Hoofdstuk 1

Opgedroogde stukjes huidsmeer en restanten van geronnen bloed, het is een waar feestmaal voor de vele aanwezige vliegen. Tientallen proberen er nog een stukje van mee te pakken, vele andere zijn vermoedelijk nog onderweg naar deze weerzinwekkende plek.

Gedumpt aan de rand van een vuilnisbelt. Klaar om verslonden te worden door hongerige ratten, honden of zelfs door de vieze magere duiven die zich af en toe te goed doen aan hun dode soortgenoten of andere kadavers die hier liggen.

Slechts een paar uur oud en dan al hier achtergelaten, half omwikkeld in een vieze oude doek. Moederziel alleen, naamloos, gedumpt.

Het is het kleine lichaampje van een pasgeboren meisje, haar oogjes zijn gesloten. De navelstreng nog zichtbaar verbonden met een stukje van de nageboorte.

Niemand die haar hier ziet liggen. Niemand die dit kleine pasgeboren meisje in de gaten heeft.

De constant aanwezige geur van dood en ontbinding trekt ze aan, honderden - misschien zelfs duizenden - vliegen er al rond. De vliegen zitten overal; op haar armen, op haar hoofdje en een enkeling probeert zelfs via het kleine neusgaatje naar binnen te kruipen. Op zoek naar voedsel of misschien juist naar een plekje om hun eitjes te leggen.

Slechts af en toe lijkt het kleine meisje voorzichtig haar oogleden te bewegen, in een schijnbaar verwoede en onmogelijke poging om de irritante vliegen op een afstand te houden. Maar misschien is het slechts de wind die haar oogleden doet bewegen, niemand die het zal weten.

Het heeft allemaal weinig zin, deze vliegen zijn het gewend om aan rottende kadavers te knabbelen. Meestal zitten ze vol met bewegende en krioelende maden of andere beestjes. Niets zal ze er nog van weerhouden om verder te gaan.

De zon prikt ondertussen voorzichtig door het sluimerige wolkendek heen, de warmte zorgt voor een onbehagelijk en broeierig gevoel. Tegelijkertijd blaast de altijd warme Saharawind een wolk van fijn roodkleurig zandstof over het afval heen.

Enkele schapen proberen hier voorzichtig hun weg te vinden, verderop staat een broodmagere koe, zielig en alleen, herkauwend op een stuk donkergekleurd plastic. Krakkemikkige houten karretjes, de meeste volgeladen met ogenschijnlijk onbruikbaar afval en voortgetrokken door uitgemergelde ezeltjes, staan beneden aan de berg trouw te wachten op de terugkeer van hun eigenaar.

Deze schimmige plek, zoals er helaas wel veel meer van zijn in Bamako, de hoofdstad van het prachtige West-Afrikaanse Mali, wordt zichtbaar druk bezocht.

Volwassen mannen en vrouwen maar ook relatief veel kleine kinderen, waarvan sommige blootvoets en de meeste smerig van al het vuil, banen zich behendig een weg door het afval. Op zoek naar iets bruikbaars om door te verkopen, of gewoon om iets eetbaars te vinden en de altijd aanwezige honger te stillen.

Hier vind je geen blanke Europeanen, geen rijke Malinezen. Dit is het domein van de allerarmsten van de samenleving, de Afrikaanse samenleving.

Er lijkt ondertussen geen einde te komen aan de toevoer van afval, zowel chemisch, huishoudelijk als medisch afval verdwijnt op dezelfde berg. Alles op een grote hoop. Vrachtauto’s vol met troep dumpen met enige regelmaat hier hun lading op de alsmaar groter wordende berg. Zelfs vanuit onooglijke oude auto’s gooien stadsbewoners af en toe wat zwarte plastic tasjes en regelmatig hele vuilniszakken vol met afval zo ver als ze maar kunnen richting de berg.

Ondertussen ligt het kleine meisje er nog steeds, hulpeloos en alleen, op haar rug met het gezichtje richting de licht bewolkte hemel. De oogjes nog altijd gesloten. Vliegen die respectloos over haar gezichtje lopen. Niemand die haar heeft gezien, of wellicht niemand die haar heeft willen zien. Wie zal het zeggen?

Verderop zijn de ratten al druk op zoek naar alles wat maar eetbaar is.

Zal dit de laatste rustplaats van het pasgeboren meisje worden? Naamloos achter- gelaten tussen rottend afval, kadavers en wie weet wat voor giftige rommel nog meer?

Of dient zij straks als hoofdgerecht voor het maaltje van een paar hongerige zwerfhonden?

Hoofdstuk 2

‘Er ligt alweer een brief van school, Thiemo!,’ roept zijn moeder met een luide stem door de gang.

‘En dit is nu alweer de derde brief in korte tijd!’

Schouderophalend en mompelend trapt Thiemo z’n schoenen uit en loopt door de gang naar de keuken. Onderweg blijft de versleten rugzak gevuld met schoolboeken staan. ‘Die moet straks toch mee naar boven,’ mompelt Thiemo in zichzelf.

‘Zal wel weer een waarschuwing zijn dat je cijfers achterblijven, of niet?,’ vraagt zijn moeder zich vanuit de keuken hardop af, meer in het algemeen dan direct naar Thiemo gericht. Het cynisme van zijn moeder straalt ervan af.

Thiemo reageert niet, maar pakt wat koekjes uit het bovenste keukenkastje, grist een blikje van zijn favoriete frisdrank uit de koelkast en loopt weer stoïcijns naar de gang om dan via de trap naar boven te verdwijnen.

Daar verdwijnt de brief van school onmiddellijk in de prullenbak, ongeopend.

Het is nu inderdaad al de derde keer dat school een waarschuwingsbrief naar zijn huisadres stuurt, dat hoorde hij eerder vandaag ook al van zijn mentor tijdens de les. School wil gewoon niet lukken en hij heeft er simpelweg ook weinig zin in.

Met een plof laat Thiemo zich op zijn rug op het bed vallen en staart emotieloos naar het plafond. Een diepe zucht volgt.

Het is zijn moeder geweest, weliswaar met veel doorzettingsvermogen en het nodige geluk, die het voor elkaar heeft gekregen om hem op deze vmbo-school te krijgen. In feite moest hij vanwege zijn slechte cijfers naar het speciaal onderwijs. Al vanaf de lagere school is dit met enige regelmaat het schooladvies geweest, maar zijn moeder - die de opvoeding helemaal alleen doet sinds het plotselinge vertrek van zijn vader - wil hier gewoon niet aan. Haar zoon moet en zal een normaal en volwaardig diploma halen op een normale school. Dat is haar doel. Een goede toekomst voor haar zoon, haar enige kind.

Na meerdere tests blijkt dat Thiemo, nu bijna zestien jaar oud, een lager IQ heeft dan het gemiddelde van zijn leeftijdsgenoten. Daarbij komt dat hij af en toe last heeft van gedragsproblemen en hij vindt het moeilijk om sociale contacten te onderhouden. Het advies van school was óf speciaal onderwijs óf praktijkonderwijs met een goede begeleiding. Uiteindelijk werd het praktijkonderwijs maar ontbreekt het helaas nog steeds aan de juiste begeleiding.

Voor Thiemo is het allemaal best zo. Hem interesseert het niet zo veel. Op deze school heeft hij nu wel veel praktijklessen, meer dan normaal gesproken, maar het lukt hem nog steeds niet om lang en geconcentreerd naar de uitleg van de verschillende docenten te luisteren. Hij kan zijn aandacht er simpelweg niet bij houden.

Voor Thiemo hoeft school dan ook helemaal niet. Het liefst speelt hij de hele dag achter de computer met een of andere vechtgame of hangt hij, met wat andere jongens, rond bij het winkelcentrum hier verderop in de buurt.

Langere tijd staart Thiemo naar het plafond, zonder ook maar ergens specifiek over na te denken. Hij zucht nog eens diep. In huiswerk maken heeft hij nu helemaal geen zin. Hij pakt zijn telefoon en stuurt een WhatsAppbericht.

Waar zijn jullie?

Binnen een paar seconden verschijnt er een antwoord op zijn telefoonscherm. bankje snackbar

Snel komt Thiemo van zijn bed af, pakt wat spullen en verlaat zijn slaapkamer.

‘Ik ga even naar buiten,’ roept hij richting de keuken en zonder de reactie van zijn moeder af te wachten slaat hij de voordeur met een harde klap dicht.

²

‘Hé Thiemmetje,’ roept een van de drie andere aanwezige jongens enigszins pesterig zodra hij aanschuift bij het zogenaamde vriendengroepje dat op het bankje voor de snackbar zit. Thiemo, met zijn lengte van 1.85m gelijk de langste van de groep, is al gestopt met het corrigeren van zijn bijnaam nadat hij merkte dat dit alleen maar averechts werkte.

‘Ook een smookje?,’ vraagt Harald met een glimlach en hij schuift, zonder het antwoord af te wachten, gelijk een jointje naar Thiemo.

Een beetje stuntelig probeert Thiemo een trekje van de joint te nemen. Niet te veel, anders valt hij weer in een hoestbui, net zoals laatst. En stoer blijven kijken, denkt hij nog.

Feitelijk wil hij helemaal geen weed meer roken, laatst werd hij er zelfs ook al een beetje beroerd van. Maar sinds hij zich heeft laten overhalen om mee te doen, merkt hij dat de andere jongens hem eindelijk een beetje beginnen te accepteren.

Nou ja, dat denkt alleen hij, want in werkelijkheid ziet de rest van de groep hem nog steeds niet als volwaardig. Sterker nog, de groep behandelt hem een beetje als het zogenaamde ‘lulletje rozenwater’, het hulpje van de groep.

Maar dat laatste heeft Thiemo niet altijd in de gaten, dat soort signalen vangt hij nu eenmaal niet goed op.

Langzaam blaast hij kringetjes van de rook uit zijn mond, kijkt er een beetje stoer bij en geeft dan de joint weer door aan een van de andere jongens.

De tieners zitten al die tijd doelloos op het bankje, af en toe een wordt er iets gezegd maar daar blijft het vaak dan ook bij.

Het is inmiddels al aan het eind van de middag, slechts een paar mensen lopen nog door de al schemerig geworden winkelstraat. De meeste van hen zijn druk met zichtzelf, laatste boodschappen worden nog snel gehaald en enkele winkeliers maken de boel al gereed om te sluiten.

‘Die rooie bitch van de vierde moet ook eens een lesje krijgen,’ snauwt Benno uit het niets, en tegelijkertijd een beetje stoer, naar de rest van groep.

Benno, een kleine stevige puber met een licht pokdalig gezicht, gebruikt het liefst zoveel mogelijk stoere woorden, al is het maar om de aandacht van zichzelf af te leiden en niet zelf het pispaaltje van de groep te worden.

‘Die doet alleen maar bijdehand in de les.’ Waarna een diepe ophaal via de neus van Benno volgt. Vol overgave spuugt hij gelijk daarna een grote rochel op de grond.

‘Alleen maar zeiken tegen die conjo van een meester,’ vervolgt hij met een glimlach.

‘Ja, wat een teringlijer die vent, joh, en die jabu jabu ook,’ vult Harald hem aan.

‘En zodra we een keer lopen te kloten dan verraadt die bitch alles,’ besluit Benno zijn betoog en neemt dan nog een stevige trek van de joint. Instemmend knikken de andere jongens.

‘Die moet zeker een keer goed uitgewoond worden,’ brult Mike, waarna de overige jongens hard lachen en knikkend hun goedkeuring geven aan hun informele leider die met zijn uiterlijk veel ouder lijkt dan hij daadwerkelijk is.

‘Misschien iets voor onze kleine Thiemmetje hier, beetje batsen, hahaha,’ sart Mike lachend, waarna Harald en Benno weer beginnen mee te lachen.

‘Ja, boemboem Thiemmetje,’ brult Mike en hij maakt ondertussen wat obscene gebaren met zijn hand.

Een beetje gegeneerd pakt Thiemo snel de joint over en hij begint vlug te inhaleren zodat hij niet hoeft te reageren. Hij moet er nog steeds aan wennen, het taalgebruik van zijn nieuwe vrienden. Daar hoeft hij thuis niet mee aan te komen, voor hij het weet krijgt hij dan op zijn donder van zijn moeder. En op nog meer gezeur van haar zit hij echt niet te wachten.

Voor Mike en de andere jongens is het normaal; vloeken, schelden en zoveel mogelijk stoer praten.

Die ene keer dat hij meeging naar het huis van Mike, wist Thiemo niet wat hem overkwam. Bij binnenkomst schold de nieuwe vriend van zijn moeder al direct naar Mike dat die terug moest naar de winkel om stiekem bier te halen. Mike was duidelijk onder de indruk van deze kerel en ze verdwenen samen snel weer naar buiten. Later, zodra ze terugkwamen met een paar illegaal gescoorde sixpacks bier, kreeg Mike gelijk weer de volle laag, en nu kon die vriend ook zijn handen niet thuishouden.

Mike bleek te lang onderweg te zijn geweest voor het bier en zonder enig gevoel van gêne vanwege Thiemo’s aanwezigheid kreeg Mike een paar harde klappen op z’n hoofd.

Thiemo was stomverbaasd dat niemand van dat gezin ingreep. Niet de moeder die haar jongere vriend maar liet begaan, maar ook niet de twee oudere zussen van Mike die ook in de kamer zaten. Het leek allemaal vrij normaal bij hen thuis, kennelijk hoorde dat zo.

Ondanks dat alles kreeg hij toch een soort van medelijden met Mike.

Ook al krijgt Thiemo nu regelmatig zelf de volle laag van het vriendengroepje, zo erg als het bij Mike thuis was wordt het bij hem meestal niet.

Hij ziet Mike zelfs een beetje als de gangmaker, de leider van het groepje en de aanstichter van het vele kattenkwaad dat ze regelmatig uithalen.

‘Hé pipo,’ roept Mike uit het niets tegen Thiemo. ‘Haal voor ons eens een paar frikandellen bij de snack.’ Hij draait zijn hoofd in de richting van de snackbar verderop in de straat. ‘En snel een beetje, anders krijg je nog een paar tikken.’ Waarna Mike hem lachend en pesterig een stevige por in zijn zij geeft.

Au, Thiemo voelt onmiddellijk de pijnlijke steek en probeert te voorkomen dat Mike of de rest dit ziet door zijn gezicht de andere kant op te draaien.

‘Ja, schiet een beetje op, ik heb honger,’ roept Benno er achteraan, waarna Thiemo langzaam opstaat en zich omdraait om naar de snackbar te lopen.

‘En neem ook nog even wat bier mee, je hebt toch nog die valse ID kaart van de vorige keer,’ schreeuwt Harald er nog achteraan.

‘Nee, zoveel geld heb ik niet en ik krijg daar echt gezeur mee als ik ermee gepakt word,’ roept Thiemo voorzichtig, zich realiserende dat dit vast niet het gewenste antwoord is voor de andere jongens en hij is al bang om extra tikken te krijgen. Hij moet iedere keer al zijn zakgeld gebruiken om eten en drinken voor de rest van de groep te kopen, iets waarvan hij stevig baalt.

Laatst heeft hij al stiekem geld van zijn moeder uit haar portemonnee gepakt, in de hoop dat zij dit niet zou merken.

Helaas merkte zij dit wel en er volgde een stevig gesprek over normen en waarde, diefstal en de grote kans om op deze wijze snel in de gevangenis te eindigen. Hij hield voet bij stuk en bezwoer haar dat hij het geld niet had meegenomen. Iets in hem zei dat zijn moeder dit nooit zou geloven, maar des te blijer was hij destijds dat zijn moeder er niet meer over sprak.

Wat een rotgevoel gaf hem dat, stelen van zijn eigen moeder. Hoewel zij juist zoveel voor hem doet, altijd aan het werk is en hierdoor ook bijna nooit tijd over heeft.

Misschien was dit het wel, het tijdsgebrek de laatste tijd van zijn moeder, wat hem onbewust dwarszat. Hij zag haar weinig en wanneer ze er al wel was dan bleef er niet veel tijd voor hem over.

Goede en opbouwende gesprekken waren er al lang niet meer, en dan nog het gezeik van school erbij maakte de sfeer er niet beter op. Nee, hij vond het niet altijd fijn om thuis te zijn. Bij deze jongens kreeg Thiemo in ieder geval het gevoel, ook al was dat misschien niet helemaal wederzijds, er een beetje bij te horen.

Diep van binnen wist hij het in feite wel, de jongens maakten voortdurend misbruik van hem door hem alle rotklusjes te laten opknappen.

Hem eten en drank te laten kopen en af en toe hem zelfs wat dingen te laten stelen uit de winkel. Maar Thiemo wist het zeker. Zodra het erop aankwam dan zouden ze er voor hem zijn. Dat had Mike hem wel eens gezegd.

En Mike stond erom bekend altijd zijn woord te houden. En het is nu eenmaal normaal binnen een groep, dacht Thiemo, dat er verschillende rangen waren. En hij stond voorlopig nog onderaan de ladder van de heersende rangen binnen de groep.

‘He pipo, schiet nou eens op. Dromen doe je maar boven op je moeder, hahahaha,’ brult Mike hem nog eens toe.

‘Hup, opschieten, frikandellen en bierrrr,’ schreeuwen de andere twee jongens hem na.

Maar Thiemo heeft de deur van de snackbar inmiddels al achter zich gesloten.

‘Dat is dan € 18,90,’ zegt de man vanachter de toonbank terwijl hij de vier frikandellen in het frituurvet gooit en daarna het bier uit de koeling pakt.

Verdomme, denkt Thiemo, dat heb ik niet. Hij voelt nog eens verder in zijn zakken. In zijn handen heeft hij nog niet eens de helft van het bedrag aan kleingeld, en hij probeert de munten nog eens opnieuw te tellen.

Ondertussen ziet hij dat de blikjes bier al op de toonbank staan en dat de man zich alweer omdraait richting de frituur om de frikandellen los te schudden.

Het is in een fractie van een seconde dat Thiemo twijfelt over het betalen van een deel van de bestelling en de rest te laten zitten, of de gereedstaande blikjes bier mee te grissen en weg te rennen. Het lijkt allemaal veel langer te duren dan het in werkelijkheid is. Nonchalant haalt hij zijn rechterhand door zijn donkerblonde haren en kijkt ondertussen eens goed naar de man die nog altijd met zijn rug naar hem toegekeerd staat.

Zonder ook maar verder na te denken over de mogelijke consequenties grist Thiemo razendsnel de blikjes bier van de toonbank en rent naar de deur. Die trekt hij snel open en hij verdwijnt naar buiten.

‘Wegwezen,’ schreeuwt hij hard naar de andere jongens, die nog nietsvermoedend op het bankje zitten te wachten op hun loopjongetje in de veronderstelling dat Thiemo terugkomt met eten en drinken.

‘Rennen,’ schreeuwt hij nogmaals, waarna de jongens verschrikt achterom kijken en zien dat Thiemo achterna wordt gezeten door de man van de snackbar.

‘Gooi er een paar hierheen,’ schreeuwt Mike, die ondertussen is opgestaan en met zijn handen een soort van kommetje maakt om ze op te vangen.

Half achteromkijkend pakt Tiemo twee blikjes en gooit deze tijdens het voorbijrennen naar Mike, die onmiddellijk daarna samen met Benno de andere kant begint op te rennen. De man van de snackbar twijfelt een seconde over wie hij nu achterna moet rennen en besluit dan om zijn achtervolging te staken. Vloekend komt hij tot stilstand en kijkt zichtbaar boos en gefrustreerd in de richting van de alsmaar verder wegrennende Thiemo.

‘Die rotjongens ook altijd,’ mompelt hij en hij draait zich om en keert weer terug naar de snackbar.

‘Wat flik je ons nu weer, bokkelul?,’ brult Mike tegen Thiemo zodra ze weer bij elkaar gekomen zijn vlak bij het kleine stadsparkje, amper twee blokken verder dan de winkelstraat. ‘Die vent heeft ons nu toch gezien, die weet wie wij zijn.

Nu hoeven we daar ook niet meer te komen dankzij jou, lul!,’ briest hij het uit.

‘Stomme loser!’ Dan geeft hij de geschrokken Thiemo een tik boven op zijn hoofd. ‘Ja inderdaad, stomme loser,’ vult Harald hem gelijk aan in een poging net zo stoer over te komen als Mike, maar dat effect is al snel verdwenen als Mike juist hem een hardhandige duw geeft en boos aankijkt.

‘Luister Thiemmetje,’ vervolgt Mike terwijl hij de andere blikjes bier uit de handen van Thiemo grist.

‘Je moet gewoon doen wat er tegen je gezegd wordt, capiche?’ Waarna hij het eerste blikje bier opentrekt en theatraal over het hoofd van Thiemo leeg kiept en weggooit op de grond. ‘Gewoon luisteren!’ Ondertussen verdeelt Mike de andere blikjes over de rest van de groep. ‘Dat was jouw blikje omdat het weer verkloot hebt,’ zegt hij, wijzende op het lege blikje dat op de grond ligt.

Vernederd en nat van het bier staat Thiemo tussen zijn vermeende vrienden in. Er wordt gelachen, hij wordt belachelijk gemaakt en Harald maakt met zijn telefoon een paar foto’s van de doorweekte Thiemo. Dan keren de jongens zich om en lopen bij hem vandaan, Thiemo alleen achterlatend.

‘Luister Mike, ik maak het goed,’ roept Thiemo in een poging om het recht te zetten en hij loopt als een puppy snel achter de jongens aan.

‘Ik doe het de volgende keer beter, laat mij het bewijzen,’ smeekt hij bijna.

Lachend kijken de andere jongens achterom. Haast minachtend roept Mike: ‘Thiemmetje, ga naar je mammie, ga lekker naar huis.’ Om dan met de andere jongens weer door te lopen.

Thiemo stopt en blijft staan. Druppels bier vallen van zijn hoofd naar beneden. Teleurgesteld kijkt hij naar de weglopende jongens, zijn vrienden. Een soort van vrienden dan.

²

‘Opstaan, Thiemo, naar school,’ brult zijn moeder van onder aan de trap. ‘En neem je wasgoed mee naar beneden!’

Een kwartier later staat hij beneden en een berg wasgoed blijft achter voor de deur van de bijkeuken.

‘Getver, wat stinkt dat, Thiemo, wat heb je ermee gedaan?,’ vraagt zijn moeder zodra ze de stinkende berg wasgoed opmerkt.

‘Nuh... niets,’ antwoordt hij snel.

‘Gooi die rommel in de machine dan doe ik deze straks aan.’ Ondertussen gaat ze verder met de koffiemachine om haar kop koffie klaar te maken.

Voordat ze het in de gaten heeft, staat Thiemo al bij de voordeur en is hij klaar om naar school te gaan. Zijn ontbijt staat nog onaangeroerd op het aanrecht. Het enige wat zijn moeder hoort, is het dichtslaan van de voordeur.

Onderweg naar school stopt Thiemo nog even bij de supermarkt. Met zijn fiets aan de hand blijft hij vlak voor de deur van de winkel staan. Hij was even vergeten dat hij bijna geen geld meer heeft voor wat snoep of chips, nu hij gisteren al niet genoeg had om bier en frikandellen voor de jongens te kopen. Zuchtend draait hij zijn fiets weer om, stapt op en fietst weer richting zijn school.

Hij heeft de hele nacht liggen piekeren over hoe hij weer in de gratie van zijn vriendengroep kan komen. Hij wil er kost wat kost weer bij horen.

Daar is hem alles aan gelegen. Alleen weet hij nog niet hoe dat zal moeten.

School verloopt weer zoals altijd. Saai en met veel gezeur. Tot tweemaal aan toe wordt Thiemo de klas uitgezet en na de laatste keer pakt hij zijn spullen en verlaat het schoolterrein. Nu loopt hij door het winkelcentrum, zonder een duidelijk doel te hebben. Aangekomen bij het pleintje, tussen het café en de speelgoedwinkel, neemt hij plaats op een muurtje. Hij pakt zijn laatste sigaret uit zijn jaszak en steekt deze op. Het is een gewoonte geworden, nadat andere jongens hem in de brugklas al zover kregen om mee te doen en er op die manier ook bij te horen. In feite rookt hij niet eens over zijn longen, maar dat weten de anderen niet.

Vanaf het muurtje kijken heldere donkerbruine ogen naar de verschillende voorbijgangers; moeders met kleine kinderen, ouderen met een rollator of wandelstok en een paar jonge meiden die uit school komen.

Hij blijft zo een tijdje zitten, doelloos en haast gedachteloos, totdat hij de pinautomaat verderop in de straat in de gaten heeft. Er staat een oude man met een wandelstok in zijn hand voor de automaat. Thiemo ziet hoe de man aan het stuntelen is met zijn bankpas en wanneer deze het geld uit de automaat haalt, zichzelf gedeeltelijk moet ondersteunen aan de muur.

Thiemo kijkt rustig om zich heen, maar ondertussen beginnen zijn hersenen te ratelen. Geen camera’s boven de plek waar hij nu zit. Weinig mensen die hier überhaupt langslopen.

Er komt weer een oudere man aanlopen, die sluit netjes aan achter de andere man met de wandelstok. Schijnbaar kennen ze elkaar, er volgt een korte begroeting waarna een van de mannen weer wegloopt.

Niemand die oplet. Alleen Thiemo met een briljant idee, een top idee vindt hij zelf. De spanning stijgt en zijn hartslag gaat gestaag omhoog. Het is wachten op een volgend slachtoffer. En dat duurt niet al te lang.

²

Met een stevige duw gooit Thiemo de oudere vrouw omver.

Geschrokken valt ze op haar zijkant en rolt dan op haar rug. Ze gilt het uit, vooral van de schrik. De angst is van haar gezicht af te lezen.

Haar bril, een met een goudkleurig montuur, staat al scheef op haar hoofd.

Thiemo, voor een kort ogenblik bezorgd om de oude vrouw die zijn oma had kunnen zijn, bukt voorover en grist de driehonderd euro uit haar handen die zij zojuist uit de pinautomaat haalde en rent onmiddellijk weg.

Weg hier, weg, weg, weg, is het enige wat door zijn hoofd schiet terwijl hij de oude vrouw op de achtergrond nog steeds hard hoort gillen.

Vol adrenaline rent hij in de richting van het park, de oude vrouw verschrikt en schreeuwend achterlatend bij de pinautomaat. Zigzaggend rent hij door de winkelstraat, om de reclameborden heen, langs de HEMA en dan richting de snackbar. Verderop is het park, daar raakt hij achtervolgers wel kwijt, denkt hij dan.

Thiemo voelt zijn hart ontiegelijk snel kloppen, zijn oren suizen. Hij heeft geen idee of iemand hem achterna komt, of iemand hem überhaupt heeft gezien. Rennen, hij blijft maar rennen zo snel als hij kan.

In het park aangekomen rent hij door de bosschages, van het pad vandaan. Links en dan weer rechts. Hij heeft geen idee waar hij naartoe rent of waar hij naartoe moet. Hij krijgt het warm, snel de dichtgebonden capuchon af. Frisse lucht!

Daar, achter die grote boom, schiet door zijn gedachten en hij rent onmiddellijk op de grote boom af die aan het fietspad staat.

Hij stopt abrupt en verschuilt zich achter de boom. Hij hoort zijn eigen hartslag door zijn aderen kloppen, probeert ondertussen te luisteren of er iemand achter hem aan komt. Maar het lukt niet.

‘Stil, stil nu.’ Hij probeert zo zichtzelf te dwingen om zijn ademhaling en hartslag onder controle te krijgen.

‘Een, twee, drie….’ gaat hij verder. ‘Neus in… mond uit.’

Hij luistert. Het is stil. Hij spitst zijn oren en probeert nogmaals te luisteren. Niemand.

Langzaam draait Thiemo zijn hoofd om en hij probeert vanachter de boom te kijken of er iemand is.

Schokkerig beweegt zijn hoofd langzaam om de boom heen. Zijn ogen schieten van links naar rechts.

Niemand.

‘Pfffft,’ puft Thiemo het uit en hij begint zenuwachtig te lachen. Zachtjes, dat wel. Alle zenuwen en stress komen eruit.

Nog steeds in zichzelf lachend bekijkt hij de buit van vandaag.

Zes briefjes van vijftig heeft Thiemo in zijn handen. Hij telt ze een keer, dan nogmaals en wanneer voor de derde keer blijkt dat het inderdaad driehonderd euro is, stopt hij het geld ver weg in zijn broekzak.

Onderuitgezakt gaat hij tegen de boom zitten. Hij is trots op zichzelf. Trots omdat het gelukt is.

Hoofdstuk 3

Ergens in de straten van Bamako, Mali.

‘Nee, nee, nee!,’ roept Khadija boos, net zoals een zorgzame moeder die de zorg draagt voor de kleine jongens die voor het huis aan het spelen zijn. ‘Laat dat water erin zitten, ook al is het niet schoon, het blijft water!’ Ze wijst bestraffend naar de twee kleine kinderen die proberen om het vieze bruine water uit het plastic zwembadje te kieperen.

Boos stampen ze met hun voetjes in de modder, om daarna elkaar snel met dezelfde viezigheid onder te smeren. Schaterend van het lachen spelen de jongens verder, zorgeloos om het kostbare water in dit deel van de Westelijke Sahara.

Het plastic zwembadje was een cadeau van een aantal Europeanen die onlangs het weeshuis van Khadija hebben bezocht. Het zijn vaker deze buitenlanders, werkzaam voor de verschillende ambassades of internationale organisaties zoals bij de VN-vredesmacht, die haar weeshuis in deze achterstandswijk regelmatig bezoeken. Meestal nemen ze wat lekkers voor de kinderen mee, veelal ook cadeaus zoals laatst het zwembadje.

Khadija, zelf moeder en inmiddels ook al oma van een paar kleinkinderen, is jaren geleden begonnen met het opnemen en verzorgen van de straatkinderen bij haar uit de buurt. Kinderen die simpelweg gedumpt of verstoten zijn, om wat voor reden dan ook.

Van een enkeling is bekend dat ze geen ouders meer hebben, anderen zijn aan hun lot overgelaten vanwege hun beperkingen of achterstanden.

En het feit dat in het straatarme Mali al jarenlang zowel een machtsstrijd op politiek niveau als ook een ingewikkelde stammenstrijd gaande is, maakt de opvang van kinderen door de overheid er ook niet makkelijker op.

Inmiddels wonen er zo veel kinderen bij haar dat het kleine huisje in de wijk Badalabougou veel te vol dreigt te worden.

Zonder enige vorm van overheidssubsidie probeert Khadija al jaren het hoofd boven water te houden om deze kinderen een veilig onderkomen te bieden.

Vooral om ze te beschermen tegen kwaadwilligen, zoals de ronselaars die maar al te graag nieuwe kindsoldaten in het noorden van het land willen laten vechten. Maar ook tegen mensenhandelaren die op zoek zijn naar jonge meisjes om die in de regio of zelfs in het zuiden van Europa door te verkopen.

Het lukt haar tot nu toe goed om deze kinderen een veilige basis te geven.

Iedere dag is er echter weer de angst om een enkel kind hieraan te verliezen.

‘Khadija!,’ schreeuwt Soumi opeens vanaf de overkant van het huisje. ‘Khadija, er zijn klanten voor je,’ Soumi wijst naar de twee mannen die inmiddels plaats hebben genomen aan een van de simpele witte plastic tafeltjes van het kleine restaurantje dat ze probeert te bestieren om haar zodoende wat extra inkomsten te genereren. Veel is het niet, maar ze is er blij mee.

‘Ik kom eraan, geef ze anders vast even wat te drinken,’ roept ze terug naar Soumi en ze haalt ondertussen het kleinste jongetje uit het zwembad en geeft het door aan de altijd opgewekte Abadi.

Abadi kwam jaren geleden zelf als klein kind naar het tehuis van Khadija, simpelweg gevonden langs de weg door een voorbijganger en uiteindelijk grootgebracht door Khadija en haar vrijwilligers. Inmiddels is Abadi ook zelf moeder geworden van een jongetje en blijft overdag helpen hier bij Ashed, zoals Khadija haar weeshuis noemt.

Samen met de andere vrouwen verzorgt zij de maaltijden en helpt met het schoonmaken. ’s Middags na de maaltijd vertrekt Abadi naar haar eigen huisje, vele straten hier vandaan, en verzorgt daar het eten voor haar man en eigen zoontje.

²

Groot is het huis van Khadija niet, een open ruimte met aangrenzend iets wat voor badkamer door dient te gaan. Een gat in de vloer dient als wc voor de tientallen kinderen en vrijwilligsters. Daar tegenover is een slaapkamer, waar tussen de vele dozen met gebruikte kleding, speelgoed en andere giften van voornamelijk ambassadepersoneel en andere gulle gevers, ergens een tweepersoonsbed staat.

Dit is het bed van Khadija, het enige persoonlijke plekje dat nog voor haarzelf is. Overal in huis liggen matrassen. Verkleurde, verschoten en zelfs kapotte matrassen. Een aantal daarvan is op elkaar gestapeld om pas ‘s avonds weer tevoorschijn gehaald te worden om zo een slaapplaats voor de kinderen te creëren.

De kleinste kinderen, waarvan zelfs nog enkele baby’s van slechts een paar dagen oud, liggen midden in de open ruimte van het huis op de grond. Vier kleintjes liggen nog te slapen, een paar andere, wat oudere, baby’s zitten voor zich uit te staren, kwijlend of continu huilend. Duidelijk is wel dat er met deze kinderen iets aan de hand is. Zichtbaar zijn de beperkingen of de afwijkende gelaatsuitdrukkingen. Hebben de ouders daarom de kinderen achtergelaten en letterlijk gedumpt?

Abadi is inmiddels al onderweg naar haar huis. Vanuit Ashed is het doorgaans een klein halfuurtje lopen om thuis te komen, en tussendoor haalt ze regelmatig ook nog de nodige boodschappen voor zichzelf of voor Khadija.

Vandaag is een dag zoals vele andere. Mensenmassa’s die onderweg zijn naar iets of weer terugkeren naar hun huisje. Overal krioelen mensen, scooters rijden links en rechts over de onverharde wegen. Auto’s proberen toeterend hun weg te vinden tussen de loslopende schapen, geiten en koeien. Grote brandstoftrucks, met walmende en stinkende roetwolken, rijden door de gaten in het wegdek alsof het een circuit is.

De vele kooplieden langs de weg stallen hun handelswaar gewoon uit op de grond, groentes zoals uien en tomaten, maar ook de verkopers van verse vis of van het zogenaamde bushmeat, proberen hier hun waren aan de man te krijgen.

Plankjes met daarop opengesneden vleermuizen liggen klaar om verkocht te worden. Verderop de provisorische slagers die op een zeiltje op de grond, of sommige zelfs op een echt tafeltje, de stukken vlees voor je snijden waar je bij staat.

Nog verder naar achteren is de voodoomarkt; opeengestapelde apenkoppen, krokodillenbekken, bundeltjes met de stekels van het stekelvarken, grote blauwe veren van prachtige vogels of delen van het wrattenzwijn. Alles is hier te koop.

En voor Abadi is dit de gewoonste zaak van de wereld, haar wereld.

Op haar gemak loopt ze verder over de onverharde wegen door een aantal naamloze straten, richting de grote boulevard om vanaf daar via de brug over de rivier de Niger te steken. Een grote rivier, waar nu nog de vele nijlpaarden af en toe voor gevaarlijke situaties zorgen met de lokale vissers, en die straks na het grote regenseizoen en het lage water in de rivier weer zullen terugkeren naar het oosten van het land. Daar waar de rivier de Niger zijn oorsprong heeft.

Voor het oversteken van de brug blijft ze even staan, ze hoort rumoer vanuit de andere kant van de weg. Een grote roedel honden komt vanaf de verderop gelegen vuilnisbelt aangerend. Een magere bruine hond die voorop loopt heeft iets groots in zijn bek vast en de andere honden rennen er wild blaffend achteraan.

Ze rennen allemaal in haar richting en Abadi schrikt zodra ze in de gaten heeft dat ze recht op haar af komen. Snel doet ze twee passen naar achteren, de stoep weer op.

Het geblaf van de achtervolgende honden wordt steeds luider en dat maakt haar bang.

Commotie achter haar. Verstijfd kijkt ze achterom, daar staat een onbekende man met een lange stok in zijn hand. Het lijkt alsof hij wil gaan slaan.

Hij heft z’n hand met de stok omhoog en slaakt een onduidelijke kreet.

Een fractie van een seconde heeft Abadi nodig om te beseffen dat de man niet haar wil slaan maar indruk wil maken op de naderende blaffende wilde honden.

Met veel gebrul en lawaai rent de man met de stok naar voren, in de richting van de honden en maakt slaande bewegingen naar de voorste hond die nog steeds iets in zijn bek lijkt vast te hebben.

De stok komt met een harde klap tegen de achterkant van deze hond en Abadi hoort de hond hard piepen. Gelijk hierna ziet ze pas wat de hond in zijn bek vast heeft.

Abadi gilt het uit. ‘Stop hem, stop hem!,’ schreeuwt ze.

De man slaat meermaals met de stok tegen de voorste hond, zijn buit valt met een harde plof op de grond. Al zwaaiend en schreeuwend probeert de man de rest van de roedel honden weg te houden en het lukt hem nog om er een paar bovenop op de kop te raken.

Piepend van pijn en onder de indruk van het geschreeuw van de man, gaan de meeste honden er snel vandoor. Door de commotie blijven enkele andere honden even op een veilige afstand staan, sommige lopen zelfs al weer terug naar de vuilnisbelt verderop.

‘Pak hem, pak hem dan,’ roept de man naar Abadi en hij wijst naar het kleine pakketje op de grond.

Even aarzelt ze en ze houdt haar adem in. Ze staat er nu recht boven en ziet dat het kleine baby’tje dat, deels gewikkeld in een vieze doek, op de grond voor haar ligt. Abadi kijkt nog eens goed om te beseffen dat het een pasgeboren baby is die voor haar voeten ligt.

Zal het nog leven of is het al dood, vraagt ze zichzelf af.

Aarzelend pakt Abadi het kleine kindje op, al is het, bedenkt ze, maar om het een fatsoenlijk grafje te geven. Voorzichtig ondersteunt ze het hoofdje en tilt het verder op. Met haar andere arm ondersteunt ze het lichaampje en trekt automatisch het kindje dichter naar zich toe. Met haar oor dicht bij het mondje probeert ze te luisteren naar een ademhaling, en ze kijkt naar de kleine, gesloten oogjes. Er is niets te horen en Abadi vreest voor het ergste.

‘Ben je er nog, kleintje?’ vraagt ze zachtjes in het Bambara aan de baby, tegen beter weten in.

Er is weinig teken van leven te bekennen, en in werkelijkheid weet ze ook wel beter. Er worden regelmatig dode baby’s op straat aangetroffen, al is het maar om een eventuele ongewenste zwangerschap en bevalling te verbergen voor de buitenwereld. Ze weet zelf dondersgoed dat hier de medische voorzieningen onbereikbaar en onbetaalbaar zijn voor een gemiddelde Malinees. Opvang voor ongehuwde moeders is hier al helemaal niet.

Zachtjes blaast ze wat vuil uit het gezichtje van de kleine baby.

Wat is dat? Bewoog daar nu iets?

Verschrikt kijkt ze nogmaals goed naar de kleine oogjes en blaast wederom zachtjes in het gezichtje.

Een kleine beweging op de ogen van de baby is zichtbaar. Het linker ooglid trilt een beetje.

Abadi kijkt om zich heen alsof ze tegen de rest van de wereld wil zeggen dat deze baby nog leeft.

Maar niemand heeft haar in de gaten.

De man die haar geholpen heeft is alweer doorgelopen. Andere voorbijgangers schenken al helemaal geen aandacht aan haar. Het leven gaat gewoon weer door en niemand bemoeit zich met haar en de kleine vondeling.

Auto’s rijden toeterend gewoon weer door en verderop proberen een aantal mannen met stokken een nukkige ezel zover te krijgen dat hij de volle kar met afval weer voorttrekt.

Daar staat ze dan. Op straat met een kleine baby op de armen, niet wetende of deze het nog gaat redden.

Het kost Abadi dan ook niet veel tijd om te beseffen dat ze met de kleine baby snel naar Khadija toe moet gaan. De enige manier om te zorgen dat de baby verzorging krijgt en wellicht een kans heeft om te overleven.

²

Ze maakt het naar omstandigheden goed. De eerste nachten heeft ze redelijk goed kunnen doorslapen en het lijkt wel of de medicatie aanslaat. Er zitten onverklaarbare grote bulten met vocht op haar hoofdje, direct onder de huid van haar schedel, waardoor het lijkt of ze een of andere huidafwijking heeft.

Over haar ontwikkeling valt nog weinig te zeggen, volgens de arts van UNICEF die maandelijks het weeshuis bezoekt heeft het tijd nodig.

Zachtjes wiegend loopt Khadija met de kleine meid door haar huisje. Het is inmiddels al weer ochtend geworden en de kinderen in het tehuis beginnen langzaam te ontwaken.

Het geluid van zachtjes pratende kinderen, huilende baby’s en druk spelende jongetjes verdrijft de relatieve rust van de afgelopen nacht.

Enkele vrouwen proberen op de binnenplaats bij de keuken, zo goed en kwaad als het kan, het ontbijt voor te bereiden. De baby’s krijgen een oplossing van goedkope babymelk, aangevuld met een zoetige substantie. Veel voedingstoffen bevat dit niet, maar het vult in ieder geval de lege kindermaagjes.

Van gestampte mais wordt een meel gemaakt en daarmee maken de vrouwen een soort van pannenkoekjes, die zonder enig beleg als ontbijt dienen voor de andere kinderen. Met de waterpomp wordt continu handmatig water uit de bodem gehaald, melk is een luxe die ze hier in het tehuis van Khadija zich niet altijd kunnen veroorloven.

‘Vandaag wordt weer een leuke dag,’ roept Khadija opgewekt tegen de andere vrouwen terwijl ze steeds wiegend rondloopt met de kleine baby op haar arm. ‘Er komen vandaag enkele Europeanen om wat spullen te doneren, we maken er vandaag weer een mooi feestje van!’

Opwinding onder de lachende vrouwen en bij de met name wat oudere kinderen, die inmiddels heel goed weten wat dit betekent.

Het nieuws gaat al snel door de hele straat en andere kinderen uit de buurt blijven maar al te graag nabij het tehuis hangen om mee te kunnen profiteren van het lekkers of de cadeaus die later worden gebracht.

²

Met een harde knal ontploft de eerste ballon al snel. Een aantal kinderen giert het uit van het lachen wanneer de nieuwe bezoekers van Ashed moeite moeten doen om de ballonen op te blazen.

De toebaboe’s, Bambara voor blanke mensen, krijgen rode gezichten van het opblazen en hebben niet in de gaten dat ze worden uitgelachen door een paar van de wat oudere kinderen. Hilariteit en gelach alom.

Overal dwarrelen ballonnen door het huis van Khadija, bijna ieder kind heeft er wel een om mee te spelen. Behalve de zakken met tientallen kilo’s rijst en meel hebben de gasten ook snoepjes en andere cadeautjes voor de vele kinderen meegenomen.

Dolblij zijn ze ermee, plakkende kinderhandjes proberen de gasten ervan te overtuigen ook hun ballon op te blazen. Voor de kleuters, peuters en de wat oudere kinderen is er even een momentje van onbezorgdheid. Aandacht van de bezoekers, ravotten met deze vreemdelingen en poseren voor de camera’s, ze hebben er lol in.

Zelfs Khadija loopt, gekleed in haar traditionele en kleurrijke kledij, stralend rond in haar huisje nu ze ziet dat haar kinderen plezier hebben.

Een paar van de wat oudere kinderen krijgt hier niets van mee. Ze liggen op de grond in een van de ruimtes, op de deels gebarsten tegelvloer en staren naar het plafond.

Een paar liggen op slechts een kleedje en een enkeling op een vies oud matrasje.

Het zijn de kinderen met een duidelijke achterstand en een enkeling met een zichtbare handicap. Verstoten door hun ouders en aan het lot overgelaten. Sommige kwijlend, andere met het downsyndroom en een nog iets ouder kind heeft duidelijk last van spierspasmes en maakt alleen maar ongecontroleerde bewegingen. Hoe oud zal ze zijn, ergens tussen de tien en dertien jaar wellicht? Op straat had ze het nooit overleefd, gespecialiseerde opvanghuizen zijn er niet.

Khadija weet maar al te goed dat de kinderen met een beperking het hier niet gaan redden. Niet in Mali, een van de armste landen van Afrika.

Waar de gemiddelde levensverwachting rond de vijfenveertig levensjaren schommelt en de slechte leefomstandigheden voor veel armoede zorgen.

Bij haar is er altijd plek voor ieder kind, wees of niet. Verstoten of gedumpt. Al moet ze daardoor zelf minder - of regelmatig helemaal niet - eten, dan heeft ze dat over voor al haar kinderen.

Onder haar buitenlandse gasten heerst opvallend veel emotie.

Het raakt haar bezoekers om te zien dat de kinderen van Khadija zo blij zijn met slechts wat aandacht, een ballon of een snoepje.

Er wordt geknuffeld met de kleintjes, wild gestoeid met de baldadige jongentjes en via de waterpomp worden emmers gevuld om het zwembadje weer vol met water te krijgen.

Khadija loopt stralend, met het kleine meisje nog altijd in haar armen, door de open ruimte. Ze geniet van de goede zorgen van haar gasten. Zelfs de voorraden voor het kleine restaurantje zijn met vele tientallen kilo’s rijst en mais voorlopig weer aangevuld.

Een van de bezoeksters zit gehurkt bij de op de grond liggende kindjes en probeert contact te maken met een van de meisjes.

Khadija staat op een paar passen achter haar en zegt dan in het Frans: ‘Ze kan je niet horen, want we denken dat ze doof is.’

De vrouw draait zich verbaasd om en staat op. ‘Och, wat erg voor haar. Kan je wel met haar contact maken, is dat mogelijk?’

‘Helaas, dat niet. We hebben van alles geprobeerd, maar het lukt ons niet,’ antwoordt Khadija lichtelijk bedroefd. ‘Het lijkt erop dat ze daarom is achtergelaten, maar gelukkig hebben ze haar op tijd gevonden en naar ons gebracht,’ zegt ze snel met haar altijd aanwezige glimlach en optimisme.

Geraakt door alle indrukken kijkt de bezoekster naar de kleine baby die Khadija in haar armen heeft.

‘Mag ik haar knuffelen? Hoe heet zij?’

Khadija knikt en geeft de vrouw de kleine baby. ‘Dit meisje heeft nog geen naam. Daarmee wachten we altijd tot ze de eerste dagen goed zijn doorgekomen,’ zegt ze en ze vertelt hoe ze dit kleine meisje hebben gevonden en hoe het bij haar terecht is gekomen.

De vrouw kijkt vertederd naar het kleine meisje dat in haar armen ligt en aait haar zachtjes over haar hoofdje.

‘Niet alle kleintjes krijgen hier een goede start. Vorige week is er ook een pasgeboren baby gebracht, maar helaas is hij de volgende dag overleden,’ zegt Khadija bedroefd en sluit kort haar ogen. ‘Maar we blijven ons best doen,’ zegt ze optimistisch waarna ze voorzichtig een aai over het wangetje van de baby geeft.

‘Wat is jouw naam?,’ vraagt Khadija aan de vrouw terwijl die de kleine baby zachtjes heen en weer wiegt en knuffelt.

‘Ik? Mijn naam, bedoel je?,’ vraagt de vrouw verbaasd terwijl ze Khadija aankijkt. ‘Mijn naam is Rebecca.’

Khadija begint te glimlachen en klapt opgewonden in haar handen. ‘Dan is haar naam vanaf vandaag Rebecca.’

Er verschijnt een grote glimlach op het gezicht van de vrouw, ze glundert van top tot teen en kijkt daarna van Khadija weer naar de kleine meid. Voorzichtig streelt ze over het kleine hoofdje en geeft de kleine Rebecca een kusje op haar hoofd.

Met betraande ogen kijkt ze dan weer even op naar Khadija, die goedkeurend naar haar knikt.

Op de gezichten van de vrouwen verschijnt een grote glimlach.

Opeens is er buiten rumoer te horen, Khadija draait zich snel om en loopt naar de voorkant van het huis. Khadija schreeuwt iets onverstaanbaars in het Bambara en enkele andere vrouwen reageren hier onmiddellijk op door ook luidruchtig te gaan praten, bijna schreeuwend zelfs.

Voor de poort van Ashed staan inmiddels verschillende volwassen mannen, gekleed in traditionele Malinese kledij. Ze praten met een van de wat oudere jongens van het weeshuis. Kleinere jongens staan er geïnteresseerd omheen.

Khadija loopt snel naar buiten en spreekt luidruchtig een van de mannen aan. Tegelijkertijd neemt ze de jongen bij de schouder en stuurt hem naar een paar vrouwen die direct achter Khadija aangelopen zijn en bij haar staan.

‘Youssef, die kant op,’ zegt ze tegen hem en ze geeft hem nog een duwtje in de juiste richting van waar de andere vrouwen staan te wachten.

‘En jullie ook, weg hier,’ zegt ze tegen de andere jongens die inmiddels op het rumoer waren afgekomen.

Ongewillig gaat de jonge puber richting het weeshuis, waar hij wordt opgevangen door de andere vrouwen. Toch kijkt hij nog een keer vragend achterom naar de aanwezige mannen, haalt zijn schouders op en loopt dan alsnog maar naar binnen.

‘Als jullie nog een keer proberen om die jongen mee te nemen dan doe ik jullie wat!,’ schreeuwt Khadija ondertussen druk gebarend met haar armen naar het groepje mannen voor de poort.

Ondertussen verschijnen er nog meer vrouwen op straat, wetende dat Khadija iedere hulp kan gebruiken. Met enige regelmaat verschijnen deze mannen vanuit de verderop gelegen Koranschool en proberen zo om de oudere jongens bij Khadija uit het weeshuis te krijgen.

Khadija weet dat ze haar jongens niet voor altijd tegen kan houden en dat ze ooit toch eens zullen vertrekken, maar de wetenschap dat deze kinderen met mooie praatjes worden geronseld om te vechten in de allesverwoestende jihadistische stammenstrijd in het noorden van het land is voor haar onacceptabel.

En het gevaar komt niet alleen van de Koranschool. Ook georganiseerde straatverkopers zijn altijd op zoek naar jonge kinderen om langs de weg te kunnen werken en ze op deze manier uit te buiten. Maar ook andere criminele organisaties vanuit de buurlanden, zoals Senegal, Ivoorkust of bijvoorbeeld vanuit Burkina Faso, zijn altijd op zoek naar jonge mensen om te verhandelen.

Nog altijd fel en opgewonden staat Khadija parmantig buiten voor haar huis. De grote vrouw slaat demonstratief haar handen over elkaar en sommeert nogmaals de mannen om weg te gaan.

Na wat gemopper, en vooral door de aanwezige overmacht van de vrouwen, druipen de mannen dan eindelijk af. Zodra ze uit het zicht zijn loopt Khadija weer opgelucht terug naar binnen.

‘Youssef, jongen, waar ben je?,’ roept ze geïrriteerd naar de jongen.

Om de hoek, vanuit een van de kamers, verschijnt het gezicht van Youssef.

‘Waarom laat je je zo inpakken door die mannen, dat zijn slechte mannen en die willen niets goeds met jou,’ poogt Khadija verder.

‘Ik ben geen jongen meer, ik ben al een man,’ zegt hij op een serieuze toon tegen Khadija. ‘En ik blijf niet langer hier met al die vrouwen en kleine kinderen.’ Waarna hij boos terugloopt de andere kamer in.

Khadija probeert nog van alles om de jongen tegen te houden, hem te behoeden voor misstappen en te voorkomen dat hij in verkeerde handen valt. Maar voor Youssef staat alles vast. Hij verlaat Ashed en gaat vanaf nu zijn eigen leven leiden.

Zonder fatsoenlijk afscheid te nemen, en slechts met een klein tasje met daarin wat kleding en een klein beetje eten, verlaat Youssef een paar uur na het vertrek van het bezoek, de veilige omgeving van Khadija en haar Ashed.