Het regent zonnestralen

Eerste druk, september 2020

Tweede druk, september 2020

Auteur: Fien Vermeulen

©2020 Fien Vermeulen en uitgeverij GrowingStories

In samenwerking met MAS Management

Opmaak en omslagontwerp: Ralf Emmerich, vanStijl

Foto Fien 2020: Robin de Puy

Foto Fien 2013: Robin de Puy voor LINDA.

Druk: Het Staat Gedrukt

eBoek: Mat-Zet bv, Huizen

ISBN: 978-94-93089-11-2

ISBN: 978-94-93089-07-5 (eBoek)

NUR: 402

Het regent zonnestralen

Fien Vermeulen

Geschreven in samenwerking met Sabine Brusse

© 2020

GrowingStories

Hilversum

Het enige dat stabiel is, is verandering

De plek waar ik in zat, sta ik anders in

Waar plus is, daar is min – dat is het geheim

Je hoeft niet altijd sterk te zijn.

Keizer & Fien Vermeulen

Het regent zonnestralen (HipHop Stars 2020)

I

16 november 2012 – 10.00 uur

“Fien, er is vast niks, maar ga toch nu direct even naar de spoedeisende hulp.” De huisarts had een beetje bezorgd gekeken toen hij naar mijn hart luisterde met zijn stethoscoop, maar gaf me direct erna een warme blik vol vertrouwen. Ik voelde me een beetje een aansteller dat ik hier weer zat. Er zijn toch zoveel mensen die moe zijn? Die zich om onduidelijke redenen niet helemaal lekker voelen? Maar goed, mijn zus Dorka had wel gelijk toen ze zei dat in het prullenbakje van de trein kotsen van ellende niet helemaal meer binnen het normaal-spectrum thuishoort. Dus nu zijn we onderweg naar het ziekenhuis, terwijl ik eigenlijk onderweg had moeten zijn naar Rijswijk. Naar het ANP, naar mijn eerste echte journalistenbaan.

Druk daar op de spoedeisende hulp. Iedereen is vrolijk, er hangt een bijna jolige stemming. Blauwe jassen, een gekrioel van wieltjes van bedden en andere verrijdbare objecten, verschrikkelijk licht dat mijn wallen wel erg zichtbaar zal maken. Een arts-assistent komt me halen. We gaan in zo’n geïmproviseerd hok, waarbij gordijnen de enige scheiding zijn tussen ons, de aanstelzussen, en de echte zieken: mensen met gebroken benen en misschien wel hartaanvallen. De assistent stelt routinevragen en luistert vervolgens naar mijn hart en longen. De onderzoekjes die ik al ken, maar waar nooit iets uitkomt. Er komt een andere dokter bij, die ook luistert. Er worden foto’s en scans en filmpjes en weet ik het gemaakt. Allemaal zo snel, terwijl ik wat op de bedrand bungel met mijn korte benen en denk aan de donuts die ik ga meenemen voor Ad Valk – mijn mentor in de nieuwslezerij – als ik weer naar kantoor kan. Om sorry te zeggen voor het feit dat ik ziek ben, en dat ik laatst dwars door zijn opname heen hoestte.

Ik heb al acht mensen gezien; artsen, verpleegkundigen, artsen in opleiding. Is het de bedoeling dat ik hun namen onthoud? Ze lachen stuk voor stuk vriendelijk en zeggen allemaal hetzelfde: “Maak je geen zorgen hoor. We wachten nog even op de uitslag van je foto en dan komt de volgende dokter bij je.” Als we terugkomen van de CT-scan is de ruimte waar ik eerder zat vergeven. Of we even kunnen wachten in de receptieruimte. Joe, doen we! Mijn zus duwt me in de rolstoel die we hebben gekregen terug naar de rumoerige spoedeisende hulp, waar mensen binnenkomen met verbrande ledematen en ambulancebroeders de slachtoffers van verkeersongelukken op hun brancards discreet achterlangs het ziekenhuis insturen.

Er is wel wat.

Ik heb dat door als de wachtkamer van de spoedeisende hulp vrijgemaakt wordt. Alle patiënten om ons heen wordt verzocht even in een andere ruimte plaats te nemen. Een groep artsen komt op ons aflopen; het lijkt wel een boyband in V-formatie, in slow motion met wapperende witte jassen en ernstige blik. Dorka en ik knijpen in elkaars hand. We fluisteren tegen elkaar: “Wat zijn die artsen allemaal jong, zeg. Het lijkt hier wel een ziekenhuisserie”, in een poging luchtig te doen. De artsen gaan zitten en halen diep adem. Ze zeggen iets over een hartzakje dat zo vol vocht zit, dat ze direct moeten ingrijpen, want anders begeeft het het. Binnen een uur, hoor ik. Een paar liter, hoor ik. En ik hoor: “Ik vind het heel vervelend om te zeggen Fien, je hebt kanker.”

Daarna hoor ik geen woorden meer, maar een soort ruis in de verte van piepjes, telefoons die overgaan, het huilen van Dorka, haar verhoogde stem die vragen stelt, flarden tekst van de jonge dokters over de eerste stappen van een behandelplan. Ik moet weg hier, denk ik, ik moet mijn werk bellen. En dan gaat mijn journalistenbrein aan de slag: kan dit waar zijn? Waar is het bewijs? Wat is de oorzaak en wat is het gevolg? Hoe kan ik hier een logisch en begrijpelijk item van produceren dat ik zelf ook nog snap?

#

Schuldgevoel. Meteen. Het overvalt me als een reeks gedachten die ik niet kan stopzetten. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. Ergens diep van binnen wist ik dat het niet oké was. Dat mijn lijf al een tijd iets tegen me wilde zeggen. Hoe kan ik nou al die keren, zelfs vijf minuten geleden nog, ‘niks aan de hand’ geloofd hebben, terwijl ik me zo ziek voelde? Is het dom dat ik al die artsen meer vertrouwd heb dan mijn eigen lijf?

Ik kijk naar de verlaten stoeltjes in de wachtkamer en denk aan de huisartsenpraktijk. Ik ben er de afgelopen tijd een aantal keer geweest, zag verschillende huisartsen die binnen de koepel werken. Ik denk aan de diagnose ‘astma’, aan de onduidelijke pijntjes van de afgelopen tijd, de vage klachten die ik niet serieus genoeg genomen heb. En de artsen ook niet. Ik denk aan het puffertje dat ik kreeg van de ene huisarts, de preek over mijn drukke leven van de andere. De longontsteking, de dubbele longontsteking, een longembolie. De vreemdste reactie was een paar weken geleden nog, toen ik aangaf te bloeden nadat ik voor het eerst met Jelle had geslapen. “Dat lijkt op een soa, mevrouw Vermeulen. Ik zie in uw dossier dat u wel erg vaak langskomt in deze praktijk. We zullen het eens over uw levensstijl moeten hebben.”

Ik denk aan de keren dat ik in de kroeg stond, niet bereid om ook maar een sociale activiteit over te slaan terwijl ik eigenlijk te moe was. Aan de keren dat ik tegen mijn ouders klaagde dat ik me ziek voelde, maar het uiteindelijk steeds werd terug geredeneerd naar ‘logisch, met al dat slaaptekort, al die wijntjes, je drang om hoge cijfers te halen en ook nog een druk sociaal leven en twee bijbanen’.

Ik probeer te ontdekken waar ik de fout in ben gegaan. Wanneer heb ik die kanker veroorzaakt? Flarden van mijn jeugd schieten voorbij. Ik was altijd al een ontzettende streber. Dat irritante kind dat de dag na de zomervakantie een vrijwillige spreekbeurt ging houden over de Deltawerken. Omdat ik ze bezocht had met mijn vader en wilde dat alle kinderen wisten hoe ontzettend interessant dat was. Anderen informeren over wat er gebeurt in de wereld was mijn belangrijkste missie. Dat deed ik door vreemde collecties samen te stellen van dingen die ik in de buurt vond, zoals een insecten- of een enveloppenverzameling. Daar maakte ik dan exposities of journaals van. Voor mijn poppen, klasgenoten, familieleden of buren. Alles om te delen. Aldith Hunkar, die toen het Jeugdjournaal presenteerde, was mijn grote voorbeeld. Alles wat Aldith zei, vond ik cool en wilde ik ook weten. Aldith daagde mij uit om de wereld te gaan leren kennen.

Toen het einde van de middelbare school in zicht kwam, had ik een plan. Ik had onderzocht wat mijn favoriete nieuwsiconen en televisiepresentatoren gestudeerd hadden. Het was veelal een brede universitaire studie. Ik koos voor Nederlands. Schrijven en taal vond ik geweldig. Een academische opleiding als start van mijn carrière. Moest ik wel eerst een propedeuse halen op het HBO om die Universiteit op te komen dus hup, Bedrijfscommunicatie doen en dan door. Ik ging op kamers in Amersfoort, schreef me in voor Nederlands en zorgde ervoor dat ik aan alles meedeed. Want ook dat had ik bestudeerd: goede presentatoren hebben ook een beetje levenservaring. En natuurlijk een breed netwerk. Dus: de kroeg in, veel mensen leren kennen, altijd als laatste blijven, dubbele bijbaan, maar wel nog hoge cijfers halen natuurlijk. Stagelopen in Barcelona. Daar een stuk over schrijven, waarmee ik vervolgens een of andere wedstrijd won. Daardoor lezingen mogen geven aan andere studenten. Spreken, inspireren. Ik vond het allemaal geweldig. Ik werkte hard, genoot met volle teugen, was overtuigd van mijn missie.

Op een dag mocht ik naar binnen bij het Grote Interview Gala in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Wow, wat voelde ik me cool en happening. Een mooie jurk aan, aan mensen vertellen dat ik Nederlands studeer aan de Universiteit, dat ik al werkervaring opdoe, dat ik een beurs gewonnen heb en lezingen geef. Mijn toekomstige werkveld helemaal in me opzuigen, zodat ik er later nog beter tussen zou passen. Fien Vermeulen ten voeten uit: alles onder controle.

Het gala was gezellig, ook al had ik er uiteindelijk natuurlijk niet veel te zoeken. Net als alle andere gasten trouwens, zo leek het. Maar toen gebeurde het. Mijn leven veranderde voorgoed. Ik wist zeker dat ik op het juiste pad zat, dat God me hier een bevestiging gaf, ook al geloof ik niet eens dat Hij bestaat. Op een van de fluwelen trappen zag ik Aldith Hunkar. Al-dith Hun-kar. Mijn held sinds ik een klein meisje was. Was ik star struck? Hell no, ik had haar nodig! Er zaten ongeveer zeven mensen tussen haar en mij, dus ik moest tempo maken, calculeerde ik snel. Ik heb iedereen aan de kant gebeukt om haar in te halen. Haalde even diep adem en zei toen tegen haar: “Ik heb een droom, en jij moet me helpen.” Ze keek me even verbaasd aan, zei dat ze een luchtje ging scheppen en vroeg of ik mee wilde lopen. Terwijl we de trappen naar beneden namen, ratelde ik zo ongeveer mijn hele levensverhaal af, om haar maar duidelijk te maken hoe belangrijk ze voor me was. Aldith zei: “Oké, laten we afspreken.” Oh my god.

De afspraak kwam er nog ook. Bij haar thuis gaf Aldith Hunkar me nieuwsleesles. Supercool. Ze zei dat er wel wat in zat en gaf me het advies om gewoon veel meters te gaan maken. Lokale omroepen, go. Hoef je tegen mij geen twee keer te zeggen. Het meest leerzame van dit alles was nog wel dat je dus gewoon om hulp kunt vragen.

Dus: ik besloot uit te zoeken wie nog meer mensen waren van wie ik zou kunnen leren. En zo kwam ik bij het ANP terecht, om met Ad Valk mee te lopen. Hij zou mij gaan coachen. De meester zelf. De koning van het Nederlandse radionieuws. Al zolang ik me kan herinneren. Bovendien leidde hij ongeveer alle nieuwslezers van ons land op. Dus ik wilde natuurlijk maar wat graag in zijn buurt zijn. De deal was dat ik er ook nog twee dagen redactiewerk bij zou doen bij het ANP. Het Algemeen Nederlands Persbureau. Een instituut sinds 1934. Daar waar het nieuws gemaakt wordt. Prima deal voor een streber als ik, ook al moest ik twee dagen per week om zes uur in de ochtend in Rijswijk beginnen aan een shift op de redactie. Daarna naar Amsterdam voor de studie, werken bij de lokale omroep in Amersfoort, plus nog lekker veel uitgaan en een studentenleven leiden.

Beetje veel hè, Vermeulen? Dan krijg je dus kanker blijkbaar. Dan is het je eigen schuld. Dan vraag je erom kapot te gaan. Ze waren er hoor, de tekenen, waardoor je in een film altijd snapt dat er iets ergs gaat gebeuren. Hoesten, jeuk, nachtzweten. Pijntjes in mijn borst. Zo moe. Dof haar. Dik gezicht. Waarom luisterde ik niet beter naar mijn lichaam?

Al een tijd lukt het me niet meer mijn kamer op te ruimen. Te moe voor. Het is een teringzooi. Etensresten, vieze was, stof – ik heb meerdere keren gedacht: jemig, ik zal hier maar doodgaan. ‘Jonge vrouw (21) gevonden in berg afval’, was de krantenkop in mijn hoofd. Ik herkende mezelf niet, ik was toch die harde werker, niet een of ander vies meisje? Mijn moeder was overstuur toen ze langskwam. “Ga toch terug naar de huisarts. Dit is toch niet normaal?”

Ik denk aan het Sinterklaasjournaal dat ik maakte voor de lokale omroep. Een interviewprogramma bij iemand thuis aan de keukentafel. Ik moest zo erg hoesten dat de opnames onbruikbaar waren. Longontsteking, was de diagnose. Ook toen kreeg ik te horen dat ik te druk was. Niemand stuurde me door, niemand dacht aan iets ernstigers. Ik voelde me dus eigenlijk al maanden zo ziek, maar ik ben niet thuisgebleven. Want ik had niets.

Ik was gaan geloven dat ik een aansteller was. Dat mijn lichaam niet kon meekomen met mijn ambitie, maar dat de ‘mind over body’ mindset me ging redden. Precies een maand geleden begon ik aan mijn stage bij Ad Valk. Ik zou volgende week horen of ik een betaalde baan zou krijgen bij het nieuws. Dat leek me al best onwaarschijnlijk nadat ik zijn hele journaal had vol gehoest vorige week. Maar nu weet ik zeker dat het niet meer gaat gebeuren.

Eigenlijk was ik precies waar ik zijn wilde, ik lag op schema, en nu zegt er iemand uit een boyband dat ik kanker heb. Ik mag niet naar huis. Ik zit in een verlaten wachtkamer. Niet eens verlaten, maar ontruimd. Voor mij. Ik ben weer eens een uitzondering. Natuurlijk. Normale kankerlijers krijgen een diagnose en leven een tijd toe naar een behandeling, maar Fien Vermeulen krijgt het voor elkaar om pas op het hoogtepunt, bij het doodvonnis, in te stappen. Het is zo bizar dat ik ervan moet grinniken.

II

16 november 2012 – 14.00 uur

Mijn zus kijkt me vol afgrijzen aan. “Fien, we moeten papa en mama bellen. Wat zit je nou dom te lachen? Heb je wel geluisterd?” Oh God, natuurlijk. Ik moet in actie komen. Ik ben zo moe. Ik geloof dat ik helemaal niks meer kan. Er komt geen opluchting na dit gesprek. Ik zit vol kanker, ik ben godverdomme nergens toe in staat. Ik wil weg. Mijn hart is letterlijk aan het verdrinken. Wist ik trouwens van het bestaan van een hartzakje af?

Nieuwe kamer, nieuwe dokter. “Fien, mijn naam is dokter Fijnheer. Ik ben hematoloog. Jij en ik gaan dit samen doen. We zijn vanaf nu een team, oké?” Een grijze man met lieve ogen kijkt me aan. Ik zie warmte. Ik wil me in zijn armen storten. Wil zeggen: ik weet helemaal niks van kanker. Alleen uit zielige films en mijn lievelingsboek van vroeger, Achtstegroepers huilen niet. Ik heb helemaal geen tijd gehad om me in te lezen, om me voor te bereiden. Ik heb niet geleerd voor deze toets, ik wil spijbelen. Ik heb geen invloed. Geen tijd. Geen keuze. Ik ben moe. Ik kijk naar de nieuwe dokter en geloof hem maar. Ik ga samen met hem beter worden. “Oké. Ik heb geen tijd om dood te gaan, want ik word nieuwslezer. Dus ik hoop maar dat dit een beetje snel geregeld kan worden.”

Mijn moeder komt er direct aan. Ik ben zo blij om haar te zien. In mijn paniek, mijn lieve, sterke mama. Ze komt binnen, knuffelt me en kijkt me aan met die krachtige ogen van haar. “Alles komt goed Fien, echt waar.” We gaan kijken naar het resultaat van mijn fotoshoot van vanmiddag. Dat toont waar iedereen zich al op had voorbereid. Mijn hele bovenlijf zit vol met gele stippen. Van mijn nek tot mijn navel. Ik voel me vies. Er zit een indringer in mijn lijf. Haal het eruit, wil ik eigenlijk schreeuwen, het hoort niet bij mij. Maar ik blijf rustig, gelaten. Tijd is er ook niet, we moeten meteen aan de slag om mijn hart en longen leeg te pompen. Mijn eerste kennismaking met ziekenhuishandelingen. Met nieuwe woorden, die hoe moe ik ook ben mijn nieuwsgierigheid wel prikkelen. Ik leer een nieuwe taal spreken. We gaan met een drain vocht afvoeren. Morgen volgt de beenmergpunctie. De dag erna start de chemo. Sommige woorden herinner ik me van Achtstegroepers. Kijk, ik weet toch iets over kanker.

Er moet zoveel gebeuren, dus we hakken het in stukjes. Het hele plaatje begrijpen, of verwerken, dat lukt toch niet. Dus first things first. We beginnen met een drain in mijn longen. “Fien, niet schrikken. Je hebt zometeen het gevoel dat je stikt, dat hoort erbij.” Dokter Fijnheer staat met een emmer en een plastic slang in zijn handen. Ik zit op de rand van het bed als hij een holle naald door mijn ribbenkast heen port. Terwijl de bak vol water loopt, klap ik dubbel. Als een vis op het droge hap ik naar adem. Mijn moeder huilt. De pijn is bijna ondragelijk en net als ik denk dat ik out ga, stopt het. Maar het is nog niet klaar. Mijn hartzakje zit nog vol vocht. Dus tijd voor stap twee: het legen van de hartzak. Akkoord. “Fien, je bent veel te zwak om je onder narcose te brengen, dus je krijgt een roesje. Daar word je ontspannen van, misschien kun je lekker slapen. Straks ga je naar de OK. Dan mogen je moeder en zus niet mee. Erna heb je wellicht al wat minder klachten, kun je beter ademhalen. Daarna bespreken we je verdere behandelplan en ben je klaar voor vandaag.” Akkoord.

“Dokter Fijnheer, wat is een OK?”

“Een operatiekamer.”

“Check!” Ik laat het allemaal gebeuren, zonder al te veel vragen te stellen, voor mijn doen dan.

Ik heb ineens een eigen kamer in het ziekenhuis, een bed. Ik ga hier een tijdje wonen. Mijn moeder en zus praten over spulletjes ophalen. Ik word in een verrijdbaar bed getild en door verpleegpersoneel door de gangen geduwd. Voelt best wel VIP. Leuke mensen ook hier. Goed. Hartpunctie. Operatie vochtverlies. Zou ik dan ook direct zeven kilo afvallen? Het roesje brengt me niet in slaap. Ik voel de brandende pijn, registreer alles, ik blijf heel alert. Ik probeer me te focussen, net zo hard als ik de artsen zich zie concentreren terwijl ze mij martelen. Als ik beweeg, prikken ze door mijn hart heen, hoor ik ze zeggen. Ik ga me inzetten, besluit ik. Keihard werken, want dat kan ik. Ik ga samenwerken met dokter Fijnheer en al die andere mensen in dit ziekenhuis. Dit is mijn nieuwe leven, het moet maar. Ik ga mijn honderden dromen – over huizen, honden, kinderen, nieuws, televisie, beroemd worden, vakanties met vriendinnen, verliefd zijn met Jelle

– tijdelijk inruilen voor maar één doel: beter worden.

#

Als ik in mijn bedmobiel – mijn variant op de Batmobile, creativiteit ontstaat vaak vanuit beperkingen – terugkom op de kamer op de hartbewaking, is mijn vader er. Eerst zegt hij niks. Mijn sterke, stoere vader zit klein en stil op een stoeltje. Ik kijk naar de afgebladderde verf op de muur achter hem. Hij huilt. Elke traan snijdt door mijn hart. “Het spijt me zo dat ik dacht dat je je aanstelde.” Ik krijg een brok in mijn keel. We knuffelen, iets wat hij normaal niet snel toelaat. Zijn kleine meisje ligt ineens in het ziekenhuis met lymfeklierkanker, terwijl iedereen en vooral hij dacht dat ik me gewoon een beetje te druk maakte. Hij luisterde niet toen ik zei dat het slecht met me ging, dat ik me ziek voelde, maar werd boos over mijn drukke en ongezonde levensstijl. Hij snikt dat het hem zo spijt dat hij niet geluisterd heeft. Iedereen weet: het is het ergste ter wereld als je je vader ziet huilen. Ik breek ook. Voor het eerst vandaag voel ik iets. Ik ben weer even gewoon Fien, in plaats van de gewillige patiënt die moet winnen van kanker. Samen janken we.

Ik denk: het is niet zijn schuld. Ik, Fien, de grootste control freak ever, heb niet goed opgelet. Ik heb niet de leiding genomen over mijn eigen lichaam. Ik was zelf degene die steeds dacht: fuck it, ik wil eerst mijn semester afronden en dan ga ik wel weer terug naar de dokter. Ja, ik heb om hulp gevraagd en deze niet gekregen. Maar ik ben ook zelf degene geweest die steeds accepteerde dat ze werd afgescheept. Ik ontferm me over hem, mijn papa, niet boos, maar eerder bezorgd om zijn emoties.

Die nacht slaapt mijn vader bij me. Het mag eigenlijk niet van het ziekenhuis, maar het moet. Ik kan niet alleen zijn hier, in het huis van de zieken. Je kunt het wel een huis noemen, ik voel me er nog niet thuis. Maar ik hoor er wel bij, bij de zieken. Ik mag niet naar mijn studentenkamer, niet naar mijn ouderlijk huis. Zou ik daar ooit nog komen, of hoor ik nu voor altijd hier? Nooit eerder was ik zo bang. De gedachte dat er al een hele tijd een gigantische tumor in me heeft gezeten, zeven liter vocht in mijn longen en hartzakje, dat mijn hart niet meer kon pompen ... Het klopte amper terwijl ik nog grapjes maakte. Het maakt me misselijk. Ik voel me aangerand door de tumoren. Het feit dat ik een uur verwijderd was van een hartstilstand, van dood zijn, is het ultieme controleverlies.

Ik lig aan de hartbewaking. In dit huis ben ik niet vrij. Er zijn overal slangen. Ik durf niet te gaan slapen, verbijt mijn moeheid in een poging om de baas te zijn. Steeds als ik dreig in te dutten, dwing ik mezelf alert te zijn. De overgang van mijn normale leven waarin ik alles tot in de puntjes voorbereid en controleer, naar hier, waar ik geen invloed lijk te hebben op wat dan ook, waar ik passief mijn lot moet ontvangen, is te groot. Mijn vader praat, zittend op een stoel naast mijn nieuwe eenpersoonsbed, net zo lang tegen me tot ik in slaap val. Ik ben geen ambitieuze vrouw meer, maar een ziek kind.

#

De volgende ochtend ontwaken is direct een shock. Slangen, monitors, allerlei verpleegkundigen, metingen, gepiep, lief bedoelde gesprekjes en overleg tussen artsen en verpleegkundigen zwermen rondom mijn hoofd. Een tray met beschuit, yoghurt, jamkuipjes en knalgeel sinaasappelsap wordt neergekwakt. En vooral: meteen heel veel meelevende blikken en ‘jeetje Fien’ en ‘sterkte mevrouw Vermeulen’. Van mijn familie. Van de co-assistenten en artsen in opleiding die blijkbaar allemaal om de beurt mijn dossier dat aan mijn bed hangt moeten lezen. Van de brigade aan verpleegkundigen. Van het bezoek van andere patiënten. Al die ogen kijken me even aan en zeggen: sterkte.

Ik voel me ten dode opgeschreven. Dit wil ik niet. Kan iedereen even kappen met zo naar mij kijken? Ik moet positief deze wedstrijd in als ik wil winnen. Ik ga niet in mijn eentje die strijdknop omzetten, toch jongens? Als ik geen tijd heb om te janken, doen jullie het ook niet. “Zo Fien, goeiemorrege, ik kom je helpen ontbijten. Ik ben Mirjam. Noem me maar zuster Mirjam, dat is wel zo leuk. Heb je zin in een beetje fruit lieverd? Het wordt een spannende dag vandaag, dus goed eten is belangrijk hè?”

Er staat een prachtige vrouw voor me. Blond, lang, leuke bril, dezelfde gouden oorbelletjes als mijn huisgenootje heeft. Ze klinkt jong, maar ik zie een paar lieve lachrimpeltjes rond haar ogen. Ze brengt een berg energie mee – en ook nog eens eten.

“Hoi zuster Mirjam. Ik was altijd al benieuwd naar het ontbijtbuffet van dit hotel. Ik wist niet dat ik er ook nog een zuster bij kreeg.”

Ze begint keihard te lachen en komt op mijn bedrand zitten.

“Hè, gezellig, iemand die een beetje humor heeft. Dat kunnen we altijd goed gebruiken hier. Hoe gaat het met je? Dat moet wel schrikken geweest zijn he? Van de huisarts direct naar dit.”

“Nou, ik geloof dat ik een beetje in shock ben. Ik voel het nog niet helemaal of zo. Ik vind het vooral heel eng. Wat nou als ik doodga? Dat kan ik mijn ouders toch niet aandoen?”

“Ach lieverd, nee, dat kan ook niet. Het is gewoon helemaal kut dit. Sorry hoor, voor mijn taalgebruik. Maar meer kan ik er niet van maken. Weet je, het helpt om het maar gewoon stapje voor stapje te doen. En steeds te bedenken dat je elke keer weer een beetje dichterbij beter worden komt. Maar het zijn wel veel stapjes die we moeten gaan zetten. En in de tussentijd mag je mij altijd vragen om je te helpen. Ik ben hier om het allemaal ietsje makkelijker voor jou te maken.” Ze lijkt wel een geest uit een lamp, deze Mirjam.

“Nou, er is wel iets wat ik nu al vreselijk vind …”

“Wat, het fruit zeker? Een beetje droog hè? Daar klaagt iedereen altijd over.”

“Nee, ik bedoel eigenlijk iets anders. Ik merk dat iedereen zo naar me kijkt, zo alsof ik zielig ben. Dat vind ik niet fijn.”

“Wat, bedoel je je familie? Maar schat, het is toch ook vreselijk?”

“Ik bedoel ook de artsen en gewoon alle mensen die hier rondlopen. Ik wil er wel voor gaan vechten, maar het lukt me niet als iedereen me de hele tijd aankijkt alsof ik doodga.”

“Got it. Ok. Mevrouw de strijder. Daar kan ik wel wat mee. Hoe wil je het hebben?”

Ze pakt een pen en een blocnote uit haar borstzakje en begint te schrijven. Nog voordat mijn ontbijt op is hebben we een protocol geschreven: zo benader je Fien. Mirjam gaat dat uitwerken tot een notitie, die in mijn dossier terechtkomt. We hebben opgeschreven dat ik gewoon bij mijn voornaam wil worden aangesproken, ook als er over mij gepraat wordt. Geen nummer, geen ‘patiënt Vermeulen’. Het is niet toegestaan om me sterkte te wensen, niet mij, niet mijn familie zolang ik in de buurt ben. Uitslagen en behandelplannen worden met mij besproken, niet als artsen onder elkaar terwijl ik ernaast zit en niet snap wat er gebeurt. Dit voelt heel goed, ik ben er een beetje opgewonden van. Ik lijk toch iets te kunnen doen, mijn lot in eigen hand te kunnen nemen.

“Hee Mirjam?”

“Zuster Mirjam”

“Als ik dan toch doodga hè, kun jij me dan helpen?”

“Ik ben bang dat je dat zelf moet doen Fien, maar ik ga wel bij je blijven, als jij dat wilt.”