gisella’s collega een tweede vel papier op tafel. Het was een computeruitdraai van de e-mails die Slotboom en Van Leeuwen hadden uitgewisseld. Bij het zien van de tekst, liet de verdachte zich achterover zakken. Hij legde zijn armen over elkaar, waarbij de vingertoppen zich vastbeten in zijn armen. Na een ogenblik stilte liet hij een zucht ontsnappen. Daarna wreef hij met beide handen over zijn gezicht. Na een tweede zucht leek hij een beslissing te hebben genomen en kwam hij weer naar voren.

‘Ja, het was stom’, zei hij. ‘Ongelooflijk stom om te liegen. Ja, dat van het hardlopen is niet waar. Dat had ik meteen moeten zeggen.’

‘U hebt hem wel ontmoet?’

‘Ja, het is waar, ik had met hem afgesproken. Ik was nooit eerder op de Treekerpunt geweest. Hij had gezegd dat ik mijn auto op P1 moest parkeren, omdat er op P3 een boswachter patrouilleert die erg zeikerig doet. Ik ben over de weg naar P3 gelopen. Toen ik zag dat de kust veilig was, ben ik naar Felix toe gegaan.’

‘Kende u hem goed?’

‘Je kunt niet in dat wereldje zitten zonder Felix te kennen. Ik kende hem van park Birkhoven bij Amersfoort, wat mijn vaste stek is. Ik had schik met die gozer. Je kon hem tot alles uitdagen. Hij deed dingen die niemand anders in zijn hoofd zou halen. En toch was Felix een nette homo.’

‘In welk opzicht was hij dan netjes?’

‘Hij liet zich elke maand op soa’s testen. Hij kon dan aantonen dat hij schoon was. Dat was wel zo prettig, want neuken met een condoom vind ik maar niks.’

‘Zijn buren vonden hem niet zo netjes, vanwege de seksfeesten die hij aan huis organiseerde.’

‘Seksfeesten? Wat is dat nou voor een gelul?’ Slotboom lachte. ‘Dat waren niet meer dan kleine onderonsjes, met drie of vier man. Gewoon, een spelletjesavond met de boys. Ik snap wel dat mensen daar last van hadden, maar waar moeten we anders heen? We wilden eerst een zaaltje van de kerk huren. Toen ging de dominee dwarsliggen. Die zei dat hij de kerk niet aan homo’s wilde verhuren. Je reinste discriminatie! Nou, dat heeft hij geweten! We spanden een rechtszaak aan. Moest hij een vette schadevergoeding betalen, hahaha! Moet hij die zaal maar niet te huur aanbieden! Felix besloot toen om het dan maar bij hem thuis te organiseren. Eerlijk gezegd had ik toch liever het zaaltje bij de kerk, want Felix was thuis niet zo schoon. Een smeerboel, en daar houd ik niet van! Toch zijn die spelletjesavonden onvergetelijke herinneringen. Daar had je bij moeten zijn, dan had je met eigen ogen kunnen zien dat het weinig voorstelde. Het was gewoon voor de lol, als boys onder elkaar. Pilsje erbij. Gewoon gezellig. Misschien was het af en toe wat luidruchtig, maar erger dan dat werd het nooit. Het leukst was het als we blindemannetje speelden.’

‘U speelde blindemannetje?’ reageerde de rechercheur verbaasd.

Slotboom lachte opnieuw en keek daarbij schuin naar Gisella. Zij was blij dat Niels niet aanwezig was en ook niet vanuit de regiekamer meekeek. Hij zou zich niet prettig hebben gevoeld bij de opstelling van de verdachte. Van zijn eerdere nervositeit was niets meer te merken. Slotboom genoot van het gesprek.

‘Dat kent u toch wel? Felix deed je dan een blinddoek voor en dan ging je op je buik op een matras liggen, met de benen uit elkaar. Dat was lachen, want dan moest je raden wie van de boys je aan het naaien was. Wie dat het snelst goed raadde, kreeg van Felix een krat pils. Ik ben dan wel geen bottom, maar daar deed ik wel aan mee, en ik raadde het vaak nog goed ook!’

‘Bottom? Wat bedoelt u daarmee?’

De verdachte bleef lachen.

‘Leren ze dat niet op de politieschool? Dat valt me dan tegen. Het zijn voorkeuren. Je hebt bottoms en tops. Ik ben een top, dat is mijn voorkeur. De top penetreert, de bottom laat zich penetreren. Het zijn eigenlijk zotte termen. Ik zie mezelf liever als jager op zoek naar een prooi, en Felix was een prooi waar ik graag op joeg. Met die vent was het altijd knallen. Wat heb ik hem vaak volgeschoten!’

‘Vertelt u eens over donderdagavond’, vroeg de rechercheur, onverstoorbaar.

‘Wat wilt u weten? Ik was daar voor een lekkere neukpartij. Of ik iets van de moord heb gemerkt? Het moet gebeurd zijn toen ik al vertrokken was.’

‘Hebt u het schot niet gehoord?’

‘Nee.’

‘U hebt seks met hem gehad?’

‘Ja, natuurlijk’, zei Slotboom. ‘Daar kwam ik tenslotte voor.’

‘U was de top?’

‘En hij de bottom.’

‘Zonder condoom?’

‘Zonder condoom. We hebben het gewoon op die parkeerplaats gedaan terwijl hij tegen een auto leunde. Het heeft niet meer dan vijf of tien minuten geduurd. Toen had ik er genoeg van en ben teruggelopen.’

‘Welke route?’

‘Dezelfde route.’

‘Waren er andere mannen op P3 die dit kunnen bevestigen?’

‘Ik ben niet van plan de andere boys erbij te lappen. Ik ben bereid over mezelf te lullen, maar ik ga niemand verraden. Er waren inderdaad meer mannen. Een of twee herkende ik van park Birkhoven. Maar ik heb hun bevestiging niet nodig, want ik heb die moord niet gepleegd. Ik hoorde pas zaterdag dat er iemand was vermoord. Een halfuur later kwam u aan de deur. Ik heb toen gelogen omdat ik niet bij een moord betrokken wilde worden. Dat was stom, daar heb ik spijt van. Maar ik heb geen moord gepleegd, echt niet, dat zeg ik naar eer en geweten.’

‘U hebt anders wel een verleden.’

‘Ja, maar dat ligt achter me.’

‘U bent indertijd aangehouden met een wapen waarvoor u geen vergunning had. Nu zou u geen vergunning meer krijgen. Er gingen geruchten dat u meer wapens bezat, maar die zijn nooit gevonden. U hebt daar destijds niets over losgelaten, maar u hebt wel gezegd dat u een wapenliefhebber bent. Hebt u wapens in huis?’

‘Nee, daar ben ik radicaal mee gestopt.’

‘U hebt een tijdje gezeten. Bij uw vrijlating verdween u jarenlang. Waar was u?’

‘Ik ben naar het noorden gegaan’, zei de verdachte. ‘Ik heb in de bossen van Zweden gewoond om mijn traumatische ervaringen van Kosovo te verwerken. Door dat geval met dat pistool zag ik in dat ik een gevaar voor anderen was. Ik heb mezelf voor de keus gesteld. Of ik maakte er een einde aan, of ik zou wegtrekken. Ik koos voor het laatste.’

‘En u hebt nu geen wapens meer?’

‘Ik heb al die jaren geen wapen meer in handen gehad.’

‘En u hebt de moord op Felix van Leeuwen niet gepleegd?’

‘Nee, daar weet ik niks van. Maar ik wil wel meewerken aan het onderzoek om de moord op te lossen. Felix was een maat, en van mijn maten blijf je af.’

‘Dus als we toestemming krijgen voor een huiszoeking, dan vinden we daar geen bewijs?’

‘Ga zelf kijken’, zei Slotboom. Hij stak een hand in zijn broekzak. Een ogenblik later gooide hij een sleutelbos op de tafel. ‘Ik heb er geen probleem mee, als u het maar netjes achterlaat, want ik kan rotzooi niet uitstaan.’

Terwijl Vincent Slotboom in de verhoorstudio achterbleef, liep Gisella naar de er vlakbij gelegen regiekamer waar haar drie coördinatoren het gesprek op twee monitoren hadden kunnen volgen. Nadat ze enkele fragmenten van het verhoor hadden bekeken, vroeg ze haar collega’s wat ze van de verdachte vonden. Ronald Bloem had niet het gevoel dat ze met de dader te maken hadden omdat hij geen motief zag.

‘Maar ik vertrouw hem niet’, voegde hij eraan toe.

Patrick Odijk was het met het laatste eens. ‘Je ziet dat zijn houding verandert zodra hij door de mand gevallen is. Eerst is hij gespannen. Hij weet donders goed dat hij fout zit, maar hij weet niet dat wij dat weten. En als hij dan heeft moeten toegeven, zit hij anders in het verhoor. Hij praat openlijk over zijn ontmoeting met Felix van Leeuwen, probeert zelfs te provoceren met dat verhaal over blindemannetje spelen. Je ziet hem daarbij schuin naar Gisella kijken. Hij geniet van zijn rol. En toch vraag ik me af waarom hij eerst liever niet toegaf dat hij als homo naar de Treekerpunt kwam. Ik denk dat hij niet de volledige waarheid verteld heeft.’

‘Is hij de dader?’ vroeg Gisella.

Odijk dacht een moment na. ‘Zou kunnen. Ik denk dat we gebruik moeten maken van zijn aanbod om zijn huis te doorzoeken, maar ik betwijfel of we daar veel zullen vinden. Hij heeft ruim vier dagen de tijd gehad om bewijsmateriaal te vernietigen. Misschien dat hij daarom graag meewerkt. Toch ben ik het met Ronald eens, want ik zie ook niet wat zijn motief zou kunnen zijn. Hij is openlijk homo. Volgens het bevolkingsregister woont hij alleen. Uit de correspondentie blijkt ook niet dat hij gechanteerd werd.’

‘Ik zou zijn schoenmaat willen weten’, zei René van den Brink. ‘Als het waar is wat hij heeft gezegd, dan heeft hij nergens in het gebied schoensporen achtergelaten. Hij is over de weg van P1 naar P3 gelopen, en later via dezelfde weg terug. Maar hij kan net zo goed na die neukpartij, zoals hij het noemde, het bos ingegaan zijn. We weten niet welk schoeisel hij droeg. Hij was militair, scherpschutter zelfs. Hij kan thuis een camouflagepak en een paar kistje hebben gehad. Kortom, hij past in het plaatje.’

‘En de schutter wandelde na de moord naar P1’, vulde Patrick Odijk aan. ‘Bovendien ziet hij zichzelf als een jager op zoek naar een prooi.’

‘Laten we dan maar eens bij hem thuis kijken, maar we moeten er niet te veel van verwachten’, concludeerde Gisella.

Donderdag 25 augustus

In de vijftien jaar dat Gisella Markus bij de recherche werkte, had ze verscheidene onderzoeken meegemaakt waarbij ze al vanaf het begin het gevoel had gehad dat het een zaak was die nooit opgelost zou worden, of alleen met heel veel geduld en doorzettingsvermogen. Het betrof dan altijd gevallen waarbij er weinig of geen sporen en geen duidelijke motieven waren. Deze factoren speelden bij de Treekerpuntzaak geen rol. Ze kon moeiteloos motieven bedenken en er waren dadersporen.

Inmiddels was ze vier weken maar nauwelijks een stap verder. Na het verhoren van Vincent Slotboom, in wiens huis geen bewijs was gevonden, was er geen serieuze verdenking meer in beeld gekomen. Dat lag niet aan het Treekerpuntteam. Er was keihard gewerkt om informatie te verzamelen, te analyseren en te verwerken. De recreanten werkten mee. Er waren meer dan driehonderd foto’s gestuurd die op donderdag 28 juli op de Treekerpunt waren gemaakt, en af en toe druppelden er nog een paar binnen. De identiteit van vier personen op die foto’s was nog niet vastgesteld.

En er was veel meer gebeurd.

Omdat de dader gebruik gemaakt kon hebben van een mobiele telefoon, werd er met een machtiging van de rechter-commissaris het mobiele telefoonverkeer geanalyseerd. Iedereen die tussen zes uur en halfacht zijn mobieltje had gebruikt in de omgeving van de Treekerpunt was benaderd. Naast de lijsten met cruisende homo’s en hun partners, recreanten en buurtbewoners leverde dit een vierde lijst op met honderden namen. Een aantal daarvan was ook terug te vinden op de andere lijsten, maar in de meeste gevallen ging het om automobilisten op de provinciale weg. In vier weken tijd waren bijna zevenhonderd mensen gehoord.

Daarnaast had Gisella zelf nog de woning van het slachtoffer bezocht – een smerig hol – om een indruk van zijn persoon te krijgen.

Ze zat achter haar bureau en masseerde haar slapen om een hoofdpijn te verdrijven. Weer liep er een lange dag ten einde, weer was ze nauwelijks iets opgeschoten. Het enige nieuwe feit was dat de groene stof die op een boom op de plaats delict was achtergebleven, was geanalyseerd. Het ging om een stof die gebruikt werd voor overalls die te koop waren bij elke bouwshop in de regio maar die ook in het leger gebruikt werden.

Door het uitblijven van resultaten was haar team deze week geslonken tot tien man, voornamelijk rechercheurs van haar eigen district. Ondanks alle inspanningen bleef het een raadsel wat zich op 28 juli op de plaats delict had afgespeeld.

Uit DNA-onderzoek van de ontlasting aan de penis en van de zaadresten in de endeldarm was gebleken dat Felix van Leeuwen die avond met minstens drie personen seks had gehad. Alleen Vincent Slotboom had toegegeven één daarvan te zijn. De overige homo’s hielden stijf hun mond. Zolang zij niet meewerkten, konden ook niet de gevonden schoensporen gekoppeld worden aan personen. De potenrammers van Soestduinen waren evenmin ontmaskerd. En dan waren er nog zes homo’s op de lijst van de boswachter die niet waren opgespoord. Drie daarvan hanteerden een schuilnaam, van één persoon was alleen de voornaam Gert bekend, en twee waren asielzoekers zonder vaste woon- of verblijfplaats.

Door het gebrek aan medewerking bleef Gisella het gevoel houden dat de dader in de homoscene gevonden kon worden. Was het toch Vincent Slotboom, tegen wie ze niets kon bewijzen en die geen duidelijk motief had, maar die waarschijnlijk een deel van zijn verhaal had achtergehouden? Hij was geen man die een sympathieke indruk maakte. Gisella had zich tijdens het verhoor aan hem geërgerd. Hij had zich gedragen alsof hij de lol van de situatie zag, terwijl de man waar hij seks mee had gehad, een paar dagen eerder was vermoord. Ze dacht daardoor weer aan de woorden van boswachter Mark Buursink: sommige van die flikkers kenden geen schaamte.

Maar maakte dat hem tot een moordenaar? Gisella wist het niet. Waar ze beslist niet aan wilde denken, was datgene waaraan Niels Hanse haar regelmatig herinnerde, dat de schutter een willekeurig slachtoffer had uitgekozen. Het enige motief dat hij daarbij zou hebben gehad, was het bevredigen van zijn haatgevoelens ten aanzien van homo’s. Volgens Niels zou de moordenaar daarom nog een keer kunnen toeslaan.

Wat haar echter in haar eigen overtuiging sterkte, was het onderzoek naar de bloedtekst voor de woning van Felix van Leeuwen. Een monster daarvan was opgestuurd naar het Nederlands Forensisch Instituut, dat concludeerde dat het bloed niet afkomstig was van het slachtoffer, maar van een kip. Gisella achtte het waarschijnlijk dat iemand uit Woudenberg de boodschap geschreven had. De reden die ze daarvoor had, was dat uit het buurtonderzoek was gebleken dat op de avond van de moord al het gerucht de ronde deed dat Felix van Leeuwen was vermoord.

Naar aanleiding van de uitslag van het NFI werd er tijdens het coördinatorenoverleg besloten de bloedtekst definitief niet openbaar te maken, ook niet aan de rest van het team. De enige die daartegen protesteerde, was haar assistent.

FASE II

Donderdag 8 september – donderdag 22 september

Donderdag 8 september

Op de dag af precies zes weken na de moord op Felix van Leeuwen werd de vrees van Niels Hanse bewaarheid. Het gebeurde op een andere plek, maar in wezen kwam het op hetzelfde neer. De schutter schoot een homo door het hoofd en ontkwam zonder gezien te worden. Net als de eerste keer vond de moord plaats op een recreatieterrein en weer was het een zwoele avond die uitnodigde om erop uit te trekken. Ook nu werd er een hevig onweer verwacht; als dat vandaag niet kwam, dan wel morgen.

Terwijl Gisella vanuit haar woonplaats onderweg was, dacht ze na over de opvallende overeenkomsten tussen de twee moorden, maar eigenlijk hoefden die haar niet te verwonderen. Ze hadden een onstabiele zomer achter de rug. Hoeveel regendagen had ze in de afgelopen twee maanden al niet gehad? Ze was de tel kwijt. En als het een keer mooi werd, schoot de temperatuur de lucht in, waarna al spoedig een onweer ermee afrekende. Hierdoor waren de weersomstandigheden vaak niet gunstig voor cruisende homo’s om elkaar in de natuur te ontmoeten.

De plek waar de moordenaar dit keer had toegeslagen, lag hemelsbreed niet meer dan drie kilometer van de eerste plaats delict en zelfs de naam riep herinneringen op. Dit keer was het niet de Treekerweg, maar de Recreatieweg. Net als bij de Treekerweg was er een drukke provinciale weg nabij die uitstekende mogelijkheden bood om snel weg te komen. De weg liep namelijk parallel aan de N224 die van Woudenberg naar Zeist voerde. Een eind ten zuiden van het recreatieterrein lag Austerlitz, een dorp ingesloten door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug, maar verder was het een onbewoond gebied.

Het was al donker toen Gisella de Recreatieweg opreed. Terwijl ze dat deed, dacht ze aan de woorden van de boswachter op de avond van de eerste moord. De Treekerpunt leek een tippelzone voor flikkers. Zij kon zich moeiteloos voorstellen hoe het moest zijn als homo’s tijdens de avondschemering op de Recreatieweg bij elkaar kwamen. Het was een weg van een kilometer lang die door het bos slingerde en langs speelweides voerde. Men kon in de auto langzaam aan de beschikbare mannen voorbijrijden om een keus te maken en er waren genoeg verscholen plekjes om je op terug te trekken. Toch stond dit afgelegen gebied niet bekend als een homobaan. Diegene die het lijk had ontdekt, zou hebben gezegd dat het recreatieterrein verlaten was toen hij rond zonsondergang zijn ontdekking deed.

Het hoefde haar niet te verbazen wie de meldkamer had gebeld met de mededeling dat ‘de dader het weer geflikt heeft’, want het was Buursink. Natuurlijk was het de boswachter. Elke avond was het zijn gewoonte om een ronde over alle recreatieterreinen te maken. Vanavond had hij in grote opwinding de moord gemeld. Hij had niet alleen het slachtoffer gezien, maar tevens herkend, want het was de man die hem zes weken geleden onderuit had geschopt en hem van de moord op Felix van Leeuwen had beschuldigd.

Ze trof de opzichter bijna op het einde van de Recreatieweg aan, waar hij in gesprek was met Niels Hanse en Ronald Bloem. Ze stonden links van de weg, aan de rand van de laatste speelweide. Verderop, aan de rand van het bos, waren schijnwerpers opgesteld. Die belichtten de plek waar het lijk lag en waar technische rechercheurs met het sporenonderzoek bezig waren. Meer naar rechts stond een mast voor mobiele telefonie. Zelfs zonder naar het lijk te kijken kon Gisella raden wie het slachtoffer was, want ze herkende de fiets die tegen het hek stond dat om de mast was geplaatst. Het was de vouwfiets van Geoffrey Vrolik.

Nadat ze haar auto had geparkeerd, stapte Gisella uit en liep naar haar collega’s. Ze stond op het punt te zeggen dat het wel een reünie leek. Maar toen zag ze het gezicht van haar assistent. Dat Niels zondag samen met zijn man teruggekeerd was van een weekje Portugese stranden, was aan zijn grauwe gelaatskleur niet meer af te lezen. Na de eerste moord kon er bij hem nog een geforceerd glimlachje vanaf, maar deze avond niet.

‘Het had nooit zover mogen komen’, zei hij, zonder haar aan te kijken.

Omdat Gisella wel kon raden waarop hij doelde, stuurde ze de boswachter naar huis met het nadrukkelijke verzoek niemand te vertellen wat hij vanavond had gehoord en gezien. Buursink was nauwelijks vertrokken of Niels keek haar strak aan en maakte haar vervolgens het verwijt dat ze de bloedtekst in Woudenberg in de publiciteit had moeten brengen. Volgens hem had ze daarmee de tweede moord kunnen voorkomen.

‘Er is iemand dood en dat had niet mogen gebeuren, Gisella.’

Ze knikte zonder iets te zeggen. Niels had het bij het rechte eind. Dit had niet mogen gebeuren, al vroeg ze zich af of ze het inderdaad had kunnen verhinderen. Nog steeds stond ze achter haar besluit om geen ruchtbaarheid aan de haattekst te geven, een besluit waarmee niet alleen haar coördinatoren instemden, maar ook de zaaksofficier, haar districtschef en de woordvoerder. Met publicatie konden ze de dader in de kaart spelen. En zelfs dan nog had de schutter kunnen besluiten opnieuw toe te slaan. Hooguit zou hij die daad hebben uitgesteld tot men de waakzaamheid liet verslappen.

Op aanwijzingen van een medewerker van de technische recherche mochten ze dichterbij komen. Alleen de onmiddellijke omgeving van het lijk en rond de fiets was met linten afgezet en in dat onderzoeksgebied was het team van René van den Brink in de weer. Bij het dichterbij komen, keerden de herinneringen aan de Surinaamse man uit Doorn sterker bij Gisella terug. In gedachten zag ze weer hoe hij P3 op fietste en ze even meende dat hij poedelnaakt was. Dit keer droeg Vrolik een wit T-shirt, een donkerblauwe korte broek en gympen.

Hij lag op zijn zij, onder een overkapping van dennen. Doordat hij met de rug naar de weg lag en zijn borst half op de grond gedraaid was, leek het in eerste instantie alsof hij alleen maar in slaap was. Omdat de broek een stukje naar beneden was getrokken, kon Gisella wel raden waar hij kort voor zijn sterven mee bezig was geweest. Toen ze hem tot op minder dan tien meter genaderd was, zag ze eerst de plas bloed waar het hoofd in rustte, en daarna de kogelgaten. De moordenaar had minstens twee keer geschoten. Twee hulzen lagen in het afgezette gebied, de ene halverwege het slachtoffer en de mast, de andere vlak bij hem. Beide hulzen waren met nummerbordjes gemarkeerd en werden gefotografeerd.

Toen Gisella opzij keek, zag ze Ronald Bloem met op elkaar geklemde kaken op het lijk neerkijken. Niels had een hand voor de mond geslagen. Hij wendde zijn gezicht af. In het licht van de schijnwerpers zag ze zijn wangen glinsteren van de tranen. Zijn linkerooglid trilde. Toen hij zich even later enigszins hersteld had, keek hij haar met grote, angstige ogen aan. Hij keerde het lijk de rug toe en liet zijn hand zakken.

‘Ik heb nooit eerder een moord meegemaakt die zo dichtbij komt’, zei hij met trillende stem. ‘Sinds de moord op Felix van Leeuwen heb ik hem drie keer gesproken. Om hem nu dood te zien, treft me hard. Je had me geen zwijgplicht mogen opleggen, Gisella, dan was dit niet gebeurd. Maar dat verwijt ik ook mezelf. Ik had hem moeten waarschuwen.’

‘Als je het liever hebt, mag je naar huis gaan.’

Hij knikte dankbaar. ‘Oké, dan ga ik liever weg.’

Terwijl Niels met gebogen hoofd vertrok, richtte Gisella zich tot René van den Brink. Zelfs zonder de technisch coördinator gesproken te hebben, kon zij zich voorstellen dat er weinig te rapporteren viel. De bodem was te hard voor voetsporen. Dennennaalden die van de bomen waren gevallen, vormden hier de bovenlaag waarop geen schoenafdruk was te zien. Zelfs op de speelweide, waarvan het gras kort was gemaaid, was nauwelijks te zien dat ze daar zojuist gelopen hadden.

‘Is het dezelfde dader?’ vroeg Gisella.

‘Vermoedelijk wel’, antwoordde Van den Brink. ‘Het is hetzelfde kaliber, 9mm. Geen sporen van kistjes of ander schoeisel. De dader kwam waarschijnlijk achter het hek bij de mast vandaan, maar dat is nauwelijks zichtbaar. Het slachtoffer hoorde hem pas op het laatst komen. Hij draaide zijn hoofd, maar toen haalde de schutter de trekker over en trof hem in de wang. Daarna heeft de moordenaar nog een keer geschoten om het af te maken. Dat laatste schot was van dichtbij en raakte hem in het achterhoofd. Als je goed kijkt, zie je rond de wond minieme sporen van munitieresten. Dat is een indicatie dat hij heel dichtbij stond.’

‘Een kille afrekening’, merkte Ronald Bloem op.

‘Net als de eerste moord. En het is weer een waaghalzerij als je bedenkt dat hij kans liep vanaf de Recreatieweg gezien te worden. Bovendien ligt achter dit stuk bos de provinciale weg en een fietspad. De schoten moeten in de wijde omtrek zijn gehoord. Maar er is nog iets wat ik jullie wil laten zien. Het is een ontdekking die dokter Van Barneveld deed toen hij het lichaam onderzocht. De moordenaar heeft namelijk een merkwaardig aandenken achtergelaten.’

Op aanwijzingen van René van den Brink begon een van zijn teamleden het lijk op de rug te draaien. Op dat moment prees Gisella zich gelukkig dat ze haar assistent had weggezonden. Het gezicht, dat in de bloedplas had gelegen, was akelig om te zien. Beide kogels hadden zich dwars door het hoofd geboord. Er was een uitschotwond net onder het rechteroog waaruit bloed en hersenweefsel was gevloeid.

Het gezicht van Geoffrey Vrolik was door de verminkingen bijna onherkenbaar. Hoewel ze hem niet gemogen had, voelde Gisella woede bij het zien van wat de moordenaar had aangericht. Dit mocht niet ongestraft blijven! Er kwam meer tevoorschijn. Er had ter hoogte van de borst iets onder het lichaam gelegen. Op het eerste gezicht leek het een bloederig en pluizig balletje. Het duurde even voor zij zich realiseerde wat het was. Pas door de snavel herkende ze het. Het was de afgehakte kop van een kip, waarvan de ogen waren uitgestoken.

Hier eindigt het fragment.

De e-books van E-Pulp Publishers

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Jaarlijks blijven vele politieonderzoeken onopgelost. Recherchebureau Corbijn - Research & Discover is specialist in onopgeloste mysteries. Zaken waarvoor de politie geen tijd meer heeft en die op de plank blijven liggen. Robbie Corbijn en assistente Lowina de Jong ontrafelen elk raadsel.

Meer informatie: www.annevandoorn.be

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 6,95 euro | 9789492715050 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De dichter die zichzelf opsloot

Cornelis Meijer is ervan overtuigd dat zijn vader geen zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Om een antwoord op die vraag te vinden, reizen Robbie Corbijn en Lowina de Jong naar de Veluwe, waar het drama plaatsvond. Daar wijst alles erop dat de dichter de hand aan zichzelf sloeg, maar Robbie Corbijn heeft bedenkingen.

“De gesloten kamer-methode is nauwgezet en grotendeels origineel” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dichter die zichzelf opsloot | 7.800 woorden | gratis | - | mei 2017
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - De geliefde die in het veen verdween

Bijna zeven jaar geleden verdween vastgoedhandelaar Guido Eickhout in de Hoge Venen in België. Hij werd al enige tijd belaagd door criminelen. Zijn verloofde Ingeborg Greshoff kan zich bij de vermissing niet neerleggen. Zij schakelt recherchebureau Corbijn in om het lichaam van Eickhout op te sporen, zodat ze haar geliefde een fatsoenlijke begrafenis kan geven. Robbie Corbijn komt erachter dat er in het gebied al vaker mensen zijn verdwenen, waarvan sommigen nooit meer werden teruggevonden. Zijn opdracht lijkt daarom bij voorbaat een onmogelijke zaak.

“Een plot die even knap en ingewikkeld is als alles van Ellery Queen of Edward D. Hoch” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De geliefde die in het veen verdween | 9.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715067 | juni 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De arts die de weg kwijt was

Dokter Thomas van Ooijen heeft pas een huisartsenpraktijk overgenomen in het Laakkwartier in Den Haag. Om één uur ’s nachts wordt hij opgeroepen voor een spoedgeval. Zijn vrouw wacht daarna tevergeefs op zijn terugkeer. Als zij de patiënt opbelt die haar man te hulp riep, blijkt deze van niets te weten. De doktersvrouw belt het alarmnummer. De politie vindt dokter Van Ooijen ’s ochtends vroeg terug bij het Kurhaus in Scheveningen. De arts is dronken en herinnert zich niets van de afgelopen nacht. Recherchebureau Corbijn moet uitkomst bieden in deze zeer uitzonderlijke zaak.

Anne van Doorn | De arts die de weg kwijt was | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715098 | juli 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het joch dat grenzen overschreed

Geertruida Smelinck is veroordeeld voor de moord op haar negenjarige buurjongen Ward. Zij heeft hem met een roestige staaf gespietst toen hij rijpe appels uit haar tuin stal. Advocate Elvira Guikema gelooft echter in de onschuld van haar cliënte. Zij huurt Robbie Corbijn in om de waarheid te ontdekken. Corbijn en zijn assistente Lowina de Jong reizen naar een verpauperd dorpje op het Groningse platteland. Is er sprake van een gerechtelijke dwaling, of zit Geertruida Smelinck toch niet onschuldig vast?

“Ik houd erg van de achtergrond en verteltrant van dit verhaal” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het joch dat grenzen overschreed | 10.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715104 | augustus 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De vluchteling die alles achterliet

Twintig jaar geleden verdween Susanne Westera van het eiland Terschelling, waar zij met haar ouders woonde. Het lijkt erop dat Susanne zelf de benen nam, samen met haar vriend Nedim Hodžic, een vluchteling uit Bosnië. In de maanden voor haar verdwijning ging ze elke week met de boot naar Harlingen om al haar spaargeld op te nemen. Nu, twintig jaar later, zijn beide personen nog spoorloos. Haar doodzieke vader wil nog één poging doen zijn geliefde dochter te vinden.

“Een klassiek voorbeeld van ouderwets-goede misleiding en ambachtelijk plotten” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De vluchteling die alles achterliet | 8.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715111 | september 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De boerin die niet wilde sterven

Lowina de Jong loopt stage bij een recherchebureau in Enschede. Daar maakt ze kennis met verpleegster Liberty Pinho, die werk zoekt. Liberty heeft een sollicitatiegesprek gehad met huisarts H.J. de Vries in Bunnik, voor een baan als inwonend verpleegster voor een terminaal zieke patiënte. De arts stelde zeer ongebruikelijke arbeidsvoorwaarden. Na dat gesprek kwam Liberty erachter dat er in Bunnik geen huisarts H.J. de Vries is. Is deze baan wel vertrouwd, of zit er iets anders achter? Lowina de Jong stuit met haar op een duister geheim.

“Dit verhaal zal vooral gewaardeerd worden door lezers die houden van Joseph Sheridan Le Fanu en Wilkie Collins” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De boerin die niet wilde sterven | 10.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715159 | oktober 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat bleef rondhangen

Een eenzijdig auto-ongeluk is meestal geen reden voor Robbie Corbijn om in actie te komen. Wilco Cornelissen reed tegen een boom en ligt sindsdien in coma. Een van de getuigen van het ongeval denkt dat er meer aan de hand is. Er was vier jaar geleden namelijk een ander eenzijdig auto-ongeluk dat onder exact dezelfde omstandigheden plaatsvond, op precies dezelfde plek. Dat kan toch geen toeval zijn? Robbie Corbijn hoort ook het tragische verhaal van een meisje dat op dezelfde weg werd doodgereden. Is er een verband?

“Een spookachtig verhaal over moord en misleiding dat doet denken aan de griezelige atmosferische detectiveverhalen van John Dickson Carr. (...) Een uitstekend verhaal.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het meisje dat bleef rondhangen | 10.400 woorden | 1,95 euro | 9789492715180 | november 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De bergen die geen vergetelheid kennen

In 1933 werd een jonge vrouw doodgeschoten in een afgelegen bergvallei in Noord-Albanië. Haar dood deed een oude bloedvete tussen twee rivaliserende familieclans opnieuw ontvlammen. Die strijd duurt mede door de onopgeloste moord tot op heden voort. Robbie Corbijn wordt door privédetective Rodney Lucas ingehuurd om samen met hem het mysterie alsnog op te lossen. Maar is dat eigenlijk nog wel mogelijk, want na ruim tachtig jaar zijn bijna alle getuigen overleden...

“De achtergrond en de geschiedenis van de betrokkenen maken dit verhaal aantrekkelijk. En de (hilarische) gevolgen die Corbijns oplossing hebben voor hem en zijn collega.” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bergen die geen vergetelheid kennen | 7.500 woorden | 1,95 euro | 9789492715166 | december 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - Het hoertje dat geen spoor achterliet

De zwakbegaafde Hubert Vries gelooft dat zijn zus Marlinde onschuldig vastzit voor de moord op haar man Gerhard von Krefeld. Marlinde Vries is beter bekend als schrijfster Patricia Rooth. Zij zou haar echtgenoot in een hotelletje aan de Warmoesstraat in Amsterdam doodgestoken hebben omdat Gerhard haar met andere vrouwen bedroog. Een getuige zag haar het moordwapen dumpen in het Open Waterfront. In deze spannende whodunit ontdekt privédetective Lowina de Jong dat er meer verdachten zijn.

“Ik heb echt genoten van deze korte terugkeer naar de beroemdste straat in de Nederlandse detective- en politiegeschiedenis” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het hoertje dat geen spoor achterliet | 8.600 woorden | 1,95 euro | 9789492715197 | januari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De dame die niet om hulp had gevraagd

Robbie Corbijn vertelt over een uitzonderlijke zaak die hij meemaakte toen hij nog bij de politie werkte. Mevrouw Olde Meierink is op hoge leeftijd en woont zeer afgelegen. Zij belt het politiebureau omdat ze zich bedreigd voelt in haar woning in het bos. Kan iemand van de recherche langskomen? Robbie Corbijn en zijn chef rijden naar het huisje. Daar beweert de dame dat ze niet gebeld heeft. Mevrouw Olde Meierink heeft echter al eens eerder de politie voor niets laten opdraven. Wat bezielt haar? Is het de eenzaamheid? Robbie beseft niet dat door deze onschuldig ogende dame zijn eigen leven in gevaar zal komen...

“Een aangenaam wraakplot met een geweldige drijfveer” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De dame die niet om hulp had gevraagd | 7.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715173 | februari 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

“Een verhalenbundel die de liefhebber van klassieke misdaadverhalen zeker zal kunnen bekoren” - Biblion

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715326 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715142 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De brieven die onheil spelden

Robbie Corbijn vertelt over een moordzaak waarin hij betrokken was toen hij nog bij de politie werkte. Een fruitboer werd op zijn boerderij overvallen, beroofd en vermoord. De weduwe vond een maand later dreigbrieven, gericht aan haar man, geschreven door een halfbroer die vijfentwintig jaar geleden bij de familie in ongenade viel. Ondanks haar ontdekking bleek de moord allerminst opgelost te zijn. De halfbroer bleek het beste alibi te hebben.

“De brieven die onheil spelden is een goed detectiveverhaal, geschreven in de klassieke vorm met een onbreekbaar alibi, een volmaakt acceptabele onjuiste oplossing en een complexe, dubbelgelaagde moordplot” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De brieven die onheil spelden | 6.600 woorden | gratis | - | juni 2018
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

Anne van Doorn - Het schilderij dat niet bleef hangen

Onlangs is voormalige museumconservator Maarten Lippinkhoff overleden. Hij had de dagelijkse leiding over museum De Catharina Hof in Gouda. Daar werd in 2003 een schilderij van Jan Steen gestolen, tot ontsteltenis van Lippinkhoff. Zijn dochter Isabelle doet na zijn dood een schokkende ontdekking. Haar vader had het schilderij op zijn zolder gestald. Gaf hij opdracht tot diefstal? Robbie Corbijn ontdekt dat er veel meer achter zit.

Anne van Doorn | Het schilderij dat niet bleef hangen | 9.800 woorden | 1,95 euro | 9789492715203 | juli 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De vrouw die onraad rook

Melanie van Staveren-de Maillie uit Delft maakt een moeilijke tijd door. Ze is erachter gekomen dat haar oudere zus Priscilla jarenlang tegen haar heeft gelogen, waardoor ze een man afwees met wie ze had willen trouwen. Sinds die ontdekking slaapt ze slecht en heeft afschuwelijke dromen. Eén keer droomde ze dat een vrouw zich over haar heen boog die haar probeerde te wurgen. De nachtmerrie was zo levensecht dat ze bijna stikte. Of was het geen droom? Was het haar kwaadaardige zus die haar wilde vermoorden?

Anne van Doorn | De vrouw die onraad rook | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715210 | augustus 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De pianist die uit de toon viel

Pianist Maurice Kleinluchtenbeld was een bekende verschijning in zijn woonplaats Soest. Toch verdween hij daar spoorloos, op een regenachtige avond in 2004. Hij werd voor het laatst gezien op de Soester Eng, een heuvel die volledig omringd wordt door bebouwing. Zijn carrière zat echter in een neerwaartse spiraal. Nam hij de benen? Zijn gehandicapte zoon Fons wil dat hij wordt opgespoord.

Anne van Doorn | De pianist die uit de toon viel | 10.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715227 | september 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het bruidje dat geen afscheid nam

De Syrische vluchtelinge Saïda ontmoette in Nederland de welgestelde Fin Samuel Höglund, die in eigen land de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Het tweetal trouwde en vestigde zich in Turku. Nu lijkt het erop dat Saïda is verdwenen, al heeft Höglund daarvan geen aangifte gedaan. Lowina reist naar Finland en komt daar in een zeer bizarre, levensgevaarlijke situatie terecht.

Anne van Doorn | Het bruidje dat geen afscheid nam | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715234 | oktober 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Het huis dat ongeluk bracht

Chalet De Alpenroos in Oosterbeek had al een slechte reputatie toen Menno Izelaar het kocht. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten geïnterneerd. Tijdens de Slag om Arnhem stierf een van hen op akelige wijze. De toenmalige eigenaar weigerde de zwaargewonde soldaat binnen te laten, waardoor die op de stoep bezweek. Sindsdien lijkt het bij De Alpenroos te spoken. Menno’s vrouw Lucrezia denkt echter dat haar ex achter de meest recente verschijnselen zit. Ze kan alleen niet verklaren hoe: het erf is volledig omheind met een hoge vuurdoornhaag.

“Mijn favoriete bijdrage aan deze serie” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | Het huis dat ongeluk bracht | 11.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715241 | november 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De bus die de mist inging

In januari 1996 vond een Amerikaanse man de dood in een lijnbus. Hij werd gewurgd, misschien zelfs met zijn eigen stropdas. Hoe is het toch mogelijk dat de passagiers en de chauffeur het niet merkten? Wie van hen is de dader, wat is zijn motief en waarom had het slachtoffer een dokterstas bij zich die alleen gevuld was met watten? Zelfs de identiteit van de Amerikaan is nooit vast komen te staan.

“Zeer aanbevolen aan fans van deze serie en liefhebbers van gesloten kamer-raadsels.” – Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De bus die de mist inging | 11.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715258 | december 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - De studente die zichzelf tegenkwam

Veerle Peeters is een Vlaamse die in Leiden studeert. In haar vrije tijd doet ze aan amateurtoneel. Laatst deed ze auditie voor een eenakter. Ze kreeg de rol, waarvoor ze naar een afgelegen dorpje in België moest reizen. Achteraf lijkt het erop dat ze heeft meegewerkt aan een vorm van oplichting. Ze moest de rol van de dochter van haar opdrachtgeefster vertolken. Nu vermoedt ze dat die dochter door haar familie gevangen wordt gehouden.

Anne van Doorn | De studente die zichzelf tegenkwam | 8.000 woorden | 1,95 euro | 9789492715265 | januari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het lijk dat aan de wandel ging

Buurvrouw Lettie Kreft klopt op een avond aan bij Recherchebureau Corbijn met een ontstellend bericht. In de Kolos van Cronesteyn is een moord gepleegd! In de hal van een appartement op de dertiende etage ligt een jonge vrouw met een mes in haar rug. Als Robbie en Lowina met de lift op de juiste verdieping arriveren, is er geen lijk te zien. Is er wel een moord gepleegd?

Anne van Doorn | Het lijk dat aan de wandel ging | 9.300 woorden | 1,95 euro | 9789492715272 | februari 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Het meisje dat nooit daglicht zag

Najaar 1985 verdween de zestienjarige Chantal Donkelaar in de Nijmeegse heuvels. Men heeft altijd gedacht dat ze in handen viel van een verschrikkelijke pedofiel die bekend staat als het Beest van Kleef. Ze is echter nooit meer teruggevonden. Ruim dertig jaar later gelooft hoofdinspecteur Van der Hoeven dat het Beest nog altijd actief is, dat er weer iemand in zijn moorddadige handen is gevallen.

Anne van Doorn | Het meisje dat nooit daglicht zag | 10.900 woorden | 1,95 euro | 9789492715289 | maart 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De schilder die de waarheid liefhad

De moord op minister Van Grootheest is in de zomer van 2017 groot nieuws. Huisschilder Joost Leijendekker zou de minister in diens vakantiehuisje op Texel hebben doodgeschoten. Tijdens een reconstructie op het eiland weet de verdachte te ontsnappen. Ondanks de klopjacht van de politie bereikt Leijendekker Leiden, waar hij de hulp van Robbie Corbijn inroept. Hij beweert onschuldig te zijn. Toch geeft hij toe dat zijn pistool het moordwapen is, een wapen dat altijd lag opgeborgen in zijn kluis, waarvan niemand de code kent behalve hij.

Anne van Doorn | De schilder die de waarheid liefhad | 10.700 woorden | 1,95 euro | 9789492715296 | juni 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De bewaker die Sherlock heette

De Nederlands-Duitse Dieter Jansen heeft op Schiphol iets merkwaardigs meegemaakt. Hij is ingehuurd als bodyguard voor een Zweedse popartiest die door Europa zal toeren. Op het vliegveld aangekomen krijgt Jansen te horen dat het plan is gewijzigd. Hij zal niet de bodyguard van een artiest zijn, maar van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama. Die zal in Europa een serie lezingen geven. Obama is echter niet komen opdagen…

Anne van Doorn | De bewaker die Sherlock heette | 7.200 woorden | 1,95 euro | 9789492715302 | september 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - Meer mysteries voor Robbie Corbijn

In Gouda ontdekt een vrouw na de dood van haar vader, een voormalig museumdirecteur, dat hij op zijn zolder een gestolen Jan Steen bewaarde. Of is het schilderij een knappe vervalsing? Een internationaal befaamd pianist verdwijnt spoorloos op de Soester Eng. Het lijkt te spoken rond een afgelegen landhuis aan de rand van de Veluwe. Een jonge vrouw heeft vreselijke nachtmerries. Of zijn de dromen echt en probeert haar kwaadaardige zus haar te vermoorden? En op een hoge uitkijktoren speelt zich een vreselijk drama af.

Meer mysteries voor Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De brieven die onheil spelden

Het schilderij dat niet bleef hangen

De vrouw die onraad rook

De pianist die uit de toon viel

Het bruidje dat geen afscheid nam

Het huis dat ongeluk bracht

De man die wilde vliegen

De bus die de mist inging

De studente die zichzelf tegenkwam

De man die liever binnen bleef

Anne van Doorn | Meer mysteries voor Robbie Corbijn | 90.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715531 | verwacht najaar 2021
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Een vlot geschreven, toegankelijke detectiveroman van klassieke snit” – Biblion

“De man die zijn geweten ontlastte is zonder twijfel de sterkste bijdrage aan deze serie, niet alleen door de technisch klokgave plot, twee gesloten-kamerraadsels en de mysterieuze laatste boodschap van een dode, maar ook door de ontknoping van een subplot die vanaf het begin als een rode draad door deze serie loopt. Een onthulling die me eerlijk gezegd totaal overrompelde! (...) Dat ik blij verrast was, is enigszins een understatement. (...) Ik kan niet wachten om te zien hoe deze serie verder gaat. Warm aanbevolen!” – Beneath the Stains of Time

“Ook aan het einde van dit boek weet Anne van Doorn de lezer te verrassen.” – Vrouwenthrillers.nl ****

“Het is enorm spannend en onvoorspelbaar tot het laatste moment.” – Veronique's Boekenhoekje

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715340 | oktober 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

In het hart van Nederland, op en rond de Utrechtse Heuvelrug, ligt politiedistrict Heuvelrug. Het is een afwisselende streek met heuvels, bossen, agrarische gebieden, oude landgoederen, kastelen, dorpen en steden. Dit is het werkterrein van rechercheur Bram Petersen en zijn team die zich vastbijten in elk moordonderzoek.

Meer informatie: www.mpobooks.nl

M.P.O. Books - Bij verstek veroordeeld

Raimond van Vliet, directeur van een aannemingsbedrijf, neemt het met de regels niet zo nauw. Zo heeft hij zijn bedrijf weten uit te bouwen tot het imperium dat het nu is. Hij was van plan een uniek natuurgebied bouwklaar te maken om er een woonwijk te laten verrijzen. Veranderingen aan het bestemmingsplan hebben daar een stokje voor gestoken, tot grote woede van Van Vliet. Sindsdien leeft hij in onmin met de plaatselijke bevolking. Drie van zijn vrienden zijn hevig in de aannemer teleurgesteld en hebben het voornemen opgevat het recht in eigen hand te nemen. Maar bij de uitvoering van hun plan stuiten zij op onverwachte tegenstand die vriendschappen onder druk zet en levens in gevaar brengt.

De Detective en Thrillergids van Vrij Nederland onthaalde Bij verstek veroordeeld als een van de Nieuwe Nederlandstalige Topthrillers.

M.P.O. Books | Bij verstek veroordeeld | 76.500 woorden | 4,95 euro | 9789492715043 | mei 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715074 | februari 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 7,95 euro | 9789492715364 | oktober 2018
Meer informatie

M.P.O. Books - De blikvanger

Het rechercheteam van politiedistrict Heuvelrug beleeft drukke tijden. Een huisarts uit Rhenen wil een bekende in Doorn bezoeken, maar hij komt nooit op zijn bestemming aan. En kort daarna vindt er een aanslag plaats op een wethouder in Renswoude. Rechercheur Petersen van district Heuvelrug maakt met zijn team overuren om beide zaken op te lossen. Hij vermoedt dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Het onderzoek spitst zich toe op de merkwaardige bewoners van een idyllisch gelegen landhuis bij Rhenen.

“Tenslotte mag geconcludeerd worden dat De blikvanger ook een echte blikvanger voor filmregisseurs kan zijn! Een geslaagd verhaal vol verrassing en met veel kennis van zaken opgebouwd!” - Cees van Rhienen, Crimezone.nl/Hebban.nl

“De lezer die in deze omgeving woont of is opgegroeid, zal regelmatig de neiging hebben de locaties uit het boek op te zoeken, ware het niet dat de spanning die de auteur in De blikvanger weet op te bouwen je aan je stoel gekluisterd houdt” - Janet Jongejan, Ditiswijk.nl

“Vlot leesbaar boek met voor de lokale lezer veel herkenningspunten” - Jan Ruijne, Rhenense Betuwse Krant/Rijnpost

M.P.O. Books | De blikvanger | 77.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715371 | april 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - De laatste kans

Onder verdachte omstandigheden vindt Jacques Vermin de dood in zijn woning bij Leersum. Het weinige dat rechercheur Petersen weet, is dat Vermin een kinderloze man was die een teruggetrokken leven leidde. Officieel woonde hij in Arnhem; hij hield voor anderen angstvallig geheim dat hij ook op de Utrechtse Heuvelrug een woning had. Terwijl Petersen zich op deze zaak concentreert en steeds meer duistere kanten van Vermin ontdekt, lopen de wrijvingen tussen hem en zijn assistent Ronald Bloem verder op. Collega Inge Veenstra houdt zich tegelijkertijd bezig met een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd. Staan beide zaken met elkaar in verband?

“In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen” - Vrij Nederland, Detective en Thrillergids

“M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Een vlot vertelde en interessante politieroman met aardige vondsten (ook wat structuur betreft) en een goed uitgewerkt plot” - Biblion

M.P.O. Books | De laatste kans | 74.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715388 | december 2019
Meer informatie

M.P.O. Books - Dodelijke hobby

André Lourier hoopt de kerstdagen rustig door te brengen. Hij past op de afgelegen villa van een nicht die met haar man op wintersport is. Door zijn nalatigheid wordt er ingebroken. Aanvankelijk hoopt Lourier dat de recherche de zaak oplost, voor zijn nicht terugkeert. Maar als blijkt dat de politie onder leiding van rechercheur Petersen te druk is met een onderzoek naar een drievoudige moord, moet hij een andere oplossing bedenken. Hij beseft niet dat hij zelf in groot gevaar verkeert.

M.P.O. Books | Dodelijke hobby | 26.600 woorden | 0,00 euro | 9789492715418 | december 2019
Gratis bij aanmelding voor de nieuwsbrief van E-Pulp Publishers.
Meer informatie

M.P.O. Books - De dood van Callista de Vries

Een duikteam dat in natuurgebied De Blauwe Kamer naar onontplofte munitie uit de Tweede Wereldoorlog zoekt, stuit op een lijk. De volgende dag wordt vastgesteld dat het gaat om Callista de Vries, een jonge vrouw uit de stad Utrecht. Sinds twee dagen stond zij als vermist te boek. Zij blijkt een vrouw met vele geheimen te zijn, die in de laatste dagen van haar leven tegenstrijdige uitspraken deed. Toch heeft het rechercheteam onder leiding van rechercheur Bram Petersen al spoedig een verdachte op het oog. Maar dan voltrekt zich een drama in het leven van Petersen.

“Een goed opgebouwde, spannende en boeiende detective, met veel nieuwe verwikkelingen en een verrassend en aannemelijk slot” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“De dood van Callista De Vries van M.P.O. Books heeft alle elementen van een goed misdaadverhaal in zich: een niet te voor de hand liggende verhaallijn, een interessant slachtoffer, een politieteam met een eigen verhaal, verrassende wendingen” - Isabelle Notelaers, De Leeswolf

“Marco Books blijft rustig doorschrijven over het politieteam Heuvelrug, en dat gaat hem steeds beter af” - Detective en Thrillergids

M.P.O. Books | De dood van Callista de Vries | 80.000 woorden | 7,95 euro | 9789492715432 | voorjaar 2020
Meer informatie

M.P.O. Books - Een afgesloten huis

De Utrechtse topcrimineel Fred Duijster wordt in zijn zwaarbeveiligde woning op beestachtige wijze afgemaakt. Volgens beelden van een bewakingscamera kreeg Duijster bezoek van slechts één persoon. Rechercheur Arthur van der Camp meent in hem Rafaël du Mez te herkennen, een berucht draaideurcrimineel. Maar Du Mez beweert dat hij onschuldig is, om zich vervolgens op zijn zwijgrecht te beroepen. Hij wordt geloofd door zijn zus, die een advocaat inschakelt op voorwaarde dat deze Du Mez vrijpleit. Raadsman Sjoerd Guikema heeft echter het gevoel voor een onmogelijke opgave te staan.

“Books zou best eens een van de toekomstige winnaars van De Gouden Strop kunnen zijn. Een afgesloten huis is geslaagd, goed geschreven, met snelheid en spannende momenten” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“Books heeft de gave om het genre detective naar een hoger plan te tillen. Niet alleen zit het verhaal vol plotwendingen waardoor de spanning hoogtij viert, ook weet hij zijn personages voldoende uit te diepen waardoor er een zeer levendig verhaal is ontstaan vol intrige, spanning, romantiek en zelfs humor” - Eva Krap, BangerSisters.nl

“Dit boek maakt de lezer nieuwsgierig naar andere delen uit de serie over de Utrechtse Heuvelrug” - Crimezone/Hebban

M.P.O. Books | Een afgesloten huis | 89.600 woorden | 7,95 euro | 9789492715449 | 2020
Meer informatie

M.P.O. Books - Cruise control

Op een zomeravond wordt er op recreatieterrein de Treekerpunt een homo doodgeschoten. De Amersfoortse rechercheur Gisella Markus krijgt de leiding over het onderzoek. Haar collega Niels Hanse raakt ervan overtuigd dat de dader een homohater is en dat hij opnieuw zal toeslaan. Markus zoekt de moordenaar vooral in de hoek van cruisende homo's. Zelfs als iemand een tekst achterlaat waarmee hij lucht geeft aan zijn homohaat, blijft ze hetzelfde spoor volgen. Haar onderzoek komt echter geen stap verder. Dan, exact zes weken na de eerste moord, wordt er weer een homo doodgeschoten...

“Goed opgebouwde spanning, verrassend en onverwacht middenstuk, confronterend einde. Prima!” - Nederlandse Bibliotheekdienst Biblion

“Het is een geweldig mooi boek om te lezen, echt kippenvel momenten. Ik raad dit boek iedereen aan” - Lydia Buist, thrillerlezers.blogspot

“De gevoelens van Gisella, met name rondom haar man Ferdinand, zijn zeer realistisch beschreven” - Perfecte Buren Leesclub

M.P.O. Books | Cruise control | 134.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715456 | verschijnt najaar 2021
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak is een privédetective met een crimineel verleden, die op geheel onconventionele wijze te werk gaat. Zijn tegenspeler Lourens Rotting heeft een appeltje met hem te schillen.

Meer informatie: www.e-pulp.nl

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715081 | oktober 2017
Meer informatie

Eugenius Quak - Hoteldebotel in een hotel

Het enfant terrible van de misdaadliteratuur is terug. En hoe! Eugenius Quak ontsnapt uit de gevangenis en duikt onder in strandhotel De Rode Haring, dat zich specialiseert in oude, hulpbehoevende mensen. Buiten maakt de politie jacht op hem, binnen jaagt een van de oudjes een andere gast de dood in, en dan komt de politie binnen. Oud-detective Quak ziet maar één manier om arrestatie te vermijden: hij moet op geniale wijze de moord oplossen, en snel ook, vóór hij wordt herkend!

Mijn naam is Eugenius M. Quak, tot voor kort woonachtig in de bak. Ik werd daarin opgedoekt nadat ik als privédetective op geniale wijze mijn eerste zaak wist op te lossen. Ik stond aan het hoofd van het gerenommeerde EQPD, met vele speurneuzen op de loonlijst. Niet dat ik hen ooit onder ogen kreeg. Dat maakte ook niet uit, zolang ik ze bij mijn cliënt als kostenpost in rekening kon brengen. En dat was, als ik het me goed herinner, de reden waarom ik tussen vier muren terechtkwam. Maar dat is altijd nog beter dan dat ik tussen zes plankjes was geëindigd, zoals mijn cliënt had gewild.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van Isidora Engelhard.

Eugenius Quak | Hoteldebotel in een hotel | 55.200 woorden | 5,95 euro | 9789492715562 | april 2021
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 5,95 euro | 9789492715401 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“Meeslepend en vol spanning. Als je de tijd hebt, lees je het in één ruk uit.” – AD Rotterdams Dagblad

“De sympathieke Lucien de Klerck en jeugdige assistent Ruben Klaver zijn een waardig Rotterdams equivalent van het Amsterdamse voorbeeld. (...) Nog een paar deeltjes en de tv-serie kan niet uitblijven.” – Detective en Thrillergids

“Een waardige opvolger van Baantjer (...) een aanrader.” – boekhandelaar Gert-Jan van Rietschoten op Radio Rijnmond (30 mei 2020)

“Genoten van deze tweede inspecteur De Klerck en zijn collega Klaver, kom maar op met het volgende deel, ik kan niet wachten op weer een puzzelmoord.” – Mustreadsornot.com (blog)

“P.Dieudonné zei altijd dat hij hoopte als zijn grote literaire voorbeeld Baantjer te kunnen schrijven. Dat gaat hem zeker goed af.” – Shirley Pellikaan op De Oude Blz (blog)

“Met Rechercheur De Klerck en het duivelse spel heeft P. Dieudonné een spannend detectiveverhaal neergezet.” – Perfecte Buren Leesclub (blog)

“Ben je gek op de boeken van Baantjer? Dan is dit een aanrader!” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 39.400 woorden | 5,95 euro | 9789492715470 | verschijnt maart 2020
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood

Op een winterochtend, als een dichte mistbank Rotterdam versluiert, fietst De Klerck door Delfshaven. Bij een woning aan de Voorstraat ziet hij een surveillancewagen. Er is juist een moordslachtoffer gevonden. Althans, dat beweert de schoonmaakster die het alarmnummer belde. De Klerck betreedt het pand. Tot zijn verbijstering breekt er op dat moment een hevige brand uit. Als de brandweer de brand heeft bedwongen, kan niemand een lijk of een brandstichter vinden. Was er wel een moord, of zijn melding en brand een macabere grap? De Klerck en Klaver staan voor raadsels die lastig zijn op te lossen.

Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood is het derde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood | 36.800 woorden | 5,95 euro | 9789492715494 | verschijnt november 2020
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het lijk in transito

Op het Rotterdamse hoofdbureau van politie doet ondernemer Alexander van Oldenborgh aangifte van bedreigingen door een oud-werknemer. Het verwondert De Klerck dat die bedreigingen zouden voortkomen uit een ontslag van dertig jaar geleden. Hij vermoedt dat er iets anders speelt, maar kan zijn vinger er niet achter krijgen. Dan krijgen hij en Klaver een melding binnen. Bij een schietpartij op de straat voor een seksclub is een dode gevallen: een werknemer van Alexander van Oldenborgh! De moord blijkt het begin van een uiterst lastige zaak die De Klerck vertwijfeld doet afvragen of hij haar ooit zal oplossen.

Rechercheur De Klerck en het lijk in transito is het vierde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het lijk in transito | 39.500 woorden | 5,95 euro | 9789492715524 | april 2021
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en moord in scène

Na de vondst van een geladen pistool staan De Klerck en Klaver aan het begin van een netelige zaak. Twee groepen jongeren vechten een jarenlange vete uit. Aan het hoofd van de groep uit Rotterdam-Zuid staat Yunus Özütok, van het rapcollectief Leftbank Militia. Uit Rotterdam-Crooswijk komen Da Rotting Thugz van Robin Breidenbach. De rivaliserende groepen verheerlijken in hun raps seks en geweld. Als de politie het lijk van Robin Breidenbach uit de Nieuwe Maas vist, lijkt het erop dat het bezongen geweld in praktijk is gebracht. Da Rotting Thugz wijzen de beschuldigende vinger naar Zuid. Of komt de moordenaar toch uit de eigen gelederen?

Rechercheur De Klerck en moord in scène is het vijfde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en moord in scène | 37.800 woorden | 5,95 euro | 9789492715579 | november 2021
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

De paperbacks van E-Pulp Publishers

Onze paperbacks zijn zowel bij de plaatselijke boekhandel als online te bestellen.

Onze auteurs

Anne van Doorn

M.P.O. Books

Eugenius Quak

P. Dieudonné

Schrijver: Anne van Doorn

Serie: Recherchebureau Corbijn

Anne van Doorn - De ouders keerden niet terug

Tien jaar geleden verdwenen de ouders van Ezzet (zeven jaar) tijdens een wandeling in de bossen van het Noordhollands Duinreservaat. Het Irakese vluchtelingengezin verbleef illegaal in Nederland. Enkele dagen na de raadselachtige verdwijning werd Ezzet ontvoerd. Het lijk van zijn vader werd later zwaar verminkt in de duinen teruggevonden. Deze complexe zaak is altijd een mysterie gebleven.

“Anne van Doorn heeft met De ouders keerden niet terug een verrassend leuk detective-achtig mysterie geschreven” - Thrillzone.nl

“Verdienstelijke plot” - Detective en Thrillergids

“Goed uitgewerkte karakters” - Vrouwenthrillers.nl

“De auteur heeft zonder twijfel een vlotte pen” - Biblion

Anne van Doorn | De ouders keerden niet terug | 81.500 woorden | 5,00 euro | 9789492715005 | mei 2017
Meer informatie

Anne van Doorn - De mysteries van Robbie Corbijn

Een vastgoedhandelaar gaat wandelen in de Hoge Venen en verdwijnt voorgoed, tot groot verdriet van zijn verloofde. Een huisarts bezoekt diep in de nacht een patiënte in het Haagse Laakkwartier, maar hij wordt de volgende dag door de politie bij het Kurhaus gevonden, dronken en met een gat in zijn geheugen. Een verpleegster solliciteert op een baan waar een luchtje aan zit. In de Amsterdamse Warmoesstraat heeft schrijfster Patricia Rooth haar man omgebracht. Of zit zij onschuldig vast? En in Albanië is al meer dan tachtig jaar een moord onopgelost gebleven.

De mysteries van Robbie Corbijn vervangt de eerder gepubliceerde bundels De geliefde die in het veen verdween, en andere mysteries en De bergen die geen vergetelheid kennen, en andere mysteries. De mysteries van Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De dichter die zichzelf opsloot

De geliefde die in het veen verdween

De arts die de weg kwijt was

Het joch dat grenzen overschreed

De vluchteling die alles achterliet

De boerin die niet wilde sterven

Het meisje dat bleef rondhangen

De bergen die geen vergetelheid kennen

Het hoertje dat geen spoor achterliet

De dame die niet om hulp had gevraagd

“Het zijn mooie verhalen met bijzondere titels zoals 'De boerin die niet wilde sterven' of 'De bergen die geen vergetelheid kennen'. (...) Als lezer hoef je je niet te vervelen met de diversiteit aan verhalen.” – Vrouwenthrillers.nl

“Een verhalenbundel die de liefhebber van klassieke misdaadverhalen zeker zal kunnen bekoren” - Biblion

Anne van Doorn | De mysteries van Robbie Corbijn | 91.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715319 | mei 2019
Meer informatie

Anne van Doorn - De student die zou trouwen

In de hete zomer van 1976 verdween de Utrechtse student Jan Willem de Geer, minder dan tien dagen voor zijn trouwdag. Kort voor zijn verdwijning leende hij een fiets waarmee hij naar een boekhandel aan de Oudegracht reed. In deze winkel werd Jan Willem voor het laatst gezien. Hoewel de geleende fiets zeven jaar later werd teruggevonden, ontbrak van de student elk spoor. Het is een mysterie dat tot op heden onopgelost is gebleven.

Ruim veertig jaar later doet een boswachter op de Utrechtse Heuvelrug een ontdekking die het raadsel alleen maar groter maakt. Omdat de politie er niet in slaagt de zaak te ontrafelen, roept de radeloze familie De Geer de hulp in van een Leids recherchebureau, geleid door Robbie Corbijn. Met zijn assistente Lowina de Jong werkt Robbie aan een vrijwel hopeloze zaak die hij per se wil oplossen. Wat is er toch gebeurd met Jan Willem en wie is ervoor verantwoordelijk?

“In deze detectiveroman met doodlopende sporen, gebrek aan getuigen en bewijsmateriaal weten de twee speurders elk feit slim te deduceren en de zaak te ontrafelen.” - Leidsch Dagblad

“Wie graag een rechttoe rechtaandetective à la Agatha Christie leest, geniet vast van dit boek. (...) De student die zou trouwen is een toegankelijk, spannend verhaal voor in de vakantiekoffer.” - Marianne Hoksbergen, Nederlands Dagblad

“Met een ware schat aan detailinformatie” - Bol.com Lees Magazine

“Anne van Doorn heeft het opnieuw voor elkaar gekregen een heerlijk mysterie te schrijven. Een onmogelijke zaak, waarin er minuscule stapjes richting de waarheid worden gezet. Gekmakend frustrerend voor de hoofdpersonages.” - Richard de Vries, Thrillzone.nl

“Anne van Doorn heeft mij alweer verrast door (...) op de allerlaatste pagina’s nog een verrassende twist aan het verhaal te geven” - Diane, Vrouwenthrillers.nl

“Tot het eind blijft de lezer geboeid. Waarom moest deze succesvolle student verdwijnen en wat is er gebeurd?” - Ali van Vemde, 't Groentje

“Ik brandde me een weg door de pagina’s als een onverzadigbare bosbrand (...) De student die zou trouwen was een goed geschreven, intrigerende misdaadroman” - Beneath the stains of time

Anne van Doorn | De student die zou trouwen | 78.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715135 | mei 2018
Meer informatie

Anne van Doorn - Meer mysteries voor Robbie Corbijn

In Gouda ontdekt een vrouw na de dood van haar vader, een voormalig museumdirecteur, dat hij op zijn zolder een gestolen Jan Steen bewaarde. Of is het schilderij een knappe vervalsing? Een internationaal befaamd pianist verdwijnt spoorloos op de Soester Eng. Het lijkt te spoken rond een afgelegen landhuis aan de rand van de Veluwe. Een jonge vrouw heeft vreselijke nachtmerries. Of zijn de dromen echt en probeert haar kwaadaardige zus haar te vermoorden? En op een hoge uitkijktoren speelt zich een vreselijk drama af.

Meer mysteries voor Robbie Corbijn bevat de volgende tien verhalen:

De brieven die onheil spelden

Het schilderij dat niet bleef hangen

De vrouw die onraad rook

De pianist die uit de toon viel

Het bruidje dat geen afscheid nam

Het huis dat ongeluk bracht

De man die wilde vliegen

De bus die de mist inging

De studente die zichzelf tegenkwam

De man die liever binnen bleef

Anne van Doorn | Meer mysteries voor Robbie Corbijn | 90.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715487 | verwacht najaar 2021
Meer informatie

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij ligt op sterven en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de stervende heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

“Een vlot geschreven, toegankelijke detectiveroman van klassieke snit.” – Biblion

“De man die zijn geweten ontlastte is zonder twijfel de sterkste bijdrage aan deze serie, niet alleen door de technisch klokgave plot, twee gesloten-kamerraadsels en de mysterieuze laatste boodschap van een dode, maar ook door de ontknoping van een subplot die vanaf het begin als een rode draad door deze serie loopt. Een onthulling die me eerlijk gezegd totaal overrompelde! (...) Dat ik blij verrast was, is enigszins een understatement. (...) Ik kan niet wachten om te zien hoe deze serie verder gaat. Warm aanbevolen!” – Beneath the Stains of Time

“Ook aan het einde van dit boek weet Anne van Doorn de lezer te verrassen.” – Vrouwenthrillers.nl ****

“Het is enorm spannend en onvoorspelbaar tot het laatste moment.” – Veronique's Boekenhoekje

Anne van Doorn | De man die zijn geweten ontlastte | 73.500 woorden | 17,95 euro | 9789492715333 | najaar 2019
Meer informatie

Schrijver: M.P.O. Books

Serie: District Heuvelrug

M.P.O. Books - De bloedzuiger

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Het overkomt Peter en Antoinette. Altijd hebben ze hun vijftienjarige dochter op het hart gedrukt niet alleen over het fietspad door het bos te fietsen, op weg van huis naar school en andersom. Ze hebben haar gezegd niet van de route af te wijken en voor het donker thuis te zijn. Maar hun dochter heeft de goede raad in de wind geslagen en het is mis gegaan. Rechercheur Petersen krijgt de opdracht uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor dit drama. Maar ondertussen heeft hij zelf heel wat aan het hoofd door de komst van een nieuwe collega die niet echt in zijn team past.

“Bram Petersen in een glansrol” - Detective en Thrillergids

“Deze vakkundige thriller, enigszins in de Scandinavische traditie, heeft een rijke cast aan voornamelijk sympathieke bijfiguren en een ingenieuze plot” - Anneke van Ammelrooy, Biblion

“Een boek vol spanning en verrassende wendingen (...) Tot op het laatst blijft de lezer geboeid lezen” - Ali van Vemde, 't Groentje

M.P.O. Books | De bloedzuiger | 75.000 woorden | 18,95 euro | 9789492715012 | november 2017
Meer informatie

M.P.O. Books - Gedragen haat

Wat begint als een brute ontvoering op de parkeerplaats van een supermarkt in Doorn, mondt uit in een duizelingwekkende jacht op de ontvoerder zelf. Rechercheur Bram Petersen van district Heuvelrug krijgt opdracht om in alle stilte het onderzoek te leiden. Het spoor loopt al snel naar Wijk bij Duurstede. Maar Petersen is beperkt in zijn mogelijkheden om in te grijpen, uit angst dat de jongeman die ontvoerd is gevaar loopt. Tegelijkertijd verlopen de zaken in zijn rechercheteam niet allemaal meer zo soepel als voorheen. De belangrijkste oorzaken zijn John van Keeken, die rigoureuzer wil optreden, en de relatieproblemen van Ronald Bloem, de vaste assistent van Petersen.

“De lezers hebben alle reden om de auteur te bedanken, want dit is een keurige thriller over het inmiddels bekende politieteam van bureau Heuvelrug” - Detective en Thrillergids

“De plot kan menig aanwakkerende wind en zelfs storm doorstaan” - De Gelderlander

“Voor mij was dit een heerlijke misdaadroman en ik ben heel benieuwd naar de andere delen over de Veenendaalse recherche. Marco heeft een heerlijke meeslepende schrijfstijl.” – Mustreadsornot.com

“Het lijkt wel of elk boek van Books beter wordt. De dialogen worden beter, de omschrijvingen van de omgeving en natuurlijk de spanning. (...) M.P.O. Books is een van de beste Nederlandse Politieromanauteurs” - Jürgen Joosten op Crimezone.nl/Hebban.nl

M.P.O. Books | Gedragen haat | 77.400 woorden | 18,95 euro | 9789492715357 | oktober 2018
Meer informatie

Schrijver: Eugenius Quak

Serie: Eugenius Quak

Eugenius Quak - Gruwelijk is het huwelijk

Eugenius Quak is een man van twaalf ambachten en veel meer ongelukken, tot hij besluit privédetective te worden. Zijn eerste cliënt is de schatrijke Lourens Rotting, eigenaar van Groot Beukenstein. Rotting wil dat Quak zijn vrouw Pippilotta schaduwt omdat zij hem zou bedriegen. In deze maffe, komische detective grijpt Eugenius Quak vooral de gelegenheid aan zoveel mogelijk aan zijn cliënt te verdienen...

Mijn naam is Eugenius M. Quak. Onthoud die naam als je nog niet van mijn spannende avonturen hebt gehoord. Je moet haast wel van een andere planeet komen als mijn naam geen bel doet rinkelen in dat suffe hoofd van jou. Wat zeg ik, je komt waarschijnlijk uit een ander melkwegstelsel, een ander universum! Want de kranten hebben bol gestaan van de vergrotende en overtreffende trappen, trappen op en trappen af, je zou er buiten adem van raken, allemaal om de Tragedie van Groot Beukenstein te beschrijven, het misdrijf dat ik op geniale wijze wist op te lossen.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van hoofdinspecteur J.N.P. van Konijnenburg.

“Deze hilarische kwajongensdetective met kostelijke grappen levert een geslaagde persiflage van het genre op” - Leeskost.nl

“Het eerlijk van aanwijzingen voorziene en klassiek-gestijlde einde droeg geweldig bij aan het definitief omsmelten van mijn mening in een positieve” - Beneath the stains of time

“Erg lollig” - Biblion

Eugenius Quak | Gruwelijk is het huwelijk | 56.000 woorden | 17,95 euro | 9789492715036 | oktober 2017 | Paperback is UITVERKOCHT
Meer informatie

Eugenius Quak - Hoteldebotel in een hotel

Het enfant terrible van de misdaadliteratuur is terug. En hoe! Eugenius Quak ontsnapt uit de gevangenis en duikt onder in strandhotel De Rode Haring, dat zich specialiseert in oude, hulpbehoevende mensen. Buiten maakt de politie jacht op hem, binnen jaagt een van de oudjes een andere gast de dood in, en dan komt de politie binnen. Oud-detective Quak ziet maar één manier om arrestatie te vermijden: hij moet op geniale wijze de moord oplossen, en snel ook, vóór hij wordt herkend!

Mijn naam is Eugenius M. Quak, tot voor kort woonachtig in de bak. Ik werd daarin opgedoekt nadat ik als privédetective op geniale wijze mijn eerste zaak wist op te lossen. Ik stond aan het hoofd van het gerenommeerde EQPD, met vele speurneuzen op de loonlijst. Niet dat ik hen ooit onder ogen kreeg. Dat maakte ook niet uit, zolang ik ze bij mijn cliënt als kostenpost in rekening kon brengen. En dat was, als ik het me goed herinner, de reden waarom ik tussen vier muren terechtkwam. Maar dat is altijd nog beter dan dat ik tussen zes plankjes was geëindigd, zoals mijn cliënt had gewild.

Eugenius Quak beweert dat alles wat hij beschrijft, echt is gebeurd...

Met een voorwoord van Isidora Engelhard.

Eugenius Quak | Hoteldebotel in een hotel | 55.200 woorden | 17,95 euro | 9789492715517 | april 2021
Meer informatie

Schrijver: P. Dieudonné

Serie: Rechercheur De Klerck

Rechercheur Lucien de Klerck is de sympathieke politieman uit de boeken van Paul Dieudonné. Er is geen misdaad in Rotterdam die onopgelost blijft als De Klerck zich erin verdiept.

Meer informatie: www.rechercheurdeklerck.nl

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Ondernemer Bart Bovend'Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd. Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend'Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend'Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau. Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend'Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord? De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“De sfeer in zijn eerste boek heeft veel weg van die in de romans van Baantjer, al is het decor duidelijk anders: Rotterdam in plaats van Amsterdam” – AD Rotterdams Dagblad

“Alles in deze aangenaam lichtvoetige politieroman ademt de sfeer van Baantjer. Inspecteur Lucien de Klerck lijkt altijd al te hebben bestaan, zo stevig en karaktervol is deze Rotterdamse pendant van De Cock. (...) De personages zijn kleurrijk en de stad komt tot leven. Op naar het volgende deel van deze Rotterdamse Baantjer.” – Detective en Thrillergids

“Dit boek is geschikt voor liefhebbers van detectiveromans, politieseries en natuurlijk Baantjer” – Biblion

“Een veelbelovend debuut van een serie die wellicht het gapende gat in mijn hart kan vullen dat ontstond met het overlijden van Baantjer” – Beneath the stains of time

“Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.” – Mieke Schepens op Graaggelezen (blog)

“Ik genoot ervan (...) Toch weer dat Baantjer gevoel (...) een dijk van een plot.” – Caroline Kuiper op Mustreadsornot.com (blog)

“Rechercheur De Klerck en het doodvonnis is een spannende detective geschreven in een aangename stijl.” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

“Maar dit boek is wel een echte detectiveroman waarmee de liefhebber zijn hart kan ophalen en heerlijk mee kan speuren.” – Wendy Wenning op Passievoorboeken.com (blog)

“Rechercheur de Klerck en het doodvonnis is het eerste deel in deze gloednieuwe detectiveserie en ik kan dan ook niet wachten tot het vervolg verschijnt!” – Bryan op Koukleum.nl (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het doodvonnis | 39.000 woorden | 9,95 euro | 9789492715395 | maart 2019
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerck dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode ligt een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek ligt opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel is het tweede deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

“Meeslepend en vol spanning. Als je de tijd hebt, lees je het in één ruk uit.” – AD Rotterdams Dagblad

“De sympathieke Lucien de Klerck en jeugdige assistent Ruben Klaver zijn een waardig Rotterdams equivalent van het Amsterdamse voorbeeld. (...) Nog een paar deeltjes en de tv-serie kan niet uitblijven.” – Detective en Thrillergids

“Een waardige opvolger van Baantjer (...) een aanrader.” – boekhandelaar Gert-Jan van Rietschoten op Radio Rijnmond (30 mei 2020)

“Genoten van deze tweede inspecteur De Klerck en zijn collega Klaver, kom maar op met het volgende deel, ik kan niet wachten op weer een puzzelmoord.” – Mustreadsornot.com (blog)

“P.Dieudonné zei altijd dat hij hoopte als zijn grote literaire voorbeeld Baantjer te kunnen schrijven. Dat gaat hem zeker goed af.” – Shirley Pellikaan op De Oude Blz (blog)

“Met Rechercheur De Klerck en het duivelse spel heeft P. Dieudonné een spannend detectiveverhaal neergezet.” – Perfecte Buren Leesclub (blog)

“Ben je gek op de boeken van Baantjer? Dan is dit een aanrader!” – Veronique’s Boekenhoekje (blog)

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het duivelse spel | 39.400 woorden | 9,95 euro | 9789492715463 | maart 2020
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood

Op een winterochtend, als een dichte mistbank Rotterdam versluiert, fietst De Klerck door Delfshaven. Bij een woning aan de Voorstraat ziet hij een surveillancewagen. Er is juist een moordslachtoffer gevonden. Althans, dat beweert de schoonmaakster die het alarmnummer belde. De Klerck betreedt het pand. Tot zijn verbijstering breekt er op dat moment een hevige brand uit. Als de brandweer de brand heeft bedwongen, kan niemand een lijk of een brandstichter vinden. Was er wel een moord, of zijn melding en brand een macabere grap? De Klerck en Klaver staan voor raadsels die lastig zijn op te lossen.

Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood is het derde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood | 36.800 woorden | 9,95 euro | 9789492715500 | verschijnt november 2020
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en het lijk in transito

Op het Rotterdamse hoofdbureau van politie doet ondernemer Alexander van Oldenborgh aangifte van bedreigingen door een oud-werknemer. Het verwondert De Klerck dat die bedreigingen zouden voortkomen uit een ontslag van dertig jaar geleden. Hij vermoedt dat er iets anders speelt, maar kan zijn vinger er niet achter krijgen. Dan krijgen hij en Klaver een melding binnen. Bij een schietpartij op de straat voor een seksclub is een dode gevallen: een werknemer van Alexander van Oldenborgh! De moord blijkt het begin van een uiterst lastige zaak die De Klerck vertwijfeld doet afvragen of hij haar ooit zal oplossen.

Rechercheur De Klerck en het lijk in transito is het vierde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en het lijk in transito | 39.500 woorden | 9,95 euro | 9789492715555 | april 2021
Meer informatie

P. Dieudonné - Rechercheur De Klerck en moord in scène

Na de vondst van een geladen pistool staan De Klerck en Klaver aan het begin van een netelige zaak. Twee groepen jongeren vechten een jarenlange vete uit. Aan het hoofd van de groep uit Rotterdam-Zuid staat Yunus Özütok, van het rapcollectief Leftbank Militia. Uit Rotterdam-Crooswijk komen Da Rotting Thugz van Robin Breidenbach. De rivaliserende groepen verheerlijken in hun raps seks en geweld. Als de politie het lijk van Robin Breidenbach uit de Nieuwe Maas vist, lijkt het erop dat het bezongen geweld in praktijk is gebracht. Da Rotting Thugz wijzen de beschuldigende vinger naar Zuid. Of komt de moordenaar toch uit de eigen gelederen?

Rechercheur De Klerck en moord in scène is het vijfde deel in een serie over De Klerck en de Rotterdamse recherche.

P. Dieudonné | Rechercheur De Klerck en moord in scène | 37.800 woorden | 9,95 euro | 9789492715548 | verschijnt november 2021
Meer informatie

MEER INFORMATIE OVER E-PULP PUBLISHERS EN ONZE AUTEURS IS TE VINDEN OP:

www.e-pulp.nl

www.annevandoorn.be

www.mpobooks.nl

www.rechercheurdeklerck.nl

E-Pulp Publishers

E-Pulp Publishers is gespecialiseerd in Detectives en Thrillers geschreven door:

M.P.O. Books, Anne van Doorn, Eugenius Quak, Dieudonné en meer.

Kijk voor een volledig overzicht van onze auteurs en uitgaven op:

www.e-pulp.nl