DE MENTOR

Wil je op de hoogte blijven van de boeken van Uitgeverij Orlando? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief via www.uitgeverijorlando.nl, of volg ons op Facebook, Twitter of Instagram.

TESSA KOLLEN

De mentor

© 2019 Tessa Kollen

© Foto auteur Chris van Houts

Omslagontwerp Bij Barbara

Zetwerk Pre Press Media Groep

ISBN 978 94 93081 02 4

NUR 301

www.uitgeverijorlando.nl

Voor Roeland, mijn partner in crime

PROLOOG

Het was zo’n typische, uitgestrekte, vieze en lawaaierige hoofdstad in een land dat voor kort bekendstond als een derdewereldland, maar dat nu in rap tempo veranderde in een moderne staat. Iedereen van veertig jaar of ouder herinnerde zich de tijd dat de meerderheid van de gebouwen vervallen en afgeleefd was, laagbouw in roze en geel en mintgroen geschilderd. Met uitzondering van een paar straten aan de noordkant van de stad waren deze gebouwen in de afgelopen tien jaar stuk voor stuk vervangen door betonnen wolkenkrabbers. Hoe meer olie-inkomsten en buitenlandse investeringen er binnenstroomden, hoe meer deze gebouwen werden vervangen door chroom en staal, dat glinsterde in de zinderende middaghitte. Flitsend neon lichtte de voorheen zo donkere nachten op als een pretpark. Een westers pretpark, welteverstaan – modern, eenentwintigste-eeuws – en dus bewonderd door iedereen op een paar conservatieve zielen na. Lelijke, betonnen appartementen van twintig verdiepingen of meer – waarbij stijl had ingeboet aan de noodzaak voor rappe aanleg – deden hard hun best de almaar aanwassende beroepsbevolking te huisvesten. Elke dag kwamen er honderden hoopvolle mensen op zoek naar werk in de almaar aanzwellende hoofdstedelijke economie.

De recent aangelegde zesbaanswegen met een wirwar aan viaducten en tunnels waren eigenlijk altijd wel druk, maar kwamen tot complete stilstand in de spits, die langer leek te worden naarmate de economie maand na maand groeide naar recordhoogten. Zelfs de overstelpte lokale autoriteiten leken in te zien dat elke poging om het beleid te doen stroken met de realiteit op voorhand gedoemd was tot mislukking, hetgeen pijnlijk duidelijk werd uit de onophoudelijke files van de middenklasse auto’s (die nu lokaal werden geproduceerd), waarin de uitdijende middenklasse zich voortbewoog. Met de stijgende inkomsten van de voorheen arme bevolking was er altijd werk beschikbaar voor eenieder met voldoende creativiteit, vasthoudendheid of spierkracht: als straatveger of in de bouw; als afwasser in de nieuwe vijfsterrenhotels; of als inpakker bij een van de nieuwe populaire supermarkten. Dag in, dag uit werden honderden oude en nieuwe hoofdstedelijke inwoners op het aftandse, drukke busstation overgeladen in twintigpersoonsbusjes (die overigens, in de forenzenspits met gemak vijfendertig mensen konden vervoeren) en die na een uur toeteren in de files hun passagiers dumpten bij diverse fabrieken, winkels en andere werkplaatsen.

Een aantal van deze busjes reed de stad uit, over de (nieuwe!) snelweg richting de westelijke voorsteden, waarna ze, na een kilometer of vijf (in de spits drie kwartier rijden), de afslag namen naar de moderne buitenwijk Westwood Hills. Daar kwam men plotseling terecht in een verbazingwekkend andere wereld van stilte, ruimte en groen. De arbeiders die uitstapten bij een van de haltes aan de lommerrijke lanen werkten als tuinman, beveiliger, schoonmaker of nanny in deze dure buitenwijk, die lokaal bekendstond als Ambassador City. Straat na stille straat behuisde ruime kavels, die perfect werden onderhouden door een klein leger tuinmannen (een zeer gewilde baan, die meestal niet beschikbaar was voor degenen die net van het platteland kwamen), met enorme witte villa’s, die perfect werden gerund door een klein leger van schoonmakers, koks en bediendes (een nog meer gewilde baan, die alleen beschikbaar was voor degenen met de juiste connecties, een redelijke geletterdheid en een goed gebit). Het merendeel van deze vreedzame, groene bubbel werd bewoond door expats: Europeanen, Amerikanen, en een paar verdwaalde Indiërs, Japanners en Australiërs, die allemaal een genereus salaris verdienden bij een multinational. Ook bijna alle diplomaten die naar het land waren uitgezonden, huurden een villa in de wijk: met zwembad, een lange oprit en vierentwintig uur bewaking. Deze expats kwamen zelden in de chaos van down town, zoals men het stadscentrum placht te noemen; ze voelden zich meer thuis in de dure supermarkt met airconditioning in het kleine lokale winkelcentrum, of in de net geopende hypermarkt die bijna alles verkocht wat ze thuis ook konden krijgen (vooruit dan, met uitzondering van hagelslag; maar er was wel ontbijtkoek!). Deze buitenlanders kenden de gevaren van het chaotische verkeer en de diepgewortelde criminaliteit uitsluitend van de veiligheidsbriefings die ze aan het begin van hun uitzending kregen, en die onheilspellende documenten waren genoeg om ze de volgende drie of vier jaar veilig in hun bubbel te houden: ze hadden noch de wens, noch de noodzaak om hun kleine paradijs te verlaten, en hadden al helemaal geen interesse in de sociaaleconomische omstandigheden van de permanente inwoners van hun tijdelijke thuis.

In de noordoostelijke hoek van Westwood Hills, twee rotondes van de hoofdweg, bevond zich de weelderig groene, ultramoderne campus van de Amerikaanse Internationale School. De twintig hectare grond waarop de slim geplande laagbouw stond, waren ooit aan de Amerikaanse ambassade geschonken door de toenmalige president van het land – een eenmalig staaltje goodwill dat door veel expats als vanzelfsprekend werd beschouwd, want waar anders zouden hun kinderen naar school moeten? Een lokale school, die onder aan de internationale lijsten bungelde? Er waren weliswaar een kleine Britse en een Franse school, maar met die diploma’s kwam je Harvard niet binnen. En daar hadden de ouders graag zo’n 25.000 dollar per jaar voor over.

De school was qua populatie weliswaar internationaal – er waren zo’n achtenvijftig nationaliteiten vertegenwoordigd – maar het systeem en de leraren waren (op een of twee verdwaalde Canadezen na) volledig Amerikaans. De school bestond uit een onderbouw, voor kinderen van vier tot elf jaar, een middenbouw, voor die moeizame leeftijd tussen de elf en veertien, en een bovenbouw, voor de laatste vier schooljaren.

Elke afdeling had zijn eigen cluster met ruime klaslokalen, en verder waren er twee kantines, drie bibliotheken en een theater, net als sportvelden voor honkbal, Amerikaans football en basketbal, en een zwembad van olympische afmetingen. De schoolleiding nam de deelname aan de diverse regionale competities bijzonder serieus, en elke middag – en ook de meeste zaterdagen – waren de sportvelden vol met scholieren die hard aan het oefenen waren voor de eerstvolgende Varsity-competitie. Gedurende de schooldag zou men moeite hebben te geloven dat de school 1200 leerlingen huisvestte: er heerste een serene rust, terwijl de kinderen in de leeftijd van vier tot achttien jaar zich bogen over hun ingewikkelde taken voor wiskunde, natuurwetenschappen, Engels en een aantal andere talen.

In het midden van de campus stond een laag gebouw met een dubbele glazen deur, waarnaast de schoolmascotte (een tijger) door een professioneel schilder was aangebracht. De centrale locatie was gemakkelijk bereikbaar voor eenieder die er moest zijn: de kleine eersteklassers die de schoolverpleegster nodig hadden voor een pleister op een geschaafde knie; delinquente brugklassers die naar de conrector moesten omdat ze verzuimd hadden hun kauwgom weg te gooien nadat hun dat nadrukkelijk was gevraagd; en gefrustreerde klassenassistenten die op het laatste moment een fotokopie moesten maken. In dit gebouw waren ook de schoolleiding en de administratieve afdeling gevestigd, en met zoveel leerlingen, zoveel verwachtingen en zoveel geld was dat een flinke staf. De rector en de conrector hadden geschakelde kantoren waarvan de tussendeur meestal openstond. De oost-, west- en zuidvleugel boden onderdak aan de directeuren voor de onder-, midden- en bovenbouw, en in het midden lag een kantoortuin voor de ondersteunende staf, van wie de rollen niet altijd duidelijk waren, maar die het altijd druk hadden. Daartussenin lagen de kantoren van de toelatingsafdeling, die met zorg elke leerling toetste om te waarborgen dat de standaardtestresultaten onverminderd hoog bleven (hoewel er als ze maar genoeg betaalden wel wat ruimte was voor niet-aanstaande Harvardstudenten), en het kantoor van de financiële administratie, die de dikke vette cheques ontvingen van de ouders wier kinderen slim genoeg – of gelukkig of rijk genoeg – waren om tot de prestigieuze school te worden toegelaten. Bovendien waren er vanwege de permanente prestatiedrang van zowel de ouders als de leraren niet een maar drie mentoren: dit waren vertrouwenspersonen, die waren aangesteld om de leerlingen qua normen en waarden op het rechte pad te houden (de school was erg begaan met het Onbesproken Gedrag van elke leerling, of die nu vijf of zeventien was), en hen te helpen om te gaan met de druk van een uitgesproken competitief systeem.

Op deze woensdagmiddag was er weliswaar aardig wat activiteit op de rest van de campus, maar de kantoren lagen er verlaten bij. De onder- en middenbouwleerlingen hadden hun maandelijkse vrije middag, hetgeen de klassenassistenten en ondersteunende staf ook een vrije middag opleverde. De meeste leraren zaten in vergadering met hun collega’s. De rector was naar een conferentie in Parijs en de decaan had een voorlichtingsbijeenkomst over universiteitsaanvragen georganiseerd voor een groep geïmponeerde laatstejaars. De mentor voor de bovenbouw was vroeg vertrokken om familie uit Kansas van het vliegveld te halen, en de mentor voor de middenbouw werkte nooit op woensdag.

Maar hoewel doodstil, was de ruimte niet leeg. Op het blauwgrijze tapijt in het kleine kantoor achter de open ruimte waar de secretaresses werkten, half verborgen achter een archiefkast en een kamerplant, lag het levenloze lichaam van Joanne Lawson, de mentor van de onderbouw.

VOOR DE MOORD

Van: Marije Steenhouwer-van Speijk <maartjes@gmail.com>

Onderwerp: Eindelijk!

Datum: 12 september 2017

Aan: Robert-Jan van Speijk <rj.vanspeijk@gccingenieurs.nl>

Lieve Robbie,

Sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat ik je kon schrijven. Het duurde even voordat ik het internet aan de praat had. Je gelooft gewoon niet wat een bureaucratie erbij komt kijken om een simpele Wifi-router te installeren. Ik moest wel twintig keer bellen en nog eens twee keer langsgaan voordat er überhaupt iemand langskwam. Blijkbaar is dit dan het resultaat van het gebrek aan een vrijemarkteconomie hier: het staatsbedrijf kan het geen flikker schelen want ze weten dat je toch nergens anders terechtkunt. En het ergste was nog wel dat alle formulieren en zo door Pieter moesten worden ondertekend: schijnbaar was ik niet ‘gemachtigd’ om te tekenen omdat ik ‘afhankelijk’ ben van zijn verblijfsvergunning als expat. Ik dacht dat ik gek werd toen ik dat hoorde. Heb maar een groot glas sauvignon ingeschonken, hetgeen wel een beetje hielp om me te kalmeren.

Ik doe mijn uiterste best om niet alles hier te vergelijken met Amsterdam en er het beste van te maken, maar op het moment heb ik behoorlijke heimwee.

In elk geval doet het internet het nu, en ik zit hier aan het foeilelijke bureau in de foeilelijke woonkamer met foeilelijke gordijnen. Pieter zegt dat ik alles moet ‘restylen’ maar het meubilair dat we van zijn bedrijf hebben gekregen is niet te redden. Het liefst zou ik alles eruit gooien en opnieuw beginnen maar Pieter zegt dat zijn bedrijf niet wil betalen voor de opslag van al die lelijke meuk waar ze ons mee hebben opgezadeld. Ik zit hier nog steeds tegen vijftig onuitgepakte dozen aan te kijken, maar nadat ik de spullen van de kids en Pieters kleren had uitgepakt, heb ik het gewoon opgegeven. Ik draag al weken dezelfde spijkerbroeken en T-shirts die ik in de koffer had meegenomen, en eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin om iets anders te dragen. Ik zit hier toch maar thuis in m’n eentje, dus wat maakt het uit wat ik aan heb?

Pieter zegt dat ik meer mijn best moet doen om erop uit te gaan en mensen te leren kennen, maar eerlijk gezegd vind ik alle vrouwen die ik zie als ik de kinderen uit school ga halen nogal intimiderend met hun Gucci-zonnebrillen en hun onverstaanbare Amerikaanse accenten. Pieter zegt dat het statistisch gezien onmogelijk is dat ik geen enkel ‘leuk vriendinnetje’ (zijn woorden – ook hij behandelt me nu als een kind) zou kunnen vinden, maar hij heeft makkelijk praten. Ik heb gewoon geen idee hoe ik me kan mengen in al die groepjes vrouwen die elkaar allemaal lijken te kennen, en die absoluut niet geïnteresseerd zijn in een willekeurige Nederlander zoals ik.

Anyway, ik voel me dus nog niet echt thuis, hier. En ik heb ook nog geen idee wat ik met mezelf aan moet elke dag. Behalve jou lange e-mails schrijven. Gauw weer!

Veel liefs van je zus,

Maartje

DE VROUW VAN DE AMBASSADEUR

Iedereen was het erover eens dat Alan Pierce veel te jong was om ambassadeur te zijn. Maar iedereen was het er ook over eens dat Sophie te elegant, te mooi en te geraffineerd was om niet de vrouw van de ambassadeur te zijn. Met zijn vierenveertig jaar was Alan minstens een decennium (of wel twee) jonger dan de meeste andere ambassadeurs, en Sophie was zelfs nog twee jaar jonger; een klassieke schoonheid met lang, kastanjebruin haar en koele grijsblauwe ogen. Ze was vaak het middelpunt in het gezelschap van de andere ambassadeursvrouwen, die jaren geleden dankbaar hun jeugd en schoonheid hadden ingeruild voor de status die de baan van hun echtgenoten met zich meebracht.

Alans promotie kwam vrij onverwacht, nadat hij in zijn hoedanigheid als Chargé d’Affairs op hun vorige post een bijna uit de hand gelopen diplomatieke crisis had opgelost. Kort daarna was de ambassadeur in dit land onverwacht met pensioen gegaan, officieel om gezondheidsredenen, maar volgens de geruchten omdat een verse diplomatieke crisis op de loer lag. Omdat hij zijn sporen had verdiend in het oplossen van moeilijke situaties, werd Alan gestuurd om de boel te sussen. Hij was daar wonderwel in geslaagd, en runde nu een goedlopende, effectieve post die efficiënt omging met de honderden visumaanvragen, inkomende politieke en handelsmissies, en ontelbare culturele uitwisselingen waar de Canadese ambassade zich wekelijks mee bezighield.

Sophie zuchtte naar haar spiegelbeeld terwijl ze haar lange bruine haar opstak in een elegante knot. Ze deed de smaakvolle diamanten oorringen in die ze altijd droeg bij deze jurk: een kobaltblauw exemplaar van fijne zijde, die Alan haar prachtig vond staan: hij zei dat de jurk het blauw in haar ogen omhooghaalde. Bovendien was de jurk precies goed voor de gelegenheid: een tikje feestelijk (ze gingen immers naar een receptie ter ere van de nationale feestdag van Hongarije), een tikje zakelijk (ze gingen immers als officiële vertegenwoordigers van Canada) en met een lengte tot op de knie, die de vertegenwoordigers van conservatievere landen niet voor het hoofd zou stoten. Ze schoot de bijpassende schoenen aan, waarvan ze wel zeven paar in de kast had staan in evenzovele kleuren, en die ze in de loop der jaren met zorg had verzameld: elegante hakken die niet zo hoog waren dat ze wegzonk in het keurige gazon waar ze die avond zou ronddwalen; en comfortabel genoeg om een uur of twee op te staan zonder haar kuiten aan een marteling te onderwerpen.

Het was de eerste officiële receptie van het seizoen sinds het begin van het schooljaar. Na een lange hete nazomer was het weer aanzienlijk prettiger dan drie weken eerder, toen Sophie was teruggekeerd uit Canada voor haar tweede jaar als de Vrouw van de Ambassadeur. Na zes heerlijke, zorgeloze weken in Ottawa vond Sophie het moeilijk om zich weer aan te passen aan de dagelijkse routine: kinderen naar school, besprekingen met de kok over het weekmenu en de officiële gelegenheden, koffieochtenden, lunches en andere evenementen die werden georganiseerd door de overactieve diplomatieke gemeenschap waar ze met groeiende tegenzin deel van uitmaakte.

Er was een tijd geweest – en niet eens zo heel erg lang geleden – dat ze het allemaal geweldig vond: zich optutten voor een of andere receptie, een veelvoud aan geëmbosste uitnodigingen voor exclusieve evenementen, de status en de glamour. Ze had Alan ontmoet in hun derde jaar aan de universiteit van McGill, en een paar maanden na hun afstuderen was hij aangenomen bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het jaar daarop, in juni, waren ze getrouwd. In die tijd had ze een baan, misschien zelfs eigen ambities – al kon ze zich dat eigenlijk niet meer herinneren – en ze had gewoon gewerkt totdat Alan twee jaar later was uitgezonden naar een ambassade in West-Afrika. Die eerste uitzending had ze lol gehad, zo herinnerde ze zich het in elk geval achteraf. Ze hadden een villa die vijf keer zo groot was als hun flatje in Ottawa en een tuin ter grootte van een voetbalveld. Sophie had aarzelend een dienstmeisje aangenomen (twee weken daarvoor was ze nog zelf de wc’s aan het schrobben), dat tot nanny werd gepromoveerd op de dag dat Sophie ontdekte dat ze zwanger was. Hoewel het nog maanden zou duren voordat ze een nanny nodig zouden hebben, was hun hulp vastbesloten de prestigieuze titel alvast te voeren, ook al zou het tot na de geboorte van Isabel duren voordat ze het bijbehorende salaris kreeg.

Vlak na de geboorte van Isabels zusje Victoria, twee jaar later, verhuisden ze naar Zuidoost-Azië: er kwam een tweede hulp bij, die verantwoordelijk was voor de schoonmaak van een volgende enorme villa – op zich geen voltijdsbaan, maar wel een, zoals hun nieuwe nanny beweerde, die niet kon worden gecombineerd met de zorg voor twee peuters. Nu, twaalf jaar en drie landen verder, werd de nanny vergezeld door een kok, die er op haar beurt op stond dat het schoonmaken van de nóg grotere villa toch echt niet gecombineerd kon worden met het voorbereiden van ontbijten, lunches en diners voor het gezin, naast de diverse wekelijkse officiële ontvangsten. Hoewel de meisjes inmiddels hele dagen op school zaten, bleek de nanny nog steeds onmisbaar te zijn om op hen te passen terwijl Alan en Sophie eropuit moesten naar een van de vele avondverplichtingen die nu bij zijn baan hoorden. En zo was Sophies staf uitgegroeid tot vier personen, de laatste hun chauffeur.

Sophie bedacht dat haar decennium van ervaring als gewone diplomatenvrouw weinig had geholpen om haar voor te bereiden op haar rol als vrouw van de ambassadeur. Vroeger was zijn baan een kleiner onderdeel van haar leven, en hield ze zich vooral bezig met de kinderen, en vrijwilligerswerk (een weeshuis in Afrika, een dierenasiel in Azië), en peutergroepjes en boekenclubjes en tennis en golf. Nu was zijn baan haar leven geworden. Ze was gestopt met tennis en golf op het moment dat Alan haar – weliswaar diplomatiek – begon voor te schrijven met wie ze zou moeten spelen, en de boekenclubs had ze lang geleden opgegeven toen ze erachter kwam dat die meestal ergens tussen ‘pretentieus’ en ‘een slangenkuil’ zweefden. Haar vrijwilligerswerk moest tegenwoordig worden uitgevoerd binnen de kaders van de Ambassadeursvrouwenclub, die het ook op zich nam om koffieochtenden, lunches en culturele uitstapjes te organiseren, en waarvan het enige bestaansrecht eruit leek te bestaan de ambassadeursvrouwen gevangen te houden in hun eigen elitaire kringetje, zonder contact met Ongewenste Anderen.

De andere ambassadeursvrouwen waren gemiddeld zo’n vijftien jaar ouder dan Sophie, en brachten hun tijd door met het opscheppen over de prestaties van hun studerende en volwassen kinderen, het organiseren van duizenden Uitstapjes, en het kopen van sieraden. Sophie ging altijd braaf mee, zoals van haar werd verwacht. Zoals het ook van haar werd verwacht om interesse te tonen in de andere vrouwen, hun verwende kinderen en hun onstilbare honger naar sieraden. Na een vol jaar in haar huidige rol kon ze er nog steeds niet aan wennen dat ze continu onder een vergrootglas lag. Van nature was ze nogal gereserveerd, maar de laatste tijd merkte ze dat ze zich steeds verder terugtrok, en ze wist dat sommigen van de collega’s van haar man haar achter haar rug de IJskoningin noemden. Het was niet een titel die ze bewust opzocht, maar deze gaf haar wel een masker waarachter ze zich kon verstoppen. Het gevolg daarvan was dat ze na een jaar veel sociale verplichtingen had, maar geen echte vrienden. Haar lange en heerlijke zomer in Canada had haar zich pijnlijk bewust gemaakt van het feit dat ambassadeursvrouw zijn iets heel anders was dan haar leven als gewone diplomatenvrouw.

Met een laatste blik in de spiegel beloofde Sophie zichzelf dat ze het dit jaar Anders ging doen. Ze zou proberen aardiger te zijn, vrienden te maken buiten de gouden kooi van het Corps Diplomatique. Ze knikte tegen haar spiegelbeeld en haastte zich naar beneden, waar Alan haar stond op te wachten.

Een half uur later voegde hun dienstauto zich in een rij soortgelijke donkere wagens, elk met de wapperende vlag van het land waarvan ze de ambassadeur vervoerden. De lange file kroop over de oprijlaan richting de residentie van de Hongaarse ambassadeur, en stopte steeds net lang genoeg voor het marmeren bordes om zijn ambassadeurs uit te spuwen. Tziganemuziek klonk zachtjes door de hal, gespeeld door een kwartet dat speciaal voor de gelegenheid was ingevlogen uit Boedapest. De muziek begeleidde hen over een rode loper naar hun gastheer, die ze zoals dat hoorde feliciteerden met zijn nationale feestdag. Sophie herschikte haar blauwe zijden omslagdoek, en voegde zich met haar echtgenoot bij de imposante drie meter hoge eiken deur, die werd opengehouden door twee enorme, identieke plantenpotten met kunstige groenrood-witte bloemstukken erin. Terwijl ze langzaam opschoven begroette Alan zijn mede-ambassadeurs vriendelijk, respectvol of kortaf – afhankelijk van hun positie en hun relatie met het land dat hij vertegenwoordigde – terwijl hij zachtjes opmerkingen tegen Sophie fluisterde.

‘Bon soir, Excellence! Geweldig om u hier te zien!’ (‘De nieuwe ambassadeur van Frankrijk, heb je zijn vrouw Geneviève al ontmoet?’)

‘Doctor Husseini, wat een genoegen. Herinnert u zich mijn vrouw Sophie?’ (‘Hoofd Protocol van BZ, help me even herinneren dat ik hem aanschiet over dat memorandum dat we nog moeten tekenen.’)

‘Excellentie, mijnheer Vasiliev.’ Kort knikje. (‘Wat doet hij hier nou? Ik zou verwachten dat de Russen deze receptie zouden overslaan na wat de Hongaarse premier over Oekraïne heeft gezegd.’)

Nadat ze hun gastheer beleefd hadden begroet, begaven Alan en Sophie zich naar de prachtige tuin en accepteerden een drankje van een van de obers (spa rood voor haar, jus d’orange voor hem. Ze maakten er een punt van nooit alcohol te drinken voordat de officiële speeches voorbij waren.) Sophie was al eens eerder op deze residentie geweest voor een koffieochtend, maar ze was verrast over de metamorfose van de tuin. Feestelijke lichtjes hingen in de bomen en de struiken, kaarsjes waren langs de rand van het zwembad geplaatst zodat de gasten er niet per ongeluk in zouden vallen, en kunstige bloemstukjes in de kleuren van de Hongaarse vlag prijkten op de statafels die overal op het gazon waren geplaatst. Het zachte gerinkel van glazen en het gezoem van beleefde gesprekken klonk door de zwoele, tropische nacht, net boven het geluid uit van de honderden sprinkhanen die zich in de tuin hadden verstopt. Een ober kwam voorbij met een schaal hors d’oeuvres die er heerlijk uitzagen, maar Sophie bedankte beleefd. Ze at nooit iets tijdens recepties, voor het geval ze net met haar mond vol gerookte zalm stond op het moment dat Alan haar wilde voorstellen aan een of andere belangrijke diplomaat of een zakelijk contact.

Ze had dit al zo vaak gedaan dat ze de tel was kwijtgeraakt. Een paar posten geleden, toen Alan nog een nederige Eerste Secretaris was, waren er niet zoveel uitnodigingen als nu, en had ze kunnen kiezen of ze met hem meeging of niet. Nu werd er van haar verwacht dat ze zich een paar keer per week optutte en haar echtgenoot vergezelde, terwijl ze de meisjes voor de zoveelste keer met de nanny thuisliet. Onderweg luisterde ze naar Alans instructies.

‘Er is weer een incident geweest tussen Saoedi-Arabië en Iran. Wij blijven onpartijdig, dus denk erom dat je precies even lang met de echtgenotes praat. Of beter nog, probeer ze helemaal te vermijden.’

‘We hebben de steun van Italië nodig voor onze kandidaat bij de NAVO. Hun ambassadeur probeert me te ontlopen, dus probeer zijn vrouw uit te nodigen voor een lunch deze week. Terloops. Misschien moet je ook de Griekse uitnodigen.’

Omdat er in de aanloop van de avond overal dit soort gesprekken tussen ambassadeurs en hun vrouwen (of heel soms vrouwelijke ambassadeurs en hun mannen) plaatsvonden, was er tegen de tijd dat men op de receptie van die avond aankwam een hele waslijst aan verborgen en dubbele agenda’s. Sophie nipte dan braaf aan het ene glaasje wijn dat ze zichzelf toestond terwijl ze probeerde zich alles te herinneren wat Alan tegen haar had gezegd en wat anderen haar nu toevertrouwden. Aangezien er bijna geen gesprek was zonder verborgen betekenissen, ging er ook bijna geen week voorbij zonder dat Sophie zich – vaak bijna te laat – realiseerde dat ze weer in een of andere val was getrapt.

‘Mia heeft me gevraagd om het liefdadigheidsbal te helpen organiseren,’ vertelde ze dan aan Alan op weg naar huis.

‘De vrouw van de Ecuadoraanse ambassadeur?’ gromde Alan. ‘Niet doen hoor! Ze hebben zich kandidaat gesteld voor het WK Voetbal in 2030, maar wij worden geacht de kandidatuur van Portugal te steunen.’

‘Rustig maar,’ suste Sophie. ‘Ik heb gezegd dat ik erover na zou denken.’

‘Goed gedaan, meisje,’ antwoordde Alan.

Ze wist dat het complimenteus bedoeld was, en dat hij tevreden was over haar diplomatieke kwaliteiten. Zijn carrière was haar carrière, zei hij meerdere keren per week, zijn ambities waren de hare. En lange tijd was Sophie daarin meegegaan. Maar soms, steeds vaker, wilde Sophie dat ze haar eigen carrière en haar eigen ambities zou kunnen hebben. En steeds vaker, als ze zich in haar huis verstopte en CNN of BBC keek om voldoende op de hoogte te blijven van de wereldpolitiek, probeerde ze zich te herinneren wat haar eigen ambities ook alweer waren geweest. Afgezien van die twee korte jaartjes als officemanager bij een ingenieursbureau, toen ze net afgestudeerd was, had ze nooit een echte baan gehad.

Sophie wierp een snelle blik over het gazon en kreeg prompt de vrouw van de Amerikaanse ambassadeur in het vizier; een kleine, gedrongen vrouw die altijd halflange gewaden droeg en erin slaagde er doorgaans uit te zien als de boze heks uit een of ander sprookje. Ze was in een poging verwikkeld een gesprek te voeren met de vrouw van de Senegalese ambassadeur, hetgeen bemoeilijkt werd door het feit dat die laatste bijna geen Engels sprak, en de Amerikaanse al helemaal geen Frans. De twee vrouwen zagen eruit alsof ze dringend van elkaars aanwezigheid verlost wilden worden. Sophie zuchtte en begaf zich in hun richting. Het beloofde weer een gezellige avond te worden.

‘Goedenavond, mevrouw Van Damen, bon soir, madame Ndaye. Wat leuk om u te zien. Quel plaisir.’

Lily Van Damen tuurde haar met toegeknepen ogen aan. Het was duidelijk dat ze geen flauw idee meer had wie Sophie was. Andere diplomatenvrouwen zouden daar niet zo overduidelijk in zijn en door subtiele vragen proberen te achterhalen wie hun gesprekspartner ook alweer was, en hoe ze geacht werden haar te kennen. De Amerikaanse ambassadeur en zijn vrouw waren de spreekwoordelijke uitzondering op de regel, en wel om twee redenen: ten eerste waren zij geen beroepsdiplomaten, maar om politieke redenen benoemd door de president; en ten tweede – nou ja, het waren nu eenmaal Amerikanen. Boven aan de voedselketen. Altijd uitgezonderd van de regels die voor anderen golden.

Zoals het protocol voorschreef, gaf Sophie geen krimp. Ze kwam de Amerikaanse direct, maar subtiel, te hulp.

‘Wat een bijzonder uitje was dat vorige week, hè, die privérondleiding door het Nationaal Museum. Hadden we maar zulke prachtige etnische maskers in Canada. Hoewel onze ambassade binnenkort een tentoonstelling organiseert van de foto’s van Paul Mallet. Kent u zijn werk?’

Ze vertaalde haar woorden moeiteloos in het Frans, waarmee ze Lily Van Damen de kans gaf zich te herpakken. Mevrouw Van Damen was een groot mecenas, en elke dollar die niet naar de campagne van een of andere Democratische kandidaat ging, ging op aan kunst. Ze had een voorkeur voor wat ze Primitieve Kunst noemde, en het korte gesprek dat Sophie vorige week in het museum met haar had gevoerd, had pijnlijk duidelijk gemaakt dat ze die term vrij letterlijk nam.

‘Malheureusement, j’ai ratte cette sortie,’ zei de vrouw van de Senegalese ambassadeur.

Inderdaad, spijtig, dacht Sophie droogjes. Het feit dat mevrouw Ndaye met enige regelmaat verstek liet gaan bij de uitjes van de Ambassadeursvrouwenclub was inmiddels zo’n beetje iedereen opgevallen, en er werd al flink over geroddeld. Vooral de ambassadeursvrouwen uit andere Afrikaanse landen beschouwden haar onwil om deze milde beproevingen te ondergaan als een arrogante die gebaseerd was op haar vagelijk koninklijke achtergrond.

Ondertussen had Lily Van Damen zich herinnerd wie Paul Mallet ook alweer was, en ze begon aan een opsomming van alle vernissages waar zij, en haar andere snobistische vrienden – die ze nu naam voor naam voor naam opsomde – een aantal unieke exemplaren van zijn werk en dat van andere beroemde kunstenaars hadden aangeschaft. Hoewel, voegde ze eraan toe, zijzelf een voorkeur had voor beeldhouwwerken, en dan vooral primitieve stukken. Ze herhaalde haar mening over primitieve kunst, en Sophie haperde met haar vertaling, zich afvragend of mevrouw Van Damen inderdaad geen idee had hoe bijzonder racistisch sommige van haar opmerkingen klonken. Mevrouw Ndaye keek verveeld om zich heen, duidelijk op zoek naar iemand anders om mee te praten. Bij voorkeur iemand die haar eigen taal sprak. Plotseling lichtten haar ogen op en in het midden van Sophies zwaar gecensureerde vertaling ging ze ervandoor met een haastig ‘Excusez-moi.’

‘Wat een vreemde vrouw,’ merkte Lily Van Damen op. ‘Of zouden ze soms andere gebruiken hebben, daar in Tanzania?’

Je zit er ongeveer zesduizend kilometer naast, dacht Sophie bij zichzelf, en zelf ben je nog een stuk vreemder. Toen herinnerde ze zich wat Alan haar had verteld, toen ze na het museumuitje over deze merkwaardige Amerikaanse had geklaagd: het arme mens had geestelijke gezondheidsproblemen en ze had zelfs een paar maanden in een inrichting doorgebracht. Voor Alan was dat reden genoeg om voorzichtig om te gaan met deze vrouw. Wat haar psychische problemen – of gewoon eigenaardigheden – ook waren, ze was nog steeds de vrouw van de Amerikaanse ambassadeur, en moest dus onder alle omstandigheden met de nodige egards behandeld worden. Sophie glimlachte moeizaam en probeerde uit alle macht een ander gespreksonderwerp te verzinnen.

‘Heb ik goed begrepen dat u over een paar maanden de nieuwe bibliotheek in de Amerikaanse Internationale School gaat openen? Mijn meisjes kunnen niet wachten! Ze hebben alles uit de tijdelijke bibliotheek al gelezen.’

Mevrouw Van Damen keek meteen gelukkig. ‘Gaan jouw dochters naar de AIS?’ vroeg ze opgetogen. ‘Zo’n leuke school. Zo’n leuke school. In welke klassen zitten ze?’

‘De tweede en de zesde klas van de onderbouw,’ antwoordde Sophie, opgelucht dat ze een onderwerp had kunnen vinden dat de goedkeuring van de vreemde Amerikaanse kon wegdragen en dat op geen enkele manier als politiek gevoelig kon worden beschouwd.

‘De vorige conrector was een goede vriend van ons,’ zei mevrouw Van Damen. ‘Ik weet het nog zo net niet met die nieuwe kerel. Hij lijkt me veel te jong voor zo’n verantwoordelijke positie. Het ontbreekt hem aan, hoe zal ik het zeggen, statuur. En die vrouw van hem, zo ambitieus – kan niet wachten om weer te gaan werken, terwijl ze thuis een paar peutertjes heeft rondlopen.’

Aha, dacht Sophie, ze had het kunnen weten. Er was geen enkel onderwerp in haar wijde omgeving dat niet sociaal of politiek beladen was. Ze mompelde iets onverstaanbaars, maar het leek erop dat mevrouw Van Damen niet luisterde.

‘En jij?’ vroeg ze. ‘Ben je al lid geworden van de oudervereniging?’

Dat was wel het laatste wat Sophie zou willen doen, en ze had de oudervereniging op alle vorige scholen van haar dochters weten te vermijden. Maar voordat ze een of ander diplomatiek antwoord kon bedenken, begon mevrouw Van Damen enthousiast te zwaaien en ‘Joehoe!’ te roepen tegen een vrouw in een jurk die Alan als volledig ongepast zou beschouwen: knalroze, een centimeter of acht boven de knie en een decolleté dat weinig aan de verbeelding overliet. Een vrouw met de helft van de omvang van de draagster van deze jurk had er misschien mee weg kunnen komen, maar deze dame was stevig en robuust gebouwd, met een omvangrijke borstpartij en een bolle buik die duidelijk zichtbaar waren onder de glanzende stof. Haar halflange, niet van nature blonde haar was te dun en te springerig om los gedragen te worden. Haar kleine ogen en maanronde gezicht, in combinatie met de roze jurk en het vlassige haar, deden aan Miss Piggy denken.

De vrouw kwam meteen aangerend, als een schoothondje.

‘Anne Marie, daar ben je! Laat ik je voorstellen aan…’ Er viel een pijnlijke stilte, aangezien Lily Van Damen Sophies naam klaarblijkelijk alweer was vergeten.

‘Sophie Pierce,’ haastte Sophie zich de stilte te vullen. ‘Canadese ambassade.’

‘Ja. Nou,’ ging mevrouw Van Damen door, alsof Sophies naam totaal niet relevant was voor de introductie die ze had gepoogd te maken. ‘Ze heeft kinderen op de AIS. En ze zou het bijzonder leuk vinden om lid te worden van de oudervereniging.’

Sophie deed haar mond open maar meteen weer dicht toen mevrouw Van Damen onvermoeibaar verderging.

‘Anne Marie is de voorzitter van de oudervereniging,’ zei ze stralend. ‘Zo’n verantwoordelijke baan.’

‘Wat leuk om u te ontmoeten,’ mompelde Sophie, maar het leek erop dat Anne Marie evenmin genegen was naar haar te luisteren.

‘Nou, we kunnen altijd vrijwilligers gebruiken,’ zei ze energiek. ‘Je moet maar eens naar onze maandelijkse bijeenkomst komen, aanstaande dinsdag is er weer een. Dan kun je je opgeven. Wat had je in gedachten? Klassenmoeder? Boekenbeurscomité?’

Een antwoord werd Sophie bespaard omdat op dat moment Alan op hen afkwam en, nadat hij op zijn bijzonder charmante manier Lily Van Damen had begroet als een oude bekende en Anne Marie als een gloednieuwe, vroeg of hij Sophie een momentje zou mogen stelen om haar voor te stellen aan een nieuw contact. Opgelucht dat ze er op het nippertje van af was gekomen, liet Sophie zich wegvoeren om een van Alans nieuwe contacten te ontmoeten, van wie hij ongetwijfeld zou beweren dat ze ‘fantastische vrienden’ konden worden, maar die Sophie doorgaans doodvervelend vond.

Later op de avond op weg naar buiten werd Sophie opnieuw aangesproken door Anne Marie.

‘Dus,’ zei ze, alsof ze een conclusie trok uit een zojuist gevoerd gesprek, ‘ik zal naar je uitkijken bij de volgende vergadering van de oudervereniging op 3 oktober. Het is altijd de eerste dinsdag van de maand. Negen uur precies in de kleine aula.’

Alan legde zijn hand op haar rug terwijl hij haar naar buiten begeleidde, waar hun auto met wonderbaarlijke timing op hen stond te wachten.

‘Echt, Sophie,’ mompelde hij, ‘de oudervereniging? Ik zou toch denken dat je wel iets beters te doen hebt…’

Sophie antwoordde niet, maar ze dacht bij zichzelf: weet je wat, Alan, eigenlijk heb ik niets beters te doen. En alleen al omdat je dat net gezegd hebt, ga ik wel naar die stomme vergadering. Al is het maar omdat jij niet wilt dat ik ga.

Het zou haar eerste kleine opstandige daad zijn sinds ze de vrouw van de ambassadeur was geworden.

Van: Marije Steenhouwer-van Speijk <maartjes@gmail.com>

Onderwerp: Update (geen klaagzang!)

Datum: 20 september 2017

Aan: Robert-Jan van Speijk <rj.vanspeijk@gccingenieurs.nl>

Lieve Robbie,

Ik had mezelf getrakteerd op een online abonnement op

Tijdschrift.nl, maar nu heb ik alles al uit, van de Privé tot de Grazia, dus stuur ik jou maar weer eens een e-mailtje (haha). Ik moet er zo aan wennen om niets te doen te hebben! Ik zeurde altijd over de ochtendstress en de routines in Amsterdam, maar nu besef ik pas dat dat ten minste mijn eigen routines waren. Als ik nu ’s ochtends vroeg de keuken in zombie, vind ik daar Jamilla, onze hulp, die de koffie al heeft gezet en bezig is met het ontbijt voor de kinderen. Ze worden steeds verwender: een boterham met pindakaas is ze nu al te min, want Jamilla bakt steeds pannenkoeken of eitjes. Ze maakt ook hun boterhammen klaar, en daarna vlecht ze Nynkes haar. Al met al blijft er voor mij nogal weinig te doen over, dus sta ik daar maar een beetje overbodig te zijn. Natuurlijk ben ik dankbaar voor Jamilla (zoals je weet is het mij nooit gelukt Nynkes haar te vlechten), maar ik moet er wel een beetje aan wennen dat ik ’s ochtends niets te doen heb.

Als de kids naar school zijn, neem ik een tweede kop koffie en een douche, terwijl onze schoonmaakster Pearl aankomt (ik vermoed dat Pearl niet haar echte naam is. Ik vermoed ook dat ze helemaal geen kaas heeft gegeten van schoonmaken). Voor het geval je je afvraagt waarom Pearl komt schoonmaken, terwijl we ook al Jamilla hebben: ik heb me hetzelfde afgevraagd maar Pieter zegt dat dit nou eenmaal de deal was van zijn voorganger en dat we ons er daarom maar aan moeten houden. Dus terwijl Jamilla de keuken bezet houdt en Pearl bezig is in de woonkamer, vlucht ik naar het terras, waar ik dan vervolgens onze tuinman aantref, die mij staat aan te gapen terwijl hij de plantjes water geeft. Onze villa is minstens drie keer zo groot als ons huis in Amsterdam, en toch heb ik moeite een plekje te vinden waar ik niet in de weg zit van Pearls ‘schoonmaakwoede’.

Twee keer per week doe ik boodschappen. In het begin wilde Jamilla per se mee, aangezien zij ook kookt en dus het beste weet wat we allemaal nodig hebben, maar ons eerste uitje was een regelrechte ramp: ze had kritiek op alles wat ik kocht (‘nee, madam, die uien zijn veel te zacht, veel te rijp!’) en probeerde me de lokale appels aan te smeren die er nogal rimpelig en onappetijtelijk uitzagen. Het zou vast beter zijn als ik op haar advies afging – zij woont hier immers al haar hele leven – maar ik vond het nogal vervelend om de hele tijd geschaduwd te worden. Dus als ik nu boodschappen ga doen, sluip ik stiekem het huis uit en geef me dan maar over aan de afkeuring van Jamilla als ze de boodschappen later uitpakt. Ik weet het, het is nogal inconsequent van me om dat dan wel weer aan haar over te laten, maar ik heb nu eenmaal een hekel aan boodschappen opruimen. Het nadeel daarvan is dat ik geen flauw idee heb waar Jamilla alles laat, wat betekent dat ik haar moet vragen waar de sinaasappels, de fruitpers en de snijplanken liggen als ik een sapje voor mezelf wil persen. Waarna zij er uiteraard op staat om dat dan voor me te doen.

Van alle keren dat ik ervan droomde om iemand te hebben die me in de watten legde, was het nooit in me opgekomen dat dat vervolgens betekent dat je je een gast voelt in je eigen huis. Dit luxeleventje, zoals Pieter het me voorschilderde toen hij me ervan probeerde te overtuigen dat hij voor deze expatbaan zou gaan, heeft ook zo z’n minpunten. Omdat de kinderen inmiddels met de schoolbus naar school gaan, heb ik niet zoveel aanleiding om het huis uit te gaan (behalve twee keer per week de boodschappen doen dus) en ik heb geen flauw idee wat ik met mezelf aan moet de hele dag. Meestal zit ik dus maar de uren te tellen tot de kids weer thuiskomen. Ik voel me superschuldig als ik zit te niksen terwijl Jamilla en Pearl de hele dag druk aan het werk zijn – terwijl dat niet eens mijn schuld is! Buiten het feit dat ze me niks wíllen laten doen, blijft er ook bitter weinig over óm te doen met twee hulpen in huis.

Verdorie, nou had ik mezelf toch beloofd om niet weer tegen je aan te zeuren, maar jij bent de enige aan wie ik dit soort dingen durf te schrijven, want ik denk dat mijn vriendinnen in Nederland door het lint zouden gaan als ze me zouden horen klagen over alle huishoudelijke hulp en het overschot aan vrije tijd. Ik hoop dat jij me kunt vergeven voor deze klaagzang. Ik schrijf je gauw weer – hopelijk wat vrolijker en met wat meer nieuwtjes.

Kus van Maartje

DE VROUW VAN DE CONRECTOR

Het was vrijdagavond zeven uur, en de staf van de Amerikaanse Internationale School was hard op weg stomdronken te worden. Men vond dat men dit verdiende: een avondje lol na weer een lange zware week van lesgeven aan de verwende expatkindjes, die geen enkele interesse hadden in natuurkunde, en wier ouders, van wie velen zelf weinig Engels spraken, geen enkele interesse hadden in die taal. Groepjes van zes of acht leraren zaten verspreid over de tuin aan tafels die de school beschikbaar had gesteld, te genieten van de loempiatjes en kippenpootjes die Sandy’s hulp had gemaakt.

Het was de eerste keer dat Sandy zo’n wekelijkse avond organiseerde. Ze was aan de beurt, hoewel ze in eerste instantie had geprobeerd die beurt uit te stellen met als excuus dat het huis nog een rommeltje was na hun recente verhuizing, dat ze de doos met wijnglazen niet kon vinden, dat ze niet wist welk lokaal merk roomkaas het beste zou werken voor haar beroemde spinazie-dip. Maar nu haar smoesjes zo’n beetje op waren, en haar man Sam, die normaal wel in haar kleine leugentjes trapte, er steeds harder op aandrong dat het toch echt hun beurt was om de borrel te organiseren, had ze dan maar eindelijk toegegeven.

Hoewel niet iedere leraar elke week naar deze vrijdagavondborrels kwam, waren ze dit keer in groten getale komen opdagen, benieuwd naar het huis van de nieuwe conrector en zijn vrouw, die zelf ook altijd les had gegeven en dus Een Van Hen was. Omdat ze zenuwachtig was over hun oordeel, had Sandy, die zich gewoonlijk niet echt optutte (een spijkerbroek en een shirt leken bijna altijd wel te volstaan), dit keer haar best gedaan om zich zorgvuldig te kleden. Haar donkerblonde haar, dat ze meestal in een staart droeg, hing los over haar schouders en, hoewel ze weigerde haar favoriete spijkerbroek links te laten liggen, droeg ze daarbij een gesteven witte linnen blouse die haar nieuwe kleurtje goed deed uitkomen. (Behalve het uitpakken van hun dozen had ze niet zoveel te doen op het moment en, hoewel ze meestal een sportief en actief type was, was ze op een dag in slaap gevallen naast het zwembad en wakker geworden met een prachtig gebruinde huid.)

Er klonk gelach vanaf verschillende tafels, terwijl de leraren verhaalden over de maffe en soms ronduit belachelijke dingen die hun leerlingen die week weer eens hadden uitgespookt. Hoewel veel van deze anekdotes niet eens per se grappig waren, maakten de gulle hoeveelheden bier die beschikbaar waren alles wel zo’n beetje leuk.

Sandy fluisterde haar hulp toe wat meer biertjes koud te zetten en voegde zich bij het dichtstbijzijnde groepje.

‘Ze was dus boos dat haar ouders niet de allernieuwste iPad Air voor haar hadden gekocht, hè,’ vertelde de natuurkundeleraar van de bovenbouw, ‘dus heeft ze hem gewoon in het zwembad geflikkerd…’

Zijn luisteraars hapten geschokt naar adem.

‘En geloof het of niet, de volgende dag had ze die nieuwe iPad die ze eigenlijk wilde!’

‘Niet waar!’

‘Dat geloof je toch niet?!’

‘Ik wist dat ze verwend waren, maar dit slaat alles!’

‘Geen wonder dat haar ouders denken dat ze haar slechte cijfers ook wel kunnen afkopen…’

Sandy had op verschillende internationale scholen lesgegeven, voordat Sam zijn huidige baan (een aanzienlijke promotie) had gekregen, maar ze verbaasde zich nog steeds over de rijkdom en het verwende gedrag van de leerlingen op dit soort scholen. Als mentor, vertrouwenspersoon, had ze meisjes uit de zesde klas aan haar bureau gehad die boos waren omdat hun moeders weigerden hen een verjaarsfeestje te laten geven in Londen (het was maar een uurtje vliegen vanaf Kopenhagen, waar ze toen woonden. Maar toch.) Dit was hun eerste post buiten Europa, in een land waar de buitenlandtoelagen disproportioneel hoog waren, arbeid goedkoop was en er ruimte te over was om grote villa’s te bouwen. Het was haar opgevallen dat de kinderen die hier opgroeiden in enorme villa’s met nanny’s en koks en chauffeurs, zo mogelijk nog verwender waren dan die op soortgelijke scholen in Europa. Sandy kwam er steeds meer achter dat de regels hier, in dit ‘ontwikkelingsland’, anders waren dan ze gewend was, hoewel die waarneming meer gebaseerd was op persoonlijke dan op professionele ervaring.

Het was voor het eerst in haar volwassen leven dat zij geen baan had, en Sam had haar ervan overtuigd dat het een fantastische kans zou zijn om een sabbatical te nemen en een jaartje met hun zoontjes door te brengen. Hij had met de school afgesproken dat Sandy met voorrang zou kunnen solliciteren op de baan van mentor voor de onderbouw. Deze baan was nogal eigen aan Amerikaanse, en vooral internationale scholen, waar er behalve een klassenleraar een mentor was aangesteld die meer overkoepelend werkte met als doel om te waken over de geestelijke gezondheid van de kinderen, en hen zoveel mogelijk normen en waarden bij te brengen. Hoewel een groot deel van de baan bestond uit het bijleggen van kleine maar explosieve ruzies tussen kattige meisjes uit de vijfde klas, waren er soms ook echt moeilijke gevallen, van kinderen met ADHD of iets uit het autistisch spectrum tot kinderen die leden onder de instabiele levensstijl van hun expatouders en die zich minder makkelijk konden aanpassen. Een deel van de tijd stond de mentor voor de klas om les te geven over lief met elkaar omgaan zonder elkaar te pesten, over eerlijk zijn, respect tonen en een ander in zijn waarde laten. En om de boel te formaliseren werd een mentor ook geacht het beleid voor de school te schrijven op al deze morele en ethische terreinen.

Met haar opleiding als kinderpsycholoog had Sandy zich altijd op haar plek gevoeld als mentor, vooral in het contact met de kinderen die ze onder haar hoede had. Het contract van de huidige mentor, een aantrekkelijke vrouw die Joanne Lawson heette, liep aan het einde van dit schooljaar af en naar verluidt zou het niet verlengd gaan worden. Dus met deze vrijwel zekere baangarantie in het vooruitzicht had Sandy erin toegestemd een jaartje thuis te blijven, wat zeker geen slecht idee bleek te zijn. Sam jr, hun oudste zoon van zes, ging naar de eerste klas, en aangezien hij zich van nature overal zorgen over maakte, was hij doodsbenauwd over deze grote stap. Robin van vier ging voor het eerst naar school, en zoals ze hadden voorzien had hij moeite met al dat stilzitten. En Riley, de jongste die net twee was geworden, bevond zich in die moeilijke fase waarin hij alles wat voorbij kwam in zijn mond stopte en continu in de gaten moest worden gehouden.

Kortom, het had een goede deal geleken, maar al na twee maanden voelde het allemaal niet zo mooi meer als Sam haar had voorgespiegeld. De realiteit in dit land was nu eenmaal compleet anders dan ze in Europa gewend waren. Tijdens hun eerste plaatsing in het buitenland, in Barcelona, waren ze nog met z’n tweeën, en het was een heerlijke stad om te wonen als jong stel met genoeg vrije tijd en geld. Ze hadden samen over de Ramblas geslenterd en tapas gegeten in de overdekte markt; ze hadden wandelingen gemaakt over het strand en tot Sandy zwanger werd sangria gedronken bij zonsondergang. Precies op het moment dat haar ochtendmisselijkheid over was, verhuisden ze naar Lissabon, en de komst van Sam jr. paste naadloos bij deze nieuwe stad, die ook gezellig en levendig was, maar iets makkelijker te behappen met een kinderwagen. Twee jaar later kwam er een directeursfunctie vrij op een internationale school in Kopenhagen, een mooie promotie voor Sam, hoewel Sandy min of meer hetzelfde bleef doen. Maar ze was dol op die stad, en toen Riley zich aandiende (een beetje een verrassing), was ze blij dat haar baan gesneden koek was die ze er moeiteloos bij kon blijven doen. Als ze eerlijk waren, was de voornaamste reden dat ze hier waren gekomen het aanzienlijke salaris en de belofte van een huis met zwembad.