De Wouden

van Wutan

Een magisch realistische roman

Informatie

De Wouden van Wutan​
Reis naar de bovenwereld

Twee bevriende stellen gaan op zoek naar Wutan, een mythisch land wat zich tussen Tibet, Myanmar en China zou bevinden. Andreas en Linda zijn gelouterde, ervaren reizigers die al veel van de wereld hebben gezien. Voor de jonge Ron en Lieselotte is het de eerste grote reis die ze maken. Een afgrijselijk ongeluk in de bergen scheurt het gezelschap uit elkaar. Dan begint de reis pas echt...

'… Hun metgezellen waren in het niets verdwenen. De zon scheen nog gewoon in een langzaam verschemerende lucht. Het landschap was er nog en zij waren er nog in hun ademende lichamen. Het was absurd. Alles ging gewoon verder (...) ​
Er resteerde alleen een gat in het wegdek. Het was onbestaanbaar en niet te bevatten. Er waren enkele lichamen opgeruimd, wat vormen, dat was alles. (...) ​
De dood is een poort die we uit ons dagelijks bewustzijn hebben gewist en die zich plotseling aandient. Maar de doden staan vormloos om ons heen en treuren om ons verdriet…'

Een spannende, ontroerende esoterische roman, met als centraal thema het aanvaarden van het leven en van de dood. Een echte aanrader voor liefhebbers van geheimzinnige verhalen in een spirituele context.

Geschreven in 2007. Eerste druk , april 2019.​
ISBN/EAN: 9789493071063; NUR 301

Trefwoorden: Trefwoorden: spiritualiteit, filosofie, religie, sterven, reïncarnatie, geestelijke begeleiders, gidsen en lichtsferen.

Copyright © 2019 www.obeliskboeken.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Intro

‘Ik wist vroeger ook niet wie ik was, totdat ik

mijn eigen lichaam als een schaduw zag.’

Gustav Meyrink: Het groene gezicht. Servire, 1990

Voor Yvonne

Proloog

Ze reden ergens in het midden van de Ibag-halfwoestijn over een smalle omhoog kronkelende weg. Garban, hun gids uit Wutan, had het stuur van Andreas overgenomen. Hij werd geacht de route te kennen, maar ze hadden al een tijdje de indruk dat de weinig spraakzame gids de juiste richting was kwijtgeraakt. De onverharde weg werd zo smal dat Garban alleen heel langzaam dorst te rijden. Ze schuurden dicht langs een steil rotsmassief aan de ene en een diepe afgrond aan de andere kant.

Andreas draaide zich om naar de anderen op de achterbank. Hij wilde hen zeggen dat het beter was om niet de diepte van het ravijn in te kijken. De angst om met auto en al in de afgrond te storten kon hen zodanig beïnvloeden dat Garban er zijn concentratie door zou kunnen verliezen. Maar nog voor een woord over zijn lippen kwam hoorden ze gekraak en het geluid van rollend gesteente. De paniek schoot door hen heen. Garban bracht de auto tot stilstand; hij draaide het contactsleuteltje om en de motor sloeg af.

Stilte. Garban en Andreas konden vanaf de voorbank nog net de scheur over de hele breedte van het wegdek zien, pal voor de wielen van de bus. Het kraken was opgehouden, maar de dreiging werd er niet minder om. Alle vijf zaten ze een moment bewegingloos, alsof iedere actie en ieder woord hen in acuut levensgevaar kon brengen. Ergens beneden hen klonk een vaag gerommel. De breuk leek zich langzaam naar onderen uit te breiden.

“Please, all get out here..,” verzocht Garban in zijn haperende Engels.

“Better is get out from back,” voegde hij er aan toe.

Andreas zag wat hij bedoelde. De flanken van de bus lieten niet genoeg ruimte om uit te stappen. Ze konden het best via de achterklep bij de bagageruimte de bus verlaten. Andreas begreep het, maar op dat moment wist hij niet meer hoe hij de klep moest openen, hoewel hij die handeling toch tientallen malen had verricht.

Linda sloeg een hand voor haar mond en hield haar adem in. Want ze keek met opengesperde ogen recht in de afgrond.

Misschien had ze haar droom herinnerd, dacht Andreas later. Daags voor hun vertrek uit Nederland was ze namelijk uit een droom ontwaakt waarin ze in een afgrond reden. In die droom was echter geen sprake van naar beneden storten; het was meer een soort zweven. Ze werd dan ook niet wakker met een angstgevoel, want ze had als een vogel zo licht door een stralend blauwe lucht gedreven.

“Dat blauw was zo mooi,” vertelde ze hem aan het ontbijt. “Ik voelde me opgetogen en was alleen maar heel benieuwd waar we terecht zouden komen.”

Garban trok aan het pookje onder het dashboard. De achterklep was nu los. Ron duwde hem verder open en hielp Linda met uitstappen. De anderen klauterden over de banken en volgden hen, op de gids na. Garban bleef zitten, roerloos, als zo’n pop die gebruikt wordt om schokeffecten mee te testen bij frontale botsingen. Hij keek met een vreemde blik voor zich uit en maakte geen aanstalten om de auto te verlaten.

Opnieuw kraakte het onder hun voeten en ditmaal voelden ze het wegdek een eindje zakken.

“Wegwezen!” riep Andreas, die inmiddels ook op de weg stond. “Garban, kom verdorie achter dat stuur vandaan!”

Maar hun gids verroerde zich niet.

Ron klom de auto weer in en baande zich over de banken tussen hun bagage door een weg naar de gids.

“Misschien is Garban niet goed geworden,” zei Linda. “We moeten hem naar buiten zien te krijgen.”

Ze voegde de daad bij het woord en klom de bus weer in om Ron bij te staan. Andreas smeekte hen om onmiddellijk terug te komen; hij had het bange vermoeden dat het wegdek ieder moment kon afbreken en de bus in de afgrond zou storten.

Hij voelde de jonge energie van Lieselotte naast zich.

“O God, Ron, kom die auto uit!” riep ze tegen haar vriend.

Weer verzakte de weg een stukje.

Dit kan niet lang meer duren, dacht Andreas.

Het gevaar drong nu ook tot Ron en Linda door. Ron pakte Garban bij de schouders en schudde hem door elkaar, maar de gids reageerde niet.

Linda weifelde. Ze keek aarzelend naar Andreas, die zijn hand naar haar uitstrekte. Hij keek recht in haar gezicht in een tijdloos moment, dat los van de gebeurtenissen stond. Het leek alsof haar gezicht een spiegel was die het zijne weerkaatste, alsof hij in zijn eigen ogen keek.

Ze hadden vijfendertig jaar samen geleefd en, zoals dat gaat bij mensen die samen ouder worden, gingen ze steeds meer op elkaar lijken. Hij had de rimpels rond haar ogen zien ontstaan en met haar het proces meegemaakt waarin ze hun jeugd stap voor stap achter zich lieten.

Andreas strekte zijn armen al om haar bij het uitstappen te helpen, maar het was te laat. Hij voelde de verzakking onder zijn voeten. Hij boog nog voorover om Linda te grijpen, maar die struikelde over hun koffers. Weer zakte de weg en nu hield hij niet meer op met zakken. Hij gleed naar beneden, als een traag op gangkomende lift.

Lieselotte gilde en trok Andreas naar achteren. Ze konden nog net over de snel breder wordende breuk in het wegdek stappen om zich met hun ruggen stijf tegen de rotswand te drukken.

Voor hun ogen stortte de bus, met Linda, Ron en Garban erin, in een wolk van stof en gruis en omgeven door brokken vallend steen, het ravijn in.

DEEL 1

HOOFDSTUK 1

De afdaling

Hun geliefden weg, de gids weg, de bus weg. Stilte.

Ze stonden verstijfd naast elkaar, met hun ruggen tegen de rotswand. Op de plek waar de bus had gestaan was nu een gapend gat. Aan de andere kant van de instorting ging de weg gewoon verder, om zich na een bocht aan het zicht te onttrekken. Verder was er niets meer te zien of te horen wat nog aan het ongeluk herinnerde, alsof het helemaal nooit had plaatsgevonden. Alleen een langzaam dalende stofwolk gaf aan dat er kennelijk iets was gebeurd wat het stof had doen opwaaien. Verder was het stil, heel stil.

Andreas voelde zich vreemd leeg. Er is iets met mij gebeurd, dacht hij. Ik ben ook naar beneden gestort, samen met Linda. En toch sta ik hier naast Lieselotte.

Er was alleen maar dit hier en nu: het rotsige landschap, met vaag zichtbaar in de diepte de steppen en meren en de langgerekte wolkflarden hoog boven hen. Uit het Westen naderde een zich langzaam verspreidende nevel.

Volgens hun kaarten bevonden ze zich ergens in het rompgebergte van het steppehoogland aan de noordrand van de Ibag. Wutan, hun reisdoel, kon niet ver meer zijn. Er waren hier geen noemenswaardige steiltes, maar deze berg was een uitzondering; ze rees boven de steppe uit als een kartelige, omhoog wijzende vinger. Het was de bedoeling dat ze het beboste gebied van de Oerba zouden doorkruizen, waar ergens de grens met Wutan lag. Ze hadden een lange reis gemaakt en toen de bus verongelukte moest het meest onoverzichtelijke gedeelte nog komen.

In Andreas was alleen het gedachteloze bewustzijn van de situatie. De paniek, het onmiddellijke handelen, de ontsteltenis die door hem vlamde toen de bus in het ravijn verdween, dat was eensklaps voorbij. Alleen de stilte bleef over, de stilte waarin alles was zoals het was. Zelfs de hartverscheurende schreeuw van Lieselotte verstoorde die stilte niet. Haar emotie zocht zich een baan naar buiten. Ze begon te roepen: “Ron, Ron, o Ron......”

Ze zakte door haar knieën op de harde rotsgrond en sloeg haar handen voor haar ogen.

“Nee, nee!” riep ze en schudde heftig met haar hoofd, niet in staat de plotselinge realiteit te erkennen van een totaal veranderde situatie, die een omslag van haar leven inluidde.

Andreas keek naar de talud waarlangs de bus was afgegleden. Aan het eind was een rand en daarachter begon de afgrond. Vanaf waar zij stonden konden ze niet over de rand van de kloof kijken. Hun metgezellen waren in het niets verdwenen. De zon scheen nog gewoon in een langzaam verschemerende lucht. Het landschap was er nog en zij waren er nog in hun ademende lichamen. Het was absurd. Alles ging gewoon verder, zonder Linda en Ron, zonder bus en gids. Niets leek verstoord, het Geheel werd er niet door aangetast, er was geen enkele beroering, het ongeluk was door niemand opgemerkt. Hun geliefden waren gewoon uit het leven gehapt, als door een toevallig passerende shovel. Er resteerde alleen een gat in het wegdek. Het was onbestaanbaar en niet te bevatten. Er waren enkele lichamen opgeruimd, wat vormen, dat was alles. De dood had hen gewoon weggebezemd, meedogenloos. Of zelfs dat niet, want er was niemand om meedogenloos te zijn. Het voelde als een pets in hun gezichten van Iets van buiten, bedoeld om hen te wekken uit de levensslaap, uit een per ongeluk opgelegde narcose. De dood is een poort die we uit ons dagelijks bewustzijn hebben gewist en die zich plotseling aandient. Maar de doden staan vormloos om ons heen en treuren om ons verdriet.

Andreas drukte zijn handpalmen tegen zijn borst. Zijn denken kwam weer op gang. Linda is met Ron en Garban in een afgrond gestort, dacht hij, met bus en al. Dit is wat gebeurde. Alles gebeurt zoals het gebeurt. Daar valt niets aan af te dingen of aan toe te voegen. Ik zit hier naast Lieselotte, maar ook lig ik dood ergens beneden, naast Linda, Ron en Garban. En nu moet ik mij over Lieselotte ontfermen.

“Kom mee,” zei hij, terwijl hij opstond en Lieselotte omhoogtrok.

Een eind van de instorting vandaan was de weg breder, met gras aan de voet van de rots. Lieselotte liet zich op de grond in het gras zakken en keek uitdrukkingloos voor zich uit. Andreas ging tegenover haar op zijn hielen zitten.

“Luister,” zei hij. “We moeten onze situatie bespreken.”

Ze reageerde niet.

Hij pakte haar bij de schouders en schudde haar zachtjes door elkaar, maar de blik waarmee ze hem aankeek was helder.

“Ja,” zei ze toonloos. “Wat kunnen we doen?”

“De weg teruglopen,” zei hij aarzelend. “Misschien zien we een auto die we kunnen aanhouden en om hulp vragen.”

Het was maar een overweging. Ze hadden al twee dagen niemand ontmoet en zonder water en voedsel zouden ze niet ver komen. Er woonde hier geen mens in een omtrek van zeker vijfhonderd kilometer.

“Heb jij je mobieltje bij je?” vroeg hij. Zelf had hij het apparaatje in het dashboard van de auto gelegd.

Ze schudde haar hoofd. Hij zag dansende, kastanjebruine krullen boven een glad gebruind meisjesgezicht. Ze was 23 jaar, maar oogde als een meisje van 17.

“Die zit in m’n jas,” zei ze, “en die ligt in de bus. Maar die dingen doen het hier toch niet... O God, Andreas, we moeten bij Ron en Linda zien te komen. Misschien hebben ze de val wel overleefd...”

Hij knikte. Lieselotte had misschien wel gelijk. Ze hadden geen ontploffing gehoord, de bus was dus niet in brand gevlogen. Zelfs al was de kans uiterst gering dat hun metgezellen de val hadden overleefd, het was hoe dan ook het beste om te proberen de bus te bereiken. Hoop deed immers leven? Het voertuig was over de rand van de talud gestort en alles hing er vanaf hoe diep de vrije val was geweest.

Andreas liep een eind de weg af tot een punt waar ze een beter uitzicht hadden.

Van daaruit konden ze zien dat de steilte verdween in het groen van een bos. Het was het eerste bos dat ze zagen in het gebied van de Oerba. Kon het zijn dat de bomen de val van de bus hadden gebroken?

Hij keek naar Lieselotte en verzonk in dat jonge gevoelige vrouwengezicht. Hij voelde zich vreemd op twee vlakken balanceren: daar was enerzijds de wereld van de daad, van het drama en van de handelingen en anderzijds leek hij daar volkomen van losgebroken, alsof de schok van het ongeluk hem in een soort omgekeerde shocktoestand had gebracht, waarin hij niet verdoofd, maar juist erg helder was.

Lieselotte maakte al aanstalten om met de afdaling te beginnen.

Haar onstuimigheid deed hem soms denken aan een vrouwelijke zwaardvechter uit de Kung fu-traditie. Ze beschikte over een vurigheid, die soms explosief naar buiten kon schieten. De reis naar Wutan was ook haar initiatief, nadat Ron haar op het land attent had gemaakt. Het jonge paar had hun plannen voorgelegd aan Linda en Andreas, hun ervaren vrienden die de halve wereld hadden afgereisd en nu aan hun oude dag begonnen te denken. Ron had gevraagd of ze de bus konden kopen, waarmee het echtpaar hun laatste reis dwars door Afrika had ondernomen.

Andreas zei er niet over te peinzen het voertuig van de hand te doen. Lieselotte concludeerde dat hun voor onherbergzame gebieden bestemde automobiel dus voortaan werkeloos in hun garage zou staan. Het oudere echtpaar had elkaar vragend aangezien. Beiden waren naar de geest gemeten nog jong en ook lichamelijk functioneerden ze nog prima. Ze hadden geen kinderen en noemden zichzelf schertsend ‘de vrije bejaarden’. Ze hadden de leeftijd bereikt waarop je ging nadenken over hoe de laatste jaren van het bestaan het best kunnen worden doorgebracht. Een verzorgingstehuis sprak hen niet aan; het leek hen verschrikkelijk om een avontuurlijk leven in afhankelijkheid te moeten beëindigen. En misschien hadden ze nog iets te doen voordat aan hun mobiliteit een einde zou komen: een laatste reis in het gezelschap van een jeugdig, aantrekkelijk paar bijvoorbeeld, die ze met raad en daad terzijde konden staan bij de eerste grote reis van hun leven. Ze hielden van de jeugd met de liefde van ouder wordende mensen voor het jonge en prille, voor het vuur van de levensdrang.

“Wat zouden jullie ervan zeggen als wij meegaan?” vroeg Andreas, nadat hij een blik van verstandhouding met Linda had gewisseld.

Lieselotte was de dochter van een bevriend, kunstzinnig echtpaar uit Hilversum. Linda en Andreas waren bij haar geboorte aanwezig en hadden haar zien opgroeien tot een jonge, avontuurlijke vrouw. Ron was haar tegenpool, het ontbrekende, bedaarde stuk van haarzelf. Ze hield van hem, zoals je kunt houden van iets wat je wel in jezelf aanwezig weet, maar toch niet na kunt leven, omdat je anders geaard bent.

“We zijn allemaal een stukje van het geheel en in de ander herkennen we de ontbrekende schakel,” had Andreas tot Linda gezegd.

Linda had glimlachend gewezen op de verschillen tussen hen en op de harmonie van hun eigen lange huwelijk. Ze was niet zo filosofisch aangelegd en meer praktisch ingesteld dan Andreas. Die zin voor het doelmatige overvleugelde haar spontane creativiteit teveel, maar zorgde wel voor een verantwoorde onderbouw van hun meestal reizend en trekkend doorgebrachte leven. Linda was de aardende pool van hun relatie; als zij er niet meer was, bestond de kans dat hij los van de grond zou slaan.

Met hun jongere vrienden was ook iets dergelijks aan de hand, zij het omgekeerd. Ron was het praktische fundament van de relatie, die de dikwijls van de ratio wegschietende Lieselotte op de grond hield. Zo vulde het teveel van de één het tekort bij de ander aan. Ze hoorden bij elkaar als twee rivieren die zich bruisend vermengen en als één rivier verder gaan, elkaar aanvullend en completerend. De dood van de één zou een half mens achterlaten.

Maar Lieselotte was nog jong, ze zou verder leven en nieuwe mensen ontmoeten, al zou ze Ron nooit vergeten.

Andreas had vaak gedacht dat als Linda eerder dan hij mocht gaan, hij ook niet meer verder zou willen leven. Maar de ramp die zich nu had voltrokken ging alle veronderstellingen en voorbedachte ideeën te buiten. Hij had nog niet de tijd en de moed om daar verder over na te denken. Hij legde zijn hand op Lieselotte’s tengere schouder.

“Laten we nog een eindje de weg aflopen tot we een toegankelijker plek vinden,” zei hij.

Even later ontdekten ze een smal pad dat een stuk evenwijdig met de weg meeliep en toen vrij steil, maar nog beloopbaar, naar beneden voerde. Misschien was het een oud pad dat vroeger door de herders uit Wutan was gebruikt of anders was het gewoon uitgesleten door de wilde paarden, die over de berg van de ene naar de andere steppe trokken.

Ze begonnen aan de afdaling. Andreas moest zich al snel op zijn achterste laten zakken, hij schoof voorzichtig over de stenige grond, terwijl hij zich vasthield aan uitstekende rotspunten. Hij stopte af en toe, om aandachtig het punt te zoeken waar hij vermoedde dat de bus was neergestort. Er was niets van de bus te bekennen. Hij zag ook geen rook, hetgeen zijn vermoedden bevestigde dat de auto niet in brand was gevlogen. Maar er was geen enkele indicatie over hoe diep het voertuig was gevallen.

Het smalle, nauwelijks zichtbare pad maakte een draai naar links. Precies in de bocht zag Andreas een smalle afslag naar rechts, die nog steiler naar beneden voerde in de richting van waar hij vermoedde dat de bus was terechtgekomen. Hij keek uit op door een lichte nevel bedekte boomtoppen.

Lieselotte was aan het zijpad voorbij gegaan, bezield door de drang zo snel mogelijk beneden te komen. Hij riep haar en even later kwam ze hijgend naar boven geklauterd, hetgeen aanmerkelijk minder snel ging.

“Wat is er?” vroeg ze bits. Ze voelde zich in haar vaart geremd.

Hij wees naar de splitsing.

“Die kant moeten we uit. Maar eerst een pauze, anders verdwalen we en raken oververmoeid en komen we nooit waar we willen wezen.”

“Ik ben niet moe,” zei ze, hem fonkelend aanziend. “Ik wil naar beneden. Ik ga wel voor, jij gaat me te langzaam. Ze hebben misschien dringend hulp nodig; misschien liggen ze daar dood te bloeden of zitten ze bekneld in het wrak. We hebben geen tijd om te rusten.”

Ze keerde zich van hem af, maar voordat ze weer met de afdaling kon beginnen, nu in de door hem aangewezen richting, greep hij haar bij de pols.

“Dat ga je niet doen!” zei hij. “Als we het iets rustiger aan doen en bij elkaar blijven, zijn we er sneller dan als wildemannen naar beneden te rennen.“

Lieselotte rukte zich wild los en zette de afdaling voort in haar eigen tempo. Hij ging haar achterna, maar ze was al snel uit zijn gezichtsveld verdwenen. Hij riep nog haar naam, maar alleen de echo van zijn eigen, door de rotswanden weerkaatste stemgeluid antwoordde hem.

HOOFDSTUK 2

De schim in het bos

Andreas slaagde er uiteindelijk toch in om Lieselotte in te halen. Na een bocht werd het pad vlak; ze waren op een bebost plateau terechtgekomen. Van daaruit konden ze nog net het punt zien vanwaar de bus naar beneden was gestort. Het was een flinke hoogte, maar Lieselotte bleef geloven dat hun geliefden het hadden overleefd. “

Als ze op dit plateau terecht zijn gekomen kunnen de bomen hun val toch gebroken hebben?” vroeg ze.

Andreas zweeg. Hij wilde Lieselotte’s hoop niet wegnemen, maar ook niet aanwakkeren.

“De bus zoeken is hoe dan ook het beste,” zei hij.

Hij staarde naar de rotswand boven hen en zag een, vanaf hun plek nauwelijks waarneembare kloof tussen de wand en het plateau waarover ze liepen. Het was meer dan waarschijnlijk dat de bus daarin was gestort en dus niet op het plateau was terechtgekomen. Lieselotte had de kloof nog niet ontdekt of stond er niet bij stil. Ze keek strak voor zich uit, als vertrouwde ze erop dat het pad hen vanzelf bij de bus zou brengen.

Wilden ze overleven dan moesten ze hoe dan ook de bus bereiken. Die bevatte hun bagage, de voedselvoorrdaad, de watertank en de verbindingsmogelijkheid met de bewoonde wereld via de mobiele apparatuur. Over hoe zij hun vrienden zouden aantreffen konden ze maar beter niet denken.

Het was vreemd, maar als Andreas aan hen dacht, was er geen gevoelsmatige gewaarwording van hun dood. Bij alle tot dusver in zijn leven overleden personen had hij iets gevoeld van hun vertrek uit dit ondermaanse: een opstijgende energie. Eenmaal een lichte streling op zijn wang, die hij voelde na een bij een verkeersongeluk omgekomen jeugdvriendin, als van een afscheid. En, eerder in zijn leven, van zijn ouders en van de ouders van Linda. Er was altijd iets in de atmosfeer, een soort fluïdum, dat wees op hun afscheid, een laatste vaarwel uit de wereld van stof en steen en een vertrek naar meer subtiele gebieden.

Linda zou het hem zeker laten weten als zij deze fysieke wereld verlaten had. Ze zou iets in hem geplant hebben dat hem intuïtief van haar vertrek zou overtuigen, maar dat gevoel was er niet. Hield dat in dat ze nog leefde?

Hij vroeg het zich af, maar Lieselotte weigerde vooralsnog na te denken over de consequenties van de ramp. Instinctief was ze aan de afdaling begonnen, blindelings vertrouwend dat het juist was wat ze deed. Hij zag hoe haar soepele lichaam zich moeiteloos bewoog over de boomstronken en rotsblokken.

Ondanks de situatie kon hij genieten van haar puurheid; ze was een ontluikende schoonheid, die onbewust haar lieflijkheid etaleerde. Deze waarneming liet zich niet door het ongeluk overschaduwen en dit bevreemdde hem. Er was de ramp en de beroering ervan, maar zijn geest bleef open voor al het andere om hem heen. Zoals Lieselotte voor hem uit ging tussen het groen leek ze de schoonheid van het bos te absorberen en uit te stralen. Ze was zich daar niet van bewust; in haar leefde slechts de drang om de van haar losgescheurde geliefde te vinden. Pas bij zijn dode lichaam zou ze beseffen dat hij er niet meer was.

Het was de eerste grote reis van het jonge paar. De aanduidingen op de kaarten waren uiterst summier en in de meeste atlassen kwam Wutan helemaal niet voor. Als bestaand land moest het natuurlijk een internationale status hebben, maar in Nederland was geen ambassade en ook in de omringende landen onbrak die. Ook reisbureaus konden geen informatie geven; voor hen bestond het land eenvoudig niet. Andere instanties waren er eveneens vaag over; het land scheen wel te ooit bestaan te hebben, maar of dat thans nog het geval was wist niemand eigenlijk. Zelfs internet kon geen informatie geven.

Wutan moest ergens tussen Tibet, Birma, het vroegere Birma en China in liggen. Ron had er ooit een oud boek over gelezen en Lieselotte werd steeds enthousiaster. Het land zou het massatoerisme weren, maar mensen die min of meer ‘toevallig’ aan haar onduidelijke grenzen verschenen zouden er ongehinderd binnen kunnen. Het land riep ook een dromerige echo op, die soms gehoord werd in new age-kringen. Er zou een ‘poort’ naar het mythische rijk Shambala zijn.