De foto

Salo Muller

© 2017 Uitgeverij Verbum en Salo Muller

Omslagontwerp en vormgeving: Dianne Rijnbende

ISBN 9789074274999

Meer informatie: verbum.nl

Voor conny

1.

Het is weer een van die ochtenden dat ik me niet goed voel. In ben mijn bed nog niet uit of ik begin al te rillen. Heb het koud, terwijl de mussen van het dak vallen. De doktoren zeggen dat het geen depressieve buien zijn, maar dat ik een beetje neerslachtig ben. Ik weet niet wat het verschil precies is. Afgezien van mijn Belgische dokter, heb ik weinig vertrouwen in dokters. Althans niet meer. Ik heb er al zoveel bezocht dat ik heus wel weet wie goed en wie slecht is. En geloof mij maar, tachtig procent is de titel arts niet waardig. Ze weten de diagnose niet, zeggen maar wat of vragen aan mij wat ze moeten doen. Wat nog erger is, ze zijn nauwelijks bereikbaar en houden huisbezoeken af. ‘U kunt best naar de praktijk komen,’ zeggen ze dan. Hoe weten ze dat? Ik ben opgestaan met hartkloppingen, maagkrampen en een lichte hoofdpijn. Bovendien kon ik amper praten vanwege mijn droge mond. Mijn tong leek wel een zeemleren lap. ‘Niets aan de hand Barend,’ zegt mijn huisdokter altijd. ‘Het is je oorlogsverleden.’ Daar moet ik altijd om lachen. Ik consulteerde eens een waarnemend arts. Terwijl ik hem vertelde dat mijn hele familie in de oorlog was omgebracht zei hij: ‘Ach meneer, ik weet er alles van, wij hebben in de oorlog ook geen vlees gehad.’

Hij hoort zeker bij die tachtig procent. Maar over één ding ben ik het wel met mijn huisarts eens, ik denk teveel aan de oorlog. Nou ja, teveel? Het kan nooit genoeg zijn.

Ik heb nog één foto kunnen achterhalen. Eén kiekje waar veertig mensen op staan. Mijn vader en moeder, opa en oma, tantes en ooms en natuurlijk mijn nichtjes en neefjes. Niet één is er teruggekomen. Ze zijn allemaal omgebracht. En nu zeg ik het nog netjes. Ze zijn door die schoften van Duitsers vergast of misschien wel doodgeslagen. Wie zal het zeggen?

Net als elke dag haal ik ook vandaag de foto uit mijn portefeuille en kijk de mensen aan. Ze staren terug, maar zeggen niets. Of toch wel? Ik verbeeld me dat ik met mijn ouders spreek. Soms kijken ze somber en af en toe zie ik ze glimlachen. Nee, ze lachen niet, daar was geen aanleiding voor. Ik vertel ze dat ik ondergedoken heb gezeten. Ik sla niets over. Ze moeten alles van mij weten. Ik weet immers ook alles van hen, denk ik.

Ze werden in 1942 uit hun huis gesleurd. Op een avond stopte er een groen gekleurde auto voor de deur. In de Haringvlietstraat. De buren hebben mij dat precies verteld. Ze bonsden op de deur, vier mannen. Ze droegen een geweer. Ze lachten. ‘Meekomen,’ schreeuwden ze. Onze buurman was een van hen. De schoft. En daar gingen mijn lieve ouders. Ze mochten niets meenemen.

Met anderen werden ze naar de Schouwburg gebracht. Van daar vertrokken ze naar Westerbork en toen enkele reis naar Auschwitz. God, wat ben ik kwaad. Ik moet wat doen. Ik moet de mensen zien te vinden, die mijn ouders en familie hebben vermoord. Ik heb beloofd dat ik wraak zal nemen. Maar hoe?

Na die avond heb ik ze nooit meer gezien. Alleen nog op deze mij zo dierbare foto. Ze staan in het midden. Een beeldschone vrouw en een knappe lange man, 22 en 25 jaar oud. Ze lachen, mijn ouders. Die ik zo liefheb.

Ik was hun enige zoon. Natuurlijk zou ik nog een broertje of zusje hebben gekregen. Maar dat was hun niet gegund. De moffen wilde het niet. De Joden moesten immers vernietigd worden. Dat was bijna gelukt. Maar niet helemaal. Een klein aantal heeft de oorlog overleefd. Vraag niet hoe. Ik ben een van hen.

Ik stop de foto maar weer in mijn portefeuille. Mijn vrouw moet dit niet zien. Ze kan er niet tegen. Als er een programma op tv komt over de oorlog en de kampen, gaat het toestel uit. Ze moet er niet aan denken dat ze haar vader of moeder op het scherm zou zien. Ze droomt van ze. Ze omhelst ze, maar ze wil ze niet zien. Ze kan het niet. Ik wel. Wat een prachtige mensen waren het allemaal. Mijn moeder droeg de mooiste kleren en had heel mooi zwart haar, dat altijd mooi gekapt was. Mijn vader droeg altijd sjieke stropdassen. Hij had er wel honderd. Iedere dag een andere kleur. Prachtig vond ik dat. Ook poetste hij altijd zijn schoenen. Daar kon ik altijd minuten lang naar staan kijken.

Ze zijn weg.

Natuurlijk realiseer ik mij dat ze nu allemaal honderd oud jaar zouden zijn geweest. Maar toen waren ze jong en mooi en hadden een eigen leven.

De moffen hebben mij niet gezien. Ik lag in bed en heb niets gemerkt. Mijn ouders zijn weggesleurd toen ik sliep en ik heb het niet gezien, zelfs niet gehoord. Mijn ouders hebben mij gewoon laten slapen. Wat een moed om je enig kind achter te laten. Zij hebben samen met anderen mijn leven gered. Ik heb dus niets kunnen doen. Misschien was ik gaan gillen, schoppen of wat dan ook. Maar ik wist van niets.

Toen ik wakker werd stond de buurvrouw aan mijn bedje. ‘Barendje, zei ze, ik moet je wat vertellen. Iets heel ergs. Je pappa en mamma zijn weggehaald. Misschien komen ze over een paar dagen wel weer naar huis. Of eerder.’

Ze zijn nooit meer teruggekomen. Het ergste wat een kind kan overkomen, in eens geen ouders meer. Zo maar. Weg.

Nou dat is mijn vrouw en mij overkomen. Ruim zestig jaar geleden. Maar iedere dag komen de beelden weer terug. Ik word er gek van. Misschien ben ik al een beetje gek. Wie zal het zeggen? Ik praat vaak in mezelf. Praat tegen de foto. Geef zelf antwoorden op vragen. Maar ik leef.

1942 was een vreselijk jaar. In januari begon de vergassing van Joden in Auschwitz-Birkenau. Op 20 januari werd onder het genot van diverse alcoholische dranken in Duitsland de Endlösung, de definitieve ‘oplossing’ van de Joden besproken. Op 30 maart vond het eerste transport van Franse Joden naar Auschwitz plaats. Ook in maart werd het concentratiekamp, ik moet zeggen vernietigingskamp, Sobibor in werking gesteld. 29 april, het zal wel een mooie zonnige dag geweest zijn, werd het Joden verplicht de ‘Jodenster’ op te naaien. In juli werd een begin gemaakt met de deportaties naar Auschwitz. Mijn ouders zaten in een van de eerste transporten vanuit Nederland.

In oktober kwam het bevel om alle Duitse Joden naar Auschwitz te sturen.

December, de kerstmaand, de maand van de vrede. De Poolse regering in ballingschap vroeg aan de geallieerden om vergeldingsacties tegen de nazi’s vanwege de brute moorden op burgers, vooral de Joodse medeburgers. Het resultaat hiervan was dat de geallieerden de nazi’s ook veroordeelden.

Wat hebben al die arme gevangenen in de kampen hier veel aan gehad. 1942. Een vreselijk jaar. In de geschiedenisboeken zou dit jaar met een zwarte rand moeten worden geïllustreerd.

Ik kan er even niet meer tegen. Al die ellende waar ik elke dag weer aan moet denken. Of ik nu wil of niet, het gebeurt.

2.

Om er even uit te zijn gaan we ieder jaar een paar weken naar Las Vegas. Het heerlijke, gekke vakantieoord. Ik kijk nu vanuit mijn hotelkamer naar beneden. Het is acht uur in de ochtend en de zon komt boven de bergen uit. Links van mij zie ik het mooie Bellagio Hotel, rechts het Mirage, waar Siegfried en Roy jaren geleden, iedere avond optraden, en recht voor me ligt het majestueuze Caesars Palace. Het lijkt wel in brand te staan, zo fel schijnt de zon. Er staan al mensen in de rij die proberen een kaartje te bemachtigen voor het optreden van Céline Dion. Beneden me rijden al tientallen auto’s voorbij.

De tv staat zacht aan. CNN heeft weer allerlei berichten. ‘Vreselijk dat Israël blijft doorgaan met het bouwen van de muur. Wat erg voor de Palestijnen. De raketbeschietingen vanuit de Gazastrook moeten stoppen, volgens Bush.’

‘Maak je niet kwaad,’ roept mijn vrouw uit de badkamer. Zonder dat ze me ziet, weet ze exact wanneer ik boos word. Nonsens.

Er stopt een bus voor The Flamingo, ons hotel. Ik, of liever gezegd mijn vrouw en ik logeren hier iedere jaar een maand. Iedereen verklaart ons voor gek, maar wij vinden het heerlijk. Weg van alle sores, weg uit het onrustige en gevaarlijke Amsterdam.

We wonen in de Schubertstraat in Zuid, mooie dure buurt. ‘Weet je wel hoeveel je huis nu waard is?,’ hoor ik regelmatig. ‘Weten jullie wel hoeveel een flat kost?’ antwoord ik dan. Gelul. Bemoei je niet met mij.

Het is een leuke buurt, met aardige buren, maar wel druk. Een gezin met vier kinderen links van ons en drie aan de rechterkant. Mijn vrouw en ik zijn de oudsten in de straat. Ik vind kinderen best leuk, soms zelfs lief, maar de linker kinderen schreeuwen alleen maar. Trouwens ook de ouders maken lawaai. Bij voorkeur om twee uur ’s nachts. Dan hoor ik hun bed schudden en kraken. Zij gilt dan en hij lacht. Ik word er wakker van. Mijn vrouw slaapt er doorheen. Ze slaapt door alles heen.

Ik merk dat ik oud word. ‘Ouder,’ zegt mijn vrouw. Ook goed. Ieder pijntje voel ik, ik ben wat stijf en tril vaak. Als het mijn hart maar niet is. Dat gepieker is ook iets waar ik gek van word. Ik ben natuurlijk een neuroot. Neem tien keer per dag mijn polsslag op. Een echte hypochonder. Wat kun je er aan doen?

Ik ben ook voor alles bang. Bij iedere sirene van een politie- of ziekenauto denk ik aan mijn kinderen. Rebecca zit gelukkig thuis met ons kleinkind Ruth en onze zoon Ben is in zijn praktijk. Hij is arts en werkt zich naar eigen zeggen ‘te pletter’. Wat dat is weet ik niet. Ik heb mijn hele leven hard moeten werken. Ik sappelde wat af. Nog steeds trouwens.

Maar ik heb nooit geklaagd. Mocht ook niet van mijn pleegmoeder. ‘Count your blessings,’ zei ze altijd. Zegeningen. Het zal wel, dacht ik dan. Maar welke dan wel?

‘Wat doe je nu weer,’ roept mijn vrouw uit de badkamer. ‘Je kijkt zeker weer naar de vrouwen hè? Zijn ze weer zo mooi en blond en wat denkt meneer van hun borsten?’

Zo gaat dat bij ons dagelijks. Een goed gesprek is er niet bij. Eigenlijk nooit geweest.

We zijn nu veertig jaar getrouwd, maar wat hebben we in al die jaren besproken? Ik weet het niet. Niet meer, misschien. Ik ben immers zoveel dingen vergeten.

Misschien word ik wel een beetje dement. Weet ik opeens de weg niet meer. Kan ik plotseling iets niet meer vinden. Moet ik goed nadenken wanneer een van mijn kinderen of kleinkind jarig is. Ook daar word ik bang van.

‘Heeft iedereen wel eens,’ zegt mijn vrouw dan. Ik weet niet of ze me gerust wil stellen of dat het echt waar is.

Op zo’n moment pak ik stiekem de foto maar even uit mijn zak en praat ik een paar seconden tegen mijn vader of moeder. Dan denk ik meestal: ‘Zie je wel dat ik al een beetje gek ben.’ Maar het helpt wel.

‘Ik let niet op de vrouwen,’ verdedig ik mij. Trouwens we hebben een kamer op de twintigste verdieping. Dan lijken alle vrouwen mooi. Zelfs de mannen.

Ik vertel het haar nooit als ik weer naar de foto heb gekeken. Het is eigenlijk een hele grote foto, bijna een prent. Maar om een prent moet je vaak lachen. Om deze foto niet. Alle mensen die er opstaan zijn dood. Vergast. Vermoord. Gemarteld. Verkracht. Gebruikt voor een experiment.

Ik heb een kleine afdruk in mijn portefeuille. Tientallen keren per dag moet ik er naar kijken.

‘Er valt iemand uit de bus,’ roep ik. ‘Of wordt eruit geduwd.’ Mijn vrouw antwoordt zoals gewoonlijk niet. Of ze leest een magazine terwijl ze zit te poepen of ze knipt haar teennagels. Dat doet ze drie keer per dag. ‘Dan kom ik even tot mezelf,’ zegt ze.

Fijn toch? Als iemand tot zichzelf komt. Wat is dat eigenlijk? Ik kom liever tot iemand anders. ‘Laat maar,’ roep ik.

Er komt een ambulance aanrijden en drie agenten op de fiets. In Las Vegas fietsen alle politieagenten. De bus loopt leeg en de chauffeur ontsteekt de knipperlichten.

‘Ik ben bijna klaar, roept mijn vrouw, dan kun je erbij, anders moeten we weer op jou wachten, zoals gebruikelijk. Hoor je me Barend?’

‘Nee, ik hoor je niet, ik kijk naar buiten.’

‘Als je maar weet dat ik naar beneden ga, anders staan we weer een uur in de rij voor het ontbijtbuffet.’

Het slachtoffer wordt nu op een brancard gelegd en razendsnel de ziekenauto ingereden. Deuren klappen dicht en weg is de ambulance. De agenten blijven nog schrijven.

‘Volgend jaar moet je een pet voor me meenemen,’ zeg ik.

‘Zal wel op mijn lijstje staan, denk je niet?’

Als ik dat had gedacht, had ik het niet gevraagd. Maar ik antwoord niet.

Mijn vrouw Sonja heb ik in Amsterdam ontmoet, toen ze uit de tram viel. Lijn 24 in de Beethovenstraat. Precies voor de nachtwinkel en Del Cavi. Nu zit Starbucks in dat pand, met zijn heerlijke koffie. Ik kwam net naar buiten bij de drogist. Ik had een zak drop gekocht. Daar ben ik gek op. Alleen maar zoete drop. Zout is slecht voor de bloeddruk en die is juist prachtig. 120 over 80. ‘Als van een Jonge God,’ zegt mijn specialist altijd.

‘Eet liever je bord leeg, dan altijd maar weer die drop,’ zegt mijn vrouw elke dag wel een keer. Maar het is een verslaving. Ik hielp haar overeind komen en vroeg of alles goed was. Wat moet je anders?

Nou, ik ken iemand die bij de eerste kennismaking altijd aan een vrouw vraagt of ze Halagisch Joods is. Maar dat kan mij niets schelen.

‘Een beetje duizelig, meer niet. Nee, het gaat wel weer.’ Ze klopte haar jas af.

‘Laten we even iets gaan drinken hier, bij Del Cavi,’ stelde ik voor. En dat was het begin van onze relatie die nu meer dan veertig jaar duurt. Net zo lang als tientallen oorlogen, miljoenen voetbalwedstrijden. Het was een rem op mijn wens om miljonair te worden. Wat mijn vrouw tot nu toe heeft uitgegeven is natuurlijk veel meer. Multimiljonair had ik kunnen zijn.

Vrij snel na onze ontmoeting hebben we ons verloofd. We kochten de ringen bij Herman Schipper op de Heiligeweg. Omdat ik daar korting kon krijgen en ook omdat het nog aardige mensen zijn. Toen we met de opgepoetste ringen weer naar de auto liepen, zag ik onder de ruitenwisser een geel bonnetje. Weg korting!

Een jaar later zijn we getrouwd. Ik had het ICC in het Vondelpark afgehuurd. Een oom van mij was de ceremoniemeester. Er zijn geen foto’s van het feest, omdat de accu van het fototoestel van de fotograaf was doorgebrand. Nu kon iedereen fijn met zijn handen eten en ongegeneerd drinken. Sonja zag er stralend en lekker uit. Iedereen wilde ons toespreken. En wij bleven maar huilen.

Om half drie waren we dan eindelijk in de bruidsuite van het Hilton Hotel. Sonja was moe en wilde direct gaan slapen. Maar ik wilde mijn eerste ‘huwelijkswip’ maken. We gingen zo tekeer dat we door het bed zijn gezakt. Onze huwelijksreis ging naar Las Vegas. En dat is de reden dat we er ieder jaar naar toe blijven gaan.

De bus rijdt nu ook weg en al het verkeer mag weer verder. Het lijkt wel een mierenhoop. Ik loop de badkamer in en neem een douche. Voor mijn doen ben ik tevreden. The Flamingo is niet het beste of het mooiste hotel, maar wel betaalbaar. Ik moet toch ook wat kunnen spelen.

‘Gokken zal je bedoelen,’ zegt mijn vrouw. Zij vergokt het meest. Maar zolang ze speelt zeurt ze niet, denk ik altijd maar.

We gaan met de lift naar beneden. We weten nu precies welke lift we moeten nemen. In het begin verdwaalden we steeds. De gangen hebben veel weg van een asielcentrum. Achter iedere deur een vreemdeling. Ze komen uit wel honderd landen.

Er staat geen rij. ‘Heb ik ook eens geluk,’ zegt mijn vrouw.

‘Weet je wat jouw grote geluk is, dat je mij hebt ontmoet.’ Ik wil haar een raak antwoord geven maar ik houd me in. Het is een gotspe.

Zoals iedere morgen moeten we ons eerst weer aan een van de drie balies laten registreren en uiteraard betalen. Zonder te betalen kom je in Amerika nergens. Of dat alleen maar in de US is? Ben je gek, dat is overal hetzelfde. Daarna sluiten we gewillig aan in de rij en wachten tot één van de dames ons naar onze plaats brengt.

Mijn vrouw en ik willen graag een booth. Een ronde bank, die is eigenlijk voor vier personen, maar dat is geen probleem. Trouwens, niets is hier een probleem.

Wij krijgen onze booth. En dan beginnen de ochtendrituelen. Eerst komt de waitress, de mevrouw die de bestelling komt opnemen. Sinasappelsap, heet water om in de sap te doen - mijn vrouw vindt de sap te koud - hete koffie en vergeet vooral de koude melk niet voor mijn cerial.

‘Mijn man hier, neemt altijd nog een bordje cornflakes.’

Wat kan het die juffrouw schelen? Maar ik mag niet zeuren. Lekker ontbijten moet ik. De opmerking ‘mijn man hier’ irriteert me. Natuurlijk zit ik niet ‘daar’. Altijd ‘hier’. Stel je voor dat ik ergens anders ga zitten.

Terwijl de waitress de bestelling noteert komt de pillendoos al te voorschijn. Een rode pil voor de extra vitaminen, een witte voor de kalk, een roze tegen eventueel maagzuur, een paracetamol tegen de hoofdpijn die nog moet komen en als laatste legt mijn vrouw de capsule met visolie neer. Ze is al moe voordat de dag begint!

Zelf heb ik altijd een klein pillendoosje in mijn broekzak. Daar zit van alles in. Maar dat weet niemand!

Dan kunnen we eindelijk naar het buffet lopen. Van gerookte zalm, allerlei eiergerechten, salades, warm eten, tot sushi, noem het op en het staat en ligt er. Wij nemen iedere morgen een omelet. Niets mag er in. Anderen nemen een omelet met groenten, uien, bacon. Moeten wij niet aan denken.

We nemen altijd twee extra grote bananen mee. Voor tussen de middag. Lekker gezond! Mijn vrouw heeft er zelfs een speciaal plasticzakje voor meegenomen. Van Schiphol. Zo’n klein, geel taxfree-zakje. De bananen passen er precies in.

Na het ontbijt moeten we nog een soort van enquêteformulier invullen. Iedere morgen weer. Omdat wij hier dus ieder jaar komen, hebben wij een ‘diamond card’. Dan ben je een VIP. Hoef je niet altijd aan te sluiten bij de balie, hoef je niet te reserveren. Heb je overal als eerste toegang. Geweldig! Maar het schept ook verplichtingen.

Iedere morgen schrijven dus dat de service zo goed is, dat de juffrouw zo aardig was, dat je de juiste plaatsen hebt gekregen en dat het voedsel lekker was. En vergeet de fooi niet. De tip is niet inbegrepen. ‘Nee, het is Amsterdam niet,’ roept mijn vrouw dan. Ik zorg dan ook dat ik altijd voldoende dollars op zak heb. Die regel ik altijd al in Nederland. Dan bel ik de bank ruim van te voren en vraag vooral kleine coupures.

Na het ontbijt gaan we, met volle maag naar het zwembad. Tot precies half twaalf blijven we daar. Goed ingesmeerd, met zonnebril en voldoende lectuur, liggen we op een stretcher.

Mijn vrouw leest. Ik doe net alsof. Ik kijk liever. Er is veel te zien. Blond, donker, zwart, klein, groot, kleine borsten, volle borsten, te veel om op te noemen. Ik ben een echte ‘borstenman’. Daar kijk ik altijd het eerste naar als ik een vrouw zie. ‘Geniet je?’ Die vraag stelt mijn vrouw zeker tweehonderd keer per dag.

‘Ja, ik heb een leuk boekje.’ Ik koop op Schiphol altijd de nieuwste SAS-boekjes. Een soort James Bond, maar dan met wat meer geweld en vooral seks. Vakantielectuur voor de ‘oudere man’. Ik heb er inmiddels al een stuk of tachtig.

Het is aan de pool ook altijd lekker relaxen. Zachte, ‘softe’ jazzmuziek en het rustige geklater van de enorme waterval voor ons. Om het halve uur kijkt mijn vrouw mij aan. Dat betekent dat ik moet opstaan en een glas koud ijswater moet halen. Ze kennen mij al. ‘The water man.’

Klokslag elf uur staat mijn vrouw op en begint zich aan te kleden. Ik krijg een knikje dat het mijn beurt is. Jammer, maar weinig aan te doen. Het programma voor de dag werd immers de vorige avond uitgestippeld. In onze kamer nemen we snel een douche, doen iets makkelijks aan en gaan op stap.

Zo ook vanmiddag. We lopen tussen de honderden mensen van The Flamingo naar de drugstore Walgreens. Daar is echt van alles te koop. Van paracetamol, ondergoed, make-up artikelen tot een ruggenkrabber aan toe. De route loopt langs Bally’s en Paris. Vooral Paris is een imposant hotel annex casino. Met de Eifeltoren en terrassen eromheen. Daar is ook een heel drukke oversteekplaats, waar duizenden mensen per dag gebruik van maken. Ook nu weer.

3.

In een kleine villa in Henderson, een voorstad van Las Vegas, woont een gescheiden vrouw, samen met haar 28-jarige zoon. Ze heeft elke dag wel een aanvaring met Jack. Hij is verslaafd aan alcohol en drugs. Vooral cocaïne. Minimaal vier keer per week moet hij zijn snuifje pakken, maar hij heeft nauwelijks geld. Kortgeleden is hij werkeloos geworden. Zijn agressieve gedrag werd niet langer door zijn baas en het andere personeel getolereerd. Jammer, want hij was een goede autoverkoper. Daar komt nog bij dat zijn vriendin sinds een paar dagen bij hem weg is.

Jack is kwaad. Niet alleen op zijn vriendin, zijn baas en zijn collega’s. Nee, veel meer op zijn moeder. Ze wil hem geen geld meer geven. Hij heeft er genoeg doorheengejaagd, zegt ze. ‘Zoek nu maar eerst een baan.’

Zojuist komt hij terug van een sollicitatiegesprek. Hij werd weer afgewezen. Met veel lawaai loopt hij het huis in.

‘Zeker weer niets geworden, hè?

Door de opmerking van zijn moeder slaan bij Jack de stoppen door. Hij loopt naar haar toe en begint te schreeuwen.

‘Kutwijf, nu geef je mij wat geld, anders zwaait er wat.’

Zijn moeder, die zijn buien wel gewend is, blijft kalm. Te kalm. Dat werkt voor Jack als een rode lap op een stier. Hij rent op zijn moeder af en geeft haar een flinke duw. Door de kracht valt ze tegen de muur en blijft geschrokken op de grond zitten. Maar Jack is nog niet klaar.

‘Nu geef je mij geld of anders...’

Zijn moeder staat op en geeft Jack een klap op zijn wang. Blind van woede en schrik haalt Jack uit en slaat zijn moeder knock-out. In paniek grist hij de autosleutels van de keukentafel en rent naar buiten. Hij moet weg uit deze ellende, weg bij dit mens. Dat mens met haar mooie praatjes. Dat alles altijd beter weet. Hij zal haar leren.

Jack wil naar Las Vegas. Daar valt met een beetje geluk wat geld te verdienen. Als hij tien minuten later zijn portemonnee inspecteert om te zien hoeveel hij kan inleggen, blijkt dat hij leeg is. Zijn creditcard is geblokkeerd, daar heeft hij ook niets aan. Hij remt, draait de wagen en rijdt weer naar huis.

Bij binnenkomst zit zijn moeder in de keuken. Ze huilt. Weer geeft hij haar een paar rake klappen. Dan pakt hij haar tas, gooit de inhoud op de tafel en grist haar Mastercard tussen de spulletjes vandaan. ‘Zo, die is dus nu van mij,’ brult hij.

Hij scheurt weg. Richting Las Vegas. Hij is volkomen de kluts kwijt. Hij scheldt op zichzelf, zijn moeder, zijn ex-vriendin. Hij denkt dat iedereen tegen hem is.

Eerst moet hij wat coke zien te vinden en dan gaat hij pokeren. Bij de bank heeft hij vijfduizend dollar weten los te peuteren. Meer kon niet. Hij zal in één klap uit de schulden komen.

Na drie kwartier parkeert hij zijn auto. Eerst The Flamingo proberen. Dan de Royal of O’Sheas. Hier is de inzet niet te hoog en is er ook geen limiet. Hij zal die klootzakken eens wat laten zien.

Maar eerst loopt hij de Strip op om een snuif te scoren. Langs de stoep zie hij verschillende jongens kaartjes uitdelen. Plaatjes van naakte meisjes met hun telefoonnummer er dwars doorheen. Die gasten hebben natuurlijk ook wel coke. Jack spreekt er een paar aan. Na enig aandringen, wil een van de jongens hem wel helpen. Voor honderdvijftig dollar kan men hem een zakje poeder bezorgen. Maar niet hier op straat. Ze spreken af in de parkeergarage van The Flamingo. Daar is het meestal rustig. Bovendien ligt de garage niet aan de Strip, maar meer aan de zijkant. Jack loopt de garage binnen en gaat zitten wachten.

Na een half uur komt er iemand aanfietsen. Jack is even bang dat het een agent is. Hij bekijkt het zakje. Hij keurt het en is tevreden. Wat had je anders verwacht voor honderdvijftig dollar?

Na drie snufjes voelt hij zich al een stuk beter. Moet hij zijn moeder niet even bellen? Hij doet het niet. Hij wil eerst even aan het zwembad van The Flamingo zitten. Hij probeert via de zijkant naar binnen te komen, maar dat lukt niet . Hij heeft geen kamersleutel die hij kan laten zien. Vloekend en tierend loopt hij het casino in. Op zoek naar een goede pokertafel.

Aan de zijkant van de grote zaal is een speciaal pokergedeelte. Daar is het al aardig druk.

Prima. Hoe drukker hoe beter. Jack krijgt een plaats toegewezen. Hij kijkt om zich heen. Nee, hij kent niemand. Het spel kan beginnen…

4.

Ik loop met Sonja door Walgreen. Wat een fijne zaak. Ze hebben echt alles wat wij nodig hebben. Sonja werkt nauwgezet haar lijstje af. Nagelvijltjes, speciale nagellak, haargel, kauwgum, doosjes met zoetstof. Voor mij moet ondergoed worden gekocht van het merk Hensen. Voor mijn zoon een pot met speciale vitamines. Mijn dochter heeft niets nodig.

Natuurlijk is alles ook in Amsterdam te koop. Maar hier is het leuker, beter en goedkoper. Dat vindt mijn vrouw en die kan het weten! Na twee uur gaan we bepakt en bezakt naar buiten.

Het is bloedheet, maar ik vind het heerlijk. Ik schuifel tussen de menigte door. Mijn vrouw in mijn kielzog.

Het tempo van mijn vrouw ligt laag. Te laag. Mensen met één been kunnen haar gemakkelijk bijbenen. Ik bots steeds tegen haar op. Maar we zijn in Las Vegas en mijn goede bui is niet stuk te krijgen.

In de verte horen we steeds weer de sirenes van politieauto’s. Of is het de brandweer? Mijn vrouw denkt dat het ziekenauto’s zijn. Ook goed. Als ik er maar geen last van heb. We lopen langs een winkel waar ze alleen Smarties verkopen. Niet te geloven. De hele zaak ligt er vol mee. De mensen kopen zakken vol. Dan komen we voorbij een klimmuur, waar mensen van jong tot oud naar boven klauteren. Iets verder staan een vijftal Ferrari’s. Twee gele en drie rode. Een prachtig gezicht. Die zijn te huur. Lekker de Strip afrijden. Nou geen denken aan. Je staat meer in de file, dan dat je kunt rijden. Maar het staat wel stoer.

‘Ik zie ons hotel al,’ roept mijn vrouw. Nou is dat niet te missen, zelfs niet met brillenglazen van min negen. Maar het betekent dat we bijna klaar zijn met het sjouwen van onze boodschappen.

Opeens zien we overal politie. De Strip is afgezet. We moeten het casino van Hotel Paris in. Allemaal. Er schijnt iets vreselijks gebeurd te zijn. Ik probeer nog even bijdehand te doen. ‘Ziet u niet dat we boodschappen hebben gedaan. Hier bij Walgreens. Ik sjouw me suf. Ik wil zo snel mogelijk naar mijn hotel.’ Maar een politieagent duwt mij met harde hand naar binnen. En daar staan we dan met onze boodschappen in de ingang van het casino van Paris. Het lijkt wel een bijenkorf. Gezoem en geschreeuw.

Wat is er gebeurd? Een aanslag? Daar lijkt het wel een beetje op.