Franse titelpagina

Suzanne Hazenberg

..

Magic Moment Resort

..

..

..

roman

..

..

..

..

..

..

..

..

2019

gloude publishing

Amsterdam

Colofon

© 2019 Suzanne Hazenberg

Omslagontwerp Roald Triebels

Omslagillustratie Walter Romeo, Millennium Images, UK

Foto auteur Martijn van de Griendt

Verzorging ePub Michiel Niesen/ZetProducties

..

ISBN 978 94 930 4105 9

NUR 301

..

www.gloude.nl

Deel I - Manon

Florida, 2015

De avond van aankomst was meteen het absolute dieptepunt van de vakantie. Dacht ik toen. Ons hotel in Memphis bleek een stuk minder stijlvol dan op de online foto’s en lag een behoorlijk eind buiten de stad. Het bevond zich op een omheind terrein tussen afbraakwijken, waar hier en daar junkachtige types rondscharrelden, langs een naargeestige doorgaande weg. Een omgeving, kortom, waar je geen autopech wilde krijgen. En dan was het nog licht toen we aankwamen. Eric werd op slag chagrijnig en begon mij verwijten te maken. Waarom ik toch altijd afging op een foto, waarom ik niet Google Maps checkte voor ik een accommodatie boekte, waarom hij toch altijd alles zelf moest doen. We waren allemaal moe natuurlijk. Hoewel het pas kwart voor acht in de avond was, gaf mijn horloge – nog op Nederlandse tijd – al kwart voor twee ’s nachts aan.

Nadat we in onze hotelkamer de bagage hadden uitgepakt en onder de douche waren geweest, wilden we vooral slapen, maar niet met een lege maag. Eric noch ik trok het om daarvoor downtown te rijden en de kinderen waren inmiddels hangerig van vermoeidheid, dus besloten we te kijken of er in het hotel iets eetbaars te krijgen was. Dat bleek niet het geval, ze hadden zelfs geen ontbijtfaciliteiten, waardoor we ons gedwongen voelden in het donker, in de drukkende hitte die was blijven hangen, langs de doorgaande weg naar het kleine benzinestation te sjokken, dat een paar honderd meter verderop lag. Er was een winkeltje bij, hadden we in het voorbijrijden gezien.

Een belletje klonk toen we de deur opentrokken en de koelte sloeg ons aangenaam in het gezicht. Achter de counter stond een jonge man van Aziatische afkomst, die totaal niet op onze komst reageerde, het sigarettenschap bij te vullen, andere klanten waren er niet. Elin en Mees werden meteen weer actief en stormden op een enorm schap met honderd soorten chocoladerepen af. Eric liep rechtstreeks naar de koelwand achter in de winkel voor een blik bier – bij gebrek aan wijn van enige kwaliteit. Ik ging op zoek naar een gezonde maaltijd, een kant en klare salade of zo, die er niet was, en vervolgens naar een ongezonde maaltijd, een pizza of een hotdog voor mijn part, maar zelfs die hadden ze niet, dus koos ik uiteindelijk voor fruit, Eric voor een plastic bakje gedroogde noedels dat na toevoeging van kokend water in soep zou veranderen, en de kinderen voor chips en Snickers. In de twintig minuten dat we daarmee bezig waren, kwam er tweemaal iemand binnen. De eerste was een tandeloze, getaande, oudere latino die een blik goedkoop bier kocht, en de volgende was een zwarte jongen met een petje op, waarschijnlijk verslaafd, die me een ongemakkelijk gevoel bezorgde met zijn nerveuze gedrag. Ik voelde me ineens aanstootgevend rijk, blank en kwetsbaar. Maar goddank trok hij geen wapen, en stond hij ons ook niet op te wachten toen we met onze plastic tasjes met boodschappen en onze goedgevulde portemonnees de winkel verlieten.

Er bleek waterkoker noch bestek voorhanden op de kamer. Terwijl ik in kleermakerszit op bed aan mijn banaan zat en de kinderen languit op de sprei liggend aan hun snoep, vulde Eric in de badkamer zijn bakje noedels met lauwwarm water uit de kraan, beukte na vijf minuten weken de klomp deegslierten met de achterkant van zijn tandenborstel uit elkaar en liet de hompen vanuit de beker zijn mond in glijden, terwijl de bouillon langs zijn kin droop. Omdat de badkamerdeur openstond, raakten onze ogen elkaar via de spiegel. We schoten in de lach. Vanaf nu kon het alleen maar beter worden.

Om kwart voor tien ’s avonds – Nederlandse tijd half vier ’s nachts – waren we alle vier in diepe rust. Eric lag onderuitgezakt in een makkelijke stoel waarin hij had geprobeerd wat tv te kijken, knikkebollend, Mees en Elin lagen elk op hun buik op bed, nog aangekleed en met de sprei over hen heen, en ik lag als enige in bed met het dekbed tot aan mijn kin omdat het me niet gelukt was de airco lager te zetten.

De dagen erna bestonden uit pancake-ontbijtjes, slenteren door de stad, hamburgerlunches, milkshakes in het park en avondeten bij de Italiaan, waar ik een salade nam en de rest van het gezin pasta, die in enorme porties geserveerd werd, zodat ik van alle borden wat kon mee-eten. De kinderen lagen dubbel om het concept doggy bag en om hen een plezier te doen maakten we er gebruik van, zodat ze de volgende ochtend met opgewarmde spaghetti konden ontbijten. Waar ik natuurlijk een foto van maakte voor op Facebook. Tot mijn eigen verwondering had ik het enorm naar mijn zin.

Ik was een keer eerder in de Verenigde Staten geweest, in New York, op mijn achttiende, maar het had me niet gebracht wat ik ervan had verwacht. Het buitensporige formaat van de bekers koffie of frisdrank en van een aanzienlijk deel van hun afnemers, de overdreven hartelijkheid van het winkelpersoneel, de voortdenderende mensenmassa’s, kortom, de overweldigende veelheid en grootsheid van alles had me beangstigd. Pas vele jaren later werd duidelijk dat mij die vakantie een blik in de toekomst vergund was geweest, toen in Nederland verschijnselen hun intrede deden die in Amerika tijdens mijn bezoek al gewoon waren: de soapseries op tv, de enorme overdekte winkelcentra, donutshops, nagelstudio’s, het thuisbezorgen van pizza’s, en aperte armoede.

Vijfentwintig jaar na mijn eerste bezoek was iedereen nog even vriendelijk en behulpzaam. Ik moest er opnieuw aan wennen dat auto’s stopten voor voetgangers die wilden oversteken op een zebrapad en het duurde even voordat ik daar ook echt op durfde te vertrouwen. Maar de overdaad die ik destijds een beetje eng had gevonden, ervoer ik nu als comfortabel. Maar dit was Memphis, misschien had ik New York nog wel net zo overdonderend gevonden. Elin en Mees leken alles normaal te vinden, zowel de mega-ijsjes als de muffin-automaat waar je voor vijf dollar een kunstig versierd cakeje uit de muur kon trekken.

Natuurlijk bezochten we Graceland en zagen we hoe Elvis had geleefd. Het viel ons wat tegen qua luxe. We hadden badkamers met gouden kranen, kristallen kroonluchters en protserige spiegelwanden verwacht, maar het gezin Presley was kennelijk met minder al heel bevoorrecht geweest. Hier werd zichtbaar hoezeer het welvaartsniveau in veertig jaar tijd was gestegen. Goedbeschouwd leek Graceland wel wat op ons eigen huis, met de grote woonkeuken, het hoogpolige tapijt, de speelkamer voor de kinderen en een tv in iedere kamer. Elin en Mees waren er dan ook totaal niet van onder de indruk. Ik had ze een paleis voorgespiegeld, maar wat zij zagen was een flink woonhuis met een tuin eromheen. Wat ze het opmerkelijkst vonden – terecht – was het feit dat de oud-bewoner met zijn broer en ouders in de tuin begraven lag, vlak achter het (bescheiden) zwembad.

Meer onder de indruk waren we van het National Civil Rights Museum, gevestigd in het voormalige Lorraine Motel, waar in april 1968 Martin Luther King werd vermoord. Een jonge gids vertelde gedetailleerd over de laatste minuten van King, liet ons diens hotelkamer zien die in originele staat was teruggebracht, en de plek waar King was neergeschoten. De kinderen verstonden er niks van, maar bleven wonderlijk rustig, zodat we de hele rondleiding konden afmaken. De gedachte aan de laatste minuten van King liet me de hele dag niet los. Zo was hij zich nog aan het voorbereiden op een toespraak, belde hij met zijn kinderen, rookte hij een sigaretje op het balkon, en twee schoten later lag hij dood op de grond. Als een mens van tevoren wist wat hem te wachten stond, zou het leven er dan heel anders uitzien? Of was het lot niet te ontvluchten? Veranderde het mee als er andere keuzes werden gemaakt? Als iemand King naar binnen had geroepen, was hij dan later op de avond neergeschoten? Of van de trap gevallen? Of zou zijn dood dan jaren uitgesteld zijn geweest? Was het leven niets anders dan een aaneenschakeling van toevalligheden, waarin je pech of geluk kon hebben?

Tijdens het avondeten, in een diner waar Elvis een vaste tafel had gehad, deelde ik mijn mijmeringen met Eric, maar ik kon zijn aandacht niet vasthouden. Soms leek het wel of hij zich afsloot voor sommige thema’s, maar of het desinteresse of angst was wist ik niet. Al waren we veertien jaar samen, op sommige momenten bleef het een raadsel voor me wat er in hem om ging. Toen ik hem nog niet zo lang kende en vragen stelde over zijn jeugd of zijn familie, zei hij alleen: ‘We leven nu.’ De eerste maanden vond ik dat wel romantisch en mysterieus, maar later wilde ik natuurlijk meer weten. Dus had hij me verteld dat het contact met zijn vrienden van vroeger definitief verbroken was, dat hij nooit meer een voet wilde zetten in het stadje waar hij vandaan kwam. Maar hij bleef vaag over de reden, waardoor ik fantasieën had gekregen over een zielige, kleine Eric, geslagen door zijn ouders en gepest op school, in de steek gelaten door omstanders, zoals buren en onderwijzers. Later begreep ik dat hij zijn ouders en zus sporadisch zag, als ze hem bij wijze van verrassing overvielen met een bezoekje en dat hij ze dan binnenliet. Ik was er namelijk bij toen dat een keer gebeurde, we waren al bijna een jaar bij elkaar en woonden min of meer samen in Erics woning in Groningen.

Het was op een zondagochtend, ik lag nog in bed, Eric had me een ontbijtje gebracht, en ik nam net een hap van een beschuit toen ik een kakafonie van onbekende vrolijke stemmen en gelach hoorde in de gang. Snel schoot ik iets aan en ging kijken. Een sympathiek ogend stel zestigers en een mooie, goedlachse, blonde vrouw van achter in de twintig, gewapend met een chocoladetaart en een flink boeket, waren net zo verrast als ik. ‘Heb je een vriendin?’ vroeg Erics moeder, duidelijk opgetogen over dat gegeven. Eric knikte, hij trok me trots naar zich toe en stelde ons aan elkaar voor. De warme hartelijkheid waarmee ik werd begroet, gooide mijn hele beeld over Erics jeugd omver.

Nadat de familie was vertrokken voor de lange rit terug naar Bussum, had ik Eric daarmee geconfronteerd en had hij toegegeven dat hij een fijne jeugd had gehad. Dat het pas later mis was gegaan. Maar wát was er dan misgegaan? En weer was hij dichtgeklapt. Ik drong aan, maar zodra ik besefte dat hij eerder onze relatie zou beëindigen dan zou praten had ik het maar zo gelaten.

We waren gelukkig samen, hoe erg was het dan dat hij niet alles met mij wilde delen?

Toch bleef het knagen. Wat voor iets naars kon er gebeurd zijn? Uiteindelijk besloot ik dat hij was getreiterd en in elkaar geslagen op het vwo. Zoiets. Maar ten diepste geloofde ik dat niet. Eric was een knappe man, en hij was geestig, sociaal en slim, maar niet op een nerdachtige manier. Een tikje macho, iemand naar wie vrouwen omkeken op straat. Waarom zou hij in vredesnaam het mikpunt van spot en agressie zijn geweest? Hij leek me eerder de populairste jongen van de klas.

Onze eerste kerst samen brachten we door bij mijn ouders. Onder geen beding had Eric naar zijn eigen ouders gewild en hen bij ons uitnodigen bleek eveneens geen optie. Pas drie jaar later, toen ik drie maanden zwanger was van Elin, wist ik hem over te halen de wederzijdse aanstaande grootouders uit te nodigen voor een etentje bij ons thuis, om ze het grote nieuws te vertellen. Dat was de eerste keer dat mijn ‘schoonouders’ langer dan voor alleen een kopje koffie bij ons waren. Ze waren tot tranen geroerd toen ze hoorden dat we een kind verwachtten. Het contact met mijn ouders verliep vlot, mede doordat mijn vader en Erics moeder allebei socioloog waren en daarover niet uitgepraat raakten.

Het was een geslaagd samenzijn, al kwam Eric de hele avond wat gespannen op me over. Op een goed moment, toen het gesprek toevallig over echtscheiding ging, had zijn moeder tegen hem gezegd: ‘Ik heb gehoord dat het goed gaat met Michel. Hij en Benthe zijn weer bij elkaar en hebben een dochter.’ Er was een zware stilte gevallen. Eric had glimlachend geknikt, maar ik zag dat hem dat enorm veel moeite kostte. Nooit had ik hem zo nerveus gezien. Zijn moeder zag het ook. ‘Ik dacht dat je dat misschien wel wilde weten,’ voegde ze eraan toe. Om vervolgens haar keel te schrapen en op een ander onderwerp over te stappen. Eric bleef een paar seconden als bevroren zitten, maar wist het toen van zich af te schudden.

‘Wie is Michel?’ vroeg ik toen iedereen weg was en we samen de vaat wegwerkten.

Eric probeerde nonchalant te doen. ‘Niemand.’

‘Waarom denkt je moeder dan dat jij wel wilt weten dat het goed met hem gaat?’

‘Geen idee.’

‘Eric.’

Net toen ik het wilde opgeven, zei hij: ‘Michel was mijn beste vriend. Sinds de brugklas. Na het vwo zijn we samen rechten gaan studeren. En samen gaan tennissen, en roeien, en feesten. En we werkten in dezelfde bar. Onafscheidelijk.’

Ik wachtte af, maar er kwam geen vervolg.

‘Eric. Kom op!’

‘Ik heb zijn leven verkloot. En dat van Benthe, en van mijn ouders en mijn zus.’

Ik zag hoe emotioneel hij was en durfde niks te zeggen. Na een lange stilte: ‘Ik was jaloers, geloof ik. Op wat hij had. Of zo. Eigenlijk weet ik het niet precies.’

‘En toen?’

‘Toen niks.’

‘Je hebt nog niks verteld!’

‘Dat wil ik ook niet.’

‘We krijgen een kind samen.’

‘Dat heeft hier niks mee te maken!’ Eric werd nu kwaad.

‘Leg het me dan uit.’

‘Het heeft niks met ons te maken. Laat me.’

Hij gooide zijn vaatdoekje neer en beende de keuken uit. Nooit eerder had ik hem zo in het nauw gedreven. Ik ruimde de keuken op en vond hem in bed, met zijn rug naar me toe. Ik kleedde me uit en ging dicht tegen hem aan liggen.

‘Liefje,’ fluisterde ik. ‘Wat er ook gebeurd is, wat je ook gedaan hebt, ik zal niet minder van je houden.’

Nerveus friemelde hij aan zijn kussensloop. ‘Ik heb er een zooitje van gemaakt. Tijdens het laatste jaar van mijn studie. Michel ging als een trein, maar ik…’

Ik streelde zijn bovenarm en gaf hem kusjes op de plek waar zijn nek overging in zijn rug.

‘Ik ben verslaafd geweest.’

Ik stopte met strelen en kussen.

‘Aan cocaïne. Eerst. Later aan alles wat ik in mijn handen kreeg.’

Zo snel kon ik niet schakelen. Ik had gedacht dat hij het had aangelegd met die Benthe, de vrouw van Michel, maar dat was het dus niet. Ik dwong mezelf door te gaan met liefkozen. ‘Vertel.’

‘Er valt niks te vertellen. Het begint met één lijntje. Als je moe bent en toch door moet.’

Ik drukte mijn gezicht in zijn nek en wachtte geduldig.

‘Ik had tentamens. En al maanden geen fuck uitgevoerd. Dat spul is geweldig. Je voelt je fantastisch, je kunt alles aan. Maar als het uitgewerkt is, val je in een afgrond.’

Ik hoorde mijn bloed suizen in mijn oren.

‘Op den duur maakt het je gek. Onhandelbaar, opgefokt, agressief. Ik heb alles en iedereen voorgelogen, bestolen en tot op het bot gekwetst.’

Wat kon ik daarop zeggen? ‘Hoe lang heeft die periode geduurd?’

‘Bijna drie jaar.’

Drugs oefende geen enkele aantrekkingskracht op mij uit. Ik was er bang voor en had een afkeer van junks, vond het onbegrijpelijk dat er mensen waren die in die fuik liepen.

‘Je ouders hebben je vergeven. Blijkbaar.’

‘Ze hebben het contact niet verbroken, nee.’

‘Je bent afgekickt. Toch?’

‘Ja.’

‘En je hebt je studie afgemaakt.’

Na een aarzeling: ‘Ja. En nu wil ik het er niet meer over hebben. Nooit meer. Oké?’

We hadden het er inderdaad nooit meer over. Zelfs niet toen we jaren later tijdens een weekendje Amsterdam door De Bijenkorf liepen en Eric – ergens op de parfumerieafdeling – plotseling oog in oog stond met een vrouw die duidelijk schrok toen ze hem zag. Ze was een indrukwekkende verschijning: stijlvol en hooggehakt, ze had prachtig lang haar, zwart en golvend, en lichte ogen, groenachtig. Eric en zij stonden tegenover elkaar, bevroren in het moment. Waar mijn man gewoonlijk een baken van zelfverzekerdheid was, zoals de meeste mensen die zijn grootgebracht in een welgesteld, hoogopgeleid milieu, betrapte ik hem nu op een onzekere houding, net als tijdens de bezoekjes van zijn ouders. De uitdrukking op het gezicht van de vrouw ontwikkelde zich in die paar seconden van schrik naar woede naar minachting. Even dacht ik dat ze Eric in het gezicht zou slaan, maar ze draaide zich om en liep met opgeheven hoofd weg. Eric herpakte zich en stootte een schamper lachje uit.

‘Wie was dat?’

Hij gaf geen antwoord.

‘Benthe?’ probeerde ik. Die naam was ergens in mijn achterhoofd blijven hangen.

‘Nee.’

‘Wie dan wel?’

‘Rezi. Michels zus.’

En voor ik iets kon zeggen: ‘Daarom kom ik dus nooit meer in Bussum. Daar stikt het van de mensen die zo tegen me doen.’

Hij sloeg zijn arm om me heen en drukte een kus op mijn wang. ‘En nu gaan we een lekker geurtje voor jou kopen.’

Op onze laatste avond in Memphis overviel me zo’n geluksgevoel dat ik er niet van kon slapen. Elin lag op haar buik, haar linkerarm hing naast het bed en raakte net de grond niet. Ik veegde een blonde lok uit haar gezichtje. Naast haar lag Mees, op zijn rug, met zijn Winnie de Pooh-knuffel tegen zich aan geklemd en met zijn mond halfopen. Ik kon het niet laten even aan hem te ruiken en de heerlijke geur van pas gewassen kind op te snuiven.

Op mijn tenen sloop ik terug naar mijn eigen bed en kroop onder het laken. Eric lag op zijn zij en snurkte heel licht. Ik bekeek hem in het donker, trots en met een intens veilig gevoel.

Onderweg naar Nashville, zo’n zes uur verderop, bezochten we Hardin County, waar in 1862 de slag van Shiloh had plaatsgevonden, een van de grootste en bloedigste veldslagen van de Amerikaanse burgeroorlog. Het Zuidelijke leger had een verrassingsaanval uitgevoerd op het Noordelijke leger, maar had de strijd uiteindelijk, na twee dagen, verloren. Er waren 110.000 soldaten bij betrokken geweest, waarvan ruwweg een kwart het niet had overleefd. Wrang detail was dat de gevechten plaatsvonden rond een pittoresk, houten kerkje genaamd Shiloh Church, naar het Hebreeuwse woord shiloh, dat ‘Gods gift’ betekent. Eric hield van dat soort plekken en weetjes, was geïnteresseerd in militaire geschiedenis. Eigenlijk had hij het leger in gewild, maar toen hij eindexamen deed, begin jaren negentig, was iedereen op school links geweest en was vrijwillig in dienst gaan absoluut not done. Mij boeiden slagvelden niet echt, maar ik vond het niet erg om af en toe een gedenkteken of in een museum uniformen of wapenarsenaal te bezichtigen. Met de kinderen erbij was dat een ander verhaal, die vonden het helemaal niks, ook Mees niet. Hem hadden we een paar maanden daarvoor nog compleet over zijn toeren van verveling en frustratie bij het Muiderslot moeten afvoeren, ondanks het ridderkostuum en het zwaard dat we hem cadeau hadden gedaan. Maar Shiloh bleken we gelukkig per auto te kunnen bekijken. Bij de ingang ontvingen we een plattegrond met daarop aangegeven alle belangrijke plekken in het gebied met uitleg erbij. De route leidde ons langs al die plekken. Dus tuften we in een klein uur het hele terrein rond. Eric reed en ik las voor, en aan het eind bleken zowel Mees als Elin in slaap gesukkeld.

Eric boog zich naar me toe en kuste me. ‘Ik heb zin in je,’ fluisterde hij. Ik deed het af met een glimlach, maar Eric zag mogelijkheden die niet in mij op waren gekomen. ‘Niet hier. Buiten.’ Ik keek om me heen. Het was inderdaad een gebied vol bomen en struiken en er waren geen andere auto’s in zicht.

Hij kuste me opnieuw en drong met zijn tong mijn mond binnen. De laatste keer dat we in de open lucht hadden gevreeën was ruim tien jaar geleden, herinnerde ik me, in de periode dat we elkaar nog dagelijks gretig besprongen. Voor Elin geboren werd dus. Daarna was de frequentie van onze vrijpartijen langzaam afgenomen. Nu deden we het een à twee keer per week en meestal keurig in bed onder de lakens met de deur op slot. En ik leek wel in die situatie vastgeroest, vond het moeilijk om mee te bewegen met alles wat maar buiten mijn dagelijkse stramien viel.

Maak zin! beval ik mezelf en ik probeerde me te concentreren op de lust die ergens in mijn lendenen moest sluimeren. Hoe geil was ik die eerste jaren niet geweest? Waar was dat libido gebleven? Erics hand verdween onder mijn zomerjurkje, met zijn vinger veegde hij het kruisje van mijn slipje opzij. Waar ik vroeger alleen ‘ga door’ zou hebben gedacht, kon ik nu het idee van de kinderen op de achterbank niet van me af zetten. Ik verkrampte, maar Eric merkte het niet en ik deed niks om het hem duidelijk te maken. Hij pakte mijn hand en legde hem op de harde bobbel die in zijn kruis ontstaan was. Ik masseerde de plek en zoende zo hartstochtelijk mogelijk terug. Des te meer ik hem opwond, des te sneller was het voorbij. Met een hoofdbeweging maakte Eric duidelijk dat we gingen uitstappen. Ik wierp een blik over mijn schouder. ‘Ze worden niet wakker. En we zijn vlakbij,’ zei Eric zachtjes in mijn oor. Meteen daarop beet hij zachtjes in mijn oorlel. Ergens in de verte gebeurde er wel iets in mijn onderlichaam, maar ik verzette me daartegen. Mijn hoofd stond totaal niet naar seks. Maar Eric was zo gestrest, al maanden, een leuke vrijpartij zou hem goed doen. Zachtjes opende ik het portier, stapte uit en sloot het weer, evenals Eric aan de andere kant van de auto. De hitte sloeg me in het gezicht, het was achtentwintig graden en nagenoeg windstil.

Gingen we dit echt doen? Doe even op slot, gebaarde ik en Eric drukte het knopje van de centrale deurvergrendeling in op zijn afstandsbediening. Ik zat te veel in mijn hoofd.

Een halve minuut later stond ik tussen de bosschages voorovergebogen tegen een boom, met mijn slipje in mijn hand en met mijn klokkende rokje teruggeslagen op mijn rug.

‘Wat heb je toch een heerlijke kont,’ hijgde mijn lief ergens achter mij, terwijl hij er een klets op gaf en bij me binnendrong. Het deed pijn, maar ik gaf geen krimp. Ik ontspande mijn mond en borst waardoor er vanzelf een luchtstroom naar buiten kwam bij elke stoot, alsof ik kreunde. Uit je hoofd naar je kruis! droeg ik mezelf op, maar het lukte niet. Ik bleef maar bang dat we betrapt zouden worden, ofwel door onze eigen kinderen, ofwel door passanten. En ik was bezorgd dat we niet op de afgesproken tijd bij ons volgende onderkomen zouden aankomen. Inmiddels was de stroefheid verdwenen en deerde de ritmische beweging me niet meer. Eric bracht zijn hand voorlangs en beroerde mijn gevoeligste plekje met zijn vingertoppen. Zelfs dat hielp niet. Het deed eerder pijn dan dat het prettig was, maar die informatie hield ik voor mezelf. De snelste uitweg uit deze situatie was nu te zorgen dat Eric klaarkwam. Sensueel met mijn billen draaiend begon ik met hem mee te bewegen, terwijl ik intussen wat obscene dingen uitkraamde. Het werkte, binnen een minuut begon Eric de kreten uit te stoten die eerder aan intense pijn deden denken dan aan genot.

Niet veel later veegde ik me met mijn slipje droog, waardoor ik het broekje eigenlijk niet meer aankon. Eric vond het wel een spannende gedachte dat ik zonder ondergoed weer in zou stappen, maar ik zag daar de lol niet van in, met Elin en Mees op de achterbank. Lachend grapte ik het idee weg.

Gelukkig hadden we de bagage in de kofferbak, zodat ik het natte broekje kon wisselen voor een schoon. De kinderen bleken nog te slapen. Eric keek verliefd naar me en mimede ‘ik hou van je’ en ik mimede hetzelfde lief naar hem terug, opgelucht dat we weer over konden tot de orde van de dag.

Eric trof geen blaam, maar mij wel. Een oplichtster voelde ik me, een verraadster van ons intieme geluksmoment. Ik keek naar links, waar Eric door de ontlading een stuk ontspannener achter het stuur zat en glimlachte naar hem.

Tot een verontrustende gedachte mijn schuldgevoel verstoorde: stel dat Eric net als ik niet oprecht was geweest? Dat de door hem getoonde affectie maar spel was geweest? Dat hij gewoon een geil moment op mij had geprojecteerd, terwijl hij bijvoorbeeld in gedachten over een ander fantaseerde? Wat als ons hele sociale systeem eigenlijk een schijnwereld was?

Sterker nog, dat was heel waarschijnlijk. De maatschappij, vriendschappen, liefdesrelaties hingen aan elkaar van beleefdheidsformules.

Ik staarde voor me uit, ik dreigde weg te zakken in een deprimerend moeras. Dat kreeg je ervan als je dingen tegen je zin deed. Als je niet op jezelf kan rekenen, op wie dan wel?

Ik boog me naar links en knuffelde mijn man oprecht innig. We kusten elkaar terwijl Eric intussen probeerde de weg in de gaten te houden. Alles was goed.

Nashville bleek een verrassend leuke stad met een relaxte sfeer en een rijke uitstraling. Mooie gebouwen, zowel oud als nieuw, en overal (country)muziek, zowel in de vorm van opnamestudio’s en overzichtsmusea als van talloze cafés waar bandjes optraden. Ik genoot, maar Mees en Elin hadden het al snel gezien en vroegen zich af – zo om het half uur – wanneer we nu eindelijk naar Disneyland gingen. Eric was zo attent om, ondanks zijn eigen behoefte aan rust, een middagje met ze naar het plaatselijke openbare zwembad te gaan, zodat ik een paar uur lekker los kon gaan in een winkelstraatje met hippe conceptstores.

We bezochten – even buiten Nashville – Andrew Jackson’s Hermitage, de slavenplantage van de zevende president van de Verenigde Staten, enkele weken eerder door Trump een lichtend voorbeeld genoemd. Eric informeerde er fijntjes naar bij een van de gidsen, maar die bleef ver uit de buurt van het uiten van een mening.

Het landhuis bleek alleen vanbinnen te kunnen worden bezichtigd onder begeleiding van een gids, in een groep, wat wat spanningsmomenten met Mees opleverde. Elin was met haar tien jaar nog net te klein om haar met hem naar buiten te sturen, dus offerde ik me op en verliet de tour halverwege met onze jongste. Samen met hem bekeek ik het terrein: de voormalige katoenvelden, de bloementuin die de grote trots van Rachel Jackson was geweest, de slavenverblijven die mij in eerste instantie wel meevielen qua omvang en comfort, totdat ik begreep dat er niet één gezin maar drie in elk verbleven. En dan behandelden de Jacksons hun slaven nog met enig respect, voor zover dat mogelijk was in een machtsmisbruiksituatie. Mees trok het zich allemaal niet aan, het leek hem wel gezellig, met het hele gezin en alle gezinnen van zijn vriendjes bij elkaar wonen in een huisje.

Terug in het hotel pakten we ons boeltje bij elkaar en bereidden we ons voor op een nieuwe reisdag.

Eric drong zich met de boardingpassen en paspoorten langs de enorme rij wachtenden naar voren in de richting van de Amerikaanse marechaussee. Ik haastte me achter hem aan met de kinderen en de handbagage. Omdat Mees last kreeg van wagenziekte onderweg naar de luchthaven en we drie keer moesten stoppen om hem in de berm te laten overgeven, dreigden we nu onze vlucht naar Florida te missen.

‘Excuse me, we’re in a hurry,’

‘Step back, Sir.’ De beambte maakte zich breed. Typisch een Amerikaanse immigration officer: groot en breed, stalen borstkas en een luide, zeer dwingende stem. Ik was onmiddellijk geïntimideerd, maar Eric leek er ongevoelig voor. Hij deed een stap naar voren. ‘But we’ll miss our plane!’

De beambte maakte zich nog breder: ‘STEP BACK, sir!’

Ik deed van schrik een stap naar achteren, maar Eric gaf geen krimp.

Mees begon te drenzen.

‘Hou je kop.’ Elin gaf hem een por.

‘Maar ik ben moe,’ jammerde hij, ‘en ik moet heel nodig plassen.’

‘Nog éven ophouden, lieverd.’ Ik aaide hem werktuigelijk over zijn hoofd.