© 2018 Obelisk Boeken & Media

Nienke

De Onbedoelde Ander

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieen, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Uitgegeven door: Obelisk Boeken & Media

Tekstopmaak: Sebastiaan Terpstra

Omslagontwerp: Sebastiaan Terpstra & Peter Dwars

Foto omslag: Hans-Peter Photography

ISBN-13: 9789493071032

‘We come to love not by
finding a perfect person,
But by learning to see an
imperfect person perfectly.’

Sam Keen

Proloog.

Dit is een boek over twee jaar van mijn leven. Met de nadruk op de laatste paar maanden van die twee jaar. Twee jaar waarin ik mezelf verlies in een leven met een man die een dubbelleven leidde, of leidt.

Dit boek heb ik geschreven om mezelf te redden. Om van mijn persoonlijke verhaal een willekeurig verhaal te maken. Zodat ik erop terug kan kijken als op een bizarre tijd die losgelaten kan worden. Die door mij losgelaten móet worden om verder te kunnen.

Het is het meest persoonlijke dat ik van mezelf kan laten zien. Vanuit mijn beleving, gedachtegang, interpretatie en gevoelsleven geschreven.

Ik heb me laten helpen door stukken tekst die ik door de tijd heen heb geschreven, verstuurd en bewaard. Door gesprekken die zijn gevoerd via WhatsApp, e-mail en telefoon. Door quotes die ik door de tijd tegen ben gekomen en heb opgeslagen. En door muziek die me gegrepen heeft en die ik verbind aan mijn emoties. Als er geen woorden meer te vinden zijn, is daar altijd nog de muziek.

Niks uit dit verhaal is verzonnen. Dit is een rauwe biografie, een kwetsbare blootstelling. Wel zijn het tijdsfragmenten. Er kunnen daardoor kleine verschillen zijn met de werkelijkheid als het aankomt op de chronologie. Ik heb buiten bepaalde fragmenten ook niet álles tot in detail beschreven. Dat hoeft ook niet, niet alles hoeft altijd gezegd te worden.

Dit is niet een boek om mensen te beoordelen, te bekritiseren of om personen af te kraken. Het is ook zeker niet mijn bedoeling geweest om mijn naasten buiten te sluiten uit mijn verhaal. Onbewust zijn zij een enorme steun geweest doordat, door hun onwetendheid, het leven gewoon doorging. Ik heb het niet op kunnen brengen om op dat moment bekend te maken wat er speelde. Het zou me te kwetsbaar maken, nog kwetsbaarder dan ik al was en ik moest op de been blijven.

Dit is een verhaal over liefde en bedrog. Over machteloosheid en loyaliteit. Over de onvoorwaardelijke liefde voor een niet bestaande droom.

Er is verrekte veel te zeggen
en te liegen nog veel meer.
Heel veel bagger bloot te leggen,
al doet het graven nog zo zeer,

ik ben een eikel, maar ik leer.
Een oceaan om in te vluchten,
nooit jaloers te hoeven zijn.
Liefde om je hart te luchten.
Een oceaan, hoe lekker zou dat zijn.

Was er iets waar ik om wenste,
voordat de put droog kwam te staan.
Dan was het lang zullen ze leven,
familie waar ik veel van houd
en voor wie ik sterven zou.

Een oceaan om in te schuilen,
nooit alleen meer hoeven zijn.
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen,
alsjeblieft.

Het leven jaagt geen angst meer aan,
ik heb al zover moeten kruipen,
het laatste stuk zal ook wel gaan
tot ik ga staan.

Een oceaan om te verzuipen,
een dag of wat een held te zijn.
Laat die ander nu maar kruipen,
een oceaan, vol tranen is van mij.
Alleen van mij.

Racoon – Oceaan

1.

Ik wil dat hij mij belt. Maar dat doet hij niet. Ik bel hem, meerdere keren. Ik krijg z’n voicemail. Uiteraard. Mijn appjes leest hij niet en dus zit ik te staren naar mijn telefoon, waarschijnlijk de hele ochtend. Mijn vrije uren van mij afpakkend zoals hij zovele van mijn vrije uren heeft afgepakt.

Allerlei freaky gedachten schieten door mijn hoofd. Ik kan haar bellen. Het bedrijf bellen en vragen naar haar. ‘Zeg maar dat Nienke belt, dan weet ze wel wie het is.’

Zou ik dat kunnen? Me ontpoppen als gefrustreerde, rancuneuze stalker? Ik kan de kinderen benaderen. Een berichtje sturen. ‘Weten jullie wel wat jullie vader doet?’

2.

Hij staat gelijk op als hij mij binnen ziet komen. Het is een knappe man. Anders dan op de foto, z’n haar zit anders. Korter, ik vind hem aantrekkelijker zo. Michel.

Hij geeft me drie kussen op mijn wangen en we gaan zitten. Gelukkig, na het telefonisch contact vanmiddag was ik een beetje nerveus. Complimenteus als hij was over mijn foto’s, had hij liefkozend gedreigd me meteen vol te kussen als hij me zou zien.

We bestellen koffie en thee en ik vraag meteen naar wat hij nou eigenlijk doet voor werk. Hij heeft al laten doorschemeren dat hij weinig anders doet dan werken, maar dat is dan ook alles wat ik weet.

Vier dagen kennen we elkaar. Of kennen... Hij benadert mij via een datingsite, ik krijg zijn e-mailadres, na één mailtje gaan we over op appen en kort van stof als hij is, plannen we een date. Hij is druk, altijd. Dus de date moet tussen de bedrijven door. Maar hier zitten we dan.

Echt enthousiast over zijn werk vind ik Michel niet, bewondering heb ik echter wel meteen. Een mediabedrijf. Niet de grootste, maar met al gauw een man of vijfenzestig in dienst. Hij doet dat alleen. Geen compagnon, in z’n eentje runt hij een twentyfourseven business. Hij praat er luchtig over, alsof het onbelangrijk is. Niet zoveel voorstelt.

Z’n telefoon gaat. Deze moet hij echt even nemen. Hij hoort wat aan, antwoordt en hangt op. Zakelijk, rustig.

Hij vraagt wat ik doe. Ik vertel over mijn plannen, mijn dromen. Mijn eigen winkeltje/praktijk gericht op voeding, met mij als consulent. In tegenstelling tot hem ben ik altijd enthousiast. Als ik begin met praten, kan ik maar moeilijk stoppen. Omdat ik mijn enthousiasme uit wil dragen. Michel reageert kalm, positief. Hij luistert met belangstelling.

Halverwege mijn thee zegt hij dat hij weg moet. Hij moet door naar Duitsland met collega’s. Ik ben een beetje verward. Mijn kind is uit logeren, ik heb de hele avond aan mijzelf voor hem, hij komt een half uur te laat en stapt binnen een uur weer op.

Ik denk dat hij mij niks vindt. Leuk geprobeerd Nienke, knappe man, te knap, te mysterieus. Te hoog gegrepen.

Buiten maak ik een grapje over z’n auto. Ik wijs de alleroudste oude Volvo aan ‘dat is zeker jouw auto’. Michel bevestigt, vraagt wat er mis mee is.

Hij wil me thuis brengen waarop ik in de lach schiet. Die tweehonderdvijftig meter? Die loop ik wel. Maar hij staat erop en ik stap bij hem in. Niet in de Volvo, in een Audi A6. Pffff, moet hij nou in exact dezelfde auto rijden als mijn ex? Maar ja, ook Michel is vele kilometers on the road, dus echt verbaasd hoef ik niet te zijn.

Ik laat me een stukje van mijn huis afzetten. Hij hoeft niet gelijk te weten waar ik precies woon. Waarschijnlijk hoor ik toch niks meer van hem na vanavond. Hij stopt de auto op de parkeerplaats van de Jumbo, schuin tegenover mijn woning en we kletsen nog wat. Hij wacht af, maar ik wil hem niet kussen. Dit contact was te kort, te onzeker. Ik giebel, lijk wel een puber en neem afscheid met een kus op zijn mond.

Wanneer ik mijn huis binnenloop verschijnt er een appje, ‘We hadden eigenlijk wel moeten kussen’.

3.

Anderhalf jaar ben ik vrijgezel. Na een relatie van zes jaar met de vader van mijn kind. Het is op. Hij wil niet meer thuis zijn, wordt ongelukkig van zijn gezin. En ik zit doodeenzaam met baby Jonah in donkergrijs België. Nog nooit heb ik heimwee gehad. Ik pak mijn spullen en vertrek. Maar niet nadat ik me vastklamp aan elk grassprietje dat er niet is. Zonder werk, zonder huis, zonder enig perspectief keer ik met mijn anderhalf jaar oude kind terug naar Twente. Naar mijn ouders, naar mijn vriendinnen, naar het dorp waar ik opgegroeid ben. Een warm bad, het veilige nest.

Ik kom niet in aanmerking voor een sociale huurwoning. Om urgentie te krijgen, moet je een jaar in een Nederlandse gemeente hebben gewoond. Ik kom uit België.

In een soort van paniek denk ik dat ik fulltime moet gaan werken, om maar genoeg inkomen te hebben voor een huis, voor mijn kind, om te overleven.

Bij de gemeente word ik goed opgevangen. Er staat een afspraak gepland met een werkcoach, die wordt ‘gezien mijn situatie’ verplaatst naar een gesprek met een zorgcoach. Ik heb geen idee waar het over gaat, maar ik zie wel. Het blijkt een goede zet. De zorgcoach hoort mijn verhaal en besluit dat ik voorlopig maar even niks moet doen. Ja, een heleboel, maar werk komt volgens haar op de laatste plaats. Ik moet onderdak regelen, voor mijn kind zorgen. Ik moet een relatie van zes jaar verwerken met een man die vindt dat de maatschappij zich maar aan hem moet aanpassen in plaats van hij aan de maatschappij. Een relatie waarin niet langer plaats is voor mijn dromen, wensen en verlangens.

Ik vind een huisje. Wat heet... Het is een klein tuinhuisje in een gezellige woonwijk met een eigen postadres. Voor alle officiële instanties is dat het belangrijkste. En het is betaalbaar. Het is vijfentwintig vierkante meter, in totaal. Het heeft een soort grote inloopkast met schuifdeur waar precies het ledikantje en de commode tegen elkaar aangeplakt in kunnen staan. Ik slaap in de woonkamer op een matras. Ik kook op een tweepits campingtoestelletje en in mijn koelkast passen twee pakken melk en een pakje boter.

Maar wat hebben we het fijn. Het is gezellig en voelt als vakantie. Elke dag steken we de weg over waarna we midden in het bos staan. Een mooiere achtertuin kun je je niet wensen.

Alleen de winter is in aantocht en het huisje is tochtig, vochtig. Er zijn geen dakgoten. Op een avond merk ik dat mijn matras, die tegen de muur staat, vochtig is. Druppels hangen aan de wand. Niet veel later haal ik een paar schoentjes van Jonah onder zijn bedje vandaan. Ze lopen bijna zelf weg, groen uitgeslagen van de schimmel. Ik trek het matrasje van z’n bedje. Ook de lattenbodem is helemaal met schimmel bedekt. Ik moet ervan huilen. Dit kan niet gezond zijn voor ons. Jonah’s toch al kwetsbare luchtwegen moeten beschermd worden tegen deze beschimmelde, vochtige, koude plek.

Met behulp van een oproepje op Facebook krijg ik wonder boven wonder een appartement, midden in het centrum van het dorp tot mijn beschikking. Een paleis in vergelijking met het tuinhuisje. Een prima plekje, met echte slaapkamers, één voor Jonah en één voor mij, vier gaspitten en ook nog een heerlijk dakterrasje.

Zo, stap één is gezet. Nu kunnen we gaan bouwen.

4.

Michel, media, Twente. Ik vind niks. Ik google allerlei termen van een branche waar ik geen benul van heb, maar word niks wijzer. En dat app ik hem. Hij belt me op. Of ik op onderzoek ben, lachend. Uh, ja dat ben ik, een klein beetje huiswerk doen kan geen kwaad lijkt mij.

‘Michel was een schuilnaam voor de datingsite. Mijn echte naam is Danny.’ Ok, ik moet heel even schakelen. Het is gek om iemand te leren kennen met een naam die niet blijkt te horen bij de persoon. Maar ik snap het. Dat hij zijn identiteit een beetje moet beschermen met het oog op zijn bedrijf en de branche waarin hij werkt. Ik google weer en vind deze keer alles wat ik vinden wil.

Ik zie een collega van hem voorbijkomen. Vrouwelijk. Lianne. Bij het zien van haar foto denk ik: om haar hoef ik me in elk geval geen zorgen te maken. Ze is te gewoon. Een man zo knap als hij, die elke vrouw kan krijgen... Zou hij mij überhaupt willen? Ik verwerp de gedachte direct. Wat raar ook dat het sowieso in me opkomt, ik ben nooit jaloers. En tussen die vijfenzestig werknemers zal allicht nog een groot aantal vrouwen zitten. Ik hoef ze toch niet allemaal te beoordelen of ze mijn concurrenten zouden kunnen zijn?

Vijf dagen later zien we elkaar weer. Hij wil me thuis ophalen, maar mijn moeder past op, dus ik laat hem mij appen als hij op de parkeerplaats van de Jumbo staat. Een half uur te laat. M’n moeder en ik maken er nog grapjes over. Tweede date, weer ruim een half uur te laat. Het irriteert me. Ik houd ervan als mensen zich aan hun afspraken houden. Ik ben punctueel en zeker nooit te laat.

Ik stap in z’n auto en hij begroet me met een kus op mijn wang. Lief, de ongemakkelijkheid wegnemend.

Ik heb echt geen idee waarom, maar we rijden naar de McDonald’s. Op de één of andere manier heb ik de indruk dat hij me graag bij tl-licht wil zien ofzo. Even kijken of ze net zo mooi is als bij het kaarslicht van de kroeg. Natuurlijk niet. Welke vrouw is er in tl-licht net zo mooi als bij kaarslicht? Think again. Of is het om te zien of ik geen boomknuffelende, geitenwollensokken, biologische graseter ben, maar dat ik af en toe ook gewoon zin heb in een hamburger? Dat zou ik, gezien mijn interesse in alles wat met voeding te maken heeft, begrijpen.

We praten, voornamelijk over zijn werk, maar ook over ons toekomstbeeld. Ik vraag hem op de man af of hij op zoek is naar een relatie. ‘Ja, natuurlijk wel’, is zijn antwoord. Ook hebben we het even over mijn ex en zijn vraag aan mij of er bij mij wel ruimte is voor een relatie. Die is er. Ik heb anderhalf jaar gestreden om mijn ex een plek te geven in het leven van ons kind. Dag in dag uit voelde ik me falen, tot ik fysiek zo’n wrak werd dat het op was. Mijn strijd is gestreden, de rest is aan mijn ex.

Als hij anderhalf uur later stopt op de parkeerplaats voor mijn huis kussen we. Hij neemt me in zijn armen. Echt onder de indruk ben ik niet. Ik voel zijn stoppeltjes prikken onder mijn lip en ik zit me nu al te bedenken hoe ik de niet te voorkomen rode afdrukken daarvan ga verantwoorden aan mijn moeder zo meteen. Te snel m’n thee willen drinken. Lip verbrand.

5.

Ik ben een hsp’er, aangenaam. Verschrikkelijk woord. Een hoogsensitief persoon. Een term om hele groepen mensen lekker in een hokje te stoppen. Ik praat er over het algemeen niet over. Mensen die er bekend mee zijn, zien het vaak aan me. Vervelend vind ik dat. Als er iemand naar me toekomt en zegt: ‘Jij bent zeker heel hooggevoelig’, dan is mijn vaste antwoord: ‘Dat moet je nooit hardop zeggen’. De term hooggevoelig zit op m’n allergie. ‘Hoe vóélt u zich daarbij?’ Om te kotsen. We leven in een harde maatschappij waarin iets als hooggevoeligheid slecht past. Overal zijn prikkels, alles gaat in de zesde versnelling.

Ik weet heel goed dat ik een bijzonder intense belevingswereld heb. Ik deal daarmee, heb me door de jaren heen aangeleerd hoe ik er het beste mee om kan gaan. Hoe ik me ervoor kan afsluiten en hoe ik er op het juiste moment gebruik van kan maken.

Ik weet dat veel mensen, voornamelijk vrouwen, het een interessant onderwerp vinden. Het kan namelijk heel veel verklaren. In het gevoelsleven, in begrip en onbegrip. Maar het is niet zo dat iedereen met hsp dan maar hetzelfde is.

Ooit had ik een collega met wie ik nauw samenwerkte die eens zei: ‘Mensen zoals jij hebben vaak moeite met mensen zoals ik.’ Waarmee ze doelde op haar directheid. Ik vond haar de prettigste collega ooit. Drie maanden later overleed ze. Kanker.

Mijn hsp-zijn betekent niet dat ik een emotioneel wrak ben, dat ik overal om huil en niks aankan. Juist niet. Mijn hsp heeft er voor gezorgd dat ik bijzonder goed ben in het reguleren van emoties. Ik ben een kei in relativeren. Ik word nooit hysterisch, ik ben niet labiel. Ik kan ratio en emotie feilloos van elkaar scheiden.

Ik heb wel een talent om mezelf te verplaatsen in anderen. Ik oordeel niet, veroordeel niet, ik luister. Ik luister actief en ik onthoud. Ik kan gesprekken van jaren geleden woordelijk terughalen. Doodvermoeiend. En voer voor discussie, want in belevingen gaan verhalen een eigen leven leiden. En hoewel de waarheid waarschijnlijk ergens in het midden ligt, blijkt mijn geheugen er zelden naast te zitten wanneer het op het verloop van gesprekken aankomt.

Ik vind het dan ook lastig om te begrijpen dat een gesprekspartner niet alles opslaat wat ik zeg. Dat ik iets kan vertellen dat later helemaal vergeten is of volledig verdraaid. Ik weet dat het zo werkt met communicatie en ik accepteer het, maar toch...

Boeken en films daarentegen werken bij mij andersom. Ik kan drie keer een boek lezen en de vierde keer weer niet weten hoe het nou ook al weer eindigt. Dat is omdat lezen en tv kijken voor mij ontspanning is. Iets waarbij ik niets hoef op te slaan. Heerlijk, én zo houd ik altijd voldoende leesvoorraad.

Muziek raakt me enorm. En over opslaan gesproken, geheel onnodig en nutteloos, maar ik ken zoveel songteksten uit mijn hoofd... Omdat woorden me raken. Omdat teksten me raken. Ik denk vaak zelfs in muziek.

Redelijk bekend is het verwerkingssysteem bij hsp’ers. ‘We’ hebben een intensere beleving van alles en daardoor meer tijd nodig om prikkels te verwerken. Wanneer je hier niet zorgvuldig mee omgaat, kun je ontzettend overprikkeld raken, last krijgen van je omgeving. Ik leef een gestructureerd bestaan. Vooral voor Jonah, die met zijn leeftijd schreeuwt om regelmaat, maar ook omdat ik daar zelf goed bij functioneer. Ik ben me altijd bewust bij afspraken die ik plan dat ik mezelf niet overvraag. Leuk, twee of misschien wel drie keer per week een avond weg of een uitje, zolang ik de andere dagen dan maar in de rust van mijn huis weer tot rust kan komen.

Ik heb Toegepaste Psychologie gestudeerd, ruim twee jaar lang. Ik denk op dat moment dat ik wel ‘even’ een hbo thuisstudie kan volgen. Ontzettend interessant vind ik het, nog steeds, en heel erg leuk. Dat is wat ik wil. Maar de vorm blijkt te hoog gegrepen. Ik behaal een handvol certificaten, leer heel veel, maar ik strand op de Engelse vakliteratuur.

Dan raak ik zwanger in dezelfde tijd en besluit om de studie te staken. Ik kan het altijd nog een keer oppakken.

De studie heeft me in elk geval heel veel geleerd over het hsp zijn. Hoe de psyche werkt en verwerkt. Hoe de psyche ook fysiek van alles kan veroorzaken en in stand houden. Waarom ik denk zoals ik denk.

Ik solliciteer naar een baan bij Slachtofferhulp Nederland. Eén van de organisaties in mijn top drie van wat ik graag zou willen als ik mijn studie wél zou hebben afgerond. Ik word aangenomen.

Na de geboorte van Jonah begin ik aan een interne opleiding als vrijwillig medewerker op de afdeling Actieve Benadering en op de Servicelijn. Ik bel mensen op als eerste contactpersoon na een ingrijpende gebeurtenis. Ik inventariseer of er hulp nodig is, of wij dat kunnen bieden of een andere instantie. Of de slachtoffers de weg kennen binnen de psychische en juridische hulpverlening.

Het blijkt een schot in de roos. Mijn empathisch vermogen, achtergrond in de psychologie en common sense (of hsp) blijken bij elkaar de juiste vaardigheden om goed te zijn in wat ik doe. Ik voel me als een vis in het water en hoop dat ik vanuit mijn vrijwillige functie op den duur, door ervaring, een betaalde aanstelling kan krijgen.

Op het moment dat mijn ex en ik uit elkaar gaan en ik besluit te vertrekken, moet ik het vrijwilligerswerk opgeven. De mooiste baan die ik me op dat moment kan wensen raak ik kwijt.

Mijn hsp heeft voor een groot deel een fysiek component. Mijn lichaam reageert op ongeveer alles. Zomers en ’s winters draag ik een zonnebril, omdat mijn ogen gevoelig zijn voor zonlicht. Ik heb een zeer blanke huid, val in de categorie roodharigen met veel sproetjes en moedervlekken, extra gevoelig dus.

Ik kan slecht eten. Op elk soort eten reageert mijn lijf. Mijn maag zit vaak op slot, ik heb een prikkelbare darm.

Met mijn Toegepaste Psychologie hoopte ik ooit iets met eetstoornissen te gaan doen. Zoals ik van mezelf altijd zeg ‘ik heb geen eetprobleem, maar wel een probleem met eten’ en daardoor intrigeert het me mateloos wat er omgaat in de psyche bij personen met een eetstoornis.

Ik richt me daarom nog steeds op voeding. Jaren heb ik erover gedaan om een voedingspatroon te vinden waarbij ik me goed voel. Waarbij ik gedij. En dat lukt. Ik wil andere mensen zo graag helpen om dit ook uit te zoeken. Ik ben ervan overtuigd dat wat er ook met je aan de hand is, je voedingspatroon één van de belangrijkste uitgangspunten is om een positieve verandering teweeg te brengen.

6.

Na de McDonalds-date besluit ik dat het niks gaat worden. Ik heb Danny aangehoord en trek mijn conclusies. Zijn werk is zijn leven, hij is niet voor niets alleen. Zevenendertig jaar, geen kinderen, honderd procent aandacht om zijn bedrijf tot een succes te maken.

Ik heb dat al gehad, een man die alleen maar aan het werk is en dat liever doet dan thuis zijn. Ik wil iemand die mij ook wil, bij wie ik bovenaan kom. Die mij en Jonah een thuis wil bieden en daar onderdeel van wil zijn.

‘Laten we er maar mee stoppen’, app ik hem. Hij belt me op. Hoezo stoppen? We zijn nog niet eens begonnen. Ik leg mijn zorgen uit en hij antwoordt: ‘Als je zorgen hebt, moet je niet weglopen, dan moet je daar over praten.’

Toch zien we elkaar de week erop niet, ik wil het niet. Hij blijft appen en we bellen soms. Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik vind hem knap, ik vind hem aardig, leuk. Bij vragen van vriendinnen kan ik eigenlijk alleen het antwoord bedenken dat ik niet iets kan ontdekken dat ik níet leuk vind. Wel dat ik me zorgen maak om zijn werk en hoe dat in te passen in mijn leven. Maar als dat het enige is... Als er aan hem als persoon niks aan te merken is, verdient het dan niet een kans?

Dus ik spreek weer met hem af. Bij een recreatieplas. Even erop uit langs het water.

‘Mag ik je niet meer ophalen?’ vraagt hij. Maar ik wil dit bewust zo, omdat ik denk dat hij anders weer te laat komt. Als hij me bij de recreatieplas eindeloos laat wachten, dan trek ik zeker de stekker eruit. Of zoek ik een excuus om hem af te wimpelen? Omdat mijn onderbuikgevoel niet helemaal oké is?

Hij is op tijd. Natuurlijk.

Na de wandeling drinken we nog wat in een kroegje. Danny is druk met zijn telefoon. Ze zijn z’n hond kwijt op kantoor. Ze dachten dat hij de hond had meegenomen, er is nogal wat commotie. Ik stap nog even bij hem in de auto, hij krijgt telefoon van een collega en we kussen wat. Ik voel me prettig bij hem. Ik vraag hem waarom hij nooit getrouwd is geweest. Hij heeft elf jaar een relatie gehad. Hij haalt als antwoord zijn schouders op. Het is er gewoon nooit van gekomen.

We appen. We bellen. Danny blijkt zich niet te laten wegjagen. We ontdekken waarom we wel en niet bij elkaar zouden passen. Soms verdedig ik het als hij zegt: ‘Zie je en daarom passen we niet bij elkaar.’ Maar meestal verdedigt hij het als ik zeg dat ik geen toekomst voor ons zie. ‘Niet zo negatief denken’, zegt hij dan.

Ik laat na die laatste date doorschemeren dat ik zeker wel de wens heb om ooit te trouwen. Zijn antwoord daarop is dat hij mij dan heel romantisch ten huwelijk gaat vragen. Ik schiet in de lach en bedenk nog net niet hardop dat ik graag wil trouwen, maar met hem? Ik denk het niet.

7.