*

HEMELSE FLARDEN

*

CONSTANCE J. HAMPTON

*

Uitgave: Hemelse Flarden

© 201 8 Auteur  Constance J. Hampton

Publisher:  Hermesse James Boekerij, Nederland

ISBN/EAN: 9789492980168 –epub2

*

MMXVIII-IV

*

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden  verveelvoudigd, opgeslagen in

een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige

vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door

fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande

schriftelijke toestemming van de auteur.

*

Alles in dit boek is fictief (verzonnen door de auteur): schijnbare

overeenkomst met bestaande of al overleden personen van situaties,

plaatsen of karakteristieken berusten op louter toeval.

*

*

*

*

*

*

I Ching Hexagram 49: de Snelle  Omwenteling:

-

Gemengde tekens: de Omwenteling ontkent een Status

Quo

-

Het tegengestelde wordt alleen mogelijk gemaakt als de

tijd Rijp is.

-

Jij wordt alleen een Uitverkorene

als je

het vertrouwen

van de gehele Mensheid

hebt verdiend.

-

Je wachtwoorden zijn:

Orde en Helderheid.

*

*

AIGUILLE DU MIDI

*

Ze probeerde niet te klappertanden, terwijl ze op het

ijskoude terras neerhurkte.

God in de Hemel, wat haatte ze kou! Haar designer

spijkerbroek leek al bevroren voordat haar billen de ijzige

grond raakten.

Ze dwong zichzelf op te houden om over de kou na te

denken. Ze kon alleen nog maar met beide handen haar hoofd

omklemmen, dat aanvoelde alsof ze een onuitroeibare kater

had. Haar kaken prikkelden … de onafwendbare 'afterwarp'

migraine zocht  alweer haar venijnige weg door haar hoofd.

“Eli, Eli…” chantte ze zachtjes.

Soms hielp de chant; ze had hem geleerd van haar

vriendin Karlijn, die nu al jaren in een eenzaam graf op een

Haagse begraafplaats lag. Het was Jezus’ jammerklacht

geweest aan het kruis. Niet dat Karlijn in Jezus meer had

gezien dan weer een andere spirituele gids. Goed beschouwd

had Lucinda nooit geweten wààr Karlijn haar spirituele troost

vond. Karlijn had haar eigen ideeën gehad over goden,

duivels, monniken, vampiers en engelen.

Lucinda had daar vaak het hoofd over geschud. Ze had

daar ook nog eens haar bezorgdheid over uitgesproken tegen

Koninklijke Riek, de vrouw die dacht dat ze ooit Maria was,

Jezus moeder, in een ver vorig leven.

“Karlijn haalt zich ernstige dingen op haar hals, als ze zo

doorgaat!” had ze verontrust uitgeroepen.

Daarna had ze gebloosd. Wie dacht ze eigenlijk wel dat

ze was om kritiek te hebben op Reiki-meester Karlijn?

Lucinda was een nieuwkomer in de spirituele wereld van de

Rieken, de Karlijns en de Rolanda's. Ze was de jongste

aanwezige die van niets wist!

Riek had haar gealarmeerd aangekeken. Lucinda wist dat

Riek haar om de een of andere reden altijd heel hoog had

zitten. Riek had haar altijd genomen voor wie ze was met

haar vreemde fratsen. Als nieuwkomer in het spirituele

kringetje van de vrouwen had Lucinda geen last van ‘hang-

ups’ en vooroordelen. Het maakte haar een nog vreemdere

eend in de bijt. Een paradijsvogel onder de eenden, had Riek

vaak gegrapt.

Riek had haar schouders vastgepakt en Lucinda zag dat

ze huiverde.

“Als ze zo doorgaat wordt ze heel ziek, Riek! Iemand

moet haar waarschuwen!”

Riek liet haar mondhoeken en haar schouders zakken.

“De dingen zijn, zoals ze zijn, lieverd. Er zal voor

Karlijn niet makkelijk een weg terug zijn... Ze weet best hoe

je erover denkt, maar ze zet toch haar zin door.”

“I hate to be right!” had Lucinda gedacht toen de

prachtige wit glanzende kist langzaam het diepe familiegraf

in zakte. Ze had er bijna een hardgrondig ‘Godverdomme’

aan toe willen voegen, maar haar nieuwe respect voor het

alom Grote Wezen was in de loop der jaren tot buitengewone

proporties gegroeid, nu ze wist wat ze wist. Ze hield haar

heiligschennis maar voorzichtigheidshalve voor zich.

Nu had ze alleen nog maar Karlijns chant... Eli! Eli! En

die was “gestolen” van de enige Grote Geest naar wie haar

hart altijd weer scheen uit te gaan.

Verdomme.

-

Hij vond haar, terwijl ze diep ineengedoken tegen de

railing haar hoofd wiegde.

“Luce?” vroeg hij bezorgd.

Ze keek hem aan door de spleten van haar half

dichtgeknepen ogen.

“Christus, niet weer hè?”

Hij stopte zijn handen kleumend in de zakken van zijn

ski-jack.

“Of was het de Chablis?”

Ze schudde haar hoofd, terwijl haar groene ogen zich met

tranen vulden.

“Ik stuur de heli naar het middenniveau,” zei hij nors,

“Jean-Paul haalt je hier wel op. Ik ga terug naar binnen.”

Hij draaide zich bruusk om, maar bedacht zich blijkbaar

op het zelfde moment.

Hij knielde berouwvol bij haar neer en kuste haar

zachtjes op de lippen en ogen. Haar tranen veegde hij weg.

Ze was zijn ster, zijn leid- ster. Wat vergat hij dat toch altijd

makkelijk!

“Je gezicht bevriest nog op deze hoogte…” mompelde

hij, “terwijl jij toch makkelijk in hogere sferen moet kunnen

leven?”

“Ik weet het niet…” fluisterde ze met moeite, “Die

verdomde warps. Ik was er niet op bedacht. Maar ik begon

me direct in de eerste lift al zo misselijk te voelen. Het spijt

me, lief. Ik ben nu eenmaal niet als de meeste vrouwen!”

Hij glimlachte wat bitter. Had elk voordeel niet zijn

nadeel, zoals elk nadeel zijn voordeel had?

“Ik laat je naar Genève brengen. Ik kom later!”

“Rode hoge hakken later?” vroeg ze onschuldig.

“Mmm, je brengt me op een idee!” glimlachte hij.

“Je moet wel gek zijn om hier op hoge hakken naar toe te

komen. Typisch, hoor!” Lucinda hoorde een harde toon in

haar anders zo melodieuze stem.

“Kom nou maar!” zei hij glimlachend, terwijl hij haar

omhoog hielp.

Hij ondersteunde haar naar de ijzige tunnel en wenkte

Jean-Paul.

“Ik had een verrassing voor je, maar die kan nu beter

wachten. Ik zie liever tranen in je ogen van vreugde dan van

hoofdpijn!”

“Oh,” antwoordde ze berouwvol, “heb ik weer een

verrassing verpest?”

Toen hij weg liep staarde ze naar zijn lange rechte rug en

zuchtte. Het was zo moeilijk om niet vreselijk veel van hem

te houden, ook al wachtte er in het restaurant iemand

ongeduldig op hem met hoge rood gehakte schoenen. Het

stomme nest!

*

*

*

EEN LIJKWADE

*

“Hoe krijg je het voor elkaar?” vroeg ze terwijl ze

behoedzaam om zich heen keek.

André haalde zijn schouders op.

“Je weet toch dat veel geld alle deuren opent? Ook

garagedeuren in basilieken van kardinalen.”

Ze lachte.

“Net waren we nog aan het rondrijden in een razend druk

verkeer en nu staan we in een parkeergarage die bijna

helemaal leeg is. En gelukkig hoog genoeg is voor je

deuren.”

Ze wees  naar de omhoog staande deuren van André’s

Ferrari.

“Ben je er klaar voor?” vroeg André.

Ze fronste haar wenkbrauwen.

“Je hebt me nog steeds niet verteld wat we hier gaan

doen.”

“Ik wil dat je iets voor me uittest.”

Hij draaide zich om en liep naar de liftschacht.

“Uittest?” vroeg ze verbaasd.

Hij knikte terwijl hij op de knop voor de derde verdieping

drukte.

“De Chevaliers hebben me gevraagd of jij iets kan

uittesten op zijn waarachtigheid.”

“Hier in de Duomo van Johannes de Doper?” vroeg ze,

“Maar, dat is… dat is waar de Lijkwade is!”

“Buitengewoon scherp van je!” lachte hij, “Ik geloof dat

we deze kant op moeten. Ah, de secretaris van de kardinaal

himself!”

“Moet ik iemands ring kussen?” vroeg Lucinda onzeker.

André grijnsde.

“Cara heeft me daar niets over gezegd.”

“Cara?” vroeg Lucinda, “Wat heeft zij met het uittesten

voor de Chevaliers te maken?”

“Niets,” vervolgde André terwijl ze achter de secretaris

van kardinaal Poletto aan liepen, “maar ze is de enige die nog

katholiek is en niet gescheiden. Zij heeft dit voor ons

geregeld, met behulp van een enorme donatie natuurlijk, voor

de reparatie van het dak van de Lijkwade Kapel. Het is in

1997 praktisch door een brand verwoest. Passend, vind je ook

niet?”

Lucinda knikte beduusd. Ze betrapte zich erop dat ze na

zes jaar huwelijk met André nog steeds niet gewend was aan

de macht van het grote fortuin van de familie.

-

“Wat nog passender is…”

Hij opende een deur voor haar en liet haar passeren, “Is

dat deze Duomo is gewijd aan de heilige Andreas.”

Hij knipoogde naar haar.

“Waar gaan we naar toe?” vroeg ze, nog steeds onder de

indruk, terwijl ze enkele verdiepingen omhoog zoefden.

“Hij ligt  in een speciaal gebouwde brandvrije kluis, sinds

de brand in 1997. De wade schijnt vuur aan te trekken, hij is

zo vaak bijna door brand verwoest! Je zou er bijna wat van

gaan denken. Ik geloof dat we er zijn. Zal ik je alleen laten?”

Ze keek haar man schuins aan.

“Ik weet dat je niet gelovig bent, en ook niet zo

acceptabel na al je scheidingen, maar wel dat je

waarschijnlijk net als ik brandt van nieuwsgierigheid. Kom

maar gewoon mee. De bewakers van de wade zullen me er

vast niet mee alleen laten, dus  ik zou niet weten waarom je

ook niet zou kijken.”

-

Ze staarde neer op een linnen doek dat bruine strepen

vertoonde van brand- en waterschade.

Ze greep André’s hand hard beet.

De hoeders van de wade, enkele hooggeplaatste priesters,

keken haar streng aan. Het was haar verboden om iets aan te

raken. De hoeders droegen zelf witte handschoenen, hoewel

de wade onder een glazen plaat lag in een speciale

langwerpige kist, die direct de enorme kluis in en uit kon

worden geschoven.

“Oh, mijn hemel!” fluisterde ze en ze greep naar haar

slapen.

Ze voelde migraine en een scherpe misselijkheid

opkomen.

“Gaat het, lieverd?” vroeg André, terwijl hij haar om haar

middel vast pakte.

“De stoel,” kreunde ze, “het is weer zo’n warp. Oh

André, er is geen twijfel mogelijk! Hij was van hem.”

André zette haar voorzichtig op een klaarstaande stoel.

Daar vandaan kon Lucinda nog net gefascineerd in de

langwerpige kist staren.

-

“Wat bedoelde je met van hem?” vroeg André

nieuwsgierig.

Ze zaten in hun suite in het Principi di Piemonte hotel op

een gerieflijke bank.

Lucinda leek langzaam over de gevolgen van haar laatste

‘warp’ heen te komen.

“Het is… Ik mag het eigenlijk niet zeggen…” hakkelde

ze.

“Net zo min als je over de Hiërarchie mag praten?”

Er klonk lichte spot in zijn stem. Lucinda wist dat hij het

haar kwalijk nam dat ze spirituele geheimen voor hem

achterhield, maar sommige geboden waren nu eenmaal

onverbiddelijk.

“Afgezien daarvan staat het zo vreemd.”

“Niets menselijks is mij vreemd!” quote hij, terwijl hij

haar hand pakte.

Ze boog het hoofd.

“Ik was erbij. Je weet wel, een leven met hem.”

Hij knikte. Zo langzamerhand wist hij alles over

reïncarnatie en haar ferm gewortelde ideeën daarover.

“Vertel me nu niet dat jij in een  vorig leven Maria

Magdalena was!”

Ze glimlachte fijntjes.

“Nee, niet Maria Magdalena. Iemand anders. Ik geloof er

stellig in dat ik hem heb gekend. Ik voelde zijn aanwezigheid

nog in dat doek. Geen wonder dat Hitler het wilde hebben!”

“Wat moest Hitler nu met het ultieme teken van

christendom?” vroeg André. “Voor zover ik weet hield hij

van alles wat Arisch was en dat had voornamelijk zijn

oorsprong in Noorse en Keltische mythen.”

“Hij had de Lans ook gestolen. Misschien geloofde hij dat

die artefacten hem onoverwinnelijk maakten. Hij was enorm

bijgelovig. Waarom wilde je me over de Lijkwade uittesten?”

Lucinda begon zich langzamerhand veel beter te voelen.

“De Chevaliers hechten waarde aan je oordeel, dat weet

je. Als we ooit een vrouw in ons midden accepteren ben jij

waarschijnlijk de eerste. Be it as it may: we hebben een

aanbod gekregen voor de recente vondst van een ander

artefact. Naar alle waarschijnlijkheid is het Keltisch, maar het

duurt maanden om de echtheid uit te testen en we hebben er

haast mee om hem te kopen als hij echt is. Het is een grote

gouden ketel. Sommige denken dat het de Graal is, maar hij

lijkt meer op de Ketel van Overvloed van de Kelten.”

“Oh!” Lucinda greep weer naar haar hoofd.

“Grote God, André,  doe je het expres?”

Hij knielde voor de bank neer en nam haar hoofd in beide

handen.

“Betekent deze reactie dat hij echt is?”

Ze slaagde er net in om haar hoofd te schudden.

“Nee,” kreunde ze, “een warp… in een ander leven!”

*

*

*

CHIEMSEE

*

De vrouw trok aan de kraag van haar nerts-bontjas. Het

was steen koud en ze betreurde het dat ze geen warme wollen

das om had gedaan. Iedereen wist dat bontjassen niet gemaakt

waren om de draagster warmte te gegeven door hun

ongelukkige ontwerp, maar om te laten zien dat je status had.

Ze gluurde langs het stenen muurtje van het verborgen

boothuis en zag dat Hans liep te zwoegen met de last in de

grote kartonnen doos.

“Hans!” fluisterde ze, “Ik ben aan deze kant. Stop dat

ding in de roeiboot, dan kunnen we eindelijk gaan!”

Hans keek snel op naar haar. Ze wist dat hij voor zijn

leeftijd nog uitstekende ogen had.

“Bijna gepiept, Mevrouw,” fluisterde hij terug.

Ze  zag dat het pak nu voor in de roeiboot lag.

“Op de spits, dan kan ik er makkelijker mee overweg!”

waarschuwde ze haar trouwe butler.

“Ik ga met u mee!” zei Hans vastberaden.

Geen haar op zijn hoofd dacht er aan dat hij zijn

werkgeefster van in de zeventig alleen dat ijskoude meer op

liet roeien.

“Hans, ik wil niet dat je meer weet, dan wat je tot nog toe

hebt gehoord! Het is veel te gevaarlijk!”

Hans klemde zijn kaken op elkaar. Hij zat er nu eenmaal

tot ver over zijn oren in, dus wat maakte dit  laatste tochtje op

de Chiemsee nog uit?

Hij schudde zijn hoofd.

“Twee kunnen meer dan één, Mevrouw.”

“Als hij erachter kom dat ik hem hier heb gedumpt dan

zullen we een ijselijke dood sterven!” waarschuwde ze hem.

“Waarom is dat ding zo belangrijk  voor u?” vroeg hij.

Ze lachte schamper.

“Dat ding interesseert me alleen maar omdat hij er zo’n

waarde aan hecht. Hij heeft het me zelf gezegd, die

moordenaar!”

Hans probeerde een huivering te onderdrukken. Niemand,

maar dan ook niemand durfde op zo’n manier over de  Fűhrer

te praten.

Ze keek plotseling om naar het pad waar de van de

tuinman geleende DKW stond. Hoorde ze iemand?

“Snel!” beval ze.

Later zouden ze wel verder kibbelen over hun vlucht naar

Zwitserland. In ieder geval zou de tuinman blij zijn met de

auto ruil.

*

*

*

TERUGKEER NAAR BERLIJN (1943)

*

.

I Ching hexagram 41: Het Offer

Vermengde tekens:

Pas na de Ondergang door het Offer is er weer plaats voor

Bloei.

*

Het Kwade verheft zich

hoog als een berg

Het Hart verdrinkt

als  in de diepten van het Duistere water

*

-

Ze had het hele eind van Wannsee naar Monbijou

moeten lopen. Er was nooit een goede verbinding geweest

tussen Wannsee en de villawijk waar haar oma woonde om

de eenvoudige reden dat niemand van Oma’s gasten ooit

gebruik hoefde te maken van het openbaar vervoer.

Op het station Friedrichstrasse had Hanslein niet klaar

gestaan met de auto. Ze had eindeloos gezocht tussen de

resten van de overkapping van het grote station, maar

Hanslein, oma’s legendarische butler en chauffeur was in

geen velden of wegen te bekennen geweest.

Ze zeulde moeizaam met haar grote koffer en werd

moedeloos van het pijnlijke gevoel in haar armen.

Oma’s huis stond in een uithoek van het deftige

Grunewald. Het was inderdaad het handigst geweest om in

Wannsee uit te stappen, maar dat nam niet weg, dat ze een

hele afstand had te overbruggen tot het hek van de villa.

Ze had zich gelukkig geprezen dat er al een verbinding

naar Wannsee was geweest in dat door zovele

bombardementen getroffen Berlijn.

Oma’s vader, Overopa Friedman, had de villa in

Grunewald laten bouwen. Hij was steenrijk geworden in de

staalindustrie. Lisa herinnerde zich hem als een bijna

komische besnorde, sombere en dominante man die eeuwig

in een zwart rokkostuum gekleed rond liep. Hij was altijd

heel deftig geweest en zijn enig bekende uitspatting was zijn

huwelijk geweest met Elisa Meyer, de beeldschone Joodse

dochter van Eli Meyer, de “handelaar in alles, maar

voornamelijk goud”.

Sarah Friedman, haar oma,  was hun enige dochter, zeer

tot verdriet van Rudolf Friedman, want met al zijn geld had

hij geen zoon om zijn succesvol imperium voort te zetten. Hij

was onvoorstelbaar en onwrikbaar patriarchaal geweest. Oma

mocht wat hem betrof alleen maar opzitten en pootjes geven.

Oma Sarah had zich altijd weinig van haar deftige vader

aangetrokken. Ze had het bestaan om de knappe blonde

Hollander Thomas Vellinga te trouwen, die Overopa voor

zaken bezocht in Berlijn.

Thomas was een vrijgevochten Hollander, die ver van

Berlijn woonde. Gezien Over- opa’s strenge reputatie werd

dat niet als toeval beschouwd. Thomas had oma Sarah tot zijn

sterfdag in Rotterdam gehouden.

Daarna was Oma Sarah teruggekeerd naar Monbijou in

Grunewald. Haar dochter Elisabeth bleef in Rotterdam wonen

met de reder Jan Voerman en hun twee kinderen Lisa en

Hans.

-

Lisa veranderde de koffer van arm. Ze zuchtte diep. De

hele reis van Travemünde naar Berlijn was bepaald geen

lolletje geweest.

Oma had haar naar een verre oer-Duitse achternicht

gestuurd van de kant van haar vader, toen de eerste bommen

op Berlijn vielen.

Oma had haar in 1939 naar Berlijn laten komen, om haar

de kansen  te geven van een “debuut” in de Duitse hoogste

kringen. Oma’s timing leek op zich goed te zijn geweest: de

Duitsers veroverden in 1940 haar geboortestad Rotterdam en

sinds het bombardement was de stad volgens de berichten

nog altijd een chaos. De stad onderging zware tijden, niet het

minst door de veelvuldige afvoering van arbeiders uit het

havengebied voor de Duitse Arbeidseinsatz.

Lisa’s ouders, die zich heel goed realiseerden wat het

kon betekenen om in deze tijden een Joodse grootmoeder te

hebben en  een Duitse grootvader, waren blij dat Oma haar bij

zich had willen nemen.

De rederij van haar vader had in 1939 stil gelegen door

gebrek aan orders. Vader was rijk genoeg om hun huishouden

in hun Kralingse villa te handhaven, maar het huis werd in

1940 in beslag genomen door happige Duitsers. Vader,

Moeder en Hans hadden moeten uitwijken naar IJsselmonde,

waar hun oom Dirk Voerman meerdere arbeidershuisjes had.

Het was bepaald een overgang geweest van de ruime

villa naar een woninkje met drie kamers , maar haar ouders

prezen zich gelukkig met hun nieuwe kleine behuizing.

Jan Voerman was blij dat hij nooit had gekoketteerd met

de Duitse afkomst van zijn vrouw. Dit kwam voort uit het

feit, dat hij haar twee jaar na het eind van de Eerste

Wereldoorlog in Berlijn trouwde. De Hollanders hadden,

ondanks hun neutraliteit in die oorlog, nooit meer veel op

gehad met alles wat Duits was. Wie zich verwonderde over

het lichte accent van zijn vrouw, vertelde hij, dat ze

afkomstig was uit Limburg: daar werd immers ook een

mengelmoes van Duits en Nederlands gesproken. Hij had er

voorzichtigheidshalve op gestaan dat ze de hardere klanken in

haar spraak zou afleren.

Oom Dirk had zijn broer wel dat huisje verhuurd, maar

hij bleef er altijd even nerveus over. Zijn schoonzusje was

weliswaar slechts één kwart Jodin, maar volgens de Joodse

wetten werd ze als volledig Joods beschouwd, omdat het

Joods-zijn zich voortzette via de vrouwelijke

afstammingslijn. Daarbij waren mama’s ouders Duits. In

bezet Nederland kon het allemaal bijna niet erger. Elisabeth

deed haar best om haar Duitse afkomst te verdoezelen en aan

het Joodse geloof hadden haar moeder en zijzelf zich bepaald

weinig gelegen laten liggen. De dag dat Elisa Meyer met

Rudolf Friedmann trouwde, kon wat Elisa betrof de Thora en

al zijn ingewikkelde en beperkende regels in de modder

zakken. Haar vader Eli had dat met lede ogen aangezien,

maar sinds de dood van Sarah’s moeder, was er met haar

geen land te bezeilen geweest.

De financieel gelukkige verbintenis kwam voor Eli als

een geschenk uit de hemel en zodra de Joodse gemeenschap

hem erom begon uit te braken, liet hij dat met Joodse

gelatenheid over zich heen gaan.

“Ach ja, een ontaarde dochter!” pleegde hij tegen Rabbi

Pratzman te klagen. Hij voorzag de synagoge dan van een

som geld, niet te veel, maar genoeg om de Joodse raad rustig

te houden. Natuurlijk deed het hem allemaal in zijn hart wel

pijn: een Jood is toch altijd een Jood, nietwaar!

De IJsselmondese bevolking werkte ook niet echt

hartelijk mee. In deze gevaarlijke tijden werd elk nieuw gezin

argwanend bekeken, vooral  een gezin dat kwam wonen in het

huis van de familie Moserman die op een nacht in een

overdekte Duitse vrachtauto was verdwenen om nooit meer

terug te keren.

Iedereen koesterde wel vermoedens over het lot van de

Mosermans, maar men wachtte zich om ze hardop uit te

spreken. Het lot van de familie Moserman wekte hun

medelijden, maar ook hun angst. Bij de Duitsers wist je maar

nooit waar het hun om te doen was. Er was teveel bekend

over voorkeursbehandelingen en verraad. Hoe dapper blijf je

als je kinderen  in leven hebt te houden, terwijl je man is

verdwenen, ondergedoken of voor de Einsatz meegenomen?

Elisabeth werd gezien als een hele vreemde eend in de

IJsselmondese bijt en het verhaal over haar Limburgse

afkomst werd maar half geloofd. Nee, die familie Voerman

kon je maar beter uit de weg blijven, ook al waren ze dan

ergens verwant met de familie die half IJsselmonde van hun

levensonderhoud voorzag door het werk op de werven en de

rederij in Rotterdam-zuid.

-

Lisa had een angstige reis gehad, maat gelukkig waren

de controles onderweg niet veelvuldig geweest. Voor de

verder vorsende ondervragers had Lisa verzonnen, dat ze

overkwam om in Grunewald in de huishouding te gaan

werken, zelfs nu Berlijn constant bloot gesteld werd aan

geallieerde bombardementen.

Gelukkig hadden noch Lisa’s achternaam Voerman, noch

Oma’s naam Vellinga-Friedmann enige achterdocht bij de

controleurs gewekt.

Uiteraard had moeder Elisabeth het nimmer noodzakelijk

gevonden om haar kleding te tooien met de geel met zwarte

Davidster. Ze was al tegen haar wil kwart-Joods maar haar

kinderen hadden er wat haar betreft helemaal niets mee te

maken. Daarbij was haar eigen moeder volgens de nieuwe

Duitse wetten een ‘Halbjude’ en daarvoor golden toch niet

dezelfde regels als voor de  ‘Volljuden,’ ook al niet omdat ze

een zogenaamd ‘gemengd huwelijk’ was aangegaan.

Dat Lisa door half Duitsland  naar het nu zo gevaarlijke

Berlijn  reisde, wekte wel bevreemding bij sommige

nieuwsgierige controleurs, maar Lisa  werd  toch  geen

haarbreed in de weg gelegd.  Berlijn had voor de Duitse

controlediensten de magische klank van de Rijkskanselarij

van hun aanbeden Führer.

De meeste Duitsers hadden het veel te druk gehad met de

mobilisatie naar Rusland, waar de strijd om Stalingrad begin

van het j aar, voor hun geliefde Führer in een ramp was

omgeslagen.

Lisa herinnerde zich hoe treurig haar moeder had

gekeken, toen Lisa het aanbod van haar oma, om over te

komen in 1939 met beide handen aangreep. Lisa was net

achttien geworden en ze had zich aan geen enkele jongen in

Nederland gehecht. De Hollandse jongens in Kralingen, die

in Elisabeth’s ogen  van stand genoeg waren om over een

verbintenis te mogen komen praten, hadden wel iets anders

aan hun hoofd gehad, zo pal voor het uitbreken van de

oorlog.  Daarbij was er altijd die knagende factor van Lisa’s

Duitse afkomst. Nee, Lisa had er waarschijnlijk niets mee te

verliezen om in Berlijn haar geluk te beproeven. Half-

Hollands in Berlijn was toch altijd een betere kombinatie dan

half-Duits in Holland.

-

Tijdens haar treinreis had Lisa angstig naar de lucht

gestaard. De geallieerde bombardementen op de Duitse

havens en het Ruhrgebied waren aan de orde van de dag. Ze

kon helaas alleen maar bidden en hopen, dat haar trein niet

door een bom zou worden getroffen.

De reis naar Berlijn voerde door het droefgeestige Duitse

Hoogland waar op vele stations grote groepen mensen

gelaten stonden te wachten op treinen die steeds minder

regelmatig aankwamen.

Het had Lisa allemaal wel verbaasd, maar door de

spanning van de reis had ze er niet verder over nagedacht.

Ook had ze zich er het hoofd niet over gebroken, dat de trein

naar Berlijn ‘gewoon’ volgens een of andere dienstregeling

reed, in deze moeilijke tijden. En aan de grote hoeveelheid

Duitse soldaten die op deze rit meereed had ze zich niet

hoeven storen in haar met rood pluche beklede eerste klas

coupé.

Het was een onaangename verrassing voor Lisa, dat

Hans op Bahnhof Friedrichstrasse niet te vinden was geweest

met Oma’s zwarte Adler. Ze had met tegenzin moeten

uitzoeken om hoe laat de stedelijke trein naar Wannsee

vertrok en ook die gegevens van de dienstregeling kwamen

niet bepaald overeen met de werkelijkheid. Hoewel ze om

half twee met de trein was gearriveerd, had ze pas laat in de

middag een staanplaatsje kunnen bemachtigen in de tram op

de Zuidlijn.

-

Grunewald maakte een vredige, landelijke indruk op

haar. Overal lagen de villa’s als met de losse pols verspreid

langs de hoofdstraat die door Berlijns villapark voerde.

Overgrootmoeder Elisa had wel geweten wat ze wilde, toen

ze Rudolf Friedman ertoe overhaalde om een huis in het

deftige Grunewald te laten bouwen. De Berlijnse high-society

resideerden er immers, evenals de rijkere leden van de

Pruisische aristocratie, die hun pied-a-terre wensten te hebben

in Berlijn. Ze had wel de bewoners van de wijk tegen zich in

het harnas gejaagd door haar huis Monbijou te noemen in

navolging van het oude afgebroken stadsslot Monbijou van

Frederik de  Grote,  maar Elisa Friedmann was even

eigenzinnig  geweest als mooi en ze had jarenlang de

Grunewaldse clique en chique aangevoerd in haar extreme

drang naar bijzondere uitspattingen.

-

Nadat Lisa zich voor de derde maal in de straat vergiste,

zette ze haar koffer in het gras van de met grote eiken- en

lindebomen beplante laan. Licht hijgend ging ze maar even

op haar koffer zitten, peuterend aan haar lage zwarte pumps,

waarop ze, door de oorlogsschaarste, nu al bijna twee jaar

liep. Ze besloot haar hoofddoek af te doen en schudde haar

volle roodbruine lokken, die ver over haar schouders naar

beneden dansten, los. Ze zocht in haar zwartleren handtasje

naar haar poederdoos met spiegeltje. In het spiegeltje van de

geopende poederdoos keek haar een licht bezweet en

vermoeid meisjesgezicht aan. Er parelde zweet boven haar

volle rozerode lippen. De zomer had zich vroeg ingezet dit

jaar en de meiavond was ongewoon warm. Daar zat ze dan,

ergens midden in Duitsland een land, waarmee haar

vaderland in oorlog was en dat het thuis was van haar

voorvaderen.

Eenentwintig jaar jong sinds 25 april 1943, nog maar een

week geleden. Ze kneep haar ogen dicht tegen de nog

uitbundige stralen van de ondergaande zon. Wat zou ze graag

haar zware gevoerde regenjas uittrekken. Maar dat betekende,

dat ze hem dan over haar arm moest gaan dragen. Ze vond

het maar beter om hem aan te houden en stond wat stram van

haar koffer op. Ze was altijd wat mollig geweest, maar het

laatste jaar in Travemünde was geen jaar geweest van melk

en honing.  Er was maar net voldoende te eten geweest .  Haar

molligheid was  verdwenen als sneeuw voor de zon. Haar

liefde voor het roeien op de  binnenmeren van  de zee hadden

haar een gespierdheid gegeven die haar figuur absoluut ten

goede kwam, hoewel het nu niet echt  naar de maatstaven van

de mode in die tijd was.

Ze sloeg haar grijze plooirok af en hervatte zuchtend

haar tocht. Als ze er nu maar alvast was...

-

De dikke man met de zware onderkinnen sloeg  de as van

zijn sigaar af, terwijl hij telefoneerde.

“Zo dus je hebt eindelijk die verdomde oude Jodin

opgepakt?” schalde hij in het mondstuk.

“Haar knecht ook? Wat, verzet? Wat denkt die idioot

wel? Huh? Neer geknuppeld? Voer je hem nog af? Wat

interesseert mij zijn Arische uiterlijk nou? Huh...? Nou je ziet

maar wat je doet... Maar die Friedmann gaat op transport, en

wel meteen! En het huis? Goed zo, keurig, keurig, de

Stadtscommandatur zal je  dankbaar  zijn!”

Vergenoegd legde hij de telefoon terug op de haak.

“Zo Sarah Friedmann,” mompelde hij, “dat was dan even

tussen ons!”

Hij verzonk in diep gepeins. Hij had altijd al geweten,

dat er iets aan de hand was geweest met de afkomst van die

Friedmann. Maar zolang hij hoop koesterde op een

verbintenis met Sarah Friedmann en  haar staalmiljoenen was

haar geheim veilig bij hem geweest. Sarah Vellinga, geboren

Friedmann, had al tien jaar geleden hemel en aarde bewogen

om de archieven van de burgerlijke stand van Berlijn in te

komen  om de papieren van haar moeder te laten vervalsen.

Echt nodig  was dat niet gebleken: de archieven waren tijdens

een recent bombardement vernietigd.

En laten we wel wezen, dacht hij grijnzend,  iedereen wist

het toch van die Rudolf Friedmann. Nou ja, iedereen... Dat

huwelijk was een jaar of zestig geleden breed uitgemeten in

de pers. Romantische nonsens natuurlijk! Die Joodse Meijer-

teef had staalmagnaat Friedmann aan meer dan aan zijn

haren. Stomme trut! Je hoefde er alleen de oude kranten maar

op na te slaan om over haar zogenaamde geheim te lezen.

Ze verwachtte zeker dat ze veilig was, het secreet.. .

Verbittering welde in hem op, toen hij dacht aan de

vernederende manier waarop Sarah op zijn aanzoek had

gereageerd, laatst na een luisterrijk diner van de RSHA, met

hoge SS-officieren. Het was al moeilijk genoeg geweest om

haar er naar toe te krijgen, ze nam zelden zulke uitnodigingen

aan. En ze had urenlang zitten smoezen met een vent van

Grüppentransport, een bijna Niemendal in een zaal met een

gezelschap dat blonk als diamanten. Alles van het

Reichsicherheits Haupt Amt, wat maar iets betekende, was

aanwezig geweest.

Ze had gelachen, toen hij haar vroeg, nee gekrijst!

“Al was je de laatste op de wereld,” had ze gezegd, “ik

nam nog liever een vrouw!”

O mijn god, de herinnering!

Hij leunde ver achterover in zijn hout-met-lederen

bureaustoel. Wat was macht dan toch iets verrukkelijks! Eén

telefoontje van hem naar het Juden-Referat van de Gestapo

en Sarah Friedmann was al bijna verleden tijd.

Morgen zou hij dat huis gaan bekij ken. Reken maar, dat

het van nu af aan zijn huis zou zijn, met alles erop en eraan.

Hij kon haast niet wachten, maar vandaag gaan kijken was

onder de omstandigheden een beetje link.

Wie verdeelde dat allemaal weer precies bij die

Vermogensverwaltung? Karl Guttman?

Hij grijnsde nog toen hij Guttman ’s afgemeten stem aan

de telefoon hoorde.

“ Ha, die Karl,” schreeuwde hij in de hoorn, “ik moet

even iets van je weten, jongen. Op welke lijst staat dat huis

van die Jodin Friedmann? Ik wil er een goed  bod op doen!”

Hij ontstak bijna in woede zodra Guttman antwoordde,

dat hij nu net niet over die lijst beschikte en  aan  zijn

secretaresse zou vragen om het voor Herr Doctor Meister uit

te zoeken.

“Verdammt, Guttman, je begrijpt toch wel dat er haast

mee geboden is?”

Hij spuugde bijna in de telefoon van kwaadheid.

Stadtsanwalt van Berlijn, en dan zulke antwoorden krijgen!

De opmerking die volgde veroorzaakte  bij hem  bijna een

beroerte.

“Herr Doctor Meister,  helaas is  het huis is al gevorderd

door de dienst Behuizing van de Rijkskanselarij...”

Guttman leek opzettelijk te wachten met zijn verdere

antwoord. Herr Doctor Meister Lowenau, Staatsanwalt van

Berlijn, de deceptie van zijn leven bezorgen, was iets

waarvan je langzaam moest genieten.

Op het “Wat zeg je,” van Lowenau antwoordde Guttman

bijna gniffelend, dat Herr General, van Duitslands tweede

pantserdivisie van de Wehrmacht, Heinz Guderian het huis

nodig zou hebben voor zijn verblijf in Berlijn, tussen de

diverse oorlogsvoeringen aan het front door. De Führer had

dat speciaal verordonneerd. De neef van Guderian, die

werkzaam was als officier Behuizing en Intendance voor het

troepenonderdeel Berlijn- Spandau zou er naar toe gaan om

alles te regelen.

De hoorn van Herr Doctor Meister Lowenau’ s telefoon

overleefde maar nauwelijks de klap waarmee hij werd neer

geramd.

-

Het duurde een poosje voordat er op haar bellen werd

gereageerd.

Ze had eindelijk de hekken van Monbijou herkend in één

van de vele zijlanen van Grunewald. De wijk was

wonderbaarlijk gespaard gebleven voor de bombardementen

van de geallieerde vliegtuigen. Weinig villa’s vertoonden

tekenen van vernieling en vele huizen zagen er ondanks de

oorlog nog verzorgd uit.

De prachtige smeedijzeren hekken in renaissance-krul

hadden tot haar verbazing open gestaan en de Adler van Oma

stond slordig geparkeerd bij het middenperk voor het bordes.

Ze verbaasde zich niet echt over de twee officieel

uitziende zwarte auto’s met nazi vlaggetjes aan de zijkant.

Oma probeerde  immers al jaren haar balans te vinden in het

snel veranderende Duitsland en in Grunewald was je een

hoge windvanger, die moest meehuilen met de wolven in het

bos.

Toch kwam er iets van behoedzaamheid over Lisa. Ze

masseerde eerst peinzend haar beide armen, voordat ze

aanschelde.

Ze was niet voorbereid op de jonge Duitse onderofficier,

die de deur opende.

Hij nam haar van top tot teen op en vroeg toen hautain:

“En?”

“Ik eh... word verwacht bij Frau Friedmann...”  stamelde

ze onzeker.

Waarom deed Hans nu niet gewoon de deur open, of

Sofia, het belmeisje?

“Umm...,” de jongeman dacht even na, zuigend op

enkele onregelmatige tanden,

“Kom binnen!” besliste hij.

Hij keek waarderend naar de roodharige schoonheid. Hij

had vele mooie meisjes gezien in Berlijn, maar deze was wel

heel speciaal. Hij vroeg zich verstrooid af, waar in Duitsland

haar accent gesproken werd en ging haar voor de hal in.

Lisa werd knalrood bij het zien van zijn vrijmoedige

blik. Ze aarzelende even en liep  dan achter hem aan. Haar

koffer liet ze bij de deur staan omdat de jongeman geen

aanstalten nam om hem van haar over te nemen.

Lisa zette grote ogen op. Er heerste enorme wanorde in

Oma’s anders zo opgeruimde hal. In de vestibule waren

jassen in een hoop op de grond gegooid en de brede Perzische

loper lag in een vreemde boog door de hoge gang gekruld,

alsof iemand hem had opgetild en daarna weer neergesmeten.

Er was geen teken van Oma, Hans of Sofia.

Lisa bleef abrupt in de hal staan.

De jonge onderofficier draaide zich fronsend om. Lisa

bedacht zich dat hij haar broer had kunnen zijn. Hij leek niet

ouder dan twintig. Hij had een niet onaardig gezicht, met

zelfs bijna komische trekken, die werden veroorzaakt door

zijn puntige kin, zijn wat schuingeplaatste ogen en zijn

krullende haar, dat onder zijn Wehrmacht-pet uit piekte.

“Fräulein...?”

“Ik eh,” ze haatte haar onzekerheid, "ik kwam voor Frau

Friedmann, ze had mij hier ontboden.”

Op de trap boven de hal klonk gestommel.

“Wat is er, Rolf?” vroeg een opgewekte  bariton.

Een  officier leunde over de balustrade en keek

belangstellend naar beneden.

“Een bezoekster, blijkbaar, Herr Untersturmbannführer!”

antwoordde Rolf terwijl hij in de houding sprong.

“Himmel!” antwoordde de officier,  “Wat een aangename

vondst, Rolf! Waarom bent u hier Fräulein?”

Zonder haar antwoord af te wachten zei hij plotseling:

“Breng haar naar het zijkabinet in de hal, voordat de Gestapo

zich genoodzaakt voelt om zich over haar te ontfermen . En

even klep toe, tegen die kerels.”

Rolf knikte en duwde haar een kleine antichambre in,

tegenover de trap.

“Wacht u hier even Fraulein en maakt u zo min mogelijk

geluid! Die Gestapo  kan u het vuur aan de schenen leggen als

u niet oppast.” Fluisterend voegde hij eraan toe: “U kunt

beter praten met mijn baas dan met hen, hoor.”

Verbijsterd zakte Lisa op een stoel in de antichambre

neer. Het was er een bende: de gordijnen waren van de muur

gerukt en de schilderijen lagen in een hoek van de kamer op

een hoop.

Bij de gedachte dat de Gestapo in het huis  was begonnen

haar tanden te klapperen. Wie kende niet alle duistere

verhalen over de geheime politiemacht, die blijkbaar over

leven en dood kon beschikken in Hitlers nieuwe rijk? Ze

hielden zich  vooral bezig met spionage en...Joden. Lisa vroeg

zich bezorgd af of de Gestapo daarom in huis was: omdat

Oma half joods was? Maar Oma was toch veilig geweest? Ze

was zelf een gemengd huwelijk aangegaan met een

Nederlander van Arisch uiterlijk en Friese afkomst. Ze was

volgens de normen een Halbjudin, die enorm rijk was ook.

Oma zei wel eens dat het voordeel van geld was, dat het alle

deuren opende.

Lisa zoog nadenkend op haar lippen. Ze moest heel

voorzichtig zijn...

Rolf stond haar nog steeds aan te  kijken.

“Fräulein, blijft u hier tot ze weg zijn. Ze onderzoeken de

bovenverdiepingen van het huis. Op eh... misdaden tegen het

Duitse Rijk.”

Hij keek haar veelbetekenend aan.

“De Untersturmbannführer en ik zijn hier op orders van

de Rijkskanselarij.  Er moet hier iemand anders komen

wonen. Een beroemde generaal, op last van de Führer.” Op

vertrouwelijk toon voegde hij eraan toe: "Toevallig wèl de

oom van de Untersturmbannführer!”

“Misdaden tegen het Rijk?” Lisa trok wit weg. “  Die

Frau  Friedmann?”

“Ze  is Jodin, ze had het blijkbaar verdoezeld.”

Rolf zei het kortaf. Zijn opleiding bij de Hitlerjugend en

daarna de Wehrmacht hadden hun uitwerking niet gemist.

“U kunt er beter niets mee te maken hebben, Fräulein !”

Hij zei het bezorgd, maar ook dreigend. Lisa’s

schoonheid maakte hem mild, maar het idee, dat ze iets met

de Jodin uitstaande zou kunnen hebben, vervulde hem met

tegenzin.

“N...nee...”stotterde Lisa.

Ze  dacht bezorgd na.

“Frau Friedmann heeft  me voor haar huishouding

ingehuurd. Eh... mijn moeder werkte voor haar toen ze  jaren

geleden in Rotterdam, in Holland, woonde. Frau Friedmann

voelde zich alleen en ze werd hulpbehoevend...”

Ze realiseerde zich, dat  die laatste opmerking niet erg

slim was, tegen een jongen die Joden had leren verachten.

“Ik ga naar de Untersturmbannführer,” besloot Rolf.

Zijn jonge baas kennende, wist hij dat hij alles verder

wel zou uitzoeken. Maar een meisje, en dan nog zo één, aan

de Gestapo uitleveren, alleen maar omdat ze op een

ongelukkige tijd aanbelde, dàt ging Rolf te ver.

-

Kaj Guderian keek Lisa vorsend aan.

Zodra de Gestapo uit het huis was verdwenen, stampend

langs de antichambre met daarin een bibberende Lisa, was hij

naar haar toe gegaan.

“Mijn Hauptscharführer vertelt me dat u hier kwam als

huishoudster voor die Jodin,” zei hij  met een  scherp e klank in

zijn stem.

Lisa schrok van  zijn  dreigende toon .

“Er was in Travemünde niet veel meer te eten,” zei ze

zwakjes. “Ze gaf me een kans.. .”

“Wat,” vroeg Kaj hardvochtig, "om Jodeneten te

maken?”

Lisa protesteerde  beverig.

“Nee, nee, om haar te verzorgen, ze had toch een

kokkin? Er is nooit over Joods eten gesproken. Ik wist niet

eens dat ze Joods was.”

Een gevoel van machteloosheid beving haar. Vergeef

me, oma, dacht ze.

De Untersturmbannführer dacht diep na.

“U weet hoe u moet koken en een  huishouden leiden?

Ook in een huis als dit?

Toen ze knikte, veranderde zijn houding.

“Nah, Liebchen,” zei hij plots goedgemutst, “dan mag je

nu voor ons een maaltijd klaarmaken en werk je voorlopig

voor de Wehrmacht.”

Hij had duidelijk plezier om haar verbijsterde gezicht.

-

Die nacht verloor Lisa haar maagdelijkheid aan Kaj

Guderian, Untersturmbannführer bij de Wehrmacht.

Hij had zonder veel plichtplegingen bezit van haar

genomen, zijn linkerarm over haar schouders en keel gekruist

tegen haar verzet, zichzelf de weg banend met zijn

rechterarm.

Hij was brutaalweg haar kamer komen binnenstappen,

één van de grootste kamers van de bediendenvertrekken in

Monbijou. Lisa begreep, dat hij slechts uitvoerde, wat hij

vanaf de eerste seconde dat hij haar had gezien van plan was

geweest. De pijn van zijn invasie in haar onschuldige lichaam

had haar verzet onmiddellijk gesmoord en toen zij haar best

deed om hem op zijn minst te verdragen, merkte ze dat ze het

niet eens onaangenaam vond.

Kaj reageerde verrast op de ontmaagding.

“Zo, mijn Liebchen, dus ik ben de eerste!”

Hij behandelde haar daarna met meer zachtheid.

Blijkbaar was ze er in geslaagd om hem door haar onschuld

te vertederen. Voor ze het wist ging ze door voor zijn

officiële minnares: ze hoefde nauwelijks huishoudelijk werk

te doen in Monbijou omdat hij staf van de Intendance had

opgetrommeld. Ze moest hem alleen maar in haar bed

verdragen, vaak meerdere malen per dag.

De vierentwintigjarige Kaj Guderian was de enige neef

van generaal Heinz Guderian,  van een pantserdivisie bij de

Wehrmacht. Kaj had de opdracht om het huis van de

Friedmans voor te bereiden op de komst van zijn oom met

open armen aangenomen. Doordat hij tijdens zijn

opleidingstijd bij de cavalerie dysenterie had opgelopen, was

hij voorlopig bij de Dienst Haushaltung geplaatst. In de loop

van de oorlogen, die Hitler met de omringende landen

voerde, bleek dit een luizenbaantje en een uitkomst voor een

jonge vent die waarde hechtte aan zijn leven. Zijn grondige

Duitse opvoeding kwam uiteindelijk wel in opstand, vooral

omdat zijn oom zo’n schitterende carrière bleek te maken en

zelfs een vertrouweling van de Führer werd, terwijl hijzelf

een baantje had, dat hij zelfs niet aan zijn vrienden durfde uit

te leggen.

Kaj hoopte, dat een weerzien met zijn oom gunstig voor

hem zou uitpakken: bij het offensief van Stalingrad waren de

Duitse officieren bij bosjes gestorven en een  vervangende

plaats aan de zijde van zijn oom zat er misschien met enig

geluk wel in.

Ondertussen verbleef hij al te graag in de luxueuze villa

in Grunewald. Hij woonde op gehuurde kamers in Spandau,

de Berlijnse kazernewijk. Spandau was geen kwade plaats om

te wonen, hoewel hij  er  nog maar weinig vrienden had na

Hitlers talrijke bloedige oorlogen. Spandau was een typisch

soldatenkwartier met talloze kroegen en bordelen om je ‘ s

avonds te vermaken.

Kaj nam het leven niet zo zwaar. Hij was bepaald niet uit

de klei getrokken met zijn semi-aristocratische Pruisische

achtergrond. Als Hitler er niet geweest was, dan hadden zijn

ouders hem waarschijnlijk laten studeren aan één van de

beroemde universiteiten in het land. Nu was hij

beroepsofficier, net als de broer van zijn vader en maakte hij

zich nergens zorgen over. Het meisje, dat hem daar zomaar in

de schoot was geworpen met haar prachtig kastanje rood

haar, verrukte hem. Ze had de mooiste benen en borsten in

Duitsland!

Hij had er genoegen in geschept om haar te leren hoe ze

hem moest behagen. De kleine Lisa had daar blijkbaar niet

zo’n aversie voor gehad als ze die eerste nacht  aanvankelijk

had getoond. Het maakte hem niets uit, of ze dat nu deed uit

angst of uit lijfsbehoud.  Zolang hij haar in zijn bed kon

hebben was alles prima.

-

Lisa moest zich bedwingen om niet weg te zakken in een

zware depressie. Ze  was bang dat oma Sarah in de handen

van de Gestapo was gevallen: niet alleen vanwege het feit dat

ze half joods was, maar  ook omdat ze de enige erfgename

was geweest van een  familie met een  gigantisch kapitaal. De

SS zou zeker wel weten hoe ze het moesten spelen om Oma

al haar geld afhandig te maken.

Ze rilde als ze dacht  wat de SS kon  doen om oma  helemaal

te gronde te richten en ze wist dat ze er machteloos  was om er

ook maar iets aan te doen. Ze  geloofde nu dat ze blij  mocht

zijn dat ze in Berlijn nog een dak boven haar hoofd had, al

betekende het, dat ze Kaj Guderian ’ s  bed-slaaf was . En ze

moest vooral niet laten blijken dat zij één van de erfgenamen

was van Sarah Friedmans  grote fortuin,  als oma  zou  sterven,

oh wat God verhoede, wat God verhoede.

Overdag overviel haar meermalen het verschrikkelijke

heimwee naar haar ouders en haar broertje in Rotterdam.  Ze

had ze al vier jaar niet gezien.  Ze kon wel gillen als ze dacht

aan de afstand tussen haar en haar geliefde familieleden.  Dat

Kaj haar als een object voor zijn lusten was gaan gebruiken,

kon ze nog wel verdragen. In een week tijd was de klik in

haar hoofd allang gemaakt en was ze  gedwongen geweest om

volwassen geworden. Ze begreep nu ook  eindelijk  wat al die

mannen altijd beheerste als het om vrouwen ging. En ze

realiseerde zich ook, dat ze haar seksualiteit onbewust was

gaan zien als een wapen in de strijd om te overleven.  Want

overleven moest ze, hoe diep ze zich ook in het hol van de

leeuw bevond. Het was alleen zo intens moeilijk om haar

smart om  de verdwenen  Oma Sarah, of haar verre familie,

naast zich neer te leggen.

Ze schrok op van het slaan van de deur. Ze had op de

stoel naast haar bed gezeten, peinzend, met de handen in de

schoot gevouwen.

Kaj stak onmiddellijk zijn hand onder haar rok en keek

boos toen hij ontdekte dat ze een slipje droeg.

“Verdammtes Weib! Ik heb je gezegd dat je er voor me

moet zijn, elk uur van de dag!”

“Ik ben geen hoer!” antwoordde ze boos.

“Hah...,” smaalde Kaj.

Hij kwam al niet verder dan dat eenlettergrepige gegrom.

Hij scheurde haar slipje weg met een enkele ruk van zijn

hand, rolde haar op de bedrand en drong grommend en

hijgend bij haar binnen.

“Lekkere hoer...” bracht hij er nog uit, “Gore teef,

slavin...”

Dat soort woorden schokten haar allang niet meer.

Integendeel, het beschaamde haar dat ze opwinding bij haar

te weeg brachten en een immens gevoel van macht. Zij, Lisa

Voerman, eenling in een doldwaze wereld in een

doldraaiende stad, had Kaj Guderian in haar macht: niet zíj

was de slavin, maar hij de slaaf van zijn eigen lusten.

“Jij komt nog ergens, Lisa Voerman!” beloofde ze

zichzelf, haar ogen in verrukking sluitend voor het orgasme

dat stormachtig bezit van haar ging nemen.

*

*

*

CHRIS 1

*

Lucinda van Noord richtte zich op van de met lakens en

kussens bedekte behandelstoel.

“Denk je dat het verschil had gemaakt, als ik niet zo van

trots en macht vervuld was geweest?

Chris Lucassen keek haar glimlachend aan.

“O, ja,” lachte ze “wat denk ik zelf, nietwaar, het

therapeutische antwoord!”

Ze verzonk in diep gepeins.

“Ik denk dat het niet veel uitgemaakt zou hebben,” zei ze

uiteindelijk. “Genot is zondig, dat wordt ons ingehamerd, dus

genot met een Nazi... Ja. Officieel staat daar straf op,

nietwaar? Ik denk dat dàt het gevoel, van bedrogen zijn erger

moet hebben gemaakt, uiteindelijk, en het verraad. Maar wat

gebeuren moest, was al geschreven, zelfs de manier waarop.

Alleen mijn manier, toen, om de dingen te interpreteren, dàt

was mijn eigen stuk... Of ik nu een trots en machtswellustige

dier was, of een geduldig lam, de slachtbank was dezelfde

geweest, nietwaar? “

“Nietwaar?” vroeg Chris.

Ze zuchtte.

“Het is makkelijker om te doen alsof alles van te voren

vast lag, dat maakt me schuldelozer... een martelares. Anders

is het alsof ik een groot deel aan mezelf heb te wijten! Ik geef

me af met Nazi’s en laat me gewillig misbruiken. Nou ja, in

ieder geval door één. En wat er daarna gebeurt, is eigen

schuld, dikke bult...”

“Jee...” glimlachte Chris, “Je bent hier niet om jezelf een

schuldgevoel aan te praten. Daar moet je juist vanaf. Met

alles wat je had, kon je in dat leven de geschiedenis niet

veranderen, kon je Ravensbrück nooit in je eentje wegvagen.

Je was een onderdeel in het geheel. Een stofdeeltje, een

ogenblikje in een ogenblik. Maar ik begrijp wat je bedoelt.

Genot is niet zo heel erg esoterisch, hè, althans niet op die

manier. Vooral niet als dat je ergens brengt, waar je absoluut

niet had willen komen...”

“Maar het had toch een functie,” antwoordde ze

verdedigend, “het heeft mee geholpen de rode draad

uiteindelijk te maken, van toen naar nu... Tenminste... Het is

de menselijke factor.”

Hij knikte bedachtzaam.

“Als je dat denkt ben je waarschijnlijk verder  dan je

dacht,” zei hij, “ik geloof dat je daar namelijk gelijk in hebt.”

Ze plukte nadenkend aan haar halflange rood-bruine

lokken.

“Hoe past het nu allemaal in het voorbestemd zijn?”

vroeg ze zich ze peinzend af, “ik kan het niet uitstaan, dat hoe

langer ik er over nadenk, hoe verwarder het wordt. En Boven

is ook maar heel schraal met antwoorden...”

“Boven?”

“Ja,” schokschouderde ze, “wat ik de Hiërarchie noem, je

weet wel.”

“Niet echt.”

Ze wist dat zijn belangstelling was gewekt.

“Je bent zieneres...” aarzelde hij, “daar is geen opleiding

voor, zoals voor regressietherapeut... Hoe wordt iemand

zieneres, dan door voorbeschikking?”

Ze glimlachte.

“Ik kan nu wel eerlijk bekennen, dat het worden van

zieneres een genade is. Het klinkt wat katholieker dan ik het

bedoel. Dat komt omdat ik mezelf als een zieneres in het

Licht beschouw.”

Ze lachte even onzeker naar hem en hief haar vinger

theatraal.

“Denk eraan, dat het telkens ingewikkelder wordt, hoe

meer ik uitleg. Mijn beste vriendinnen zeggen me midden in

mijn betogen altijd, dat ik opnieuw moet beginnen, omdat ze

het niet meer begrijpen.”

Ze zweeg weer.

“Het komt hierop neer, dat we allemaal worden geboren

met een pakketje in ons hoofd of ons hart. De één krijgt een

handtasje, de ander een koffertje, en sommigen krijgen een

hutkoffer mee, figuurlijk gesproken. Net als bij talenknobbels

of I.Q. Ik lijk  te hebben ge-opteert voor een heel apart

pakketje. Mijn gave is een heel speciale. Het klinkt misschien

opschepperig, maar zo bedoel ik het niet. Ik heb dit leven

gewoon iets meer meegekregen, omdat het waarschijnlijk de

bedoeling is, dat ik daar iets mee  doe. Wat dan ook.”

Ze trok haar schouders op en vervolgde met een onzeker

glimlachje: “En dan bedoel ik niet zoiets als wat Jezus aan

het kruis heeft moeten presteren. De bedoeling van de dingen

ligt meestal in een piepklein hoekje. Je hebt geluk als je het

vindt voor je sterft.”

Ze glimlachte nu breeduit.

“Soms staat het doel niet in verhouding tot de middelen.

Misschien heb ik mijn fantastische gaven alleen maar

gekregen om, zeg maar, één zin in mijn hoofd te leren

formuleren. Om één begrip te leren doorgronden. En dat was

dan het doel van mijn leven. Vreemd, vind je niet?”

Hij keek haar fronsend aan terwijl zij vervolgde: “Het

krijgen van een gave is altijd genade, het mysterieuze van de

gave is, dat hij je ook weer kan worden ontnomen, als j e je

doel hebt bereikt, of er misbruik van maakt... Noem maar

op...De gave was dus gratis.”

Ze kon het niet nalaten om even ondeugend te lachen.

“De gebruiksaanwijzing is dat niet. De gave is het

omgekeerde leerproces. Je hebt het eind al, maar nog  niets

van het begin. Daar ligt trouwens volgens mij mijn taak als

zieneres. Niet iedereen kan zomaar het begin vinden. Ik heb

het in me om de mensen daarbij te helpen. Ik weet alleen niet

of ik dat wel allemaal wil.”

Ze wees met haar wijsvinger omhoog.

“De hemel helpt me daarbij. Ik noem dat Boven of

Hiërarchie. Ik heb contact met Boven, de ene keer wat

makkelijker dan de andere keer. “s Nachts vaak beter dan

overdags. Maar het is werkt helaas niet als bijvoorbeeld de

telefoon. Het is geen kwestie van een nummer draaien als je

de hoorn hebt opgepakt. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Aan

de ene kant heb je het adagium dat ‘goden, engelen en zelfs

de duivel een nadeel hebben op mensenkinderen.”

Ze giechelde toen ze zijn stomverbaasde blik zag.

“Wist je dat niet?” vroeg ze, “Goden, engelen en duivels

laten zich roepen. Als een mensenkind zegt, dat ze komen

moeten, dan hebben ze daar naar te luisteren. Dan moeten ze

komen. We ontbieden ze overigens vaker dan we beseffen, de

meesten zien niet wie ze op  bezoek hebben gevraagd. Maar

goed ook, eigenlijk. De meeste mensen kunnen er absoluut

niet mee omgaan. Zelfs ik niet altijd. Daarbij kan de hemel je

misbruik afstraffen.”

Ze verzonk even in gepeins.

“Het grootste deel van mijn gave is eigenlijk, dat ik roep

en Hij komt, mijn Meester van de andere kant.”

“Jezus?” fronste Chris.

Ze haalde voor de zoveelste maal haar schouders op.

“Misschien. Ik leef in de Christus-energie, en dan is het

voor te stellen, dat je Meester dan de Christus is. Maar  als je

Malaya-acc-al' Am bent, leef je in die energie, en als je

Boeddhist bent in die. Je zou je af kunnen vragen wie dan je

meester is. Ik vind het zelf niet erg belangrijk om de man

achter de schermen te benoemen.”

“Malaya wat?,” vroeg hij.

“Dat  is de Atlantische energie. Er zijn er zoveel. Over dat

roepen: in de hemel hebben we allemaal andere namen.

Iedereen heeft een eigen karmische naam. De naam die op

jouw karmisch wiel staat geschreven als het ware, dat levens

lang door draait en draait, tot we het Nirwana bereikt hebben.

Zoiets als de zesentachtigste dimensie, waar God leeft.”

“Fantastisch!” zuchtte hij, “en jij kan daarbij komen?”

“t Is maar beperkt,” mompelde ze, “op een weg van een

kilometer loop ik maximaal vijf stappen voor je uit. Toch

maakt dat hier van mij een zieneres.”

Hij knikte en veerde plotseling overeind, terwijl hij naar

het kussen van de behandelstoel wees.

“Dank je voor je uiteenzetting, maar het is nu even jouw

beurt. Jij hebt een paar dingen op te lossen.”

Ze ging met tegenzin weer languit in de stoel liggen.

“Ik voel me in deze houding altijd wantrouwig en

bedreigd,” mompelde ze, “en over wat er nu komt wil ik

eigenlijk niet eens nadenken, laat staan er in wroeten.”

De angst begon in haar borst te rij zen als een grote zure

bal.

Chris boog zich over haar heen.

“Ik zal je de details van het lijden proberen te besparen,”

fluisterde hij. “Sommige dingen zijn onnodig. Het is om

therapeutische redenen echter wel belangrijk, dat je door

sommige gebeurtenissen heen gaat, zodat je ze weer kunt

bekijken, maar nu vanuit het standpunt van de mens die je

bent in dit leven. Met alles wat je hebt geleerd en opgedaan in

dit bestaan. Voor je verwerking, niet om je angst te voeden.”

Toen hij haar angstige gezicht zag, zei hij: "Je mag het

ook in een volgende sessie doen...,” maar zij schudde het

hoofd.

“Let's get it over with en zo...Anders heb ik het de hele

verdere week moeilijk. Nee, Chris, ik wil het liever maar

gehad hebben...”

Ze veegde het klamme zweet van haar voorhoofd en

sloot haar ogen om zich te concentreren.

De hypnotherapeut begon langzaam de oefening om haar

terug te brengen in haar trance, met intens medelijden naar de

tranen kijkend, die al langzaam uit haar oo ghoeken op haar

wangen drupten.

*

*

*

GRUNEWALD

*

.

I Ching Hexagram 1: de Schepping, 6e dichtregel

-

Als je denkt

zo hoog te kunnen Vliegen

zal je zeker je vleugels verbranden

En stort je omlaag in de Diepte…

*

-

Het lieve leventje op Monbijou had, wat Kaj betrof, nog

wel enige weken kunnen duren. Generaal Guderian was

steeds te ver van Berlijn geweest, om in de villa te komen

wonen.

Lisa had allengs kans gezien om zich aan alle

huishoudelijke werkzaamheden  in de villa te onttrekken. Kaj

had immers mensen genoeg tot zijn beschikking, om de

huishouding voor zijn oom te leiden. Ze had zich helemaal

niet op haar gemak gevoeld tussen de aan de Wehrmacht

gedetacheerde huisknechten.  Ze waren allen de vijftig allang

gepasseerd, maar dat vrijwaarde haar niet van hun

vrijmoedige en minachtende blikken, zodra de knechts

begrepen, dat de neef van hun baas zich een liefje

veroorloofde in een huis dat toebehoorde aan de Wehrmacht.

Kaj zorgde altijd voor eten en drank en dagenlang kwam

ze nauwelijks van haar kamer af.

Ze bedacht dat hij nog niet eens zo’n onaardige man was.

Hoewel hij het hooghartige in zich had, dat kenmerkend was

voor zijn klasse en zijn rang, lag de vriendelijkere jongeman

dicht onder de oppervlakte. Het stemde haar tevreden, dat ze

hem waarschijnlijk genoeg bevredigde om zijn plezier en

gezelschap niet te vaak buiten de deur te zoeken. Ze zag hem

elke dag en bijna elke nacht.

Ze las heel veel: er lagen boeken genoeg in Oma’s grote

werkkamer op de eerste verdieping. Ze las ook zo veel

mogelijk, om te vermijden om over zichzelf na te denken. De

toekomst was voor haar een huiveringwekkend gat, het

verleden een irreëel gegeven.

Eens vond ze op haar zwerftocht door Oma’s kamers een

pak Tarotkaarten. Ze wist niet goed wat het was. Ze begreep

wel, dat het met waarzeggen te maken moest hebben.

Het pak slipte uit haar handen en drie kaarten fladderden

op haar schoot. Een afbeelding van tien zwaarden, een aas

kaart, die uit een zwaard bestond, en een lugubere

duivelskop. Ze schoof met vlugge vingers de kaarten op een

stapeltje terug, in zichzelf mompelend dat ze gelukkig de

betekenis niet kende.

Na enkele weken zag Kaj telkens minder kans om naast

zijn werk bij de Wehrmacht naar Monbijou te komen. Soms

bleef hij wel drie dagen weg en als hij niet naar Monbijou

kwam voor officiële inspectie en daarom de dienstauto van de

afdeling niet kon gebruiken, reed hij op een geleende

motorfiets.

Zijn afwezigheid maakte Lisa hypernerveus: zij voelde

de constante dreiging van het zwaard van Damocles, over

haar verwantschap met Oma Sarah, vele malen sterker als Kaj

er niet was. Haar trots over haar macht over Kaj verdween,

om plaats te maken voor de obsessie om hem dicht bij te

willen hebben, om haar te beschermen tegen het kwaad van

een wereld die alleen bestond uit een echoënd Monbijou en

smalende huisknechten.

Op een middag werd er ongeduldig op haar deur gebonsd

en voor ze van haar stoel had kunnen opstaan, was de deur al

opengevlogen.

“So...,” zei de grote gestalte in een  zwartleren jas, die tot

over de schachten van zijn laarzen reikten, “dat is dus Gudies

hartje... Mmm, inderdaad niet gek! Kom eens hier, liefje!”

Lisa drukte zich verstijfd van schrik tegen de rugleuning

van haar stoel. Met grote ogen keek ze de lange helblonde

Duitser aan. Hij had een langwerpig gezicht met scherpe,

antipathieke trekken. Het ooglid van zijn ene oog hing half

dicht, er lag schuin een klein litteken overheen. In

tegenstelling tot de meeste officieren bij de Wehrmacht was

deze man gladgeschoren. Zijn ogen waren helle grijsblauwe

puntjes, met kleine stipjes als irissen. Ze durfde pas weer te

ademen, toen ze achter hem de stem van Kaj hoorde.

“Lekker stuk, niet Andreas?” hoorde ze hem zeggen.

Hij kwam in de deuropening staan met zijn armen over

zijn borst gekruist.

Lisa wilde al blij reageren op zijn komst, maar ze zag

teleurgesteld dat al zijn aandacht naar zijn lange vriend

uitging.

Andreas viel neer in de enige andere stoel die haar kamer

rijk was. Hij keek haar nog steeds keurend aan.

“Zo, zo, Gudie, dus dit is het snoepje dat je voor ons

verborgen houdt...”

Lisa huiverde om de toon waarop hij het zei.

Kaj ging op het bed naast Lisa’s stoel zitten en begon

haar onmiddellijk hardhandig te kussen. Zijn hand verdween

onverrichter zake onder haar rok en hij duwde haar dijen uit

elkaar.

Lisa worstelde om uit zijn omhelzing los te komen, ze

voelde een enorme gêne voor de manier, waarop hij haar

behandelde in het bijzijn van die enge Andreas.

“Kaj, Kaj, wacht nou even...” riep ze.

Ze herinnerde zich ineens Kaj’s hang naar Schnaps en

riep uit: “Waar is de Schnaps, heb je Schnaps bij je?”

Kaj was gelukkig afgeleid.

“Tuurlijk, lekker wijf,” grijnsde hij.

Hij wees op een kartonnen doos, die nog bij de open deur

stond.

“Ga halen.”

Hij sloeg haar hard op haar achterste, zodra ze op stond

en de twee mannen bulderden van het lachen.

“Nah, Dreùs?” vroeg Kaj, toen ze alle drie een vol

glaasje Schnaps omklemden.

“t Is hier een zwijnestal,” antwoordde Andreas, die

langzaam de kamer rondkeek, “ik kan hier niet eens

fatsoenlijk staan.”

Hij likte verlekkerd zijn lippen af na een blik op Lisa en

een grote slok Schnaps.

“Beneden,” besloot hij gedecideerd.

Lisa’s ogen werden groot van schrik. Het glaasje in haar

handen trilde en ze nam snel een slok. Geen angst laten

merken nu, niet tegenover die engerd, zei ze tegen zichzelf.

“Hier beneden bij de trap is een lekkere grote kamer,” zei

Andreas. “volgens de mannen sliep die vuile Jodin daar, maar

ik geloof dat ze de kamer zo ongeveer hebben uit gegast. Het

is in ieder geval beter dan dit hok.”

Hij knikte minachtend naar Lisa’s twijfelaar.

Lisa’s adem stokte in haar keel zodra Andreas over haar

grootmoeder sprak.

“Wat gebeurde er eigenlijk met dat wijf?” vroeg ze

bevend.

Andreas ogen boorden zich even diep in de hare. Daarna

lachte hij hardvochtig.

“Dat wil je niet weten!” smaalde hij.

Kaj stond al bij de deur, met de flessen, de  worsten en

het brood, die hij had meegebracht, in zijn armen.

Ze wachtten beide op haar, alsof ze vreesden dat ze zou

ontsnappen.

Duizelend van de sterke drank en angstige voorgevoelens

liet ze zich door hen meevoeren.

Oma’s slaapkamer. Ze had het vertrek gemeden, tot elke

prijs. Ze moest haar ogen sluiten voor de emoties, die haar

bijna overweldigden, zodra Andreas de deur opende.

Andreas duwde haar direct hardhandig op Oma’s grote

halfronde bed. Hij grabbelde en  graaide onder haar blouse en

kneusde haar borsten bijna met zijn venijnige handen.

“Au, au,” riep Lisa, “moet je niet eerst Schnaps?”

Hij kwam met dreigende ogen overeind en pakte van Kaj

een fles aan.

Na een lange slok te hebben genomen zei hij : “Jij ook,

lekkertje...” terwijl hij haar de fles in de mond duwde. De fles

stootte tegen haar tanden. Ze dronk met moeite, terwijl hij de

fles in haar mond bleef wringen. De alcohol brandde in haar

keel en ze moest haar best doen om niet te hoesten, of te

kokhalzen.

“Nog meer,” zei ze, omdat ze wist dat dit hem afleidde.

Kaj keek haar langdurig aan. Ze kende deze blik, die

meestal werd gevolgd door een hardhandige en wilde

vrijpartij.

“Jij eerst, Andreas,” uitte hij langzaam, “ik ken dit grietje

al. Van achteren is ze het lekkerst.”

Andreas aarzelde niet en begon haar blouse van haar lijf

te trekken.

Lisa zegende de Schnaps. Daardoor leek het allemaal ver

weg. Ze verkeerde nu al in een half dronken roes. Dat maakte

dat het haar weinig schelen kon, Kaj, Andreas, Andreas of

Kaj. Haar angst lag plotseling ver weg onder een alcoholische

deken verscholen.

“Dat is ongezellig,” gromde Andreas.

Hij keerde haar om op het bed, zodat haar hoofd nu over

de rand naar beneden hing.

“Kom vriend!” wenkte hij Kaj.

Hij sperde ondertussen haar benen wijd en drong zijn

geslachtsorgaan diep in haar.

Kaj knoopte zijn broek los en zijn penis zweefde nu

ergens boven haar hoofd.

“Open die mond!” beval hij.

Toen ze niet gelijk gehoorzaamde, drukte hij haar neus

dicht.

“Zuigen maar, geil wijf,” mompelde hij terwijl hij op

haar gezicht op en neer bewoog.

Lisa dacht dat ze zou stikken. De tranen kwamen in haar

ogen. O, mijn God, wat gebeurde er met haar? Andreas was

met vingers en penis tegelijk bezig. Even leek ze weg te

zakken in de genadige roes van de Schnaps.

Ze moest het verduren, ze moest, ze moest!

De mannen waren blijkbaar vastbesloten om er een

langdurig festijn van te maken. Aangemoedigd door grote

hoeveelheden Schnaps en elkaar, verzonnen ze ter plekke de

bizarste houdingen, Lisa als een levenloze pop tussen zich

heen en weer schuddend.

“O, moeder!” dacht Lisa.

Eindelijk zakte ze weg in een genadige flauwte.

-

De volgende ochtend vond Willi Tannhäuser, één van de

huisknechten, haar naast het bed. Ze lag in een sprei gedraaid,

dat enige vage rode bloedplekken vertoonde en naar urine en

uitwerpselen stonk.

Hij gooide water op haar gezicht om haar te wekken en

keek weinig verrast naar de blauwe plekken, die haar hele

lichaam bedekten.

“Andreas Messer, zeker,” mompelde hij.

Hij haalde warm water in een kan, zodat ze voorzichtig

haar gezicht kon betten met een washandje.

Terwijl hij ernstig toekeek, schudde hij zijn hoofd.

“Andreas Messer is een slager,” zei hij zacht. “Gestapo

van het Juden-Referat. Ordnungsschule bovendien. Niet

iemand om in je vriendenkring te hebben, Fräulein ! ”

Er welde een snik op uit Lisa’s keel.

“Ik weet het, maar ik kan nergens naar toe...”

De wanhopige woorden kwamen dik over haar gebarsten

en gekneusde lippen. Ze herinnerde zich, dat Andreas haar op

haar gezicht had gebeukt, toen ze ergens niet snel genoeg op

reageerde. Ze staarde verdwaasd naar de vele spermavlekken

op het bed en de vloer. Naast haar lag een lege Schnaps fles

met bloed aan de hals gekoekt.

“Fräulein,” waarschuwde de man, “ik heb uw foto in

deze kamer gevonden. U bent in gevaar.”

Lisa bleef voor zich uitstaren.

“Oma!” fluisterde ze met tranen in haar stem.

Willi deed of hij het niet hoorde.

“ Toe,” zei hij zachtjes, “maak gebruik van het bad en ga

dan naar boven terug...”

Bij het zien van haar verschrikte blik, zei hij sussend:

“Nee, nee, ze zijn vanmorgen vroeg weggegaan. Ga nu maar,

Fräulein, alstublieft...”

-

Het duurde een week, voordat Kaj terugkeerde naar

Monbijou.

Hij was stomdronken geweest, de morgen waarop hij de

villa had verlaten. Andreas was blijkbaar al eerder

weggegaan, hij had hem niet meer gezien. Slingerend was hij

in de al vroeg warmende juni-ochtendlucht naar Spandau

gereden. Daar was hij in zijn bed gekropen, dat hij  alleen die

dag nog had verlaten om te kotsen en te urineren.

De herinnering aan zijn uitspatting op Monbijou vervulde

hem met zowel schaamte als opwinding. Die Andreas was

toch wel een zwijn, dacht hij opgewonden. Hij had best zijn

kleine feestjes weleens gehad, maar dit sloeg alles. Terwijl hij

terugdacht aan de gebeurtenissen, masturbeerde hij heftig

onder de dekens. Het verbaasde hem wel, dat hij meer aan de

aanblik van die grote Andreas dacht, dan aan de kleine Lisa,

die ze tussen zich in hadden gekneusd, alsof ze een

lappenpop was.

Hij kreeg de opdracht om het huis in Grunewald binnen

een dag te prepareren voor de daadwerkelijke komst van zijn

oom en bedacht zich zenuwachtig dat Lisa daar onmiddellijk

moest verdwijnen!

Hij pakte een motorfiets, zich bedenkend dat hij haar

moeilijk kon transporteren in een auto van de Wehrmacht.

Zijn luidruchtige entree in Lisa’s kamer was gehaast en

onverwachts. Ze was van haar bed opgesprongen. Kaj had het

idee dat ze was afgevallen. Om haar mond en neusvleugel  lag

nog een schaduw van een blauwe plek.

“Meekomen!” riep hij slechts.

Hij gooide haar een linnen tas toe, waar ze snel wat

kleren in kon proppen.

“Verdammt, Mensch,” riep hij verstoord na haar

paniekerige vragen, “je koffer kan niet mee op de motorfiets.

Mijn oom komt eraan, dus wees snel!”

Buiten nestelde ze zich dicht tegen hem aan achterop de

motorfiets en hij voelde een immens gevoel van opwinding

opkomen. Vloekend reed hij een landweg buiten Grunewald

op en stopte bij een paar struiken voor een sloot, een eindje

van de weg, waar ze aan het gezicht waren onttrokken.

Even schoot een flits van angst over Lisa’s gezicht. Ze

verbeet zich en lachte verleidelijk naar hem.

“Ach schatje,” fluisterde ze hem toe, “dus je hebt me een

beetje gemist?”

Alles zou ze doen, alles, om hem maar in haar buurt te

houden. Haar handen knoopten zijn zwart leren broek al

open.

“Hier,” fluisterde ze, terwijl ze haar rok tot haar middel

omhoog tilde, "hier op de motorfiets! Doe dan, doe dan.”

*

*

*

SPANDAU

*

.

I Ching: Hexagram 11: het Welzijn

-

Vermengde tekens: als de aarde zich naar de hemel wendt,

en de hemel buigt zich naar de aarde, dan is er vrede in het

hart.

-

Innige harmonie ontstaat

waar de hemel zich onder de aarde stelt.

Waar ik jou vind

en jij mij…

daar zijn wij wel.

*

Zijn kamers in Spandau waren niet erg ruim. Het was er

een hopeloze troep. Lege flessen, volle asbakken, borden met

etensresten, kleren op hopen naast de kasten. Lisa ging

meteen aan het werk, terwijl Kaj zijn motor naar de kazerne