Sterre Carron

AMLA
Een Rani Diaz thriller

Witsand Uitgevers

voor Lode

Een boek van Witsand Uitgevers
www.witsand.be

Noot van de auteur: De meeste plaatsen in dit boek bestaan echt. Sommige echter zijn fictief, dit om het verhaal beter te maken.

De namen van de personages zijn volledig verzonnen.

© Sterre Carron en Witsand Uitgevers, 2019

D/2019/12.051/3 – NUR 330 – ISBN 978 94 9293 423 9

Boekverzorging: Castles & Sand / Lieverland

Omslagfoto: Nadiia / Shutterstock

Auteursfoto: Erik Van Eycken

Word lid van Sterre Carrons Rani Diaz thrillers op Facebook!

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden

verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand

en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij op

papier, in fotokopie, mechanisch, elektronisch of op enige andere

manier, zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

PROLOOG

Zuchtend zette ze het glas wijn op de salontafel en liet zich op de chaise longue vallen. Ze verlangde naar gezelschap, maar was alleen. Moeizaam draaide ze haar hoofd en keek naar buiten. Daar was alles in evenwicht, vredig en kalm, in tegenstelling tot wat ze vanbinnen voelde. Haar hele leven was een chaos, wanneer zou het geluk haar eindelijk eens toelachen? Zachtjes schudde ze haar hoofd, pakte het glas en sloeg het in één teug achterover. Ze voelde hoe de wijn langs haar slokdarm naar beneden gleed en de spanning langzaam uit haar lijf verdween. Ze vulde het glas opnieuw en klemde haar handen eromheen. Dan trok de afstandsbediening op de tafel haar aandacht. Beter elektronisch gezelschap dan helemaal geen, dacht ze. Het nieuws begon.

De nieuwslezer somde de dagelijkse feiten op. Het schandaal in de voetbalwereld, een kind dat tijdens een schooluitstap in een vijver was gesukkeld en in levensgevaar verkeerde, het protest tegen het aanstellen van Brett Kavanaugh als rechter bij het Hooggerechtshof…

Opeens vertelde het nieuwsanker dat er net een nieuw bericht was binnengelopen. Een familiedrama. Een man had zijn vrouw vermoord en hield zijn zeventienjarige dochter onder schot. Een agente die op hem probeerde in te praten werd koelbloedig door het hoofd geschoten. Een andere agent, die de dader langs achteren benaderde, schoot hem een kogel in het been waardoor hij overmeesterd kon worden. Over het motief van de dader was nog niets geweten, volgens buurtbewoners ging het om een voorbeeldig gezin, altijd hulpvaardig en beleefd. Een voorbijganger had het drama met zijn smartphone gefilmd. De nieuwslezer zei: ‘We waarschuwen u voor de gruwelijke beelden…’

Zonder ook maar met haar ogen te knipperen keek ze naar de beelden. Net toen ze een slok wilde nemen, zag ze iets waardoor ze zo erg schrok dat het glas tegen haar tanden knalde. Met een trillende hand zette ze het glas op de tafel, kwam overeind en liep naar het toestel. Terwijl ze langzaam hurkte, gleed haar vinger over het scherm. ‘Nee, nee, nee… Alsjeblieft niet… Het zijn maar beelden… Het is niet echt… Laat het alsjeblieft een droom zijn…’ zei ze nauwelijks hoorbaar. Ze dwong zichzelf een paar keer diep in en uit te ademen en weer kalm te worden, maar het liefst wilde ze naar het scherm schreeuwen. Ze kwam overeind en terwijl ze naar buiten staarde, legde ze haar handen op haar schedel en zette op een rijtje wat ze net had gezien. Waarom had ze de tv aangezet? Waarom, verdomme?

De pijn was te heftig om ertegen te vechten. Ze liet zich op de grond vallen en stootte een ijzingwekkende schreeuw uit. Jammerend kroop ze op handen en knieën naar de bank, trok zich op, liet zich op haar buik vallen en trommelde met haar vuisten op de leuning. Dit kon niet waar zijn! Dit kon echt niet waar zijn!

Ze huilde hartverscheurend. Door haar tranen heen keek ze opnieuw naar de tv. Enkele seconden later werd haar blik getrokken naar iets wat naast het toestel lag. Een besmeurd servet. Het leken wel bloedvlekken…

1

Norah Nys werd rillend wakker. Welk geluid had haar gewekt? Ze spitste haar oren, maar het huis baadde in stilte. Ze was kwaad op zichzelf. Hoe lang lag ze al in het bad? Het water was ondertussen koud geworden en ze had wel kunnen verdrinken. Geërgerd keek ze naar haar verrimpelde vingers. Het verbaasde haar niets dat ze in slaap was gesukkeld, ze was doodop. Oorzaak daarvan waren de talloze discussies met haar man, Alessio. Hoofdschuddend trok ze de stop uit het bad en draaide de warmwaterkraan open. Alessio verbleef sinds gisteren in het buitenland, waar hij een congres bijwoonde. Hij was directeur van de firma Eeuwig Jong en had drie maanden geleden een uitvinding gedaan: Amla, een kruidenmedicijn waarmee hij in één klap beroemd was geworden. Het product remde het verouderingsproces af en was zeer gewild in binnen- en buitenland. Hij werkte deeltijds als radioloog, maar binnenkort zou hij zich voltijds voor zijn bedrijf inzetten. Norah was trots op hem en gunde hem zijn succes, maar jammer genoeg hadden ze hierdoor minder qualitytime. Er waren dagen dat ze elkaar niet zagen en via briefjes communiceerden. Een sms’je was uit den boze; Alessio wilde niet gestoord worden tijdens zijn werk. Zijn vertrek zinderde na. Ze was benieuwd of hij haar ging bellen, waarschijnlijk niet. Hij was met slaande deuren vertrokken. De ruzies en discussies waren de voorbije maand dagelijkse kost en dat kwam door Jeppe, haar pluszoon. De jongen pestte haar zo erg dat ze er depressief van werd. Hij aanvaardde niet dat zij de plaats van zijn moeder had ingenomen en al helemaal niet dat hij er een halfbroertje bij had gekregen. Abe was negen maanden oud en de oogappel van zijn vader. Dat kon Jeppe niet verkroppen. Hij haatte het kind en stak dat niet onder stoelen of banken. Norah had hem betrapt toen hij Abe in de tocht zette, wat Jeppe ontkende. De jongen haatte niet alleen zijn halfbroer, hij deed er alles aan om haar het huis uit te jagen. Dingen zoals de vloer besmeuren net nadat de poetsvrouw de gang had gedweild, haar vriendinnen wijsmaken dat ze niet thuis was als ze opbelden of haar een onverwacht bezoekje brachten, haar autosleutels verstoppen wanneer ze dringend weg moest en de muziek laten knallen als Abe sliep. Het gebeurde allemaal en Norah was het zat. Een gesprek met Alessio had haar niet verder geholpen. Hij geloofde zijn zoon, die zich voorbeeldig gedroeg als zijn vader thuis was. Alessio was er zeker van dat Norah aandacht van hem wilde en deze aandacht niet wilde delen.

Ze maakte een kommetje met haar handen en baadde haar gezicht in het intussen weer warme water. Toen ze aan haar eerste man, Alex, dacht, schoten haar ogen vol. Jarenlang was hun huwelijk een sprookje geweest tot zijn perversiteiten aan het licht kwamen. Hij was psycholoog en had drie patiënten verkracht nadat hij hen cocaïne had toegediend, hij smeerde zelfs cocaïne op zijn penis. Lange tijd bleef zijn geheim verborgen. De zaak kwam pas aan het licht toen er een dode viel. Norahs wereld stortte in. Jarenlang had Alex zich als een voorbeeldige echtgenoot en vader gedragen en opeens was de perfecte man veranderd in een misdadiger. Ze had veel van hem gehouden en het was een zware klap geweest toen het verdict was gevallen dat hij een effectieve gevangenisstraf van vijftien jaar moest uitzitten. Samen hadden ze een dochter Billie, die geen contact meer wilde met haar vader. Het meisje ging elke conversatie over hem uit de weg.

Een jaar later had Norah Alessio op een feestje ontmoet en al snel had hij haar vertrouwen gewonnen. Zes maanden later was ze samen met Billie bij hem ingetrokken en nog een half jaar later was ze onverwacht zwanger van Abe.

Weer dat knerpende geluid!

Ze kwam overeind en luisterde gespannen. Haar dochter was niet thuis, het meisje logeerde bij een vriendin en Jeppe was naar een fuif, dus wie liep er dan op de gang?

Ze keek naar de badkamerdeur. Die was op slot, dat was de laatste tijd een automatisme geworden, toch sinds Jeppe de kamer was binnengestormd zonder aan te kloppen. Ze luisterde naar de babyfoon. Niets abnormaals. Stom dat ze de bijbehorende camera niet had meegebracht.

Ze kneep in haar natte haren en dacht na. Het was onmogelijk dat er iemand in huis was. Voor ze de badkamer was binnengelopen, had ze de deuren en de ramen twee keer gecontroleerd. Niemand kon zijn binnengekomen, tenzij haar dochter of haar pluszoon, die natuurlijk een sleutel hadden. Ze stapte uit het bad, zette haar haren vast met een haarklem en trok haar badjas aan. Ze wreef de condens van de manshoge spiegel en terwijl ze er een vluchtige blik op wierp, bewoog het douchegordijn. Haar hart begon te bonzen.

Rustig, Norah, je hebt je kamerjas van het haakje genomen, daarom was er een luchtverplaatsing…

Terwijl ze angstig via de spiegel naar het gordijn keek, bleef ze stokstijf staan. Stond er iemand achter? Kijk dan, Norah!

Langzaam draaide ze zich om en liep met knikkende knieën naar de douche toe. Met een ruk trok ze het gordijn weg en deinsde achteruit tot ze tegen de wasmand botste en door het geluid een ijzingwekkende schreeuw uitte. Panisch sloeg ze haar handen voor haar mond. In de douchecabine lag een mes. Een bebloed mes! Ze hapte naar adem, liep naar de deur, draaide de sleutel om en haastte zich struikelend de trap af. Halverwege bleef ze staan en keek hijgend naar de treden. Schoenafdrukken. Haar hart klopte in haar keel. Haar oren hadden haar niet bedrogen, iemand was de trap opgelopen. Ze moest de politie bellen, haar mobieltje lag in de woonkamer. Plotseling dacht ze aan haar zoontje. In haar paniek had ze niet eens gecontroleerd of hij veilig was. Wacht eens even, misschien was het toch Jeppe die, zonder haar te begroeten, was thuisgekomen en deze vuile streek had uitgehaald. Ze liep de woonkamer binnen, griste haar mobieltje van de tafel en liep terug naar boven. ‘Jeppe? Ben je daar?’

Geen antwoord.

Ze volgde de voetsporen die naar de kinderkamer leidden. De deur stond op een kier, wat niet zo was voor ze een bad nam, daar was ze zeker van. Met een trillende voet trapte ze de deur open en liep naar het kinderbedje. Gelukkig zag ze voldoende door het licht van het nachtlampje. Haar zoontje was in een diepe slaap, maar zijn hoofdje lag bij het voeteneinde. Hoe kon dat? Ze aaide hem over zijn wang en schrok zich rot toen ze een overtrek met een doodshoofdprint op het bed zag liggen. Aan de spijlen hing een briefje. ‘Jij bestaat niet!’

Omdat ze haar lichaam niet onder controle had, durfde ze haar kind niet op te pakken. Met ingehouden adem inspecteerde ze de kamer. Op de grond, naast haar voeten, lag Abes fopspeentje en rond de ring van het speentje was een stengel van een bloem geknoopt: een chrysant…

In paniek liep ze naar Jeppes kamer, opende de deur en zag dat de ruimte er hetzelfde uitzag als vanmiddag. Jeppe was niet thuis. Wie was er dan wel in het huis?

2

Rani Diaz, hoofdinspecteur moordzaken, was vroeg wakker. Omdat ze niet meer kon slapen, sloeg ze het dekbed weg, stak haar voeten in haar slippers en trok haar badjas aan. Ze liep naar de keuken en zette een kop sterke koffie. Vandaag trouwde haar collega-

inspecteur Bert Simons met zijn geliefde Ann Carol. Gisteren was ze naar zijn vrijgezellenfeestje geweest. Bert wilde dat Rani met hem meekwam, ook al was zij de enige vrouw tussen de bende mannen. Wat hadden ze een plezier gehad. Voor de zoveelste keer had hij met veel gesticulaties en overdreven intonatie verteld door wat voor een hel hij was gegaan. Omdat hij niet gedoopt was en zijn toekomstige per se een kerkelijk huwelijk wilde, was hij na ellenlange discussies overstag gegaan. Bert zou zich laten dopen. Tijdens de voorbereidingen, die veel tijd in beslag namen, werd hij bijgestaan door een rooms-katholieke priester, wiens nabijheid hij niet verdroeg. Volgens Bert stonk de man uren in de wind. Bert smeekte Ann Carol ermee te stoppen, maar zij gaf geen duimbreed toe. Toen de priester hem boven de doopvont ijskoud water over het hoofd goot, rolde er een vloek over Berts lippen. Bert verkrampte, hield zijn adem in en wachtte op wat er komen ging. Gelukkig liep het goed af. ‘Ik ben er zeker van dat de priester zijn hoorapparaat was vergeten,’ grapte hij. Toen hij de kerk verliet, stormde hij een café binnen, belde Rani en vroeg haar om zo snel mogelijk naar hem toe te komen. Nadat hij zijn verhaal had gedaan en twee Duvels had gedronken, werd hij uiteindelijk rustiger en kon hij er zelfs om lachen. ‘Mijn zonden worden me vanaf nu vergeven,’ knipoogde hij, ‘ik ben zo zuiver als een pasgeboren kind.’ Opeens had hij Rani ernstig aangekeken en een dreigende vinger naar haar uitgestoken. ‘Ik zweer het je: als dit huwelijk mislukt, daag ik de priester voor de rechter. Je kunt je niet voorstellen hoe belachelijk ik me heb gevoeld.’

Rani grinnikte en nipte van haar koffie. Ze hoopte dat Ann Carol en Bert een gelukkig leven tegemoet gingen. Ze verdienden het.

Ze dacht aan Frederik. Toen ze met vakantie op Kreta waren, waar ze een vakantiehuisje huurden, regen de dagen zich aaneen als een ketting van ongemakkelijke momenten. Frederik was opvallend stil en Rani liep constant aan Bas te denken. Op de vijfde dag van hun reis vond ze dat het welletjes was met oneerlijk te zijn. Toen de kinderen in bed lagen, nestelde ze zich met een boek in een ligstoel in de tuin. Toen ze na een halfuur nog geen letter had gelezen, wist ze dat ze niet langer kon doen alsof. Keer op keer speelde Bas’ kus weer door haar hoofd. Ze probeerde haar geweten te sussen door zichzelf voor te houden dat het niets te betekenen had, maar ze wist dat ze zichzelf iets wijsmaakte. Het was niet die kus, het was het gevoel dat eruit was voortgevloeid en waar ze geen enkele controle over leek te hebben. Bas was sinds de dag dat ze hem in het ziekenhuis had ontmoet geen minuut uit haar gedachten geweest. Hij had iets in haar losgemaakt. Ze kon het niet langer verborgen houden, niet voor Frederik en niet voor de buitenwereld. Hoe groter haar liefde voor Bas werd, hoe erger haar schuldgevoel. Frederik verdiende dit niet.

Toen Frederik haar, leunend tegen een boom aankeek, trok ze zo’n schuldig gezicht dat hij wel moest reageren. ‘Wat is er met je aan de hand, schat?’ vroeg hij. Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. Rani begon hartverscheurend te huilen. Frederik keek haar bezorgd aan en vroeg of ze een glas wijn wilde. Om tijd te rekken en omdat ze iets kalmerends nodig had, mompelde Rani ‘ja’. Hij liep het huisje binnen en toen hij terugkwam, had hij twee glazen en een fles wijn bij zich. Hij ging naast haar in het gras zitten, opende de fles wijn en schonk de twee glazen halfvol. Hij gaf er haar een. Terwijl ze samen naar het glinsterende water van het zwembad keken en er een ongemakkelijke stilte viel, sloeg Rani het glas wijn in één keer achterover en vulde het meteen opnieuw. Ze hield het niet meer. ‘Ik kan het niet vergeten, Frederik, ik kan het niet, het doet zo’n pijn…’

‘Wat kun je niet vergeten?’

‘Bas.’

Met een ruk draaide hij zich naar haar toe, zijn gezicht vertrokken van woede. ‘Ga je me nu vertellen dat er meer is tussen jullie dan je me hebt wijsgemaakt? Want je wilde me toch doen geloven dat jullie etentje niets te betekenen had. Wat een flagrante leugen…’

‘Ik kan hem niet vergeten.’

‘Hoeveel keer heb je hem ontmoet?’

‘Een paar keer. De laatste keer was net voor we op reis vertrokken. Hij had me een sms gestuurd en ik ben naar hem toe gereden.’

‘Waarom?’

‘Ik wilde hem zien voor ik vertrok.’

‘Ga je me nu vertellen dat die vent tussen ons in staat?’

‘Ik weet het niet.’

‘Wat weet je niet?’

Rani antwoordde niet, maar nam een slok van de witte wijn. De drank verkoelde haar keel, die gezwollen en heet aanvoelde.

‘Ben je met hem naar bed geweest?’

Ze ontkende.

Nietszeggend staarde Frederik in de verte.

‘Zeg tenminste iets,’ smeekte Rani.

‘Ik geloof mijn oren niet. Jij zit al weken met hem in je hoofd terwijl je mij ondertussen verwijt dat ik jaloers ben.’

Weer viel er een ondraaglijke stilte, tot Frederik zich omdraaide en Rani nijdig aankeek. ‘Ik pik dit niet. Jij bent van mij, Rani, alleen van mij, en als dat niet zo is, dan hoepel je maar op, zo simpel is het. Ik weet zelfs niet of ik nog met je kan of wil samenleven.’

Rani snoot haar neus. Ze kwam overeind en zei: ‘Ik wil ruimte, Frederik, ruimte voor mezelf. Ik wil nadenken over hoe het verder moet.’

Honend zei hij: ‘Nadenken over hoe het verder moet? Hoe durf je dat te zeggen? Wat jij wilt is een tijdlang optrekken met jouw Bas en als je erachter komt dat hij toch niet de held is die je dacht dat hij was, dan kom je op je kousenvoeten naar me terug. Dat is je plan, hé? Voor wie neem je me eigenlijk?’

Rani liep nerveus heen en weer. ‘Jij hebt de hele tijd je kop in het zand gestoken,’ zei ze, terwijl ze haar stem verhief. ‘Hoeveel keer heb ik je gevraagd, nee, gesmeekt, om het probleem met je moeder op te lossen?’

‘Dat heb ik gedaan,’ antwoordde hij kordaat.

‘Ja, inderdaad, na wekenlang gezeur heb je eindelijk toegegeven dat een nieuwe oppas nodig was, maar wie was volgens jou diegene die de boel verziekte? Ik! Ik kreeg alsmaar lelijke verwijten naar mijn hoofd geslingerd.’

‘Weet je, Rani, problemen los je niet op door je in de armen van een wildvreemde te storten.’

‘Het gaat al lang slecht tussen ons.’

‘Als jij denkt het geluk bij hem te vinden, zal ik je niet in de weg staan, ga je gang…’

‘Doe niet zo!’

‘Wat zeg jij nu? Ik wil niet samenleven met een vrouw die constant met haar gedachten bij een andere vent is. Het eindigt hier, Rani.’

‘Hoe bedoel je?’

Hij keek haar hoofdschuddend aan.

‘Ik denk dat ik duidelijk ben, toch? Als we thuiskomen, pak jij je boeltje maar. Je kunt in het huis in de Fortuinstraat gaan wonen. We hadden besloten dat we het zouden verhuren, maar daar komt nu verandering in.

Rani herinnerde zich de discussie over het huis. Frederik wilde zijn geld investeren in vastgoed. Ze kon hem geen ongelijk geven, maar ze vond dat het huis niet in goede staat was. Uiteindelijk had ze hem zijn zin gegeven en nu was ze blij dat ze haar handtekening mee onder de koopakte had gezet. Waar zou ze naartoe gaan? De huurprijzen voor een huisje of een appartement waren alarmerend hoog.

Frederik trok een grassprietje uit de grond en vervolgde.

‘Bovendien zijn de renovatiewerken klaar en is het bemeubeld. Wat wil je nog meer?’

‘Ik wil nadenken over hoe het verder moet.’

‘Wie zegt dat ik dat nog wil?’ beet hij haar toe. ‘Misschien is voor mij de kous nu af.’

Geschrokken keek ze hem aan. ‘Je moet me geloven dat ik tijd voor mezelf nodig heb en…’

‘Ach,’ onderbrak hij haar, ‘doe niet zo hypocriet. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Een volstrekt vreemde wandelt je leven binnen, je haakt je arm in de zijne, gaat met hem uit eten, je krijgt de nodige aandacht, jullie sturen wat sms’en heen en weer, en klaar is Kees.’ Geërgerd wreef hij door zijn stekelige haren. ‘Je kent hem niet eens, Rani… Waar zit je verstand?’

Stilte.

‘Je antwoordt niet omdat je weet dat ik gelijk heb, maar je bent te koppig om het toe te geven.’ Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘Je bent wel erg verliefd, je verbrandt verdomme al je schepen achter je. Je bent net een puber, die zijn net als jij blind voor de schaduwzijde van hun idool, maar wie weet is Bas wel een wolf in schaapskleren…’

‘Hou op met me te kwetsen.’

Hij keek haar met een veelbetekenende blik aan. ‘Wat? Wie doet wie pijn? Heb je er al eens over nagedacht hoe wij ons voelen? Hoe denk je dat de kinderen zullen reageren?’

‘Ik vertel het ze morgen.’

‘Luister goed,’ zei hij met luide stem, ‘ik wil niet dat ze contact met hem hebben, begrepen? Duik met hem in bed zoveel je wilt, maar hou de kinderen erbuiten.’

‘Ik…’

‘Zwijg! Wie zegt dat je kinderen voor trauma’s moet behoeden? Jij!’

‘Je overdrijft.’

‘O, ja? Wat ga je Rune vertellen? Dat ze twee papa’s heeft?’

‘Hou ermee op!’ riep Rani, terwijl ze haar glas nog een keer vulde.

Hij maakte een wegwuivend gebaar. ‘Hier krijg je spijt van, maar spijt komt altijd te laat, laat dat maar goed in je benevelde hoofd doordringen.’

Frederik sprong overeind, griste het boek van het ligbed en gooide het met een enorme kracht het zwembad in. ‘Dit hou je toch niet voor mogelijk. Toen wij ons in een crisis bevonden, heb ik er alles aan gedaan om ons leven weer op de rails te krijgen en wat deed jij?’

‘Alles?’ schreeuwde Rani. ‘Heb jij alles gedaan om onze problemen op te lossen? Ben je nu serieus?’

Hij ademde zwaar, maar negeerde haar vraag. ‘Hoeveel keer ga je nog vertellen dat ik ben tekortgeschoten?’ Hij gaf een harde trap tegen een bal die op de rand van het zwembad lag.

‘Dat is het niet,’ probeerde Rani hem te sussen. Zelden had ze hem zo boos gezien.

‘Oh, nee? Dat heeft er verdomme alles mee te maken. Ik vraag me af waarom ik zoveel tijd en energie in het oplossen van onze problemen heb gestopt. Je had me meteen kunnen zeggen dat het tijdverspilling was.’

Rani zette haar glas neer en liet haar handpalmen zien. Ze beet op haar tanden. Ze had veel zin om hem een hoop verwijten naar het hoofd te slingeren, maar hield zich in.

‘Misschien heeft mijn moeder wel gelijk en ben je inderdaad een bitch.’

Frederik pakte zijn glas wijn, dronk het in één teug leeg en maakte aanstalten te vertrekken. Plotseling draaide hij zich om en stak een vinger naar haar uit. ‘Ik mag hopen dat hij goed voor je is, want als het niet zo is, dan zal jouw lieve Bas zich zijn hele leven herinneren wie Frederik Matthieu is.’

Woest liep hij het huisje binnen en beende het vijf minuten later weer uit. Hij keerde pas terug in de vroege uurtjes.

Rani deed die nacht geen oog dicht en werd pas rustiger toen ze Bas had gebeld.

De volgende dag nam Rani de kinderen mee naar het strand. Daar vertelde ze hen wat er ging gebeuren. Romy vroeg honderduit. ‘Waarom gaan jullie uit elkaar? Komt het door de ruzies van de voorbije maanden of…’

Rani keek haar verbaasd aan. ‘Frederik en ik zijn het niet altijd met elkaar eens, maar zoveel geruzie was er nu ook weer niet.’

Romy fronste. ‘Ik heb jullie gehoord, Rani. Jij dacht dat ik sliep, maar soms werd ik wakker van jullie lawaai.’

‘Waarom heb je het me niet verteld?’

‘Ik dacht dat het wel zou overwaaien en door de verdwijning van Jade had ik genoeg aan mijn eigen verdriet.’

Rani keek haar zusje aan. Ze dacht aan Jade. Toen Romy tijdens de zomer was gehospitaliseerd, was Jade haar kamergenootje geweest. Het kind was op een afschuwelijke manier om het leven gekomen. ‘Het spijt me,’ zei ze welgemeend.

Romy keek haar aan en knikte. ‘Wat gaat er nu gebeuren? Je gaat een paar maanden in het andere huis wonen. Wat gebeurt er met ons?’ Ze strekte haar benen en maakte met haar hielen kuiltjes in het zand. ‘Ik wil niet bij Frederik en oma Elise wonen, hoor.’

‘Dat regelen we wel,’ zei Rani geruststellend. ‘Maak je daarover maar geen zorgen.’

‘Komt Bas bij jou wonen?’

‘Nee, natuurlijk niet, hoe kom je daarbij?’

‘Denk je dat ik niet weet dat jullie verliefd zijn?’ Ze wreef het zand van haar benen weg. ‘Ik zou het nog niet eens erg vinden, ik kan het goed met hem vinden…’ Toen Romy een paar maanden geleden een fietsongeval had, was Bas haar behandelend geneesheer. Ze konden het inderdaad meteen goed vinden met elkaar.

Rune dacht dat ze haar papa niet meer zou zien en begon te huilen. Rani trok het meisje dicht tegen zich aan en probeerde haar te troosten. ‘Je kunt papa zien wanneer je wilt. Je weet toch dat het andere huis niet ver van het onze is?’ Rune staarde haar verdrietig aan, waardoor Rani zich weer schuldig voelde.

‘Je gaat naar papa wanneer hij niet werkt, dan heeft hij veel tijd voor je en bovendien is de oppas er. Je vindt Ella leuk, toch?’

Rune knikte terwijl ze het snot met de rug van haar hand wegveegde. Rani’s hart brak. Door jouw stommiteit heeft je dochter verdriet!

Rune kroop overeind, zocht een schelp en ging op haar knietjes in het zand zitten.

Romy legde haar hoofd op Rani’s schouder. ‘Ik moet er ook aan wennen hoor, maar maak je geen zorgen over Rune, het komt in orde. Ik help je.’

Rani glimlachte flauwtjes.

Nadat Rani het bombardement aan vragen had beantwoord, besloot ze terug te keren. Voor ze weggingen, keek Rani naar wat Rune in het zand getekend had. Een hartje met daarin mama en papa. Rani kreeg een brok in de keel en haar zicht vertroebelde. Uren later was ze alleen naar de plek teruggekeerd, maar de zee had het hartje in de armen gesloten en meegenomen. Met gespreide armen had ze gegild tot ze geen stem meer had. ‘Fuck, fuck, fuck, je hebt alles verkloot, Diaz… Alles…’ Toen dook ze het koele water in.

Ondertussen waren er een paar maanden voorbij en het enige wat Rani miste was de grote tuin waar ze dikwijls tot rust kwam. Ook al wilde Frederik het niet, Rani probeerde voor Rune en Romy momenten te creëren waarop Bas met hen alleen was. Zo ging ze boven naar het toilet en bleef langer weg dan nodig, of zei dat ze iets vergeten was op kantoor. Bas was extravert en wist de meisjes te vermaken. Langzaamaan won Bas hun vertrouwen en daar kon Rani alleen maar gelukkig om zijn.

Al haar teamleden, met uitzondering van haar chef, wisten van de situatie. Haar chef zou het toch niet begrijpen.

3

Rani keek op de klok. Het was de hoogste tijd om zich klaar te maken. De kinderen waren bij Frederik en omdat ze bruidsmeisjes waren, zou hij ze naar Ann Carol brengen.

Ze nam een bad, droogde zich af en liep naar de slaapkamer waar haar kleren hingen. Ze vroeg zich af hoe lang het geleden was dat ze haar spijkerbroek had ingeruild voor een jurk. Wel tien keer bewonderde ze zichzelf in de spiegel. Het lichtblauwe jurkje vormde een mooi contrast met haar zongebruinde huid en haar krullende haren, waarvan de zon de gehighlighte stukken erg deed oplichten. Ze stak haar voeten in de nieuwe schoenen met hak en hoopte dat ze niet gingen knellen.

Zuchtend liep ze de trap af. Vandaag had ze het moeilijk. Het was Frederiks grootste wens geweest met haar te trouwen, maar ze had de boot afgehouden. Rani vond dat boterbriefje maar niets…

Een uurtje later liep ze naar de kerk van Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle. De klokken luidden enthousiast en de zon straalde alsof ze het toekomstige paar wilde verwelkomen.

Ze ging op de tweede rij, naast de getuige van Ann Carol, zitten. Ze was trots dat Bert haar had gevraagd zijn getuige te zijn. Tijdens de ceremonie zou ze naast hem gaan staan, wat haar een akelig gevoel gaf omdat ze wist dat Frederik in de kerk was en zijn ogen op haar gericht zouden zijn. Bert kwam als eerste binnen en liep het gangpad door, alsof trouwen een dagelijkse bezigheid was. Ze grinnikte. Zijn maatpak zat hem als gegoten. Wat een gedoe was het geweest om het juiste pak te vinden. Toen de muziek van Ellie Goulding door de kerk schalde, keek ze achterom en zag hoe Romy en Rune een stok vasthielden met daarrond een speciaal papier waarop stond geschreven: ‘Oom Bert, hier komt je bruid.’

Rani glimlachte en slikte een prop weg. Omdat Bert de peetoom van Rune was, noemde ze hem oom Bert. De kinderen zagen er schattig en vertederend uit; een wit jurkje, witte schoentjes en bloemetjes in de haren.

Ann Carol werd door haar vader naar het altaar geleid, ze zag er betoverend mooi uit.

De ceremonie duurde ongeveer drie kwartier en na de uitwisseling van de ringen en de kus verlieten het bruidspaar en de genodigden de kerk op muziek van The Beatles.

Rani voelde het zweet onder haar oksels toen ze Frederik zag. Ze keek van hem weg. Hij was opvallend veel vermagerd, zijn rimpels waren dieper en hij zag er vermoeid uit. Het schuldgevoel stak weer de kop op. Ze vroeg zich af wanneer ze zonder dat schuldgevoel zou kunnen leven.

Buiten de kerk nam Frederik haar apart.

‘Ben je gelukkig?’

‘Wat wil je dat ik daarop zeg?’

‘De waarheid.’

‘Ja,’ zei ze nauwelijks hoorbaar.

Hij kneep zijn ogen halfdicht. ‘Stiekem hoop ik dat je erachter komt dat er iets mis is met Bas en dat je in de euforie van je verliefdheid de verkeerde keuze hebt gemaakt.’

Hij wilde zich omdraaien, maar ze pakte hem vast bij de arm. ‘Wat bedoel je?’ siste ze. ‘Wat is er mis met Bas?’

‘Laat maar.’

‘Kom op, Frederik.’

‘Veel geluk, Rani.’

Hij liep weg.

Ze keek hem na en heel even dacht ze erover hem achterna te gaan, maar algauw werd haar aandacht afgeleid door Fien, een van haar collega’s die naast haar stond. ‘Laat hem,’ zei ze, ‘hij heeft het er moeilijk mee, normaal toch?’

Rani keek haar hoofdschuddend aan. ‘Hij slaagt erin om mijn schuldgevoel aan te wakkeren.’

‘Je hebt voor je geluk gekozen, dus ga er voluit voor en laat je niet door hem op je kop zitten. Verdomme toch, hij komt het wel te boven.’

Rani zei niets, maar ze had zo haar twijfels. Frederiks blik stond haar niet aan. Ze had voor het eerst haat in zijn ogen gezien en ze wist niet of die haat tegen haar of tegen Bas was gericht. Wat stond haar te wachten?

4

Norah Nys knipperde met haar ogen en keek naar de digitale klok op het nachtkastje. Het was vier uur in de namiddag. Ze kwam van ver en herinnerde zich niet direct waarom ze in bed lag. Toen wist ze het weer. Ze had in de moestuin in de serre gewerkt. Haar zoontje vond het geweldig om er rond te kruipen en in de aarde te wroeten. Nadat ze samen hadden gegeten, had ze hem in zijn bedje gestopt. Omdat er een bonkende hoofdpijn was komen opzetten, had ze besloten om ook een paar uurtjes te gaan rusten. En nu bonkte haar hoofd zo erg dat ze nauwelijks uit haar ogen zag. Met haar vingertoppen masseerde ze de zijkanten van haar schedel, maar het zware kloppende gevoel ging maar niet weg. Moeizaam kwam ze overeind en liep naar de kinderkamer. Abe lachte en stak zijn mollige armpjes naar haar uit. Ze pakte hem op.

Voor een tweede keer keek ze naar de klok. Haar man, Alessio, had niet gebeld. Dat gebeurde wel vaker wanneer hij in het buitenland was, maar nu, na de akelige gebeurtenis, waarvan ze hem telefonisch op de hoogte had gebracht, snapte ze hem niet. Was hij niet bezorgd om haar en Abe?

Norah was er zeker van dat Jeppe die rotstreek had uitgehaald. Zonder de toestemming van haar man had ze verborgen camera’s laten installeren. Ze waren verstopt in de rookmelders en de wekkerradio’s. Als niemand haar geloofde, moesten de camera’s maar het tegendeel bewijzen.

Norah zette Abe in zijn kinderstoeltje en liep naar de keuken. Ze nam een banaan, een kiwi en een beschuitje en plette die in een diep bord. Ze goot er wat sinaasappelsap overheen en liep de woonkamer in. Terwijl ze het ventje zijn tussendoortje gaf dacht ze na. Na de gruwelijke ontdekking had ze de politie verwittigd, gelukkig namen zij de zaak wel ernstig. Ze hadden het hele huis doorzocht, maar hadden niemand gevonden. De technische recherche was op zoek gegaan naar sporen en vreemde vingerafdrukken, maar tot nu toe waren er geen resultaten bekend. Zelfs op het mes en het papiertje dat aan Abes bed hing, vonden ze geen vingerafdrukken. Er zat niets anders op dan te wachten op de resultaten van de schoenafdrukken en het bloed op het mes. Alessio had haar gisteren voorgesteld terug naar huis te komen, maar hoe graag ze het ook wilde, ze stelde hem gerust. De poetsvrouw wilde graag haar steentje bijdragen en bleef slapen. Als dit een zieke grap zou blijken te zijn was hij voor niets uit India teruggekeerd en dan zou Norah zich schuldig voelen.

Jeppe werd door de politie verhoord, wat hem razend maakte. Toen hij van het politiekantoor thuiskwam, liep hij naar haar toe en ging pal voor haar staan.

De dreigende blik in zijn ogen zou ze nooit vergeten. Ze wreef over haar armen, ze kreeg er weer kippenvel van.

‘Waarom moest je mij er per se bij betrekken?’ schreeuwde hij haar toe. ‘Je wist dat ik deejay was op een fuif, je wist dat ik die middag om drie uur was vertrokken en je wist dat ik die nacht niet thuis kwam slapen.’ Hij zoog lucht tussen zijn tanden en kneep zijn ogen tot spleetjes.

‘We zijn allemaal verhoord,’ probeerde Norah hem te sussen.

‘Er is een verschil tussen één keer verhoord worden en tien keer,’ tierde Jeppe. ‘Het was duidelijk dat de agenten me verdachten en dat allemaal door jouw insinuaties. Jij wilde ze doen geloven dat ik de schuldige was.’

‘Je hebt je niet altijd voorbeeldig gedragen.’

Hij bracht zijn wijsvinger tegen zijn slaap. ‘Ik ben niet de enige die het huis binnenloopt met schoenen aan.’

‘Komaan, Jeppe, geef toe, het is niet de eerste keer dat je Abe en mij pest.’

Zijn gezicht liep nu rood aan. ‘Zal ik jou eens iets vertellen? Ik heb iemand het ziekenhuis ingeslagen omdat hij Billie, jouw dochter, pestte op school. Denk je echt dat ik me bezighoud met pestgedrag? Ik haat het.’

‘Dus als ik jou moet geloven, hebben de kabouters Abe in de tocht neergezet?’

Hij gaf haar een duw tegen haar schouder, waardoor ze wankelde. ‘Weet je, het maakt me niets uit als je hier voor mijn ogen dood neervalt, maar ik heb Abe met geen vinger aangeraakt en de andere verhalen die je verzint en aan mijn vader gaat vertellen om mij in een slecht daglicht te plaatsen houden geen steek. Misschien wordt het de hoogste tijd om eens in je eigen leven te wroeten, wie weet wat voor mest er dan komt bovendrijven.’

Norah keek hem geschrokken en niet-begrijpend aan.

‘Waar heb jij het over?’

‘Zoek het zelf maar uit, het enige wat ik wil is dat je stopt met een beschuldigende vinger naar me uit te steken en onwaarheden rond te bazuinen.’

Met een koele blik keek ze hem aan.

Nerveus tikte hij met de neus van zijn sneaker op de grond. ‘Ik kan met jou niet onder één dak leven en weet je waarom niet?’

Zwijgend wachtte ze op wat er komen zou.

‘Omdat jij denkt dat alles alleen om jou draait. Hou ermee op alle aandacht van mijn vader op te eisen, dan heb ik tenminste het gevoel dat ik een vader héb. Ik vraag me af wie hier het kind is, Abe of jij.’

Norah kon zich niet meer bedwingen. Ze gaf hem een rake klap tegen zijn wang.

Jeppe schrok daarvan zo erg dat hij de kamer uitliep.

Vanaf toen was het koude oorlog geweest. Hij deed alsof ze lucht was.

Norah haalde diep adem en blies langzaam de lucht weer uit, alsof ze het allemaal weg kon zuchten. Ze schoof wat onbehaaglijk heen en weer en maakte de mond van haar zoontje schoon. Stiekem hoopte ze dat Jeppe bij zijn moeder ging wonen, maar dat zat er niet in. Jeppes moeder vond haar carrière belangrijker dan het welzijn van haar zoon. Norah vroeg zich af hoe lang het geleden was dat ze Jeppe had gesproken, laat staan ontmoet. Ze wist dat de jongen er erg onder leed, maar hij gedroeg zich alsof het hem allemaal geen reet kon schelen.

Norah dacht aan haar dochter Billie. Het meisje was de laatste tijd erg veranderd. De spontane meid die ze ooit was geweest, was nog maar een schaduw van zichzelf. Billie bleef hopen en geloven dat haar vader onschuldig was. Toen de uitspraak het tegendeel bewees, kwijnde ze weg. Maandenlang sloot ze zich op in in haar kamer en weigerde te komen eten. Toen ze op haar nieuwe school werd gepest, ondernam ze een zelfmoordpoging. Jeppe en haar vroegere beste vriendinnen waren zowat de enige mensen die ze toeliet in haar leven. Voor Billie was Jeppe haar ‘held’. Ze verdroeg het niet dat Norah ook maar één slecht woord over hem zei. ‘Je ziet spoken, mam, Jeppe zou je nooit iets in de weg leggen. Misschien moet jij Alessio wat meer ruimte geven en niet alle aandacht voor jou en Abe opeisen. Ik weet hoe het voelt om een ouder te missen. Begrijp je niet dat Jeppe zijn vader hard nodig heeft?’

Norah antwoordde niet.

Billie haalde onverschillig haar schouders op en zei: ‘Oké, ik geef toe dat jullie niet samen door één deur kunnen, maar ik heb hem nooit kunnen betrappen op pesterijen. Het is wel toeval dat het altijd gebeurt wanneer jij alleen thuis bent. Ik vind het ronduit schandalig dat je hem beschuldigt van die rotzooi. Zijn alibi is gecontroleerd en hij kán de dader niet zijn, waarom leg je je daar niet bij neer?’

Norah keek haar dochter doordringend aan. ‘Waarom neem je het altijd op voor die kerel?’

Billies pupillen werden heel klein, waardoor haar azuurblauwe ogen nog feller leken dan ze al waren. Haar blonde haren hingen warrig over haar schouders en de donkere, brede wenkbrauwen die ze van haar vader had geërfd, gingen omhoog. Ze leek als twee druppels water op Alex en dat stak.

‘Vind je het niet erg wat er is gebeurd?’ vroeg Norah, terwijl ze haar nagels in haar handpalmen duwde.

‘Natuurlijk wel, het is afschuwelijk, maar iedereen is onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Dat Jeppe er niets mee te maken heeft is duidelijk. Hij heeft een alibi. Wacht de resultaten van het onderzoek maar af. We weten niet wie het heeft geflikt.’

Billie kruiste haar armen voor haar borst en keek haar strak aan. ‘Waarom ben je paps in de gevangenis gaan bezoeken?’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Dat doet er niet toe. Ik vraag je waarom…’

‘Ik ben je geen uitleg verschuldigd, Billie, je wilt niets meer met je vader te maken hebben, dus bemoei je er niet mee.’

‘Weet Alessio hiervan?’

‘Ik ga en sta waar ik wil.’

‘Ik begrijp je niet, mam. Mijn vader heeft het leven van vier families verwoest, hij heeft mijn leven tot een hel gemaakt, en jij gaat hem doodleuk opzoeken…’ Ze begon op haar nagels te kauwen. ‘Leuk om weten, door hem werd ik op school doodgepest en jij… jij…’ Ze barstte in huilen uit. ‘… Jij kiest zijn kant en doet alsof er niets is gebeurd. Jezus!’

Norah legde haar hand op Billies arm, maar Billie duwde de hand weg en sprong overeind. ‘Ik ga ervandoor,’ zei ze. ‘Straks kom ik te laat op de muziekschool.’

Norah bleef lange tijd in gedachten verzonken zitten. Ze wist dat Billie het haar kwalijk nam dat ze van Antwerpen naar Bonheiden waren verhuisd, waardoor ze haar vrienden noodgedwongen had moeten achterlaten. Ze voelde zich doodongelukkig op haar nieuwe school. Ze werd er uitgescholden voor hoerenjong en drugsdealer en nog meer van dat lelijks, waardoor ze wegkwijnde van verdriet en uiteindelijk een overdosis pillen innam. Jeppe, die twee klassen hoger zat, verdedigde haar altijd. Op een dag sloeg hij een jongen, die de baas was van de pestkoppen, knock-out en kreeg daarvoor een week schorsing. Norah wist dat Billie naar hem opkeek, zeker toen het pesten daarna ophield. Vanaf dat moment kreeg Billie weer vrienden en daar was ze Jeppe dankbaar voor. Hij was en bleef haar ‘hero’.

Vanavond ging Norah naar een reünie in Antwerpen, waar ze haar universitaire studies had afgerond. Ze verheugde zich op het weerzien met haar medestudenten. Ze kneep in Abes wang en zei: ‘Weet je wie er komt oppassen, Abe? Bea, dat vind je leuk, hé?’

Bea was haar beste vriendin, en sinds haar scheiding ook Abes oppas. Ze woonde alleen, werkte als administratief bediende in een garage en omdat ze de touwtjes moeilijk aan elkaar kon knopen, was ze blij met de bijverdienste.

Norah zette Abe in zijn box en liep naar de badkamer om zich klaar te maken. Ze trok een spijkerbroek en een coltrui aan en gebruikte voldoende make-up om haar wallen weg te werken. Billie logeerde tijdens het weekend bij een vriendin in Antwerpen en Jeppe had een briefje achtergelaten waarop stond dat hij het hele weekend wegbleef. Waar hij naartoe ging, dat waren haar zaken niet, schreef hij. Zijn vader wist het en dat was genoeg.

Norah had het briefje verfrommeld tot een prop en in de pedaalemmer gegooid. Daarna had ze lang, heel lang nagedacht. Hoe lang kon ze deze situatie nog aan?

De bel ging.

Norah haastte zich naar de voordeur.

Bea!

Ze omhelsde haar vriendin en bewonderde haar outfit. ‘Wat zie jij er goed uit.’

‘Ik heb mezelf verwend,’ lachte Bea. ‘Dat mag ook eens een keertje, toch?’

Norah knikte.

Bea liep naar de woonkamer en pakte Abe, die zijn armpjes naar haar uitstak, op. Ze knuffelde hem en zei dat ze zo meteen naar het park gingen. ‘De zon schijnt, ideaal weer om wat frisse lucht op te snuiven.’ Ze keek Norah vragend aan. ‘Zijn er vorderingen in het onderzoek?’

‘Tot nu toe heeft de politie geen bewijs gevonden.’ Nerveus liet ze haar handen door haar lange haren glijden. ‘Ik weet zeker dat Jeppe de dader is.’

‘Daar lijkt het op. Wat een ettertje, zeg. Ik snap niet hoe jij dit volhoudt.’

Norahs ogen vulden zich met tranen. ‘De toekomst zal het uitwijzen.’

Bea keek haar meelevend aan. ‘Zet het uit je hoofd en geniet van je avond.’

‘Doe je voorzichtig?’

‘Natuurlijk, zodra Abe en ik terug zijn, sluit ik alle deuren, dus maak je alsjeblieft over ons geen zorgen.’

Norah gaf haar een schouderklopje.

Bea opende haar mond maar bedacht zich toen.

Norah keek haar vragend aan. ‘Wilde je me nog iets zeggen?’

‘Nee, laat maar. Maak maar dat je wegkomt, anders kom je straks te laat.’

Norah gaf haar zoontje een zoen, wreef over zijn bol, nam haar jas en handtas en liep het huis uit.

Norah vroeg zich af of ze zich vergiste. Gedroeg Bea zich nu nerveuzer dan anders?

5

Bea geeuwde, rekte zich uit en keek op haar horloge. Ze wou slapen. De vorige nacht had ze bijna geen oog dichtgedaan en dat brak haar nu zuur op. Ze boog zich voorover, sloeg haar armen rond haar benen, legde haar voorhoofd op haar knieën en dacht na. Hoe lang zou haar vriendin dit leven nog volhouden? Ze had gehoopt dat Norah bij Alessio het geluk kon vinden, maar waar zij in het begin op een roze wolk liep, was ze nu ongelukkiger dan ooit. Bea maakte zich zorgen. Norah was in behandeling geweest voor een postnatale depressie. Ze was goed hersteld, maar wat ze de laatste tijd meemaakte was niet goed voor haar mentale gezondheid. Misschien moest ze maar eens met Alessio gaan praten en hem zeggen dat Norah hem in deze moeilijke periode hard nodig had. Bea haalde onverschillig haar schouders op. Alessio liep niet hoog met haar op, dus waarom zou hij naar haar luisteren?

Ze keek weer op haar horloge.

Moeizaam kwam ze overeind. Ze controleerde de ramen en deuren, doofde de lichten en liep naar boven. Toen ze zag dat Abe rustig sliep, besloot ze bij hem te blijven. De logeerkamer bevond zich wat verder op de gang, maar ze wilde geen risico nemen. Door haar vermoeidheid zou ze Abe niet horen huilen. Ze dacht aan de babyfoon die beneden stond. Zou ze die halen? Maar nee, ze zou bij Abe slapen. Liefdevol wreef ze over zijn bolle wang. Het was niet goed om het ventje alleen te laten, zeker niet na wat er deze week in dit huis was gebeurd.

Het opklapbed, dat verborgen zat in de witte kast met hartjes en sprookjesfiguren, was de ideale oplossing. Voorzichtig trok Bea aan de hendel en liet het bed bijna geluidloos zakken. Na Abes geboorte had Norah noodgedwongen elke nacht bij haar zoontje geslapen. Abe was een huilbaby en van Alessio kon Norah weinig hulp verwachten.

Bea haalde niet-begrijpend haar schouders op. Alessio beweerde dat hij veel van Abe hield, maar hij offerde zich in die tijd niet één nacht voor zijn zoon op en dat terwijl hij zag hoe zijn vrouw wegkwijnde door de onderbroken nachten. Norah vertelde hem dat Bea wel een paar nachtjes op het ventje wilde oppassen, zodat zij kon slapen, maar daar wilde hij niets van weten. Alessio was een egoïst, maar Norah was daar blind voor. Ze hield van hem, of beter, ze aanbad hem. Norah was bloedmooi en Alessio pronkte graag met haar. Bea vroeg zich af of hij echt van haar hield of dat hij een geboren acteur was. Wanneer Bea een opmerking maakte over Alessio, werd Norah nerveus en kapte het gesprek onmiddellijk af.

Bea zat lange tijd helemaal in gedachten verzonken op de rand van het bed. Ze besloot de deur in het slot te draaien. Toegegeven, door die ‘creepy’ verhalen van de voorbije week was ze er niet helemaal gerust in. De telefoon beneden rinkelde. Ze zuchtte, kwam overeind, opende de deur en haastte zich naar beneden. Op het schermpje zag ze Alessio’s naam. Telepathie!

‘Dag Alessio, alles oké?’

Hij beantwoordde haar vraag niet. ‘Is mijn vrouw thuis?’

‘Nee, ze is naar een reünie, daarom ben ik hier om op Abe te passen.’

‘Gisteren, tijdens het skypen, vertelde ze me dat ze om tien uur zou thuiskomen.’

Bea keek op haar horloge. Klojo, het is tien over tien!

‘Heb je haar dringend nodig?’

‘Laat maar zitten, ik bel morgen terug. Hoe gaat het met Abe?’

‘Prima, vanmiddag zijn we naar…’

‘Zorg goed voor hem!’

De verbinding werd verbroken.

Klootzak! Wat een zeikerd was hij toch! Hij controleerde Norah dwangmatig, maar wat hij zelf in het buitenland uitspookte, daar had Norah maar mooi het raden naar.

Bea liep terug naar boven. Toen ze in Abes kamer kwam, kreeg ze een schokje. De accu van haar smartphone was bijna leeg en ze had haar oplader niet meegebracht. Verdomme, wat was er toch aan de hand met haar mobieltje? Er was iets mis met de batterij. Ja, natuurlijk, er stonden te veel apps die ze niet gebruikte open, en ze had Facebook vergeten uit te zetten, waardoor er op de achtergrond voortdurend gecheckt werd of er updates waren. Dat was het! Ze sloeg haar hand tegen haar voorhoofd. Dom, dom, dom, maar ach, het zou niet lang meer duren voor Norah thuiskwam en op Facebook kon ze wel een nachtje gemist worden. Ze keek naar de wandklok, checkte haar horloge, kroop onder het dekbed en liet het nachtlampje branden.

Ze wist niet hoelang ze geslapen had, maar toen ze wakker werd, zag ze dat het na middernacht was. Ze kruiste haar armen onder haar hoofd en keek uit het raam. De volle maan had iets geruststellends. Ze mijmerde wat tot ze een krassend geluid hoorde. Terwijl ze haar adem inhield, kwam ze langzaam overeind. Ze keek naar boven. Boven haar was de zolder. Een paar weken geleden had Norah haar verteld dat ze dacht dat er ratten op zolder woonden. Ze had talkpoeder op de vloer gestrooid om de pootjes te detecteren, maar tot nu toe had ze geen sporen of uitwerpselen gevonden.

Het gegak van de ganzen.

Wát?

Bea schoot paniekerig overeind, sprong uit bed, liep naar het raam en keek naar buiten. Een half jaar geleden, toen Alessio weigerde een waakhond aan te schaffen, had Norah ganzen gekocht. Hans en Grietje heetten ze. Norah vertelde Bea dat de ganzen in de nacht dat ze de akelige vondst deed ook fel te keer waren gegaan, maar omdat het niet lang had geduurd, had ze er weinig aandacht aan besteed. Bea dacht na. Als de ganzen die bewuste avond lawaai hadden gemaakt, dan kon Jeppe uitgesloten worden als mogelijke verdachte, toch? Ze begreep niet dat Norah die link niet had gelegd. Opeens hoorde ze geknerp op het grind. Verdomme, er was een vreemdeling op het domein.

Een koude rilling zigzagde over haar rug. Was het Norah? Nee, hoe zou dat kunnen? Hans en Grietje zouden in dat geval niet gakken en Norah zou haar auto de garage binnenrijden.

Een geluid in het huis.

Bea liep haastig weg bij het raam. Ze drukte haar oor tegen de deur, sloot haar ogen om zich beter te kunnen concentreren en luisterde aandachtig. Toen ze er zeker van was dat ze geschuifel en mannenstemmen hoorde, welde angst in haar op. Hoe waren ze binnengekomen en wat zochten ze?

Ze knarsetandde hard, draaide voorzichtig de sleutel om, opende de deur op een kier en gluurde. Niemand. Ze deed de deur wat verder open en wrong zich ertussen. Blootvoets liep ze naar de balustrade en boog zich langzaam voorover. Ze spitste haar oren.

‘De kluis is niet hier, de klootzak heeft een andere verstopplaats uitgekozen.’

‘Wat heb ik je gezegd? Dacht je nu echt dat hij een risico zou nemen?’

‘We zoeken verder en als we niets vinden, pakken we het kind als lokaas, dan heeft hij geen keus en gaat hij meewerken.’

‘Hoe weet jij dat het kind hier is?’

‘Een babyfoon is handig, zeker als je hem niet uitschakelt.’ Een geniepige lach.

‘Waar is de oppas?’

‘Die gaan we zo meteen een bezoekje brengen, maar eerst de laden doorzoeken tot we weten waar die kluis zich bevindt.’

‘Denk je dat hij het op een briefje heeft geschreven?’

‘Ik wil die papieren met de samenstelling van Amla vinden, ik weet dat ze niet in het lab liggen en wat ik ook weet is dat er veel geld in huis is.’

‘Jij was er zo zeker van dat de kluis in zijn kantoor was…’

‘Oké, het is nu niet zo, dus gaan we op zoek naar zijn pc, waar alle informatie in staat.’

‘Hij is in het buitenland, man.’

‘Dat weet ik toch, maar hij heeft een stick waar alle info opstaat.Als we die vinden, hebben we een goudmijn ontdekt.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Ik weet het, dat is het belangrijkst.’

‘Weet je ook…’

‘Zwijg en zoek!’

Bea sloeg verschrikt een hand voor de mond. De gangsters spraken Engels, maar met een accent. Ze had niet alles verstaan wat ze zeiden, maar wat ze wel had gehoord, was dat Abe in gevaar was…

Haastig repte ze zich naar Abes kamer, draaide de deur in het slot en bleef een paar seconden hijgend met haar rug tegen de deur staan. Ze vervloekte zichzelf. Waarom had ze de babyfoon niet mee naar boven genomen?

Snel trok ze de stekker van het toestel, dat in Abes kamer stond, uit, bleef een paar seconden als verstijfd staan, maar schoot dan in actie. Razendsnel pakte ze haar mobieltje en voelde hoe haar hart in haar keel klopte. Haar mobieltje viel uit. Ze had nog net gezien dat Norah haar een bericht had gestuurd, maar ze kon het niet lezen. Ze smeet het toestel op het bed en door een stoot adrenaline wist ze wat haar te doen stond. Op de vlucht slaan en wel nu. Via het automatische hek was geen optie. De sleutel en de afstandsbediening lagen beneden op de tafel. De spanning baande zich een weg door haar ingewanden. Ze woelde met haar handen door haar haren en probeerde rationeel te denken. Abes kamer grensde aan het grote zonneterras en via de trap die naar de tuin leidde, konden ze samen ontsnappen. Maar hoe zou ze ervoor zorgen dat Abe geen keel opzette? Haar ogen flitsten van de muur naar het raam en naar Abe en weer terug. Eens ze in de tuin waren, konden ze zich tussen de struiken verstoppen ofwel via de opening in de omheining wegvluchten. Via het aangrenzende bos kon ze dan naar de buren rennen. Ze hoopte dat die thuis waren.

Norah had haar verteld dat de omheining dringend gerepareerd moest worden. Het was de tuinman die er haar attent op maakte, maar omdat die een paar weken niet was komen werken, wist ze het pas sinds een paar dagen. Hij was langsgekomen en had het haar verteld. Wie de opening had gemaakt bleef een mysterie, maar wat Bea wel wist, was dat de gangsters op die manier de tuin moesten zijn binnengedrongen. Maar hoe waren ze dan het huis binnengekomen? En waarom werkte het verrekte alarm niet?

Niet over nadenken, Bea! Voortmaken!

Bijna geluidloos opende ze het raam, liep haastig naar het kinderbedje, pakte Abe op, klemde het ventje tegen zich aan en zette haar voet op de vensterbank. Met haar vrije hand trok ze zich op en zette voorzichtig haar voeten op de mozaïektegels van het terras. Schichtig wierp ze een blik over haar schouder, bracht haar hand voor Abes mondje en rende als een bezetene het terras af. Halverwege stootte ze haar kleine teen tegen een bloembak, waardoor ze op haar tong beet van de pijn. Terwijl ze bloed proefde, bleef ze even ter plaatse staan trappelen en toen de ergste pijn voorbij was, spurtte ze in de richting van de trap. Tranen van angst vertroebelden haar zicht. Met twee treden tegelijk denderde ze de treden af. Snakkend naar adem stond ze in de grote tuin en oriënteerde zich. Ze moest naar de vijver toe. Die bevond zich achteraan in de tuin en was helemaal omringd door struiken. Daar kon ze zich schuilhouden. Ze rende, alleen gekleed in een T-shirt en een onderbroek, in de meedogenloze kou langs de slingerende paadjes, met de kronkelende baby in haar armen. Abe begon te huilen, maar Bea drukte haar hand steviger op zijn mond. Gelukkig was het volle maan, zo liep ze tenminste niet tegen een boom aan. De steken in haar zij waren onuitstaanbaar, waardoor ze een pauze van een paar seconden nam. Noodgedwongen trok ze haar hand van Abes mond weg en drukte die tegen haar milt. Abe zette een keel op. Bea schrok, drukte haar hand weer op zijn mondje en fluisterde hem in het oor dat het allemaal goedkwam, alsof het kereltje dát begreep. Ze hoorde het geluid van de spuitende fontein die middenin de vijver stond. Een zucht van opluchting. Nu kwam het eropaan om een goede schuilplaats te zoeken, even op adem te komen en dan door de opening weg te vluchten. Ze hurkte tussen twee struiken en dacht tussen het hijgen door aan Norah. Wat als haar vriendin thuiskwam? Dan werd zij het slachtoffer en wie weet waartoe die boeven in staat waren? Ze moest voortmaken. Zo snel mogelijk hulp zien te krijgen.