ZOUT WATER

Een derde van de opbrengst van dit boek gaat naar de Salt Water Foundation. Kijk voor meer informatie op www.saltwaterfoundation.org.

Eerste druk februari 2020

© Uitgeverij Lucht BV

Redactie Denise Larsen

Ontwerp omslag Studio Pankra

Ontwerp binnenwerk Aard Bakker

ISBN 978 94 92798 67 1

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Annelies Vette

ZOUT WATER

Hoe een burn-out mijn grootste cadeau werd

   UITGEVERIJ LUCHT, HILVERSUM

To thine own self be true, and it must follow, as the night the day, thou canst not then be false to any man.

HAMLET – WILLIAM SHAKESPEARE

INLEIDING

Toen ik met dit boek begon, was het mijn doel een zo eerlijk mogelijk beeld te schetsen van een burn-out. Zodat mensen die hetzelfde meemaakten en het moeilijk vonden om erover te praten, tegen hun geliefden zouden kunnen zeggen: ‘Hier! Lees dit maar, dan weet je hoe ik me soms voel.’ Ook wilde ik meer begrip creëren voor het fenomeen burn-out en het taboe doorbreken. Want mensen met een burn-out worden nog steeds afgeschilderd als ‘minder sterk’ omdat ze het ‘niet gered hebben’. Mensen die hoorden van mijn burn-out zeiden weleens tegen me: ‘Dát had ik van jou nooit verwacht.’ Ik vroeg me dan vaak af wát ze precies niet verwacht hadden.

Verder in het schrijfproces kwam ik erachter dat dit niet het enige verhaal was dat verteld moest worden. Ik geloof er namelijk in dat een boek zich láát schrijven. En zo boog dit boek steeds een beetje meer een andere kant op. Ik kwam tot de conclusie dat mijn verhaal niet belangrijk is. Dat het slechts – zoals bij een sprookje – de betekenis achter het verhaal laat zien. Het verhaal achter het verhaal.

Het verhaal van mijn burn-out is bedoeld om de context te schetsen. En de personen die voorkomen in dit boek bestaan allemaal echt, maar de namen heb ik omwille van hun privacy veranderd.

Waarom verwachtten mensen niet dat ik een burn-out zou krijgen? Ik denk dat het vooral te maken had met het beeld dat ik aan de wereld liet zien – tot zo ongeveer mijn drieëndertigste levensjaar. Energiek, spontaan, nooit om een praatje verlegen, twee universitaire studies afgerond, een carrière in human resources in de financiële wereld, en al die tijd miste ik geen enkel feestje en zei ik zelden nee tegen een project. Dat was het beeld dat ik liet zien. En voor een deel ben ik dat ook. Maar vanbinnen is er ook nog een andere Annelies. Het beeld dat ik zojuist schetste, overschreeuwde lange tijd die andere kant. En ik was mezelf helemaal kwijt.

Mijn verhaal is niet belangrijk, de boodschappen die erin zitten wel. Ik hoop dat ze je inspireren en inzicht geven, om je uiteindelijk te motiveren jouw leven te leiden zoals jij dat wilt. Om keuzes te maken die bij jou passen en waar je blij van wordt.

Wave after wave, wave after wave

I’m slowly drifting (drifting away)

And it feels like I’m drowning

Pulling against the stream

‘WAVES’ – MR. PROBZ

PROLOOG

De wekker gaat. Het is vrijdagochtend en ik voel me vreselijk. Maar ik moet op tijd op kantoor zijn, een enorme waslijst aan taken wacht op me.

Ik slof naar de keuken en zet het koffiezetapparaat aan. Wc. Badkamer. Al een paar weken heb ik hoofdpijn. En ik ben ook een beetje verkouden. Ik kijk in de spiegel naar mijn bloeddoorlopen ogen. Ik pak twee paracetamol en mijn koffie en kruip nog even onder mijn dekbed. Het scherm van mijn telefoon licht op door een notificatie, mijn hartslag vliegt omhoog. Een e-mail: ‘Regel jij dit even? Dank je wel.’ Eronder hangt een hele rits mails waarin meerdere teamleden hun zegje doen. Het ‘regel jij dit even?’ komt van mijn baas. Mijn hersenen kunnen deze hoeveelheid informatie niet verwerken. Ik begrijp niet wat ik moet doen.

Als ik op wil staan, voel ik weer hoe moe ik ben. Maar dat ben ik altijd op vrijdag. Vanavond lekker de kroeg in met een vriendinnetje, even vergeten wat er allemaal speelt. Nog een kopje koffie. Wanneer gaat die paracetamol werken? Als ik onder de douche stap, voel ik me ellendig.

Het warme water kalmeert me een beetje. Toch sta ik een paar minuten te huilen onder de douche.

Op station Weesperplein is het niet druk. In de metro scrol ik alvast door mijn mail. Inmiddels voel ik me iets beter.

Het is nog rustig op kantoor. Amber is er al, ze begint altijd vroeg. ‘Hoe gaat het?’ vraagt ze. Haar blauwe ogen kijken dwars door me heen. Ze begint te praten over de medewerkersdag: ‘Hoe had je dat nou bedacht met zoveel mensen?’ Ze praat verder maar ik hoor niet wat ze zegt, het is alsof ze Chinees praat. Ik. Heb. Geen. Idee. Echt. Niet. Een uur later vergaderen we met het projectteam. Iedereen in het team is heel capabel. Ze zijn allemaal slimmer dan ik en ik begrijp niet waarom ik hier de beslissingen moet nemen. Het duizelt me. Ik snap niets van dit hele project. Ze kijken naar me en ik word onzeker. ‘We hebben nog zes weken en het wordt echt krap, we moeten iets gaan communiceren,’ zegt iemand. Met de beste wil van de wereld krijg ik het niet voor elkaar om te bedenken hoe dat dan moet.

Na de vergadering loop ik naar de wc. Als ik terugkom bij mijn bureau, zie ik een stapel papier liggen. ‘Dit document klopt niet en moet aangepast worden,’ zegt Amber, ‘maar het moet voor twaalf uur daar zijn.’

Als we dit niet doen, hebben we een probleem. Ik zucht. Vandaag ging ik heel andere dingen doen. Dacht ik. Om vijf voor twaalf lever ik met een hoge hartslag en een zweterig voorhoofd de stukken bij Amber aan. Ze kijkt me even aan en zegt: ‘Ik lever het wel even in, ga jij maar doen wat je moet doen.’

Als ik ga zitten, voel ik me leeg. In een vlaag van verstandsverbijstering – of misschien toch intuïtie – beslis ik om naar huis te gaan. Hier kan ik niet werken. Zo meteen gaat er weer iets mis. Ik heb het gevoel dat ik op twaalf schaakborden tegelijk moet schaken tegen de wereldmeesters. Maar dat niemand me ooit heeft uitgelegd hoe dat zit met die lopers, die koning en die koningin en al die andere pionnetjes en wat het doel eigenlijk is. Wanneer komen ze erachter dat ik dit helemaal niet kan?

Thuis begin ik notulen van meerdere vergaderingen uit te werken, die zich al weken opstapelen. Terwijl ik naar mijn aantekeningen kijk, probeer ik een vergadering terug te halen. Het lukt niet, ik kan geen wijs worden uit mijn eigen handschrift, haal vergaderingen door elkaar. Koortsachtig blader ik door mijn papieren. Ondertussen komt er een e-mail binnen van een collega. Kortsluiting verspreidt zich door mijn hele lichaam. De wereld begint te draaien en komt kort daarna met een klap tot stilstand. Ik kan me niet bewegen.

Het is stil. En donker. Mijn telefoon gaat en ik heb moeite met opnemen. Nathalie zegt: ‘Hoe laat spreken we af?’ Ik begin te huilen en ik stamel: ‘Ik denk dat ik een beetje overspannen ben, en ik weet het allemaal niet meer.’

Kwart voor acht, maandagochtend. Ik ben doodop en tegelijkertijd giert de adrenaline door mijn lichaam. Ik kán niet meer. Ik sms mijn manager en zeg dat ik wat later ben omdat ik eerst naar de huisarts ga.

Dat is een leugen, want ik ben helemaal niet van plan om ‘iets later’ te zijn, ik ga er niet meer heen. Nooit meer.

Fietsen durf ik niet. De Van Woustraat is altijd druk en chaotisch, zeker zo vroeg op de ochtend. En ik ben bang dat ik met mijn wiel in de tramrails kom. De assistente geeft me een warme glimlach. Ik haal adem en slik mijn tranen weg. De wachtkamer is vol, ik krijg het ineens heel warm. Zoveel mensen. Iedereen lijkt grieperig te zijn. Opeens schaam ik me dat ik niet gedoucht heb. Mijn haar zit ongeborsteld in een knot op mijn hoofd en ik heb geen make-up op. Dan wordt mijn naam geroepen.

Als we zitten, begin ik te hakkelen. Dat ik niet naar mijn werk kan. Dat ik heel hard gewerkt heb. En dat ik heus wel goed ben in mijn werk, maar dat het allemaal een beetje veel was. Dat ik misschien even rust moet. Mijn gedachten slaan weer op hol. Moet ik zeggen dat ik twee weken rust wil? Of is dat te kort? Eigenlijk wil ik nooit meer. Maar dan faal ik. Dan weet iedereen dat ik dit niet kan. Misschien toch iets langer dan twee weken? Terwijl mijn hoofd op hol slaat, valt mijn mond stil. De huisarts kijkt me aan en vraagt: ‘Wat wil je nu van mij?’ Met grote ogen kijk ik haar aan. ‘Nou eh, dat eh, jij zegt dat ik niet mag werken.’ Eigenlijk wil ik dat ze een briefje schrijft of gaat bellen, zoals mijn moeder dat vroeger ook deed als ik niet naar school kon: ‘Annelies moet vanmiddag naar de tandarts.’ Ze antwoordt dat zij dat niet kan beslissen. Daar zijn bedrijfsartsen voor. Tranen lopen over mijn wangen. De rest van het gesprek gaat volledig langs me heen. Het enige wat ik onthoud is dat ik rust moet nemen en dat ik de week erop op maandag moet terugkomen.

Thuis moet ik mijn manager bellen. Hij neemt meteen op en vraagt hoe het met me gaat. ‘De huisarts zei dat ik rust moet nemen.’ Hij zegt dat hij daar al bang voor was en dat voelt een beetje als een opluchting. Het lijkt hem een goed idee als ik zo snel mogelijk naar de bedrijfsarts ga. We spreken af dat ik Amber zal bellen om mijn werk over te dragen.

Als ik mijn laptop opendoe, begint het me meteen te duizelen. Tientallen ongeopende mails. Maar ook oude mails, waar ik nog niets mee gedaan heb. Het voelt alsof er een baksteen op mijn borst ligt, ik kan bijna niet ademhalen. Het is een rauwe pijn. Die mails. Daar heb ik dus niets mee gedaan. De pijn lijkt erger te worden. Het ademen wordt steeds moeilijker en mijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger en sneller.

Mijn telefoon gaat, Amber. Ze vraagt met haar lieve zachte stem hoe het met me gaat. Eigenlijk wil ik niet op haar vraag antwoorden, maar ik wil haar ook niet afwijzen. Dus ik zeg dat het wel gaat en dat het een opluchting is dat ik nu even thuis kan zijn. Ik vraag aan haar hoe zij het gaan doen als ik er niet ben, want daar maak ik me wel zorgen over. Ze heeft geen idee maar daar hoef ik me niet druk over te maken, zegt ze. Waarschijnlijk gaan ‘die en die’ het doen. Wat nou als ze erachter komen dat ik dit werk helemaal niet kan? Wat nou als blijkt dat ik heel veel fouten heb gemaakt? En hoezó is dat al zo snel geregeld?

Na een lange tijd aan de telefoon waarin we stuk voor stuk mijn taken doornemen, kan ik eindelijk mijn laptop dichtklappen. Een gevoel van opluchting stroomt door me heen en ik begin heel hard te huilen. Als ik op de bank lig, trek ik een deken over me heen en ik staar uit het raam. Voor het eerst sinds lange tijd is het iets rustiger in mijn hoofd. Mijn ogen vallen dicht.

Als ik wakker word, is het na vieren. De opluchting is verdwenen, ik voel me alleen maar heel dof. Mijn telefoon gaat. De bedrijfsarts. Hij zegt dat hij mijn ziekmelding ontvangen heeft. Stamelend zeg ik dat ik me pas die ochtend heb ziekgemeld en dat ik dit wel erg snel vind. We spreken af voor de week erop. Als ik heb opgehangen, begint mijn hoofd te tollen. Ik heb nooit eerder meegemaakt dat de bedrijfsarts zó snel wordt ingeschakeld. Ze vertrouwen me niet. Angst. Dit doen ze alleen als ze denken dat het niet echt is, als ze denken dat ik schoolziek ben. Twijfel. Twijfel aan mezelf. Kan ik niet toch gewoon werken? Moet ik gewoon even twee weken slapen en dan komt het allemaal wel weer goed? Nee, ik kán echt niet meer. Mijn gedachten maken loopings. Mijn ademhaling piept. Als ik kalmeer, wordt alles blanco. Niets. Leegte.

Na een tijdje zet ik Netflix aan. Gossip Girl. Als ik trek krijg en in de koelkast kijk, zie ik dat er bijna niets in ligt. Als een berg zie ik ertegenop om naar de supermarkt te gaan. Met een schok herinner ik me dat ik afgelopen zaterdag ruzie heb gekregen met een kassajongen bij de Albert Heijn op de Stadhouderskade. Wát er precies is voorgevallen weet ik niet meer. Wat op dit moment overheerst is een heel zwaar gevoel van schaamte. Ik vraag me af wat de jongen achter de kassa nu van me vindt. Maar ik kan me zijn gezicht niet herinneren, dus nu kan ik daar bij geen enkele mannelijke kassamedewerker afrekenen. Dan maar niet naar de supermarkt. Ik kijk wel wat ik eet. Als ik de kast open, vind ik een pot pindakaas en wat crackers. Om negen uur kruip ik in bed.

Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid.

ARISTOTELES

EENZAAM EN ALLEEN

Deze situatie is natuurlijk niet zomaar ontstaan. Achteraf gezien weet ik welk gedrag, welke eigenschappen en welke patronen ervoor gezorgd hebben dat ik een burn-out kreeg. Een aantal gebeurtenissen werkt vervolgens als katalysator. Op 1 februari 2013 begon ik met een nieuwe baan, op mijn vierendertigste verjaardag. Met één been en een groot deel van mijn gedachten zat ik nog in mijn oude functie, waar ik in mijn laatste maanden veel mensen had moeten ontslaan, talloze zware gesprekken had gevoerd en mezelf continu had verteld dat het voor hen erger was dan voor mij. De wetenschap dat ik zelf ook op de lijst stond, probeerde ik te negeren. Ik vond dat ik dat moest kunnen, want ik was een professional. Ik was erg hard voor mezelf. Tussendoor solliciteerde ik naar een andere functie en kreeg de baan. Zonder een moment van bezinning vloog ik mijn nieuwe uitdaging in. Omdat ik binnen hetzelfde bedrijf bleef, liepen de afronding en de start door elkaar heen. Er was nog geen opvolger voor me gevonden en ik voelde me nog verantwoordelijk. Hier zit een overtuiging achter die ongeveer zo klinkt: ‘Als ik het niet goed afrond, dan vinden ze misschien wel dat ik het niet goed genoeg gedaan heb.’ Het was een ongezond soort verantwoordelijkheidsgevoel. Maar dat realiseerde ik me destijds totaal niet.

In mijn nieuwe omgeving lag de werkdruk hoog. Als enige in mijn team had ik de functie van businessmanager, alle anderen hadden de functie van directeur of iets vergelijkbaars. De jongste zijn, met de minste ervaring en een ander takenpakket dan de rest maakte me eenzaam. Hoe moeilijk het voor mij was om een solistische functie uit te voeren, had ik volledig onderschat. Ik ga terug in de tijd, toen ik zo’n acht maanden onderweg was.

Er is niets in de wereld wat totaal fout is. Zelfs een klok die stilstaat, kan twee keer per dag de juiste tijd aangeven.

BRIDA – PAULO COELHO

BEOORDELINGSGESPREK

In september is het tijd voor mijn tussentijdse beoordeling. De eerste maanden in mijn nieuwe functie was ik vooral bezig te ontdekken. Ondertussen ging het werk meteen van start. Het was mijn taak om te zorgen dat mijn manager steeds goed op de hoogte was. Ik was zijn spreekwoordelijke inhoudelijke rechterhand. Mijn werk stopte nooit, er was altijd iets te doen en de kunst is om dan zelf af en toe een welverdiende pauze of weekendje vrij in te lassen. Ik voelde me vaak en veel verantwoordelijk en ik zei bijna nooit nee. Vooral omdat het bij mijn taken hoorde om het overzicht te bewaken. Althans, ik maakte mezelf wijs dat dát de reden was om altijd ja te zeggen op vergaderverzoeken.

De dagen dat ik vrijwel de hele tijd in vergadering zat, waren meer regel dan uitzondering. Waar sommige mensen daar hun energie uithalen, werd ik er juist moe van, ook doordat ik continu nadacht over wat ik allemaal nog moest doen. Want na het vergaderen begon het werk eigenlijk pas. Door de hoge druk die ik ervoer en het constante rennen van vergadering naar bespreking, had ik niet veel tijd om me te bezinnen en een eigen mening te vormen over dingen. Ook had ik er geen idee van hoe ik me echt voelde. Ik nam letterlijk geen moment om stil te staan en werd geleefd. Althans, ik líet me leven.

Vlak voor het beoordelingsgesprek voel ik me ongemakkelijk en met klamme handen ga ik mijn gesprek in. Karel start met de vraag wat ik er tot nu toe van vind. Ik tover een glimlach op mijn gezicht en vertel over de dingen die ik gedaan heb. Maar de glimlach is niet meer dan een masker. Karel vraagt wat er minder goed gaat. Wat moet ik zeggen? Moet ik eerlijk zijn? Iedereen maakt fouten en kan sommige dingen beter dan andere. Gewoon zeggen wat je te zeggen hebt. Je deed het goed en van de een op de andere dag werd je zomaar ontslagen. Net als al die anderen na jou. Je had toen je mond moeten houden en zeggen dat het goed ging.

Ik haal adem. Neem een slokje van mijn thee om tijd te rekken. Terwijl mijn gedachten doorrazen. Ik zeg dat ik het nog lastig vind om overzicht te houden. Dat het erg veel is. Hij is het met me eens, geeft aan dat hij ook wel wat dingen gezien heeft die beter kunnen. Hij noemt ze op. We spreken af dat we elke maand even wat uitgebreider zullen praten en we zullen daar afspraken voor maken. Gelaten vertrek ik uit de kamer. Terug achter mijn laptop ga ik als een kip zonder kop aan de slag met een lijstje om overzicht te creëren. Als ik daarmee klaar ben, ben ik me uitgeblust. Het is pas vijf uur, toch ga ik naar huis.

I can feel the floor shaking, and the glass begin to break

The air is getting thinner with every breath that I take

The calm before the storm, you could hear the drop of a pin

Never been claustrophobic, but now the walls are closing in

‘JUDGEMENT DAY’ – STEALTH

DAG DES OORDEELS

Ik zit op kantoor en ik voel me onrustig. Om drie uur heb ik een afspraak met Karel, onze eerste formele afspraak sinds mijn tussentijdse beoordeling. Karel steekt meteen van wal: ‘Ik heb nagedacht over jou en deze rol. Ik heb nog geen verbetering gezien, na ons gesprek. En ik denk eerlijk gezegd dat die ook niet meer gaat komen.’ Ik zit muisstil. Hij voegt er nog aan toe: ‘Je bent erg goed in een heleboel dingen, zoals HR-consultant of manager in een generalistenrol. Maar niet in deze rol. Ik vind dat je op zoek moet naar een andere baan. Ik kan je daar natuurlijk bij helpen.’

Er zoemt iets in mijn hoofd. Mijn buik voelt leeg. Ik stamel dat hij daar misschien wel gelijk in heeft. Gek genoeg voel ik ook een soort opluchting. Ik mag binnenkort stoppen, er komt een einde aan deze uitputtingsslag. We maken afspraken over de projecten die ik nog aan het doen ben. Als die afgerond zijn, ga ik op mijn gemak verder kijken naar een andere baan. Hij spreekt nog uit dat ik een heleboel kwaliteiten heb en dat ik dus heel erg goed kan zijn in een andere rol. Hij zegt het, maar het gaat langs me heen. Het enige wat ik hoor is: ‘Je bent niet goed genoeg voor deze functie en je hebt gefaald.’ Mijn ogen prikken een beetje en ik haal diep adem.

Als ik weer achter mijn laptop zit, besluit ik dat ik beter naar huis kan gaan. Ik kan toch niet meer helder nadenken. Het is nog maar een paar weken geleden dat Karel tegen me zei dat ik een aantal dingen moest verbeteren. Hij heeft me niet echt een kans gegeven. Misschien heeft hij wel gelijk. Ik heb ook geen overzicht over dingen. Ik begin te twijfelen. Heb ik dan echt helemaal niets goed gedaan de afgelopen tijd?

Eenmaal thuis gaan mijn gedachten nog steeds in rondjes. Ik twijfel aan mezelf. Ik word boos op Karel. Ik word boos op mezelf omdat ik aan het begin van het jaar dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen. Het voelt alsof ik gefaald heb. Dat ik deze baan niet aankan. Dat ik het niet goed heb gedaan. Dat laatste blijft maar in mijn hoofd rondzingen. Alle positieve dingen die hij zei, heb ik niet goed opgeslagen. Ik voel me een mislukkeling. En dan, terwijl ik zit te piekeren wie ik moet bellen, komt een stroom van emoties en tranen los. Dat heb ik weken, misschien wel maanden tegengehouden. Als ik uitgehuild ben, blijf ik met een leeg gevoel achter. Mijn hoofd gaat weer aan en vraagt zich af: ‘Hoe moet ik dit in godsnaam gaan oplossen?’ In plaats van even bij mijn gevoel te blijven, ga ik meteen in de oplosmodus. Want door te denken hoef ik niet te voelen.

Where there is desire, there is gonna be a flame

Where there is a flame, someone’s bound to get burned

But just because it burns, doesn’t mean you’re gonna die

You gotta get up and try, and try, and try

‘TRY’ – P!NK

OPGEVEN IS GEEN OPTIE

Mijn zelfvertrouwen heeft een flinke knauw gekregen. Het voelt als een afgang om naar kantoor te gaan en ik heb het idee dat iedereen het weet. Er komt veel werk tegelijk op me af en ondertussen moet ik ook de dierentuin in mijn hoofd nog temmen. Daar is het inmiddels een kakofonie van stemmen. Ieder dier heeft een andere mening. Sommige zijn lief en zeggen dat ik mijn best heb gedaan, maar de meeste vinden dat ik gefaald heb en slissen me toe dat mensen vast over mijn afgang zullen praten.

Ik hobbel van vergadering naar vergadering. Soms begrijp ik niet wat de mensen om me heen zeggen. Het lijkt net alsof ze een andere taal spreken. En dat niet alleen, mijn werk lijkt op vier puzzels van duizend stukjes die door elkaar gegooid zijn. Of ik die even in een uurtje wil leggen.

Het is donderdagochtend, halftien. Mijn mailbox is overvol. Ik houd ervan als er zo weinig mogelijk in zit. Dan heb ik het idee dat ik controle heb. Maar dat is me in deze baan nog bijna nooit gelukt.

Het is tien uur en ik ga naar de tweede vergadering. Om elf uur ren ik naar mijn volgende vergadering, die duurt gelukkig niet zo heel erg lang. Na een half uur breken we op. Als ik terugkom en mijn mail open, val ik bijna van mijn stoel. Zeventig nieuwe mails. Zeventig! Ik ben iets langer dan anderhalf uur weggeweest. De moed zakt me in de schoenen. Ik ga zitten en haal adem. Ik lees. Antwoord. Archiveer. Ik lees. Stuur door met een vraag erbij. Ander mapje. Ik lees, heb geen idee wat ik ermee moet. Sla over. Volgende. Ik lees. Pak mijn telefoon, kies een nummer, spreek een voicemail in. Stuur nog een mail.

De laatste afspraak van de dag duurt tot zeven uur. Na de vergadering kijk ik nog heel even naar mijn mailbox waar ik zo vaak aan heb gedacht die dag. Er zitten vijfentwintig nieuwe berichten in. De woorden dansen op mijn scherm. Ik ga naar huis. Als ik thuiskom, warm ik wat eten op en open ik een fles wijn. Ik begin met een glas. Nog een. Nog een. Ik voel me warm worden en mijn gedachten worden rustiger. Nog een. Het zijn grote glazen en de fles is bijna leeg. Ik ga naar bed.