Geheim akkoord

Marieke Simons

‘No matter what people think of you, always keep singing your own song.’

* Proloog *

Wat heb ik gedaan? De gedachte schoot door mijn hoofd, terwijl mijn blik gericht was op de brede schouder naast mij. Met het dekbed onder zijn arm geklemd lag hij vredig te slapen. Ik keek naar de dichte slaapkamerdeur.

Als ik voorzichtig over hem heen zou kruipen, hoefde hij er niets van te merken en was ik veilig. Ik lag met mijn blote rug tegen de muur aangedrukt, terwijl deze gedachte door mijn hoofd ging. Maar als ik nu zou vluchten, kreeg ik nooit meer de kans om zo dicht tegen hem aan te liggen en eerlijk gezegd vond ik het heerlijk. In de ochtendschemering leek de gloed van zijn warrige haardos warmer dan me daarvoor was opgevallen. Ik hoorde zijn regelmatige ademhaling. Wat zou hij zeggen als hij wakker werd? Wilde ik het weten? Ik had per ongeluk een onmogelijke situatie gecreëerd. Gisteravond waren we na een te gezellige avond in de kroeg naast elkaar op de bank geëindigd. Ik weet dat drank geen excuus mag zijn, maar het had wel geholpen. Het plaatje klopte. We praatten over de afgelopen maanden en de fantastische uitkomst. De wereld lag aan onze voeten. Vooral dat laatste maakte veel los bij mij, omdat ik me regelmatig afvroeg of onze dromen wel hetzelfde waren.

‘Op onze toekomst,’ proostte hij en hief zijn glas in de lucht. Daar ging ik vrolijk mee akkoord. Ik zag een mooie toekomst voor ons. Zijn arm lag over de rugleuning van de bank en reikte tot aan mijn schouders. Ik had het hem nooit verteld, omdat ik simpelweg niet wist hoe. En ook deze avond had ik geen idee hoe ik hierover moest beginnen, dus bleef het bij praten over de toekomst en hoe hij die zag. Toen hij uiteindelijk wankelend opsprong, kon ik hem niet laten gaan. Niet alleen omdat ik hem graag bij me wilde houden, maar ook omdat hij te dronken was om over straat te gaan. Dus deed ik iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ik nam hem mee naar boven, naar mijn eigen bed. Niet dat er verder nog iets gebeurde die nacht. Zodra zijn hoofd mijn kussen raakte, zonk hij weg in een diepe slaap en ik … ik kroop dicht tegen hem aan, overtuigd van mijn gevoel.

Maar datzelfde gevoel liet me nu hard in de steek, want bij daglicht zag de situatie er heel anders uit. Wat wilde ik met deze actie bereiken? Zou hij het kunnen begrijpen? Ik lag in mijn eigen bed, maar niet alleen. Want naast mij lag mijn beste vriend, de man die ik graag in mijn leven wilde hebben. Maar boven alles was hij … aan het bewegen. Ik hield mijn adem in en wist dat het nu te laat was om te vluchten. Hij was bijna wakker en als hij mij zou zien … Zijn ogen gingen langzaam open en ik zag direct dat ik de grootste vergissing ooit had gemaakt. Doodstil staarde ik terug, niet in staat om te bewegen. Het was afgelopen. Mijn veelbelovende toekomst was zojuist uit elkaar gespat. En het was mijn eigen schuld.

* 1 *

Nog voordat ik de immens grote deur volledig opengeduwd heb, komt de muzikale chaos me tegemoet. Overal hoor ik een diversiteit aan muziekinstrumenten door de gang weerklinken.

‘Mag ik erlangs?’ klinkt het naast me en ik stap verschrikt opzij om een jongen met een enorme tuba op zijn rug te laten passeren. Met mijn ogen kort gesloten haal ik diep adem.

Echt, je hebt ons zo gevonden, volg de klanken van de piano. Ik hoor het Thomas nog zeggen. Helaas is het in deze brij aan muziek onmogelijk om te ontdekken welke klanken afkomstig zijn van een piano. Dus wil ik mijn voeten volgen, maar voor het eerst sinds tijden wachten ze op mij. Ik heb alleen geen idee waar ik ben en waar ik heen moet. In de afgelopen tijd ben ik mijn gevoel achterna gegaan om een nieuwe toekomst op te bouwen zonder een moment stil te staan bij de gevolgen en datzelfde gevoel laat me nu in de steek. Welke kant moet ik op? Waar is mijn beste vriend als ik hem nodig heb? Het koffertje in mijn hand voelt loodzwaar aan. Waarom heb ik het meegenomen? Ik durf het koffertje niet eens open te maken, laat staan dat ik mijn viool eruit ga halen om te spelen. Ik begin te neuriën in een poging de stem in mijn hoofd weg te drukken. De stem die mijn leven de afgelopen tien jaar zo heeft beheerst, de stem die onverwacht naar binnen is geslopen en van mijzelf is geworden. Hier ben ik juist voor gevlucht, deze angst hoort niet meer bij mij. Ik klem mijn hand stevig om het handvat en vervolg mijn weg. Thomas heeft gezegd dat hij hier vandaag is, dus op zoek naar die pianoklanken en snel.

De wanden van het gebouw zijn bekleed met posters en advertenties voorzien van kreten, zoals: Auditie voor musical, Koorleden gezocht, Pianoles, Drummer gezocht voor band, Open podium avond! Ze leiden mij langs de zalen, waaruit diverse klanken komen als mijn aandacht wordt getrokken door een bekende melodie. Pianoklanken introduceren een prachtig nummer dat precies omschrijft waar ik mee worstel. Ik loop naar de open deur en kijk voorzichtig om het hoekje de zaal in. Geen Thomas achter de piano, maar wel een jonge vrouw die begint te zingen:

First when there’s nothing,

but a slow glowing dream,

that your fear seems to hide,

deep inside your mind…

Ik staar naar de vrouw en zucht diep. Dit heb ik gemist. In een halve omhelzing met de deurpost laat ik mijn hoofd tegen het koude metaal zakken. Zachtjes neurie ik de melodie van het nummer.

… in a world made of steel, made of stone.

Well, I hear the music,

close my eyes, feel the rhythm.

Wat verlang ik hiernaar, ik wil zo graag daar staan. Zonder angst, los van het verleden. Nu alleen nog die stap naar binnen zetten.

Nee. Ik draai mijn blik weg van het podium en op dat moment zie ik hem staan. Ontspannen, tegen de andere kant van de deurpost aangeleund op nog geen meter afstand, staat hij me met zijn helderblauwe ogen op te nemen.

‘Precies de passie die ik zoek,’ zegt hij met een mooie glimlach.

In één klap is het tintelende verlangen in mijn buik vervangen door de adrenaline die is aangemaakt om te vluchten.

‘Welkom.’ Hij kijkt vriendelijk doch uitdagend naar mij. ‘Wij zoeken nog een…’ Zijn blik glijdt naar het koffertje in mijn hand, maar ik hou het strak achter mijn rug. Wat wil hij van me? Hij kan toch niet denken dat ik er echt bij kom zitten? Waar is de dichtstbijzijnde uitgang?

‘Mensen die zo betoverend kijken, zijn vaak zelf erg muzikaal.’ Hij knipoogt.

Ik bloos en kijk naar de grond. Mijn keel voelt droog aan en mijn lichaam trilt van de schrik. Zonder hem nog langer aan te kijken vlucht ik de hoek om. Achter mij hoor ik zijn verbaasde stem: ‘Wacht, ik wilde je niet wegjagen.’

Maar dat is wel gebeurd. Ik ren, ver bij deze jongen vandaan. Wat dacht ik hiermee te bereiken? Dat ik na al die jaren mijn muziek weer kon oppakken zonder twijfel of angst? Ik kijk een laatste keer over mijn schouder, waardoor ik frontaal tegen iemand aanbots. Twee armen grijpen mij vast om te voorkomen dat ik val.

‘Heb je haast?’ zegt een bekende stem in mijn oor. Opgelucht kijk ik in het gezicht van mijn allerbeste maatje.

‘Thomas,’ hijg ik lichtelijk buiten adem.

Hij zoent me op mijn wang. ‘Sorry dat ik laat ben. Kom mee.’ Automatisch leg ik mijn hand in de zijne en volg hem naar zijn studio.

‘Ben je hier al eens geweest?’ vraagt Thomas, als we de gang inlopen waar ik net vandaan vluchtte. De deur is gelukkig gesloten. Ik schud mijn hoofd. ‘Dit wordt jouw nieuwe thuis, geloof mij maar. Zeker nu ik hier de komende week dagelijks te vinden ben.’

‘Ga je echt iedere dag oefenen voor dat optreden?’

‘Het moet perfect zijn. Ik wil een verpletterende indruk achterlaten op weg naar fame and fortune. Je kunt gewoon meedoen vandaag.’ Thomas wijst naar mijn koffertje. ‘Jouw goede voornemen toch?’

Ik aarzel. ‘Als het me lukt de zenuwen te overwinnen.’

‘Het zou zonde zijn om je door die zenuwen te laten leiden, toch Ace?’ Helaas heeft hij daar gelijk in.

Ik denk terug aan de tijd dat we naast elkaar woonden - Thomas, mijn kleine buurjongetje en toen al beste maatje - en hoe wij altijd stopten met spelen als er iemand onze slaapkamers binnenliep. Het leverde grappige momenten op en toen al hadden we de grote droom om samen op het podium te staan. Maar als we de kans kregen, stonden we beiden met trillende handjes in een woonkamer gevuld met grote mensen die zaten te wachten op ons optreden. Het was altijd mijn moeder geweest die mij op weg hielp en de zenuwen verdreef. Waarna ik Thomas op mijn beurt meekreeg en het optreden alsnog een succes werd.

Ik loop de studio in waar Thomas regelmatig met zijn vrienden komt om muziek te maken. Het is een kleine kale ruimte met een piano en een drumstel in het midden en her en der muziekstandaards. Aan de zijkant staat een tafel met vier stoelen eromheen. Ik leg mijn koffertje op de tafel, maar laat het handvat niet direct los. Mijn aarzeling ontgaat hem niet.

‘Het hoeft niet nu, maar ik ben benieuwd om te horen hoe je in de afgelopen tien jaar bent ontwikkeld.’

Er borrelt een cynisch lachje op in mijn keel. Ontwikkeld? Eerder terug naar af. De laatste keer dat we samen iets gezongen of gespeeld hebben, is ruim tien jaar geleden toen mijn leven nog was zoals het hoort te zijn. Tegenwoordig raak ik mijn koffertje nauwelijks aan. Ik sta er zelfs van te kijken dat ik het meegenomen heb. Maar ik mis het, dat deel van mijn leven.

‘Die vrees had je vroeger niet.’ Thomas slaat zijn arm om mijn schouders. ‘Ik mis je moeder ook, maar jij bent terug en dat is voor mij het allerbelangrijkste. En ik kan jou leren om met de spanning om te gaan.’

‘Ik weet niet of ik het nog kan.’ Het klinkt meer als een fluistering, maar Thomas hoort het en kijkt opzij. Ik durf hem nauwelijks aan te kijken, bang voor wat hij zal gaan zeggen.

‘Nee, jouw talent is zeldzaam. Dat verleer je niet. Maar het hoeft niet vandaag.’

‘Of volgende week,’ voeg ik er voorzichtig aan toe. Ik zie zijn wenkbrauw omhooggaan.

‘Hey, zitten jullie hier al lang?’ Joshua komt vrolijk de studio binnengelopen. Hij heeft drumstokjes bij zich, waarmee hij in de lucht begint te timmeren. Ik vraag me af of hij ze standaard in zijn broekzak heeft zitten. ‘Nog gelukt met de aansluiting van internet?’ Joshua is de huisgenoot en beste vriend van Thomas en die twee kunnen niet meer van elkaar verschillen. Joshua is in bijna alles het tegenovergestelde van Thomas, niet alleen qua lengte en haarkleur maar ook vanwege zijn extraverte karakter. Waar Thomas verlegen naast mij naar zijn piano staart, springt Joshua direct achter het drumstel. ‘Heb je de anderen al gezien?’

‘Nee, ik bel ze wel,’ antwoordt hij en hij gebaart naar Joshua dat hij wat zachter moet drummen, maar tevergeefs. ‘Ze komen eraan. Denk ik.’

Zijn vriend haalt zijn schouders op en drumt verder.

Thomas laat zich naast me op de tafel zakken. ‘Kan ik je vandaag overhalen?’ Maar ik schud snel mijn hoofd.

‘Het gaat me uiteindelijk wel lukken.’

‘Je weet het nooit.’

Hij neemt plaats achter de piano. Probleemloos sluit hij zich aan bij het ritme van Joshua. Heel kort geniet ik van wat ik hoor en zie, voordat de deur van de studio opnieuw opengaat.

‘Hey hallo, daar heb je de herriemaker. Beginnen jullie tegenwoordig zonder ons?’ zegt een van de jongens die binnen komt lopen. De jongen geeft een knikje in de richting van Thomas en Joshua, maar kijkt snel terug als hij mij ontdekt. ‘Hallo, jij komt me bekend voor.’

‘Max, niet de meest originele openingszin,’ zegt Joshua vanachter zijn drumstel. ‘Dit is Aisling, zij is bij ons in huis komen wonen.’

‘En dat zijn jullie vergeten te melden?’

‘Nee, dat hebben we bewust niet gemeld.’

Max negeert Joshua’s opmerking als hij voor me blijft staan. ‘En toch kom je me bekend voor,’ zegt hij met een uiterst charmante glimlach. Zijn felgroene ogen glijden zelfverzekerd van top tot teen over mijn lichaam. Ik bloos en haal mijn schouders op. Als ik hem eerder had gezien, had ik dat zeker wel onthouden.

Thomas legt zijn arm om mijn schouder heen. ‘Max, gitarist, flirter en zanger van onze band en dat is Alexander, bassist en regelaar van alles.’

Alexander steekt kort zijn hand op, voordat hij aan zijn verhaal begint. ‘Zijn jullie goed voorbereid? We hebben nog maar één week en ik wil voor de zekerheid wat repetities inplannen.’

Ik schuif langzaam richting de piano, terwijl ik de verschillende jongens aanschouw. Dit is dus de band van Thomas, waarmee hij het wil gaan maken. Thomas achter zijn piano of keyboard is een beeld dat nooit is verdwenen van mijn netvlies. Joshua herken ik inmiddels wel als de drummer, na die paar weken in hun huis. Max is dus de gitarist en Alexander de bassist. Dat moet ik kunnen onthouden, want dit is de wereld waar ik deel van uit wil gaan maken. Nu nog niet, maar dat gaat wel komen, daarom ben ik teruggekomen.

* 2 *

Thomas wil de pakken sap in de koelkast zetten als hij met zijn voet tegen een rij bierflesjes aanstoot, die aan het stof te zien al weken naast de koelkast staan. Hij stuurt een waarschuwende blik naar Joshua. ‘Ruim het straks wel op,’ is het respons van Joshua. Thomas zucht, hij is maar al te bekend met Joshua zijn ‘straks’. Hij schaamt zich voor hun rommelige mannenhuis, zeker nu er sinds kort een vrouw is ingetrokken. Zijn ouderlijk huis was altijd extreem schoon, daar zorgde zijn moeder wel voor. Ook had ze altijd iets in huis voor haar gasten. Daarom wil Thomas vanavond iets bijzonders klaarmaken om haar dat thuisgevoel terug te geven. Hij checkt de lasagne in de oven. Bijna klaar. Alleen de salade nog.

‘Jullie zijn al thuis,’ zegt Aisling als ze de kamer ingelopen komt, welke grenst aan de keuken. ‘En jullie hebben boodschappen gedaan. Kan ik nog iets doen?’

‘Ik laat Thomas altijd koken, dat is aan mij niet besteed,’ antwoordt Joshua.

Thomas schudt lachend zijn hoofd, terwijl hij een kom uit het kastje pakt. ‘Je hoort het, je mag gaan zitten.’

‘Morgen weer repeteren?’ vraagt ze.

‘Jij weet Alex goed in te schatten. Misschien zelfs drie keer per dag. Want dit is onze grote kans,’ zegt Joshua.

‘Onze kans op wat? We weten niet eens wie er allemaal komen kijken.’ Thomas voelt zich opgelaten door de gesprekken van die middag.

‘Oh Thomas, laat je gaan. Wie weet komt er iemand langs die ons beroemd kan maken,’ zegt Joshua.

‘Ik wil in ieder geval backstage,’ zegt Aisling enthousiast. Thomas slaat zijn arm om haar heen, terwijl Joshua hetzelfde doet. ‘Jij mag altijd backstage.’

‘En weken mee in die snikhete tourbus,’ vult Joshua hem aan.

‘En je mag onze nummers keuren.’

Daarop laat Joshua haar snel los. ‘Pas op, want dat betekent dat je nachten aaneengesloten moet luisteren naar hetzelfde nummertje tot meneer daar het goed genoeg vindt.’ Voor die opmerking krijgt hij een theedoek naar zijn hoofd gegooid.

‘Ik hoop dat er iemand langskomt. Zo’n avond is de perfecte manier,’ zegt Thomas.

‘Er zijn genoeg manieren. Je hebt tegenwoordig allerlei shows op tv,’ zegt Aisling.

‘Been there, done that. Nooit meer.’ Thomas kijkt met een boze blik opzij. Joshua heeft zo te zien ook spijt van zijn te snelle reactie, want hij duikt in de keukenkastjes naast Thomas om borden te pakken en mompelt een onhoorbaar ‘sorry’.

‘Bedoel je dat jullie ooit aan een show hebben meegedaan?’

‘Thomas en ik, maar dat was achteraf geen succes.’

‘De band die daaruit voortgekomen is ook niet,’ vult Thomas nors aan.

‘Dat wil ik niet zeggen, ik zou best willen ruilen.’

‘Echt? Met hem? Voor geen goud.’

‘Waarom niet? Ze brengen binnenkort een nieuw album uit en gaan touren. Dat is precies wat ik wil bereiken,’ zegt Joshua.

‘Jij toch ook, Thomas?’ Aisling kijkt hem aan. Hij draait terug naar het aanrecht en concentreert zich op het doormidden snijden van de tomaten.

‘Wie is die andere band en aan wat voor show hebben jullie mee gedaan? Dat heb je me niet verteld.’

‘Daar valt weinig over te vertellen, dat is lang geleden,’ zegt Thomas.

‘Die andere band is Kaos,’ begint Joshua. ‘Ze bestaan nu bijna zes jaar. Erg beroemd. Heb je nooit van ze gehoord?’

Vanuit zijn ooghoeken kan Thomas zien dat het haar niks zegt.

‘Zes jaar geleden was er een programma op tv voor het vormen van een nieuwe band. Wij hebben daar samen aan meegedaan, maar zijn het helaas niet geworden.’

‘Jullie kennen ze?’ klinkt het verwonderd.

‘Ja, eentje. Zaten op dezelfde school, maar hij is er destijds voor de band van afgegaan.’ Joshua is plotseling stil.

‘Maar hoe …’ Voordat ze meer kan vragen, wordt ze onderbroken door Thomas.

‘Tafel kan gedekt worden, eten is bijna klaar.’

‘Aan tafel? Op de bank? Waar eet je het liefst?’ Joshua negeert Thomas die naast hem staat volledig, als hij zijn vraag aan Aisling richt.

‘Tafel, gezelliger toch met z’n allen.’ Met die woorden ruimt ze de tafel leeg.

‘Dat hopen we dan maar,’ fluistert Joshua. Met een ferme klap snijdt Thomas de komkommer in tweeën. Tussendoor werpt hij met het mes in zijn handen een boze blik naar Joshua, maar die maakt zich snel uit de voeten.

Als het eten op tafel staat, gaat het gesprek over van alles behalve die ene band. Thomas bestudeert de twee tegenover hem en vraagt zich af hoe het zal zijn om met Aisling erbij muziek te maken.

‘Wanneer kom je een keer meedoen?’ vraagt Joshua.

‘Niet,’ antwoordt ze geschrokken.

‘Nog last van podiumvrees?’

‘Misschien.’

‘Oh, hebben we allemaal last van. Noemen we gezonde spanning,’ zegt Joshua en hij leunt ontspannen achterover in zijn stoel. ‘Het gaat erom hoe je die spanning gebruikt of hoe je je erdoor laat tegenhouden. Maar als het je droom is, moet niets je tegen kunnen houden.’

‘Het is niet mijn droom, het is mijn hobby.’

‘Lijkt me meer dan een hobby als je er speciaal voor hiernaartoe komt,’ zegt Joshua.

‘Ik mocht in Ierland niet veel muziek maken,’ begint Aisling. Ze prikt met haar vork in een schijfje tomaat. ‘Nadat mijn moeder was overleden en mijn vader terugging, mocht ik van mijn stiefmoeder niet veel spelen in huis. Het herinnerde te veel aan mijn moeder en haar dus ook. Plus, zij vond haar eigen zoon veel beter. En dat was hij misschien ook. Het is niet dat ik nooit meer wil spelen, ik mis het juist. Ik heb daar af en toe gespeeld, maar niemand mocht het weten. Het is gewoon te lang geleden,’ besluit ze.

‘Je bent niet zonder reden hiernaartoe gekomen. Je geeft aan dat je het mist, dus je hebt nog steeds affiniteit met muziek. De vraag is of jij je door jouw verleden laat leiden,’ zegt Joshua.

‘En jullie laten je niet door jullie verleden leiden.’

‘Ik niet. Ik wil graag ontdekt worden in de muziekwereld.’

‘En jij, Thomas?’ Ze kijkt hem vragend aan. Thomas staart naar het nauwelijks zichtbare litteken op zijn pols en haalt zijn schouders op. ‘Ik denk het wel.’

Als Aisling de kamer uit is en Joshua opnieuw in de koelkast hangt, zegt Thomas: ‘Ik ben benieuwd of ze een keer met ons mee gaat doen. Ze is veel terughoudender geworden.’

‘Kan ik me voorstellen als je op jonge leeftijd zoiets hebt meegemaakt,’ antwoordt Joshua. ‘Wellicht heeft ze tijd nodig om te wennen.’

Thomas zwijgt.

‘Wat ben je van plan? Wil je haar bij de band betrekken?’

Thomas haalt zijn schouders op. ‘Je weet nooit wat voor talent ze kan inbrengen, als ze dat vertrouwen terugwint. Het is bij mij ook gelukt.’

‘En kijk eens waar we zitten.’ Joshua wijst cynisch met zijn handen naar de sobere inrichting om hen heen. ‘Misschien moet je het rustig aan doen. Ze moet, als je het mij vraagt, nog wennen aan deze plek.’

Thomas knikt, terwijl hij naar zijn flesje staart. ‘Het klikt gewoon weer als vanouds, bizar. Alsof ze nooit is weggeweest.’

‘Hoeveel weet ze?’

‘Waarvan?’ vraagt Thomas verbaasd.

Joshua laat zuchtend zijn hoofd in zijn handen vallen. ‘Wat denk je? Trouwens, waar komt die plotselinge oude frustratie vandaan? Ze mag toch weten wat we allemaal geprobeerd hebben om beroemd te worden?’

Thomas zucht. ‘Ik heb in de wandelgangen gehoord dat ze op zoek zijn naar nieuw talent. Weet jij er iets van?’

‘Hoe zou ik dat moeten weten?’

‘Jullie hebben een tijdlang contact gehad,’ probeert Thomas.

‘Nadat ik eruit lag niet meer. Hij was er klaar mee.’

‘Maar jij niet?’

‘Thomas,’ zegt Joshua streng, ‘jij laat je net zo goed als zij door jouw verleden leiden. Het is zes jaar geleden. Al zouden ze op zoek zijn, wij zijn nu onze eigen kansen aan het creëren. Daar hebben we zijn hulp niet bij nodig. Waag het niet dit te verpesten. Het was geen opzet van Matthew.’

‘Het was zeker opzet en noem zijn naam niet. Je weet dat ik een hekel heb aan die band. De essentie van muziek is verdwenen in hun zogenaamde succesconcept. En ze playbacken.’

‘Niet waar. Je weet best dat ze goede muziek maken. Oké, de arrogantie had iets minder gemogen, maar ze zijn erg goed en helaas allang waar jij wil komen. Dus probeer maar te wennen aan Matthew.’

Thomas springt woedend op. ‘Nooit!’

* 3 *

Joshua leunt met zijn ellebogen op het bureau en wijst naar de teksten die hij op een papiertje heeft gekrabbeld. ‘Welke volgorde kunnen we het beste aanhouden? Met dit nummer eindigen of beginnen, wat is slim?’

Vanachter zijn keyboard zit Thomas mee te kijken op het papiertje.

‘Onze aankondiging is de beste,’ zegt Joshua. Hij leunt achterover in de stoel en houdt een denkbeeldige microfoon voor zich. ‘En nu, dames en heren, krijgen we liedjes van … of nee: een ander ritme met Different Beat! Geweldig.’ Hij krabbelt enthousiast verder.

Thomas glimlacht. Dat is zeker geweldig. Maar het blijft wachten op volgende week. Zal er iemand aanwezig zijn die hun wereld kan veranderen? De spanning in zijn hoofd neemt erg toe. Ze zullen de komende dagen veel moeten repeteren om alles perfect onder de knie te krijgen. Alexander kennende is hij niet snel tevreden. En willen ze de zenuwen tijdens die avond onder controle houden, moet alles er van het begin tot het einde goed in zitten.

‘Thomas,’ zegt Joshua en hij knipt met zijn vingers. ‘Wat denk je? We hebben een apart ritme nodig voor dit laatste nummer, iets wat onze naam eer aandoet.’

Afwezig speelt Thomas wat noten op zijn keyboard. Hij staart naar de muur voor zich, bezaaid met allerlei foto’s van hem en zijn vrienden. Links bevindt zich het raam waartegen de regen onverminderd doortikt. Het trieste weer wordt gedeeltelijk bedekt door zijn gordijnen. Aan de andere kant zit Joshua driftig wat teksten op papier te schrijven. Thomas trekt zijn voet onder zich op zijn stoel en plukt aan de zoom van zijn pyjamabroek. Ze hebben beiden een dag vrij genomen van het werk om nieuwe nummers te schrijven, maar veel komt er niet uit zijn vingers. Hij haalt vermoeid zijn hand door zijn haar. Misschien komt het omdat Joshua zo vroeg op zijn deur stond te bonken, of omdat de regen met een irritante regelmaat tegen zijn raam aan tikt, of misschien omdat ze deze week al te veel geoefend hebben, maar het juiste ritme wil niet in hem opkomen.

Dan draaien ze allebei tegelijk hun hoofd in de richting van de slaapkamerdeur die Thomas meestal open laat staan, omdat zijn kamer anders erg klein aanvoelt en Joshua weet dat hij binnen kan lopen. Maar nu komt er iets totaal anders binnen via de deuropening: de klanken van het vioolspel van boven. Ze is aan het spelen. Thomas glimlacht. Hij heeft haar niet durven vertellen dat dit huis erg gehorig is, omdat hij bang is dat ze zal stoppen.

Joshua kijkt opzij en geeft hem een goedkeurend knikje. ‘Ik heb haar niet eerder horen spelen.’ Er klinkt bewondering door in zijn stem.

Thomas legt zijn vinger tegen zijn lippen. Een moment lang luistert hij naar de klanken die vanaf de trap zijn kamer vullen. Dan draait hij zich terug naar zijn keyboard om passende tonen te vinden en probeert deze tot een klinkend geheel te krijgen.

Joshua begint met het potlood in zijn hand een ritme op het bureau te tikken. ‘Wauw, je had gelijk. Ze zou een keer mee moeten spelen.’ Hij leunt meteen over zijn papier en begint wat op te schrijven. ‘Ik krijg altijd een klassiek idee bij een viool, maar op dit tempo kun je lekker drummen. Kun je haar niet gaan halen?’

‘Dat doet ze nooit.’

‘Waarom niet? Ze hoeft zich echt nergens voor te schamen.’ Joshua wil opspringen, maar Thomas houdt hem tegen.

‘Ik ga niet naar boven, rustig maar. Heb alleen een nieuw idee voor een ritme. Kom zo naar mijn kamer en neem koffie mee.’

Precies zijn idee.

Vanuit Joshua’s kamer klinkt langzaam een bijpassend gedrum dat Thomas wel bevalt, tot het vioolspel boven hem abrupt ophoudt.

* 4 *

Ik ben dus toch niet alleen thuis, bedenk ik me geschrokken als een verdieping lager een ritme zich feilloos aansluit bij mijn muziek. Ik leg mijn viool aan de kant en loop naar het trapgat. Daar hoor ik overduidelijk twee stemmen. Langzaam loop ik de zoldertrap af en kom recht tegenover de slaapkamer van Thomas uit. Zijn deur staat wagenwijd open. Aan zijn pyjamabroek te zien is hij zo vanuit zijn bed achter zijn keyboard gekropen, waar hij wat losse noten achter elkaar speelt. Ik ga op de onderste trede van de trap zitten, luisterend naar de tonen. Het gedrum vanuit de kamer ernaast is niet te missen. Plotseling stopt het en komt Joshua voorbijgelopen. ‘Hey, goedemorgen.’

Van schrik spring ik op. Thomas heeft het gehoord en draait zich om.

In een mislukte poging om zo nonchalant mogelijk tegen de trapleuning aan te staan, zeg ik snel: ‘Ik dacht dat jullie moesten werken.’

De lach op zijn gezicht is aanstekelijk en ik voel me direct op mijn gemak. ‘Kom zitten,’ zegt hij. Joshua schuift op om plaats te maken voor mij op het bed. Hij krabbelt wat noten op een papiertje, tikt met zijn potlood tegen zijn knie en stoort zich niet aan de ongemakkelijke stilte. Want zij hebben mij gehoord, zonder twijfel. Ik schuif wat heen en weer op het bed. Wat vinden ze ervan? Is Joshua daarom zo druk aan het schrijven? Thomas kijkt mij aan, maar we zeggen allebei niks.

‘Zo,’ zegt Joshua dan en hij wijst naar Thomas, ‘als jij nou eens koffie gaat zetten, werk ik dit hiernaast even uit.’ Vervolgens wendt hij zich tot mij. ‘Loop maar mee als je zin hebt. Ben benieuwd wat je van mijn nieuwe ideetje vindt.’ Terwijl Joshua de kamer uitloopt, kijk ik Thomas vragend aan.

Met alleen de koektrommel in mijn hand, terwijl Thomas volgt met het dienblad vol koffie en thee, loop ik de kamer van Joshua binnen, een enorm contrast met de kamer van Thomas. Waarschijnlijk door het reusachtige drumstel in het midden van de kamer, dat alle aandacht op zich vestigt en omgegeven is door een enorme ravage aan spullen en rondslingerende kleding. Zelfs zijn bed is bedolven onder een lading kleren en in de hoek ligt een berg papier waaronder waarschijnlijk een bureau staat.

‘Je hebt goed opgeruimd.’ Thomas loopt mij voorbij en gooit de kleren aan de kant.

‘Sorry mam,’ klinkt het vanachter het drumstel. ‘Maar wat vinden jullie hiervan?’

Joshua begint een ritme te drummen. Thomas tikt met zijn voet mee, terwijl ik hulpeloos met de koektrommel blijf zitten. Lachend grijpt Thomas het ding uit mijn handen, waarna hij naast mij komt zitten. Ik luister naar het ritme dat Joshua probeert te creëren. Mijn gevoel zei een moment geleden hetzelfde, maar net als Joshua kom ik niet op de juiste telling. Automatisch sluit ik mijn ogen, als ik in gedachten mijn eigen muziek erbij probeer te halen. Dan stopt Joshua met drummen. ‘Ik weet het niet, er ontbreekt iets.’

‘Nee, nee, ga door,’ zeg ik, terwijl ik opspring. ‘Het is goed. Thomas, kan jij die tonen van net nog eens spelen?’ Ik heb het bijna, maar als Joshua stopt met drummen, raak ik het kwijt. Ik neurie zachtjes het ritme uit mijn hoofd mee. Thomas springt op en rent naar zijn kamer, waar hij volledig overstemt wordt door Joshua. Heel zachtjes vang ik wat tonen op. ‘Hoor je dat zo?’ roept hij vanuit zijn kamer. Ik loop lachend naar de gang en doe een poging om ze allebei te kunnen horen. Vanuit de ene kamer klinkt het keyboard gemengd met de drums vanuit de andere kamer. De muziek stopt abrupt.

‘En toch ontbreekt er nog iets aan het stuk. Wat vind jij, Thomas?’ Joshua steekt zijn hoofd om de hoek van de deur.

‘Tja, wat zal ik zeggen? Ik mis ook iets.’

Ik kijk de twee verbaasd aan. ‘Wat ontbreekt er dan?’

‘Hmm een melodietje, wat felle hoge tonen.’ Joshua klinkt bedenkelijk, terwijl Thomas ijverig meeknikt.

‘Oh nee, ik ga echt niet met jullie meespelen,’ zeg ik als ik me realiseer waar ze op doelen.

Thomas kijkt me aan met een blik waarmee hij mij probeert te overtuigen. ‘Echt niet?’

Even brengen zijn lieve betrouwbare ogen mij aan het twijfelen, maar als ik naar Joshua kijk, wijs ik de kans resoluut af. ‘Ander keertje. Maar het klonk goed wat jullie speelden, ga nog maar even door.’

‘Jij speelt ook niet voor ons,’ zegt Thomas dan.

Joshua schiet in de lach. ‘Nee klopt, dus we zijn klaar voor vandaag?’

Ik bijt op mijn lip.

‘Kom, net als vroeger,’ smeekt Thomas.

‘Je hebt vast lopen opscheppen over mij en zo goed ben ik niet meer.’

Hij laat zijn vingers over wat toetsen glijden voordat hij zich omdraait. ‘Jawel, onverminderd goed.’ En wijst naar het plafond.

‘Nee,’ kraam ik uit. ‘Het is hier dus toch gehorig.’

Thomas grinnikt. ‘Maar stop alsjeblieft niet met spelen. Ik vind het erg mooi.’

Ik voel me er niet beter door. Hoe vaak hebben ze samen zitten luisteren?

‘Ik vind het geweldig klinken,’ zegt Joshua op zijn beurt. ‘Echt, na de eerste stap is alles makkelijker.’

Ik wrijf met mijn handen over mijn benen als ik die lieve glimlach op het gezicht van Thomas zie verschijnen. Hij weet gewoon dat hij me daarmee over kan halen. Na een korte twijfel bezwijk ik alsnog.

‘Oké, als jullie gaan zingen,’ zeg ik sneller dan ik me kan bedenken. Het zal er een keer van moeten komen. Thomas knikt goedkeurend en draait zich terug naar zijn keyboard om een van hun nummers te spelen. Betoverd door de klanken laat ik me achterover zakken op zijn bed. Ik bewonder hem om de rust die hij uitstraalt tijdens het spelen en zingen. Niks daarin verraadt iets van de zenuwen die ik een moment daarvoor gezien dacht te hebben. Waarom kan ik er niet zo ontspannen bij zitten, of in mijn geval staan, als ik speel? Heeft hij het moeten leren tijdens alle repetities van zijn band? En kan ik het ook leren? Hoe zal hij zich straks voelen op een groot podium voor al die mensen? Het is zo fascinerend hoe hij het overbrengt. Rustig, moeiteloos, bijna ontspannen zelfs. Ook Joshua’s stem sluit zich vol zelfvertrouwen aan bij het nummer. Mijn voet tikt mee op het ritme. Langzaam begin ik de drang te voelen om mee te doen en me te laten gaan. Ben ik daarom niet juist hiernaartoe gekomen? Het nummer valt stil. Thomas draait zich om en een seconde lang zie ik een verlegen blik die me niet eerder is opgevallen. Een angstige blik, zoekend naar erkenning voor het zojuist gespeelde stuk. Ik herken die onzekerheid. Maar waarom is hij onzeker? Het klinkt fantastisch.

Thomas schraapt zijn keel. ‘En?’

‘Het was echt heel mooi. Je kunt prachtig zingen.’ Mijn antwoord klinkt als een fluistering. ‘Jij ook trouwens,’ zeg ik tegen Joshua. Ik staar Thomas aan, me verwonderend over de plotselinge blikwisseling in zijn gezicht. Zijn zelfvertrouwen is terug. Hij heeft de eerste stap gezet. Nu is het mijn beurt. Mijn handen beginnen te trillen. Waarom had ik net een grote mond? Hij heeft zich gehouden aan zijn deel van de afspraak, nu ik nog.

Thomas moet mijn angstige blik opgemerkt hebben. ‘Als je niet durft, hoef je niet te spelen, hoor. Alleen als je er zelf klaar voor bent,’ zegt hij zacht. Waarom durf ik niet? Kom op. Hij zal me heus niet afkraken. We hebben jarenlang samen muziek gemaakt, maar toch voelt het nu anders.

‘Gek dat dit zo eng kan zijn.’ Mijn stem trilt.

‘Na de eerste keer wordt het makkelijker,’ zegt Joshua weer. Zijn hand knijpt zachtjes in mijn schouder. Op de achtergrond gaat een telefoon en Joshua loopt de kamer uit. Thomas rolt zijn stoel dichterbij en pakt mijn handen vast. ‘We doen de deur dicht, net als vroeger, toen kwam er ook niemand binnenlopen.’

Er ontsnapt een zenuwachtig lachje uit mijn keel. ‘Echt wel, dat weet jij ook.’

‘Ik wil het heel graag horen, maar je moet je niet verplicht voelen. Eén stap … echt, geloof me. Dan wordt het makkelijker.’

Waarom is dit zo eng? Kom op, hij heeft voor mij gezongen en gespeeld. Nu ik. Help, rustig ademhalen. Gewoon spelen alsof er niemand is. Ik spring resoluut op. ‘Oké, snel, voordat ik me bedenk.’

‘Moet ik het alsnog missen,’ zegt Joshua. ‘Maar de volgende keer blijf ik zeker luisteren. Zie jullie morgen.’

Ik pak mijn viool van boven. Heel zachtjes, licht aarzelend loop ik met de viool tegen mijn kin spelend Thomas’ kamer in. De allereerste zenuwen zijn de ergste. Zodra ik die overwonnen heb, komt de rest wel. Niet vanzelf, maar het wordt makkelijker. Voorzichtig draait Thomas zijn stoel een stukje om.

‘Niet kijken, want dan kan ik het niet.’ Giechelend laat ik mijn viool zakken.

Thomas laat zijn hoofd vallen. ‘Nee, niet ophouden, je ging als een speer.’

‘Misschien ga ik nog beter met begeleiding.’

‘Wat heb je in gedachten?’

‘Heb je wat op bladmuziek staan van jullie eigen nummers?’

Hij kijkt bedenkelijk op zijn bureau. ‘Niet in een leesbaar handschrift. Maar speel dat nummer van net.’ Waarop hij langzaam de noten op zijn keyboard speelt. Ik laat ze op mij inwerken, voordat ik me bij hem aansluit. Maar zodra ik dat doe, begin ik me op mijn gemak te voelen. We stimuleren elkaar op dezelfde manier als vroeger. Niet dwingend en heel voorzichtig. Zo is Thomas altijd al geweest. Ondanks de vele gemiste jaren voelt het vertrouwd om naast hem te staan. Zijn vingers glijden moeiteloos over de toetsen en hij past zich aan als ik verander van tempo. Kan ik opnieuw met net zo veel zelfvertrouwen op een podium staan zoals hij dat kan? Ik denk terug aan de ontelbare dagen die we samen in onze slaapkamers hebben doorgebracht om stiekem muziek te maken achter gesloten deuren. Toen was hij erg verlegen geweest en kon ik hem stimuleren tot grote hoogtes. We waren destijds vaker bij mij thuis te vinden, omdat mijn moeder meespeelde en ons samenspel wist te perfectioneren. Luisterend naar de muziek die ik samen met Thomas hier vandaag creëer, realiseer ik me hoeveel ik dit gemist heb. Ik kijk naar zijn rug, terwijl hij in alle rust de begeleidende noten aan mijn stuk toevoegt en bedenk me dat ik mijn maatje teruggevonden heb. Ik heb ons gemist, dit leven gemist. Heel kort flitsen de beelden van vroeger door mijn hoofd en waan ik mijzelf op een podium, zonder angst, omgeven door muziek. Op de achtergrond hoor ik harde stappen de trap oprennen en ik stop abrupt. Met trillende vingers staar ik naar de deur.

‘Sorry, was iets vergeten,’ roept Joshua vanaf de gang, ‘Ga rustig door, het klonk erg goed.’

Maar ik ga niet door. Als een kostbaar iets dat beschermd moet worden, druk ik mijn viool tegen mijn borst. Thomas komt tegenover mij staan. Voorzichtig pakt hij de viool uit mijn trillende handen en legt deze op zijn bed.

‘Wat is er gebeurd, Ace? Waarom ben je hiernaartoe gevlucht en waarom wil je niet meer terug?’ Pas als zijn duim over mijn wang strijkt, voel ik dat er tranen lopen. Ik kan me niet verroeren, geen woord uitbrengen en blijf stilletjes tegenover hem staan.

‘Het spijt me, ik moet me er niet mee bemoeien. Gaat het?’

Ik veeg met mijn hand langs mijn gezicht. ‘Ik kan niet terug. Er is daar niks meer voor mij.’

‘Maar je vader woont daar,’ begint Thomas. ‘En er zullen vast mensen zijn die je missen.’

‘Laten we stoppen voor vandaag, er komt nu niks meer uit mijn handen.’

‘Maar er moet toch iemand zijn die jou mist,’ probeert Thomas nog.

‘Jij, hoop ik,’ zeg ik met een waterig lachje, ‘Jij bent nu alles wat ik heb.’

Thomas slaat zijn armen om me heen en als mijn kin op zijn schouder ligt, voel ik me rustig worden. ‘Je bent hier veilig,’ fluistert hij in mijn oor. ‘Ik laat je nooit meer gaan.’ Het klinkt geruststellend en hij bedoelt het goed, maar het zijn niet meer de angsten van buiten waar tegen ik beschermd moet worden. Nee, die angsten zitten inmiddels diep vanbinnen.

* 5 *

Terwijl ik van links en rechts in de verdrukking word geduwd, lijkt Thomas geen last te hebben van de menigte in de smalle winkelstraatjes. Hij baant zich een weg door de drukte zonder daarbij mijn hand los te laten, terwijl ik probeer alle mensen te ontwijken, in de etalages te kijken die ook om mijn aandacht schreeuwen en hem bij te houden zonder te struikelen. Hij weet waar hij heen wil, maar voor mij is alles nieuw en aantrekkelijk, zeker deze winkel.

Ik trek aan zijn hand. ‘Oh, even wachten, hoor.’ Mijn blik is gericht op de prachtige zilveren armband in de etalage.

Lachend draait Thomas zich om. ‘Wat heb je gezien?’

Ik wijs naar de armband.

‘Schitterend. Waarom ga je niet naar binnen?’

Naar binnen? Die woorden brengen me terug op de bakstenen straat. Onverwachts van huis wegvluchten zonder enige voorbereiding heeft flinke gevolgen gehad voor mijn bankrekening. En ondanks dat mijn vader nog steeds gelooft dat ik een korte vakantie aan het houden ben, denk ik niet aan teruggaan. Als mijn vader daarachter komt, zal hij niet eeuwig deze zogenaamde vakantie willen sponsoren, zeker niet om te winkelen. Ik zucht. Gezien de prijs en de noodzaak blijft het bij staren naar etalages, daar moet ik me bij neerleggen. ‘Nee, ik heb én geen geld én die dingen zijn altijd te groot voor mijn polsen, dus snel doorlopen voordat ik gekke dingen ga doen.’

‘Kan vast kleiner gemaakt worden.’

‘Oh nee. Breng me niet aan het twijfelen. Ik heb amper genoeg geld om jou de boodschappen terug te betalen.’

Thomas kijkt opzij. ‘Als je werk zoekt, weet ik iets voor je.’

Ik kijk hem vragend aan, want werken is geld en geld is een absolute noodzaak geworden, wil ik hier kunnen blijven.

‘Ik had je toch gezegd dat het druk is in het restaurant? Jij kunt het geld goed gebruiken en wij zoeken nog iemand.’

‘Het geld kan ik meer dan goed gebruiken.’

‘Ik neem je vanavond mee, dan kun je het ervaren. En ik heb het nu al te druk voor die extra diensten, laat staan als volgende week iets oplevert.’

Bij het horen van die opmerking steek ik blij mijn arm door die van Thomas. ‘Ben je zenuwachtig?’

‘Ontzettend, maar we gaan er een gezellige avond van maken. Nu alleen nog iets om aan te trekken.’ Hij sleurt me een winkel in.

Als Thomas na veel passen eindelijk bij de kassa staat, loop ik alvast naar de uitgang. De aanblik van alle mooie kleding in de rekken en de schijnende zon zorgt voor kriebels om al het moois te willen passen. En dat passen heeft het onvermijdelijke uitgeven van geld als gevolg en dat is niet mijn bedoeling. Dus verwijder ik mijzelf van deze verleidingen. De zon straalt warm in mijn gezicht als ik tegen de vensterbank van de winkel aanleun. Thomas komt naar buiten gelopen met een grote tas in zijn hand.

‘Toch die mooie spijkerbroek?’

Thomas wijst op zijn oude broek. ‘Kon ik wel gebruiken. En ik vind dat jij het rokje had moeten kopen. Het stond zo leuk.’

Ik kijk bedenkelijk. ‘Ik zou niet weten wanneer ik het aan moet trekken. En trouwens, ik heb nog steeds geen geld.’

‘Ja, ga ik voor je oplossen.’ Samen lopen we verder door de winkelstraat tot Thomas wijst op de banken aan de gracht. ‘Ga lekker zitten. Dan haal ik wat te drinken.’

Ik neem de tas van hem over. Als ik zit, wiebel ik dankbaar met mijn voeten heen en weer. Het is erg gezellig en vertrouwd om met Thomas door de stad te slenteren. Gek genoeg voel ik me ook meer verbonden met mijn moeder hier. Hoewel ze altijd bij me is gebleven: in mijn herinneringen en mijn viool, haar viool. Maar ik heb de herinneringen aan de stad nooit mee kunnen nemen. Ik kwam wandelend met mijn moeder langs deze grachten of achterop haar fiets. Soms samen met Thomas. Wat heb ik hem gemist. Zijn brede lach en helderblauwe ogen. Destijds vertrouwde ik net als hij de wereld volledig.

Thomas ploft naast me neer en reikt me een kartonnen beker met sinaasappelsap aan. ‘Vers geperst.’

Ik leun naar hem toe en kus hem spontaan op zijn wang. ‘Ik heb het zo gemist.’

‘Hier zijn?’ vraagt hij en hij zakt achterover. Ik knik.

‘Wonen jouw ouders nog steeds hier?’

Hij laat zijn hoofd tegen de leuning vallen en staart naar de blauwe lucht. ‘Nee, die zijn inmiddels verhuisd naar een klein dorp hier ver vandaan. En ik ben hier gebleven.’

‘Dat snap ik, je hebt hier altijd gewoond.’

‘Ja, en omdat ik niet van kleine dorpjes houd. Ik woon liever in de stad, waar je alles bij de hand hebt.’

‘Ben ik het helemaal mee eens. Het is heerlijk om in grote steden rond te wandelen. Je kunt er altijd lekker verdwijnen,’ zeg ik. Thomas staart stilletjes voor zich uit.

‘Waar denk je aan?’

‘Aan wat je net zei. Kijk eens om je heen.’ Hij wijst rond. ‘Je ziet inderdaad niemand naar ons kijken.’ Ik staar hem niet-begrijpend aan, waarop hij moet lachen. ‘Wat nou als we doorbreken? Kan ik dan ooit nog rustig op een bankje genieten, zoals ik nu doe? En zou ik het erg vinden? Sorry, ik draaf de laatste tijd te veel door, maar het houdt me erg bezig.’

Ik probeer me een voorstelling te maken van Thomas’ gedachten. Hoe zou het zijn om ieder moment van de dag te worden bekeken en te worden aangesproken door vreemden? Geen idee. Maar Thomas bedoelt het grotere publiek dat hem op straat gaat herkennen en dat met hem op de foto wil, of alles wil weten over zijn privéleven. Zou het erg zijn? Het zijn de mensen die waarderen wat hij doet en houden van de muziek die hij maakt, de mensen die hij weet te inspireren en te raken met zijn muziek. Dat is een mooie gedachte.

‘Als je mij er maar buiten laat.’

Thomas lacht. ‘Ik verveel je toch niet met al die verhalen over de band? Sorry, ik hou mijn mond al.’

‘Nee, ik vind het leuk om erover te praten. Zeker met jouw enthousiasme.’

‘Weet waar je aan begint, want als ik over de band begin te lullen …’ Hij kijkt me aan alsof hij meer wil zeggen, maar schudt dan zijn hoofd.

‘Ik vind het heerlijk om je erover te horen praten. Het lijkt me geweldig om dit met je vrienden te kunnen delen … in een band zitten en er dan ook nog iets mee kunnen bereiken. Zeker nu is het spannend voor je. Het moet fantastisch zijn om zoiets in het vooruitzicht te hebben. Ik zou ook zenuwachtig zijn.’ In mijn ooghoeken zie ik iemand in onze richting zwaaien. ‘Kijk, je wordt al herkend.’ Dan pas herken ik Joshua. Hij komt op ons afgelopen met een meisje aan zijn arm. Dus dat is zijn vriendin. Ik kijk aandachtig naar het meisje naast Joshua. Ze is beeldschoon, precies het type dat ik naast hem verwacht. Ze draagt een zwierig zomers jurkje tot boven haar knie. Haar steile blonde haar valt ver voorbij haar schouders en ze heeft een lieve, toegankelijke uitdrukking op haar gezicht.

‘Dit is Sara, mijn vriendin,’ zegt Joshua en hij wijst naar het meisje aan zijn arm. We schudden elkaar de hand.

‘Ik ga wat te drinken halen, jullie?’ vraagt Joshua aan zijn vriendin en hij drukt een kus op haar lippen. Thomas volgt hem. Nog voordat ik weer ben gaan zitten, strijkt Sara al neer. ‘Joshua vertelt me dat je bij hen in huis bent komen wonen.’ Ik knik en vraag hoelang zij de jongens al kent.

‘Een aantal jaren al, maar we hebben pas sinds kort iets samen,’ zegt Sara en ze kijkt om naar Joshua. ‘Hoewel dat al veel langer voelt.’

Glimlachend kijk ik in de richting van de jongens. Ik herken het gevoel.

‘Thomas is ook een schatje. Ik heb hem via Joshua leren kennen. Echt een lieve jongen.’ Sara slaat haar armen om haar knieën en staart naar Joshua. ‘Maar ja, ik val toch voor het stoere, sexy mysterie. Drummers hè.’

Ik kijk verbaasd op bij die woorden. Drummers? Het meeste van de tijd zijn het herriemakers en ik heb nog geen mysterie kunnen ontdekken. Hoe kan drummen sexy zijn?

‘Ik ben helemaal niet muzikaal, maar ik vind het heerlijk om Joshua te horen drummen. Ja, dat is het helemaal voor mij. Zo romantisch.’

Romantisch? Nee, een piano is romantischer en rustgevend en past vele malen beter bij een viool. Oké, stoer zou enigszins kunnen, maar romantisch? Kom op. Wat is romantisch aan een man die zich te pletter zweet door het vele drummen?

‘Ik ben een keer mee geweest naar zijn bandje, maar meestal heb ik het te druk. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat lopen op die avond waar hij het steeds over heeft. En dan beroemd worden, ik hou mijn hart vast. Wie weet worden ze net zo beroemd als Kaos en dan moet ik Joshua gaan delen.’

Kaos? Het zegt me nog steeds niets.

‘Drank, drugs, vreemdgaan, geweld. Wat er allemaal niet in de kranten geschreven staat. Joshua zegt dat je niet alles moet geloven, maar ik weet het niet, hoor. Sommige jongens …’

Drummers hè, dan gebeurt dat. Het stoere, sexy mysterie of wat was het ook alweer. En sommige jongens voldoen nu eenmaal graag aan de verwachtingen.

‘En mannen met drank op, je kan erop wachten. Maar ja, die tijdschriften en kranten schrijven ook alleen maar sensatieverhalen. Ik vraag me af wat ze over Joshua gaan schrijven, mochten die jongens ooit zover komen.’

Hij is een drummer. Wat denk je zelf? Vast een man met veel vrouwen, drank … Nee, zo is Joshua vast niet. En Thomas al helemaal niet. Zo had hij niet geklonken in zijn e-mails, dus dat zal meevallen. Alhoewel ik me afvraag of het iets is wat een jongen via de mail met een meisje zou bespreken: drank en vrouwen …

‘Maar ondanks de verhalen in tijdschriften en op internet mogen die jongens van Kaos er zeker zijn. Hun drummer is om bij weg te smelten. Alhoewel hij tijdens het touren meer zingt dan drumt.’ Sara kijkt bedenkelijk. ‘Eigenlijk alleen maar zingt, maar ja, dat is ook het soort band. Volgens Joshua drumt hij wel, daar kent ie hem ook van. Ga jij volgende week met ze mee? Ik zou wel willen, maar het gaat niet lukken.’

‘Goed dat je het zegt, want ga je mee?’ hoor ik naast me. Ik kijk op. De jongens hebben blikjes bier in hun handen. Thomas neemt met een knipoog plaats. ‘Dus je hebt kennis gemaakt met Sara.’ Onopvallend maakt hij een praatgebaar met zijn hand.

Ik doe een poging hem verbaasd aan te kijken, maar kan bij het zien van zijn gezicht mijn lach niet inhouden. Thomas verslikt zich daardoor meteen in zijn bier.

Joshua kijkt ons verbaasd aan. ‘Mis ik iets?’

‘Nee,’ kucht Thomas.

Ik moet hard op mijn lip bijten om niet weer te gaan lachen.

‘Weten jullie al wie er allemaal komen? Ik had het er net met haar over … sorry, ben even je naam kwijt.’ Sara kijkt even snel opzij.

‘Aisling.’

‘Oh ja, Ashley.’

Thomas kijkt me verbaasd aan, maar ik haal mijn schouders op. Het is ook een heel moeilijke naam om uit te spreken, zeker als ze alleen met haar eigen verhaal bezig is.

‘Ik ben in ieder geval benieuwd of het iets oplevert. Ik hoop het voor je, hoor lieverd. Het zou te gek zijn voor de band natuurlijk.’

Thomas had me wel mogen waarschuwen voor deze kletstante. We hoeven ons in ieder geval geen zorgen te maken over akelige stiltes. Wat zou Joshua in haar zien? Hij is zelf altijd zo rustig, maar wat weet ik nu van Joshua? Zo lang ken ik hem nog niet. Misschien valt hij wel op luidruchtige types. En Thomas? Op wat voor types zou hij vallen? De snelle blik in zijn richting eindigt in een proestend gebaar waarbij de sinaasappelsap bijna mijn neus uitloopt.

‘Gaat het, Ace?’ Hij klopt op mijn rug.

Ik verontschuldig me terwijl Sara een zakdoekje aanreikt.

‘We hebben wel wat verstoord,’ zegt ze.

‘Wat doen jullie vanavond?’ De vraag komt van Joshua.

‘Ik wil haar meenemen om een hapje te eten in het restaurant en meteen kijken of ze daar werk voor haar hebben. Gaan jullie mee?’ stelt Thomas voor.

‘Goed idee, Thomas. Wij hebben het razend druk en als jij straks ook minder gaat werken, kunnen we zeker extra hulp gebruiken. Het lijkt me gezellig om samen te gaan werken daar,’ zegt Sara.

‘Weet ze wat voor restaurant het is en wat jullie daar doen?’ grapt Joshua.

‘Niet zo schokkend als dat jij het nu laat klinken.’ Thomas ontwijkt mijn verbaasde blik. ‘Maar dan zien we elkaar daar vanavond.’ Na die woorden gaan Joshua en Sara verder. Zodra ze uit zicht zijn, mep ik Thomas tegen zijn arm. ‘Wil je dat nooit meer doen?’

Hij kijkt onschuldig opzij. ‘Wat?’ Maar begint alweer te lachen.

‘Zo maak ik natuurlijk nooit nieuwe vrienden.’

‘Je hebt mij toch. Zullen we ook verder gaan?’ vraagt Thomas als hij het lege bekertje aanpakt en naast zich in de prullenbak gooit.