Meisje van Methusalem

Yvonne Gillissen

Korte verhalen

Xpath Design multimedia producties
Amsterdam

Personen en gebeurtenissen in deze verhaIen zijn fictief. Overeenkomst met namen van personen in de werkelijkheid berust op toeval.

© 2019 Yvonne Gillissen/Xpath Design

Redactie: Verschillende redacteuren van OpSpraak, Uitgeverij Kontrast, Uitgeverij LetterRijn, Nynade kunst & letteren, Uitgeverij Annibo (B) en Mens & Gevoelens. 

Coverillustratie: Niek van Wijngaarden
Uitgegeven door: Xpath Design multimedia producties
Opgemaakt door Xpath Design - www.xpathdesign.nl
Yvonne Gillissen - www.yvonnegillissen.nl

ISBN:  9789493016095

NUR:  303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. www.xpathdesign.nl 

De kluivenduiker

Ze had Tess deze keer gewoon meegenomen. Hij had natuurlijk kunnen bedenken dat ze dit ooit zou doen, maar nu ze het daadwerkelijk geflikt had, klom het besef verontrustend bij hem naar binnen.
  Jorien had opnieuw voor enkele dagen haar intrek ergens in een hotel genomen. Gewoonlijk keerde ze, nadat ze haar strijdbijl had begraven, zwijgzaam terug om vervolgens gefaseerd te ontdooien zodat de sfeer in huis enigszins acceptabel leek. De vreedzame co-existentie, zoals hij dat in gedachten noemde, was dan van kracht met zowaar af en toe kleine momenten van wat huwelijkse gezelligheid, totdat nieuwe woordenwisselingen de kop opstaken en het hele circus weer van voren af aan begon. Dit was allemaal niet bijzonder; het gebeurde gemiddeld zo'n drie, vier keer per jaar.
  ‘Stabiele kwartaalcijfers - zonder meer,’ schamperde hij. Dat ze het nu in haar volgespoten botoxkop gehaald had om Tess mee te nemen, baarde hem zorgen. Alsof ze een statement wilde maken of omdat ze een scheiding nu definitief in gang wilde zetten.
  Ze had wellicht ergens een hotel uitgezocht waar gasten hun huisdier mochten meenemen. Hij kon zich echter niet snel een hotelkamer voorstellen waar papegaaien welkom waren, zeker niet de zeldzame Hyacinthara. Jorien had de vogel destijds, na veel gedoe, voor een aanzienlijk bedrag tijdens een vakantie in Brazilië gekocht en meegenomen naar Nederland. Voor hem had dat allemaal niet gehoeven, maar ze had haar zin gewoon weer weten door te drukken en alles op alles gezet om het voor elkaar te krijgen. In de achterkamer had ze een grote constructie laten bouwen zodat het beest naar hartelust klimmen kon. Haar verrukking over de blauwe papegaai bleek achteraf geen bevlieging, dat moest hij erkennen; in de loop der jaren had ze er een hechte band mee opgebouwd. Tess was hoe dan ook niet meer uit hun huwelijk weg te denken.
  Hij vulde zijn glas opnieuw met Calvados en nam een stukje Camembert dat hij zonder brood in zijn mond liet glijden. Het was zonder meer een goede kwaliteit kaas bedacht hij, maar toch smaakte deze hem helemaal niet. Hij nam de tijd om een keuze te maken uit de andere hapjes die voor hem op het tafeltje uitgestald stonden, maar uiteindelijk kon geen enkele lekkernij hem bekoren. De elektrische haard brandde behaaglijk. Hij schopte zijn huispantoffels uit, trok zijn benen onder zich en nestelde zich in de grote fauteuil. Buiten stond een gure wind. In de verte klonken voortijdig een aantal knallen van het nieuwjaarsvuurwerk. Oudejaarsavond zou hij dit jaar alleen moeten doorkomen, overpeinsde hij, met zijn eigen gedachten en wat cabaret op de TV. Hij pakte de afstandsbediening, schakelde het toestel in en viel midden in een herhaling van een talkshow waarin enkele BN'rs voor het oog van de kamera elkaar zaten op te hemelen. Hij zuchtte, zapte lusteloos naar een aantal andere kanalen en bleef hangen bij een documentaire over ruimtevaart, die echter na een minuut alweer afgelopen bleek. Hij slaakte een kreet en smeet de afstandsbediening voor zich op de grond, waardoor de televisie zichzelf uitschakelde.
  ‘Alvast een gelukkig nieuwjaar, Johan!’ sprak hij hardop tegen zichzelf en perste zijn lippen op elkaar. Hij staarde naar de dansende vlammen in het haardvuur en hoorde zijn gedachten knisperen. Afgelopen jaar was niet helemaal slecht geweest, overpeinsde hij de balans opmakend. Hij hoefde in de toekomst niet meer op controle voor zijn prostaat, de kanker behoorde inmiddels tot de verleden tijd. Het conflict met een van zijn zakenpartners had hij, weliswaar met veel gezeik en slopende stress, uiteindelijk tot een acceptabel einde weten te brengen. Zijn bedrijf had een goede winst gemaakt net zoals in de jaren daarvoor; in dat opzicht kon hij tevreden zijn. Dat was het dan ook wel zo'n beetje, bedacht hij zijn lippen opnieuw op elkaar persend, want voor de rest was het tamelijk hommeles. Het huwelijk met Jorien was duidelijk verder verslechterd, evenals zijn contact met anderen om zich heen. Hechte vriendschappen uit het verleden bestonden alleen nog maar in de vorm van kerst- en nieuwjaarskaarten; de tijd had alles vervaagd en verjaagd. Zo liep het nu eenmaal in het leven, besefte hij weemoedig, er moesten immers prioriteiten worden gesteld. Zijn zakelijke relaties hadden hoe dan ook altijd voorrang gekregen. Die hadden hem echter slechts tot op zekere hoogte geïnteresseerd, maar de business moest floreren; op zijn rekening hoorde simpelweg veel geld te prijken en daarvoor was hij bereid om met iedere eikel urenlang te dineren wanneer dat nodig was.
  Terwijl hij zijn glas opnieuw vulde kropen zijn gedachten voort. De band met Ed was nu inmiddels vier jaar geleden verbroken. Hij slikte en haalde ongemerkt zijn schouders op. Beiden hadden daar duidelijk een aandeel in gehad. Het onderhuids afgeven op elkaars leefstijl was gaandeweg tussen hen in gaan staan. Jorien had openlijk de pest aan haar schoonbroer gehad. ‘Ik kan niet goed begrijpen dat jullie uit hetzelfde nest komen,’ had ze regelmatig verbolgen uitgeroepen wanneer hij op bezoek geweest was. Jorien, zelf enig kind en akelig verwend, was niet de enige geweest die het verschil tussen beiden frappeerde.
  Ed, jonger en vrijgevochtener, had gekozen voor de muziek. Hoewel hij als violist behoorlijk getalenteerd was, had hij nooit een degelijk bestaan weten op te bouwen. Het freelancen was akelig sappelen gebleken. Zelf leek hij daarmee niet te zitten, Ed had een wild bestaan, zonder bezit en verplichtingen, speelde in uiteenlopende bands en woonde op verschillende adressen. Aan vrouwen leek hij zich niet te willen binden; af en toe had hij een vriendin, maar nooit voor lange tijd. Ed was met zijn viool getrouwd, en leek daarmee tevreden. 