Gotcha!

Sterre Carron

GOTCHA!

Een Rani Diaz thriller

WITSAND UITGEVERS

Met liefde opgedragen aan Fatti Baptista.†

PROLOOG

Ik haat de nachten. Ik wil niet slapen omdat ik weet dat dezelfde nachtmerrie me weer zal kwellen. En als ik dan toch in slaap sukkel, beleef ik de gruwel opnieuw. Iedere nacht wordt alles levendiger. Ik hoor mijn dochter om hulp schreeuwen. Ik wil naar haar toe lopen. Haar redden. Maar ik kom niet vooruit. Mijn voeten lijken vastgeketend. Lorena’s gekrijs maakt me gek. Knettergek. En voor ik in de onpeilbare diepte val, hoor ik een oorverdovende knal…

Als ik vervolgens, badend in het zweet, wakker word, weet ik eerst niet waar ik me bevind. Dan besef ik plots weer wat er is gebeurd en speelt zich een film af in mijn hoofd. Een afschuwelijke film, die ik maar niet kan stopzetten. Daarom haat ik de nachten.

Ik haat de dagen. Ik weet zelfs niet hoe ik die doorkom. Als een zombie loop ik door het huis van mijn ouders op zoek naar iets wat er nooit meer zal zijn. Mijn gezin. Ik word overstelpt met schuldgevoelens. Waarom heb ik die bewuste avond niet van dienst gewisseld met een collega? Dat deed ik in het verleden altijd wanneer Lorena ziek was. Waarom dan die avond niet?

ERGENS IN DE BUURT VAN MECHELEN, JULI 2006

Ik grijp naar de telefoon. Wat is er zo dringend dat ze me op dit uur moeten lastigvallen? Ik neem op en grom een begroeting, maar ik schiet overeind als ik hoor waar het over gaat. Ik blaf een bevel en verbreek de verbinding. Even denk ik na over wat ik moet doen en toets dan een nummer in. Ik voer een kort gesprek en twee minuten later weet ik voldoende. Ik zoek in mijn contactenlijst in mijn telefoon tot ik de naam vind die ik zoek en duw erop. Mijn oproep wordt onmiddellijk beantwoord. Ik noem een adres en een datum en haak dan in. Tevreden val ik opnieuw in slaap.

1

KEERBERGEN, 30 JULI 2006 – MATTIAS EN LORENA

Op die tropische zomeravond zweefde een zwoele wind, als een vreemde bezoeker, via de openstaande balkondeuren binnen in de slaapkamer van de elfjarige Lorena. Hij streelde haar bezwete wang.

Lorena knipperde enkele keren met haar ogen en opende ze dan helemaal. Ze observeerde de donkere hemel. De duisternis werd verzacht door een schijfje maan en de fonkelende sterren leken te knipogen. Hoewel het tafereel geruststellend was, nam een gevoel van treurnis bezit van haar. Ze dacht aan haar vriendinnetjes, die nu ergens in de Vlaamse Ardennen op kamp waren. Tranen vulden haar ogen. Gisteren was ze wakker geworden met koorts. Haar mama, die arts was, had haar onderzocht en een keelontsteking vastgesteld. Net nu!

Hoe goed ze Lorena ook had proberen op te beuren, er was niets dat haar kon opmonteren. Een vakantie waar ze al weken naar had uitgekeken, was in het water gevallen. En dat door een of ander stom virus of bacterie. Ze veegde haar tranen weg en dacht aan haar opa. Morgen, als ze zich beter voelde, zouden ze, zo had hij beloofd, samen sterren kijken. Het was voor Lorena altijd een groot avontuur wanneer ze opa’s geliefkoosde hobby met hem kon delen. Opa legde haar dan haarfijn uit waarop ze moest letten en waarnaar ze moest kijken, terwijl zij door de telescoop tuurde. Ze maakte daarna tekeningen van wat ze zag. De planeten Saturnus, Jupiter en Mars hingen aan de muur van haar kamer. Ze was er trots op. Ook de nevels en de sterrenhopen had ze mooi kunnen schetsen.

Lorena zuchtte teleurgesteld. Het was wel een troost, maar een erg magere. Ze nam haar beertje, drukte die tegen haar wang aan, wikkelde zich in het flinterdunne laken en rolde zich op. Het getsjirp van de veldkrekels trok haar aandacht. Ze bleef er naar luisteren tot ze er slaperig van werd. Haar oogleden vielen langzaam weer dicht, maar op het moment dat ze zich in een toestand tussen waken en slapen bevond, schrok ze opnieuw wakker. Iets had haar gewekt, maar ze wist niet wat.

Ze spitste haar oren. Toen ze het geluid herkende, verscheen er een glimlach op haar gezicht. Papa was in de garage aan het timmeren. Dat deed hij wel vaker als hij dacht dat ze sliep. Meestal knutselde hij dingen in elkaar waarmee hij haar daarna verraste. Lorena hoopte dat hij een hangmat voor haar aan het maken was. Weken geleden had ze het hem gevraagd, maar hij had haar vraag steeds afgewimpeld met de opmerking dat hij daar op een keer wel tijd voor zou maken. Maar Lorena wist wel beter. Morgen zou ze, wanneer papa naar zijn werk was, een kijkje nemen in de garage. Het sleutelgat van de garagepoort was groot genoeg om te zien wat erachter verborgen lag, zeker wanneer de zon door de kieren van het gebouw naar binnen drong.

Wat hoorde ze nu weer? Een geluid in de omgeving van het zwembad. Omdat zowel haar slaapkamer als het zwembad aan de achterzijde van de villa gelegen waren, kon ze alles wat daar gebeurde volgen. Als mama en papa visite hadden, sliep ze in de speelkamer, die achter een geheime deur op de overloop verborgen lag. Dat was aan de voorkant van het huis en daar was het rustig.

Een doordringende schreeuw!

Bruusk kwam ze overeind. Dat was papa niet. Wie was daar nog?

Ze was meteen klaarwakker, sloeg het laken weg en sprong uit bed. Ze liep op haar tenen in de richting van het balkon, stapte over de drempel heen en liep verder tot bij de balustrade. Voorzichtig leunde ze over de reling. Het golvende water van het zwembad glinsterde in het maanlicht. Er leek niets aan de hand, maar toch was ze er zeker van dat ze die kreet niet had gedroomd. Ze hurkte en luisterde gespannen. Daar was het weer! Voetstappen en een zware, dreigende mannenstem, die schreeuwde: ‘Blijf staan! Handen in de nek!’!

Ze zag hoe haar papa de garage uit rende en het huis probeerde te bereiken. Een gewapende, gemaskerde man zette de achtervolging in. Even later viel er een schot. Papa hield abrupt halt en greep naar zijn elleboog. Ze waren met twee! Ze had duidelijk kunnen zien dat de achtervolger niet geschoten had.

Ineens sprong de buitenverlichting aan.

‘Wat willen jullie van me?’ hoorde ze papa met gedempte stem zeggen. ‘Zeg dan tenminste waarom jullie hier zijn en haal alsjeblieft dat pistool weg!’

Lorena werd kortademig en begon te bibberen. Ze verzette haar voet, waardoor ze tegen een verdwaalde knikker aan schopte. Tot haar ontzetting rolde die naar de rand en viel toen net niet naar beneden…

Ze hoorde de tweede mannenstem roepen: ‘Is je dochter boven?’

‘Nee.’

‘Je liegt.’

‘Mijn dochter is met vakantie.’

Een gesmoorde kreet. De gemaskerde man had haar papa ingehaald en hem een harde vuistslag in het gezicht gegeven, waardoor hij achterover getuimeld was.

‘Nog een keer zo’n leugen en ik maak je hier ter plaatse koud!’

‘Ik zweer het, mijn dochter is niet thuis.’

Lorena keek bewegingloos toe. Waarom wilde de man weten of zij thuis was? En waarom sloeg hij haar papa? Ze zag nu ook de tweede man. Hij stond bij de rand van het zwembad, met een pistool in de hand. En ook dat wapen was nog steeds gericht op haar vader.

Lorena’s ogen werden groot van angst. Ze moest naar beneden. Haar papa redden. Maar een stemmetje in haar hoofd weerhield haar daarvan.

Als je een onbekende rond het huis ziet lopen, Lorena, dan blijf je binnen en dan bel je mij of papa. Heb je dat goed begrepen? Het waren de woorden van haar mama.

Het gebeurde wel vaker dat Lorena als eerste thuiskwam. Meestal was ze niet langer dan een uur alleen, maar soms kon het niet anders. Haar beide ouders gingen uit werken en Lorena wilde niet langer dat er een oppas kwam. Dat ze daar te oud voor was, had ze haar ouders, na een fel betoog, duidelijk gemaakt.

Met het puntje van haar tong ving ze haar tranen op. Het waren tranen van angst.

Sta hier niet zo te staan, bangerik! Doe iets!

Ze deed haar best om na te denken. Om op de juiste manier na te denken. Ze mocht geen verkeerde dingen doen. Vooral geen lawaai maken. Vooral dat niet. Die mannen waren gevaarlijk en wilden haar gevangennemen. Waarom? Voor losgeld?

Langzaam schuifelde ze naar achteren. Voorzichtig, heel voorzichtig, bang als ze was om een pas verkeerd te zetten en de aandacht te trekken door tegen een of ander ding dat op het balkon stond aan te lopen en het te doen kantelen. Die verrekte planten ook. Ze had haar mama al zo vaak duidelijk gemaakt dat dit haar balkon was en dat ze geen planten wilde, maar mama vond het mooier zo.

Toen ze tapijt voelde onder haar voeten, schoot ze in actie. Ze moest haar mama bellen. Of zou ze de politie verwittigen? Nee, niet de politie. God wist wat er zou gebeuren als die met loeiende sirenes hun richting kwam uit gereden. Op buren moest ze ook al niet rekenen want het dichtstbijzijnde huis was te veraf.

Vliegensvlug, maar muisstil, haastte ze zich naar de slaapkamer van haar ouders. Daar, in de lade, lag haar mobiel, die ze alleen mocht gebruiken met hun toestemming of als ze hem echt nodig had. Dat was nu zeker het geval! Omdat het raam ook daar openstond, hoorde ze de mannen buiten tekeergaan. Een van hen schreeuwde: ‘Het kind is wel thuis. We zijn verkeerd ingelicht. En jij, jij hebt gelogen…’

Lorena verstijfde. Hoe wisten ze dat zij wel thuis was? Hadden ze toch beweging gezien? Ze had nog zo haar best gedaan.

‘Ik zweer het, mijn dochter is op kamp met de jeugdbeweging.’

‘Luister, kerel! Die kogel krijg je sowieso. Maar we houden wel van spelletjes. Dit is een beetje zoals met Russische roulette. Alleen is dit nog leuker. Je hebt de keuze. Een schitterende keuze.’

Het sadistische lachje van de man deed Lorena huiveren.

‘Ofwel zie je hoe je prachtige Lorena sterft ofwel niet, dus… wat zal het worden? Wil je dat we meteen je kop aan flarden schieten of wil je nog afscheid nemen van je mooiste bezit? Misschien heb je haar nog wel iets te vertellen. Lafaard.’

Met bevende hand trok Lorena de lade open en greep de mobiel. Ze vluchtte de kamer uit en twijfelde even waar ze zich zou verstoppen. Het duurde niet lang voor ze het wist. De wijnkelder met zijn verborgen toegang via de woonkamer. Ze hoefde maar op een knop te drukken en een gedeelte van de vloer zou openschuiven. Niemand wist van het bestaan van deze ruimte af. Je moest trouwens heel goed kijken om de doorgang te kunnen onderscheiden van de rest van de parketvloer.

Voor ze volledig overmand werd door paniek, besloot ze om de smalle trap te nemen. De kans was klein dat iemand via deze weg naar boven zou komen. Ze moest daarvoor eerst de deur van het bureau van haar mama openmaken. De rolluiken werden er ’s avonds altijd neergelaten, waardoor ze ongezien in de woonkamer kon. Wel zou ze op haar buik naar de bedieningsknop toe moeten kruipen, want vanuit de woonkamer had je wel zicht op het terras.

Voor ze de trap af kon denderen, schoof ze uit. Ze kon nog net verhinderen dat ze met een luide smak op de grond terechtkwam door zich vast te grijpen aan de trapleuning. Ze nam niet de tijd om te kijken wat haar haar evenwicht had doen verliezen.

Zodra ze beneden was, opende ze de deur van het bureau en liep verder tot ze bij de woonkamer kwam. Daar ging ze languit liggen op de grond en kroop zo vlug ze kon naar de ingang van de geheime kelder. Ze trok het klepje, waaronder de knop zat, omhoog, drukte op de knop en wachtte een paar seconden, tot de vloer openschoof. In het donker ging ze naar beneden. Ze ademde kort en hoorde haar bange hart wild tekeergaan. Haar bloed pompte zo snel door haar aderen dat ze het gevoel kreeg dat haar oren zouden ontploffen.

Toen ze op de derde trede stond, maakte ze zich klein, tastte naar de knop en duwde erop, waardoor het paneel weer dichtschoof. Haar handen trilden zo erg dat ze moeite had om haar pincode in te voeren. Uiteindelijk, na twee mislukte pogingen, slaagde ze er toch in. Ze had weinig bereik, maar toch genoeg. Dacht ze. Hoopte ze.

Ze zocht in het namenbestand en drukte op het woordje ‘mama’. De voicemail. Ze snikte nu zo hard dat ze haar vuist in haar mond moest steken om het geluid te dempen.

Geen lawaai maken, Lorena! Geen lawaai!

Ze probeerde een tweede keer haar moeder te bereiken. Weer hoorde ze de voicemail. Even luisterde ze naar haar mama’s lieve stem. ‘Dokter Maniewski is niet bereikbaar, maar spreek uw bericht in na de piep. Ik bel u zo spoedig mogelijk terug.’

Het was zo benauwd in de ruimte dat het Lorena erg veel moeite kostte om te ademen. Ze voelde zich draaierig worden. ‘Mama, mama, mama,’ fluisterde ze. ‘Help, mama!’

Terwijl ze dat zei, hoorde ze iemand, boven haar hoofd, de trap op stormen. Met ingehouden adem wachtte ze op wat er zou komen.

‘Het bed is warm!’ schreeuwde een stem.

‘Zoek haar,’ riep iemand anders, ‘en kom niet naar buiten voor je haar hebt gevonden. Dat is een bevel.’

Lorena zette het geluid van de mobiel op stil. Stel dat mama onmiddellijk terugbelde, dan was haar schuilplaats verraden. Ze stond ware doodsangsten uit. Met het summiere licht van de mobiel keek ze om zich heen. Plotsklaps hapte ze naar adem. Waar was haar knuffel gebleven? Had ze die laten vallen? Ze was er bijna zeker van dat ze hem had meegenomen toen ze naar het balkon was gestapt. Was ze over haar knuffel gestruikeld? Als een van de mannen die zag, dan was de kans wel weer groter dat ze haar zouden vinden. Lorena beet nog harder op haar vuist om haar snikken te camoufleren. Ze legde de mobiel in haar schoot en klemde haar handen om haar voeten. Er ging een schok door haar heen. Haar voeten waren nat! Hoe kon dat?

Toen wist ze het. Ze had haar plas laten lopen. Ineengedoken van de schrik en met haar hoofd tussen haar knieën ving ze het geluid op van de deur van het bureau, die openging. Enkele seconden later, net voor ze weer dichtklapte, klonk er een schot. Ze kromp ineen en huilde geluidloos. Hadden de boeven haar papa doodgeschoten?

2

ANTWERPEN, 30 JULI 2006 – SOFIA

Het is bijna 23 uur 30 wanneer ik op mijn mobiel kijk en zie dat ik een gemiste oproep heb. Stom van me. Ik was even naar het toilet en had mijn telefoon op mijn werktafel laten liggen. Ik werk als viroloog in het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen. Vannacht ben ik de arts met wachtdienst. Met mijn team sprak ik af dat ik zou werken omdat mijn dochter, Lorena, op kamp zou zijn. Tijdens de schoolvakanties werk ik liever overdag. Ik schud niet-begrijpend het hoofd. Een oproep missen is zo verkeerd. Ik ben verantwoordelijk voor zieke mensen en wil hen te woord staan als ze me nodig hebben. Ik probeer er verder geen aandacht meer aan te schenken en hoop dat diegene die mij heeft willen bereiken, terugbelt. Ik orden mijn papieren, die in een waaier uitgespreid liggen op mijn bureau. De spreekbeurt over HIV, die ik binnenkort op een congres in Wenen zal geven, is zo goed als klaar. Ik kijk terloops opnieuw naar mijn mobiel en bedenk dat ik nog niet eens de moeite heb genomen om te controleren van wie de gemiste oproep kwam. Ik schrik wanneer ik het nummer herken. Lorena. Wat is er aan de hand? Waarom belt ze me zo laat? Mijn man is thuis, toch?

Met een onrustig gevoel in de maagstreek laat ik de verbinding tot stand komen.

Het kost me enorm veel moeite om haar te verstaan. Ze snikt en ademt zwaar. Tussen haar uithalen door fluistert ze.

‘Lorena?’

‘Mama, er zijn dieven in huis. Ze hebben op papa geschoten en ze willen mij ook vermoorden…’

Er gaat een koude rilling van mijn nek naar mijn tenen.

‘Lorena? Hoor ik dat nu goed? Vermoorden?’

‘Ja, mama,’ sist ze. ‘Ver-moor-den.’

Ik spring overeind en omdat ik het zo bruusk doe, klettert mijn stoel op de grond. Daarvan schrik ik zo hevig dat ik een kreet slaak.

‘Mama?’

Als een bezetene loop ik in de richting van het raam en weer terug. Ik voel hoe het bloed uit mijn benen wegtrekt. Heel even heb ik het gevoel dat mijn hersenen niet genoeg zuurstof krijgen. Ik kan amper praten. ‘Lorena? Waar ben je nu?’

‘In de geheime wijnkelder, mama, maar ik ben zo ontzettend bang. Die man zal me vinden. Ze hebben gezegd dat ze me moeten vinden. Dus doe iets…’

‘Lorena!’ schreeuw ik bijna buiten zinnen. ‘Ik verwittig onmiddellijk de politie en kom zo vlug mogelijk naar je toe.’

‘Nee, bij mij blijven, mama. De lijn niet verbreken, alsjeblieft…’

Ik doe mijn uiterste best om mijn kalmte terug te vinden, maar slaag daar nauwelijks in.

‘Lorena, luister! Ik blijf bij je. Ik blijf bij je, meid. Maar nu verwittig ik eerst de politie. Oké?’

‘Nee, mama, als die boeven de sirenes horen, schieten ze papa dood.’

‘Ik weet wel hoe ik dat moet aanpakken.’

Stilte. Geruis.

‘Lorena?’

Geen antwoord.

Met de telefoon tussen mijn schouder en mijn oor geklemd, ruk ik de hoorn van het vaste toestel. Geen kiestoon. Wat is dat nu weer? Waarom moet je tegenwoordig altijd op je mobiel kunnen rekenen? Verdomme, toch!

‘Lorena? Blijf waar je bent. Kom die kelder niet uit!’

‘Nee-ee…’

Haar gesnik doet mijn hart smelten. Ik wil bij haar zijn. Niet straks, maar nu.

Gelukkig heeft Lorena gedacht aan de geheime wijnkelder. Dat was een geniaal idee van mijn man. Als liefhebber van kwaliteitswijnen pronkt hij maar al te graag bij vrienden en kennissen met zijn verborgen schatkamer. Lorena! Mijn slimme meid! Zo pienter om je daar te verstoppen…

Ik hoor hoe haar ademhaling versnelt. Ze hoest. Ik wil hardop vloeken. Ze heeft een keelontsteking en een luchtwegeninfectie. Ze mag niet hoesten. Nee, niet nu.

‘Lorena? Wil je alsjeblieft proberen om niet te hoesten?’

‘Mijn keel kriebelt zo hard…’

Ondertussen heb ik wel al tien keer de hoorn van het vaste toestel genomen. Vloekend loop ik mijn kantoor uit.

Weer dat hoesten.

‘Probeer het, lieverd, probeer het…’

Soms valt de verbinding weg en moet ik verscheidene keren haar naam zeggen of beter roepen. Ik probeer nuchter te denken, maar in mijn hoofd lijkt een boemerang aan het werk. Ik kan me zelfs het nummer van de hulpdiensten niet meer herinneren. Op de vraag met hoeveel de indringers zijn, begint ze nog harder te huilen.

‘Ik weet het niet, mama. Ik hoor mannen met elkaar praten en zeggen dat ze me moeten vinden. Dat papa me nog mag zien voor hij sterft…’

Kokhalzend schop ik mijn pumps uit en ren op blote voeten de koele gang van het instituut door. Omdat de deur van de keuken klemt, trap ik ze open. De klap waarmee ze tegen de muur slaat, is enorm. Ik ben er haast zeker van dat het glas van het raampje bovenaan in de deur gebroken is, maar dat is op dit moment mijn kleinste zorg. Ik loop naar de muur toe en laat mijn wijsvinger glijden over het witte papier waar alle noodnummers op staan geschreven. Ondertussen probeer ik, zo goed en zo kwaad als ik kan, mijn kind moed in te spreken en tegelijk zoveel mogelijk informatie uit haar te krijgen. Een fractie van een seconde later staat er kippenvel op mijn armen. Ik hoor een knal.

‘Lorena?’

‘Ze hebben alweer geschoten, mama.’

‘Op papa?’

Lorena snikt gierend.

Mijn mond is kurkdroog. Ik beleef de schrik van mijn leven. Snakkend naar adem loop ik naar het telefoontoestel dat naast de koelkast hangt. Ik zeg tegen Lorena dat ik nu de politie ga bellen. Ze antwoordt niet. Ze wacht.

Ik toets het nummer van de nooddiensten in, leg de man, die de telefoon aanneemt, kort en bondig uit wat er aan de hand is en waar ze als de bliksem heen moeten gaan.

De politieagent luistert zonder me ook maar één keer te onderbreken. De warmte in zijn stem waarmee hij alles herhaalt, geeft me een veilig gevoel. Het laatste wat ik mezelf hoor zeggen voor ik de verbinding verbreek, is dat ze er vooral voor moeten zorgen dat mijn dochter ongedeerd blijft. Dat ze mijn dochter moeten redden uit haar schuilplaats. Dat ik haar levend in mijn armen wil sluiten… Waarom heb ik niets gezegd over mijn man, Mattias? Ook hij mag niet sterven. Ik hou zielsveel van hem. Ik heb hem leren kennen op school. We waren zestien. Hij was knap en had veel charisma. Ik had nooit gedacht dat hij voor mij zou vallen. De meisjes hingen om hem heen als een zwerm bijen om de koningin. Toen ik op een nacht, na een feestje, te voet naar huis liep, stopte er een wagen naast me. De chauffeur sprong eruit en was van plan me in de auto te sleuren. Maar dat was buiten Mattias gerekend. Hij had me niet durven te benaderen op het feestje, maar was me stiekem gevolgd omdat hij er zeker van wilde zijn dat ik veilig thuis zou komen. Hij overmeesterde de kerel in een mum van tijd. Enkele judogrepen waren voldoende geweest om de overvaller als een zielig hoopje mens tegen de grond te smakken. Vervolgens had Mattias de politie verwittigd en de man werd ingerekend. Sinds die bewogen nacht zijn wij een stel. Een onafscheidelijk stel. Mattias was mijn eerste grote liefde en dat is hij, tot op de dag van vandaag, nog steeds. Hij is attent en romantisch en bovendien een schat van een vader. Lorena wordt door hem op handen gedragen. We vormen het perfecte gezinnetje en daar mag geen verandering in komen. Zeker niet door toedoen van die gangsters. Ik slik mijn tranen weg.

‘Lorena?’

Ze antwoordt niet.

Ik noem nogmaals haar naam. Ze antwoordt weer niet, maar ze hoest.

Die smerige bacillen zullen haar verraden. Ik heb altijd angst gehad dat haar iets ergs zou overkomen. Ik heb geprobeerd om haar niet te veel af te schermen. Maar Lorena is een gouden kind. Toen bleek dat ik twee jaar na ons huwelijk nog niet zwanger was, besloten we om een ivf-behandeling te starten. We wilden beiden dolgraag een kind. Na de derde poging was het resultaat uiteindelijk positief. Het was één van de gelukkigste dagen uit ons leven. Mijn hele zwangerschap lang moest ik, omdat er vroegtijdige weeën waren, blijven liggen. Maar het is het allemaal meer dan waard geweest. Lorena, mijn Lorena, is diegene voor wie ik leef. Haar mag niets overkomen. Zij kan nooit worden vervangen. Nooit.

‘Mama! De man loopt rond in de woonkamer. Ik ben bang…’

Met mijn voorarm veeg ik de zweetdruppels van mijn voorhoofd. Ik begin te bibberen en omdat mijn dochter hoort dat ook ik in paniek raak, begint ze nog harder te huilen. Ik zeg voor de zoveelste keer dat ze vooral geen lawaai mag maken en dat er hulp onderweg is.

Ik loop weer naar mijn spreekkamer, zoek naar mijn handtas en rommel erin tot ik mijn autosleutels heb gevonden. Zonder iemand te verwittigen, trek ik mijn schoenen aan en hol het gebouw uit. De vele zweetdruppels onder mijn oksels en op mijn rug voelen aan als kruipende mieren. Lorena’s gehijg prikt in mijn gehoorgang Het lijkt wel alsof mijn trommelvliezen geteisterd worden door speldenprikken.

Terwijl ik de Kronenburgstraat oversteek, blijf ik maar ratelen dat ze zich rustig moet houden en dat het niet lang meer zal duren voor ze gered wordt. Maar dan zegt ze me iets waardoor mijn maag van plaats verandert.

‘De man heeft gezegd dat ze me moeten vinden, mama.’

Ik spring in mijn wagen en probeer met trillende vingers de sleutel in het contact te steken. Na verscheidene pogingen lukt het me om de motor aan de praat te krijgen. De bluetooth neemt het van me over. Ik zal immers mijn beide handen nodig hebben om de auto in deze toestand veilig te besturen.

Terwijl ik met gierende banden wegrijd, besef ik dat ik niet eens de moeite heb genomen om de deur van mijn kantoor te sluiten en de lichten te dimmen. Ik haal snikkend mijn schouders op. Wat kan het me ook schelen. Het enige wat nu belangrijk is, is mijn kind redden. Ik rijd de snelweg op en druk het gaspedaal dieper in. Ik kijk op de snelheidsmeter. Die geeft 160 km per uur aan. Gelukkig is het bijzonder kalm op de weg en moet ik me niet te veel concentreren op het verkeer. Het enige wat er nu kan gebeuren, is dat ik geflitst word voor overdreven snelheid of dat ik word tegengehouden door een stel flikken die worden gedwongen om de staatskas te spijzen. Ik bijt hard op mijn tanden. Als dat gebeurt, sla ik hen verrot.

Ik vraag Lorena hoeveel reserve de batterij van haar mobiel nog heeft.

‘Niet veel meer, mama.’

Ik druk het gaspedaal nog dieper in. Waar blijven die verdomde flikken? Zij hadden ondertussen allang ter plaatse moeten zijn.

Ik vang een glimp op van het bord ‘Rumst’. Nog zes kilometer voor ik bij de afrit ben. Ik klem mijn ene hand zo hard om het stuur dat de auto wat van de weg afwijkt. Het scheelt geen haar of ik kom in de vangrails terecht.

Eindelijk, na vele minuten die wel uren lijken, kan ik de snelweg verlaten.

Ik negeer de stoplichten, maar kijk wel uit of er geen andere auto uit de zijstraat komt gereden. Een ongeluk kan ik nu missen als de pest.

Lorena zegt dat de verbinding zal wegvallen.

Ik bid onophoudelijk dat ze bij me blijft. Ze mag niet wegvallen. Niet nu.

En dan schalt er plotseling een gekrijs door de luidsprekers dat door merg en been gaat. Ik moet mijn uiterste best doen om de auto onder controle te houden. ‘Hij is hier, mama. Hij is hier!’ Ik hoor gekletter en de woorden: ‘Niet doen, niet doen…’ En dan niets meer.

Dan hoor ik een mannenstem, die iets brult wat me bijna tot waanzin drijft: ‘Gotcha!’, gevolgd door een sadistische schaterlach.

Ik trap hard op de rem en kom met piepende banden tot stilstand. Ik schreeuw Lorena’s naam, maar tevergeefs. Ik bonk met mijn voorhoofd tegen het stuur. Mijn ribben lijken wel van staal, waardoor ademen haast onmogelijk wordt. Maar dan besef ik dat ik mezelf moet vermannen en naar mijn dochter toe moet gaan. Ze hebben haar te pakken en ik zit hier medelijden te hebben met mezelf. Verblind door tranen rijd ik door Bonheiden, op nog geen tien kilometer van de plek waar deze nachtmerrie plaatsvindt…

3

KEERBERGEN, 30 JULI 2006 – MATTIAS EN LORENA

Terwijl er allerlei scenario’s door Mattias’ gepijnigde hoofd flitsen, grijpt een van de gangsters hem vast bij de boord van zijn T-shirt. Mankend wordt hij naar een auto gesleurd die een eindje verderop staat. Samen met Sofia heeft hij ervoor gekozen om dicht bij een natuurgebied te wonen. Dat heeft vele voordelen, maar ook een nadeel, zoals hij nu kan zien. Overdag zijn hier vrij veel wandelaars, maar nu is er geen kat. Het parkeerterrein tussen de zandheuvels vormt zelfs de perfecte locatie om een wagen te verstoppen.

Mattias wordt zonder woorden gedwongen om plaats te nemen in de passagiersstoel. Hij voelt dat het niet lang meer zal duren voor hij het bewustzijn verliest. Een kogel heeft zijn kniegewricht verbrijzeld. De pijn is hels en nauwelijks te harden. Het liefste wil hij het uitschreeuwen, maar er komt geen geluid over zijn lippen. De angst heeft hem in zijn macht. Hij is bang dat hij weer afgeranseld zal worden. Hij heeft totaal geen idee waarom ze hem zo toegetakeld hebben. En die onwetendheid jaagt zijn paniek nog verder de hoogte in. Dit is geen ordinaire overval, maar veel erger. Deze gruwel gebeurt niet zomaar. Is het omdat hij ervan op de hoogte is? Maar hoe weten zij dat dan? Hij heeft het maar aan één iemand verteld… En waarom willen ze Lorena? Om getuigen uit te schakelen, natuurlijk. Wat zijn ze met hen van plan?

Rillend en kermend laat hij zich zakken in de autostoel. Hij klemt een hand om zijn gewonde knie. Zijn andere wordt met een handboei vastgeklikt aan de handgreep boven de deur. De wagen wordt verlicht door een andere auto, die dichterbij komt. Dat zal de zijne zijn. Daar gaat hij toch vanuit, aangezien de gangsters hem gedwongen hebben te zeggen waar zijn autosleutel lag. Toen hij weigerde te antwoorden, stak een van de mannen een sigaret op en doofde die op zijn bovenlip. Jankend biechtte hij het op.

De auto houdt halt vlak achter de wagen waarin hij zit.

Hij hoort gekrijs.

Hij werpt een blik in de achteruitkijkspiegel en ziet hoe Lorena zich spartelend probeert te bevrijden uit de armen van die andere kerel. Haar hoofd hangt naar beneden en haar benen bewegen pijlsnel op en neer. Ze geeft zich niet zomaar gewonnen, maar wat kan het arme kind beginnen tegen de kracht van een paar forse armen? Het is een vergeefse poging. Zijn hart krimpt in elkaar.

De man opent het portier en smijt Lorena op de achterbank neer. Even later ziet hij, door de binnenverlichting, aan haar houding dat ook zij vastgeketend is. Mattias onderdrukt een kreet. Hij voelt razernij komen opzetten.

Het liefste van al wil hij uit de auto springen en zijn dochter te hulp snellen. Hij wil enkele judogrepen toepassen op dat uitschot. Maar hij heeft niet de kracht om iets te doen, door die allesoverheersende pijn, en als hij wel de kracht had, zou een kogel er zeker voor zorgen dat hij geen meter verder kwam.

De grootste van de twee kerels stapt in. Hij start de motor en rijdt in volle vaart weg. De andere wagen volgt.

Mattias voelt zich een lafaard. Zijn lichaam is meer dood dan levend, maar zijn geest komt in opstand. De drang om de man die naast hem zit te wurgen, is groot. Maar zijn gehavende lichaam reageert niet op de signalen die zijn hersens sturen. Wat kan hij ook doen met één hand?

Ineengedoken als een zoutzak zit hij in de stoel. Hij lijdt machteloos en wacht zijn lot af. Terwijl ze met hen door de verlaten straten van Keerbergen racen, probeert hij opnieuw na te denken. Wat is hun motief? Losgeld? Weinig waarschijnlijk. Het leek hen eerst alleen om hem te gaan. Waarom begonnen ze toen plotseling over Lorena? Ze waren ervan overtuigd dat ze thuis was. Maar hoe wisten ze dat zo zeker? Haar kamer geeft uit op de tuin. Werd Lorena wakker door het kabaal en vingen ze een glimp van haar op? We zijn verkeerd ingelicht! Door wie dan? Iemand die het huis in de gaten hield, maar zijn werk niet goed deed? Of speelde er nog niets anders?

Tussen de pijnscheuten door groef hij diep in zijn geheugen. Hij kon zich niet herinneren dat hij ooit iemand kwaad had berokkend. Maar misschien had het niets met hem te maken? Hij dacht aan zijn vrouw. Was er iets waarvan hij niets afwist? Had zij iets op haar geweten? Was er iets wat ze hem niet toevertrouwde? Hij was ervan overtuigd dat Sofia en hij geen geheimen hadden voor elkaar. Maar misschien vergiste hij zich. Het moest haast wel. Tegelijkertijd besefte hij dat ze haar dan zouden hebben meegenomen…

Terwijl hij loeit van de pijn, schieten hem flarden van de overval te binnen. De garagepoort stond open. Het was hem nog niet duidelijk hoe ze de toegangspoort open hadden gekregen. Hij was de hangmat aan het uittesten geweest en er zich totaal niet van bewust dat zich, op nog geen meter van hem, een indringer bevond. Hij voelde de loop van een pistool in zijn nek en dat had ervoor gezorgd dat hij snel reageerde. Door een schijnbeweging had hij de overvaller op een verkeerd been gezet. Hij had de kans gegrepen om naar de ingang van de woning te spurten, in de hoop dat hij er de deur kon vergrendelen, Lorena beschermen en de politie verwittigen. Maar dat was buiten de aanwezigheid van de tweede gangster gerekend. Die had aan de rand van het zwembad gestaan, bewegingloos. Mattias had hem niet opgemerkt. Het was pas toen de kogel zich in zijn ellebooggewricht geboord had, dat hij besefte dat de eerste overvaller niet alleen was. Verlamd van de pijn was hij stokstijf blijven staan, waardoor de achtervolger hem moeiteloos tegen de grond had kunnen smakken en hem had kunnen trakteren op een regen van vuistslagen. Hij had het gekraak van een bot gehoord. Hij wist niet of het zijn neus of zijn kaaksbeen was, waarschijnlijk beide. Het duurde niet lang voor zijn gezicht was beginnen aanvoelen als een ballon die gevuld werd met helium.

Omdat hij af en toe het bewustzijn verliest, heeft hij het gevoel dat deze afschuwelijke gebeurtenis geen werkelijkheid is. Maar wanneer het gebrul van de automotor zijn gehoorgangen binnendringt, weet hij dat het goed mis zit. Hij doet zijn uiterste best om zijn ogen open te houden. Als hij nu onderuitgaat, weet hij niet of de auto waarin zijn dochter zich bevindt, dezelfde weg neemt. Om de paar seconden kijkt hij in de zijspiegel. De tweede auto blijft hen volgen. Zo goed en zo kwaad als hij kan, probeert hij zoveel mogelijk details in zijn geheugen op te slaan. Herkenningspunten. Misschien, heel misschien, als hij zich redt uit deze hachelijke situatie, zal hij deze kunnen doorgeven aan de politie. Als…

Zijn blik glijdt over de man naast hem. Door de bivakmuts is het bijna onmogelijk om bijzonderheden op te merken. Bovendien is het donker en moet hij telkens wachten tot ze voorbij een verlichtingspaal rijden om een helder zicht te hebben.

De man draagt een zwart lederen jack, bruine handschoenen en een blauwe, versleten spijkerbroek met donkere vlekken. Mattias veronderstelt dat het bloedvlekken zijn. Van zijn bloed.

Terwijl de man schakelt, schuift de mouw van zijn jack enkele centimeter naar boven, waardoor hij op de grens tussen de hand en de pols een kleine cirkel ziet. Is het een tattoo? Een geboortevlek?

De kolossale vlaag van misselijkheid die hij voelt, komt van diep. Een gulp kots spuit tegen de voorruit en over het dashboard heen. De chauffeur vloekt aan een stuk door. Hij brengt de wagen bruusk tot stilstand aan de kant van de weg en geeft Mattias een ferme mep.

‘Straks moet ik je nog harder aanpakken omdat je me verplicht om in jouw stank te zitten. Wie denk je wel dat je bent?’

Mattias veegt de slierten kots, die aan zijn mondhoeken bengelen, weg met zijn arm.

‘Wat je ook van plan bent,’ lispelt hij. ‘Laat mijn dochter erbuiten. Ik smeek het je.’

De gangster lacht vals. ‘Weet je dat er een zware straf staat op liegen? Volhouden dat je dochter op kamp is. Je hebt lef. Eén schot was niet genoeg, twee ook niet… Wie niet horen wil… Je hebt het wel gevoeld…’

‘Laat mijn dochter gaan, alsjeblieft! Wat er ook is, het kind heeft er niets mee te maken. Ze heeft nog een heel leven voor zich…’

De man klakt met zijn tong en glijdt met zijn hand in de zak van zijn jack. Een ogenblik later haalt hij er zijn hand weer uit. Mattias hoort een stille klik. De man steekt het mes pijlsnel tussen Mattias’ benen, vlak bij zijn kruis. Het lemmet trilt.

In Mattias’ verwarde geest sijpelt een idee binnen. Als hij nu maar in staat was om dat mes uit de zitting van de autostoel te trekken… Een kleine handeling van luttele seconden… En de chauffeur zou het kunnen vergeten…

Als de bliksem schiet een hand naar het heft. Een moment later doorklieft het scherpe voorwerp zijn dijspieren.

Mattias huilt als een wolf.

‘Man, man, man,’ zegt de chauffeur misprijzend. ‘Dacht je nu echt dat je sneller was dan ik? Verkeerd gedacht.’ Hij lacht honend en slaat met zijn vlakke hand op het wiebelende mes, waardoor het nog dieper in Mattias’ vlees verdwijnt.

Mattias krijst onophoudelijk.

De gangster produceert een duivels lachje. Vervolgens draait hij de volumeknop van de radio open en stopt wat kauwgom in zijn mond, waarna hij op een irritante manier begint te smakken. Hij trekt het mes uit de wonde, veegt het zorgvuldig schoon aan Mattias’ T-shirt, kijkt er bewonderend naar, klapt het dicht en steekt het weer in zijn zak. Daarna start hij de wagen en rijdt weg.

‘Hou maar je bek,’ zegt hij. Vragen stellen is hier niet aan de orde. Ik hoop dat dat nu wel duidelijk is?’

Voor Mattias het bewustzijn verliest, voelt hij het plakkerige, stroperige en warme bloed nog tussen zijn vingers sijpelen.

Hoelang hij buiten westen is geweest, weet hij niet, maar door het knerpen van de banden op het grind wordt hij wakker en opent zijn ogen.

Waar zijn ze? Op een verlaten, donkere plaats. Terwijl hij de pijn probeert te verbijten, hoort hij dat de motor wordt uitgezet. De auto waarin Lorena zich bevindt, steekt hen voorbij. In het schijnsel van de koplampen ziet Mattias rechts een soort ruïne en voor hen een open vlakte. Hij heeft geen idee waarom ze hier stoppen, maar één ding weet hij wel. Dit loopt niet goed af.

De andere auto houdt halt op zo’n twintig meter bij hen vandaan. De gangster naast hem spuwt zijn kauwgom in zijn richting en zegt: ‘Het spektakel kan beginnen. Benieuwd?’

Mattias kermt. Hij kan zijn hoofd nauwelijks rechthouden.

De man stapt uit, loopt om de auto heen, opent het portier, maakt de boei los en sleept Mattias uit de wagen. Hij zakt onmiddellijk in elkaar.

‘Je krijgt één kans om je dochter te redden, maar dan moet je wel rechtop blijven staan.’

Rechtop blijven staan? Met een hoofd dat draait als een tol en een gewond been? Het is een onmogelijke opdracht.

De gangster gaat verder: ‘Als je valt of je evenwicht verliest, hebben wij dit spel gewonnen. En wat betekent dat? Bye, bye, Lorena…’

Over Mattias’ besmeurde gezicht lopen nu tranen. Hij weet dat hij van dit alles de grote verliezer is, maar hij zal zich niet zomaar gewonnen geven. Hij is van plan om alles te doen wat hij kan om Lorena te redden.

Hij verzamelt al zijn moed en doet zijn uiterste best om zijn pijn voor de zoveelste keer te negeren. Hij wil zijn evenwicht bewaren en oefent druk uit op zijn rechterbeen.

‘Nogmaals, als je valt, is het spel afgelopen. Beng! Een kogel door het hoofd van je mooie Lorena.’

Mattias herinnert zich de woorden van zijn vrouw. Als je je evenwicht wilt behouden, fixeer dan een punt in de verte. Blijf naar dat punt staren en denk niet. Het punt is het enige wat telt. Het is enige wat bestaat. Het enige wat er is in het ‘nu’…

De opdracht is onhaalbaar.

Komaan, Mattias, blijven staan!

Met de ene arm opzij en de gewonde tegen zijn haveloze lichaam aan gedrukt, heft Mattias langzaam zijn kin. Hij kijkt voor zich uit. Hij wil een punt fixeren boven de auto, maar dat is niet mogelijk.

Vanuit de auto doet Lorena alle moeite om zijn aandacht te trekken. Haar raam zoeft open en ze slaat met haar vuist op de auto. Ze beweegt haar lippen, maar meer dan een hees geluid komt er niet uit.

Mattias kan Lorena duidelijk zien omdat een van de mannen haar gezicht verlicht met een zaklamp.

Lorena’s lippen. Het is alsof ze het woord ‘papa’ vormen.

Mattias zet alles op alles. Hij zal de opdracht volbrengen. Voor haar. Voor Lorena. Hij wil er niet aan denken dat dit fataal kan aflopen. Hij bedenkt dat geen van beide gangsters heeft gezegd hoelang hij in deze houding moet blijven staan.

Lorena’s lippen. Hij blijft ernaar staren. Hoewel ze constant bewegen, zijn het toch haar lippen waar hij naartoe gezogen wordt. Alsof zijn geest pas wil meewerken als hij een punt van zijn kind fixeert.

‘Ready?’

Mattias antwoordt niet. Hij laat zich niet afleiden en negeert de trilling in zijn spieren. Hij heeft een superconditie, dat wel, maar die is het laatste uur sterk op de proef gesteld. Bovendien heeft hij veel bloed verloren.

Haar lippen…

Lorena probeert uit de auto te klimmen. Haar nagels krassen over het metaal.

Alleen Lorena’s lippen, Mattias. Alleen haar lippen…

De gangster die het dichtst bij hem in de buurt is, loopt in de richting van Mattias’ wagen. Hij fluistert zijn kompaan iets in het oor, waarna een bulderende lach volgt.

Mattias schenkt er geen aandacht aan.

Lorena…

De twee mannen leunen tegen de wagen en observeren hem enkele minuten. De lamp blijft gericht op Lorena’s paniekerige gezicht. Het arme kind staat doodsangsten uit.

Mattias bijt hard op zijn lip. Het trillen neemt in hevigheid toe. Hij wordt draaierig. Het kan nu niet lang meer duren voor hij languit op de grond zal liggen.

Lorena’s lippen…

Plots ziet Mattias hoe een van de twee kerels naar de benzineklep van zijn auto loopt. Hij draait de dop los, waarna hij even een stap achteruitzet. Opstijgende walmen!

Mattias’ tenen trekken pijnlijk krom. Hij concentreert zich op zijn versnelde ademhaling.

Rustig ademen!

Zuurstof heeft hij nodig. Hij mag niet flauwvallen. Niet nu.

Maar dan ziet hij iets wat hij niet voor mogelijk heeft gehouden. De gangster neemt een zakdoek uit zijn linkerbroekzak. Hij bestudeert hem even en duwt Lorena dan weer naar binnen. Hij loopt naar voren, sluit het raam, steekt zijn duim in de lucht en loopt terug naar de benzinetank. Hij vormt de zakdoek om tot een lont, propt die in de volle tank, neemt zijn aansteker en steekt de zakdoek in brand. De man verwijdert zich zo vlug hij kan, samen met zijn kompaan.

Er volgt een eerste ontploffing.

Lorena!

Mattias stijgt uit boven zijn pijn. Hij hinkt in de richting van het voertuig, dat meteen vuur vat. Nog tien meter. Boven de auto hangen grijze wolken. Onder de auto ziet Mattias witte flitsen. Een onuitstaanbare hitte verschroeit zijn gezicht. Hij ziet Lorena krijsend tegen de ruit aan plakken.

Een tweede ontploffing. Nog drie meter. Mattias valt als een blok op de grond. Een kogel heeft zijn tweede knie verminkt. Hij bijt in de aarde. Nog één keer kijkt hij naar het brandende voertuig. Felle, gele vlammen dansen nu om de auto heen. Ze nemen de vorm aan van een draak.

Lorena’s lippen… Weg!

4

KEERBERGEN, 30 JULI 2006 – SOFIA

Ik sla de Braambosweg in en zie een drukte van jewelste. Overal zijn er agenten en er staan twee politiewagens met zwaailichten. De toegang tot ons huis is afgesloten met politielint, een teken dat er zich iets afschuwelijks moet hebben afgespeeld. Ik rijd tot vlak voor de blauw-witte barricade, spring uit mijn wagen en loop zo hard ik kan naar een van de geüniformeerde mensen. Een schurend geluid doet me achterom kijken. Mijn auto is tot stilstand gekomen tegen een boom. In mijn haast ben ik blijkbaar vergeten mijn handrem op te trekken. Een ferme deuk, maar wat kan het mij ook schelen? Ik wil maar een ding en dat is mijn dochter in mijn armen sluiten. Ik neem de eerste de beste politieagent bij de arm en schreeuw hem in het gezicht dat ik dringend naar binnen moet om mijn dochter te vinden. Met veel gebaren probeert de man me duidelijk te maken dat dat niet mogelijk is. De opgekropte angst en frustratie van het laatste uur zorgen ervoor dat ik, zonder dat ik het echt wil, de man een oplawaai geef. Te laat besef ik wat ik heb gedaan. Ik sla mijn handen gegeneerd voor mijn gezicht, barst in snikken uit en mompel wel tien keer ‘Sorry.’ Onmiddellijk word ik omringd door meerdere agenten. Een van hen trekt me bruusk weg bij de man, die voorovergebogen vloekend staat te kermen. Een politieagente doet haar uiterste best om me te kalmeren. Ik hoor haar zeggen dat er niemand in huis aanwezig is. Ik sis dat dat onmogelijk is en dat ze hun werk naar behoren moeten verrichten.

Uw man en dochter zijn niet aanwezig!

Haar woorden weergalmen, maar lijken niet voor mij bestemd. Ik geef de agente een duw, wil – te allen prijze – onder de afzetlinten doorkruipen en roep constant, bijna hysterisch, de naam van mijn dochter. De agente houdt me tegen en schudt me zachtjes, maar toch met dwang, door elkaar.

‘Luister goed, mevrouw,’ zegt ze vastberaden, terwijl ze mijn ogen fixeert. ‘Ik begrijp heel goed hoe u zich voelt en ik leef met u mee. Ik heb ook kinderen en als mij dit overkwam, ging ik vast ook door het lint.’ Ze slikt even voor ze verder gaat. ‘Er zijn in de omgeving van uw huis wel duidelijk aanwijzingen dat hier iets is gebeurd. Maar u mag in geen geval de plaats delict betreden. Begrijpt u dat?’

‘Welke aanwijzingen?’ vraag ik, terwijl mijn hartslag een topsnelheid bereikt.

‘We hebben bloed en kruitsporen gevonden.’

‘Natuurlijk! Ik meldde toch dat mijn dochter zei dat er werd geschoten?’ zeg ik brutaal tussen mijn snikken door. ‘Waarom heeft het zo lang geduurd voor jullie ter plaatse waren?’

Ze negeert mijn vraag.

‘We weten niet waar uw man en dochter zich bevinden. Er is een zoekactie aan de gang. U moet nu proberen rustig te blijven en het werk aan ons over te laten. Iemand van onze mensen wil graag met u praten. Dat is de gewone gang van zaken. Zal dat u lukken, denkt u?’

Ik ben boos omdat ik mijn huis niet in mag, maar ik veeg mijn tranen weg.

‘Ik weet niet wat er aan de hand is,’ zeg ik, terwijl ik neerhurk en hard op mijn tanden bijt. ‘Ik wil mijn Lorena.’

De agente geeft me een bemoedigend klopje op de schouder, murmelt iets onverstaanbaars en laat me dan meenemen door een ander teamlid. Het verhoor verloopt moeizaam. Ik kan nauwelijks antwoorden op de vragen die ze me stellen. Nee, we hebben geen vijanden. Nee, we zijn nooit bedreigd geweest. Nee, we zijn niet betrokken bij louche zaken en nee, ik heb geen medische blunder begaan. Na het verhoor vraagt een jonge politieagent of ze iemand voor mij kunnen bellen.

Ik antwoord: ‘Ja, mijn vader.’

Mijn vader is mijn beste vriend. Ik ben enig kind, misschien heeft het daar wel mee te maken. Ik zou het niet weten. Mijn moeder is een heel lieve vrouw, maar met haar heb ik niet die intense band die ik met mijn vader wel heb.

Nog geen tien minuten later stort ik me in de beschermende armen van mijn papa. Hij probeert me te troosten, maar vooral te kalmeren. Hoewel ik weet dat hij nu inwendig aan het sterven is van verdriet omdat Lorena, zijn enige kleinkind, zijn oogappel, verdwenen is, lukt het hem toch aardig om zijn stem niet te verheffen. Hij raakt ook niet in paniek. Mijn vader blijft altijd rustig, in wat voor situatie dan ook. Hij overlegt met het rechercheteam en stelt voor om me mee te nemen naar hun huis. De politie keurt dit goed en belooft om in contact te blijven. Ik volg hem als een puppy omdat ik zelf niets beters weet te bedenken. Voor ik in mijn vaders auto stap, kijk ik de vrouwelijke rechercheur aan en zeg: ‘Vind Lorena! Alsjeblieft!’

Er gaan drie dagen voorbij zonder enig nieuws. Telkens wanneer de telefoon rinkelt, heb ik hoop, maar naarmate de tijd verstrijkt, verdwijnt die hoop als sneeuw voor de zon. Ik kom mijn bed niet meer uit, kan nauwelijks eten en besef dat ik zonder mijn dochter niet verder wil leven. Ik denk aan zelfmoord.

Mijn vader waakt over me en mijn moeder doet haar uiterste best om mijn lievelingsgerechten te bereiden. Hoe graag ik dat ook zou willen, ik krijg geen hap door mijn keel. Alleen al de geur van gebakken vis of vlees doet mijn maag in opstand komen.

Vier dagen later komt het verlossende telefoontje van de recherche, met de vraag of ze langs kunnen komen. Een halfuur later staan ze voor de deur om het verschrikkelijke nieuws te brengen. Mijn man en Lorena zijn gevonden. Dood. Vermoord. Een groep jongeren van een jeugdbeweging, die in de buurt kampeerde, heeft een uitgebrande wagen en een lijk gevonden. De begeleider belde onmiddellijk de politie. Ik hoor een agente zeggen dat mijn man is gestorven door het vele bloedverlies en dat mijn dochter levend verbrand is in de auto van mijn man. Ik kan mijn oren niet geloven. Ik krijg geen woord over mijn lippen en voel Lorena’s pijn. Hoe afschuwelijk moet het niet zijn om levend te worden verbrand?

Er wordt vaak gezegd dat onzekerheid erger is dan ‘het weten’. Wel, in mijn geval is dat niet zo. Ik hoef niet langer te hopen, heb geen baat meer bij bidden. Het verdict is gevallen. Mijn dochter is uit mijn leven gerukt en hoe…

Alle schoenafdrukken in en om mijn huis zijn opgemeten, maar door de zware regenval van de afgelopen dagen is het moeilijk om details te vinden in het gips. Op de stoffelijke overschotten van mijn man en kind wordt nu een autopsie verricht. Dat vergt tijd, zeggen de agenten. Hoe gek het ook klinkt, het kan me niets meer schelen. Ik wil niet weten wie deze vreselijke daad op zijn geweten heeft. Lorena is dood. Punt uit. En ik? Ik wil niet meer leven.

5

KEERBERGEN, 2006 – SOFIA

Iedere ochtend zie ik hem liggen op de keukentafel. De krant. De dubbele moord is vandaag voorpaginanieuws. Ik weiger om het artikel te lezen, maar strijk zachtjes met mijn vingers over de foto van mijn dochter. Ik doe het net zo lang tot mijn vingertoppen helemaal zwart zijn van de inkt. Dan vouw ik de krant in vieren en stop hem in mijn tas.

Ik breng veel tijd door in de kamer waar Lorena sliep als ze bij haar grootouders logeerde. Ik kruip er onder haar berg dekens, hoewel het zomer is en snikheet, en kijk naar een kind dat er niet meer is. Een meisje met lange, bruine, krullende haren, zwarte wimpers en unieke wenkbrauwen. Ik ruik haar adem. Ik voel haar adem. De adem van mijn kind die zachtjes over mijn betraande gezicht streelt. Ik voel haar slanke vingers, zie haar roze nagels en het geboortevlekje op haar hand. Wanneer ik mijn ogen weer open, besef ik dat ik, eenzaam en alleen, lig weg te kwijnen in een wereld waar Lorena niet langer deel van uitmaakt. Daarom haat ik de dagen.

Ik haat mijn leven. Ik moet hier uit weg. Ik weet het zeker. Maar ik weet niet of ik daartoe in staat ben. De gedachte is bevrijdend, maar de moed ontbreekt mij. Ik ben kwaad op mezelf. Ben ik dan nergens meer toe in staat? Kan ik een nieuw leven beginnen en het vorige hier achterlaten? Terwijl dit scenario door mijn pijnlijke hoofd raast, lijkt het wel alsof ik tegelijk met de duivel en een engel spreek.

De engel zegt: ‘Het komt goed, Sofia. Het komt helemaal goed. God heeft nog plannen met je. Er is nog een taak voor je weggelegd.’

De duivel zegt: ‘Denk je nu echt dat je kunt vluchten? Je hele leven zul je achtervolgd worden door je schuldgevoel. Het zal zo ondraaglijk worden dat je zult smeken om te sterven. Maar hoe graag je dat ook wilt, je pleegt geen zelfmoord. Dat durf je niet. Je bent een lafaard!’

Ik neem het fotoalbum vast. Op de voorkant staat in gouden sierletters haar naam geschreven. Ik blader door het boek. Ik zie een foto waarop ik met een gelukkige blik naar de camera kijk, een duim omhoog, een hand op mijn buik. Hij stamt uit de tijd dat ik vernam dat ik eindelijk zwanger was. Iedere maand opnieuw werd er een foto genomen van mijn stilaan dikker wordende buik. Wat verder zie ik hoe mijn dochter aan mijn borst ligt en gulzig drinkt. Haar eerste tandje, haar eerste stapjes, haar eerste beertje… Omdat mijn met tranen gevulde ogen niets meer kunnen onderscheiden, klap ik het album dicht. Ik bijt zo hard op de binnenkant van mijn wang dat ik bloed proef. Het doet pijn, maar dat is niet erg. Lichamelijke pijn is beter dan het verdriet waarin ik lijk te verzuipen. Ik neem Lorena’s beertje vast en ruik eraan. Haar geur zit erin. Ik snuif en snuif tot ik begin te hyperventileren. Ik stop de knuffel bij de kranten in mijn tas. Als ik wegga, moet alles wat in de tas zit met me mee. Ik ben bang. Doodsbang. Ik durf geen plannen te maken. Morgen kan het allemaal voorbij zijn. Daarom haat ik mijn leven.

Het is de dag van de begrafenis. Ik wil niet gaan, maar ik moet. Afscheid nemen is belangrijk, zegt mijn vader. Maar ik wil helemaal geen afscheid nemen. Aan de ontbijttafel wordt geen woord gezegd. Mijn moeder doet niets dan janken. Haar uithalen werken me zo op de zenuwen dat ik agressie achter mijn borstbeen voel groeien. Ik heb moeite om me in te houden. Het liefst van al zou ik haar een ferme klap tegen het hoofd geven. Ik krijg geen hap door mijn keel.

Ik weiger om me in het zwart te kleden. Mijn moeder kan het niet laten om daar een opmerking over te maken. Ik heb niet de kracht om haar van antwoord te dienen. Ik wil per se mijn beige jurk aantrekken. De jurk die ik samen met mijn dochter heb gekocht. Ze vond dat hij me prachtig stond. ‘Je bent zo mooi, mama,’ zei ze.

Ik borstel mijn haar en hoewel de zon nu al warmte geeft, besluit ik om mijn haar los te laten hangen. Opgestoken haar roept vreugde bij me op.

Zwijgzaam zit ik naast mijn vader in de auto. Mijn moeder is alweer aan het snikken. Ik kan niet huilen. Mijn hart doet pijn en voelt zich, net als ik, afgesloten van de wereld. Het lijkt wel alsof ik een geest ben die niemand ziet. Hoe kun je mensen duidelijk maken wat het betekent om je dierbaarste bezit te verliezen? In no time ben je gebroken en kom je stilaan tot het besef dat je nooit meer zult helen.

Een massa volk vult het kerkplein. Ik blijf in de auto zitten tot ik de klokken hoor luiden. Ze roepen de mensen naar binnen. Ook mij. Mijn vader ondersteunt me bij het uitstappen. Ik wil niet naar binnen. Ik wil hier weg. Ik wil vluchten in mijn gedachten en een scenario bedenken waarin alles nog goed kan aflopen. Alsof ik een boek schrijf en zelf het einde kan bepalen. Eind goed, al goed. Dat is wat ik wil. Niets anders.

De begrafenisondernemer leidt ons naar de plaats waar we de mensen die ons sterkte en innige deelneming willen wensen, moeten opwachten. Ik werp een vluchtige blik op de vele bloemenkransen. Mijn kind wordt omringd door honderden witte bloemen. Ik besef dat ik niet alleen afscheid moet nemen van Lorena. Er is ook mijn man zaliger. Ik rouw ook om hem, maar de pijn is anders. Helemaal anders. Mijn gedachtegang stopt doordat er een stroom mensen op ons afkomt. Ik schud zweterige handen, neem plakkerige knuffels in ontvangst, aanhoor woorden vol medeleven en troost. Maar het gaat allemaal aan me voorbij. Ik vraag me af wat de mensen echt voelen. Zijn ze nu echt verdrietig of zijn ze hier omdat ze zich daartoe verplicht voelen? Of zijn ze alleen belust op de sensatie?

En dan zie ik Kiki. Kiki, mijn beste vriendin. We kennen elkaar van in de kleuterschool. Haar echte naam is Elena, maar Kiki was Lorena’s vondst. ‘Kiki,’ zei ze toen ze nog klein was en mijn vriendin naar haar toeliep. Daarom heet Elena sindsdien Kiki. Ze slaat haar beide armen om me heen en snikt het uit. Ik breek. Mijn gejammer echoot door de grote kerk. We blijven een paar minuten in elkaars armen verstrengeld staan. Nadat ik wat tot bedaren ben gekomen, sta ik te klappertanden en begin onbedaarlijk te beven. Alsof de kou, die in deze kerk heerst, zich diep in mijn botten heeft genesteld. Kiki zegt dat ze er voor mij zal zijn. Altijd. Ze laat mijn hand los en gaat verder. Mijn lippen vormen de naam ‘Kiki’.

We nemen vooraan plaats. Mijn vader zit naast mij. Hij houdt zich sterk. Hij doet het voor mij. Mijn koude hand ligt onbeweeglijk in die van hem. De pastoor staat voor het altaar en leest een tekst voor. Dan vertelt hij over het leven van Mattias en Lorena. Plots zie ik hoe de vlam van de kaars, die ik zonet heb aangestoken, wild heen en weer gaat. Ik hoor de stem van mijn dochter. Mama? De moordenaar is hier!

Mijn hart stopt enkele seconden met kloppen en ik kan nauwelijks ademen. Ik ruk mijn hand los uit die van mijn vader en klem me vast aan de rand van de stoel. En dan neemt een onaangename hitte bezit van mij. Zweetdruppels lopen over mijn rug en tussen mijn borsten. Langzaam draai ik mijn hoofd om en laat mijn blik glijden over de aanwezigen. Ik duw mezelf overeind en blijf enkele tellen stokstijf staan. Lorena’s stem galmt in mijn oren.

De moordenaar is hier, mama…

Ik roep. Mijn stem lijkt niet meer de mijne. ‘Sta op, lafaard. Ik weet dat je hier bent.’

Het gesnuit van neuzen en het gesnik stoppen. De pastoor zwijgt. De stilte is moordend. Iedereen kijkt me aan. Sommigen beginnen te fluisteren. Ze denken vast dat ik gek ben. Misschien ben ik dat ook wel. Mijn vader slaagt erin om me te kalmeren. Mijn moeder doet niets. Zij kijkt naar de tippen van haar schoenen, waarschijnlijk gegeneerd door mijn uitval. Wat zullen de mensen wel niet denken? Dat is wat er door haar hoofd raast. Ik plof neer en bal mijn vuisten, tot ik voel dat mijn nagels in mijn vlees dringen. Mijn ademhaling wordt rustiger. De pastoor gaat verder met zijn betoog.

Een halfuur later hoor ik muziek. ‘Candle in the wind’ van Elton John.

Als een kille tocht komen de dragers langs. Met de nodige voorzichtigheid zetten zij de kisten van Mattias en Lorena neer. Ze worden met wijwaterkwasten besprenkeld door de pastoor. Een walm van wierook stijgt op. De rookslierten vormen een hart. Zo zie ik het toch. Ik glimlach. Heel even.

Vervolgens kijk ik naar het grote Christusbeeld dat vooraan in de kerk hangt. Ik wil er het liefste naar spuwen.

Mattias en Lorena hebben niets verkeerd gedaan en U deed niets om hen te beschermen.

‘Waarom niet? Waarom niet? Waarom niet?…’

Ik ben me er niet van bewust dat ik de woorden hardop uitspreek. Ik kijk naar de grond. Er ligt een stuk van twintig cent voor mijn voeten. Ik ben er zeker van dat het muntstuk daar net nog niet lag. Ik kijk naar boven en lach door mijn tranen heen. Lorena verzamelde muntstukken van twintig cent in haar spaarvarken. Kan ze me zien?

Op het kerkhof staan honderden mensen in een cirkel om de kisten heen. Ik heb het gevoel dat ik ga stikken. Misschien lijd ik wel aan demofobie, de ziekelijke afkeer van iemand om zich in een groot gezelschap of mensenmenigte te bevinden.

Ik kijk naar de twee hopen zand en klamp me vervolgens vast aan de kisten. Ik huil als nooit tevoren.

6

NOEVEREN, BOOM, 2006 – SOFIA

Drie weken later is er nog steeds geen spoor van de daders. Geen haartje of vezeltje of wat dan ook hebben ze gevonden. In de wonde op Mattias’ been hebben ze de punt van een mes ontdekt. Die is vermoedelijk afgebroken door de hoge druk die ermee op het bot werd gezet. Dat was het enige waar ze mee aan de slag konden. Veel hoop gaven ze ons dus niet. Ze zeiden het niet met zoveel woorden, maar hun blik vertelde genoeg.

Nu sta ik hier, hand in hand met mijn vader, op de plek des onheils, waar mijn twee geliefden door meerdere monsters zijn afgemaakt. Het motief is nog steeds niet bekend. We bevinden ons in het Boomse gehucht Noeveren. Het is een plek waar verscheidene oude steenbakkerijen bewaard zijn gebleven. Dit gebouw hier is echter helemaal vervallen. Misschien is het daarom hier gebeurd? Wellicht hoopten de daders dat hun misdaad pas veel later of helemaal niet zou worden ontdekt. De plaats waar de auto is uitgebrand, is duidelijk te onderscheiden.

Waarom heeft niemand de ontploffingen gehoord of de brand gezien? Het schiet me te binnen dat die avond in Boom het festival Tomorrowland heeft plaatsgevonden en dat het klank- en lichtspel daar vermoedelijk alles heeft gecamoufleerd.

Samen met mijn vader loop ik naar de plek waar de auto heeft gestaan. Op nog geen meter afstand lijkt het alsof ik Lorena’s stem hoor. ‘Mama, ik wil later ook het weer voorspellen. Cool! Denk je dat ik dat kan, mama?’

Natuurlijk, Lorena, je bent een slimme meid. En als je dat echt wilt, dan zul je dat ook worden.

Met een ingehouden snik denk ik aan Lorena’s sprekende, groene ogen. Iedere emotie werd verraden door haar prachtige kijkers. Ik knijp harder in de hand van mijn vader en kijk hem liefdevol aan. ‘Gaat het wel met je, papa?’

Hij knikt en ik zie dat zijn adamsappel snel op en neer gaat. ‘Ik mis haar ontzettend, lieverd, maar ik troost me met de gedachte dat het leven niet ophoudt na de dood. De dood is het begin van iets nieuws. Je weet dat ik ervan overtuigd ben dat er leven is na de dood.’

Ik knik.

Hij gebaart me om te gaan zitten. Hij legt zijn arm om mijn schouders en dat voelt beschermend.

Ik herinner me de verhaaltjes die mijn vader me vroeger vertelde. Meestal gebeurde dat als ik niet kon slapen en ik hem op de overloop tegenkwam. We waren allebei slechte slapers. Vast een erfelijk trekje. Zo gebeurde het dat we meermaals midden in de nacht diepgaande gesprekken hadden. Hij vertelde me dingen over het heelal, de hemellichamen en het melkwegstelsel. Ik was een nieuwsgierig kind en hing de hele tijd aan zijn lippen. Ik wilde weten waarom we ziek werden van dingen die we niet konden zien. Zo gebeurde het dat mijn vader, die chemicus was, tekeningen maakte van bacteriën en virussen. Ik heb ze bewaard. Niet alleen omdat ik de tekeningen mooi vind, maar vooral omdat die nachten de mooiste herinneringen zijn aan vroeger.

Hij praat nauwelijks hoorbaar. ‘Het is niet omdat we Lorena niet zien of horen dat ze er niet meer is. Ze is naar huis, lieverd. Ze leeft verder in een andere dimensie.’

Ik heb nooit begrepen dat een chemicus, een rationeel denkend iemand zoals hij, zoiets kon geloven. Ik weet niet waarom, maar ik heb het er altijd moeilijk mee gehad.

Nu, voor het eerst, ben ik geneigd hem te geloven.

Hij wrijft over zijn kin en kijkt bedenkelijk. ‘Daarom wil ik niet langer verdrietig zijn als ik aan Lorena denk. Zij vult mijn hart met warmte. Een zalige warmte. Op een dag zie ik haar terug, dat weet ik zeker.’

Zijn hand wijst naar boven. ‘Ze wacht op me.’

Ik kan niets zeggen, weet ook niet wat ik zou moeten zeggen. Daarom zoen ik de rug van zijn hand en zeg dat ik van hem hou.

Plots verandert hij van onderwerp. ‘Wanneer denk je opnieuw aan het werk te gaan, lieverd?’ Zijn vingers glijden door mijn haren. Ik weet dat hij dat dolgraag wil, maar de boodschap die ik hem zo dadelijk zal brengen, heeft een heel andere inhoud. Ik adem diep in en uit. ‘Ik weet dat je er niet gelukkig mee zult zijn, papa, maar ik heb een besluit genomen.’