Christoffer Holst

Bloedrode midzomeravond

Uit het Zweeds vertaald door Edith Sybesma

Uitgeverij Stortebeeker

Waddinxveen

Oorspronkelijke titel: Söta, röda sommardrömmar, Forum, Stockholm

© 2018 Christoffer Holst by agreement with Enberg Agency

© 2020 Nederlandse vertaling: Edith Sybesma / Uitgeverij Stortebeeker

Omslagillustratie: afbeeldingen van Oldiefan, Dimitris Vetsikas, Baek youngsuk en Mike Goad via Pixabay

Zetwerk: Alfrida Loose

ISBN 97894 92750 273

www.stortebeeker.nl

1

Midzomeravond 2017

Het is heerlijk weer als ik op de boot stap naar mijn nieuwe leven.

De boot die me naar iets totaal nieuws zal brengen. Weg van alle narigheid van de afgelopen maanden.

Alle tranen, alle slapeloze nachten voor verschillende tv-series met mijn lepel diep in een bak Ben & Jerry’s. Of zo had het misschien móéten zijn. Zo had ik me het einde van een relatie tenminste altijd voorgesteld. Oké, een enkeling gaat misschien bungeejumpen in Australië of peddelt de Nijl af op een krokodil om zichzelf te vinden of zo. Maar uiteindelijk is er filmisch gezien maar één manier om met een verbroken relatie om te gaan, en dat is alle tranen storten die gestort moeten worden en al het ijs eten dat gegeten moet worden. En dat is veel, heel veel ijs.

Ik heb het geprobeerd. Ik heb een heleboel bakken gekocht. Maar na de tweede sputterde mijn maag al tegen. De lactose bedierf mijn kansen op filmisch verdriet. Dus in mijn geval werd het gewoon op de bank liggen. Alleen. Starend naar de wereld die op tv werd getoond. En die opeens volkomen vreemd en buitenaards op me overkwam.

De dag waarop Daniel, met wie ik drie jaar had samengewoond, vertelde dat hij het uit wilde maken, begon op de slechtst denkbare manier: met een blaasontsteking. Het lijkt wel of mijn lichaam het doorheeft als er iets akeligs te gebeuren staat. Zie het als de eigenaardigste superkracht ter wereld. Toen mijn moeder vijfentwintig jaar geleden op de ochtend voor kerst vertelde dat ze ziek was, ernstig ziek, had ik het ook al. Een blaasontsteking betekent slecht nieuws. Dat is vaste prik.

Ik moet toegeven dat de monoloog waarmee Daniel het uitmaakte me net zo verbaasde als de bekendmaking van mijn moeder over haar ziekte. Want er was nauwelijks een reden voor, behalve dat hij niet meer van me hield. Zo bracht hij het die avond in april bij Texas Longhorn, terwijl ik hem alleen maar zat aan te staren vanaf de andere kant van het tafeltje. Hij zei niet ‘Ik heb iemand anders leren kennen’ of ‘We hebben nooit seks’. Hij zei alleen dat hij niet meer van me hield.

En wat antwoord je daarop?

Niets.

Dus diezelfde avond zag ik hem zijn spullen inpakken en vertrekken. Een week later kwam er een verhuiswagen om de bank halen, die van hem was, en een paar dozen.

En daarna stilte. Tranen. En natuurlijk een heleboel telefoontjes van mijn beste vriend Zacke, die me een hart onder de riem wilde steken.

Nu is het juni en ben ik opeens hier. Op weg over het glinsterende water van de Oostzee. Het kan raar lopen in het leven.

Het is zomer in Stockholm en naast de ms Silverpilen deinen niet alleen brommende luxe motorjachten, maar ook schattige zeilschepen rond. De vloer van de veerpont dreunt onder mijn voeten en de koele wind waait langs mijn wangen.

In mijn oren heb ik ‘Wanted Man’ van NEEDTOBREATHE. Bear Rinehart met zijn fantastische, rauwe stem zingt ‘Come and get me’ en ik zie het groene eiland in de scherenkust opdoemen.

Bullholmen. Het eiland dat ik de komende maanden mijn thuis zal noemen.

Mijn hart gaat sneller slaan als ik zie dat de steiger in gereedheid wordt gebracht voor het aanmeren. Ik ben er. Shit.

Mijn rolkoffer ratelt over de steentjes. Ik kom langs ijskramen en huisjes waar ze gebakken haring en verse garnalen verkopen. Achter mij ligt de gasthaven met alle boten die daar zijn afgemeerd voor de midzomerfestiviteiten. Ik heb gelezen dat hier ergens een restaurant moet zijn. En ook een kleine ICA-supermarkt en een eetcafé waar ze pizza’s serveren en hamburgers met zoetzure rode ui (ik heb het menu een paar keer gegoogeld – en ik ben gék op rode ui in het zuur). Rechts voor me zie ik het bord al dat de ingang van het volkstuinencomplex van Bullholmen markeert. Ik blijf voor de bloemenboog staan die naar de wirwar van volkstuintjes leidt en leun tegen mijn rolkoffer. Ik haal mijn telefoon uit mijn zak en maak een foto, die ik meteen naar Zacke stuur met de tekst: Ik ben er!

Hij reageert bijna meteen.

Ik zie bomen en struiken. Mijn hartslag gaat omhoog. Wees voorzichtig!

Ik loop onder de boog door en kijk naar alle huisjes en tuinen. Een potpourri van pastelkleuren, uitgebloeide appelbomen en aftappunten waar de leden van de tuinvereniging water halen voor hun teelt. Ik loop door de Komkommersteeg, zelf kom ik in de Radijsweg te wonen. Ik weet het, het klinkt raar. En dat is het ook. Het feit dat ik hier ben, bedoel ik. Nog maar een week geleden was ik een gewone inwoonster van Stockholm zonder zomerplannen. Met een huurflat in Södermalm, een fulltime baan en driehonderdduizend kronen op de bank. Ik heb dus niemand beroofd of zo. Echt niet. Ik heb driehonderdduizend gespaard. Daar heb ik jaren over gedaan, maar dat was het plan. Daniel en ik zouden allebei evenveel sparen en dan zouden we het geld bij elkaar doen en een zomerhuis kopen. Een zomerhuis ergens aan het water.

Die avond bij Texas Longhorn had ik zelfs een uitgeprinte huizenadvertentie meegenomen. Van een boerderijtje in Östhammar. Die wilde ik hem die avond laten zien. Ik wist dat het de laatste tijd niet optimaal was geweest tussen ons. Ik had nogal veel overuren gemaakt om bij de chef in een goed blaadje te komen, een paar collega’s waren ontslagen en de redactie bezuinigde op freelance-opdrachten. Ik had gemerkt dat Daniel ook een paar avonden per week langer op zijn werk bleef en iets vaker dan anders met zijn vrienden afsprak. Maar we waren al jaren samen, zo probeerde ik te denken, en na verloop van tijd zit toch geen enkel stel meer avond aan avond romantisch te tafelen? En zo gek is het toch niet dat je niet altijd energie hebt om uitgebreid te koken en Italiaanse ovenschotels klaar te maken? Nee, hield ik mezelf voor, het is helemaal niet gek dat er na een paar jaar samen Thaise afhaalmaaltijden, falafelwraps en soep uit een pakje op tafel komen. En het is ook niet gek dat je niet altijd in hetzelfde bed slaapt, of wel? Je bent geen supermens.

Het boerderijtje in Östhammar dat ik had gevonden had grenen vloeren. Grenen vloeren, schrootjes, een boerenkeuken en witte wapperende gordijntjes. Het stond allemaal in de advertentie die ik in een stoffen tas had meegenomen naar het restaurant. Maar toen kwam het: ‘Cilla, we moeten praten.’

Toen hij dat zei, begreep ik het meteen. De inhoud van mijn stoffen tas bevroor tot ijs. De perkjes verdorden, de zomerzon verdween achter de wolken en de witte kanten gordijntjes vielen van hun roe.

De dag waarop de verhuiswagen kwam, verloor ik dus niet alleen Daniel, maar ook mijn droom. De droom van een boerderijtje. Een boerderijtje waar ik groente zou leren verbouwen, romans zou lezen in mijn strandstoel en uitgebreide lunches zou bereiden. Na een paar dagen zoeken op Hemnet.se besefte ik dat ik met driehonderdduizend niet ver kwam, ook al was het voor mij een klein vermogen.

Dus ik huilde. Beklaagde mij tegenover Zacke aan de telefoon over mijn totaal mislukte leven. Toen zei hij: ‘Hou op met zeuren en koop een volkstuintje!’

Het was niet bij me opgekomen. Maar het leek wel of ik koorts kreeg. Plotseling googelde ik als een bezetene. En ik begreep al snel dat de meeste mensen een volkstuintje als een verliesgevende zaak beschouwen. Het kost geld, en aangezien je geen eigenaar bent van de grond, maar die alleen maar huurt van de gemeente, maak je nooit veel winst als je ooit wilt verkopen. Bovendien vond ik veel mensen die schreven dat je je niet kon voorstellen hoeveel werk een volkstuintje was: kweken, water geven, wieden, schoonhouden.

Eerlijk gezegd was ik bijna bereid mijn droom op te geven toen ik tijdens een slapeloze nacht in mijn appartement in de Bastugatan opeens een online advertentie zag.

Tuintje op idyllisch eiland!

Ik ben absoluut geen expert op het gebied van de Stockholmse scherenkust. Ik ben weleens op de Fjäderholm-eilanden en op Sandhamn geweest. Maar Bullholmen was me volkomen onbekend. Een mooi eilandje met een beperkt aantal permanente bewoners, maar in de zomer enorm populair bij toeristen. En met een volkstuinencomplex van tweeënzestig percelen, elk met een huisje erop.

Mijn tuin – ja, want die nacht zag ik hem al als de mijne – zat op Radijsweg 14. Zodra ik de foto’s had bekeken, was ik verkocht. Een huisje van twintig vierkante meter met een keukentje, een slaapvide en een wc (maar geen douche). Met een maandhuur van ruim duizend kronen, over te nemen voor tweehonderdnegentigduizend. Dit was meant to be.

Ik sla de Radijsweg in en kijk in de verschillende tuinen waar ik langs loop. Oudere mannen en vrouwen liggen te zonnebaden met de radio aan. Ik hoor de herkenningsmelodie van Zomer op 1. Kinderen springen lachend door tuinsproeiers. Een man van middelbare leeftijd is in zijn blote bast het gras aan het maaien. Waar zijn shirt heeft gezeten is hij nog wit. En dan blijf ik staan. Nummer veertien.

Mijn hemel, ik ben er. Ik zie het voor het eerst in het echt. Ik slik. Het huisje is klein. Ik wist natuurlijk dat het klein was, maar o, o, o, wat is het klein. Piep. Pas ik er wel in? Of is dit huisje alleen geschikt voor superslanke Françaises?

Ik blijf een poosje voor het hekje staan. Ik pak mijn telefoon en vervang de muziek waarnaar ik luister even door mijn nieuwste obsessie: het luisterboek Op eigen benen van een bekende tv-psycholoog van wie ik nog nooit had gehoord voordat Zacke me over haar tipte. Het is ingesproken door Babben Larsson, en haar warme Gotlandse accent zorgt ervoor dat de boodschap rechtstreeks mijn hart binnengaat: Wanneer de angst je overmeestert – laat maar komen. Verjaag hem niet, vlucht er niet voor. Laat je er gewoon door overspoelen. Want hij gaat voorbij. Of nou ja, voorbaai, zoals Babben het uitspreekt.

Het ijzeren hekje piept als ik het langzaam openduw. Aan mijn rechterhand is een gazon met een grote appelboom, een paar struiken en een cirkelvormig moestuintje waar een rijtje verwelkte planten staat. Aan de andere kant een paar omgespitte stroken waarin groene, maar slappe scheuten uit de zwarte aarde steken. En een buitenkeuken. Dat stond tenminste in de advertentie. In werkelijkheid is het een aanrecht. Met een wateremmer.

Ik kom bij de deur van het huis. Ik haal de sleutel tevoorschijn die de vorige eigenaar, Anita Larsson, mij op station T-Centralen in Stockholm heeft overhandigd. Dan doe ik even mijn ogen dicht en snuif de geur van zomer en grind op. Omarm de angst, hij is je vriend, leest Babben.

Misschien moet ik nieuwe vrienden zoeken, bedenk ik.

En dan steek ik de sleutel in het slot.

2

Later diezelfde avond

Caroline Axén heeft een nieuwe jurk aan.

Hij is wit en strak met aan de achterkant een V-vormige uitsnijding van lichtpaarse kant tot aan de onderrug. Hij heeft bijna zesduizend kronen gekost en ze had op de een of andere manier gedacht dat hij het geld waard zou zijn. Ze lijden geen armoe in haar familie, bepaald niet, maar ze is nog maar negentien. Ze heeft net eindexamen gedaan. Ze heeft geen baan, geen eigen kapitaal, dus voor elk ding dat ze wil kopen moet ze nog steeds naar haar pa.

Deze witte jurk van Nathalie Schuterman was geen uitzondering. Want natuurlijk had Caroline een jurk nodig voor midzomer. Dat is traditie. Al vanaf haar zevende viert Carolines familie midzomer op Bullholmen en tot nu toe heeft ze elk jaar een extra mooie jurk gekregen, speciaal voor deze avond. Al zoekt ze hem tegenwoordig wel zelf uit.

Een week geleden nog maar stond ze in de winkel en liet ze haar vingers over de lichte, soepele stof gaan. De zielloze loungemuziek zoemde in haar oren en ze stelde zich het midzomerfeest van dit jaar voor. Ze zou dansen in de zomernacht. Dansen met Benjamin, hem zoenen en daarna misschien samen met hem naar het water rennen, samen zwemmen, samen hun kleren uittrekken.

Midzomeravond op Bullholmen is altijd idyllisch. En nu ze bovendien een vriendje heeft, moet het bijna wel magisch worden. Toch?

Maar er is iets mis. Er voelt iets niet goed.

Caroline kan er de vinger niet op leggen wat precies.

Net als altijd hebben ze de midzomermaaltijd gebruikt op de steiger bij de boot van haar vader. Caroline, haar vader Ludvig, zijn nieuwe vrouw Lena en haar dochter Jenny. Nou ja, nieuw, nieuw, ze zijn al twee jaar getrouwd.

Ze hebben alle bekenden gegroet, net als altijd.

Ze zijn naar het restaurant gegaan en hebben champagne besteld, net als altijd.

En nu is de eetzaal van het restaurant veranderd in een dansvloer. Het is bijna tien uur en ‘Sommartider’ dendert uit de luidsprekers. Haar zogenaamde stiefmoeder danst op een vet gênante manier. Ook net als altijd. Maar Benjamin is hier niet. Niet op de plek waar hij in haar dagdromen was.

Hij staat buiten te roken, ook al weet hij dat Carolines vader daar een hekel aan heeft. En hij praat met háár. Met Ina. Ina in een jurk die waarschijnlijk van Gina Tricot is. Ina die niet weet hoe je mascara aanbrengt zonder op de Joker uit Batman te lijken. Ina die Caroline al vanaf haar tiende kent. Die ze ooit haar beste vriendin noemde.

Ze staan veel te dicht bij elkaar. Caroline weet dat het een stomme gedachte is en ze voelt zich een jaloerse stumper. Maar ze begrijpt het echt niet. Waarom staat Benjamin, de jongen met wie ze nu al bijna een halfjaar iets heeft, buiten bij Ina in plaats van binnen met Caroline te dansen? Waarschijnlijk omdat Ina ook rookt. Rotsigaretten.

‘Carro!’

Lena, haar stiefmoeder, komt dansend achter haar staan. Ze heeft een knalgeel drankje in haar hand, het lijkt wel een glas snot.

‘Waarom dans je niet, Carro?’

‘Dat ga ik zo doen.’

‘Ben je verdrietig?’

‘Nee.’

‘Boos?’

Caroline zucht.

‘Nee, het is oké. Chill.’

Haar stiefmoeder steekt ironisch een verontschuldigende hand op.

‘Sorry! Ik probeer alleen maar te helpen.’

‘Dank je, maar dat hoeft niet.’

‘Als je je verveelt, ga dan naar je zus in de boot. Ze wil vast wel gezelschap. Ze ligt alleen maar te lezen.’

Caroline rolt met haar ogen en Lena danst weer weg, terwijl ‘Sommartider’ wordt afgelost door ‘Sommaren i city’. Alsof Caroline óóit bij Jenny in de boot zou gaan zitten. Jenny die ervoor kiest om in haar hut in bed te liggen en moeilijke boeken te lezen, waarvan de flaptekst al te veel zou zijn voor Caroline. Bovendien vindt Caroline het niks dat Lena Jenny haar zus noemt. Ze delen nog geen druppel bloed. Ze komen van verschillende planeten. Nee, sorry, zonnestelsels. Sterrenstelsels. En wat ook zo is: Jenny hoort niet thuis op Bullholmen. Dit is de wereld van Caroline, niet die van Jenny.

Maar wat frisse lucht zou misschien geen kwaad kunnen. Nu iedereen staat te dansen ruikt het hele restaurant naar het zweet van oude mannen en vrouwen.

Caroline loopt de zaal uit en trippelt op haar hoge hakken de stenen trap voor de ingang af. Op het grind passeert ze Ina en Benjamin, die in een wolk van prikkende mentholrook staan.

‘Ik ga,’ zegt ze kortaf. ‘Tot later.’

Benjamin schrikt meteen op.

‘Carro? Waar ga je heen?’

‘Een stukje lopen.’

‘Maar wacht even, alsjeblieft…’

Maar Caroline wacht niet. Ze gaat op niemand wachten, echt niet. Niet op Benji of Ina of wie dan ook. Ze gaat een eindje lopen.

En in plaats van te zwemmen met Benjamin, poedelnaakt in de zomernacht, duikt ze er wel alleen in.

3

Een mooie zomeravond is als een op eikenhout gerijpte chardonnay. Zacht, rond en met zoete fruittonen.

Dat denk ik als ik onderuitzak in een van de rotanstoelen in mijn nieuwe tuin. De avondwarmte is heerlijk en lieflijke winden strelen mijn gezicht en mijn haar.

Ik ben er. Ik ben er nu echt.

Ik ben verhuisd, ik ben opnieuw begonnen. Net als de vrouwen in de boeken die ik altijd lees. Meestal is hun man ontrouw geweest of omgekomen bij een vreselijk auto-ongeluk (auto-ongelukken zijn altijd vreselijk, maar goed), en vervolgens is hun leven ingestort, maar daarna hebben ze zich weer herpakt, ze hebben een pruimkleurig opknaphuis gekocht in Toscane, ze zijn daarnaartoe verhuisd en verliefd geworden op een Italiaanse ambachtsman. Ik ben dol op zulke verhalen.

Toch lijken die vrouwen altijd zo moedig. En als ze dat in het begin niet zijn, dan worden ze dat nog wel. Ze leren als het ware de regie te nemen over hun leven. Het stuur vast te pakken en precies de kant op te rijden die ze willen. Misschien moet ik zo’n vrouw worden. Met behulp van de wijze woorden van Babben Larsson. Als het leven maar niet zo ontzettend… kut was.

Ik neem een slok van mijn chardonnay (uit Californië – echt goed spul) en kijk naar links en naar rechts. Ik vraag me af hoeveel Italiaanse werklieden hier wonen… Als ik het stramien van de romannetjes zou moeten volgen, dan lukt dat niet. Daniel is niet vreemdgegaan en hij is ook niet bij een vreselijk auto-ongeluk om het leven gekomen. Hij is gewoon verdwenen, hup, weg uit mijn leven. Van de ene dag op de andere. Weg, alsof hij nooit heeft bestaan. Alsof ik hem had verzonnen en hij alleen in mijn hoofd bestond.

Ik klem mijn kaken op elkaar. Ik adem diep in door mijn neus. Ik ga níét huilen. Dit wordt de eerste avond van mijn nieuwe leven, en die ga ik níét verprutsen door in mijn nieuwe huisje te gaan zitten janken.

Uit de draagbare roze bluetooth-luidspreker die naast me staat, komt muziek van The Killers op laag volume. Op de rest van het eiland vindt de traditionele midzomerviering plaats. Toen ik hier vanmiddag aankwam, hoorde ik al mensen zingen. Uit de andere tuinen komt de geur van gekookte aardappels en dille. Iedereen viert midzomer. Ik alleen niet.

Ik was van plan om misschien een wandeling te maken en wat rond te kijken bij de tuinen. Kennis te maken met de buren. Maar vandaag niet. Dat is me te veel. Hoi, ik ben Cilla, ik ben pas gedumpt en de eenzaamste persoon van de hele wereld en ik ga de zomer hier doorbrengen. Leuk, hè? Is er nog wat haring over? MAG IK MEEDOEN?

Jemig, wat vreselijk. Dat komt morgen wel. Of overmorgen. Of anders de dag daarna.

Ik neem nog een slok van de koele wijn en pak mijn telefoon.

Twee nieuwe berichten. Heel even gaat mijn hart sneller slaan. Het ene is (natuurlijk) van Zacke, die als gewoonlijk in zijn wijnbar werkt, en het tweede is van… papa. Mijn hartslag wordt meteen weer rustig.

Hoi, Cilla. Ik bedenk me dat we het niet over inentingen hebben gehad. In de scherenkust stikt het van de teken. Weet je nog dat Amelie, de dochter van Sussi’s vriendin Barbro, de ziekte van Lyme had? Tegenwoordig kan ze haar baby niet eens meer optillen zonder dat ze moet overgeven van vermoeidheid. Ze ziet eruit als een lijk. Ben jij ingeënt? LAAT JE ALSJEBLIEFT NIET BIJTEN DOOR EEN TEEK! Is het huisje mooi? Papa.

Ik zucht. Papa. Mijn bezorgde vadertje. Die altijd leeuwen en beren op de weg ziet.

Ver weg klinkt in een boom het krassen van een uil en het dringt tot me door hoe eenzaam ik ben. Hier zit ik, net dertig geworden, wijn te drinken en naar muziek te luisteren, terwijl alle anderen gezellig bij elkaar zijn.

Is dat tragisch?

Ben ík tragisch?

Ik leg mijn telefoon weer neer, zet de muziek iets harder en neem de laatste slok wijn. Daarna leun ik achterover in mijn stoel en sluit mijn ogen.

*

Ik word wakker van een schreeuw.

Denk ik. De echo hangt op de een of andere manier nog in de zomerlucht. Ik ga rechtop zitten in de stoel en naast me breekt iets. Mijn wijnglas. Shit. Ik kijk verward om me heen. Ik zit nog buiten. Hoe laat is het? Het is vast al midden in de nacht. Een boze vlieg rent over mijn ene been heen en weer. Mijn hemel, de drankzuchtige oma is op de bank in slaap gesukkeld.

Ik sta op van mijn stoel en moet oppassen voor de scherpe glasscherven op de leistenen tegels. Ik wankel en stap over op het koele gras. Het is donker, maar niet donkerdonker. Zomerdonker. Ik kan de hemel nog zien en als ik over de heg op de onverharde weg kijk die het volkstuinencomplex uit leidt, zie ik de zee. Die glinstert in stilte. Geen golven.

En dan hoor ik het weer. Benji, nee!

Een vrouw die schreeuwt. Ze klinkt jong. Ik zet me schrap en voel me eerst niet in staat ook maar een vinger te bewegen.

Mijn hemel.

Wat moet ik doen?

Eerlijk gezegd ben ik altijd al bang geweest dat zoiets mij zou overkomen. Ik heb echt geen burgermoed. Had ik dat maar. Je móét burgermoed hebben. Een goed mens heeft burgermoed. Maar ik ben veel te bang voor conflicten. Ik zou een droom zijn geweest voor een maffiabaas, want als ik getuige was geweest van een maffiamoord, zou ik alleen hijgend hebben gezegd: ‘Zand erover, toch?’ Daarna zou ik een glimlach hebben afgevuurd en zijn zwarte lakschoenen hebben gelikt.

Ik sluip naar de deur van mijn huisje, doe hem open en glip naar binnen. Vervolgens doe ik de deur zo zachtjes mogelijk achter me dicht en op slot en blijf er een poosje tegenaan geleund staan.

Ik probeer door het dunne hout heen te luisteren, maar hoop van harte dat ik niets meer zal horen. Er schieten duistere woorden door mijn hoofd. Seriemoordenaar. Verkrachter. Maak dat je wegkomt. Toe, wegwezen.

Mijn mobiel ligt zeker nog buiten. Uit het luidsprekertje komt nog steeds zachte muziek. Dat hoor ik wel. Marianne Faithfull. The morning sun touched lightly on the eyes of Lucy Jordan.

Ik slik.

Ik wil alleen dat dit hele moment voorbijgaat.

Er zullen toch wel meer mensen wakker zijn? Kan een van de buren er niet even heen rennen om te kijken of alles in orde is?

Maar dan wordt er een herinnering afgespeeld in mijn hoofd.

Het gebeurde een maand geleden, eind mei. Zacke had me overgehaald om van de bank te komen, een douche te nemen en ergens een drankje met hem te nemen. We gingen naar de Folkbar in de Hornsgatan, waar een glas cava maar negenenvijftig kronen kost. Het kwam door de prijs dat het niet bij één glaasje bleef die avond en toen ik Zacke om één uur ’s nachts omhelsde en we afscheid namen, was ik behoorlijk lam.

Het was ongewoon rustig in de Hornsgatan en pas toen ik de grote Hemköp-supermarkt aan het Bysistorget passeerde, hoorde ik iemand achter me hoesten. Een man. Ik keek om en zag dat hij maar een paar meter achter me liep. Hij droeg een hoody en zijn gezicht was bijna niet te zien. Ik begreep meteen wat er stond te gebeuren.

Ik sloeg een straat in en toen deed hij dat ook. Ik sloeg weer een straat in en hij deed hetzelfde. Ik versnelde mijn pas en begreep dat hij ook sneller was gaan lopen.

Ik had me nooit eerder onveilig gevoeld in Stockholm. Misschien omdat Daniel bijna altijd naast me had gelopen. Maar nu was ik plotseling alleen. Helemaal alleen.

Toen het nog maar een paar meter was naar mijn huis in de Bastugatan, spurtte ik ervandoor. Ik stak de sleutel in het slot en sprong naar binnen. Zodra de deur dichtsloeg, zag ik zijn gezicht aan de andere kant van het deurglas. Onze blikken ontmoetten elkaar. Ik zal zijn ogen nooit vergeten. Hoe meedogenloos donker die waren. En toen ze me bekeken, zag en begreep ik wat hij allemaal met me wilde doen. Bij dat inzicht bleef mijn hart bijna stilstaan.

Ik rende naar boven, naar mijn lege appartement, ik deed de deur op slot en trilde alleen maar. Ik wist dat ik de hele nacht niet zou kunnen slapen. En wat nog erger was: ik wist dat Zacke al sliep; zodra hij thuis is, gaat hij slapen.

De hele nacht zat ik in mijn eentje tv te kijken. Met mijn mobiel in mijn hand, met gespitste oren, zo gespannen als een veer. Ik zat gewoon te wachten totdat iemand aan de deurklink zou rammelen of op de deur zou bonzen. Zou fluisteren in het trappenhuis. Maar dat gebeurde niet, godzijdank.

Een stem in het heden trekt me terug naar de hete zomernacht. Dezelfde vrouwenstem als daarnet. Benji, hou op! Kappen nou!

Ik moet bijna huilen. Maar tegelijkertijd is het net alsof er iets met me gebeurt. Misschien komt het door mijn herinneringen, door mijn frustratie over het feit dat niemand doorhad dat hij me volgde, dat niemand me toen kon helpen.

Het is alsof mijn lichaam het roer opeens overneemt, zonder zich druk te maken over wat mijn hersenen ervan vinden. Ik hoef er natuurlijk niet met de pepperspray in de aanslag heen te rennen, ik kan gewoon eens… poolshoogte nemen.

Dus ik doe de deur open en sluip naar buiten. Dan kijk ik spiedend om me heen. Een wapen! Zal ik een wapen meenemen? Voor alle zekerheid? Ik pak mijn mobiel en daarna de scherpe voet van het verbrijzelde glas. Dan verlaat ik mijn tuin, sluip het hek door en loop stilletjes over de grindweg. Hier krijg je spijt van, Cilla. Je vader zou je vermoorden.

Ik kom bij de donkere ICA-supermarkt, die niet meer is dan een rood huisje, en neem vervolgens de weg die naar de jachthaven leidt. Bullholmen by night is tamelijk verlaten, ook al is het midzomernacht. Maar ik hoor muziek dreunen bij het restaurant.

En dan zie ik hen.

Een jonge vrouw in een witte jurk, die glinstert in de juninacht.

En achter haar een man van dezelfde leeftijd met een pet op.

Ik voel de dankbaarheid in mijn lichaam landen.

Ze ligt in ieder geval niet ergens hulpeloos in de bosjes te spartelen.

Ik verstop de glazen voet achter mijn rug en doe een stap opzij om te voorkomen dat het jonge stel me ziet. Ik verstop me om de hoek van een roodgeverfd gebouw. Ze lopen de weg af die naar het restaurant leidt en als ze bij de steigers zijn gekomen blijft de vrouw staan. Ze draait zich zo heftig om dat het blonde haar rondgezwiept wordt.

‘Loop niet meer aldoor achter me aan, oké!’

‘Oké, als jij niet meer aldoor wegrent!’

Ze blijven een poosje zwijgend staan. Ik durf bijna geen adem te halen.

‘Ik heb niks met haar gedaan,’ zegt de jongen, nu op kalmere toon. ‘Waarom zou ik geïnteresseerd zijn in Ina?’

‘Dat maakt mij niet uit.’

‘Jawel, dat maakt je wel uit, want je rent alleen maar bij me weg!’

‘Omdat ik alléén wil zijn. Snap je dat niet?’

‘Ik wil praten, Carro. Je bent zo fucking dramatisch. Ik… ik hou van…’

‘Schiet op, zeg. Je houdt nergens van. En al helemaal niet van mij. En ik ben het zo zat hoe je doet. Wat is dat met jou en vrouwen, je bent net een beest. Een beest, Benji!’

‘Carro, godsamme. Nou moet je ophouden!’

‘We praten morgen wel. Ik ga zwemmen.’

En even later is ze verdwenen. Ik kijk naar de man, die naar de hemel staat te kijken. Ik wil dat hij weggaat, zodat ik uit mijn hoekje kan sluipen en terug kan gaan naar mijn nieuwe huis. Uiteindelijk doet hij dat ook. Hij draait zich om en loopt terug naar het restaurant. Dan kan ik voor het eerst in minuten behoorlijk ademhalen.

*

Even later lig ik in mijn nieuwe bed in het huisje. Het is minder zacht dan mijn bed in mijn appartement in de Bastugatan. Het is trouwens niet eens een béd, technisch gezien. Het is een dunne matras op een vide. Maar het kan prima zo.

Ik heb gekeken of de deur op slot zit. Een paar keer. Stom, eigenlijk. Het was maar een gewone tienerruzie. Meer niet. Maar ik ben van nature schrikachtig. Dat is gewoon zo. Dat ben ik al mijn hele leven en dat zal ik waarschijnlijk ook blijven.

Voordat ik ga slapen, pak ik nog één keer mijn mobiel. 02:44 uur. Geen nieuwe berichten. Ik ga naar Messenger. Daar ook niets nieuws. Ik ververs. En nog eens. Jemig, Cilla, hij laat echt niets van zich horen – get a grip.

Ik leg mijn mobiel weer neer en sluit mijn ogen.

Dit gaat goed komen.

Omarm de angst, Cilla. Die is je vriend.

Na verloop van tijd.

4

De nacht van midzomeravond

Door de klap valt ze voorover. Ze haalt haar knieën en handen open, het begint meteen te bloeden, net als toen ze als kind van de fiets viel. Caroline is niet meer klein, maar het doet weer net zoveel pijn. Bijna net zoveel als de grote wond op haar achterhoofd.

De wereld draait om haar heen, het haar aan de achterkant is gloeiend heet. Er loopt rode smurrie in haar nek en over de witte jurk die speciaal voor deze zomeravond is aangeschaft. Omdat ze mooi wilde zijn.

Ze kruipt over de rotsen, draait zich om en kijkt geschrokken omhoog.

‘Wat… wat doe je in godsnaam?’

Ze herkent de persoon die haar zojuist heeft aangevallen. Maar ze begrijpt het niet. Ze begrijpt niet waarom dit gebeurt. Vuurwerk ontploft in de lucht, dat moet iemand bij het restaurant hebben afgestoken. Het groene schijnsel verlicht een glimmend scherp voorwerp in de hand van de persoon tegenover haar. Het is geen mes, geen hamer, maar een… Eiffeltoren. Van ijzer. Een lelijk ding, gekocht in een rommelwinkeltje in Parijs. Dat herkent ze ook.

Caroline glijdt achteruit. Ze hoort de zee achter zich. Ze is hier gekomen om te zwemmen. Om weer nuchter te worden en daarna terug te gaan naar de boot om te slapen. Maar ze had nog maar net goed en wel een stap op de rotsen gezet of de aanval was een feit en haar achterhoofd brandde zo dat ze instinctief wilde overgeven.

Haar ellebogen doen pijn maar ze heeft geen keus. Ze moet weg bij de persoon met de Eiffeltoren. Maar wat moet ze doen als ze de rand van de rots bereikt? Moet ze zich in de Oostzee storten? Wegzwemmen van alles?

Meer kan ze niet denken voordat een hand haar been vastpakt. Ze voelt dat er iets om haar voet wordt gebonden. Een touw? De paniek raast door haar heen, alsof haar borst het zeil is van een boot en haar angst de wind. Ga ik nu dood?

‘Wat doe je? Hou op! Nee, nee!’

Maar haar belager bindt het touw resoluut om haar voet. Hard. En dan ziet Caroline waar het touw aan vastzit, behalve aan haarzelf. Aan een grote, doorzichtige jerrycan. Een van tien liter, zo een die zeilers gebruiken als ze aanmeren bij een natuurlijke haven, of als ze een te kleine watertank aan boord hebben. Er zit iets in. Mijn god, is dat benzine? Word ik levend verbrand?

De tranen stromen over Carolines wangen, terwijl ze zichzelf in gedachten ziet smelten in de vlammen. Ze stelt zich voor hoe haar huid zal barsten en sissen, als het bleke vel van een gegrilde worst. Haar hoofd doet pijn en het bloed wordt in stootjes naar haar handen gepompt. Ze kan de woorden nauwelijks uitspreken.

‘N… niet doen. Alsjeblieft!’

De persoon begint tegen de grote jerrycan te duwen. Duwt hem dichter naar de rand van de rots. De inhoud klotst. Misschien is het gewoon water. Tien liter water.

Helemaal aan de rand staat alles stil. Dan wordt er een hand tegen Carolines keel geduwd. Haar warme tranen stromen over de vingers van haar belager.

‘Wil je iets tegen me zeggen?’

Caroline ademt heftig.

‘Hm? Wil je dat?’

Ze doet haar best. Het móét lukken. Ze begrijpt niet waarom ze het moet zeggen, maar ze kan op de een of andere manier niets anders verzinnen om te zeggen. Dit moet haar redden.

‘Sorry… Vergeef me.’

Haar tegenstander glimlacht, maar staat gewoon weer op.

‘Te laat. Veel te laat.’

En dan krijgt Caroline een trap tegen haar borst, zo hard dat ze over de rand van de rots vliegt, met de grote jerrycan achter zich aan.

De zee verzwelgt haar. De zware jerrycan zakt snel naar de bodem, het touw wordt strakgetrokken en Carolines lichaam volgt het. Ze spartelt in paniek met haar vrije been, probeert zwemslagen te maken met haar armen, maar de jerrycan onder haar is veel te zwaar.

Haar oren suizen, brak water stroomt haar mond en keel in en verstikt haar. Ze hoest en hoest, maar er komt geen geluid. Ze bevindt zich in een wereld zonder geluid. Haar blonde haar strekt zich als een zeemonster uit boven haar hoofd en het doffe licht van het wateroppervlak verdwijnt steeds verder uit haar zicht. Haar longen barsten.

En dan gaat Caroline Axén dood.

5

Midzomerdag

Ik word wakker van het bonzen. Het duurt even voor ik doorheb dat ik niet droom. Waar ben ik? Thuis in Södermalm? Is het de vuilniswagen die net als altijd rammelend en piepend achteruitrijdt?

Nee, er klopt iemand op mijn deur. Ik schiet kaarsrecht overeind in bed en stoot mijn hoofd tegen het dak. Au, au. Vide, ik slaap tegenwoordig op een vide. Niet vergeten. Het bonzen beneden gaat door en ik daal snel de ladder af. Ik realiseer me dat ik in mijn onderbroek sta, dus ik trek snel mijn geliefde zijden ochtendjas aan – het kledingstuk dat de afgelopen maanden vooral als dekzeil dienst heeft gedaan voor over mijn verbrokenrelatiedepressie. Dan haast ik me naar de deur en doe hem open.

‘O, hallo. Camilla, toch?’

Voor de deur staat een oudere vrouw. Ze heeft kort, blond, bijna wit haar en is gekleed in een grote turquoise tuniek die haar helemaal bedekt.

‘Eh… ja?’

‘Rosie! Ik ben Rosie, je buurvrouw. Aan de rechterkant.’

Ze wijst naar de tuin naast ons, die van de mijne wordt gescheiden door een heg die tot onze taille reikt. Ik geef haar een hand.

‘Hallo, ik ben Cilla.’

‘Maar officieel Camilla?’

‘Ja, dat klopt.’

‘Wat fijn. De vorige eigenaar vertelde me dat jij hier zou komen wonen. En dat je Camilla heet. Ik moest natuurlijk even kijken of het klopt. Anita en ik hadden een goed contact.’

Ik veeg de slaap uit mijn ogen en hoop dat het voor deze vrouw geen al te grote teleurstelling is dat haar beste vriendin is vertrokken en door een dertigjarige vervangen. Ik ken Anita alleen van de keer dat ze mij op station T-Centralen de sleutels overhandigde. Een elegante vrouw in een rood colbertje en met een zwart pagekapsel. Ze praatte zo zacht dat ik naar voren moest leunen en goed mijn best moest doen om te verstaan wat ze zei. Misschien verlegen, misschien gewoon het type kat uit de boom kijken. Net als ik.

‘Jammer voor je dat ze hier niet meer woont,’ zeg ik.

‘Ach ja, zo gaan die dingen. Ze heeft deze tuin bijna dertig jaar gehad, ze vond het waarschijnlijk de hoogste tijd worden om de geraniums achter zich te laten en wat vaker naar de bioscoop te gaan.’

Rosie glimlacht. Zelf werp ik een steelse blik op een van mijn perkjes, waar de bloemen als uitgeputte, kleurloze lijken op de bonkige aarde hangen. Daar zal ik gauw iets aan moeten doen. Wieden. Me als bedreven tuinder laten zien. Ook al weet ik nauwelijks hoe een geranium eruitziet. Of hoe je die moet verzorgen.

‘Slaap je altijd zo lang uit?’

‘Eh, hoe laat is het?’

‘Halftwaalf.’

‘O jee. Ik kon gisteren niet goed slapen, meestal sta ik niet… meestal sta ik al om…’

Rosie valt me meteen in de rede: ‘Nou, daar heb ik natuurlijk niets mee te maken. Ik wilde je alleen wakker maken, want je moet weten wat er aan de hand is.’

Ik frons mijn voorhoofd. Shit. Wat heb ik gemist? Is er een gezamenlijke schoonmaakdag of zo? De jaarlijkse vlooienmarkt van Bullholmen? Hebben alle buren nu een hekel aan me? Zullen ze me uit de vereniging zetten? Ik voel dat het zweet me uitbreekt onder mijn ochtendjas.

‘Sorry, wat heb ik gemist?’

Dan buigt Rosie zich naar me toe. Haar adem ruikt naar koffie. Ze gaat bijna fluisterend verder: ‘Er is iets vreselijks gebeurd.’

Even kan ik geen woord uitbrengen. Ik beweeg alleen mijn hoofd heen en weer. Dan vraag ik: ‘Wat bedoel je?’

‘Aan de andere kant van het eiland is een jong meisje dood aangetroffen.’

‘Hier? Op Bullholmen?’

‘Yep. Ze is vanochtend vroeg gevonden, dus waarschijnlijk is ze vannacht overleden. Kennelijk was ze een van de oestermeisjes.’

Ik staar Rosie alleen maar aan. Het voelt alsof ze me opeens in een donkere kamer heeft gegooid, waar ik op eigen kracht, zonder touw of zaklamp, uit moet zien te ontsnappen.

‘Oester…’

‘Sorry, ik klets zo verschrikkelijk. Ik heb dat probleem, weet je. Soms moet je me echt de mond snoeren. Dat is oké, daar word ik niet boos om. Oestermeisjes, zo noemen we alle luxe meisjes in de haven. De tienermeiden die hier elke zomer met hun ouders komen. Ze hebben de meest protserige boten en maken ’s nachts het meeste lawaai.’

‘O, oké.’

‘En nu is een van hen dood. Is het niet vreselijk?’

‘Ja, zeker, maar…’

‘Negentien. Snap je dat nou? Haar leven begon nog maar net. En dan in de midzomernacht. Het lijkt wel een thriller, al met al. Een griezelfilm. Het gezin is er kapot van. Ja, dat is natuurlijk niet zo gek, dat zou iedereen zijn, en…’

Rosies woorden worden één grote brij. Iets van misselijkheid verspreidt zich door mijn maag. Hetzelfde gevoel dat je ook kunt krijgen als je op een gestreste ochtend te snel iets te veel koppen koffie hebt gedronken. Ik moet mijn hand voor mijn mond houden. Rosie kijkt me nieuwsgierig aan.

‘Wat is er?’

‘Dat meisje,’ zeg ik. ‘Ik heb…’

Op dat moment kan ik haar voor me zien. De witte jurk, het blonde haar dat als het ware door de lucht zweefde, als een zwerm lichte mugjes in de zomernacht. En de jonge gast die haar naam riep.

‘Heette ze Carro?’ vraag ik.

Rosie zet grote ogen op.

‘Ja. Ze heette Caroline. Caroline Axén. Echt zo’n meisje uit gegoede kringen.’

Ze doet een stap terug, alsof ze zich net heeft gerealiseerd dat ze misschien iets te opdringerig is geweest.

‘Kende je haar?’ vraagt ze.

Ik schud mijn hoofd.

‘Nee. Maar ik denk dat ik haar vannacht heb gezien.’

*

Op midzomerdag is het net zulk mooi weer als de dag ervoor. De zon staat hoog aan een poederblauwe hemel en verwarmt mijn gezicht. Aangezien Rosie vond dat ik al te veel van de ophef van die ochtend had gemist, zei ze dat ik me moest aankleden, terwijl zij koffie ging zetten. Vijf minuten later ontmoetten we elkaar op het grindpad. Ze had koffie en melk in twee grote plastic mokken geschonken en we zetten koers naar de haven. Alsof we elkaar kenden, zeg maar. Maar ik was veel te geschokt om te protesteren.

Nu we dichter bij alle boten komen, zien we mensen die in grote groepen met elkaar staan te praten. Ik heb het gevoel dat ik me midden in een droom bevind. Maar ik ben ook blij dat mijn pas gevonden buurvrouw het op zich heeft genomen mij door alles heen te loodsen.

‘Ze is vanochtend gevonden door een paar badgasten die hier op het terrein logeren,’ zegt Rosie.

‘Caroline, bedoel je?’

‘Ja. Vanochtend vroeg, om zeven uur al, geloof ik. Aan de andere kant van het eiland, dus. Vroege vogels, die zwemmers. Het zijn altijd de vroege vogels die dit soort macabere vondsten doen. Mensen die hun hond uitlaten en zo. Het is riskant om een huisdier te hebben.’

‘Waar hebben ze haar gevonden?’

‘Bij de zwemrotsen aan de andere kant van het eiland. Een kilometer hiervandaan. Ze is in het water gevonden. Onder water.’

‘O jee. Onder water? Dreef ze niet?’

‘Nee.’

‘Maar ze was toch verdronken?’

Rosie blijft staan, kijkt me diep in de ogen en fluistert dan: ‘Camilla…’

‘Cilla. Zeg maar Cilla.’

‘Cilla. Je mag dit niet verder vertellen. Dit is tussen jou en mij. Die zwemmers logeren bij mijn buurvrouw aan de andere kant, mevrouw Andersson. Ik hoorde haar vanochtend met haar man praten. Ze was er helemaal overstuur van.’

‘Oké…’

‘Ik hoorde haar zeggen dat er iets aan Carolines voet was gebonden. Een volle jerrycan. Snap je? Iemand heeft haar dus naar de bodem laten zakken.’