Inger Alfvén

Wat Anna Karlsson vertelde en andere verhalen

Uit het Zweeds vertaald door Edith Sybesma

Uitgeverij Stortebeeker

Waddinxveen

Oorspronkelijke titel: Tre noveller

©Inger Alfvén, 2012

First published by Albert Bonniers Förlag, Stockholm, Sweden

Published in the Dutch language by arrangement with Bonnier Rights, Stockholm, Sweden

©2017 Nederlandse vertaling: Edith Sybesma/Uitgeverij Stortebeeker

ISBN 978-94-92750-05-1

www.stortebeeker.nl

Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd en/of verspreid zonder schriftelijke toestemming van de uitgever

Wat Anna Karlsson vertelde

Ik zal proberen het verhaal te vertellen dat Anna Karlsson vertelde, maar daarvoor moet ik eerst iets vertellen over Anna zelf.

We hebben jaren naast elkaar gewoond, op de elfde verdieping, met uitzicht over de vierbaans snelweg en de volgende grote woonwijk iets verder weg van de stad, slechts enkele jaren oud en nog blinkend wit op een afstand in de zon. We gingen niet als gezinnen met elkaar om. Petter en Anna waren zo’n tien tot vijftien jaar ouder dan wij en hadden volwassen kinderen. Maar Anna paste op Niklas en Karin wanneer ik naar de stad moest om boodschappen te doen en soms dronken we samen koffie. Wij konden goed met elkaar overweg, Anna en ik.

Alles was groot aan Anna, groot en rond. Ze deed me denken aan de gebeeldhouwde vrouwen van Maillol met hun taille, krachtig gebogen heupen en kuiten en met borsten, buik en billen als goed afgebakende halve bollen. Met haar lengte van minstens één meter vijfenzeventig en bijbehorende breedte was ze een reuzin. Ik vond haar heel aantrekkelijk maar kreeg geen bijval van mijn slanke man, die haar ‘de kolossale koe’ noemde. Anna was als kind vast een vlaskop geweest, en dat was ze nog steeds met behulp van een blonderingsmiddel dat ze om de twee maanden in haar haar masseerde wanneer Petter vroeg waarom ze ‘er in godsnaam zo gevlekt bij liep’. Wanneer ze niet praatte of lachte, wat ze meestal wel deed, met een volume een operazangeres waardig, kon je nauwelijks een rimpel in haar gezicht ontdekken, ook al praatte en lachte ze vermoedelijk al zo’n veertig jaar. Haar huid was als slagroom op zoete gebakjes, wit en weelderig. Mijn associatie met gebak kwam waarschijnlijk ook door haar parfum. Er hing altijd een geur om Anna heen, zoet en lekker, maar een beetje wee als je er te dichtbij kwam.

Toen lichaamscultuur mode werd, ontdekte Anna dat ze ronder was dan wat met knap en welgevormd bedoeld werd, en dat ze niet genoeg beweging kreeg door de huishouding te doen in een tweekamerflat met een lift naar alle verdiepingen.

‘Ik ben aan de forse kant,’ zei ze en ze inspecteerde zichzelf voor de halspiegel. ‘Ook al vindt Petter me goed zo. Hij wil iets hebben om vast te pakken in bed.’

Ze deed een poosje gymnastiek met Bengt Bedrup op tv, maar vond dat te vermoeiend. Uiteindelijk loste ze het probleem op door een tip in een van haar damesbladen, kocht een springtouw en sprong elke dag honderd keer. Daarmee was het geregeld. Anna ging met haar tijd mee. Ze zorgde voor haar lichaam en was weer tevreden.

Petter was alles voor Anna en ze was heel zorgzaam voor hem. Hij was graafmachinist en had een eigen graafmachine, een vent Anna waardig wat zijn lengte betreft, naar schatting tegen de twee meter, breedgeschouderd met een borstkas die elk knoopje van zijn overhemd dreigde te lanceren en met bovenarmen als een achtbaan van spieren. De hand van een normale volwassene verdween in de zijne en zijn stem en zijn lach overstemden zelfs die van Anna. Wanneer de tv hun vermaak op zijn best bood, drongen hun gezamenlijke lachsalvo’s door de muur tot ons door, net als hun ruzies, waar ik altijd zenuwachtig van werd, vanwege het geluid van dingen die braken en af en toe een ongearticuleerde schreeuw.

Toen we elkaar op een keer bij de vuilstortkoker tegenkwamen, vertelde Anna zelf dat Petter en zij zich om de vier weken altijd aan elkaar ergerden – zoals zij het uitdrukte – wanneer het weer die tijd van de maand was.

‘Het is een wonder dat de flat blijft staan en niet het universum in vliegt wanneer wij eenmaal op dreef raken! Hij is gek, die Petter, met zijn behoeften!’ Anna giechelde en duwde haar grote, rinkelende afvalzak in de koker.

Ze is de enige vrouw die ik ooit heb ontmoet die vaak toespelingen maakte op haar seksleven. Soms voelde ze aan haar enorme borsten en zei: ‘O, wat doen ze me zeer! Die gekke Petter ook!’ Ik vatte het niet op als grootspraak, maar dat kwam omdat haar openhartigheid zo ongewoon was. Die verbaasde me en geneerde me tegelijkertijd, en aangezien ik zelf nooit zoiets zou durven zeggen, beschouwde ik het als een vertrouwelijke ontboezeming. Ik zal niet ontkennen dat ik me vaak afvroeg wat ze deden in bed en ik voelde een steek van jaloezie omdat ze het kennelijk zo goed hadden.

‘Ik spring echt elke dag,’ vertelde Anna toen ze me haar springtouw liet zien. ‘Ik wacht totdat Petter thuiskomt, want hij wil er ook bij zijn!’

‘Maar dat touw is toch te klein voor hem?’ protesteerde ik.

‘Petter springt niet! Denk dat maar niet.’ Anna lachte zo hard dat het roomwitte helemaal rood werd. ‘Hij wil kijken! Ik heb alleen een onderbroek aan, anders wordt het te zweterig, en Petter vindt het leuk wanneer mijn borsten op en neer deinen. Dat vindt hij een mooi gezicht. Je weet wel!’

Ik wist het niet en voelde dat ik een beetje bloosde, ik vond dat Anna te ver ging in haar openhartigheid en dat het haar aan elementaire sociale vaardigheden ontbrak.

We zagen elkaar dus niet vaak, maar we woonden zo dicht bij elkaar dat we toch een zeker inzicht kregen in elkaars gewoonten. Het was niet ongebruikelijk dat Anna in ochtendjas en met haar haar los opendeed wanneer ik ’s middags aanbelde.

‘Petter is thuis geweest. Hij had een klus in de buurt en had zin om even langs te komen,’ zei Anna de eerste keer dat ik haar verraste. Ik vermoed dat ik even verbaasd keek als ik me voelde toen ik de ordelijke Anna op dat tijdstip ongekleed aantrof. Ik dacht dat ze ziek was, vanwege die ochtendjas en dat haar.