Eerste druk, september 2022

Tweede druk, oktober 2022

Auteur: Gwen van Poorten

Geschreven in samenwerking met: Lotte Stegeman

Fotografie: Linda Stulic

Illustraties: Leendert Masselink, Studio Illurama

Vormgeving en coverontwerp: Ingrid Bockting

leendertmeetsingrid.com

Alle illustraties zijn speciaal voor dit boek gemaakt, maar sommige ervan zijn gebaseerd op bestaande en online veel gedeelde graphics. Waar mogelijk is de originele bron vermeld.

ISBN: 978-94-93089-17-4

NUR: 450

© 2022 Gwen van Poorten/Uitgeverij GrowingStories

Druk: Opmeer BV. Dit boek is volledig CO2-neutraal geproduceerd.

Daar gaan we dan. We zijn los. Ik krijg kriebels in mijn onderbuik bij de gedachte dat jij nu ergens op de wereld een moment voor jezelf hebt genomen om dit boek te tackelen. Wat een eer.

Ik heb het geschreven vanuit een ongekend grote liefde voor het leven. En het besef dat het allemaal nog tien keer leuker wordt als je beste vrienden wordt met jezelf. Ja, dat lees je goed. Beste vrienden met jezelf! Het kan. Sterker nog, ik denk dat je niet zonder kunt als je een lekker leven wilt leiden.

Kijk, ik ga jou nu niet vertellen dat je beste matties met jezelf moet worden omdat ik dat altijd al ben geweest. Sterker nog, ik was ooit verre van mijn eigen beste maat. Het grootste gedeelte van mijn leven was ik eigenlijk de beste vriend van iedereen behalve mezelf. Tegenover mezelf was ik een klootzak. Niet bewust hoor. Ik had gewoon geen idee.

Tot het lampje uitging. Het was 2011 toen ik de grond onder mijn voeten voelde wegzakken en mijn leven voorgoed veranderde. Dit klinkt een beetje als het begin van een script van Goede Tijden, Slechte Tijden, maar ik kan geen andere woorden bedenken die de lading dekken. Ik was 22 en ik leefde al ruim vier jaar een zelfstandig leven in Den Haag. Van een stad die ooit totaal vreemd voor me was, had ik mijn thuis gemaakt. Ik had alles waar ik van droomde en toch liep ik vol tegen een muur aan. Een muur waarvan ik het bestaan niet kende tot ik hem voelde. De weken naar dit punt toe voelden als doordraaien. Achteraf gezien weet ik dat ik stiekem al een tijd voelde hoe ik langzaam de grip op mijn leven aan het verliezen was. Ik lag nachtenlang wakker van de onrust. Mijn onderrug was al weken aan het zeuren, geen fysiotherapeut die er raad mee wist. En ik werd overspoeld door gedachtes die ik tevergeefs probeerde te ordenen. Ik ging alle zeilen bijzetten om controle te houden over het leven dat ik helemaal alleen had opgebouwd. Maar het kaartenhuis was aan het instorten en er was niks wat ik kon doen.

‘Ja Gwen, de batterij is op. Je bent opgebrand. Een burn-out, zoals dat wordt genoemd. Op zich een prestatie dat dit jou op zo’n jonge leeftijd al gelukt is. Dit gaat wel eventjes duren.’ Dat waren de woorden van mijn huisarts in Uden, die mij al heel mijn leven kende. Na maanden proberen door te gaan – want ik wilde zo graag – kon ik niks anders dan me overgeven. Mijn leven moest op pauze en ik had geen idee wanneer ik weer op play zou kunnen drukken. Mijn ouders stonden met open armen klaar om me op te vangen. Mijn vader vertelde me dat ik maar lekker met mijn voetjes in het stopcontact moest. Een gezegde dat bij ons thuis al mijn hele leven rondgaat. Opladen bedoelt hij daarmee. Fysiek en mentaal. Iets waar ik in mijn uppie in Den Haag duidelijk niet in geslaagd was.

Maanden van wanhoop, paniek, slapeloze nachten, slaapmarathons, overanalyseren, onbestemd verdriet, chaos in mijn hoofd en tien kilo gewichtsverlies volgden. In totaal was ik een dikke vier maanden onder de pannen bij mijn ouders. En ik zou willen dat ik je kon zeggen dat ik in die tijd ontzettend veel geleerd heb over mezelf, maar dat is niet waar. Ik was alleen maar aan het overleven. In het begin dacht ik dat het nooit meer goed zou komen. Want hoe kon het dat ik in mijn eigen vertrouwde hoofd compleet de weg kwijt was zonder directe aanleiding? Hoe kon het dat ik al moe werd van naar de wc lopen? Waarom kende ik niemand die dit ook had meegemaakt? Was ik voorgoed de kluts kwijt?

Ik heb totaal geen tijdsbesef van de maanden waarin ik bij mijn ouders in mijn eenpersoonsbedje werd opgevangen. Ik weet wel dat het in fases ging. Toen ik stopte met overanalyseren en vechten tegen de situatie, kwam er rust. Ik sliep hele dagen. Na maanden slapen kwam beetje bij beetje de helderheid terug. Maar ik was niet de oude Gwen. Die was er niet meer. Die oude Gwen ging grenzeloos met 160 kilometer per uur door het leven. Maar als deze pauze me iets had geleerd, was het wel dat ik een grens heb en dat het een zooitje wordt als ik daaroverheen ga. Hoe ik precies in die puinhoop terecht was gekomen, wist ik op dat moment nog niet. Maar ik wist wel dat ik nooit meer terug wilde. Níet verdwenen waren al mijn dromen en verlangens. Die stonden te roepen. Ik voelde aan alles dat ik op een kruispunt in mijn leven stond. Ga ik een veilig leven leiden waarbij de kans om over mijn eigen grens heen te gaan minimaal is? Of ga ik een manier zoeken waarop ik het leven van mijn dromen achterna kan én mentaal in balans blijf? Alles in mij schreeuwde dat laatste. Gas erop.

Ik ging, nu met het besef van mijn grens, weer met 160 de snelweg op. En hoe meer tijd er verstreek, hoe vager mijn herinneringen werden aan die gitzwarte maanden die alles op z’n kop zetten. Maar als cadeautje had ik een paar nieuwe alarmsignalen op mijn dashboard gekregen. Belletjes die afgingen als ik fout bezig was en mijn eigen grenzen overging. Als ik die negeerde, leek het soms net alsof ik weer even terug bij af was. Fascinerend vond ik dat.

Mijn hoofd en lichaam vertellen mij waar mijn grenzen zijn als ik de tijd neem om naar ze te luisteren? En er zijn manieren waarop ik dit besef in mezelf kan trainen? Wauw. Kan ik dan ook meer alarmbellen inbouwen?

Voor ik omviel, had ik geen idee waarom ik was wie ik was en waarom ik deed wat ik deed. Ik was gewoon. Ik liet me meeslepen door alle vloedgolven die het leven over me uitstortte, zonder het gevoel te hebben dat ik daar enigszins invloed op kon uitoefenen. Maar doordat er zo hard door mijn onderbewustzijn aan de rem was getrokken, kreeg ik aandacht voor de wereld die in mij zat. En die had een hele hoop te vertellen. Met dat bewustzijn kreeg ik de drang om te blijven leren over mezelf. Coaches, psychologen, seminars, reizen, boeken, documentaires en artikelen. Van wetenschap tot mindset, ik was en ben onverzadigbaar, want er is zoveel te leren over het leven. Maar vooral door het leren luisteren naar mezelf groeide er een kracht in mij die sterker was dan alles wat ik ooit eerder had gevoeld. Geloof me, als je eenmaal het gevoel hebt gekregen dat je in plaats van het slachtoffer de baas bent over je leven, gaat er een switch om. Dan gaat de turbo erop.

Het heeft een flinke tijd geduurd voor ik open durfde te praten over wat ik had meegemaakt. Want jongeren die een burn-out krijgen zijn vandaag de dag misschien aan de orde van de dag, maar toen ik out ging waren het slechts mensen aan de top van het zakenleven die hiervoor in aanmerking kwamen. Ik was gewoon ‘gek’. Inmiddels ben ik mijn burn-out gaan zien als het allergrootste cadeau dat ik mezelf ooit gegeven heb. Het heeft me de weg gewezen naar het pad waar ik nu op loop en wakkerde mijn eindeloze interesse in zelfontwikkeling aan.

Bestond mijn leven de afgelopen jaren dan alleen maar uit regenbogen met zonneschijn en troetelbeertjes? Hell no. Het was een achtbaan met dieptepunten en hoogtepunten en alles wat ertussenin zit. Ik heb alle belletjes op mijn dashboard flink laten rinkelen, met het besef dat ik het ergste wat kon gebeuren al een keer had meegemaakt. Maar de belofte die ik aan mezelf heb gedaan heb ik altijd gehouden:

Ik ga een manier zoeken waarop ik het leven van mijn dromen kan leiden en onderweg de tools verzamelen die ervoor zorgen dat ik mentaal lekker blijf gaan. Want wat is het ene zonder het andere? Helemaal niks.

Je wordt niet geboren met een handleiding van jezelf en veel mensen zullen überhaupt nooit weten dat die bestaat. Maar hij is er. Bij ons allemaal. Je moet hem alleen wel zelf schrijven. Je kunt het zien als een boekje waarin jouw recept staat. Alles wat je over jezelf weet. Tools die je verzamelt, die je wapenen tegen de valkuilen in je hoofd en het leven om je heen. Een recept voor een lekkerder leven.

Ik wil jou in dit boek laten zien hoe ik mijn eigen handleiding heb geschreven en hoe ik daarmee mijn eigen beste vriend ben geworden. Ik deel verhalen met je die ik nooit eerder heb gedeeld. Ik hoop dat ik jou daarmee het vertrouwen kan geven dat jij met jouw verhalen ook je eigen handleiding kunt gaan schrijven. Een die uniek en op maat gemaakt is. Je leven gaat nooit perfect zijn, maar dat moet je ook helemaal niet willen. Juist in alle ellende zit het goud. Daar vind je de lessen die jou als mens een leveltje omhoog krikken. Het bouwen van een dikke vriendschap met jezelf aka het pad van bewustwording ziet er voor iedereen anders uit. But it ain’t pretty, dat kan ik je wel vertellen. Geloof me, ik heb geprobeerd om een leven te leiden met alleen maar positiviteit en hoogtepunten, maar daar heb je geen fuck aan, want het is niet echt. Zonder dieptepunten geen hoogtepunten. Hoe sneller jij het leven accepteert voor wat het is, hoe sneller je echt geluk gaat vinden. Je staat als mens nooit stil en je zult blijven meegroeien met het leven om je heen. Je zult zo af en toe die handleiding er weer bij moeten pakken om hem te herschrijven. Maar die dikke vriendschap met jezelf? Daar kun je altijd op terugvallen, want die is voor altijd. Dat beloof ik je.

Alles wat ik je vertel, komt recht uit mijn hart. Dit is het boek dat ik had willen lezen toen ik achttien was, dus heb ik het zelf veertien jaar later maar geschreven. Ik heb geprobeerd om mijn proces te vertalen naar een nuchtere no-nonsenseaanpak die jou kan helpen in jouw leven. Ik wil je wel vragen om zo open-minded mogelijk dit boek in te gaan, want op blanco papier kun je nou eenmaal lekkerder schrijven. Het zou zonde zijn als jouw bewuste of soms sneaky onbewuste vooroordelen je stappen naar een fijner leven in de weg staan. En vertrouw me, ik ga je niet vragen of je iedere avond naakt om een kampvuur wilt gaan dansen terwijl je als een wolf je eigen naam roept. Al lijkt dat me op zich best een bevrijding.

Vergeet niet dat wij twee heel verschillende mensen zijn. Wat voor mij werkt, kan voor jou totaal niet of misschien op dít moment niet werken en dat is oké. Dit boek is geen snelle verlossing van al jouw ellende, maar een uitnodiging om op zoek te gaan naar antwoorden in jezelf in plaats van in de wereld om je heen. Je gaat ze vinden, dat beloof ik je. Maar voor sommige is wat meer geduld nodig. Ik hoop dat ik je kan aansteken met mijn enthousiasme voor de grote achtbaan die het leven heet en het feit dat je onderweg gereedschap kunt verzamelen dat je reis op deze planeet een stuk aangenamer maakt. Je gaat nooit uitgeleerd zijn. Maar ik kan je aanraden om te blijven komen opdagen voor jezelf, want jij en jouw leven zijn het waard.

Ik ben mijn eigen beste vriend en ik ga jou leren om die van jezelf te worden! Meer dan die van iedereen. Ik houd zoveel van mezelf. En op het moment dat ik dit schrijf, rollen de tranen over mijn wangen. Het herinnert aan alle momenten waarop ik dacht dat ik hier nooit zou komen. En het komt ook omdat ik schrik van hoe de woorden hier voor me staan. Want het is nogal wat. Het is wat mij betreft ALLES. De liefde voor jezelf is de basis van je leven. De fundering van de wereld en de relaties om je heen. De weg ernaartoe was heftig en intens maar de beloning onbetaalbaar. En ik gun jou hetzelfde en nog zoveel meer.

Ben je er klaar voor?

Let’s go.

Gwen

Leuk hoor, beste vrienden met jezelf worden.

Maar hoe zie je dat voor je? Ik hoor het je denken.

Beste vrienden worden is eigenlijk een andere benaming voor het proces van bewustwording: erachter komen waarom je bent wie je bent en waarom je doet wat je doet. En dat is wat mij betreft de fundering van alles wat je gaat bouwen in je leven. Ik ben mijn eigen beste vriend geworden door me kwetsbaar op te stellen. Door eerlijk tegen mezelf te zijn. En door keer op keer te komen opdagen voor mezelf als het lastig werd. Was dat makkelijk? Verre van. Maar het was en is nog steeds meer dan de moeite waard.

In mijn zoektocht van een kleine tien jaar ben ik erachter gekomen dat je de weg naar bewustwording zo ingewikkeld kunt maken als je zelf wilt. En geloof me, dat heb ik gedaan. Ik ben twee keer de wereld rondgegaan om ‘op zoek te gaan naar mezelf’ en erachter te komen…

… dat alles wat ik zocht al in me zit;

… dat in stilte alle antwoorden zitten;

… dat het geheim zit in mezelf beter leren kennen dan wie dan ook.

Als je iets wilt veranderen in je leven is het makkelijk om jezelf kwijt te raken in de wereld van zelfontwikkeling, omdat er bijna net zoveel te vinden is als de aarde mensen rijk is. Maar het gaat niet om de kwantiteit. Ik had zelf veel behoefte aan helderheid om meer inzicht te krijgen in mezelf. En praktische tips voor als ik eindelijk de ballen had om ook daadwerkelijk verandering in gang te zetten als ik daar behoefte aan had.

In dit boek vind je mijn persoonlijke verhalen en de filosofie waar ik naar leef. Het is mijn leefboek, maar wellicht vind jij hier tips voor jouw leven. Tools voor in je gereedschapskist. Ik hoop dat ik je wat helderheid kan geven in het wilde oerwoud van zelfontwikkeling en persoonlijke groei. Maar boven alles hoop ik dat ik je vertrouwen en plezier kan geven op jouw pad naar de beste versie van jezelf.

* ‘De beste versie van jezelf’ klinkt een beetje vies. Ik weet het. Maar het is wat het is. Je mag het naar eigen verlangen inwisselen voor turbo[jouw naam].

Maar echt sexy gaat het nooit klinken.

De worsteling

Ik neem je even mee terug naar het moment dat we nog een kleintje waren. Daar lagen we dan. Lief en schattig onszelf onder te kwijlen. Het leven was simpel. Appeltje-eitje. Een beetje liggen in je box, soms een fruithapje, lekker geknuffeld worden. Wat een leven. Er waren op dat moment nog niet zoveel dingen zeker in het leven, maar één ding stond waarschijnlijk als een paal boven water. Jouw ouders waren je nummer 1. Zij waren de mensen die je in leven hielden.

Maar vanaf het moment dat je zelfstandige stappen ging zetten, verschenen er steeds meer mensen op het toneel. Hoofdrolspelers, bijrollen en zelfs een paar toppers backstage. Een bont gezelschap van de mensen die jouw leven kleur geven. Steeds meer mensen om energie en aandacht aan te geven. Maar je bent en blijft maar één persoon.

De eyeopener

Als jij de keuze maakt om beste vrienden met jezelf te worden, dan is er maar één cruciaal maar simpel besluit dat je moet nemen. Houd je vast…

Je zet jezelf op nummer 1. Simpel. Vóór je beste vriend dus. Voor je moeder, vader, geliefde, kind, opa, oma, leraar, leidinggevende, broer, zus, tante Rita, ome Hendrik, Chef van de jeu-de-boulesvereniging, Ellis van de groentewinkel. Je snapt hem? Jij komt vóór iedereen die je kunt bedenken. Je denkt nu waarschijnlijk dat ik je probeer te leren hoe je een egoïstische klootzak moet zijn, maar niets is minder waar. Let op.

Stel je even voor dat je een sportwagen bent. Jawel, een auto. Een heel dikke met alles erop en eraan. Het is een mooie zonnige dag en je (een auto dus) gaat op pad. Want er is een hoop te doen. Je moet een pakketje droppen bij ome Hendrik, je moet iemand naar het tuincentrum brengen en erna naar een vriend die advies nodig heeft. Aan het einde van de dag wil je ook graag nog even naar de wasserette, want je hebt weer onder zo’n boom gestaan met van die plakbladeren en dat is niet lekker voor je rode lak. Je bent een rode Ferrari trouwens. Had ik dat al gezegd? Je vlamt de ring van Amsterdam op. Top 40 uit de speakers. Je loopt lekker op schema tot er opeens een lampje begint te branden. Niet één, niet twee maar alle lampjes beginnen te knipperen. Er is zelfs een gek belletje dat afgaat waarvan je niet eens wist dat het op je dashboard zat. Wat is er aan de hand? Je hebt jezelf geen benzine gegeven. En geen motorolie en ruitenwisservloeistof. Da’s lullig. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor ome Henk, die moeder, die beste vriend en die lak. Je kunt niemand helpen en droppen en niks ophalen of fiksen. Allemaal omdat je niet het vermogen had om goed voor jezelf te zorgen. Want daar gaat het mis. Doordat jij niets in je tank hebt, moet je iedereen maar teleurstellen.

Nu jij

Wat nou het mooie is: in tegenstelling tot een auto kun jij wel zélf bijtanken. Sterker nog: dat kun jij en niemand anders. En het is aan jou om uit te zoeken waar jij je tank mee gaat vullen. Je gaat voor jezelf zorgen zoals alleen jij voor jezelf kunt zorgen. Dat verdien je. Dit is misschien wel het grootste cadeau dat je jezelf ooit zult geven. Hoe? Geen zorgen, ik ga je helpen. Maar het is belangrijk dat je dit principe goed begrijpt. Want dan zie je dat jezelf op numero uno zetten allesbehalve egoïstisch is. Alleen als jij je eigen tank kunt vullen heb je jezelf en anderen iets te geven. Alleen als jij weet hoe je jezelf energie kunt geven, kun je de beste versie van jezelf zijn. Het voelt misschien een beetje ongemakkelijk om het hardop uit te spreken, maar oefening baart kunst. Het is onderdeel van het proces. Je bent beste vrienden met jezelf aan het worden en ik heb nooit gezegd dat het makkelijk was. Maar geloof me, je doet jezelf, iedereen om je heen (en de Wegenwacht) heel veel plezier als je erachter komt wat voor onderhoud jij nodig hebt.

Knoop dit in je oren. Hang het desnoods boven je bed:

Stop met je schuldig voelen over doen wat goed voor je is.

Je bent niet egoïstisch als je jezelf op de eerste plek zet. Sterker nog, je doet er een ander een plezier mee.

Wring jezelf niet in allerlei bochten om een ander te pleasen. Maak jezelf sterker zodat je meer te delen hebt.

Maak van het woord ‘nee’ je beste maat.

Jij bent niet verantwoordelijk voor het vullen van andermans tank. En een ander niet voor die van jou. Overstroomt je tank met energie en liefde? BINGO! Dan heb je wat te geven.

We gaan het straks hebben over hoe jij je meest energieke en optimale zelf kunt zijn, maar ik wil nu aan je vragen om een besluit te nemen. Maak de keuze om jezelf helemaal naar voren te schuiven op je prioriteitenlijstje en zet jezelf op de eerste plek. Voor jou en voor iedereen in je leven. Doe het. Je gaat er geen spijt van krijgen.

De worsteling

In 2015 belandde ik diep in de nacht maar liefst twee keer op de eerste hulp. De pijn die ik had, kan het beste omschreven worden als een blaasontsteking on steroids. Het was met vlagen zo erg dat ik bijna van mijn stokkie ging. De timing was perfect, want een paar uur later werd van me verwacht dat ik fris en fruitig voor een camera zou staan. Klein dingetje: mijn vrienden van de huisartsenpost konden niks vinden.

Daar zit je dan, voor de tweede keer in dezelfde nacht, moederziel alleen te janken met kapot veel pijn terwijl je ‘niks mankeert’.

In mijn hoofd hoorde ik de welbekende woorden van mijn toenmalige manager Lenneke: ‘Wees maar een beetje lief voor jezelf, Gwen.’

De jaren ervoor waren een rollercoaster. Mijn droom om te presenteren bij BNNVARA was na lang knokken uitgekomen. Vreemden op straat kenden ineens mijn naam en wilden alles weten over mijn eerste keer xtc op televisie. Mijn leven was een sprookje en een tornado in één. Elke kans pakte ik met beide klauwtjes aan en mijn zorgen verdronk ik in het Amsterdamse nachtleven. Adrenaline, ambitie en avontuur voerden de boventoon. En een lekker bijproduct daarvan is dat je geen fuck voelt.

Quizvraag:

Wat doe je als de dokter zegt dat er niks aan de hand is terwijl jij zojuist het gevoel had dat je vuur aan het pissen was?

Antwoord:

Dan gooi je jezelf op de grond van de wachtkamer en maak je er hun probleem van.

Ik weet niet of dit het juiste antwoord is, maar het leek mij op dat moment de allerbeste optie. Dat ik achteraf de ballen heb gehad om mezelf wanhopig ter aarde te storten, vind ik nog steeds Oscar-waardig. Man, man, man. Maar de nood was hoog. Wat er daar in dat ziekenhuis gebeurde, was mijn lijf dat aan de noodrem trok. Mijn lichaam dat zei: ‘Hallo mafkees, wie geht’s?’ Op dat moment in mijn leven zei ik trots dat mijn werk mijn grote liefde was, vond ik boodschappen doen burgerlijk, slapen zwaar overschat en zelfliefde iets voor watjes. Ik was voor alles in mijn leven aan het vechten, behalve voor mezelf.