Buitendrift

YVONNE GILLISSEN

Korte verhalen

Xpath Design multimedia producties 

Amsterdam

Personen en gebeurtenissen in deze verhaIen zijn fictief. Overeenkomst met namen van personen in de werkelijkheid berust op toeval.

© 2018 Yvonne Gillissen/Xpath Design

Redactie: Verschillende redacteuren van OpSpraak, Uitgeverij Kontrast, Uitgeverij Pamac en Mens & Gevoelens.
Coverillustratie: Niek van Wijngaarden

Uitgegeven door: Xpath Design multimedia producties

Opgemaakt door Xpath Design - www.xpathdesign.nl
Yvonne Gillissen - www.yvonnegillissen.nl

ISBN:  9789493016033
NUR:  303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. www.xpathdesign.nl

Voorwoord

BUITENDRIFT is een selectie van korte verhalen waarin verschillende personages worstelen met hun verlangens, drijfveren of ambities. Plaats van handeling is ‘buiten’ in een landelijke omgeving, in de velden, op een kerkhof, in een moestuin, langs het water of gewoon ergens in een dorp.

BUITENDRIFT is de tegenhanger van de verhalenbundel STADSSTUIPEN. 

Limonadeliefde

Het begon met een woedende zwaan. Onder een blauwe augustushemel, aan de rand van de sloot, vertrouwde Rosita haar rug toe aan de aarde. In een sluimering gleed haar linkerbeen in het water pal naast een voorbij zwemmende zwaan. Het dier trok zijn hals in en spreidde zijn vleugels om haar met volle kracht aan te vallen. Door haar schreeuw staakte Thomas in het nabijgelegen weiland het plukken van berenklauw en vond haar bij de sloot. De zwaan was inmiddels met hervonden statigheid verder gezwommen. Aarzelend vleide Thomas zich naast Rosita in het gras. Terwijl ze spraken kruisten hun blikken zich en even later vonden hun monden elkaar. Nadat de zon haar afdaling inzette stonden ze uit het gras op. Ze knoopte haar bloes dicht en plukte het gras uit haar lange, bruine haren. Daarna ging ze er razendsnel vandoor. Verbluft staarde Thomas haar na. De warmte van haar lichaam brandde nog in zijn handen terwijl haar steeds kleiner wordende gestalte als een gazelle naar de horizon snelde. De toekomst was opeens vol belofte.

Het duurde dertien maanden voordat hij haar opnieuw ontmoette. In de tussenliggende tijd probeerde hij zich door de aanhoudende onrust in zijn hoofd en in zijn broek tevergeefs vast te bijten in zijn boeken. De inhoud die hij zich eigen wilde maken verloor zijn aantrekkingskracht op hem, met als gevolg dat hij te weinig punten scoorde bij belangrijke tentamens. Kansen op een bevredigend studieresultaat begonnen te slinken. Hij besefte dat hij iets moest ondernemen, wilde hij zijn toekomst veilig stellen. Uiteindelijk stortte hij zich opnieuw, maar zonder overgave, op de werkzame stoffen van de Taraxacum officinale en de toepassingen van de Centaurea cyanus om aan het dreigende onheil te ontkomen.
  Op het moment dat hij vat kreeg op de taaie wetenswaardigheden tikten enkele steentjes tegen zijn vensterruit. Hij besloot niet te reageren maar gaf zijn verzet op toen twee stemmen als koeien begonnen te loeien. Hij opende de deur en stond oog in oog met Lucas die verontschuldigend wees naar een grote blauwe hortensia in de voortuin. Thomas liet zijn irritatie varen toen Thijs en Hannes op hun knieën achter de plant tevoorschijn kropen. Er volgde een discussie over een bezoek aan de jaarlijkse septembermarkt die traditiegetrouw een grote aantrekkingskracht op de bewoners van de omliggende dorpen had. Hij liet zich uiteindelijk overhalen om zijn boeken voor enkele uurtjes te verlaten en hen te vergezellen.
  Het was druk en benauwd. Pestende zwarte wolken beloofden regen maar stelden het telkens uit. De mensenmassa irriteerde hem. Onder zijn oksels sijpelden straaltjes vocht. Vooruitzicht aan koel bier in een kroeg deed hem besluiten niet naar zijn kamer terug te keren.
  Hij slofte achter zijn vrienden aan, langs de kraampjes, kwaad op zichzelf dat hij niet standvastig genoeg was om niet op hun voorstel in te gaan. De argumenten van Thijs en Hannes had hij gemakkelijk kunnen weerleggen; de adem waarmee ze hun overredende woorden hadden gesproken, had naar de alcohol van de vorige avond geroken. Blijkbaar konden zij het zich veroorloven om te blijven lanterfanten. Ambitie om iets van het leven te maken, iets dat verder reikte dan ouwehoeren of hetgeen ze kenden, was hen vreemd. Thijs bezat genoeg hersens om het tot arts te schoppen, maar had zijn studie voornamelijk beperkt tot het drinken van diverse soorten bier. Al na enkele maanden had hij zijn kamer in Amsterdam opgezegd en was teruggekeerd naar zijn dorp, waar hij de tijd nam om over zijn toekomst na te denken. Meestal gebeurde dat in een kroeg, waar hij met iedereen filosofeerde over alles in het algemeen en niets in het bijzonder. Hannes, die in het florerende bedrijf van zijn vader werkte, bepaalde zelf zijn werktijden. Dat gebeurde alleen dan wanneer het hem gunstig uit kwam. Met zijn vlotte babbel bezocht hij slechts die klanten in de regio die hij graag mocht om vervolgens orders af te sluiten. Meer hielden zijn beroepsactiviteiten niet in en daar kon hij zich vanzelfsprekend in vinden. Lucas was een ander verhaal, besloot Thomas met enige mildheid terwijl hij zijn vrienden overpeinsde - ondanks zijn weifelende zoektocht wist deze lullige baantjes aan te pakken om voor zichzelf te zorgen zonder te kankeren. Dat dwong respect af. Lucas was eenvoudig en bescheiden. Thomas kon hem blind vertrouwen en onderkende dat hij het meeste van hem hield terwijl hij de diverse uitgestalde prullaria in de stalletjes ongeïnteresseerd in zich opnam.
  Plotseling werd zijn oog getrokken naar een gestalte bij een kraampje. De lange, bruine haren lagen als een sluier over een stevige rug. Zijn adem stokte en zijn voeten verankerden zich op de straatstenen. 