Eva Burgers

..

Nachtvlucht

..

Een Rebel-mysterie 2

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

2022

Gloude | Amsterdam

..

© 2022 Eva Burgers

Omslagontwerp Mariska Cock

Omslagillustratie Azat_ajphotos, iStock

Foto auteur Jell fotografie

Verzorging ePub Michiel Niesen/ZetProducties

..

ISBN 978 94 9304 134 9

..

www.evaburgers.info

www.gloude.nl

Voor Noa en Ilja ♥

Wat ben ik trots op jullie!

Proloog

Aarzelend stapte ik naar binnen waarna ik op de mat van de imposante hal bleef staan. Achter me viel de zware deur in het slot.

Ik hoorde een telefoon gaan, gedempte stemmen achter deuren. Iedereen was zo druk bezig dat mijn aanwezigheid hier onopgemerkt bleef. Ik was onzichtbaar, wat me niet verbaasde want dat was nooit anders geweest.

Het grote pand deed me denken aan mijn vroege jeugd. Een pijnlijke herinnering, die ik zo goed mogelijk probeerde te verdringen. Iets wat me doorgaans aardig lukte. Maar nu ik hier stond, in dit kantoor, werd ik overspoeld door heftige emoties van jaren terug. Ik voelde mijn onzekerheid en woede opwellen, als de dag van gisteren.

Vooral de angst om alleen achter te blijven zat diepgeworteld en was lastig te verklaren. Alhoewel… ik hield zielsveel van mijn moeder en ik haatte mijn vader – als ik haar zou verliezen had ik niemand meer.

1976

‘Fijn om je weer te zien,’ zei de psychiater.

Hij keek me indringend aan. Alleen al van zijn oogopslag werd ik onrustig. Er was vast veel mis met me, anders had hij niet zo serieus gekeken.

‘Vertel eens waarom je weer met me wilde praten?’ Hij vouwde zijn handen samen alsof hij in gebed ging en leunde naar achteren in zijn leren fauteuil, die onrustig kraakte.

Ik kuchte en wiebelde op mijn stoel. Thuis had ik het nog een paar keer met mama geoefend maar hier leken mijn gedachten alle kanten op te gaan. Het was maar goed dat hij niet wist wat er allemaal in me omging. ‘Ik hoefde niet zo nodig,’ antwoordde ik eerlijk, ‘maar mama dacht dat het goed voor me zou zijn.’

‘En wat denk je daar zelf van?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ze zal wel gelijk hebben.’ De bank waar ik op zat was van stof. Gelukkig maar, want leer voelde altijd zo koud aan. Dat zou de afstand tussen hem en mij alleen maar groter hebben gemaakt. Ik schoof iets naar voren en probeerde zo ontspannen mogelijk te gaan zitten.

De psychiater had meteen in de gaten dat ik me niet op mijn gemak voelde en hij glimlachte vriendelijk. ‘Voel je je ongemakkelijk?’ vroeg hij.

Hij had er natuurlijk voor gestudeerd, maar toch. Ik was nou niet bepaald een open boek, had mama wel eens gezegd. Nooit geweest ook trouwens.

Ik kuchte nog een keer en keek de kamer rond. ‘Eigenlijk weet ik dus niet zo goed waarom ik hier zit. Misschien komt het doordat ik snel boos word.’

‘Ik hoorde van je moeder dat je steeds vaker in woede uitbarst. En dat dat aan de hand is sinds je je vader weer af en toe ziet.’

‘Zei ze dat?’ vroeg ik net iets te fel. Ik had niet verwacht dat haar was opgevallen dat ik me door hem anders voelde.

‘Klopt dat?’

Ik haalde mijn schouders op en zei: ‘Er zijn wel meer redenen om boos te worden.’

‘Noem eens een reden,’ zei hij geduldig.

‘Nou, bijvoorbeeld als iemand naar mijn vader vraagt.’

‘Wat gebeurt er dan met je?’

‘Het is er gewoon opeens,’ zei ik om ervanaf te zijn.

‘En dat is niet te stoppen?’

‘Nee, dat lukt niet.’

‘En voel je die woede dan alleen zo sterk als het om je vader gaat?’

‘Meestal wel, maar soms ook als ik dingen moet doen die ik niet wil doen, zoals mijn kamer opruimen of huiswerk maken.’

Ik wilde hem niet vertellen over de haat die ik soms vanuit het niets voelde opkomen – haat die op mijn vader was gericht. Als deze man wist hoe vaak ik met de gedachte speelde om mijn vader op gruwelijke wijze om het leven te brengen, dan zou hij me direct laten opsluiten. Dat zou alles alleen nog maar lastiger maken, want dan had mijn moeder niemand meer om haar te beschermen. Ik diende als een soort schild. Een schild tussen hem en haar om de echt heftige klappen iets af te vlakken. ‘Kunnen psychiaters gedachten lezen?’ vroeg ik.

Hij glimlachte.

Ja, dus. Hoewel, nee, want als hij wist wat ik net over mijn vader dacht, dan was de sfeer nu heel anders geweest. ‘Kan ik jou echt alles vertellen?’

De psychiater knikte. Hij leek nieuwsgierig – op een professionele manier.

Kon ik daarvan op aan? Ik had in mijn leven al zo veel mensen vertrouwd, en telkens weer werd ik daarvoor gestraft. In de basis waren mensen niet te vertrouwen, vond ik. Deze psychiater bracht me echter aan het twijfelen. Als ik hem kon vertellen wat er in me omging, voelde ik me vast een stuk beter, maar wat als hij met mijn gedachten naar de politie ging? Dan was ik mijn vrijheid kwijt en kon de persoon die ik zo gruwelijk haatte onbezorgd verder leven.

‘Vrijheid,’ mompelde ik.

De psychiater keek me met grote ogen aan. Had hij nog nooit iemand in zichzelf horen praten?

‘Wie leeft er nou echt in vrijheid?’ Ik pauzeerde kort. ‘Vogels misschien?’

‘Kun je me uitleggen hoe je dat bedoelt?’ vroeg hij serieus.

Ik moest het hem nageven: van alle mensen om me heen was deze psychiater de enige die in ieder geval een poging deed me te begrijpen. Mijn vader had überhaupt nooit geluisterd naar wat ik zei.

‘Wanneer ben je nou echt vrij?’ Ik voelde hoe de spieren in mijn benen zich aanspanden, klaar voor een ontsnapping. Ik haalde diep adem en probeerde te focussen op een gedachte. ‘Vrij ben je eigenlijk nooit echt. Je moet altijd wel uitleggen aan iemand waar je bent of wat je doet. En er zijn ook altijd dingen die moeten, ook al heb je er geen zin in.’

‘Voelen dingen die moeten vervelend voor je?’ vroeg hij, en ik hoorde een bepaalde voorzichtigheid in zijn stem.

Misschien vond hij me breekbaar en probeerde hij met zachtheid mijn gedachten te sturen zonder dat ik daar erg in had, maar al mijn zintuigen stonden op scherp. ‘Ja, dat voelt behoorlijk vervelend,’ zei ik stellig en ik leunde achterover op de bank. Ik keek de kille kamer rond. Hij had geprobeerd om het er hier sfeervol en warm uit te laten zien, maar dat was niet zo goed gelukt.

De donkere, houten vloer maakte me somber en de okergele stof van de bank deed me denken aan een veld vol zonnebloemen, maar dan op een regenachtige dag. De gordijnen waren open, en toch benauwde het me. Wat als ze dicht waren? Dan was er alleen nog maar duisternis om me heen. ‘Het voelt de laatste tijd alsof ik in het donker leef met de gordijnen open. Het zonlicht schijnt fel naar binnen, maar het verlicht mijn hoofd niet, begrijp je?’

De psychiater knikte begripvol. ‘Slik je je medicijnen nog?’ Haastig haalde hij een notitieblokje uit zijn colbert tevoorschijn en vroeg wat ik ook alweer gebruikte.

Nee, hij begreep me dus niet. Ik schoof weer iets naar voren op de bank en keek hem indringend aan. ‘Natuurlijk slik ik die medicijnen nog,’ zei ik.

Hij glimlachte nerveus en krabbelde iets op het papier, waarna hij opstond om het papiertje op zijn bureau te leggen. Toen hij weer ging zitten, leek hij een stuk minder ontspannen dan een paar minuten daarvoor. Ik zag het aan zijn onrustige oogopslag.

‘Heel goed. Het zal je alleen maar helpen wat meer helderheid en rust te krijgen. Ik denk zelfs dat we de dosering iets moeten verhogen.’

Ik knikte gelaten, maar wat ik hem eigenlijk wilde zeggen, was dat die medicatie een compleet ander mens van me maakte.

1

Het plan was simpel geweest. We zouden na het avondeten nog even het bos in lopen voor een korte wandeling, maar het pakte totaal anders uit.

‘Hier,’ zei Lilly Linn. Ze gaf me een kop thee, die behaaglijk warm aanvoelde.

Ik glimlachte voorzichtig, want ieder spiertje in mijn lichaam stond strak van de adrenaline en de kou.

‘Ik denk niet dat we dit thuis moeten vertellen, Rebel,’ zei Lilly.

‘Nee, dat denk ik ook niet,’ antwoordde ik.

Lilly Linn kroop naast me op de bank en nestelde zich tegen de zachte kussens.

Het lichte gerommel in de verte stelde me enigszins gerust.

‘Door het oog van de naald,’ stelde Lilly Linn vast.

Zij leek aardig rustig onder ons avontuur, maar bij mij dreunde de klap van de bliksem nog na in mijn oren. Een plotseling opkomend onweer had ons tijdens de wandeling onaangenaam verrast. Als vanuit het niets werden we met een immense kracht tegen de grond geworpen, en pas toen we opkeken en de gehavende boom naast ons zagen, kwam het besef dat de inslag ons op een haar na had gemist. We wisten niet hoe snel we weg moesten komen en zonder nog op of om te kijken hadden we het laatste stuk naar het chalet terug gerend, waar we nog minutenlang hadden staan nahijgen van de schrik.

‘Maar het was geen dommigheid of zo,’ zei ik. ‘Als we de weg niet waren kwijtgeraakt, dan waren we allang thuis geweest voor het noodweer losbrak.’

‘Klopt,’ antwoordde Lilly Linn. ‘We hadden puur pech.’

Het houten chalet op het vakantiepark in Belgisch Limburg voelde ineens veel minder vredig dan een paar uur terug.

Ik rilde, was verkleumd tot op mijn botten. Lilly Linn voelde met haar handen aan de radiator, die maar met moeite het chalet op temperatuur kreeg.

Ik pakte mijn telefoon en bestudeerde de weerapp. ‘Misschien is het verstandiger om wat eerder naar huis te gaan. De komende dagen krijgen we niets dan regen en onweer, als ik de voorspellingen mag geloven.’

Lilly Linn knikte. ‘Ik vind het prima. Eerlijk gezegd vind ik een lang weekend weg lang genoeg.’

‘Nou, ik vind het jammer,’ zei ik. Ik had nog wel langer willen blijven, maar waar we de eerste dagen konden genieten van een heerlijk zonnetje, was het park nu veranderd in een mistroostige modderpoel.

Afgelopen vrijdag hadden we haar Fiatje 500 tot de nok toe volgeladen: te veel kleding en te veel proviand. Beter te veel dan te weinig, had Lilly Linn gezegd, terwijl ze steunend de laatste tas in de achterbak had gepropt.

Toen Lilly Linn me had gevraagd of ik in de herfstvakantie met haar mee wilde naar het chalet van haar ouders, had ik meteen ja gezegd. Na een drukke start op school was ik alweer toe aan een vakantie. Ik hoefde niet thuis te blijven. Er was niemand die me ervan kon weerhouden.

Of nou ja, één persoon misschien – Kai – maar die was toch alleen maar bezig met zijn eigen leven. Zozeer zelfs dat er voor mij nog maar weinig plek overbleef, en dat terwijl we in de zomer alleen maar hechter waren geworden.

‘Ik kan Kai niet peilen,’ zei ik tegen Lilly Linn.

‘Ach,’ zuchtte ze, ‘zo zijn mannen. Aantrekken, afstoten.’

Misschien had ze gelijk. Maar het was al twee weken geleden dat ik hem voor het laatst had gesproken en in de tussentijd bleef hij maar door mijn hoofd spoken.

‘Zullen we morgenochtend gaan rijden?’ vroeg Lilly Linn. ‘Het is nu al bijna tien uur.’

‘Is goed, hoor,’ zei ik, terwijl ik mijn lege mok op tafel zette en richting de badkamer liep om een warme douche te nemen. ‘We hebben geen haa…’ Ik werd onderbroken door mijn telefoon. ‘Kai?’ nam ik verbaasd op toen ik zijn naam op mijn schermpje zag verschijnen.

‘Vermaken jullie je nog een beetje in het donkere bos?’ viel hij lacherig met de deur in huis.

‘Eh… ja, absoluut, het is hier heerlijk,’ antwoordde ik enigszins geforceerd.

Wat moest hij? ‘Bel je zomaar?’ vroeg ik. God, dat klonk stom.

‘Ja. Of nee. Ik bel niet zomaar…’ Hij haalde even diep adem voor hij verderging. ‘Een oom van Oliver is neergestoken. Ik dacht dat jullie dat wel wilden weten.’

Dit nieuws kwam keihard binnen.

‘De oom van Oliver? Dat meen je niet. Echt? Leeft hij nog?’

‘Ja, hij leeft nog. Hij is wel geopereerd, maar het komt weer goed, zei de arts.’

‘Wat heftig,’ riep ik. Ik ging weer op de bank naast Lilly Linn zitten, die me vragend aankeek. Ik zette de telefoon op de speaker. ‘Weet je waarom hij is neergestoken?’ vroeg ik.

‘Nee, dat is nog onduidelijk,’ antwoordde Kai. ‘De politie onderzoekt de zaak.’

‘Hoe gaat het met hem?’

‘Daarom bel ik eigenlijk,’ zei Kai aarzelend. ‘Het gaat niet zo goed met Oliver. Hij is ervan overtuigd dat er een crimineel achter die aanslag zit – een cliënt van zijn vader.’

‘Waarom verdenkt hij die dan?’

‘Lang verhaal,’ zei Kai. ‘Wanneer komen jullie terug?’

‘Morgen.’

‘Oké,’ reageerde hij enigszins teleurgesteld. ‘Dan hoop ik maar dat Oliver tot die tijd het hele voorval kan laten rusten.’

Ik fronste. ‘Hoe bedoel je? De politie heeft de zaak toch opgepakt?’

‘Dat wel, maar je weet hoe Oliver is.’

Ja, dat wist ik. Die stopte niet eerder met speuren voor hij precies wist wat er gebeurd was.

‘Het is toch bizar dat je als advocaat ook al beveiliging moet regelen?’ zei Lilly Linn zachtjes.

Ze keek me aan en ik zag in haar blik dat ze schrok van haar eigen woorden.

‘Sorry,’ mompelde ze.

Mensen om me heen vergaten nog wel eens dat mijn ouders en ik ook in die situatie hadden gezeten. Jaren geleden waren we op de vlucht, maar we hadden geen idee voor wie. Het enige wat ik wist was dat we gevaar liepen en dat ik het liefst onzichtbaar had willen zijn. Ons vrije leven was ineens veranderd in een leven waarin we aan de lopende band van huis wisselden of in hotels woonden om ons schuil te houden.

Ook al werd ik nu niet meer dagelijks door de gebeurtenissen achtervolgd, dit was een immens verlies dat lelijke littekens bij me had achtergelaten. Een drama dat mijn ouders niet meer konden navertellen. En ondanks het feit dat ik blij was dat ik het had overleefd, was het afschuwelijk om je ouders op die manier en op zo’n jonge leeftijd te moeten verliezen. Ik miste ze nog iedere dag.

‘Ik hoor Lilly Linn net iets over beveiliging zeggen,’ haalde Kai me uit mijn overpeinzingen, ‘maar dat is dus nog niet geregeld. Er zijn momenteel geen mensen voor.’

Lilly Linn keek me met grote ogen aan. ‘Dat is toch niet normaal?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik snap het ook niet meer. De politie weet toch nog niet wie de dader is?’

‘Nee,’ zei Kai.

‘Dan zorg je er toch voor dat iemand wordt beveiligd?’

Er viel een korte stilte.

‘Vind ik ook…’ vervolgde Kai. ‘Maar kennelijk is dat heel lastig.’

‘Weet de politie van het vermoeden van Oliver, dat hij die crimineel verdenkt?’ vroeg ik.

‘Ja, maar die doen niets met die informatie omdat het een vermoeden is en geen bewijs.’

‘Aha, dan begrijp ik nu wat beter waarom Oliver er zo mee bezig is. Er wordt dus niets aan de zaak gedaan.’

‘Dat klopt, maar Oliver slaat door,’ reageerde Kai. ‘Hij heeft zelfs al een plan gemaakt om er zeker van te zijn dat er niemand in de buurt van zijn huis kan komen. En hij wil ook niet dat zijn vader zonder toezicht het huis verlaat. Iemand moet met hem praten,’ verzuchtte hij. ‘Jij moet dat doen, Rebel. Je bent de enige die echt tot hem kan doordringen.’

Ik zag dat Lilly Linn heftig knikte.

‘Oké…’ zei ik licht aarzelend, want ik twijfelde of ik wel de persoon was naar wie hij zou luisteren. We waren close, dat zeker, maar Oliver was lastig te stoppen.

‘Ik wist dat ik op je kon rekenen,’ zei Kai. ‘Ik ga nu naar hem toe en blijf vannacht daar slapen. Misschien dat ik hem iets kan kalmeren.’

‘We rijden vanavond nog naar huis,’ hoorde ik mezelf zeggen, waarop Lilly Linn me verbaasd aankeek.

Ik haalde mijn schouders op. ‘We kunnen niet wachten,’ fluisterde ik.

‘Zie ik jullie dan straks?’ vroeg Kai.

‘Morgenochtend. Ik wil eerst even met Marly kletsen, dus we gaan vanavond al rijden. Ze wordt gek als ik meteen weer wegga,’ besloot ik, waarna ik het gesprek met Kai afrondde.

‘Het is dan inderdaad wel slim om nu te vertrekken,’ zei Lilly Linn meteen, en ze liep naar de slaapkamer om haar koffer in te pakken. ‘Oliver kennende bijt hij zich hier zo in vast dat hij de realiteit volledig uit het oog verliest.’

Waar ik me zorgen om maakte was dat Kai hem niet rustig zou krijgen. Dan zouden twee stuiterballen zich ongecontroleerd met het politieonderzoek gaan bemoeien.

‘Kom, we moeten opschieten,’ riep Lilly Linn vanuit de slaapkamer. ‘Ik heb geen zin om diep in de nacht pas aan te komen.’

Drie kwartier later zaten we in de auto onderweg naar Nederland.

‘Had jij het licht in de slaapkamer uitgedaan?’ vroeg Lilly Linn toen ze de snelweg op draaide.

‘Yep, ik heb alles minstens drie keer gecontroleerd.’

‘Top, anders krijg ik gezeik met mijn ouders. Die zitten hier volgende week weer.’

We reden verder over de snelweg, ieder diep in onze eigen gedachten verzonken.

Even later, terwijl Lilly Linn haar theorieën uiteenzette over de aanslag op Olivers oom, voelde ik mijn oogleden zwaar worden. Haar woorden verstomden in het monotone geluid van de motor. Ik moet in een diepe slaap zijn gevallen want ik werd pas wakker toen we over de boulevard van onze woonplaats reden.

Oprecht verbaasd kwam ik overeind en keek opzij. ‘Zijn we er al?’ Hoewel de zee niet te zien was in het donker, was het geluid van de aanzwellende golven overweldigend – het klonk zo vertrouwd.

Lilly Linn zette me thuis af en we spraken af dat ze me de volgende ochtend om negen uur weer zou komen ophalen.

Toen ik niet veel later de voordeur opende werd ik enthousiast door Marly begroet die me in het halletje stond op te wachten. Ze omhelsde me alsof ik maanden was weggeweest.

We dronken thee en ik vertelde haar hoe leuk het was geweest. Ongemerkt gingen de uren voorbij.

Eenmaal in bed bleef ik me de rest van de nacht afvragen waarom Kai deed alsof er nooit iets tussen ons was gebeurd.

2

Marly had uitgebreid gedekt voor het ontbijt. Op mijn verzoek had ze me om acht uur gewekt en nu zaten we fris gedoucht tegenover elkaar aan tafel.

‘Dat was ik gisteren helemaal vergeten te vragen maar hadden jullie nog last van het onweer gehad? Ik zag net op het journaal dat het gisteren ook bij jullie aardig tekeer was gegaan.’

‘Het rommelde een beetje,’ antwoordde ik, terwijl ik een cracker met aardbeienjam besmeerde.

Als Marly wist dat we zo laat nog in het bos hadden rondgedwaald en bijna door de bliksem waren getroffen, zou ze me nooit meer laten gaan.

‘Wel fijn, zo’n plek op dat park,’ zei Marly. Ze staarde voor zich uit. ‘Een paar jaar geleden had een makelaar hier in het dorp een aantal van die chalets opgekocht. Ze gingen hier als zoete broodjes over de toonbank.’

‘Was dat dan niets voor jou?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik moest voor jou zorgen en ik was het verlies van mijn zus nog volop aan het verwerken.’

Het was alweer zeven jaar geleden dat mijn ouders waren omgekomen bij een hotelbrand, waarna Marly me had opgevangen en een nieuw thuis had gegeven. Een plek waar ik me veilig voelde, waardoor het gemis beetje bij beetje dragelijker werd.

Ik vertelde Marly over de oom van Oliver.

‘Ja, nou, afschuwelijk!’ zei ze. ‘Ik hoorde het van de buurvrouw, maar het leek me verstandig om eerst rustig te ontbijten en het er dan pas met je over te hebben.’ Ze bleef even stil en keek me indringend aan. ‘Ik kan me voorstellen dat het gevoelig ligt. Een aanslag, dreiging, constant op je hoede moeten zijn…’

Ik kon niet ontkennen dat mijn verleden weer opspeelde – meer dan gemiddeld – nu ik wist van de aanslag op Olivers oom. Ook al waren de gebeurtenissen verschillend, de angst, het opgejaagd worden, de dreiging… Het was precies wat ik toen ook had gevoeld kort na de ontdekking dat de hotelbrand waarbij mijn ouders stierven geen ongeluk was, dat het opzet was van een crimineel over wie mijn vader een artikel had geschreven.

Ik had me destijds vaak afgevraagd of ik het had kunnen voorkomen. Er waren toen al aanwijzingen geweest dat mijn vader als misdaadverslaggever doelwit was, maar hij nam het nooit serieus.

Het plotselinge besef dat het echt niet goed zat en we in gevaar waren, herinner ik me nog goed. Mijn vader, moeder en ik werden door de politie uit huis gehaald en naar een geheime locatie gebracht. We mochten geen vragen stellen. Het was akelig stil geweest in de auto. Het enige wat ik hoorde was het zachte gesuis van de autobanden over het strakke, droge asfalt.

‘Hoe gaat het met Oliver?’ haalde Marly me weer uit mijn gedachten.

‘Niet goed,’ zuchtte ik. ‘Hij is van alles aan het bedenken om zijn familie zo goed mogelijk te beveiligen.’

‘Als hij dat dan maar wel in overleg met de politie doet.’ Marly keek me streng aan. ‘Jullie gaan toch niet weer met z’n vieren op onderzoek uit?’