Pitta

Sterre Carron

PITTA

Een Rani Diaz thriller

WITSAND UITGEVERS

Voor mijn lieve dochter Larissa, die volgens Ayurveda een ‘Pitta’-constitutie heeft.

Voor de Mechelse brandweermannen, die dagelijks hun leven riskeren om dat van anderen te redden.

Kreunend en zuchtend laaiden de vlammen op. Ze voedden zich met het meubilair van de woning. Het vuur breidde zich razendsnel uit en de toxiciteit van de rook nam sterk toe. Genadeloos trokken de onrustige vlammen een verwoestend spoor door het huis en toen ze alle brandbare bouwmaterialen op de begane grond in as hadden gelegd, bleef er nog maar één weg over: naar boven. Het lint van het rolluik in de keuken brandde doormidden, waardoor de rol met een knal naar beneden stuiterde.

Ze draaide de warmwaterkraan van de douche dicht en hoorde het gerinkel van glas. Wat was dat? Een inbreker? Ze sloeg een badlaken om haar lichaam en liep de badkamer uit. Haar keel kriebelde, waardoor ze moest hoesten. Ze liep naar het slaapkamerraam en gluurde naar buiten. Brand! Waarom werkte het brandalarm niet? De rookmelders waren al lang aan vervanging toe…

Haar eerste reactie was om het raam te openen en om hulp te schreeuwen, maar de hendel klemde. In een mum van tijd stond de kamer vol rook, waardoor ze geen hand meer voor ogen zag. Hoestend kroop ze op handen en voeten naar de deur. Het was alsof haar longen verschroeiden door de rook die ze inademde.

Met veel pijn en moeite pakte ze de deurklink vast maar liet ze onmiddellijk weer los. De deurklink was gloeiend heet. Ze had haar hand verbrand. Hoe kwam ze hier weg? Als ze de deur openmaakte, kon ze misschien via de andere slaapkamer wegkomen. Als ze hier op de grond bleef liggen, was het sowieso gedaan. Ze had geen keus. Ze deed een schietgebedje en pakte de klink vast. Schreeuwend van de pijn duwde ze de klink naar beneden en opende de deur. Uitdagend en hongerig dansten de vlammen arm in arm met de verduisterende, giftige rook naar haar toe. Overmand door paniek wilde ze de deur dichtdoen, maar haar vijand was sneller. Tergend langzaam en naar adem snakkend, kroop ze weg bij het vuur. Haar spieren verkrampten, ze balde haar vuisten en voor ze het bewustzijn verloor en stikte, hoorde ze haar pols breken. De vlammen namen bezit van haar en likten gretig aan haar lichaam.

1.

Rani parkeerde haar wagen op het parkeerterrein van het Imeldaziekenhuis. Ze keek op de klok in het dashboard en besloot om tien minuten te wachten voor ze zich naar de afdeling pediatrie begaf. Zuchtend griste ze haar handtas van de bijrijdersstoel, opende het portier en zwierde haar benen uit de wagen. Tussen de nutteloze rommel in haar tas, zocht ze geïrriteerd naar het pakje sigaretten. Ze stak er een op en mijmerde. Haar herinneringen namen haar mee naar het moment dat ze het verontrustend telefoontje kreeg. Bij die gedachte gingen de haren op haar armen recht overeind staan.

Toen ze naar haar werk wilde gaan, ging haar mobiel. Haar eerste gedachte was ‘Frederik’ en daar had ze geen zin in. Ze was de discussie van de vorige dag nog niet vergeten. Eén blik op haar telefoon liet een onbekend nummer zien. Het nieuws dat ze hoorde bracht een grote schok teweeg. Romy, die met de fiets naar school was vertrokken, was aangereden en overgebracht naar het ziekenhuis. De arts stelde haar gerust; het was niet levensbedreigend. Eerst was er een golf van woede door haar heen geslagen. Ze ging er vanuit dat Romy haar oortjes in had. Waarschijnlijk was ze daar zo door afgeleid dat ze vergat om het verkeer in het oog te houden. Hoeveel keer had ze Romy al gezegd dat het levensgevaarlijk was? Romy was zo’n eigenzinnig kind en nu ze puberde werd het alleen maar erger.

Nadat de eerste boosheid afzakte, voelde ze paniek opkomen. Met bevende handen belde ze Frederik. Haar mond viel open toen hij zei dat hij het wist. Gedurende een halve minuut kon ze geen woord uitbrengen.

‘Rani? Ben je er nog?’

Ineens stroomden de woorden uit haar mond. ‘Hoe kan het dat jij het al weet? Waarom heb je me niet meteen gebeld?’

‘Ik heb je drie keer gebeld,’ verdedigde hij zich. ‘Kalmeer maar wat. Het valt best mee.’

‘Dat zeg jij. Het is niet jouw zusje.’

‘Je bent gemeen.’

Rani hoorde hem meermaals slikken. Hij vervolgde: ‘De dokter die jou net belde zei hetzelfde tegen mij. Romy is gewond, maar met de nodige zorgen wordt ze snel weer de oude.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Omdat ik hem net gesproken heb en hij me zei dat hij jou ging bellen.’

‘Hoe zit het met de chauffeur?’

‘Hij moet nog een verklaring afleggen, maar ik denk niet dat het zijn fout is, Rani. Hij heeft me uitgelegd hoe het precies is gebeurd.’

‘Jij vindt het precies prettig dat hij in zijn recht is.’

‘Komaan, doe niet zo raar, zeg.’

‘Je hebt gelijk, ik ben diegene die hier alles verziekt. Toch?’

‘Dit pik ik niet.’

De verbinding werd verbroken.

Rani bekeek haar mobiel en zag dat ze drie gemiste oproepen van Frederik had. Ze had expres niet opgenomen omdat ze gisterenavond een hoogoplopende ruzie hadden gehad. De zoveelste. Deze keer ging het over een BBQ die volgende zaterdag plaats vond in de manege. Rani had het hele gezin ingeschreven, maar Frederik had andere plannen. Hij had een vriend beloofd om te helpen verhuizen, maar had dat niet tegen haar gezegd. Ze was woest geworden. Natuurlijk snapte ze dat hij zijn vrienden hielp, maar het irriteerde haar dat hij niet eens de moeite nam om haar van zijn plannen op de hoogte te brengen. De laatste tijd staken steeds meer strubbelingen de kop op, waardoor ze niet langer met elkaar, maar naast elkaar leefden.

Ze beet op haar lip en belde hem terug.

‘Hoe weet jij dat het niet levensbedreigend is?’

‘Luister je wel naar me?’

Rani kruiste haar voeten en slaakte een diepe zucht.

Frederik vervolgde. ‘Ik was trouwens in de buurt toen het gebeurde. Ik kwam van een huisbezoek, zag de ziekenwagen aan de overkant van de straat staan en herkende Romy’s fiets. Ze was bij bewustzijn en zei dat haar elleboog en haar schouder erg veel pijn deden. Ze heeft ook een hoofdwonde, maar met een paar hechtingen komt dat helemaal goed.’

‘Het gebeurt wel vaker dat wanneer de patiënt onderzocht is, de toestand erger is dan op het eerste zicht leek.’

‘Kijk, Rani, als je me toch niet gelooft, kun je nu beter naar het ziekenhuis gaan. Wat voor zin heeft het als ik je probeer gerust te stellen? Je neemt niets, maar dan ook niets meer van me aan, dus heeft het ook geen zin om je gerust te stellen.’ Hij haakte in.

Toen ze bij de spoedeisende hulp aankwam, stond Frederik haar buiten op te wachten.

Ze sloeg het portier van haar wagen met een klap dicht, liep naar hem toe, en ging voor hem staan.

‘Moet je niet bij haar zijn?’ snauwde ze.

‘De dokter onderzoekt haar. Ik wil hem wat ruimte geven.’

Rani wierp hem een vieze blik toe en liep door naar binnen. Nadat ze zich had aangemeld, leidde één van de verpleegkundigen haar naar de box waar haar zus werd onderzocht. Toen ze Romy zag en haar hoorde huilen van de pijn, ebde de kwaadheid die ze het laatste uur had gevoeld weg. Terwijl ze muisstil naar Romy toe liep en haar hand vastpakte, zei ze tegen de arts dat ze Romy’s zus was. De dokter die zich voorstelde als spoedarts en orthopedist, Bas Lissens, keek even op. De plastisch chirurg ging verder met het hechten van de hoofdwond. Het was een flinke snee die begon boven Romy’s wenkbrauw en doorliep tot aan de haarlijn. Rani wendde haar hoofd af. Ze kon het niet aanzien dat haar zus zoveel pijn had, en toekijken hoe iemand gehecht werd was zeker niet haar sterkste kant.

Rani observeerde de spoedarts, die zijn uiterste best deed om Romy te kalmeren. Stap voor stap legde hij haar alles piekfijn uit, met effect. Langzamerhand ontspande Romy zich en voelde Rani hoe de kracht van haar greep verminderde. De arts had gitzwarte haren, waar hier en daar een plukje grijs doorheen kwam, een stevige kaaklijn, een kuiltje in de kin en mooi gevormde lippen. Zijn bruin getinte huid deed Rani vermoeden dat hij net met vakantie was geweest.

Toen de hechtingen waren geplaatst, wendde hij zich tot Rani. Hij informeerde haar over Romy’s toestand. Hij had een zachte stem en er ging iets rustgevends van hem uit. Zijn donkere ogen hadden iets vurigs en tegelijkertijd iets zachts. Rani keek hem doordringend aan. ‘Dokter? Komt alles goed?’

Dat beloof ik u,’ zei hij, terwijl hij sussend zijn hand op de hare legde. Heel even wist ze zich geen houding te geven. Ze was zich ervan bewust dat ze al maanden snakte naar warmte, geborgenheid en troostende woorden. Dat miste ze de laatste maanden zo erg… ’

Diaz, je moet je schamen. Je bent geen puber meer…

‘De pijnmedicatie is opgestart,’ zei Bas, terwijl hij naar de druppelteller van het infuus keek. ‘Om eventuele breuken uit te sluiten, moeten we een foto van de elleboog en de schouder nemen.’

Rani knikte terwijl ze over Romy’s haren streek.

Ze hoorde Frederiks stem. Het was haar helemaal ontgaan dat hij buiten stond te wachten.

‘Neemt u plaats in de wachtkamer,’ stelde Bas voor. ‘Zodra ik de radiologische verslagen heb, kom ik daarnaartoe.’ Hij glimlachte. Een hartverwarmende glimlach.

‘Mag ik met haar mee naar radiologie?’

Hij wreef over zijn kin. ‘Natuurlijk. Ik denk dat Romy dat ook heel fijn vindt.’

Romy die intussen was opgehouden met kermen, glimlachte flauwtjes.

Frederik kwam de kamer binnen, sprak enkele minuten met Bas en zei tegen Rani dat hij in de wachtkamer op haar zou wachten.

Rani knikte.

‘Romy? Vertel eens,’ zei Bas, ‘welk liedje was je aan het beluisteren toen je dat ongeluk kreeg?’

‘Remind me to forget van Kygo feat. Miguel.’

‘Mooi nummer,’ zei Bas. ‘Door de muziek bestaat de wereld niet langer om je heen, maar misschien is het toch beter om voortaan thuis naar muziek te luisteren. Bovendien kun je daar de muziek keihard zetten en wordt jouw zus vast knettergek.’ Hij schonk Rani een vette knipoog.

Vanaf dat moment was het ijs gebroken. De arts had Romy’s vertrouwen gewonnen.

Terwijl ze terug in het heden kwam, schudde Rani zachtjes het hoofd. Het onderzoek had uitgewezen dat er een botfragment van de humeruskop van de schouder afgebroken was. Bovendien had Romy ook een dubbele elleboogbreuk. Romy was ondertussen geopereerd en moest een paar dagen in het ziekenhuis blijven. Bas had haar verzekerd dat beide ingrepen perfect verlopen waren en dat de prognose gunstig was.

Rani dacht opnieuw aan Frederik. Ze vroeg zich af of het haar schuld was dat het de laatste tijd niet meer goed tussen hen boterde. Soms wenste ze hem naar de maan. Sinds zijn collega met zwangerschapsverlof was, had hij het niet gemakkelijk en had hij minder tijd voor zijn gezin, maar dat was het niet wat haar stoorde. Frederik dacht dat een baby de oplossing zou zijn om weer dichter tot elkaar te komen en bleef daar maar over doorzeuren. Rani werd er doodmoe van en had hem voor de voeten gegooid dat ze niet zwanger kon worden van de Heilige Geest. Uiteraard ontaardde dat in een nog fellere ruzie. Hoe meer ze hem op zijn kop gaf, hoe introverter hij werd, wat de afstand tussen hen alleen maar vergrootte.

Rani zoog gulzig aan haar sigaret en blies de rook krachtig uit haar longen. En nu dit. Romy die haar aandacht nodig had. Frederiks moeder zorgde ervoor dat er eten op tafel kwam en bracht Rune naar school en haalde haar op. Ook al was ze een geweldige hulp, Rani kreeg de zenuwen van het mens. Er was niets waar ze zich niet mee bemoeide. Vanmorgen had ze zelfs een opmerking gemaakt over Rani’s kleding. Ze vond het maar niets dat een hoofdinspecteur een afgewassen spijkerbroek met scheuren en een singlet droeg. Rani had veel zin om haar middenvinger op te steken, maar ze had zich nog net op tijd kunnen inhouden. Het ergste probleem was dat Frederik zijn moeder altijd verdedigde. Tranen vertroebelden haar zicht. Nooit eerder had ze zich zo eenzaam gevoeld in haar relatie. Ze keek op haar horloge. Het was tijd om te gaan. Ze smeet de peuk naar buiten, stapte uit de wagen, vergrendelde het portier en liep, met gebogen hoofd, op haar dooie gemak in de richting van het ziekenhuis.

2.

Voor de zoveelste keer deze week liep de man het ziekenhuis binnen. Hoewel hij zijn plannen grondig had bestudeerd, slaagde hij er maar niet in om de juiste oplossing te vinden. Het was te link. Hij zou wederom moeten observeren en analyseren, zodat hij zonder fouten zijn slag kon slaan. Hoewel iedereen kloeg dat er niet genoeg verpleegkundigen waren, leek het wel alsof de pediatrie afdeling overbevolkt was door verzorgers.

Het kind lag sinds twee weken in het ziekenhuis met een geperforeerde blindedarm. Waarschijnlijk mocht ze overmorgen naar huis, dat stond tenminste op haar moeders Facebookpagina. Dat die vrouw zo actief was op sociale media kwam hem natuurlijk heel goed uit. Ze postte wel tien berichten per dag. Ze werkte bij een goed draaiend advocatenkantoor, niet de minste advocaten ook. Waarschijnlijk typte ze de verslagen razendsnel uit en maakte ze tussendoor tijd om dingen over haar geliefde dochter te posten. Toegegeven, er verschenen ook geregeld berichten over haarzelf. Het leek wel alsof ze haar Facebookpagina als agenda gebruikte en ik vroeg me af wat haar man daarvan vond. Zou haar echtgenoot het goed vinden dat ze zoveel privacy blootgaf?

Hij haalde zijn schouders op en snoof. Zowel de vrouw als de man konden hem gestolen worden. Hij liep richting radiologie en ging daar naar het toilet. Vervolgens haalde hij een grijze pruik uit de tas en zette die op. De zonnebril die hij bij zich had, maakte de vermomming compleet. Gelukkig was het erg warm buiten waardoor het niet opviel dat hij met een zonnebril rondliep. Voorzichtig opende hij de toiletdeur en constateerde dat hij alleen was. Goed zo! Eén blik in de spiegel liet hem zien dat zijn pruik goed zat en dat ze niet van echt te onderscheiden was. Onderweg naar de pediatrische afdeling, bleef hij ineens stokstijf staan. Zag hij dat nu goed? Stond het kind dat hij al een hele tijd gevolgd had bij de snoepautomaat? Het meisje met de roze short, het witte T-shirt en de roze sandaaltjes. Zo snel mogelijk liep hij naar de koffieautomaat, die pal naast de snoepautomaat stond. Hij koos voor koffie zwart en stopte het geld in de gleuf. Terwijl hij wachtte, keek hij met een schuin oog naar de blonde krullenbol. Met open mond stond ze te kijken naar de lekkernijen die zich achter het glas bevonden. Een klik liet hem weten dat zijn koffie klaar was. Voorzichtig pakte hij het plastic bekertje uit de houder en nam een slok.

‘Het is moeilijk kiezen, hé?’

Ze hield haar hoofd schuin omhoog en knikte. Haar blauwe kijkers waren als magneten. ‘Ik mag hier eigenlijk niet komen van mama. Romy heeft me geld gegeven en omdat mama niet op bezoek komt, ben ik hier naartoe gekomen om wat lekkers uit te zoeken. Ze legde haar wijsvinger tegen haar roze lippen.

‘Wie is Romy?’

‘Mijn vriendinnetje.’

Alsof hij dat niet wist. Haar zus, hoofdinspecteur Diaz, kwam op ziekenbezoek wanneer het haar uitkwam. Zij was de enige die zijn hele plan in de war kon sturen.

‘Als ik jou was, zou ik de Bounty nemen,’ moedigde hij haar aan.

Ze trok haar neus op en wiegde haar tengere lijfje heen en weer.

‘Ik kies voor de M&M’s,’ zei ze overtuigend. Ze opende haar kleine vuistje en zette haar knuffel, die ze onder haar arm geklemd hield, op de grond. Vervolgens stopte ze twee muntstukken in de gleuf en pakte het zakje enkele seconden later uit de bak.

‘Wat heb je daar?’ Hij wees naar haar knuffel.

‘Dat is mijn knuffelhond. Hij heet Bruno.’

‘Hou je van honden?’

‘Ja, maar ik mag geen hond van mama. Mama vindt honden vies.’ Zijn handen werden klam en de zweetdruppels liepen vanonder zijn pruik in zijn nek. Hij zette het plastic bekertje met koffie op de grond en veegde zijn handen aan zijn broek af.

‘Ach, wat jammer.’

Hij keek rond. Niets verdachts. Hij hurkte naast haar neer, keek haar diep in de ogen en glimlachte. ‘Zal ik je eens wat leuks vertellen?’

Benieuwd keek ze hem aan.

‘Mijn hond heeft baby’tjes gekregen.’

‘Echt waar?’

‘Twee jongens en drie meisjes.’

‘Jammer dat ik ze niet kan zien, want ik moet naar mijn kamer. Ik heb Romy beloofd om niet te lang weg te blijven.’

‘Ach, over tien minuutjes zijn we terug,’ probeerde hij haar te overtuigen. ‘Weet je wat? Ga even mee naar mijn auto, dan kun je de puppy’s zien. Ik beloof je dat ik je snel terugbreng.’

Ze keek bedenkelijk. ‘Is jouw kindje ook ziek?’

‘Nee, mijn mama is ziek. Zo meteen ga ik bij haar op bezoek, maar ze vindt het niet erg om vijf minuutjes te wachten, hoor. Ik leg haar straks wel uit dat jij zo graag de puppy’s wilde zien.’

Jade. Jade Joossens. Hij zag haar twijfelen. Verdomme rotkind, zeg nu ja!

Weer keek hij om zich heen.

‘Oké, ik loop even met je mee, maar…’

‘Maar wat?’ Rustig blijven, je vooral niet opwinden…

‘Je moet me beloven dat ik de naam mag kiezen voor het hondje dat ik het mooist vind.’

‘Heb je al een naam?’

Ze knikte. ‘Flip.’

‘Flip?’

‘Mijn hamster is naar de hemel gegaan en hij heette Flip.’

Hij kwam overeind. ‘We moeten ons haasten want ik heb ook nog een andere verrassing voor je; eentje van je mama.’

Een ongelovige blik. ‘Wat dan?’

‘Dat mag ik niet verklappen anders is het geen verrassing meer.’

‘Ken je mijn mama dan?’

‘Ja, hoor, ik ben een vriend van je mama en papa.’

‘O, ik heb je nooit eerder gezien.’

‘Ik speel tennis. In dezelfde club als zij.’

‘Soms moet ik mee naar het tennis, maar ik heb je daar nog nooit ontmoet.’

Hij voelde zich kregelig worden. Ze is bij de pinken!

‘Ik tennis ’s avonds wanneer jij al in je bedje ligt.’

Ze gniffelde en scheurde het zakje snoep open. ‘Jij ook eentje?’

Hij schudde zijn hoofd en trok zijn neus op. Zo meteen heeft ze plakkerige handen. Bah!

‘Kom, we gaan.’ Hij stak zijn hand uit.

De kinderhand schoof in de zijne.

Hij trok haar mee naar de uitgang.

Ineens bedacht ze zich en bleef koppig staan. ‘Ik wil niet mee. Ik mag van mama niet met vreemde mensen meegaan. Als ik weer thuis ben, kom ik samen met mama langs.’

‘Jouw mama vindt honden vies.’ Zijn handen begonnen te jeuken. Wijsneus!

Hij pakte haar hardhandig vast bij de arm. Er verscheen een pijnlijke, angstige grimas op haar rood aangelopen gezichtje, en ze zette een keel op.

Hij wilde haar een mep geven, maar hield zich in.

Een vrouw die hen voorbijliep zei: ‘Het is niet makkelijk met kleine kinderen in een ziekenhuis.’

Hij toverde een geforceerde glimlach op zijn gezicht. ‘Hoor eens, jij wilt toch zo graag de hondjes zien.’

Haar onderlip trilde. ‘Ja, maar…’

‘Ben je niet nieuwsgierig naar de verrassing van je mama?’

Haar gezichtsuitdrukking veranderde. Ze zuchtte ononderbroken en knikte.

Hij tilde haar op en liep zo snel als hij kon naar de auto.

‘Niet zo snel,’ protesteerde ze, ‘het schokken doet pijn. Ik ben aan mijn buik geopereerd. Weet je dat dan niet?’

Hij murmelde wat. Voortmaken!

‘Jij ruikt een beetje zoals papa.’

Hij glimlachte. Zijn hemd was doorweekt. Wat een ellende! Nog ongeveer vijftig meter…

Vliegensvlug pakte hij zijn sleutels uit zijn broekzak en duwde op de knop voor de automatische ontgrendeling. Hij opende de deur, zette haar op de bijrijdersstoel en maakte de autogordel vast.

‘Ik mag niet voorin zitten van mama.’

Mama, mama, mama… ik word knettergek van dat woord…

Met een knal gooide hij de deur dicht en haastte zich naar zijn plaats.

Hij sprong in de wagen, startte de motor en reed de parkeerplaats af. Hij zag hoe ze om zich heen keek. ‘Waar zijn de hondjes?’

‘Thuis. Het is te warm om ze mee te nemen in de auto.’

‘Je hebt gelogen.’

‘Zwijg!’

‘Ik wil niet mee naar jouw huis. Ik wil naar Romy.’

‘Houd je bek!’

Terwijl de auto over het wegdek zoefde, schreeuwde ze dat hij een stoute man was.

Hij keek haar aan. Zijn glimlach was verdwenen.

Jade begon oorverdovend te gillen.

‘Ik wil mijn mammie.’ Met haar arm veegde ze haar betraande ogen en neus af.

‘Je hebt niets te willen. Je doet wat ik je zeg en je houdt je mond dicht.’

Jade greep naar haar buik. ‘Ik moet plassen.’

‘Niet nu.’

‘Ik doe het in mijn broek.’

Ze liet haar plas lopen. De roze short werd donker.

Hij kon zich niet langer inhouden. Dat kind werkte hem op de zenuwen en alsof dat nog niet genoeg was, plaste ze ook nog op de lederen autostoel. Hij gaf haar een harde klap tegen het hoofd waardoor ze met een knal tegen het raampje smakte en het zakje snoep op de grond viel.

Ze schrok zo erg dat ze even vergat te ademen en beduusd voor zich uitstaarde. Dan draaide ze haar bezwete hoofdje langzaam in zijn richting, begon te huilen, en legde haar hand op de pijnlijke plek. ‘Wat doe je nu? Je bent echt een heel stoute man. Je moet me terugbrengen. Ik wil mama en Bruno. Bruno is verdrietig als hij niet bij me is.’

Gemeen lachend reed hij een steegje in, zette de motor stil en nam de chloroform en watten uit het zijvak.

Met grote ogen keek ze hem aan, maar voor ze iets kon zeggen, duwde hij de vochtige prop tegen haar mond en neus. Ze spartelde tegen, maar een minuut later werd het lijfje slap.

Eindelijk, dacht hij. Eindelijk is het stil.

Hij slaakte een zucht van verlichting toen hij de automatische poort opende en zijn garage binnenreed.

Hij stapte uit, pakte het bewusteloze kind onder zijn arm en opende knarsetandend de deur van het gebouw. Hij legde haar op de grond en grijnsde.

Met een voldaan gevoel verliet hij het gebouw en liep naar zijn huis dat een eind verderop stond.

3.

Een uur later kreeg Rani telefoon van haar zusje. Ze huilde.

Rani verkrampte. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Jade is weg.’

‘Hoezo?’

‘Zoals ik het zeg,’ snikte ze. ‘Ze ging naar de snoepautomaat en is niet teruggekomen.’

Rani hoorde zichzelf meerdere keren slikken. Het was acht uur ’s avonds.

‘Hoe laat is Jade naar beneden gegaan?’

‘Dat weet ik niet precies. Ik denk rond zeven uur. We hadden net gegeten.’ Het bleef even stil.

‘Misschien is ze haar mama in de gang tegen het lijf gelopen en zijn ze samen naar de cafetaria.’

‘Denk eens na,’ wees Romy haar terecht, ‘de cafetaria sluit om acht uur en er lopen hier politiemensen rond. De mama van Jade heeft veel verdriet.’

‘Heb jij tegen de verpleegster gezegd dat Jade lang wegbleef?’

‘Ja, natuurlijk. Ze zijn naar haar op zoek gegaan, maar omdat ze haar niet vonden hebben ze de politie en haar mama verwittigd.’

‘Oké, oké, ik kom eraan. Jij blijft in je kamer en wacht tot ik bij je ben.’

‘Tot zo,’ zei ze snikkend.

Toen de verbinding verbroken was, kreeg Rani het ijskoud. Ze dacht aan Barbara. Wat een doodsangsten moet die vrouw uitstaan? Zonder het te willen dwaalden haar gedachten af naar de afschuwelijke tijd toen Romy ontvoerd was. Een ware hel was het geweest. Ze had gehoopt dat ze er nooit meer mee geconfronteerd zou worden, en nu…’

Ze belde haar collega, Bert Simons. Hij nam onmiddellijk op.

‘Ha, Rani.’

‘Weet jij iets van een vermissing?’

‘Van het achtjarige meisje dat verdwenen is? We hebben daar melding van gekregen. Fien en Davy zijn ter plaatse. Ik denk dat we niet in paniek moeten raken, meestal duikt een kind wel weer op.’

‘Een verdwijning van een kind moeten we serieus nemen,’ zuchtte Rani.

‘Ik ga, Rani. Ik hou je op de hoogte.’

‘Ik kom ook.’

‘Jij hebt geen dienst. We kunnen het alleen aan.’

‘Ik kom eraan.’

‘Goed, zoals jij het wilt.’

Rani wist dat haar collega als geen ander begreep hoe gevoelig dit voor haar was.

Terwijl Rani naar de keuken liep om haar handtas te pakken, kwam Frederik uit zijn spreekkamer. ‘Ik heb nog één patiënt. Als je wilt kunnen we zo meteen praten.’

‘Geen tijd,’ snauwde Rani. ‘Ik moet er vandoor. Jade Joossens, het kamergenootje van Romy, is vermist.’

Hij keek haar niet-begrijpend aan. ‘Vermist?’

‘Ik weet er het fijne ook niet van, maar ik wil zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.’

Hij trok haar tegen zich aan, maar Rani wurmde zich los. ‘Sorry,’ zei ze, ‘praten doen we later.’

‘Zo kan het niet meer,’ protesteerde hij. ‘Er komt altijd wel iets tussen. Ik krijg er wat van.’

Boos pakte Rani haar tas en priemde met haar wijsvinger in zijn schouder. ‘Weet je, wij kunnen vannacht, morgen of volgende week nog praten. Er bestaat een reële kans dat Jade nooit meer wat kan zeggen.’

‘Je moet niet zo negatief denken.’

‘Nee, ik ben gewoon realistisch en misschien zou jij dat ook beter worden.’

Frederiks moeder stak haar hoofd om de deur. ‘Problemen?’

‘Niets wat jij kunt oplossen,’ siste Rani.

De deur smakte dicht.

Frederiks gezicht vertrok van woede. Hij pakte haar stevig bij de polsen vast en duwde haar tegen de muur. ‘Het is genoeg geweest,’ zei hij met een nijdige blik in de ogen. ‘Ik tolereer het niet langer dat je zo onbeleefd bent tegen mijn moeder en mij. Je bent de laatste tijd niet meer te genieten. Niemand kan iets goeds doen in jouw ogen.’

‘Bemoeiallen zeker niet,’ viel ze uit.

Ze wilde zich losmaken, maar hij verstevigde zijn greep.

‘Jij bent jezelf niet meer. Wat is er toch met je aan de hand?’

Rani trok haar armen uit zijn greep en wreef over haar pijnlijke polsen. ‘Ik ga weg,’ zei ze met een kurkdroge mond. ‘Hier is het laatste woord nog niet over gevallen. Je hebt inderdaad gelijk dat het zo niet meer verder kan.’

Frederik stak zijn handen diep in zijn broekzakken, keek haar een tel diep in de ogen en draaide zich boos om. Vervolgens trapte hij de keukendeur open en gooide hem met een harde klap dicht. Rani pakte haar handtas, die van haar schouder was gegleden, van de grond en beende naar de garage.

Verblind door tranen van woede reed ze weg.

4.

Met de handen tegen het voorhoofd liep Barbara Fierlefijn heen en weer door de ziekenhuisgang. Rani vroeg zich af waarom niemand haar steunde. Waar was haar man?

Rani liep naar haar toe, legde een arm rond haar schouder en trok haar tegen zich aan. ‘Kom mee naar het kantoor van de hoofdverpleegkundige,’ zei ze. ‘Ik vraag aan één van de verpleegkundigen of ze je een kop koffie brengen. Die kun je wel gebruiken.’

Snikkend legde Barbara haar hoofd tegen Rani’s schouder. ‘Dit houd je niet voor mogelijk,’ huilde ze. ‘Je kind ligt in het ziekenhuis en ineens is ze verdwenen. Hoe kan dit, Rani?’

‘Ik weet het niet, Barbara,’ zei ze zacht. ‘Nog niet. Ik ga informeren. Wie weet hebben mijn collega’s al nieuws.’

‘Dan zou ik het weten. Toch?’

‘Waar is je man?’

‘Hij had een meeting. Ik kan hem maar niet bereiken. Iedere keer als ik hem bel, krijg ik zijn voicemail.’

‘Blijf proberen, oké?’

Barbara keek haar met holle ogen aan. Haar gezicht en hals zaten onder de vlekken. Ze snoot haar neus, stopte de zakdoek in haar handtas en fluisterde: ‘Ik heb zo’n akelig voorgevoel, Rani. Jade zou nooit zomaar weglopen.’

Rani vroeg aan een verpleegkundige die hen voorbijliep of ze een kop koffie konden krijgen.

‘Ik kom het zo brengen,’ antwoordde de jonge vrouw.

Ze liepen het kantoor binnen.

Rani duwde Barbara zachtjes in de fauteuil en hurkte. Ze pakte Barbara’s koude handen vast. ‘Ik weet dat je door een hel gaat. Wat ik ook weet is dat je je dingen inbeeldt waarvan je absoluut niet wilt dat ze Jade overkomen.’ Ze kneep harder in Barbara’s handen. ‘Het is niet ondenkbaar dat je haar zo meteen in je armen kunt sluiten. Probeer je te focussen op een positieve afloop. Ik besef dat ik het bijna onmogelijke van je vraag, maar angst is een slechte raadgever en ik kan het weten.’

Heel even verscheen er een glimp van hoop in Barbara’s ogen.

Rani kwam overeind. ‘Ik ga naar Romy en overleg daarna met mijn collega’s. Ik blijf niet lang weg, oké?’

Met bevende handen bracht Barbara de kop koffie, die de verpleegkundige haar had gebracht, naar haar mond.

‘Red je het tot die tijd of wil je dat er iemand bij je blijft?’

Gedecideerd schudde ze haar hoofd. ‘Ik wil alleen zijn.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Heel zeker.’

Rani knikte en verliet het kantoor.

Gehaast liep ze Romy’s ziekenkamer binnen. Haar hart sloeg een slag over toen ze zag dat die leeg was. Ze vloog de kamer uit en pakte een passerende verpleegkundige bij haar arm. ‘Waar is mijn zus?’ vroeg ze fel.

‘We hebben haar overgebracht naar de kamer over ons kantoor. Ze kon hier niet blijven. Op verzoek van het forensische team hebben we haar verhuisd. Ze ligt nu in de kamer tegenover onze verpleegpost.’

Rani stormde de kamer binnen en zag Romy als een hoopje ellende op het bed zitten. ‘Het is mijn schuld dat Jade verdwenen is,’ huilde ze. ‘Ze had zin in snoep. Ik heb haar geld gegeven. Ik moest haar beloven om het niet tegen haar mama te zeggen.’ Romy ging op haar zij liggen en kreunde. ‘Had ik het maar zelf gedaan, maar mijn schouder doet zoveel pijn en…’

Rani ging op de rand van het bed zitten en streelde haar haren. ‘We weten niet waar Jade is en jij moet je niet schuldig voelen.’

‘Er is vast iets heel ergs gebeurd. Ze is al een tijdje weg.’ Haar lippen trilden. ‘Ik vergeef het mezelf nooit als er iets met haar is gebeurd.’

‘Het gebeurt wel vaker dat een kind verdwijnt en na een tijd weer opduikt.’

Ongelovig keek Romy haar aan. ‘Misschien in sprookjes,’ zei ze, ‘maar daar geloof ik al lang niet meer in.’

Ze fronste haar voorhoofd en zei: ‘Ik snap niet dat jij dat zo makkelijk kunt zeggen. Weet je hoeveel keer de beelden nog door mijn hoofd heen schieten? Ze duwde haar hoofd in het kussen en begon te snikken.

Rani pakte haar vast. ‘Het spijt me,’ zei ze.

Toen Romy niet antwoordde, slaakte ze een diepe zucht. Romy had wekenlang in een hel geleefd en hoewel ze er nooit over sprak, was het duidelijk dat ze het trauma nog niet helemaal verwerkt had. De psychologische begeleiding had haar goed gedaan, maar nu ze met de vermissing van haar kamergenootje werd geconfronteerd, kwam haar eigen verdriet in alle hevigheid terug.

‘Misschien heeft ze zich ergens opgesloten.’

‘In een wc?’

‘Dat zou kunnen.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Romy? Ben je bang?’

Langzaam draaide ze haar hoofd en keek Rani met betraande ogen aan. ‘Ik ben niet alleen bang, ik ben doodongerust,’ zei ze. ‘Jade is nog maar een klein meisje…’

‘Ik moet zo meteen naar mijn collega’s toe. Wil je dat ik Frederik bel? Hij kan over vijf minuten bij je zijn.’

‘Nee, ik wil alleen zijn.’

‘Oké, ik ben hier op de gang, er kan je niets gebeuren.’ Ze gaf Romy een zoen op haar kruin en kwam overeind.

Romy wreef met haar duimen in haar ooghoeken. ‘Ga maar snel. Ik wil dat je Jade vindt.’

‘Romy?’

‘Ja?’

‘Je weet toch dat ik enorm veel van je hou.’

Ze knikte.

‘En ik ben ook enorm trots op je.’

Er verscheen een flauwe glimlach op haar trieste gelaat.

Rani verliet de kamer en haastte zich naar Fien die met een politieagent stond te praten. Ze gaf haar een tik op de schouder, waarna Fien verschrikt opkeek.

Ze bedankte de agent en nam Rani mee naar het einde van de gang. ‘Het is verontrustend,’ zei ze. ‘Jades knuffelhond is gevonden naast de snoepautomaat. Volgens haar moeder zou ze hem nooit achterlaten.’

Rani wreef over haar gespannen voorhoofd. Ze zag het zo voor zich. Jade samen met Bruno, die twee waren onafscheidelijk. Zelfs als Jade naar het toilet ging, nam ze de hond mee.

‘Laten we niet aan het ergste denken. Misschien werd ze afgeleid door iets wat ze zag en is ze op speurtocht gegaan.’ Rani krabde achter haar oor.

Fien keek haar verwonderd aan. ‘Waar denk je aan?’

‘Ik roep ook maar wat,’ antwoordde Rani. ‘Wat als ze één of andere spreekkamer is binnengelopen en ze niet meer naar buiten kan omdat de deur van buitenaf in het slot is gedraaid?’

Fien keek naar de neus van haar schoenen.’ Dat kan, maar ik heb mijn twijfels.’

‘Het duurt een tijd voor het hele gebouw is gecontroleerd.’

‘Ik heb er geen goed gevoel bij.’

‘We moeten de camerabeelden bekijken. Als Jade het ziekenhuis heeft verlaten of met iemand is meegegaan, moet dat te zien zijn op de beelden.’

Fien knikte. ‘Bij de koffieautomaat, grenzend aan de snoepautomaat, stond een plastic bekertje met koffie op de grond. Ik heb opdracht gegeven om het te laten onderzoeken in het lab.’

Fien keek haar meelevend aan. ‘Dit is moeilijk voor je, hé?’

Rani zuchtte. ‘Voor iedereen denk ik. Maar je hebt gelijk. Ik zie de beelden van Romy’s verdwijning steeds voor me.’

Fien wreef over Rani’s schouder. ‘Hé, ik ben er voor je. Deel je ongerustheid maar.’

Rani ontweek haar blik. ‘Ben je nog iets interessants te weten gekomen? O, en weet jij waar Davy is?’

‘Davy kamt met een paar anderen het gebouw uit, in de hoop Jade te vinden. De verpleegkundigen met wie ik gesproken heb, hebben nu dienst. Ze waren er niet toen Jade verdween. De twee anderen, die vanmiddag hebben gewerkt, hebben we opgebeld en ze zijn net teruggekomen.’

‘Ik stel voor dat we met hen gaan praten.’ Rani keek om zich heen. De mensen van het forensische lab waren druk in de weer met het nemen van vingerafdrukken en het zoeken naar sporen. ‘Weten ze dat ze Jades knuffel moeten onderzoeken?’

Fien knikte weer.

‘Waar zijn die twee verpleegkundigen?’

‘In kamer 104. Die kamer staat leeg.’

‘Zullen we gaan?’

Met een diepe zucht draaide Fien zich om en volgde Rani die al op weg was. Beide vrouwen, die Rani ondertussen kende, zagen er afgemat en bezorgd uit. De jongste van de twee, was zo mager dat het woord anorexia in Rani’s gedachten kwam. Ze heette Monique en kon niet stoppen met huilen. ‘Ik was net thuis toen ik werd gebeld,’ zei ze hakkelend. ‘Ik ben niet in staat om vragen te beantwoorden.’ Ze deed een paar stappen naar achteren en leunde tegen de muur. ‘Dit is een ramp.’

Rani richtte zich tot Moniques collega, die constant met haar vingers door haar korte haren gleed.

‘Zulke dingen kunnen gebeuren als je met te weinig personeel bent, hé.’

‘Jullie waren toch met zijn tweeën of vergis ik me?’ vroeg Rani.

‘Is dat een verwijt?’

‘Nee, dat is het niet,’ zei Rani kordaat. ‘Ik wil weten of jullie iets ongewoons hebben gezien en waar jullie waren op het moment dat Jade verdween.’

Marjan, de kordaatste van de twee, kruiste defensief haar handen voor haar borst. ‘Luister goed,’ zei ze met half dichtgeknepen ogen. ‘Twee kamers verder dan die van je zus had een kind een epileptische aanval. Twee handen zijn niet genoeg om de symptomen hiervan onder controle te houden. Monique moest me assisteren tot de dokter kwam.’ Ze keek haar collega, die met de minuut kleiner leek te worden, aan. ‘Zo was het toch, hé, Monique.’

Monique knikte. Haar ogen leken op die van een verschrikt hert.

‘Hoe lang duurde het voor de arts hier was?’

‘Ongeveer tien minuten.’

‘Wat is de naam van die arts?’

‘Dokter Van Dessel.’

‘Is hij aanwezig?’

‘Het is een zij. En ja, ze is hier, want ze heeft nachtdienst. Niet te geloven. Dat mens heeft de hele dag gewerkt en moet wakker blijven. Die regelingen…’

‘… Kunt u haar vragen om hier naartoe te komen?’

‘Ze is op de eerste hulp,’ protesteerde Marjan.

Rani’s gezicht betrok. ‘Wat is volgens u de verdwijning van een kind?’

Ze draaide haar hoofd weg en zuchtte. ‘Ook een spoedgeval.’

Nijdig nam ze haar telefoon uit de achterzak van haar broek en drukte op een toets. Ze liep op en neer en stopte uiteindelijk voor Rani. ‘Over vijf minuten is ze hier.’

Rani riep Bert, die een eind verderop stond, en vroeg of hij de kinderarts wilde verhoren. Toen hij dat bevestigde, keek Rani weer naar de twee verpleegkundigen. ‘Hebben jullie de laatste dagen iets verdachts gezien?’

Monique die eindelijk gekalmeerd was, schudde haar hoofd.

‘Vreemde telefoontjes gehad? Iemand die inlichtingen wilde over Jade?’

‘Niet dat ik me kan herinneren.’

‘Misschien kan één van uw collega’s die vraag beantwoorden?’

Monique keek haar strak aan. ‘We werken in teamverband. Indien er zich iets raars voordoet, dan weten we het meteen. Iedere ochtend, middag en avond is er een briefing.’

‘Kreeg Jade veel bezoek?’

‘Vanzelfsprekend.’

‘Wie?’

‘Haar ouders, haar familie en heel veel vriendjes en vriendinnetjes.’

‘Gebeurde het weleens dat Jade met het bezoek naar de cafetaria ging?’

‘Nee, nooit. Ze is eigenlijk nog nooit van haar kamer af geweest.’

Rani pakte een visitekaartje en overhandigde het. ‘Als jullie iets horen of zien waarvan jullie denken dat het niet koosjer is, dan hoor ik het graag.’

Tien minuten later hoorde Rani Bert hijgend op hen aflopen. ‘Ik heb de kinderarts gesproken. Zij heeft niets abnormaals gezien.’

‘Nu al? Ze was toch op de eerste hulp?’

‘Haar werk zat erop en ze is meteen hier naartoe gekomen.’

Rani dacht na. Als Jade niet in het ziekenhuis was, bestond de kans dat ze met iemand was meegegaan of dat ze, in het slechtste geval, was ontvoerd. In negentig procent van de gevallen was de dader een bekende van het kind. Het was te vroeg om conclusies te trekken, maar het feit dat haar knuffelhond bij de snoepautomaat lag, was geen goed teken.

‘Er is een team met speurhonden onderweg,’ zei Bert.

‘Is Childfocus ingeschakeld?’

‘Nog niet.’

‘Doe dat dan!’

‘Ja, chef!’

Ze keek Bert indringend aan. ‘Jij blijft hier met Davy, oké?’ Ze speurde de gang af. ‘Waar is hij?’

‘Hij is met anderen op zoek naar Jade, dat heb ik je daarstraks al verteld,’ zei Fien.

‘Juist, ja.’

Er verscheen een diepe frons in Rani’s voorhoofd.

‘Goed, ik hoop dat het geluk aan hun zijde is. Ik ga met de mama van Jade praten en breng haar vervolgens naar huis. Het heeft geen zin dat ze hier blijft wachten.’ Ze keek naar Fien. ‘Kom je met me mee?’

‘Oké.’

Rani nam Barbara mee naar de lege ziekenkamer, waar ze het gesprek met de twee verpleegkundigen had gehad. Totaal uitgeput liet Barbara zich in de donkerblauwe fauteuil vallen. De inspecteurs bleven staan.

‘Barbara,’ begon Rani, ‘ik weet hoe moeilijk deze uren voor je zijn. Het is in één woord afschuwelijk. Omdat we Jade zo snel mogelijk willen vinden moeten we je enkele vragen stellen.’

‘Ik weet niet of ik ze kan beantwoorden,’ snikte ze. ‘Ik wil mijn kind terug.’ Ze sprong overeind en beukte met haar vuist op de vensterbank. ‘Ik wil mijn kind terug, verdomme! Hoe kan het dat jullie haar nog niet gevonden hebben?’

Met een gepijnigd gezicht draaide ze zich om en stak een vermanende vinger uit. ‘Vertel me gewoon de waarheid. Jullie weten dat ze is ontvoerd, maar jullie willen me sparen.’ Ze trok zo hard aan haar hoge paardenstaart dat Rani wist dat haar innerlijke pijn ondraaglijk was. Rusteloos liep ze heen en weer. ‘Wel tien keer heb ik haar gezegd dat ze niet alleen naar beneden mocht.’ Ze keek op. ‘En, nee, ik ben niet kwaad op Romy.’

Rani wist dat ze dat wel was, maar ging er niet op in. ‘Kinderen doen nu eenmaal graag dingen die verboden zijn. Weet je, Barbara, een deel van mijn team gaat zo vlug mogelijk de camerabeelden bekijken. Hopelijk vinden we aanwijzingen.’

Fiens telefoon ging. Toen ze de verbinding verbrak zei ze dat een ploeg met speurhonden was aangekomen.’

‘Je denkt ook dat ze ontvoerd is, toch?’ Barbara barstte opnieuw in tranen uit.

Rani wreef over haar schouder. ‘Een verdwijning van een kind nemen we zeer serieus. We zetten alle middelen in om haar zo snel mogelijk terug te vinden.’

‘Maar goed ook,’ zei Barbara met stemverheffing.

Rani keek naar Fien die met haar ogen rolde. Een gebroken moederhart was ontroostbaar.

‘Barbara? Is er iemand met wie je de laatste tijd in conflict lag? Ruzie? Een meningsverschil?

‘Niet dat ik weet,’ zei ze. ‘Mijn kleine meid doet het goed op school, ze volgt balletlessen en is door iedereen graag gezien.’

‘En jij?’

Ze schrok. ‘Ik leid een normaal leven. Ik werk, heb mijn vrienden en zorg voor mijn gezin. Ik heb geen idee wie me kwaad zou willen doen.’

‘En je man?’

‘Dat moet je hem vragen.’

‘Heb je een goed huwelijk?’

‘Ja, af en toe een conflict, maar dat gaat meestal over Jade.’

‘Hoezo?’

‘Mijn man vindt dat ik te beschermend ben. Hij zegt dat ik Jade meer vertrouwen moet geven.’

‘Hoezo?’

‘Ze wil graag met de fiets naar school. Mijn man moedigt haar aan en ik verbied het haar.’

‘Hoe is jouw man in de omgang?’

‘Hij heeft veel vrienden, is veel weg en heeft een druk sociaal leven.’

‘Waarmee u suggereert dat u dat niet prettig vindt?’

Barbara boog haar hoofd naar voren. ‘Ik suggereer helemaal niets. Ik ben er haast zeker van dat mijn man met niemand ruzie heeft, maar over zijn werk vertelt hij weinig. Wat daar gebeurt blijft voor mij een geheim.’

‘Zou je man je in vertrouwen nemen als hij problemen had op zijn werk?’

Met half dichtgeknepen ogen keek Barbara haar aan. ‘Uiteraard.’

Rani ging er niet op in. Er was geen land te bezeilen met die vrouw, wat heel normaal was.

‘Toch vind ik dat we naar jouw huis moeten gaan. Heb je nog geprobeerd om je man te bereiken?’

‘Ik heb hem al wel tien keer gebeld,’ zei Barbara, ‘maar ik krijg steeds zijn voicemail.’

5.

Toen de twee inspecteurs Barbara naar huis brachten, hing er een geladen stilte in de auto. Verdriet!

De Tramweg in Bonheiden was een rustige straat met alleenstaande huizen en villa’s. Door de gedempte straatverlichting leek het er griezelig.

Fien tuurde door de autoruit naar buiten. ‘Het huisnummer is 23, hé, Barbara?’

Geen antwoord.

Rani knikte en reed de oprijlaan op. Ze doofde de lichten van de wagen, legde de motor stil en keek naar de villa die op een helling stond. Wat een huis! Ze stapte uit en liep om de auto heen om het portier voor Barbara open te maken. Moeizaam draaide Barbara haar benen uit de auto, maar zodra haar voeten de grond raakten, liet ze snikkend haar hoofd op haar knieën vallen. Omdat ze geen aanstalten maakte om uit te stappen, pakte Rani haar bij de arm en ondersteunde haar. Voor ze de trappen beklommen, begon Barbara hartverscheurend te huilen. ‘Ze is niet hier,’ snikte ze.

‘Daar gingen we ook niet vanuit, toch?’

Ze stopte de sleutelbos in Rani’s hand.

‘Welke sleutel is van de voordeur?’ vroeg Rani.

‘Die met het groene label.’

Voorzichtig maakte Rani de deur open. Barbara strompelde tot aan de alarminstallatie en typte de code in. Vervolgens knipte ze het licht aan en vroeg hen of ze haar wilden volgen. De inrichting van de woonkamer en de aangrenzende keuken was gericht op optimaal comfort. Door het niveauverschil tussen beide was er een speelse ruimtebeleving. De glazen pui die doorliep tot de nok zorgde voor een interessante vide. In de kamer stond een stijlvolle open haard. De muren waren wit, de zwarte en grijze meubels zorg den voor een subtiel contrast. De ramen reikten van de grond tot aan het plafond. Rust, licht en sereniteit waren de eerste woorden die Rani te binnenschoten. Een groot contrast met wat er op dit moment speelde. Barbara vroeg of ze koffie wilden.

‘Daar zijn we wel aan toe,’ zei Fien.

‘Ik loop met je mee,’ zei Rani tegen Barbara. De constructie van de keuken was in natuursteen. Nergens was er rommel te bespeuren. Het leek wel alsof hier niet werd geleefd. Rani dacht aan haar keuken. Misschien moest ze hier een voorbeeld aan nemen en de kinderen niet altijd de schuld geven.

‘Wil je de melk uit de koelkast pakken?’ vroeg Barbara.

Rani knikte. Voor ze de deur opentrok viel haar blik op een foto van Jade. Ze slikte. Het kind leek als twee druppels water op haar moeder. Met een zucht pakte Rani het karton melk uit het zijvak en zette het bij de kopjes op het dienblad. Omdat ze moe was, snakte ze naar een kop koffie. Ze keek naar haar polsen. Op haar rechterpols was duidelijk een vingerafdruk van Frederik te zien. Hoe zou hij zich voelen? Misschien moest ze hem een bericht sturen. Nonchalant haalde ze haar schouders op. Wat had het voor zin? Morgen zou ze de confrontatie wel aangaan.

‘Maak het jullie gemakkelijk,’ zei Barbara, die de leefruimte binnenliep.

Rani liet zich in de luxueuze zetel zakken, die gelijk de vorm van haar lichaam aannam. Alles in dit huis was kostbaar. Meteen dacht ze aan losgeld. Ze moest aan haar chef de toestemming vragen om hier afluisterapparatuur te installeren. Als de eventuele ontvoerder losgeld eiste, zou het niet lang duren voor hij of zij contact opnam.

‘Jouw echtgenoot is notaris,’ merkte Rani op. ‘Hij verdient goed zijn brood. Heb je altijd gewerkt of…?’

‘Sinds Jade naar school gaat wilde ik me graag weer nuttig maken. De hele dag rondhangen op de tennisbaan, golfen en winkelen, leek me maar niets. Bovendien werk ik maar halftijds, waardoor ik nog genoeg tijd heb om andere dingen te doen.’

Fien vroeg een recente foto van Jade. Die zou ze zo snel mogelijk doorsturen, zodat alle korpsen op de hoogte waren van de vermissing.

Zonder vragen te stellen, deed Barbara wat er van haar werd verwacht.

‘Morgen vindt hier een huiszoeking plaats en wordt jullie pc onderzocht,’ zei Fien.

Barbara keek haar verschrikt aan.

Fien stak geruststellend haar hand op. ‘Niets om je ongerust over te maken. Het maakt deel uit van de procedure.’

Meer dan een uur stelden ze Barbara vragen over Jade en de familiale toestand. Barbara maakte een versufte indruk en Rani vroeg zich af of ze een kalmeringsmiddel had ingenomen.

Ze hoorden gerommel aan de voordeur en het duurde een tijdje voor ze de deur hoorden dichtslaan. Een minuut later kwam Huub, de vader van Jade, de kamer binnen. Hij zag er verward uit. Zijn grijze haren piekten naar alle kanten en zijn bril hing scheef.

Hij smeet zijn autosleutels op de tafel en keek hen verwonderd aan. ‘Wat is hier aan de hand?’

Rani en Fien kwamen overeind en stelden zich voor. Hij keurde hen geen blik waardig. ‘Barbara? Wat heeft dit te betekenen?’

Met een kreun kwam Barbara overeind, liep naar hem toe en siste: ‘Waar heb jij de hele tijd gezeten? Ik probeer je al uren te bereiken.’

‘Ik heb je vanmorgen gezegd dat ik een meeting had.’

‘Weet je wel hoe laat het is?’

‘Ik ben nog een pint gaan pakken met mijn vrienden.’

‘En meer dan één ook,’ snauwde Barbara, terwijl ze met haar hand voor haar gezicht wapperde. ‘Waarom nam je je telefoon niet op?’

‘Ik wilde niet gestoord worden. Vanmiddag heb ik naar het ziekenhuis gebeld om naar Jades toestand te informeren en toen de verpleegkundige zei dat alles goed met haar was, was ik gerustge steld.’

Barbara greep de kraag van zijn overhemd vast. ‘Klootzak! Terwijl jij aan het feesten was, is Jade verdwenen.’

‘Hoezo verdwenen?’ Hij wankelde en klemde zijn hand om de rand van de tafel.

‘Er wordt al uren naar haar gezocht en jij zet gewoon je telefoon uit.’

‘Hoe kan ze zomaar weg zijn?’

‘Ze is naar de snoepautomaat gegaan en niet teruggekomen. Zie je nu de ernst van de situatie in?’

Ze huilde hartverscheurend. ‘Ik snap niet dat jij je telefoon uitzet terwijl je dochter in het ziekenhuis ligt. Je nam zelfs niet de moeite om mij te bellen.’

‘Kom, kom, kom,’ probeerde hij haar te sussen, terwijl hij lijkbleek werd. ‘Het komt wel goed.’

Zijn opmerking was als een druppel in een verhitte frietketel.

Barbara gaf hem zo’n harde duw dat hij naar achteren wankelde. Ze balde haar vuist en gaf hem een stomp recht in zijn gezicht. ‘Hoe durf je?’ schreeuwde ze. Met beide handen trommelde ze op zijn borstkas waardoor hij zijn evenwicht verloor en op de grond viel. Barbara trapte hem na.

Fien kwam tussen. ‘Stop ermee,’ riep ze. ‘Vanaf nu blijven jullie kalm, begrepen?’

Terwijl hij kermend overeind kwam, liet Barbara zich op de knieen vallen en sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Ga weg, alsjeblieft, ga weg. Je hebt nooit van haar gehouden.’

‘Je liegt.’

‘Nee, je weet wat ik bedoel.’

Terwijl Fien zich over de dronken man ontfermde, hielp Rani Barbara overeind en nam haar mee naar de keuken.

‘Ik haat hem,’ jankte ze.

Rani pakte een glas uit de kast en vulde het met water. Dankbaar nam Barbara het aan en dronk het gulzig leeg. Ze steunde met haar handen op het kookeiland en ademde kort. Rani legde haar hand op de hare. ‘Waarom heb je ons de waarheid niet verteld? Waarom heb je ons niet verteld dat jullie problemen hebben?’

‘Ik wil dat jullie weg gaan. Ik wil rust.’

‘We gaan zo, maar morgen willen we jullie afzonderlijk spreken en het enige wat we willen horen is de waarheid. Is dat duidelijk?’

Barbara legde haar hand op haar voorhoofd en snauwde: ‘Zeg dat maar tegen Huub.’

Een halfuur later verlieten de inspecteurs het huis.

‘Ik wil er het fijne van weten,’ zei Fien terwijl ze instapte. ‘Niet normaal dit.’

‘Wat heeft haar man gezegd?’

Fien lachte geforceerd. ‘Niets zinnigs. Hij wilde maar één ding: slapen.’

Rani duwde het rempedaal in. ‘Snap jij dat? Hun kind is verdwenen en die vent wil slapen.’

‘Benieuwd hoeveel promille hij in zijn bloed heeft.’

‘Zij heeft gelogen en ik wil er het fijne van weten. Het botert helemaal niet tussen die twee.’

‘Ik wil weten wat het geheim van de familie Joossens is.’

‘Toch denk ik niet dat hij iets met de verdwijning van het kind te maken heeft.’

‘Ik weet niet meer wat ik wel en niet moet denken.’

Rani stopte bij het ziekenhuis en zette Fien af.

‘Ik hou je op de hoogte,’ zei Fien.