Gerard Legerstee

Droomsponsor

Colofon

© Mei 2019

Titel: Droomsponsor

ISBN: 9789492723635

NUR: 305 Literaire thriller

Bisac: FIC031000 FICTION / Thrillers / General

Auteur: Gerard Legerstee

Ontwerp cover: Gerdien Beernink

Tekstcorrectie: Rien Wisse

Boekproductie: Het Boekenschap

Dinsdag 13 februari 2018

1

Donny trok flink door op een strook van een paar kilometer met een gemiddelde stijging van ruim 6 procent, waarbij Koen zijn best moest doen om in zijn wiel te blijven. De twee wielrenners zaten al drie uur op de fiets en hadden op het geaccidenteerde terrein in Limburg al 130 kilometer afgelegd. Hoewel het opvallend zacht weer was op deze ochtend halverwege februari, waren de coureurs flink aan het afzien door het strakke tempo dat ze zichzelf hadden opgelegd. Donny en Koen trainden regelmatig met elkaar, ook al kwamen ze voor verschillende profploegen uit, omdat ze beiden in het Belgische Lanaken woonden, dicht bij de Nederlandse grens en Maastricht. Ze hadden afgesproken om voor een afmattende training van tweehonderd kilometer op pad te gaan. Ze moesten wel. Als je tegenwoordig mee wilde komen in het profpeloton, dan moest je jezelf omturnen tot een waar trainingsbeest. Zoals Adri van der Poel in een grijs verleden en zijn momenteel succesvolle zoon Matthieu. De belangrijke voorjaarsklassiekers kwamen er nu snel aan, zodat de conditie naar een topniveau moest worden gebracht. Donny was de betere renner en deed daarom meer kopwerk tijdens de training en dan met name heuvelop. Koen benijdde zijn trainingsmaatje daar wel om. Donny had met zijn 28 jaar al heel wat profkoersen gewonnen, zij het nog niet een van de grote UCI-profkoersen. Koen was vijf jaar jonger en was pas vorig jaar profwielrenner geworden. Zijn eerste professionele koerszege liet nog op zich wachten. Koen was stiekem ook wel enigszins jaloers op Donny vanwege diens opvallend knappe gelaatstrekken en vlotte babbel. Succesvol op de fiets en bij de vrouwen. Koen kon echt wel een behoorlijk stukje trappen en zag ook een goede kop in de spiegel, maar zoals Donny door het leven fietste, letterlijk en figuurlijk, was van de buitencategorie.

Aan het eind van de dinsdagochtend was het rustig op de weg. Koen en Donny beseften niettemin dat ze alert moesten blijven bij gevaarlijke verkeerssituaties. De wegen waren niet afgezet zoals tijdens een wedstrijd, zodat tijdig afgeremd moest worden bij gevaarlijke kruispunten en andere verkeersdeelnemers. De renners gaven nog wat extra gas bij het aanbreken van de laatste twintig kilometer. Geen van beiden had de lichtblauwe sedan gezien, die hen het laatste kwartier op gepaste afstand had gevolgd. Bij de laatste steile helling van de training schakelden ze terug naar een lichter verzet. Terwijl ze hun benen steeds verder voelden verzuren, hielden ze de blik strak gericht op de weg voor zich. De sedan liep zienderogen in op de renners en was ze tot op vijftig meter genaderd op de top van de heuvel. Koen en Donny begonnen aan de goedlopende afdaling en raasden al snel met een vaart van tegen de tachtig kilometer per uur naar beneden. Met speels gemak bracht de bestuurder van de sedan de afstand tot de renners verder terug. Onderaan de afzink remde Koen, met Donny in zijn wiel, af voor een flauwe bocht naar links met aansluitend een brug over het Julianakanaal. Hij hoorde de auto achter zich; die had voldoende ruimte om hen te passeren. Ondanks het suizen van de wind hoorde Koen het hoge toerental van de auto. Remde de bestuurder wel op tijd af? Net toen Koen een snelle blik opzijwierp, hoorde hij een akelige harde klap. Een ogenblik later werd hij zelf vol aan de linkerzijde geraakt. Met een langgerekte schreeuw smakte hij tegen de grond, gleed een paar meter door en botste hard tegen de vangrail van de brug. Liggend in een vreemde hoek op de grond drong het tot hem door dat hij was aangereden. Hij werd door misselijkheid overvallen; de wereld leek te tollen. Door een waas zag hij even later het silhouet van een man dichterbij komen. Het volgende moment werd hij overmand door een golf van pijn en werd het zwart voor zijn ogen.

2

De lange breedgeschouderde man had zich verdekt opgesteld in een donkere nis bij de ingang van de spoedeisende hulp. De nacht was al ingetreden, terwijl hij wachtte op de aankomst van een ambulance voor het afleveren van een spoedeisende patiënt. Hij stond al meer dan een half uur te wachten en voelde de kou doordringen tot in zijn botten. Eindelijk werd zijn geduld beloond. Met grote snelheid naderde een ambulance de aparte ingang van het Maastrichtse ziekenhuis UMC+. Het ambulancepersoneel sprong uit de auto en opende de grote achterklep. Een oude vrouw met zuurstofmasker werd op een brancard uit de ambulance getild, waarna de brancard werd uitgeklapt tot een verrijdbaar vehikel. De beide mannen in de gele verplegershesjes duwden zwijgend de brancard de schuine helling op naar de automatische deuren van de aparte ziekenhuisingang. De lange man kwam stilletjes uit de nis tevoorschijn en liep onopvallend achter de brancard aan. Het ambulancepersoneel groette de receptioniste aan de balie zonder vaart te verliezen. Ze besteedden geen aandacht aan de donker geklede man achter zich. Die knikte vriendelijk naar de receptioniste en wees direct naar de brancard voor hem. De receptioniste aarzelde kort voor ze zich herpakte. ‘Meneer, u kunt niet zo naar binnen. U moet zich eerst melden en laten registreren.’

‘Dat kom ik zo doen’ reageerde de man. ‘Eerst wil ik weten waar ze mijn oma naartoe brengen.’ Nog voor de receptioniste kon reageren, was hij doorgelopen en volgde hij het ambulancepersoneel dat zojuist een hoek was omgeslagen. De receptioniste beet op haar lip. Nee hè, dacht ze vertwijfeld. Heb ik weer. Moet ik dit melden of erop vertrouwen dat die man zich zo komt melden? Ach, hij komt wel. En wat kan het ook voor kwaad als hij nog even bij zijn oma wil zijn. Met een zucht richtte ze haar aandacht weer op de chats met haar vriendin, die zich ook verveelde in de nachtdienst. Uit het zicht van de receptioniste bleef de lange man staan en wachtte tot het ambulancepersoneel met de voor haar leven vechtende vrouw een andere gang was ingeslagen. Hij trok een bivakmuts uit zijn achterzak, trok die over zijn hoofd en ging op zoek naar het trappenportaal.

Luuk Woudstra liep zijn gebruikelijke rondje door het Maastrichtse ziekenhuis. Op achtenveertigjarige leeftijd had hij de overstap gemaakt van de politie naar een private beveiligingsdienst, die door het ziekenhuis werd ingehuurd. Het was een bewuste keuze om de toegenomen werkdruk en zware diensten als hoofdagent in te ruilen voor het betrekkelijk rustige beveiligingswerk. Hij moest vaker avond- en nachtdiensten draaien, maar daar stond een beter salaris tegenover. Soms wat saai, al dat routineuze beveiligingswerk, maar nu hij de vijftig was gepasseerd, was dat beter vol te houden dan de zware straatdiensten en gevaren waaraan je als agent steeds vaker werd blootgesteld.

Het was twee uur ’s nachts en de meeste patiënten waren in diepe rust. Hij kuierde op zijn gemak over de zevende verdieping en keek bij de diverse kamers naar binnen. In gedachten verzonken nam hij een bocht naar links. Het volgende moment verstijfde hij. Hij stond oog in oog met een volledig in het zwart geklede man met bivakmuts. Door de onverwachte aanblik van deze macabere figuur kwam Luuk een fractie van een seconde later in beweging dan de gemaskerde man. Voor hij zijn wapen kon pakken haalde zijn opponent hard naar hem uit met zijn vuist. Hij trof Luuk in zijn maag. Die had echter in een reflex zijn maagspieren aangespannen, zodat hij niet dubbelklapte en niet naar adem moest happen. Luuk wankelde naar achteren, waarbij hij met zijn vuisten een defensieve houding aannam. De in het zwart gehulde man trok razendsnel een mes tevoorschijn uit een op de heup gedragen houder. Hij deed een stap naar voren en stootte het scherpe lemmet naar de buik van Luuk. Deze sprong net op tijd naar achteren terwijl hij tegelijkertijd zijn rechterarm met volle kracht tegen de onderarm van zijn tegenstander ramde. Het mes kletterde tegen de grond. Heel even keken de twee elkaar besluiteloos aan. Vervolgens stortte de zwart geklede man zich vol op Luuk, die hierdoor naar achteren struikelde en hard op de grond viel. Luuk werd bij zijn keel gegrepen, maar sloeg zijn rechtervuist tegen de slaap van zijn opponent. Die verslapte even zijn greep, maar herstelde zich snel. Hij verplaatste zijn handen naar Luuks kraag en trok Luuk kort en heftig naar zich toe, zodat Luuk automatisch tegendruk naar achteren gaf. Het volgende moment werd Luuk hard naar achteren gezwiept: met een ziekmakend geluid kwam zijn hoofd tegen de betegelde ziekenhuisvloer. Bewusteloos bleef hij liggen. De zwarte gedaante greep zijn mes van de grond en bracht dat omhoog boven het lichaam van Luuk. Op dat moment bemerkte hij een oude mannelijke patiënt, die op het lawaai was afgekomen en verbouwereerd in zijn gekreukelde pyjama in de deuropening van zijn kamer was verschenen. Even aarzelde de inbreker voordat hij zijn mes liet zakken, overeind sprong en zich uit de voeten maakte richting het trappenportaal.

Donderdag 15 februari 2018

3

Langzaam opende Koen zijn ogen. Hij voelde zich versuft en had pijn aan hoofd, benen, rug en rechterschouder. Hij merkte dat hij alleen in een kleine ziekenhuiskamer lag en zag een slangetje van zijn arm naar een transparante zak aan een houder lopen. Ineens herinnerde hij zich het ongeluk. Ze waren aangereden door een auto, maar wat was er precies gebeurd? Voorzichtig bewoog hij zijn tenen en benen. Dat lukte, godzijdank. Maar wat mankeerde hij precies? Een stevig gebouwde verpleegster van middelbare leeftijd kwam binnen en glimlachte naar hem toen ze merkte dat hij wakker was geworden. Ze liep naar zijn bed en zei: ‘Goedemorgen, mijn naam is Irma. Je bent gelukkig weer bijgekomen. Je bent aangereden op je fiets en opgenomen in ziekenhuis UMC+ in Maastricht. Heb je veel pijn?’

Koen slikte moeizaam vanwege zijn droge keel voor hij antwoord gaf. ‘Ongeveer wat je mag verwachten als er een stoomwals over je heen is gereden. Ik neem aan dat ik pijnstillers krijg toegediend?’

‘Dat klopt, maar die onderdrukken niet alle pijn. Je hebt bloeduitstortingen, kneuzingen en schaafwonden over je hele lichaam, en een flinke hersenschudding.’

‘Maar geen botbreuken of ernstige verwondingen?’

‘Nee, jij hebt geluk gehad, maar zult nog even ter observatie in het ziekenhuis moeten verblijven. Kun je je het ongeluk nog herinneren?’

Door de vraag van Irma dacht Koen plotseling aan Donny. ‘Hoe … Hoe is het met Donny?’

Voor hij antwoord kreeg, sloeg de schrik Koen om het hart. Hij zag even de paniek in de ogen van de verpleegster oplaaien voor ze aarzelend antwoord gaf. ‘Daar kan ik helaas geen antwoord op geven … Ik zal even iemand anders erbij halen.’

‘Wat? Waarom kun je me geen antwoord geven? Het is toch wel goed met hem?’

‘Sorry, maar het is beter dat je met een rechercheur praat, die je zojuist kwam opzoeken. Ik ga hem even halen.’

Irma haastte zich de kamer uit, een ontredderde Koen achter zich latend. Al snel kwam een slanke man van achter in de dertig met een flinke krullende haardos de kamer binnengestapt.

Een jonge versie van inspecteur Columbo, dacht Koen, toen hij de kreukelige beige regenjas in de gaten kreeg, die de rechercheur over zijn rechterarm droeg. ‘Dag meneer Smulders, mijn naam is Axel Boven. Ik ben rechercheur bij de gemeente Maastricht. Het spijt me, maar ik heb slecht nieuws voor u.’ Even aarzelde de rechercheur, voor hij vervolgde. ‘Uw trainingsmaat Donny Verbeek is omgekomen bij het ongeluk.’

‘Neeeee! Dat kan niet waar zijn.’

‘Het is helaas wel zo. Gezien uw fysieke en mentale gesteldheid zal ik ons eerste gesprek zo kort mogelijk houden. Maar u hebt recht op informatie over Donny, terwijl ik graag al een paar eerste vragen aan u wil stellen over het ongeluk. Denkt u dat u dat al aankunt?’

Koen staarde alleen maar verslagen voor zich uit, waarna Axel toch maar van wal stak.

‘Twee dagen geleden, rond half twaalf in de ochtend, zijn Donny en u aangereden …’

‘Twee dagen geleden?’

‘Ja, het is nu donderdagochtend 9.20 uur. U bent bijna twee dagen lang bewusteloos geweest, deels kunstmatig via medicatie om het eerste herstel te bevorderen. De bestuurder van de auto is na de aanrijding doorgereden. U bent tegen de vangrail terechtgekomen, maar Donny, die het zwaarst werd getroffen, sloeg over de vangrail het water in. Waarschijnlijk was hij buiten bewustzijn toen hij in het water terechtkwam, waarna hij is verdronken.’

‘Maar de chauffeur van de auto … Heeft die niet kunnen voorkomen dat Donny is verdronken?’

‘We vermoeden dat de auto niet is gestopt. De bestuurder is mogelijk in paniek geraakt en er na de aanrijding vandoor gegaan. Tot nu toe ontbreekt ieder spoor van de auto en er hebben zich nog geen getuigen van het ongeval gemeld.’

‘Welke psychopaat haalt het in zijn hoofd om zomaar door te rijden en ons zo achter te laten?’

‘Als onze voorlopige aanname klopt, dan is sprake van een ernstig vergrijp. We zullen dan ook ons uiterste best doen om de bestuurder op te sporen en hem of haar voor het gerecht te brengen. We hopen dat de chauffeur zich alsnog zal melden bij ons.’

Koen verbeet zijn tranen van pijn, verdriet en woede, en snauwde: ‘Zorg dat u die klootzak te pakken krijgt.’

‘Nogmaals, daar gaan we ons best voor doen. Wat kunt u zich nog herinneren van het ongeluk?’

‘Verdomd weinig. Ik reed voorop en hoorde een auto aankomen toen we de bocht bij de brug instuurden. Net toen ik dacht dat die auto te hard ging, draaide ik mijn hoofd even naar links, en “baf”: daar vloog ik door de lucht. Direct daarna raakte ik buiten bewustzijn.’

‘U hebt de auto niet gezien?’

‘Ik meen dat de auto lichtblauw van kleur en vrij groot was, maar vraag me niet naar het merk en al helemaal niet naar een kentekennummer.’

‘En ook geen signalement van de bestuurder?’

‘Nee, het was ook maar een vage en korte glimp voor ik van mijn fiets werd gekegeld.’

‘Oké, dat is jammer; het zal onze zoektocht ernstig bemoeilijken.’

‘Wie heeft me eigenlijk gevonden?’

‘Een boer op zijn tractor heeft u gevonden en 112 gebeld. Als u geen andere vragen meer hebt, dan laat ik u nu weer rusten. Probeer u nog wat meer details te herinneren. Morgen kom ik terug om u nog verder te verhoren. Sterkte.’

Alex verliet de ziekenhuiskamer. Koen staarde voor zich uit. Hoe beroerd hij zich ook voelde, hij leefde nog. Donny niet meer. Waar had hij dat geluk aan te danken?

Irma kwam de kamer binnen en ging naast het bed van Koen zitten. ‘Koen, we hebben je ouders gisteren kunnen bereiken en geïnformeerd over je ongeluk. Ze zijn onderweg naar Nederland om je te bezoeken. Het vliegtuig landt vanmiddag om vijf uur op vliegveld Eindhoven. Daarna komen ze zo snel mogelijk bij je.’

Koen was enig kind en zijn ouders hadden een vakantiehuis in Valencia, waar ze vaak in de wintermaanden verbleven. Het werd een emotioneel weerzien die avond. En natuurlijk moest Koen weer eens aan zijn moeder uitleggen waarom hij voor die gevaarlijke wielersport had gekozen. Op dat moment was dat een uiterst redelijke vraag, die hij ook niet goed kon en wilde beantwoorden.

Vrijdag 16 februari 2018

4

Een dag na het ontwaken uit zijn coma voelde Koen zich iets beter. Met de nadruk op ‘iets’ en dankzij een goed ontbijt en koffie. De nacht duurde lang, omdat Koen door zijn vele pijnlijke plekken en door kwaadheid gevoede rusteloosheid maar slecht kon slapen.

Het was vooral vervelend dat zijn hoofd nog steeds zo bonkte en hij niet goed rechtop mocht zitten. Halverwege de ochtend kwam Alex Boven opnieuw op bezoek. Teleurgesteld vernam Koen dat er nog steeds geen spoor van de dader van het ongeluk was gevonden, laat staan dat zich iemand had gemeld. De Maastrichtse rechercheur vroeg of Koen zich inmiddels meer kon herinneren van het ongeluk, maar die kon alleen herhalen wat hij gisteren al had verteld. Alex vertelde Koen dat een rechercheteam in de buurt van het ongeluk huizen was afgegaan om getuigen van het ongeluk te vinden en bewoners te vragen naar een blauwe personenauto en andere mogelijke bijzonderheden. Ook dit had nog niets opgeleverd. Sporenonderzoek had ook alleen geresulteerd in wat lichtblauwe verfresten op de getroffen fietsen en de grond. Die verfresten zouden worden onderzocht, maar veel hoop op een indicatie van het automerk was er op voorhand niet.

Mirte Jongkind naderde de bezoekersingang van het Maastrichtse UMC+ aan het eind van de ochtend. Ze huiverde bij de aanblik van het achtentwintig jaar oude hoofdgebouw. Haar oma, met wie ze zo’n goede band had gehad, was hier op tweeënzestigjarige leeftijd overleden aan longkanker. Het ziekenhuis herinnerde haar aan de gevoelens van machteloosheid, boosheid en verdriet. Deze emoties hadden haar afwisselend overmand bij de ziekenhuisbezoeken, waar ze getuige was van de snelle aftakeling van die eens zo levenslustige en geestige vrouw. Het liefst zou ze nooit meer een voet in dit ziekenhuis zetten. Ze had echter een belangrijke reden om zich over deze negatieve gedachte heen te zetten. Vlug liep ze naar de receptie om naar het zaalnummer te vragen.

5

Irma kwam binnenlopen en vroeg Koen of hij bezoek wilde ontvangen van een verslaggeefster. ‘Verslaggeefster? Van welke krant?’ vroeg Koen verbaasd.

‘Ik geloof dat ze bij een wielerblad werkt, ik weet even niet meer welk blad ze noemde.’

Koen zat niet echt te wachten op een interview, maar misschien dat extra media-aandacht zou helpen bij het opsporen van de dader. ‘Oké, laat maar komen’.

‘Ik heb wel gezegd dat ze het kort moest houden, want die hersenschudding vereist veel rust.’

Irma verliet zijn kamer en even later kwam de verslaggeefster binnengestapt.

Een entree die Koen even naar adem deed happen. Een prachtige jonge vrouw kwam naar zijn bed gelopen. Ze had een weelderige bos haren, een sensueel gezicht met prachtige volle lippen en donkerbruine ogen. Haar slanke figuur zat opgesloten in een korte rok, een strak zittend truitje en een zwartleren jack. ‘Hallo, ik ben Mirte, Mirte Jongkind, en ik werk voor het maandblad Profcycling International. Ik vind het vreselijk dat je vriend is overleden en hoop dat het met jou al een beetje beter gaat. Is het goed dat ik een paar vragen stel over jouw aanrijding?’

Koen moest er niet op zijn slimst uit hebben gezien bij de eerste zinnen van Mirte. Hij kende het maandblad, maar sinds wanneer schreef deze mooie vrouw voor dit wielermagazine? Hakkelend begon hij te reageren. ‘Euh, ja … Geen probleem dat je me een paar vragen wilt stellen. Sorry, maar je overvalt me een beetje. Ik ken het blad, maar wist niet dat er ook vrouwelijke verslaggevers waren.’ Koen zag het gezicht van Mirte betrekken en had onmiddellijk spijt van zijn weinig tactvolle opmerking. ‘Ja, dat heet emancipatie. En je moest eens weten hoeveel vrouwen van wielrennen houden en er toevallig ook nog verstand van hebben.’

‘Touché’ reageerde Koen beduusd.

‘Ik ben hier niet voor een sensatieverhaal over jullie ongeluk, maar wil graag meer weten over de toedracht en omstandigheden waaronder jullie zijn aangereden.’

‘Geen probleem, maar zoals ik ook rechercheur Alex Boven heb verteld, valt er niet veel te vertellen. We zijn samen aangereden van achteren. Ik lig hier en die arme Donny ligt in het mortuarium te wachten op zijn crematie. Ik heb alleen een flard van een lichtblauwe auto opgevangen, die is doorgereden na het ongeval.’

‘Ja, dat heb ik ook begrepen, maar de politie wil of kan geen informatie geven over de vraag of sprake is van een noodlottig ongeval of kwade opzet.’

‘Kwade opzet?’

‘Ja, misschien. Ik moet je even uitleggen waarom ik hierover begin en waarom ik je wilde spreken. Maandag ontving ik een e-mail van Donny met de vraag of we dinsdagavond konden afspreken. Hij had mijn naam en e-mailadres van een andere renner gekregen en wilde uiterst gevoelige informatie met mij bespreken. We hadden afgesproken in de Dorstige Vlegel in Maastricht. Hij vertrouwde erop dat ik alleen zou komen en de afspraak tussen ons zou blijven. Eén dag later, voor ik hem kon spreken, is Donny dood. Te veel toeval maakt mij altijd erg nerveus, snap je?’

Koen was verbijsterd over deze informatie. ‘Je hebt geen idee waar hij je over wilde spreken?’

‘Op zich niet, maar jij en Donny zijn actief in een sport waar het wachten is op een nieuw dopingschandaal. Ik vraag me daarom af of hij me wilde spreken over dopinggebruik.’

Koen reageerde furieus. ‘Donny heeft niet gebruikt, daar steek ik mijn hand voor in het vuur. Ik heb zoveel uren met hem getraind en zo vaak met hem over onze sport gesproken dat ik dat zeker zou hebben geweten.’

Mirte bracht haar beide handen afwerend omhoog. ‘Ho, kalm maar, dat is ook niet wat ik beweer. Wat ik me wel afvraag, is of Donny achter dopinggebruik van één of meer andere renners is gekomen.’

‘O, bedoel je dat? Ja, dat is misschien nog niet zo gek gedacht.’

Mirte vervolgde: ‘Heeft hij niet iets in die richting aan jou laten doorschemeren of heeft hij zich de laatste tijd anders gedragen?’

Koen dacht even goed na. ‘Nou nee, dat is me niet opgevallen. Alhoewel …’

‘Waar denk je aan?’ reageerde Mirte onmiddellijk.

‘Vorige week vrijdag hebben we ook samen getraind. Aan het eind van de training zaten we nog even te ouwehoeren en toen maakte hij wel een wat vreemde opmerking: “Er zal binnenkort wel wat opschudding in het peloton ontstaan.” Hij keek grimmig, maar wilde er niet dieper op ingaan. Ik heb er daarna niet meer aan gedacht.’

‘Kijk eens aan. Is het jou niet opgevallen …’ Voordat Mirte haar zin kon afmaken, kwam Irma binnenlopen, die haar direct ferm toesprak. ‘Een paar minuten maar, had ik gezegd, omdat de patiënt nog te veel verzwakt is voor een langer interview.’

Mirte keek haar teleurgesteld aan, maar zag dat Irma onverbiddelijk was. ‘Juist ja, dan moet ik inderdaad maar gaan. Koen, mag ik je morgen weer even verder spreken, want ik denk dat we nog niet klaar waren?’

Koen wilde reageren met “Natuurlijk, graag zelfs”, maar hoorde zichzelf zeggen: ‘Ja, dat is goed, tenminste als het van Irma mag.’ Irma reageerde koeltjes. ‘Voor zover de patiënt wat verder is aangesterkt en je niet te lang blijft.’

Mirte glimlachte naar Irma. ‘Ik zal voorzichtig met hem zijn.’ Koen kon het niet helpen. Hij keek nu al uit naar morgen.

Zaterdag 17 februari 2018

6

’s Ochtends vroeg kwam de dienstdoende arts langs bij Koen. De jonge dokter stelde zich joviaal voor met zijn voornaam Berend. Koen dacht dat het dan wel Berend junior zou zijn. Want wie noemt zijn kind tegenwoordig nog Berend? Alleen de vader die zo met zichzelf wegloopt dat hij zijn kind de gunst van zijn voornaam verleent. Zoals verwacht werd Koen alleen nog in het ziekenhuis gehouden vanwege de ernst van zijn hersenschudding. Het goede nieuws was wel dat hij waarschijnlijk maandag zou worden ontslagen uit het ziekenhuis. Mits hij zichzelf de dagen erna zou trakteren op een overdosis bedrust. Alles beter dan nog veel langer in een ziekenhuis te moeten verblijven met zijn misselijkmakende geurtjes, slappe matras en matige eten. Om van de verveling nog maar te zwijgen.

Na het middageten kwam Irma met een boos gezicht de kamer van Koen binnenlopen om zijn etensblad op te halen. ‘Nou, nou, Irma, ik heb mijn bordje leeg gegeten, dus waarom kijk je zo boos?’

‘O, sorry, ik ben niet boos op jou, maar geïrriteerd om die idioot van een beveiliger. Wat hij doet noem ik geen flirten meer, maar lastigvallen.’

‘Ha,’ reageerde Koen, ‘een gevalletje MeToo?’

‘Zo erg is het ook weer niet, maar ik hoop dat Luuk, die hier altijd zijn rondjes loopt, weer snel opknapt en deze invaller weer ergens anders de boel gaat beveiligen. Of beter gezegd onveilig gaat maken voor vrouwen.’

‘Is Luuk geveld door de griep?’

‘Neen, Luuk is dinsdagnacht in elkaar geslagen door een inbreker en herstelt van een flinke hoofdwond. Waarschijnlijk heeft hij een drugsgebruiker op heterdaad betrapt, toen die op zoek was naar drugs in de apotheek.’

‘Poeh, dat betekent dat je ook al niet veilig meer bent in het ziekenhuis. Heeft die inbreker nog zijn slag kunnen slaan in de apotheek?’

‘Nee, en dat is juist zo vreemd. Hij was niet in de buurt van de apotheek die op de begane grond is, maar werd daar ver vandaan betrapt en is na zijn vechtpartij met Luuk halsoverkop het ziekenhuis uit gevlucht.’

‘Waar werd hij dan betrapt?’

‘Toevallig aan het eind van de gang van deze verdieping waar jij ligt. Eigenlijk maar zo’n vijftig meter van jouw kamer.’

Na het horen van deze woorden liet Koen zijn mond langzaam openzakken en kreeg hij het plotseling erg koud vanbinnen.

7

Aan het begin van de avond kwam Mirte weer op bezoek. Koen was na de informatie over de in elkaar geslagen beveiliger behoorlijk van slag geraakt en vroeg zich vertwijfeld af of zijn fantasie met hem op de loop was gegaan of dat zijn zorgen terecht waren. Na een paar uur woelen in zijn bed was hij daarom blij om Mirte weer te kunnen spreken.

‘Hallo Koen, hoe gaat het met je?’ vroeg Mirte, die er weer stralend uitzag, ditmaal in een kort strak jurkje met stoere pumps.

‘Fysiek gaat het wat beter met me, maar mentaal een stuk minder.’

Nadat Mirte op een stoel naast Koen was gaan zitten, keek ze hem bezorgd aan. ‘O, dat is vervelend. Vind je het moeilijk om de dood van Donny te accepteren?’

‘Dat blijft moeilijk, maar iets anders zit me dwars.’ Koen vertelde Mirte wat Irma over beveiliger Luuk had gehoord.

Mirte keek verontrust en zette snel de harde feiten op een rijtje. ‘Een inbreker die op jouw verdieping wordt betrapt de eerste nacht van jouw verblijf in het ziekenhuis en een beveiliger in elkaar slaat. Tja, dat is weer veel toeval.’

‘Er is nog iets wat ik me vanmorgen pas weer herinnerde. Na de aanrijding was ik kennelijk niet direct in coma geraakt. Toen ik vandaag wakker werd, herinnerde ik me ineens dat een man naar ons toe kwam lopen. Tenminste, ik denk dat het een man was. Ik zag erg wazig. Het was maar een kort fragment voor ik bewusteloos raakte.’

‘De bestuurder was dus uitgestapt en is niet doorgereden na de aanrijding. Daarmee lijkt het er steeds meer op dat het een kwaadwillige actie was. Wie heeft je ontdekt en de alarmcentrale gebeld?’

‘Van die rechercheur hoorde ik dat een boer op een tractor me heeft gevonden en 112 heeft gebeld.’

‘Als die inbreker jou een paar dagen geleden wilde doden, en ik zeg nadrukkelijk als, waarom heeft hij dat dan niet direct na de aanrijding gedaan?’

‘Misschien was hij dat ook van plan nadat hij Donny had zien verdrinken, maar had hij daar geen tijd meer voor. Misschien heeft die boer, die mij heeft gevonden, hem doen vluchten voor hij mij kon vermoorden. Geen engeltje op mijn schouder maar een boer op een tractor die mij heeft gered.’

‘Dat zou zomaar kunnen. Die rechercheur, die je gesproken hebt, hoe heette hij ook alweer?’

‘Alex Boven.’

‘Is hij op de hoogte van die vechtpartij met Luuk?’

‘Geen idee, ik heb het zojuist van Irma gehoord. Maar ik zou het wel erg prettig vinden als hij hiervan weet en mijn zorgen hierover serieus neemt.’

‘Ja, dat begrijp ik. Ik zal hem zo dadelijk proberen te spreken en vragen of je aparte beveiliging kunt krijgen. Koen, nog even wat anders. Ik kreeg gisteren nog niet de kans om nog een belangrijke vraag aan je te stellen. Is het jou niet opgevallen dat die nieuwe profwielrenploeg SolidInsurance, waar Donny deel van uitmaakte, opvallend succesvol is geweest het afgelopen jaar?’

‘Ze zijn zeker succesvol geweest, maar zo kun je bij iedere succesvolle renner uit andere ploegen vraagtekens zetten.’

‘Kom op Koen, ze hebben een stel aardige renners gecontracteerd, maar dat waren geen echte hoogvliegers in voorgaande jaren, terwijl ze bij deze twee jaar geleden gestarte ploeg ineens opvallend goede prestaties hebben geleverd.’

‘Ook deze ploeg wordt regelmatig gecontroleerd en er is nog geen enkele renner op doping betrapt, dus voorlopig durf ik geen beschuldiging uit te spreken.’

‘Ik heb ook geen enkel bewijs, maar wel een toenemend aantal verdacht makende incidenten: jullie aanrijding, de molestatie van de beveiliger op jouw verdieping, het mailtje van Donny en de opvallend goede prestaties van SolidInsurance. Dat is voor mij meer dan voldoende om die Alex Boven snel te spreken en te vragen wat hij hiervan vindt en vooral wat hij met deze informatie gaat doen.’

‘Ja, daar ben ik het natuurlijk mee eens. Laat je me even zijn reactie weten, nadat je hem hebt gesproken?’

‘Geef me je telefoonnummer, zodat ik je kan bellen.’

‘Nou vooruit dan maar. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik niet ieder meisje zomaar mijn telefoonnummer kan geven.’ Nadat er geen lach op het gezicht van Mirte verscheen, vervolgde Koen vlug: ‘Hoewel ik verbluffend snel ben over te halen.’

Na het doorgeven van zijn telefoonnummer keek Mirte op haar horloge. ‘Het is zaterdagavond, dus de kans dat ik Alex Boven dit weekend nog kan spreken, is niet zo groot. Ik zal wel de beveiliger hier in het ziekenhuis vragen een extra oogje in het zeil te houden.’

‘Graag.’

Mirte stond op en glimlachte naar Koen. ‘Dan ga ik er nu weer vandoor, voordat ik een nieuw standje van de zuster krijg. Ik bel je.’

Nadat Mirte de kamer had verlaten, deed Koen zijn ogen dicht en dacht hij mistroostig aan de vele lange uren die hij nog in dit ziekenhuis moest verblijven.

Zondag 18 februari 2018

8

Mirte baalde ervan dat het zondag was: een lastige dag om Alex Boven te spreken te krijgen. Uiteindelijk besloot ze maar naar het politiebureau van Maastricht te bellen en te vragen of ze het telefoonnummer van Alex Boven kon krijgen. Na enig aandringen kreeg ze dat, samen met de mededeling dat hij maandag weer beschikbaar was. Voor urgente zaken kon ze bij de dienstdoende agent terecht. Wat is urgent? Mirte besloot ’s ochtends een WhatsAppberichtje te sturen naar Alex, waarin ze vroeg of hij haar vandaag nog even wilde bellen, omdat ze belangrijk nieuws had verband houdend met de aanrijding. In de loop van de middag kreeg ze een kort berichtje terug. ‘Morgenochtend op kantoor.’ Nou ja zeg, dacht Mirte, wat een dienstklopper! Daarop belde ze Koen op en legde hem uit dat ze hem pas morgenochtend kon spreken op zijn kantoor. ‘We zullen dus nog even geduld moeten hebben. Hoe gaat het met jou?’

‘Mwah, gaat wel. Alleen naar gedroomd dat de Hulk me achterna zat tijdens een van zijn razernijen. Net op het moment dat hij mijn hersens dreigde in te slaan, werd ik badend in het zweet wakker.’

‘Goh, heb je dat echt gedroomd?’

‘Neen, ik heb heerlijk geslapen en gedroomd dat een beeldschone verslaggeefster mij wakker kuste en een heerlijk champagneontbijt serveerde.’

‘Wat jammer nou, de meeste dromen zijn bedrog, hè?’

‘Nu wel even serieus, ik heb niet zo best geslapen en ben blij dat de behandelend arts me vanmorgen heeft verteld dat ik morgenochtend het ziekenhuis mag verlaten.’

‘Dat is goed nieuws. Wie komt je morgenochtend ophalen?’

‘Mijn ouders. Ik had dat met ze afgesproken tijdens hun bezoek vandaag. Maar misschien dat jij me morgenochtend kunt komen ophalen.’

‘Zie ik eruit als een Uberchauffeur?’

‘Dat weet ik niet, want die heb ik nog niet geprobeerd, maar zouden we niet met z’n tweeën direct naar het politiebureau kunnen rijden om met Alex Boven te praten?’

‘Aha, je mag dan een hersenschudding hebben opgelopen, je denkt anders behoorlijk snel.’

‘Jawel, ik beschik over meer dan een stel sterke fietsbenen. Hoe laat kom je me ophalen?’

‘Ik merk dat je wel erg graag mee wilt naar Alex. Vooruit dan maar. Ik ben om tien uur bij je.’ Nadat Mirte had opgehangen, belde Koen zijn ouders en legde hij uit dat hij wel wilde dat ze hem nieuwe kleren kwamen brengen, maar dat hij door een wielervriend zou worden opgehaald, omdat hij direct een paar zaken moest gaan regelen. Eigenlijk wel lullig, dacht Koen, dat hij geen open kaart speelde met zijn ouders, maar hij wilde ze niet ongerust maken met verdenkingen en echt graag bij het gesprek met Alex zijn. O ja, en opgehaald worden door Mirte was ook bepaald geen straf.

9

Om een uur of vier zondagmiddag waren zijn manager en twee ploeggenoten een half uur bij Koen op bezoek geweest. Na dat bezoek was Koen het kamernummer van beveiliger Luuk te weten gekomen. Hij had een jonge verpleegster in opleiding wijsgemaakt dat Luuk zijn oom was en dat hij eventjes bij hem langs zou willen gaan. En ja, hij voelde zich goed genoeg voor een kort bezoekje.

Luuk lag in bed met een zwachtel om zijn hoofd een boekje te lezen. Koen gaf hem een hand en legde uit dat Irma hem over de vechtpartij had verteld. Vervolgens informeerde hij Luuk over zijn aanrijding en zijn zorgen over het doel van de inbreker.

‘Waarom denkt u dat de inbreker uit was op drugs in de apotheek?’

Luuk reageerde verbolgen. ‘Hoezo zou ik dat denken?’

‘Sorry, maar ik had begrepen dat het om drugs te doen was.’

Luuk snoof nadrukkelijk. ‘De politie gaat gemakshalve uit van een drugsinbraak, maar daar ben ik allerminst van overtuigd.’

‘En waarom dan niet?’

‘In de eerste plaats was de inbreker wel erg verdwaald ten opzichte van de verdieping waar de apotheek is gehuisvest. Ten tweede was deze knaap niet de eerste de beste dopesnuiver. Hij was professioneel en onherkenbaar gekleed, en bovendien goed getraind en sterk. Niet bepaald het stereotype van een drugsgebruiker.’

‘Dat heb je vast en zeker ook gezegd tegen de politie?’

‘Natuurlijk, maar de politie houdt van gemakkelijke en voor de hand liggende verklaringen en kan het zich niet permitteren om een diepgaand onderzoek te gaan instellen. Het gaat maar om een worsteling die mij “slechts” een flinke hoofdwond heeft bezorgd.’

Koen liet dit even bezinken en vroeg vervolgens: ‘Is je verder nog wat opgevallen?’

‘Hij was lang, tegen de twee meter, en heeft hoogstwaarschijnlijk een Nederlands paspoort. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, maar er zijn tegenwoordig genoeg buitenlandse huurmoordenaars en zware criminelen uit diverse landen zoals Albanië, Servië, Marokko en ga zo maar door. Toen hij naar me uithaalde met zijn mes en ik op tijd terugsprong en zijn mes uit zijn arm sloeg, zag ik een typisch Nederlandse tatoeage aan de binnenkant van zijn rechterarm.’

‘Wat was er dan zo typisch aan zijn tatoeage?’

‘Een Ajaxlogo is heel herkenbaar en hoe Nederlands wil je het hebben.’

Koen had genoeg gehoord. Hij bedankte Luuk en liet hem weten dat hij hoopte dat Luuk weer snel op de been was. Daarna wandelde hij terug naar zijn ziekenhuisbed, niet op zijn minst gerustgesteld door wat hij van Luuk had gehoord.

Maandag 19 februari 2018

10

Klokslag tien uur ’s ochtends kwam Mirte de ruime ontvangsthal van Maastricht UMC+ binnengewandeld. Koen zat al op haar te wachten en keek bewonderend naar haar toen ze met soepele tred op hem af kwam lopen.

‘Zo Koen, volgens mij gaat het alweer wat beter met je. Je hebt wat meer kleur op je gezicht. Ben je klaar voor ons bezoek aan Alex?’

‘Ik ben er klaar voor. Ik voel me nog altijd wat gammel, maar red me wel hoor.’ Uiteraard vertelde hij er niet bij dat hij de komende dagen nog veel rust moest houden.

‘Mooi, dan gaan we. Mijn auto staat dichtbij.’

Buitengekomen liep Mirte naar een grijsgekleurde Mini.

Koen liep naar de passagierskant en kon zich niet inhouden. ‘Als ik had moeten raden in welke auto jij rijdt, dan had ik een Mini genoemd.’

‘Is dat zo? En waarom dan wel?’

Koen keek lachend naar Mirte terwijl hij antwoord gaf: ‘Ach, typisch een autootje voor stoere chicks.’ De boze frons op het gezicht van Mirte deed Koen vervolgen: ‘Niks mis mee trouwens, want ik vind een Mini er ook heel sportief uitzien. Om die reden zullen vrouwen ook zo massaal voor deze auto kiezen, denk ik. Handig ook met parkeren en zo.’

‘Ja,’ reageerde Mirte, ‘en natuurlijk niet geschikt voor mannen met een te groot ego.’

En weer beet Koen op zijn tong om zoveel tactisch onvermogen van hem. Na ingestapt te zijn, vertelde hij over zijn bezoek aan beveiliger Luuk en diens bevestiging dat het waarschijnlijk geen drugsinbraak was.

Mirte reageerde verbeten. ‘Je hebt dus grote kans dat Luuk jou een enorme dienst heeft bewezen. Maar toch werkelijk ongelofelijk dat je aan een tweede aanslag zou zijn ontsnapt?’ Koen wilde niet te lang bij deze lugubere constatering stilstaan. ‘Je hebt gelijk, maar misschien dat we even over een wat luchtiger onderwerp kunnen praten? Hoe ben jij eigenlijk bij Profcycling International terechtgekomen? Een vrouwelijke verslaggever in een door mannen gedomineerde sport is heel bijzonder.’

‘Ik ben een paar jaren wielrenster geweest op semiprofniveau. Maar matige resultaten en een onwillige knie zorgden ervoor dat ik al op eenentwintigjarige leeftijd moest stoppen. Gelukkig had ik het wielrennen gecombineerd met de opleiding journalistiek. Mijn kennis van en liefde voor wielrennen, gecombineerd met mijn journalistieke vaardigheden, bezorgden me daarna een kans bij Profcycling International. Hoewel ik met mijn vierentwintig jaar de jongste verslaggeefster ben, schrijft er nog een andere vrouw voor Profcycling. Sommige oudere wielerliefhebbers hebben er nog wat moeite mee, maar dat mannenbastion wordt langzaam afgebroken. Het kan je trouwens niet ontgaan zijn dat er ook al vrouwelijke commentatoren op televisie zijn, zoals Jose Beens bij Eurosport. Daarnaast krijgen de vrouwenkoersen steeds meer aandacht.’

Koen reageerde lachend: ‘Vrouwen rukken op in wielerland. Dat is mooi hoor. Dan hoeft er misschien geen vrouwenquotum ingesteld te worden voor het verslaan van wielerwedstrijden.’

Mirte keek even geïrriteerd naar Koen, maar schoot vervolgens in de lach.

Koen begon het naar zijn zin te hebben in de kleine cabine en vuurde een volgende vraag af op Mirte. ‘En, wat vindt je vriend of man van jouw werk?’

Als door een wesp gestoken, beet Mirte hem toe: ‘Is dat relevant wat hij ervan vindt?’

‘Neuh … euh, ik vroeg me alleen maar af,’ hakkelde Koen, ‘of hij je gestimuleerd heeft bij je keuze.’

Gelukkig voor Koen leek dit het goede antwoord. Of was ze geamuseerd door de schrik in zijn ogen? Een stuk milder antwoordde ze: ‘Hij zou me gestimuleerd moeten hebben of anders snel de laan uit zijn gevlogen. Ik heb dus geen vriend of man. Was dat trouwens niet wat je wilde weten met je vraag?’

Allemachtig, dacht Koen, die vrouw kijkt dwars door me heen. ‘Nou ja, ik ging er eigenlijk van uit dat zo’n mooie vrouw als jij wel een vriend of man zou hebben.’ Dat was maar een klein beetje gejokt.

‘Dus alle mooie vrouwen zullen wel een vriend of man hebben? Mooie vrouwen die single zijn, bestaan niet. Of wacht eens … Ze kunnen ook nog een vriendin hebben.’

Koen begon zich steeds ongemakkelijker te voelen en wist even geen antwoord meer te bedenken.

‘Nou, om jouw nieuwsgierigheid te bevredigen: Ik ben hetero en momenteel single. Eerdere relaties bleken na verloop van tijd niet toekomstbestendig te zijn. Met de laatste vriend heb ik één jaar samengewoond, voordat ik een ontnuchterend telefoontje van een vriendin kreeg. Mijn vriend bleek niet een gezellig biertje met een vriend te drinken, maar een sletterig type in een hoekje van een café af te lebberen. Ik heb zijn tandenborstel en overige bezittingen in zijn koffer gepropt en voor de deur gezet. Ik heb een briefje aan de koffer geplakt met de tekst “Veel plezier met je nieuwe vriendin. PS Gooi de huissleutel maar door de brievenbus.”’

Koen ontspande zich enigszins, maar wist allerminst ad rem te reageren. ‘Dat is vervelend voor je. Ik bedoel dan vervelend dat je relatie is uitgegaan. Dat je hetero bent, is natuurlijk niet vervelend. En nu kan ik maar beter even mijn mond houden, geloof ik.’

‘Dat lijkt me voor nu even een goed idee,’ lachte Mirte, ‘we zijn ook al bijna bij het bureau.’

11

Even voor half elf arriveerden Mirte en Koen bij het politiebureau aan de Prins Bisschopsingel. Het onderkomen van de ordebewakers werd gekenmerkt door een in oktober 2016 in gebruik genomen ellipsvormige aanbouw ten behoeve van het Limburgse Meld- en Coördinatiecentrum. De gezamenlijke huisvesting beoogde een efficiëntere samenwerking tussen politie, brandweer en ambulancezorg. Mirte parkeerde dicht bij de ingang van het bureau. Dat parkeren kon beter geduid worden als het in een parkeervak smijten van de auto, dacht Koen. Door de onverwachte drukte op de weg had Mirte op de rustige stukken flink gas gegeven en een aantal bochten zeer scherp aangesneden. Koen had zich verbeten in evenwicht gehouden met zijn hand door de beugel naast het portier, maar had het niet gewaagd om commentaar op haar rijstijl te leveren. Ze haastten zich naar binnen, omdat het inmiddels zachtjes was gaan regenen. Binnengekomen meldden ze zich bij de receptie. Na tien minuten gewacht te hebben, kwam Alex Boven ze ophalen en vergezelde hij ze naar een klein sfeerloos kamertje waar geen buitenlicht binnenviel.

‘Goed,’ opende Alex het gesprek, ‘ik zie dat het met de heer Smulders al een stuk beter gaat. Dat is fijn. Ik had alleen mevrouw Jongkind hier verwacht, maar u beiden bent van harte welkom op dit bureau. Overigens, voor we het gesprek ingaan, stel ik voor om elkaar te tutoyeren. Ik houd niet van dat formele gedoe en iets zegt me dat we elkaar nog wat vaker zullen spreken.’ Na een kort knikje van Koen en Mirte vroeg Alex waarom ze langs waren gekomen.

Mirte nam het woord en vertelde de rechercheur over de mail die ze van Donny had ontvangen en haar vermoeden dat Donny haar wilde spreken over dopinggebruik, wat mogelijk de opvallend goede prestaties van SolidInsurance zou kunnen verklaren. Ook legde ze uit hoe verontrustend en verdacht de molestatie van beveiliger Luuk was.

Alex wreef even vermoeid met beide handen over zijn hoofd voor hij zorgvuldig zijn woorden koos. ‘Het verslag van de politieman die met beveiliger Luuk heeft gesproken over diens worsteling met een drugsgebruiker heb ik gelezen. Vervelend incident, maar het komt helaas vaker voor de laatste tijd. Hoe dan ook geen reden om dit in verband te brengen met de aanrijding van Donny en Koen.’

‘Hoezo is daar geen reden voor?’ reageerde Mirte onmiddellijk. ‘Als jullie beveiliger Luuk goed hadden ondervraagd, dan hadden jullie begrepen dat dit niet een of andere drugsgebruiker is geweest.’

‘Dat zeg jij, maar ik denk dat je te veel thrillerboeken hebt gelezen. Die mail die je van Donny hebt ontvangen, kun je als verdacht uitleggen, maar omdat hij alleen maar een afspraak met je wilde hebben, kan het net zo goed een slechte versiertruc zijn geweest. We schieten niets op met het bedenken van allerlei moordcomplotten, terwijl er geen enkel bewijs beschikbaar is. Bovendien hebben we het bij de politie te druk om in te gaan op wilde speculaties van – met alle respect – goedbedoelende amateurspeurders.’

Koen zag dat Mirte langzaam rood aanliep. Even wist ze zich nog in te houden voordat ze Alex toebeet: ‘Dus we kramen allemaal onzin uit en er is geen reden of tijd om nader onderzoek uit te voeren?’

‘Natuurlijk gaan we verder met ons onderzoek naar de aanrijding, maar laat het onderzoek aan ons over. We zijn echt wel alert op nieuwe belangrijke feiten, maar moeten ook realistisch zijn en niet direct overal meer van maken dan er is. En verder kunnen we voorlopig niet anders concluderen dan dat na het ongeluk de dader lafhartig is doorgereden.’

‘Dat is alles wat je ons te vertellen hebt naar aanleiding van onze informatie?’ sputterde Mirte nog tegen.

‘Ja. En uiteraard houd ik jullie op de hoogte van ons onderzoek. Ik zal jullie even vergezellen naar de uitgang.’ Daarmee liet de rechercheur weten dat het overleg wat hem betreft was afgelopen.

12

Buitengekomen barstte Mirte meteen los. ‘Ik weet niet wat jij ervan vond, maar ik zat me helemaal kapot te ergeren daarbinnen. Meneer vindt onze verdenkingen maar onzin en houdt het voorlopig nog op een gevalletje “doorrijden na ongeluk”. Bovendien is het duidelijk dat hij het te druk heeft met belangrijker zaken en geen tijd heeft een en ander tot op de bodem uit te zoeken. Dat laatste kan ik dan nog wel begrijpen door de te ver doorgevoerde bezuinigingen bij de politie.’ Koen wilde net hierop reageren toen Mirte vervolgde: ‘Er zit maar één ding op.’ Ze keek Koen verbeten aan. ‘We gaan dit samen onderzoeken.’

Hoewel het allerminst als een vraag werd gesteld, kwam er een weifelende reactie uit de mond van Koen. ‘Ja, dat is misschien een goed idee, maar … kunnen wij dat wel?’

‘Kom op Koen, jij wilt toch weten door welke schoft Donny is doodgereden? En ik zal er niet omheen draaien. Ik denk aan een prachtige scoop over doping en moord. Dat zou mijn carrière een prachtige boost geven. Natuurlijk zijn we geen detectives, maar we kunnen wel degelijk allerlei zaken onderzoeken, vooral ook door ons netwerk in de wielerwereld.’

Koen twijfelde nog even, maar nietsdoen was een heel naar alternatief. De eerste weken kon hij nog niet veel fietsen, en samen met de mooie Mirte optrekken bij het onderzoek was erg aanlokkelijk.

‘Vooruit dan maar. Dan moeten we wel een aansprekende naam voor ons samenwerkingsverband bedenken.’

‘Een naam?’ lachte Mirte.

‘Wat dacht je van Bureau MiKo, voor al uw onopgeloste moordzaken?’

‘MiKo?’