Inhoud

Proloog

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Epiloog

Christoffer Holst

Mijn hart gaat door

Oorspronkelijke titel: Mitt hjärta går på,

Verschenen bij Bokfabriken, Malmö, 2015

© Christoffer Holst by agreement with Enberg Agency

© 2019 Nederlandse vertaling: Edith Sybesma/Uitgeverij Stortebeeker

Vormgeving: Alfrida Loose

ISBN: 9789492750150

www.stortebeeker.nl

‘If you need to crash, then crash

and burn, you’re not alone’

Savage Garden

Proloog

Chavve

Mijn gebreide sjaal zit een paar slagen om mijn hals gewikkeld. Voor me rijst de ronde grafsteen op uit de grond, versierd met een golvend sneeuwdek. Het lijkt wel een cupcake. Ik zit hier nu zeker al een uur. Van de kou heb ik nauwelijks last. Zo gaat het vaak. Als ik hier ga zitten, tegenover Pia Aldén (1962-2008), raak ik alle besef van tijd kwijt. Alles wordt stil. Ik kijk naar de vogeltjes die rustig, of bevroren, in de kale bomen rondom me zitten. Ik luister naar de voorzichtige decemberwind, waarop de sneeuw via de bevroren wateren van Stockholm de verlichte straten en stegen binnenglipt. In de Katarinakerk klinkt kerstmuziek op orgel voor helemaal geen bezoekers en de bladeren van de rode kerstster in mijn hand vallen er al af.

Het is de laatste dag van het jaar. Toen ik vanochtend wakker werd, had ik dat niet door. Het klinkt misschien raar dat je kunt vergeten dat het oudejaarsdag is. Het zou een datum moeten zijn om naar uit te kijken. Je moet iets op je programma hebben. Een feest, een uitnodiging om ergens mooi aangekleed te verschijnen, een gezellig etentje. Dat heb ik niet. Sinds ik in Stockholm woon, herhaal ik op 31 december altijd dezelfde woorden in mijn hoofd, als een mantra: volgend jaar wordt het anders. Vanuit mijn met rijp omlijste keukenraam kijk ik altijd naar het vuurwerk en fantaseer over hoe het zou kunnen worden. En daar heb ik genoeg aan gehad. Aan mijn verlangen. Net zo explosief als alles wat knalt.

Ik kijk om wanneer ik de laatste toon van het orgel hoor wegsterven binnen de dikke stenen muren van de kerk. De dienst is afgelopen en de duisternis valt in boven Södermalm. Ik trek een handschoen uit, steek mijn hand uit in de kou en trek de blaadjes van de kleine amaryllis op het graf voor me behoedzaam recht.

‘Gelukkig nieuwjaar, mama.’

In mijn studio in de Kvarngränd staan de radiatoren in de winter op de hoogste stand. Voor de ventilatieopeningen in de hal en de woonkamer zit karton geplakt. De scheur in het kozijn in de keuken is met lijm en wattenschijfjes gedicht. Elke avond branden er kaarsen, zelfs in de badkamer, en mijn lichaam is in dekens en dikke sokken verpakt. Ik sta bij het aanrecht in mijn keuken en krijg al een behoorlijk lamme arm. Het schuim in de groene kom is bijna klaar en ik laat de suiker beetje bij beetje in de eiwitgolven vallen. Tegelijkertijd explodeert er iets achter het keukenraam. Glinsterende confetti in rood en geel. Ik kijk op de klok aan de muur. Nog twintig minuten. De schuimbodem moet minstens een kwartier in de oven en daarna moet die een hele tijd afkoelen voordat het ijs erop gespateld kan worden. Pang! Nog een Thunderking voor het raam. Blauw en groen spatten over de zwarte hemel. Ik pak een schone kom, pak de schaal met eigelen en wandel naar het raam. Aan de overkant van de straat staan mensen samengedromd voor de etalage van Annelie’s Bloemen. Ze stoeien en duwen elkaar en een jongen lacht hard wanneer een meisje hem een klap op de schouder geeft. Misschien vindt ze het niet goed om vuurpijlen af te steken in kleine steegjes. Hij duidelijk wel. Even later zet de groep zich in beweging. De hoge hakken van de meiden glijden in de naden tussen de kinderkopjes, wat hen in nog meer gelach doet uitbarsten. Ik vraag me af waar ze naartoe gaan.

Vanaf Mosebacke kun je het vuurwerk goed zien. Daar verzamelen veel mensen zich ’s nachts. Toen ik nog klein was en we op bezoek waren in Stockholm, zijn mijn moeder en ik er een keer naartoe gegaan op oudejaarsavond. Ik weet nog dat ik een foto probeerde te maken, maar dat het niet lukte. Alle kleuren werden zwarte vierkanten in de camera. Mijn moeder legde uit dat dat kwam doordat de werkelijkheid zo mooi was dat je die niet op film kon vangen.

Pontus

‘In wat voor tijdzone zit Alicante?’

Jossan kijkt me vragend aan. Haar ene hand houdt een glas bubbels vast en de andere een mobiele telefoon die zo groot is dat je hem bijna als wapen kunt classificeren.

‘Alicante? Waar ligt dat?’

‘In Spanje.’

‘Geen idee. Een uur verschil misschien?’

‘Maar vooruit of achteruit?’

‘Het maakt toch niet uit hoe laat hij jouw goede wensen krijgt?’

‘Jawel. Ik wil dat hij die exact om twaalf uur krijgt. Exact!’

Ik steek een sigaret op. Het winterkoude terras van Berns wordt op dit moment alleen door rokers bezet. De rest danst zich binnen op de vibrerende dansvloer in het zweet. Ik kan de dreunende basklanken van ‘The Look’ van Roxette door de dikke muren heen horen. Jossans vriend heet Juan, en ze praten ongeveer tweehonderd keer per dag met elkaar. Niet irl, natuurlijk, maar via de datingapp waarop ze elkaar hebben ontmoet. Er komt een dag waarop Jossans rechterduim er domweg mee zal stoppen en van haar hand zal vallen. Ik neem een slok van mijn drankje en een trekje van mijn sigaret.

‘Oké… En hoe zit het met goede voornemens?’

Jossan kijkt weer op.

‘Goede voornemens?’ vraagt ze.

‘M-hm. Heb je er al een paar bedacht? We hebben…’

Ik gluur naar de neoncijfers op de aftelklok die ze aan de muur van het zalencomplex hebben opgehangen.

‘…nog acht minuten. Je wilt toch je rijbewijs halen?’

‘Ja, maar dat voornemen had ik vorig jaar al. Ik wil mezelf niet herhalen. Wat zijn jouw voornemens?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Heeft je psycholoog je geen ideeën aan de hand gedaan?’

‘Zij vindt dat ik een plan zou moeten maken voor mijn leven.’

‘Klinkt gezond. Ik moet een hoofdrol zien te krijgen. Een echte rol, in iets goeds dus.’

‘In het Stadstheater of zoiets?’

‘In De moorden in Borlänge of zoiets. Ik ben een maandsalaris verwijderd van het online verkopen van gedragen ondergoed.’

Ik glimlach en drink mijn glas leeg.

‘Zullen we de voornemens anders maar laten zitten?’ vraagt Jossan.

‘Prima. We doen alleen de cadeautjes.’

‘Nu meteen? Heb jij het jouwe bij je?’

Ik knik en zoek in mijn rugzak tussen pakjes kauwgum en geknakte sigaretten. Sinds een aantal jaren geven Jossan en ik elkaar met oudejaarsavond altijd een cadeautje. Niets extravagants, gewoon een aardigheidje dat symbool moet staan voor wat we van het komende jaar verwachten. Vorig jaar heb ik een lichtblauwe papieren vlinder gekregen. Ik begreep natuurlijk dat het cadeautje een mooie metaforische boodschap had. Jossan houdt van mooie metaforische boodschappen. Ze legde uit dat ik een vlinder zou worden. Dat ik uit mijn cocon zou breken en vleugels zou krijgen. Ik vroeg of het misschien oké was als ik niet helemaal uit mijn cocon brak, maar alleen een coconverhuizing ondernam, naar eentje met een mooiere erker en meer ruimte voor bezoek. Dat vond ze niet zo leuk. Mijn cadeautje voor haar was een poster van een schele Mona Lisa met een joint in haar hand. Die vond ze wel leuk.

Ik doof mijn sigaret op de houten planken van het terras en overhandig haar een donkerpaarse envelop met een zilveren koordje. Ze schudt er even mee voordat ze hem openmaakt. Ik kan mijn lachen bijna niet inhouden wanneer ze de kaart eruit haalt en haar ogen over de sierlijke tekst laat gaan.

‘Hartelijk gefeliciteerd, Jossan. Met veel plezier heten we je welkom op de nieuwe cursus, locatie Dalagatan,’ leest ze voor. ‘Een cursus? Meen je dat?’

Ik knik.

‘Wat voor cursus?’

‘Een kookcursus. Met tapas. Voor de gemeenschappelijke toekomst van Juan en jou.’

Ze werpt een laatste blik op de kaart, die discreet geïllustreerd is met een gigantische stier en een paar kazen, en schiet dan in de lach. Ik ook.

‘Wanneer begint het?’ vraagt ze.

‘Over twee weken. Op dinsdagavond.’

Ze geeft me een knuffel die me meteen opwarmt in de snijdende kou. Niemand kan zo knuffelen als Jossan. Het is alsof je een veilige deken om je heen krijgt. We zitten allebei te knikkebollen als er iets in de buurt begint te loeien. De neonklok aan de muur is gaan knipperen. Nog vijf minuten tot aan middernacht. Tot aan het nieuwe jaar.

‘We moeten naar de anderen toe,’ constateert Jossan.

‘En mijn cadeautje dan?’

‘O, dat ja. Dat heb ik hier niet. Dat wordt morgen bij je bezorgd.’

‘Wat?’

Ze schudt haar hoofd en heft haar glas in het donker.

‘En… niet boos worden. Het was Jockes idee.’

Ik kijk haar wantrouwig aan, maar kan niet veel meer zeggen voordat ze met haar glas tegen het mijne tikt.

‘Op het begin, Pontus.’

‘Of het einde.’

‘Exact.’

Ze knipoogt en dan lopen we de hits uit de jaren tachtig, het laserlicht en de verwachtingen tegemoet.

Chavve

Precies op het moment waarop het gerommel losbarst boven de straten van Stockholm ga ik op de bank voor de tv zitten. Ik heb het gehaald! De klok slaat twaalf en alle mooie lichten schijnen mijn ramen binnen. Nu breken er nieuwe tijden aan. Een nieuw tijdperk. Ik staar naar het taartje op de eettafel. Het hazelnootschuim onder het ijs is nog niet helemaal afgekoeld, maar dat geeft niet. Ik steek het sterretje in het midden van de taart aan en zie hoe het begint te knetteren en te sissen. Nu is het hier ook nieuwjaar. De vonken van het sterretje vliegen als gevaarlijke vuurvliegjes rond de taart. Een brand zou misschien de enige manier zijn om wat warmte in dit gebouw te krijgen. Ik zie de kop al voor me: huurders smeekten brandweer: niet blussen!

Ik ga er lekker bij liggen en start de film. De camera wordt door deuropeningen gesluisd, langs verveloze kastjes met geopende laden en gebarsten spiegels. Even later reis ik eindelijk terug naar 1912, naar Southampton aan de Engelse kust. Ik huiver zodra ik het majestueuze schip in de haven zie. Ook al heb ik Titanic eindeloos vaak gezien, ik vind het elke keer weer even magisch. De hoopvolle passagiers, de zwaaiende familieleden op de wal en de grote zee, die spoedig het toneel zal worden van de mooiste liefdesgeschiedenis van de wereld. Jack en Rose. Ik ben al zolang ik me kan herinneren verliefd op Jack. Ik was nog maar twaalf toen ik de film voor het eerst zag en ik was meteen verloren. Voor kerst heb ik mijn moeder eens om een poster van Leonardo DiCaprio gevraagd, met als motivering dat hij een tijdloze karakteracteur was. Ik koos er een zonder shirt.

We hadden een disfunctionele relatie, DiCaprio en ik. In het begin van de film zijn we pas verliefd. In het midden van het verhaal zijn we zo dol op elkaar dat ik me een leven zonder hem bijna niet kan voorstellen. Na tweeënhalf uur gaat hij dood. Elke keer. En toch hou ik tot op het laatste moment hoop. Maar het mag niet baten. Als de film afgelopen is, ben ik emotioneel vaak zo uitgeput dat ik bijna niet meer in staat ben de tv uit te zetten. Jack en het schip zijn gezonken en ik lig nog op mijn veilige bank met het gevoel dat ik net zo goed mee had kunnen gaan naar de bodem.

Ik word wakker van de muziek. De waxinelichtjes zijn uitgebrand in hun houders en het is donker in de kamer. Het dvd-menu van Titanic wordt keer op keer herhaald. De resten van de ijstaart zitten aan de schaal vastgeplakt. Abba. Dat moet Abba zijn. ‘Happy New Year’, een nummer dat maar op één dag van het jaar wordt gedraaid. Nadat ik de slaap uit mijn ogen heb gewreven, valt mijn blik op het woonkamerraam. Of beter gezegd op wat daarachter glinstert. Ik sta op van de bank, sluip naar het raam en kijk uit over de straat. De eerste sneeuw van het jaar valt boven de Kvarngränd. Een rustige, stille sneeuwbui, die geen mens wakker maakt. Ik besluit me niets aan te trekken van de kou en maak de haak van het raam los. Ik duw het raam open, zet mijn ellebogen op de vensterbank, steek mijn hoofd naar buiten en laat alles wat toekomst is in mijn nek vallen.

Deel 1

Pontus

Mijn naam is Ponpon. Gisteren heette ik nog Pontus, maar vanaf nu ben ik Ponpon. Verbaasd staar ik naar het scherm van mijn mobiel. Mijn hoofd tolt en mijn mond is zo droog dat ik hem weer tot leven moet likken. Ik hou van lekker eten (daar ben ik vast volkomen uniek in), van gezellig naar de bioscoop, van psychologie en van spinning. En van Savage Garden. Ik schiet recht overeind in bed. Het doet me overal zeer. Savage Garden? Daar luister ik al sinds mijn veertiende niet meer naar. Mijn hart begint te bonzen. Bonsbonsbonsbonsbons. Ik voel het onder mijn huid. Het voelt alsof het elk moment door mijn vel kan springen om op mijn eenpersoonsbed te belanden. Daar zal het stil blijven staan. Langzaam tot rust komen, als een oude grammofoon. Ga ik nu dood? Begint het jaar zo, met doodgaan? Nu bonst niet alleen mijn hart, maar mijn hele lichaam. Ik voel dat mijn ademhaling zwaarder wordt, dat de lucht in mijn borst langzaam naar buiten stroomt, alsof iemand er een gat in heeft gemaakt. Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed en duw mijn hielen en voetzolen tegen het visgraatparket. Ik duw zo hard ik maar kan. Dat heb ik geleerd. Dat is een manier om in de wereld te blijven. Met je voeten op de grond. Letterlijk. Ik blijf een poosje zo zitten, totdat mijn voeten zeer gaan doen. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen. Drie tellen in, vijf tellen uit, drie tellen in, vijf tellen uit.

Even later keer ik langzaam terug naar de werkelijkheid. Mijn voeten hangen nu slap boven de vloer. De zon schijnt mijn kamer binnen. Op het lichtgele behang, op alle schilderijen, op de oude piano van mijn oma, die om de een of andere reden hier mocht staan. Ik wrijf vermoeid over mijn gezicht en veeg mijn blonde haar uit mijn ogen. Ik pak mijn mobiel en klik het scherm aan. Ik staar weer naar mezelf. Op een foto die gemaakt is op een midzomeravond, toen ik met Jossan en de groep op stap was. Ik zit op de reling van een kleine zeilboot. Mijn ogen zijn dicht vanwege de felle zon en ik lach. Ergens op de achtergrond staat Calle te barbecueën, maar hem zie je niet op de foto. Je ziet alleen mij. Ik weet nog dat ik gelukkig was. Het zou weleens de laatste blije foto kunnen zijn die van mij is gemaakt. Want slechts een week na die midzomeravond voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken en toen wist ik nog niet eens hoe je naar de werkelijkheid terug kon keren.

‘Pontus?’

Het hoofd van mijn moeder komt om de hoek van mijn deur. In haar grote bos haar zitten diverse rollers en stokjes. Ze ziet eruit als een explosie die is stopgezet.

‘We gaan zo iets bestellen. Wil jij hetzelfde als altijd, of wil je het menu nog eens bekijken?’

‘Eh… Ik kan wel weer hetzelfde nemen.’

‘Oké, dan doen we dat. Gaat het goed met je, trouwens?’

Ik knik vermoeid en doe mijn best om te glimlachen.

‘Was het leuk gisteren?’ vraagt ze.

‘Ja, hoor. Hoe was het bij Jörgen en Kattis?’

‘Heel gezellig! Jörgen had een magnifieke steak gebakken met een truffelpuree en snippers van speenvarken. Heb je weleens snippers van speenvarken gegeten?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Weergaloos lekker. Dat moeten wij ook eens maken. Je moet me maar een keer helpen het recept op te zoeken. Misschien staat het wel op Wikipedia. Kom je dan zo boven?’

Ze glimlacht nog even naar me en verdwijnt dan uit de kier van mijn deur. Dat is haar manier om me te vertellen dat ze van me houdt. Door een poosje naar me te kijken.

Op nieuwjaarsdag bestellen we iets bij Ciao Ciao. Ongeacht waar iedereen oudejaarsavond doorbrengt, zien we elkaar uiteindelijk hier thuis in het appartement rond drie uur ’s middags op nieuwjaarsdag. Mijn ouders, mijn oudere zus Victoria en haar vriend Adrian, mijn oma en ik. Als ik uit mijn kamer kom, zitten ze allemaal samen in de grote woonkamer. Mijn ouders op de bank, starend naar een oude film uit de jaren tachtig op tv, Victoria op een kussen op de vloer, in de armen van Adrian.

‘Goedemorgen, Pontus,’ zegt Victoria met een glimlach. ‘Klaar voor het nieuwe jaar?’

‘O ja. Ik heb de hele nacht plannen zitten maken.’

Ik loop naar mijn oma toe, die als gewoonlijk in haar rolstoel zit met haar gezicht naar de ramen aan de kant van Sibyllegatan. Ik sla mijn armen van achteren om haar heen en snuif de geur van kamille en gesuikerde noten op.

‘Gelukkig nieuwjaar, oma.’

‘Dank je, schat. Weet je wat?’

‘Nee.’

‘Ik zit hier al een tijdje te piekeren. Ik denk dat ik dit jaar dood zal gaan.’

Mijn moeder op de bank zucht luid en zet haar koffiekopje op de salontafel.

‘Mama, toe nou…’

‘Ik zeg niet dat ik het wíl, ik zeg alleen dat ik denk dat het dit jaar gebeurt.’

Ik geef haar een lichte zoen op haar wang. Mijn oma is vierentachtig. Ze heeft twee keer kanker gehad, ze lijdt aan van alles, van broze botten tot aan dementie, en ze is aan één oog blind. Mijn vader zegt altijd dat zij op ziektegebied de evenknie is van het Zwitserse zakmes. Een scala aan klachten. Maar toch redt ze het elk jaar weer.

‘Ga zitten, Pontus, en eet wat. Je zult wel uitgehongerd zijn,’ zegt mijn vader.

Ik ga op een kussen naast Victoria en Adrian zitten. Op de vloer liggen pizzadozen en pastabakjes op een rij. Ik neem altijd cannelloni met spinazie en schapenkaas. Daar ben ik gek op. Ik bestel het al sinds mijn zeventiende. Het is zacht en warm en smelt op de tong. Ik pak mijn bakje en zoek een vork uit de stapel bestek op tafel. Ik wrijf hem zorgvuldig schoon met een servet, en begin dan voorzichtig in het eten te prikken. Ik draai de cannellonistaafjes om en roer door de tomatensaus. Ik vertrouw Ciao Ciao wel, maar je weet het nooit zeker. Ik zie geen stukjes glas of schroeven. Geen fliebertjes plastic of verkoolde brokjes. Dan neem ik een hap van de warme pasta.

‘Wat vond Jossan van het cadeautje?’ vraagt mijn moeder.

‘Ze was er superblij mee.’

‘Welk cadeautje?’ vraagt Victoria.

‘Jossan en Pontus geven elkaar met oudjaar altijd een cadeautje. Wist je dat niet?’

‘Jemig, wat zijn jullie puberaal, zeg. Wat heeft ze dan gekregen?’

‘Een cursus Spaanse tapas.’

Victoria lacht luid en neemt een hap van haar pizza, waarvan de pesto als een groene waterval over de rand loopt.

‘Wat heb jij van haar gekregen?’ vraagt Adrian.

‘O… Nog niks. Dat komt nog.’

Hij knikt en richt dan zijn blik op de tv, waar Crocodile Dundee nu over een heleboel hoofden loopt om zijn liefje te mogen zoenen in de bekende metroscène. Op dat moment trilt het in de zak van mijn joggingbroek. Ik haal mijn mobiel discreet tevoorschijn. Het is mijn cadeautje van Jossan dat met me praat. Toen ik vanochtend mijn ogen opendeed, had ze een berichtje gestuurd. Ik moest een app downloaden op mijn mobiel. Ik fronste mijn voorhoofd toen ik de afbeelding met het icoontje zag. Twee handen die elkaar vasthouden. In het berichtje had ze ook mijn inloggegevens gestuurd. Mijn profiel was namelijk al aangemaakt. Door haar en Jocke. Ik logde in en Ponpon keek me aan. Iemand die ik was, maar die ik toch helemaal niet herkende. Ik weet dat ze het eigenlijk goed bedoelen. Dat ze me willen helpen. Maar toch word ik er moe van. Ik wil de telefoon het liefst van het balkon gooien en er nooit meer naar kijken. Maar nu trilt die weer. SuggahforU heeft een berichtje gestuurd: ‘Pijpen in het Vitabergspark vandaag?’

Nou, nou. En dan zeggen ze nog dat de romantiek heeft afgedaan. Ik stop mijn telefoon in mijn zak en slik alle angst weg met nog een paar happen cannelloni. We kijken allemaal zwijgend toe wanneer Crocodile Dundee zijn vriendin zoent, totdat de aftiteling begint te lopen en vervolgens overgaat in reclame voor groene thee. Dan hoor ik iemand snikken. Ik kijk om me heen en nu zit iedereen naar oma te kijken, die nog steeds in haar rolstoel zit, met haar gezicht naar het raam.

‘Huil je, oma?’ vraagt Victoria.

Ze knikt voorzichtig.

‘Ik denk aan de oorlog.’

We wisselen allemaal blikken van verstandhouding en wachten af wat er komt.

‘Het is niet mijn bedoeling om droevig te worden, schatten, maar soms is het moeilijk. Als ik eraan terugdenk. Jullie jonge mensen begrijpen niet hoe het was. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Alle explosies in de lucht, het oorverdovende geschreeuw.’

Ik zie dat mijn moeder met haar ogen rolt en een hap van haar spaghetti carbonara neemt.

‘Mama… Je hebt het over oudejaarsavond.’

‘O.’

Chavve

De ochtendzon glinstert in de januarisneeuw die boven de Kungsgatan valt. Café Vetehönan zit zoals gewoonlijk vol met mensen. Het gelach schiet heen en weer tussen de wandtegels, en de espressoapparaten blazen als gewoonlijk. Ik sta in de keuken te luisteren naar een van die typische cafénummers die uit de luidsprekers stromen. Fluisterende gitaarballads met teksten over liefdesrelaties op Californische stranden. Onze gasten hebben dat graag bij een dubbele cortado. Terwijl ik wat witte kaas op een snee krentenbrood smeer, besef ik dat er al bijna twee weken van het nieuwe jaar voorbij zijn. Twee hele weken. De tijd is snel gegaan. Ik leg wat ham en een paar plakjes Västerbottenkaas op mijn brood. Over een paar maanden al maakt The Golden Plate de auditiedatum voor dit jaar bekend. Vorig jaar zat ik hun website een paar keer dag te verversen. En begin februari stond het erop. Er zou een auditie worden gehouden op het slachthuisterrein bij Globen. Ik weet nog dat ik kriebels door mijn hele lichaam voelde toen ik las wat er gedaan moest worden. Wat voor eisen en regels er dat jaar golden. Ik was zeker een week lang hele nachten op om het perfecte citrusijs met pruimen en amandelen te leren maken. Het is oorspronkelijk een recept van Tina Nordström, maar zij gebruikte perziken. Ik moest iets veranderen om haar niet te kopiëren. Toen het zover was, wist ik van opwinding niet wat ik moest beginnen. Ik stapte uit bij metrostation Globen, met mijn ingrediënten in een rieten mandje in mijn hand. Ik had een nummer gekregen en een tijdstip en ik hoefde alleen maar aan te bellen bij het grote, enge industriepand voor me. Maar dat deed ik niet. In plaats daarvan stond ik een poos naar de bakstenen en de bekraste ramen te kijken. Er liepen mensen langs me heen, de deur in en uit. Ik draaide me om naar het metrostation en op de brug tussen Gullmarsplan en Skanstull hoorde ik de slagroom klotsen in het tetrapak. Ik ging die dag naar huis, kroop in bed en bleef er precies twee hele dagen in liggen.

Net wanneer ik wat waterkers op het broodje wil doen, zoemt het in mijn zak. Ik kijk over mijn schouder om zeker te weten dat er niemand in de buurt is en pak dan mijn mobiel.

Ponpon

Hallo!

Ik staar even naar het tekstballonnetje.

Chavve

Hallo…

Ponpon

Wat voor type ben jij?

Wat is dat nou voor vraag? Wat voor type ik ben? Ik heet Chavve, ik ben tweeëntwintig en ik werk in een café. Het staat allemaal in de beschrijving.

Chavve

Ik weet niet precies wat voor type

ik ben. Wie ben jij?

Ponpon

Ik denk dat ik jouw biologische moeder ben.

Waar heeft hij het over? Ik klik zijn profiel aan en zie een jongen op een zeilboot of zoiets. Hij draagt een gebreide trui en lacht in de zon. Hij ziet er vrolijk uit. Zag mijn eigen foto er maar zo uit. Ik heb weinig foto’s van mezelf waarop ik lach, en de meeste daarvan zijn van toen ik een tiener was. Ik krijg geen tijd om lang na te denken voordat mijn mobiel weer bromt.

Ponpon

Nee, sorry. Ik heet Pontus. Volgens mij zijn we door

de app aan elkaar gekoppeld omdat we allebei van

Savage Garden houden…

Ik krijg een brok in mijn keel. Heb ik echt aangevinkt dat ik van Savage Garden hou? Ik herinner me wel dat ik bijna alles heb aangeklikt toen ik de datingapp downloadde. Ik ben nooit zo goed geweest in presentaties, dus zorgde ik ervoor dat ik zo veel mogelijk interesses had. Van bakken tot films kijken. Het leek me niet erg origineel. Want hoeveel interesses heb ik nou helemaal? Ik doe niet aan bergbeklimmen en ik hou me niet met ideëel werk bezig, op die ene keer na dat ik mezelf in de spiegel aankeek en zei dat ik waardevol was.

Chavve

Sjee… Savage Garden, dat is lang geleden. Mijn platen zitten helaas opgeborgen in een droeve kist.

Waar sta jij ergens op je profielfoto?

Het ziet er mooi uit…

Ik bijt op mijn duimnagel. Ik wacht een poosje op antwoord, maar stop dan mijn mobiel weer in mijn zak. Ik heb die app nu bijna een halfjaar. Een paar keer ben ik er echt voor gaan zitten en heb ik de mogelijkheden bekeken. Ik ben niet bepaald kieskeurig. Ik zou gewoon graag een leuk en vrolijk iemand willen leren kennen. Iemand om voor te koken. Iemand om naast in slaap te vallen, of eigenlijk om naast wakker te worden. Een paar keer heb ik een dag of wat gechat met een jongen en daarna hield het zomaar op. De belangstelling was misschien verdwenen, of hijzelf. In ieder geval was het stil geworden. Hij heette Daniel, was een paar jaar ouder en studeerde diergeneeskunde. We hadden afgesproken dat we koffie zouden drinken in Gamla Stan, en ik had de hele dag zo’n buikpijn dat ik bijna niet normaal kon ademhalen. En uiteindelijk stond ik daar voor het café waar we hadden afgesproken. En ik kon niet naar binnen gaan. Ik bleef een poos met bonzend hart staan en verstopte me achter een handgeschreven bord. Daarna liep ik het hele stuk via Slussen en de Katarinavägen terug naar huis. Het lijkt een terugkerend thema in mijn leven. Ik zit weken te wachten op de datum van een auditie waar ik toch niet naartoe ga. Ik weet niet hoe ik zo ben geworden. Feit is dat ik niet weet hoe überhaupt iets zo is geworden.

Pontus