Schaduwkoningin

Schaduwkoningin

Garvin Pouw

“Schaduwkoningin”

Garvin Pouw

Tweede druk juli 2019

Eerste druk december 2017

E-book: mei 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Covermodel: Ingrid den Elzen

Coverfoto: Depositphotos

ISBN 978-94-92115-51-5

ISBN E-book: 978-94-93157-03-3

NUR 334

© 2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Leonie

Inleiding

Valtada was een wereld als een droom. Ze was een wereld vol weergaloze schoonheid, vol wonderen die de bevatting van menig wezen ontstijgen. Misschien was dat ook wel precies wat de Scheppingsgodinne bedoeld had. Misschien was het haar ambitie om een kunststuk te creëren dat ieder ander kunststuk kon overtreffen, maar als dat zo was, moest Valtada meer zijn dan slechts haar eigen fantasie. Ze moest meer zijn dan slechts de verbeelding van een enkeling. Misschien was dat de reden dat ze haar kinderen de magie schonk om haar wereld die van hen te maken, de reden dat ze de nimfanen en de nimfen het vermogen gaf om haar wereld zo te kneden dat zelfs iets zo groots en wonderlijks als de Valta er het levenslicht zou zien.

Toen ze voltooid was, was de Valta meer dan slechts een toverwoud: niet alleen een bos, maar eerder een oceaan van groen, een woud dat meer dan een halfrond van de wereld overgroeide, een jungle zo dicht en gelaagd dat niemand die er een voet in zette zijn weg terug zou vinden.

Zelfs de duistere God, die niets liever deed dan het ontkrachten van schepping, kreeg een diepgeworteld ontzag voor de groene zee. Hij keek met obsessieve afgunst naar het werk van de nieuwe generatie. Hoeveel van de wereld hij ook wist te claimen vanaf zijn noordelijke troon, hij zou zich de heerschappij van Valtada nooit toe-eigenen zolang een juweel zo groen en schijnend als de woudzee bleef uitdijen over de landen. De Valta vertegenwoordigde een golf van bruisend leven. Ze was een doorn in zijn oog.

Meer nog dan dat vertegenwoordigde de Valta een gevaar waarvoor hij nooit zijn oog zou kunnen sluiten. Had de Godinne niet ooit gefluisterd dat er vroeg of laat iemand zou opstaan die haar magie kon evenaren? Dat iemand zijn magie voorbij de onzichtbare grens zou tillen en dan in haar voetsporen zou treden? Waar anders dan in de kweektuin van de grootste magiërs zou zo iemand kunnen opstaan? Kon de duistere God het dulden dat de droom zover zou uitdijen? Dat de scheppingskracht groter zou worden dan hijzelf?

Of het nu een kind van de Godinne zou zijn, of een incarnatie van de scheppingsvrouwe zelf: de Valta was de plaats bij uitstek waar groei tot bloei kon komen. Hij had geen keuze. Hij moest zich tegen de kinderen van de Godinne keren op de plaats waar zij het sterkst waren: in de Valta. In dat decor van nooit eindigend groen. De meest betoverende streek die Valtada eigen was.

Eeuwenlang beukten de krachten van de duistere God tegen de grenzen van de Valta, maar door al die eeuwen heen werden ze weerstaan door de zuivere volkeren die daar in naam van hun Godinne de grens bewaakten. Zij die zich “de Orde” noemden, wisten de kwade machten lang op hun noordelijke plaats te houden, maar dat veranderde allemaal met de komst van Isinger.

Isinger was een krijgsheer voor de schaduw, wiens gelijke in kracht en macht nooit eerder in de Valta was gezien. Zijn magie overtrof die van de bekwaamsten in de Orde. Nog gevaarlijker waren zijn inzichten, vernuft en intelligentie, zijn vermogen om vertrouwen te winnen en geesten te doorgronden. Zijn talent om anderen te kneden en te verraden, gaf hem de bijnaam “de Verleider”. Geen andere duistere heerser wist ooit zoveel pure zielen naar de paden van het kwaad te lokken.

De komst van Isinger naar de noordgrens van de Valta was een keerpunt in de strijd die werd gevochten. Het was het begin van het einde van de Orde en misschien wel de doem van de laatste vrije droom die de wereld nog eigen was. Onder Isingers leiding werd de grens van het oudste en sterkste woud op Valtada opengebroken en in de tijd die volgde, stroomde het kwaad veelvuldig de groene woudzee binnen. Het vloeide als rivieren tussen de gouden schaduwen onder de bomen en het brandde zich als vuur een weg tot in de lichtste oorden die het droomwoud rijk was. Een grote vernietiging brak los in het lang behouden paradijs, maar hoezeer Isinger ook streed en hoeveel steun hij ook kreeg van zijn duistere meester uit het noorden, het gebied dat hij in het zuiden binnenviel, bleek simpelweg te groot.

De Valta was een magische plek. Een plaats van zoveel hoogtes, zoveel dieptes en dimensies, dat de omvang ervan niet te bevatten was. Legers van duister werden er vanuit het noorden in losgelaten, maar voor elk plunderend pad dat getrokken werd, bleven er eindeloze ongeschonden gebieden liggen. Isinger had het werelddeel moeten breken, maar verzet bracht hem slechts strijd op strijd.

Wetend dat het geduld van zijn duistere heerser niet eeuwig zou zijn en beseffend dat de Valta zelfs voor hem te groot was, besloot Isinger zijn campagnes uitsluitend te richten tegen zijn oude vijanden. Hij joeg de Orde, die het woudrijk zo lang beschermd had, na tot in de diepste delen van haar rijk. Hij vocht zich een weg naar het hart van de Valta, naar de sterksten die hem tegenwicht boden. Hij koos alleen de machtigsten als zijn tegenstanders, mindere en zwakkere volken liet hij links liggen. Zijn pad naar het hart van de Valta werd er niet minder verwoestend door. Waar de duistere legers passeerden, raakte het woud doordrenkt met magische giffen. De vuilbroed en de boze sporen die door Isingers leger werden nagelaten, waren een ziekte en een smet die niet meer te weerleggen viel.

Ver van de Noordelijke troon van zijn meester, zelfs ver van het eerste heilige land waar leven ooit was begonnen, stuitte Isinger uiteindelijk, na eeuwen van oorlog, op de laatste forten van zijn ware tegenstanders. Hij trof de hoge Orde, die hem al die eeuwen had tegengewerkt, in het hart van haar thuisland. In gebieden waar zij duizenden jaren lang in vrijheid had geleefd en in vrijheid was gegroeid. Hij trof haar op plaatsen waar ze machtig geworden was. Misschien wel te machtig.

De lange expeditie van Isinger leek stuk te lopen in dat verre oord. Weg van de nodige versterkingen en staand tegenover zijn oeroude tegenstanders had die plek Isingers einde kunnen worden, maar helaas voor de beschermelingen van het licht stond de krijgsheer daar niet alleen. De duisternis die zetelde in het noorden had Isingers pad ondersteund en gevolgd. Toen het moment aanbrak dat zijn discipel de strijd zou verliezen, stuurde hij hem ver vanaf zijn troon twee dodelijke giften. Het bleken twee wapens van een soort die zijn weerga op Valtada nimmer zou kennen. Met deze giften aan zijn zijde slaagde Isinger in het onmogelijke: hij bracht de Orde, in het hart van haar eigen droomwoud, ten val. Hij brak haar bolwerken open. Hij slachtte haar volgelingen en vernietigde haar plaatsen van kracht. Hij maakte een einde aan haar heerschappij in de Valta en voltooide zodoende de doem van de grootste magische landzee in Valtada. De Valta was gevallen.

Tenminste… Dat had ze moeten doen. Maar ergens in die laatste, wreedste strijd der strijden, viel de kracht die Isinger altijd gesteund had weg. Isingers duistere God, die al zijn wil en kracht door alle tijden heen aan Isingers campagnes had gewijd, koos dat moment om zijn blik plotseling van de Valta af te wenden. Gegrepen door gebeurtenissen in het verre noorden liet hij Isinger op het hoogtepunt van diens offensief in het hart van Valtada alleen achter.

Misschien was daarom de vernietiging van de Orde iets minder grondig dan ze had kunnen zijn. Misschien slaagden daarom enkele laatste zielen erin de wraak van Isinger te overleven. Misschien konden daardoor leden van de Orde ontsnappen en vluchten naar geheime plaatsen in hun woud. Misschien bleven daardoor kleine vonkjes hoop gloeien in het midden van wat tot de groene hel verworden was.

Wie zou het kunnen zeggen? Wie zou navertellen wat er gebeurde in die laatste dagen van dood en vallend vuur? Het enige dat zeker was, was dat de grootste machten in Valtada gebroken waren. De droom van een veilige, magievolle en vredige Valta was voorgoed voorbij en zij die nog doolden in die verloren woudzee wachtte een hard en wreed bestaan. Hun situatie was uitzichtloos in de ongenadige klauwen van een wrede heerser. Ontsnapping of ontworsteling leek onmogelijk. Alleen een Godswonder zou ooit nog hoop kunnen brengen.

Dát, of een Godinnewonder...

Nîve

Ergens in de diepten van de Valta, tussen de wortels van de woudreuzen, meanderde een rivier. Hoewel er een duizenden meters dikke laag bos boven het lint van water lag, was de stroom hier bepaald niet donker. Een gloed die iets minder scherp was dan daglicht, maar daar niet bepaald voor onderdeed, gleed hier over de nevels en bracht een ambergele glans in wat verder een voornamelijk roze wereld was.

Het dak van de Valta werd gedragen door reusachtig zware bomen. Bomen waarvan de brede stammen soms honderden meters uiteenstonden en waarvan de laagste takken op net zulke hoogtes hingen. Hun kruinen torenden op een afstand tot de woudvloer vergelijkbaar met die waarop wolken boven de heide konden drijven. De bladerdeken van de Valta was echter dichter dan wolken konden worden. De woudvloer kon eigenlijk alleen schaduwen herbergen, maar hier, nabij het hart van de Valta, bleek nog niet de minste schaduw aan de grond te vinden.

Ergens ver boven in de wereld was het nu dag en gek genoeg was het dat hier beneden net zozeer. De sleutel daartoe zat hem in het spiegelblad, een vorm van begroeiing die zich overal door de bladerlagen van het wouddak wist te knopen. Spiegelblad was een plant waarvan de blaadjes, schitterend als zilver, elk licht dat ze konden vangen, weerkaatsten en doorsluisden. Op die manier leek soms het bladerdak zelf als een zon te schijnen, al bracht het slechts de reflectie van het verre, echte licht. De weerschijn bleef zachter dan de stralen van de werkelijke zon, maar was des te betoverender: een zwoel wonder in een prachtige, geheime wereld.

Niet dat dat de woudvloer iets kon schelen. Licht, of het nu van zonnestralen kwam of van de spiegelende blaadjes, was altijd een brenger van leven en warmte. Ook op deze plaats bracht het de voeding voor een verborgen paradijs. Hier, waar de rivier haar trage krul maakte, had een groot aantal leliën zich genesteld rond de oevers. Met kroonbladen die hoog stonden als een normale boom, vormden ze een woud onder het woud. Het was een zee van bloemen die boven je hoofd hing als omgekeerde paraplu’s, allemaal witroze en soms wel zes of zeven meter hoog. De bloembladen leken nog het meest op gebolde zeilen. De meeldraden en de stampers leken jonge boompjes in de knop. Het was een mooie plek. Een plek waar de dauw twinkelde en waar licht verdwaald danste over de stille, roze spiegel van water. Dat was ook iets dat je in de normale wereld nooit zou treffen. Hier in het leliënwoud was het water van de rivier volkomen roze. Reusachtige afgevallen bloembladen gaven de verkleuring en met het door spiegelblad gebrachte licht werd het melkachtige water tot een vlakke, roze schijnende lamp. Op dit moment was er maar op één plaats een rimpeling te ontwaren in het water. Dat was waar Nîve te water sprong.

Druppels die opspatten en weer neersloegen, blonken eerst geel en werden toen weer roze. Het vloekte allemaal met Nîves glimmende blauwe huid, maar niemand leek zich daaraan te storen. Een gek beest, dat wegsprong van dezelfde plek, had ook wel andere zorgen. Het wist gelukkig uit de weg te komen. Nîve had met haar bladspeer mis gestoken en nu het wezen meters bij haar vandaan weer in het water sprong, wist ze dat hij buiten haar bereik was. Ze had gewoon gelijk moeten reageren toen Nakisa haar erop wees en niet moeten wachten of ze het zelf kon vinden. Alsof het vreemde ding haar uit wilde lachen, klom het nog eenmaal uit het riviertje en toonde zich trots op een ronde steen: een gelige vis met kikkerpoten, waarvan de bekieuwde wangen even opbolden voor hij met een nieuwe duik, glad als een slak, weer in het water gleed. Nakisa was de enige die er op dat moment om lachen kon.

‘Het was troebel,’ snauwde Nîve mopperig, terwijl ze zich omkeerde. Nîve was te serieus van karakter om de humor te zien die Nakisa duidelijk wel zag.

‘Ik had daar geen moeite mee,’ giechelde die vanaf de kleine steiger. Nîve trok de groene bladspeer weg en draaide zich weer om. Het roze water was hier maar kniediep en toch kon ze niet tot aan de bodem kijken. De bloembladen hadden het sterk vertroebeld. Het enige dat Nîve zag, was haar gerimpelde spiegelbeeld en dat zei haar dat ze inderdaad te serieus was voor een middag zo vol van licht als deze. Ze zou er verstandiger aan doen haar irritaties in deze kwestie te laten varen. Vreemd genoeg weigerde haar spiegelbeeld met een anders dan sombere blik terug te kijken. De groene ogen stonden moe. Voor zich uit kijkend zag ze de riviernimf Nakisa zonder dergelijke rimpels op de oever zitten. Het steigertje met de boot van gevlochten bloemblad stond nog net zo roerloos en uitnodigend als voordat Nîve en Nakisa hier waren neergestreken. Niemand had gezegd dat zij de spwerer had moeten vangen. De opmerking van Nakisa dat ze hem zag, had niets anders moeten zijn dan dat. Nîves poging tot het doden van het beest was nergens voor nodig geweest, dus waarom zou ze nu mokken over het feit dat het haar niet gelukt was? Ergens diep in haar binnenste begreep Nîve maar al te goed waarom. Het instinct om voedsel te vangen wanneer het zich aandiende, was blijven hangen na haar tijd van grote honger. Zelfs nu ze hier leefde in overvloed was het moeilijk om de instincten los te laten die haar in die tijd hadden gered, maar hier had Nakisa gelijk. Rustig zitten en praten was beter geweest dan de duik die ze genomen had, beter dan de frustratie van het missen van het beest.

Nîve wilde zelf ook liever lachen, maar waarom lukte het dan niet? Haar reflectie in het water oogde belachelijk genoeg om elke levende ziel aan het lachen te krijgen. Terwijl ze langs haar grauwblauwe gelaat wreef, nam ze een lok van haar witte pony tussen haar vingers. Het was Nakisa’s idee geweest om die ochtend hun haren te verven. Zij had de bloem gevonden die zo afgaf dat blauw riviernimfenhaar er parelwit van werd. Nîve had haar twijfels gehad, maar ze wist ook heel goed dat ze nodig eens iets geks moest doen. Ze had zich laten meeslepen naar dit leliënwoud, zelfs toegestaan dat Nakisa het haar voorste twee lokken aandeed. Daarna waren ze hier gaan zitten om de verf te laten drogen, maar Nîve had spijt. Ze kende zichzelf maar nauwelijks terug. Ze had nog nooit wit haar gehad. Het waren maar twee lokken, maar het maakte haar anders. Anders van buiten, want vanbinnen had het duidelijk niets veranderd. Een uiterlijk was zo gemakkelijk te verdraaien. Waarom wilde zoiets nooit echt lukken met je ik? Nîve wist nog wie ze was en ze wist dus dat die riviernimf met die witte lokjes niet haar echte zelf was. Zij was niet meer zo los en uitgelaten. Nooit zo vrij van zorgen.

Het kon natuurlijk erger. Waar Nîve zich druk maakte om twee plukjes haar, veranderde Nakisa haar uiterlijk zo’n beetje iedere week, met alle kwalijke gevolgen van dien. Het was net twee maanden geleden dat haar nicht haar hoofd had kaalgeschoren, maar het rare stekelkapsel dat nu haar blauwe hoofd sierde, mocht toch echt geen vooruitgang worden genoemd. Ze had er een vreemd soort vissenvet in uitgesmeerd, zodat ze stekels kreeg als die van een verlepte egel. Met de hele lading witte verf eroverheen zag ze er nu uit als een duiveltje uit de blauwe hel. Nîve zuchtte. Het was in elk geval wel Nakisa ten voeten uit. Alles om de meeste aandacht te kunnen trekken. Nakisa was los en ongedwongen. Een versie van een nimf die Nîve ook had kunnen zijn, maar Nîve had te veel meegemaakt.

‘Kom.’ Nakisa reikte Nîve lachend haar hand en ze trok haar weer op de oever. Nîve stond daar even te druipen op het steigertje, terwijl Nakisa haar haren inspecteerde.

‘We waren het aan het drogen,’ zuchtte Nakisa. ‘Die van jou zijn nu weer nat.’

Nîve keek naar de vingers van Nakisa die haar bij haar lokken grepen. De blauwe nimfenhuid werd er wit van en Nakisa kon dus weer haar handen gaan wassen. Niet dat het Nîve iets kon schelen. Zoiets was Nakisa’s probleem. Dan had ze er maar gewoon vanaf moeten blijven. Nakisa voelde Nîves mopperaura blijkbaar aan, want ze plaatste haar blauwe nimfgezicht plots voor dat van Nîve en keek haar speels en plagerig aan in een poging haar op te vrolijken.

‘Die ogen van jou blijven echt fantastisch,’ sprak Nakisa vol bewondering. ‘Als je ook maar eens half wist hoe jaloers ik daarop ben.’

Nîve rolde met haar ogen. Dit paste ook precies in Nakisa’s straatje. Ze kickte op alles dat extreem was. Dat Nîve één van de weinige riviernimfen was met anders dan blauwe ogen was iets waar Nakisa nooit over uitgepraat raakte. Nakisa was nu eenmaal erg op uiterlijkheden gericht.

‘Je zou er alleen eens wat vaker vrolijk uit moeten kijken, ze kunnen echt wel stralen, hoor,’ glimlachte ze goedbedoeld. ‘Dat geldt ook voor je haar.’ Ze wreef Nîve over haar kruin en slaakte daarbij een diepe zucht. ‘Je moet echt eens iets met je haar doen, want wat je nu hebt ziet er simpelweg niet uit. Nimfen moeten hun haren kort of lang dragen, niet zo ertussenin als jij nu doet.’

‘Ik dacht dat jij van aparte dingen hield,’ verweerde Nîve zich wat star.

‘Niet als apart er net zo saai uitziet als een omgekeerde waterlelie op je hoofd.’

Een beetje verbijsterd staarde Nîve Nakisa aan. Had dat meisje zichzelf ooit weleens goed bekeken? Als dit een poging tot opbeuren was, sloeg ze de plank goed mis. Nakisa merkte dat gelukkig zelf ook en ze deed haar best in een vlotte tweede poging: ‘Je zat echt niet ver naast die spwerer hoor.’ Ze knikte naar het roze water. ‘Hij moet gewoon mij hebben gezien toen ik hem zag.’

Nîve keek om naar de rivier. Ze was opgelucht dat de rest van deze conversatie niet meer over haar zou gaan. Ze wreef de witte lokken weer naar achter.

‘Dan nog,’ zuchtte ze. ‘Hij leek echt veel sneller dan normaal.’

‘Hij schrok vast dubbel van je haar,’ grinnikte Nakisa. ‘Geintje!’

Nîve was alweer sikkeneurig. Ze bleef in de verte onder de leliebomen staren naar waar de spwerer uit haar zicht verdwenen was. Ze begon aan haar reflexen te twijfelen.

‘Oh, kop op!’ riep Nakisa die het gemor nu echt zat was. ‘Wat denk je nu? Denk je dat het beest behekst was door de boze sporen?!’

Nîve draaide zich niet om en haalde nurks haar schouders op. Hoewel ze wist dat zoiets hier niet snel het geval kon zijn, kon ze het niet nalaten er iets over te zeggen.

‘Het kan,’ sprak ze hees.

Achter zich hoorde ze Nakisa snuiven. ‘Je overdrijft, Nîve.’

‘Misschien,’ verzuchtte Nîve zacht. Ze draaide zich om en keek Nakisa in de ogen. ‘Sommige dingen kun je niet vaak genoeg overdrijven.’

De gifgroene ogen van Nîve stonden zo donker dat Nakisa begreep dat het hopeloos was te proberen om haar uit haar doemdenken te halen. Ze besloot alleen te luisteren, of tenminste te doen alsof.

‘De boze sporen zijn een echt gevaar,’ vervolgde Nîve, meer in zichzelf dan tegen haar nicht. ‘Ze zijn nu zelfs hier in de buurt gevonden. Kaysen en Nidira hebben ze gevonden op het hogere niveau en als we Dwaelia mogen geloven dan is de bron bij Antrisi besmet.’

‘Als we Dwaelia mogen geloven dan is ze zwanger van een eenhoorn,’ hoonde Nakisa.

Nîve kon er niet om lachen. ‘Er is vuilbroed in de buurt, Nakisa,’ stelde ze scherp. ‘Ik heb het zelf gezien, twee dagen geleden toen ik op jacht ging met Trize. Bij de vallen van Yiterna, dat is nog geen zeven kilometer vanhier. Het was pure vuilbroed, geen boze sporen, en het water dat daar stroomt, stroomt ook hier.’

‘Fijn!!’ grauwde Nakisa die geen zin had in al dit onheilsgespeculeer. ‘Dan is er maar vuilbroed, dan kruipen er maar boze sporen! Maar ze zijn niet hier!’ Nakisa spreidde haar armen. ‘Niet hier, Nîve!’ Ze keek even heel droevig. ‘Ik weet net zo goed als jij dat deze wereld aan het sterven is Nîve, maar het einde is niet vandaag. Nu is hier nog licht en ik wilde gewoon even kunnen lachen.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik kan jouw verleden niet veranderen, net zomin als ik de toekomst kan veranderen. Ik weet niet wanneer het noodlot me komt halen, maar wanneer dat gebeurt, is het vroeg genoeg. Tot die tijd wil ik er niet aan denken, dus hou er alsjeblieft over op.’

Het werd even stil tussen de twee nimfen. Nîve begreep maar al te goed dat ze de sfeer weer had verpest. Nakisa was boos en dat was terecht. Nîve had het vandaag een keer los moeten laten, maar hier staand op de steiger begreep ze dat dat misschien wel nooit zou lukken. Omdat ze Nakisa niet meer aan durfde te kijken, wendde ze haar blik naar de hoge verten boven de leliebladeren. Tegen het licht van het spiegelblad in staarde ze naar de wildgroene kleuren van het onderste bladerdak. Het woud van de Valta bestond uit heel veel niveaus. Daar, hoog boven Nîve, lagen complete nieuwe verdiepingen, sommige met totaal andere biotopen en soms zelfs met een eigen woudvloer. Tussen al dat boomblad en de takkenweefsels zou je een volledige stad kunnen kwijtraken en pas na jaren terugvinden. Het was een weelde vol geheimen, een wonder waarin zij geboren had mogen worden, maar ze zag het niet meer.

Als iemand meemaakte wat Nîve had meegemaakt, dan zag diegene alleen nog het verval. Dan zag hij het wonder wreed vervagen en proefde alleen nog maar leed. Zelfs op een moment als dit, midden op de dag, met het licht brandend in haar ogen, was dat wat Nîve zag. Nakisa begreep het niet, want zij had niet meegemaakt wat Nîve geraakt had. Nakisa leefde hier al haar hele leven in een betrekkelijke rust. Zij kende alleen de verhalen en die kon je loslaten. Trauma’s waren hardnekkiger.

Dat was misschien het wrangste dat Nîve hier moest vaststellen. Voor iemand die doorstaan had wat Nîve had doorstaan, deed ze het eigenlijk best goed. Ze was nog niet zo donker geworden als mogelijk was. Niet half zo depressief als ze leek. Nîve was redelijk in staat tot leven, maar ze maakte fouten en vandaag was er weer een geweest. Dit middagje niksen met Nakisa had nu geen zin meer.

De sfeer was doodgeslagen en ze konden net zo goed teruggaan. Dat Nakisa het ook zo zag, was wel duidelijk. Ze had die bleekverf van haar weggegooid en maakte van haar kwastjes een bundeltje dat ze in een blad vouwde om ze te kunnen dragen. Ze gingen dus inderdaad naar huis terug. Ikesfelia, het kjennadorp van Nakisa, lag een flink eind verderop. Het was zeker een half uur lopen. Ze begonnen aan de terugtocht zonder nog een woord te spreken.

Het was onderhand wel duidelijk dat het niet boterde tussen Nîve en Nakisa. Ze hadden geen hekel aan elkaar, maar kwamen uit totaal verschillende werelden. Vandaag had een dag moeten zijn waarop ze wat dichter tot elkaar zouden komen.

Volgens Nakisa was het veel te lang geleden dat Nîve zich als een nimf gedragen had. Ze was alsmaar aan het jagen geweest, altijd op verkenning met de kjennaouderen en nooit thuis in Nakisa’s nimfennest. Ze bracht nooit warmte, noch genoot ze van wat het leven te bieden had. Nîve was een gast, maar gedroeg zich er niet naar. Ze nam weinig, maar deelde nog minder. Niet dat de familie van Nakisa haar dat gedrag echt kwalijk nam, ze toonden vooral veel begrip. Vandaag had Nakisa Nîve oprecht willen helpen ontspannen, maar het was duidelijk dat het daar nog steeds te vroeg voor was. Nakisa en haar familie kenden Nîve gewoon niet goed genoeg om haar te helpen. De wrede waarheid was dat iedereen die dat wel gekund had, dood was.

Nakisa en deze kjenna waren het enige dat Nîve nog had. Hier was de enige plaats die ze kende waar ze nog opgevangen kon worden, maar de banden tussen hier en waar Nîve vandaan kwam, waren zwak. Ze was zo ver verwijderd van wat ze gekend had, dat Nîve zich soms afvroeg of ze hier ooit wel bij kon horen. Nîve noemde Nakisa een nicht, maar wat ze precies van elkaar waren, kon ze niet met zekerheid zeggen. Het enige dat ze wist, was dat ze ergens ver weg familie waren. Bij nimfen in de Valta viel het moeilijk te zeggen wie een bloedverwant was van wie. Door de aard van de meeste nimfcontacten was het vaak niet bekend wie iemands vader of moeder was. De dochter die verliefd raakte op de man die later haar vader bleek te zijn, zou bij lange na de eerste niet zijn en eigenlijk was dat ook geen punt zolang niemand er een punt van maakte. Familie betekende hier doorgaans niet veel, maar de banden waren wel zo sterk dat zij die elders niet meer konden landen, werden opgevangen. Als riviernimf was Nîve welkom bij riviernimfen die haar oude kjenna ooit gekend hadden. Nakisa’s moeder was zo iemand geweest. Zij was een kennis of een zus van Nîves eigen moeder en de enige van wie ze het woonoord gekend had. Met Nakisa en haar nestgenoten deelde ze het huis. Aan deze kjenna van Ikesfelia wijdde Nîve zich toe, maar echt thuis was ze hier niet en zou ze ook nooit zijn. Dat gold misschien wel voor iedereen die zijn eigen thuis had zien verbranden.

Terwijl Nîve liep te piekeren, hadden zij en Nakisa het leliënwoud verlaten. Ze waren een relatief vlak deel van de woudvloer overgestoken en daar had Nîve lange tijd naar de hoog boven hen dreigende takken lopen staren. Ze wist dat velen die ooit bij Nîves eigen kjenna hadden gehoord, naar de hogere niveaus achter die takken waren gevlucht. De gedachte was dat van alle niveaus in de Valta de bodemplaat de meest onveilige was. Boomvolkeren hadden Nîve en de haren welkom geheten, maar Nîve had er niet voor gevoeld om te verdwijnen in de groene banden van het woud. Ze was en bleef een riviernimf. Water had altijd in haar bloed gezeten en ze wist dat ze het daarboven maar weinig zou vinden. Als ze daar toch heen was gegaan, had ze pas echt haar thuis verlaten en dat was een stap die ze nog niet had aangedurfd. Dan maar liever hier beneden blijven met alle gevaren van dien. De bodemplaat was ook heel groot, groot genoeg om te verdwalen en ruim genoeg om vele dorpen en valleien te verbergen. De indringer had nooit alles met zijn zoektochten kunnen ontdekken en Nîve vermoedde dat vele jaren zouden verstrijken voordat hij dit oord zou treffen. Nakisa deed haar best om onbevreesd te leven. Het was heel goed mogelijk dat zij heel haar leven kon leiden zonder ooit getroffen te worden door wat Nîve getroffen had, maar dat was misschien wel het engste van de Valta van nu. Het kon namelijk evengoed morgen al over zijn…

Nîve schudde haar hoofd. Zo kon ’ie wel weer. Nakisa mocht dan een wat donker beeld van Nîve hebben, het was echt niet zo dat ze enkel een mopperkous was die nergens een lichtpuntje kon onderscheiden. Nîve had deze dag prima kunnen doorkomen als ze niet plotseling zo door haar somberder gemoed was overvallen in dat water. Natuurlijk was wat achter haar lag niet vrolijk, maar ze dacht dat ze deze ochtend was opgestaan met een lach op haar lippen en het zou tijd worden dat die lach terugkwam. Alsof Nakisa de ommezwaai voelde, keerde het meisje met het witte stekelhaar zich om.

‘Weet je wat we vanmiddag wel kunnen doen?’ sprak ze alsof er nooit een vuiltje aan de lucht was geweest. ‘We kunnen langsgaan bij Weanon! Jij moet nog steeds geboetseerd worden, Nîve! Je hebt ons er al veel te lang mee laten wachten.’

Nîves mond viel open. Blijkbaar kon Nakisa slecht lang boos zijn en gaf ze Nîve een tweede kans op een ontspannen middag samen. De lichtjes in Nakisa’s ogen twinkelden alweer en Nîve zou het niet in haar hoofd halen om ze opnieuw te doven. Het lukte haar zowaar om een glimlach op haar lippen te persen, maar het was ook niet zomaar even iets wat Nakisa hier voorstelde. Geboetseerd worden door Weanon. Dat was een hele eer.

Weanon was misschien wel de oudste in Ikesfelia. Hij had een hut vlak naast de bron, net onder de brug. Het was een heel mooie plek, maar of dat kwam doordat die zo ontstaan was, was maar de vraag. Eerder leek het erop dat die plek zo gegroeid was sinds Weanon er was komen wonen. Dat was tenminste wat Nîve de andere nimfen had horen vertellen. In hun woorden was de plaats vrij nietszeggend geweest en veranderde dat vanaf het moment dat Weanon er was neergestreken, alsof hij de kunst van bodemvloei beheerste. Toch moest het meest bizarre wel het werk zijn dat hij er deed: in zijn vreemde tuin van rotsen en exotische planten zwoegde Weanon aan een enorm kunstwerk. Met klei die hij uit de naastgelegen rivier won, boetseerde hij replica’s van vrijwel elke nimf die Ikesfelia rijk was, of er gedurende Weanons tijd had geleefd. Als een uitzonderlijke kunstenaar maakte hij van iedere nimf een eigen beeld. Hij gaf hen zo een eeuwig leven en als je de anderen mocht geloven, gebeurde dat op een manier die je je hele leven bij zou blijven. Nakisa’s ogen schitterden terwijl ze aan haar beurt terugdacht.

‘Zijn handen,’ zwijmelde ze. ‘Hij maakt niets na zonder het eerst te voelen. Zijn vingers glijden tastend langs elke ronding van je lijf, elke hoek en elke holte. Daarna doet hij hetzelfde met de klei, net zolang tot de vorm echt identiek is. Het voelt gewoon aan als één lange, bijna goddelijke, massage. Hij die met hem het nest deelt, moet de gelukkigste nimf zijn op Valtada. Je kunt je er gewoon geen voorstelling van maken. Maar dat hoeft ook niet!’ voegde Nakisa er joviaal aan toe. ‘Want jij zal het ondergaan, Nîve! Hij vraagt al weken naar je en vandaag ontkom je niet.’

Nîve zou het niet eens willen proberen. Ze had genoeg gezien en gehoord over de kunsten van Weanon om te weten dat dit een ervaring was die zelfs zij niet zou willen missen. Ze had de beeldentuin gezien en zelfs enkele van de stenen nimfen daar betast. Ze leken niet van de echte te onderscheiden. Los van de kunstvorm was Nîve zich bewust van de eer. Het was een teken dat zij in Ikesfelia geaccepteerd was. De nimfen hier zouden haar beschermen als hun zuster en zij zou voor hen met net zo’n felheid opkomen. Het voelde dan misschien niet als dusdanig, maar deze plek deed wel dienst als haar nieuwe thuis en ze had het er niet slecht getroffen. Ze had Weanon al wel eens gezien. Hij zag er mooi uit en had hele zachte, gladde handen. Een middag overgeleverd zijn aan zijn genade kon geen straf zijn en Nîve keek ernaar uit.

Nakisa zag haar opfleuren en dat leek de hele terugwandeling in een andere sfeer te plaatsen. Het viel niet te zeggen of het spiegelblad op dat uur meer licht naar beneden bracht, of dat het aan hun stemming lag, maar het bos om hen heen straalde weer. De velden met de reusachtige bloemen hadden ze al lang achter zich gelaten, maar ze bewogen nog steeds onder de gigantische bomen met hun tientallen meters brede stammen. Levianters, noemde men die pijlers van het woud. Naast de woudreuzen groeiden hier bomen van normalere proporties. Er was min of meer sprake van een dubbel bladerdak, een bos dat op de bodem van een bos bestond. Daar, tussen rotsen en brede varens, volgden de nimfen hun pad. Stuifmeelwolken van grote bloemen bliezen dikke nevels voor hen uit en libelles en lichtjes dansten tussen stengels van hoog, oranje gras dat om hen heen stond. Een boomwortel, die eigenlijk een kleine heuvel was om te beklimmen, was net door hun blauwe benen overwonnen en een vlakker en minder dicht deel van het woud wachtte hen erachter. Een plat vol korstmossen zette hen op het laatste deel van de etappe, maar ongeveer daar overkwam hen wat hen die bewuste dag nog te gebeuren stond.

Onverwachts, maar overweldigend aanwezig, trok een schokgolf door de grond. De bodem en alles wat erin geworteld lag, begon hard te schudden. De woudreus naast hen kreunde en er schoten scheuren door de bosvloer. Het leek vooral op een aardbeving. Eén die het woud tot huilen dwong. Een zwaar en pijnlijk gekraak trok door het takkendak en alsof de wereld fysiek gekweld werd, leek de grond onder hun voeten te verkrampen. Aarde en mos gleden in de nieuwe kloven en ergens rolde een steen van de wortelhelling naar beneden en kwam met een doffe klap neer op het lagere plat. Dat tekende het einde van de schok. Nîve en Nakisa stonden stil met ingehouden adem. Nakisa begon te trillen van schrik.

‘O-okay…’ Stotterde ze met grote ogen. ‘Wat was dat?’

Nîve gaf even geen antwoord. Het was de bodem van Valtada zelf die zo geschud had. Zo stil als ze stond, kon ze ritselende blaadjes horen vallen in de nieuw ontstane diepten. Aardbevingen waren hier niet gangbaar en de pijn die het woud nu zo plotseling ten deel viel, was iets dat zij en Nakisa als nimfen heel goed aanvoelden. Nîves hart klopte zwaar. Dit was absoluut niet goed.

Ze keek naar Nakisa om. Ze durfde niet te zeggen wat ze werkelijk dacht. Ze had niet eens tijd om wat dan ook te zeggen. Een koude bries kwam aangewaaid. Nakisa keek naar een donkerte die aan hun horizon verschenen was. Ze zag bloesemblaadjes dansen op een zucht wind. Ze hurkte neer bij het mos en luisterde scherp.

‘Hoor jij het ook?’ Ze keerde zich om naar Nîve.

Nîve sloot haar ogen om zich op haar andere zintuigen te concentreren. Wat ze hoorde was niet het geluid van een tweede beving, maar het had wel degelijk met een trillende bodem van doen.

‘Daar!’ gilde Nakisa en van over een verderop gelegen wortelheuvel kwamen witte vormen aangerend. Nîve zag ze ook, terwijl ze wild over de houtrug sprongen. Een groep crèmekleurige antilopen.

Een hele kudde van de doorgaans stille woudgrazers leek op hol geslagen en dansend kwamen ze op de twee nimfen afgestormd door het opgeschrokken woud.

Nîve en Nakisa renden al om uit het pad van de bange dieren te komen, maar die sprongen met een bocht verder naar andere diepten van het woud.

De nimfen begrepen dat wat ze net hadden gevoeld de balans in het woud verbroken had. Al wat leefde was opgeschrikt en op de vlucht geslagen. De witte springbokken waren nu eenmaal de snelste dieren, er zouden er spoedig meer volgen. Nîve reikte Nakisa de hand om tegen het basthout omhoog te klimmen. Ze zag in de verte de gloed van een zwerm sprites en de eerste kleine knagers schoten bij hun voeten onder de varens door. Het zou een leek verbazen hoeveel leven zich in het Valtawoud verschool en nu het allemaal tegelijk tevoorschijn kwam, bood dat een indrukwekkend aanzicht.

De elfjes sprongen het meest in het oog. Door hun felle kleuren en lichtvonken tijdens de vlucht leken ze te passeren als een sterrenregen. Een bruine beer, die daar middenin raasde, grauwde naar de vluchtende wichtjes, terwijl die om zijn oren scheerden. Nîve dacht even zelfs een zwarte eenhoorn te zien galopperen. Dat was iets prachtigs en zeer zeldzaams, iets waar ze graag beter naar had willen kijken, maar er passeerden nu ook drie verwilderde warten en die ging ze maar al te graag uit de weg. Dit was het soort moment waarop een onachtzaam iemand vertrapt kon worden en je dus beter schuilen kon. Je wegdrukken tegen een boomstam leek de beste manier om uit het pad van alle geschrokken dieren te blijven en dus stopte Nîve gauw met kijken en concentreerde ze zich voornamelijk op haar grip. Aan de vlucht van al die dieren kwam vanzelf een einde. Tegen de tijd dat de langzaamste woudbewoners over het plat ploeterden, durfden Nakisa en Nîve ook weer voet op de grond te zetten.

‘Er is iets ergs gebeurd,’ stamelde Nîve somber.

‘Joh,’ voor Nakisa was die vaststelling compleet overbodig.

‘Nee, ik meen het,’ sprak Nîve zacht. ‘Het is daar donkerder geworden.’ Ze knikte door het woud vooruit.

‘Ik weet het,’ mokte Nakisa zenuwachtig. ‘Maar ik wil weten hoe.’

Dat de richting waar het woud verduisterd was ook de richting was waar het dorp behoorde te staan, durfde Nîve niet te benoemen. Haar hersens draaiden al overuren en ze probeerden meer dan alleen de beving te verklaren. Nîve dacht te weten wat er gebeurd was. Nakisa moest het echter zelf ondervinden, vond ze.

‘Daar!’ wees de nimf met het witte stekelhaar.

Nîve keek met Nakisa’s vinger mee naar waar nog een gordeldier en twee muisjes zonder richtinggevoel over het mos dwaalden. Ze zag ook twee iets te grote vlinders klapwieken, maar Nakisa was er al op afgerend, nog voordat Nîve ze zelf herkende.

‘Jullie had ik nou net nodig!’ grijnsde Nakisa terwijl ze rollend de twee gevleugelden uit de lucht plukte. Toen Nîve hijgend langszij kwam, zag ze Flutia en Jititsia nogal oncomfortabel in Nakisa’s handen zitten.

Op een ander moment zou Nîve er zeker om hebben gelachen. Twee bang ogende elfjes in de greep van wat voor hen een reuzin moest zijn, maar het was juist dat bange in de oogjes van de kleine meisjes dat de humor ervan tenietdeed. Deze twee elfjes hoorden helemaal niet bang te zijn voor de nimfen bij wie ze al hun hele leven hoorden.

Normale elfjes hielden zich weliswaar ver van groter volk, maar Jititsia, die nu op Nakisa’s rechterhandpalm zat, was een uitzondering op die regel. Het kleine meisje met haar sierlijke, geelbruine vlindervleugels was sowieso een vrij uitzonderlijk elfje. Ze was doofstom geboren. Zelfs in een Valta die niet was binnengevallen door duisternis zou zo’n elfje het moeilijk hebben gekregen en als Jititsia niet zo snel gevonden was, had ze het waarschijnlijk niet lang gemaakt.

De riviernimfen die Jititsia hadden gevonden, hadden gelukkig veel hart gehad voor het langzame, onwaakzame meisje en zo was ze onder de hoede van de kjenna gekomen. Flutia, die eigenlijk Jititsia’s zusje was, was de enige van haar eigen volk die zich om haar had bekommerd en samen waren de elfjes binnen de kjenna een soort item geworden: huisdiertjes waar iedereen zorg voor droeg, tamme elfjes die verwend werden in de nesten van velen en die niets tekortkwamen.

Wat dat betrof hadden Flutia en Jititsia geen enkele reden om de kjenna te verlaten, dus waarom trof Nakisa hen dan hier in de wildere diepten van het woud? Nîve durfde de antwoorden van de elfjes op Nakisa’s snelle vragen nauwelijks aan te horen. Ze waren bang, ja, en dat bleek niet zonder reden. Toen de kleine meisjes verhaalden wat ze hadden begrepen, stonden de gelaten van Nakisa en van Nîve net zo bleek als die van de elfjes.

‘Dat kan niet,’ slaakte Nakisa. ‘Ze kunnen niet zomaar hier zijn. Wij hebben niets van waarde.’

Nîve wist beter dan te ontkennen. Het kjennadorp lag stroomopwaarts aan de roze rivier. Juist in dat water had ze zich plots zo onbehaaglijk gevoeld. Eerst die donkere gedachten die haar binnenslopen, toen de beving en nu dit. De tekenen sloten allemaal naadloos op elkaar aan. Het gebeurde opnieuw en sneller dan in haar ergste nachtmerrie.

‘We moeten hier weg, Nakisa,’ zei Nîve met trillende stem. ‘Weg, nu we het nog kunnen.’

Ze probeerde Nakisa met zich mee te trekken, maar met een ruk trok de jonge nimf zich los uit haar greep.

‘Weg?!’ gilde ze. ‘Ik ga niet weg! We moeten juist terug naar de kjenna!’

Nîve schudde haar hoofd. ‘Dat kunnen we niet langer,’ zuchtte ze zacht. Nakisa keerde zich naar haar om, ditmaal met een vurige blik.

‘Als je denkt dat ik nu omkeer en iedereen laat barsten, dan heb je het mis!’

Nîve zag dat Nakisa dat wat er gebeurde totaal niet kon verwerken. Nîve, die het zelf al eens had meegemaakt, had er ook de nodige moeite mee, maar ze was niet bereid dezelfde fout te maken.

‘Probeer het te begrijpen, Nakisa,’ probeerde ze zacht. ‘Als Flutia gelijk heeft, heeft teruggaan geen zin meer. Alleen als we vluchten hebben we een kans.’

‘En de rest dan?’ snauwde Nakisa fel. ‘Wat als er nog nimfen daar zijn die terugvechten? We moeten ze dan toch gaan helpen?’

Nîve keek loom met lege ogen. ‘Misschien is er wel niemand meer.’

Nakisa draaide zich weg van Nîve en tuurde door het woud. De laatste vluchtende dieren waren verdwenen en op de twee bange elfjes na leken ze helemaal alleen. Tussen de hoge stammen en in de beklemmende stilte kon zelfs Nakisa voelen hoe een doem daar voor hen uit door het woud spookte. Als een koude fluistering gleed het boze tussen de bomen, maar ze wist niet wat erger was: het kwade, of de lafheid van Nîve die de overhand leek te krijgen. Het opende Nakisa in een klamme seconde de ogen.

‘Is het zo gegaan, Nîve?’ vroeg ze aan de nimf die naast haar stond. ‘Kwam het zo, dat jij de enige was die wist te overleven?’ De ogen van Nakisa werden nauwer. ‘Je vluchtte,’ siste ze. ‘Je vluchtte zonder ergens naar om te kijken.’ Nakisa trilde terwijl ze haar bitter verwijtende woorden naar buiten stootte. ‘Nou, ik niet!’ riep ze schel. ‘Ik ga niet weg zonder dat ik het zeker weet!’

Nog voordat Nîve haar kon stoppen, draaide Nakisa zich om en rende recht op het in het woud verscholen dorp af. Ze verdween op een plaats waar een nevel spookachtig krulde. Nîve deed precies wat Nakisa haar wilde verwijten: ze deed niets. Ze bleef staan in de stilte en volgde de verdwijning van haar nichtje met een lege blik.

‘Ik was niet gevlucht, Nakisa,’ fluisterde ze. ‘Had ik het maar gedaan.’

Ikesfelia

Nîve had Nakisa laten gaan. Ze wist dat zijzelf niet meer vooruit kon. Ze had één keer een vuilbroed overleefd en wist dat het effect van die magie cumulatief was. Niemand kon een tweede keer in die giffen duiken zonder onder het gewicht ervan te bezwijken. Naar het dorp gaan betekende Nîves einde. Nakisa’s aanname was onjuist geweest. De woorden hadden Nîve diep moeten kwetsen, maar dat deden ze niet. Ze begreep namelijk, beter dan Nakisa, waar het allemaal vandaan kwam. Nakisa was het zich niet bewust geweest, maar het waren de boze sporen geweest die haar zojuist hadden laten spreken. Ze was van het ene op het andere moment onder een onzichtbare betovering gevallen en daardoor had ze zich zo snel tegen Nîve gekeerd. In een wereld zo puur als de Valta viel de aanwezigheid van iets donkers sterker op dan waar ook. Een doorbraak, zoals die na de invasie van Isinger, ging gepaard met meer schade dan alleen het tastbare. Met Isinger was een tweede duisternis het woud binnengeslopen. Het magische aura van de Valta lag door giffen onder vuur. Vertakkende en verplaatsende stromen donkere magie kropen als onzichtbare slangen door de zuivere bossen. Bijna onmerkbaar brachten ze hun schaduw, maar Nîve had er een zintuig voor ontwikkeld. Daar waar de bron van alle kwaad zich verplaatste, moesten de boze sporen sterker zijn dan waar dan ook. Men moest ze kunnen voelen voordat het kwaad zich ergens zou openbaren en dat was precies wat er gaande was. Nîve was er als eerste door gegrepen in het water van het leliewoud. Nu had het ook Nakisa te pakken en er moesten er meer zijn. Onzichtbare stromen die je donkerdere gedachten grepen en versterkten. Ze lieten je dingen denken die je nooit zou willen doen, praten voor je na kon denken en ze haalden de slechtste delen van jezelf naar boven. In elke ziel leken ze iets te kunnen vinden om te grijpen. Als het je eerste keer was, zou je het niet beseffen, maar Nîves demonen waren al meer dan eens naar boven gebracht. Ze herkende ze inmiddels, zowel bij haarzelf als bij anderen. Nakisa zou ze dus niets kwalijk nemen. De nimf was zichzelf niet meer en met wat er nu gaande was, was dat begrijpelijk. Dat ze het mis had gehad, liet Nîve hier en nu blijken, want ze liet Nakisa niet aan haar lot over. Ze liet niet alles achter als iemand die om niets gaf behalve zichzelf. Nee, Nîve had de kjenna nog niet verlaten, maar of dat verstandig was?

Vreemde geuren kropen over de voor haar opdoemende randen naar haar toe. De takken en stronken waaraan ze zich vastgeklemd hield, konden haar voor zoekende ogen verbergen, maar niet voor wat ze rook en wat ze koud naar binnen voelde kruipen. Het kon haar verbeelding zijn, maar de huid op haar handen was niet meer het schone blauw dat eerder op de ochtend had geschitterd. Ze was grijzer geworden, schaduwachtiger zonder dat het licht van boven sterk verschoven was. Hoe kon het ook anders? Nîve stond er middenin. Water dat nog steeds roze oogde, spoelde voor haar uit over een damrand. Daarboven lag Ikesfelia verscholen. Het was er angstaanjagend stil. De rivier zelf was daarvandaan vergiftigd.

Nîve begreep niet goed waarom ze zich willens en wetens in het betoverde water waagde, maar ergens leek het haar zinnig. De beste plek om je te verschuilen, was in donker en hoewel het water nog altijd licht weerkaatste, was de stroom nu een boos en donker spoor. Het was een plek waar niemand nog iets zoeken zou, iets waarvan ze vast dachten dat er niets vandaan kon komen, maar Nîve was hier nog sterk genoeg voor. Ze wist haar geest helder te houden en proefde de duistere betovering slechts oppervlakkig. Ze had een doel voor ogen en kon haar donkere gedachten redelijk sturen. De koude haat liet ze naar boven kruipen en de angst en wanhoop duwde ze weg, zo kon ze verder komen. Dichtbij genoeg om Nakisa te vinden en donker genoeg om, wanneer ze iets anders trof, zichzelf te kunnen verdedigen.

De Nîve die nu door de rivier waadde, leek meer en meer een schaduwversie van zichzelf. Op haar onderarm droeg ze een wapen, een bladboog die ze met slierten om haar pols gevlochten had. Haar lange, groene speer hield ze onder het roze water naast zich en met haar ogen en oren hield ze ieder instinct op scherp. Ze reageerde fel toen achter haar de twee elfjes kwamen aangefladderd. Ze had hen bijna uit de lucht geslagen.

‘We zijn er,’ piepte Flutia zacht, terwijl ze neerstreek op een kromme wortel. Jititsia landde naast haar en maakte een vreemd afwijzend gebaar: iets dat aangaf dat ze eigenlijk doodsbang was, zowel voor Nîve, als voor alles wat voorbij die rand boven hen lag. De elfjes hadden echter geen keuze. Nîve had hen heel snel duidelijk gemaakt dat het voor hen te laat was om te vluchten. Flutia en Jititsia waren vlinderelfjes en te langzaam om ver genoeg weg te komen van de donkere storm die nu in stilte door dit woud greep. Als wespvleugelige sprites hadden ze nog een kans gehad, maar deze twee elfjes hadden noch de snelheid, noch de pep. Ze hadden weinig kans te overleven. Of ze dat aan Nîves zijde beter konden, viel te betwijfelen, maar Nîve hield zich daar niet mee bezig. Ze had de twee meisjes nodig, want het waren de enigen, die hadden gezien wat in Ikesfelia gebeurd was. Nîve stond nu midden in het boze water. Ze was te ver heen om medelijden te hebben.

‘Schiet op,’ sprak ze hees en ze klonk zo eng dat Flutia zich snel weer in de vleugels hees. Het lila-groene vlindertje steeg op uit de poel vanonder de watervalrand en klom omhoog tegen de donkere houten muur. Nîve zag haar boven de damrand in het gele licht verschijnen.

‘Wat zie je?’ siste ze.

Flutia begon snel van nee te schudden. ‘Helemaal niets!’ piepte haar kleine stemmetje. ‘Kust is veilig!’

Gek genoeg was juist dat iets wat Nîve helemaal niet zinde, maar als het elfje niets zag, dan was er niets te melden. Nîve knikte naar Jititsia en ze plaatste haar speer terzijde. Ze nam een laatste hap adem en verdween in de boze, roze stroom.

Hier duiken was als jezelf onderdompelen in schaduw. Nîve was een riviernimf en in water was ze misschien wel behendiger dan erbuiten, maar dit water was doordrenkt met kwade giffen en het liet haar vechten met haar eigen geest, terwijl ze zich erdoorheen sloeg. Het vrat hapjes uit haar ziel, terwijl ze probeerde koers te houden. Ze schoot als een snelle vis over de bodem en kwam als een zalm omhoog vanuit de branding. Ze wierp zich met al haar kracht tegen de waterval in. Haar glimmende lichaam kwam tot twee keer toe met een sprong omhoog uit het water en zo wierp ze zich over de rand van de dam. Hoger en in een nieuw deel van de rivier kwamen alleen haar witte pony en haar heldergroene ogen boven water. Ze had even mogen tonen wat het was om een riviernimf te zijn, maar op de plaats die ze nu bereikt had, zou het snel om andere vaardigheden draaien.

Ikesfelia leek een samensmelting van de wereld van de riviernimfen en hun verwanten uit het hogere woud. Woningen van hout met daken van grote bladeren lagen op plateaus die qua bouw deden denken aan waterlelies. Veel van die wooneilanden stonden op en rond de rivieroevers. De stroom was hier breed en niet te diep. Staand op palen of hangend in vreemde wortelkronkels vormden de woningen een flink dorp. Dezelfde gekke woonplatformen waren te vinden tegen de stammen en op de armen van de levianters die hier het bladerdak droegen. De woudreuzen, die met een zestal deze rivierkrul omringden, hadden heel brede stammen en de nimfnesten waren daar als elfenbankjes tegenop gebouwd. Vreemd genoeg was het bladerdak van het eerste bovengrondse niveau hier vrij laag. Boomarmen en takken ontsproten niet hoger dan op enkele tientallen meters vanaf de grond en sommige dappere nimfen hadden daar hun hutten geplant met technieken die niet onderdeden voor die van echte boomnimfen. Nîve wist dat deze kjenna regelmatige contacten onderhield met het bovenvolk. Ergens, op één van die dikke houtkronkels daarboven, begon zelfs een weg die over het eerste en het tweede niveau naar andere oorden voerde. Deze kjenna was een soort kruispunt tussen de beneden- en de bovenwereld en in deze tijden, waarin men zich boven veiliger waande dan op de grond, moest in Ikesfelia de gedachte geleefd hebben dat een hoger huis misschien beter was dan een laag huis. Dat was niet comfortabel en naar Nîves smaak te ver van het water af, maar wie zou zeggen of het wijs was? De blik die haar nieuwe thuis Nîve nu bood, bracht het antwoord nog niet. Alles leek in rust te verkeren. Er waren geen bewegingen rond de huizen, geen geluiden en er was zelfs geen zuchtje wind. Speurend vanuit de rivier, in het midden van het dorp, zag Nîve geen spoor van gevaar, maar ook geen spoor van leven. Dat was dan ook direct het eerste teken: geen leven. Nergens een nimf op een hangbrug, of wadend in het nat. Geen lichten bij de huizen, of stemmen dwalend in de verte. De kjenna die had moeten bruisen van leven lag er stil en verlaten bij, zelfs verstoken van het getjilp van vogels. Het was een spookdorp.

Door de akelige kalmte voelde Nîve zich genoodzaakt nog stiller te zijn dan haar voorzichtigheid gebood. De huidoliën die een riviernimf zo vloeiend maakten in het water, hielpen haar om zich geruisloos te verplaatsen. Ze bracht zich zwemmend onder de eerste brede brug en daar dook ze opnieuw onder om naar een woonplatform te gaan. Naast de pijlers kwam ze boven, maar ook vanaf deze nieuwe uitkijkplaats zag ze niets, behalve verlatenheid. Ze voelde een dreiging die bijna tastbaar leek. Wat hier ook was, het was anders dan de eerdere keer die Nîve had meegemaakt. Ze zag geen rook en er waren geen hutten die in brand stonden, maar het leek toch verre van in orde. In een bepaalde zin meer beangstigend dan de chaos van een strijd. Het was toch niet mogelijk dat iedereen zomaar was verdwenen? De boze sporen die zo duidelijk door het water kropen, konden niet berusten op een toeval, maar hangend in datzelfde water zou Nîve niet veel wijzer worden. Ze moest op het oeverstrand van het dorpsplein aan land gaan. Ze had niet veel tijd meer. De bladboog aan haar onderarm spande ze. Flutia, die achter haar vloog, durfde niet eens te fluisteren. Nîve raapte haar moed weer bijeen. Ze gleed nog eenmaal door de roze spiegel en toen, zonder een rimpeling, zonder een golf of enig geluid, ging ze op haar benen staan en stapte op het witte kjennazand.

Aan land kreeg Nîve een ander perspectief. Ze kon nu in de nauwe straten kijken. Als ze zich draaide, kon ze op de woningplatten en de bruggen kijken. Daar waren ze dus gebleven: de andere kjenna-nimfen lagen plat op hun gezichten of op hun ruggen. Ze lagen geveld, geslacht en weggeworpen. Starend met ogen die niet langer konden zien.

‘Ik ben dus te laat,’ was Nîves conclusie. Zoiets had ze niet eerder gezien. Dit was ongeveer het beeld dat ze verwachtte, maar het raakte haar toch. Van deze nimfen kende ze de namen. Ze kende hun levens, of in elk geval de levens die ze hadden gehad. Met een zucht sloot ze haar ogen. Liever keek ze even niet.

Voor diepe rouw was geen tijd. Nîve was immers niet hier voor hen die hier rondom haar lagen. Dat ze nog op deze plek rondsloop, was enkel voor Nakisa en het vooruitzicht van dat meisje werd met de seconde beroerder. Er was dus geen tijd om stil te staan bij vieze geuren, geen tijd voor blikken in open wonden of in de ogen van de dood. Het was voorzichtig stappen over de lichamen en met ogen jagen door de kruipende nevels tussen de woningen in, oren gespitst op de komst van haar nicht. Door de rivier te nemen, moest Nîve Nakisa voor zijn geweest. Nîve wist in welke richting ze haar nicht moest zoeken.

Draaiend om een hoek en loerend over een bladbrug keek Nîve naar het daar liggende hoofd van de nimf die ze gekend had als Vinanna. Vinanna’s lichaam lag drie meter verder, maar dat was verre van alleen. Nog voordat Nîve de zwarte wezens ontwaard had, had ze haar bladboog al geschoten. Scheerbladeren vlogen over de brug en twee ervan troffen macaber doel. Een piep weerklonk en een beest dat verre van natuurlijk leek, kreeg vreemde stuipen en viel schuin neer. Een tweede was opgeschrikt en dat ding staarde Nîve hels aan met gelige, felle ogen in een hoofd dat niet veel groter was dan Nîves vuist. Het ding moest het eigenlijk ook niet van zijn kop of van zijn scherp getande bekje hebben, het venijn zat hem in al die ledematen: niet in de twee armen en de twee benen, maar in die vier langere, gespierde vertakkingen met een dubbele klauw aan ieder uiteinde. Ze zouden Nîve meerdere, lelijke sneden kunnen geven, maar dit exemplaar had duidelijk de moed niet. Liever gebruikte hij ze om de reling van de brug te grijpen, om zich daaromheen te draaien en onder de bodem van het plat te verdwijnen. Nîve had niet veel kunnen doen als de situatie anders was geweest. Ze had haar boog opnieuw moeten spannen en tijdens dat moment was ze kwetsbaar. Gelukkig hadden deze beesten noch intelligentie, noch enig ander inschattingsvermogen en door te kiezen voor vluchten kreeg Nîve een tweede kans. Ze griste nieuw scheerblad uit haar heupbuidel zonder zich te bekommeren om haar vingers. Zo snel ze kon, spande ze de blaadjes in haar wapen. Wetend dat de monstertjes net zo goed onder de brug konden rennen als erop verwachtte ze dat de aanval snel en door de vloer zou komen, maar toen ze weer richtte, zag ze dat de vreemde achtpoot al verder was gevlucht naar het dak van een andere woonhut. Het beest was nu buiten Nîves bereik en te ver om nog een gevaar te zijn. Nîve moest snel afkoelen. Het vergiftigde water had haar heel veel adrenaline gegeven en blijkbaar ook een hoop agressie. Dat was goed voor haar reflexen, maar het was bedwelmend voor de geest. Dat ze de enige wapens die ze had, verschoot op nietszeggende aaseters was een bewijs dat helder denken ver te zoeken was, maar tijd om tot een kalmer denkvermogen te komen kwam er niet.

De gil van Nakisa was scherp genoeg om alle stilte in dit dorpsdeel op slag te verdrijven. Nîve achterhaalde direct de locatie en wederom zonder nadenken stormde ze erop af. Ze sprong over het lijf van Vinanna en joeg de twee andere aasmonsters die ze om de hoek trof weg. Haar blik richtte zich naar het einde van dat straatje waar ze een dikke nevel over de grond zag kruipen. Daar zag ze Nakisa vallen en daar zag ze ook de schaduw naar voren komen die haar had omgeduwd. Dat was geen kleine dienaar. Het was hun vleesgeworden vijand en daar zou zelfs een regen van blaadjes waarschijnlijk niets tegen uithalen. Nîve schoot desondanks. De scheerblaadjes sneden her en der door vlees, maar vele ketsten af op iets beenachtigs dat als een pantser om het monster heen lag. Of het een uitwendig skelet was of iets dat het wezen droeg, kon Nîve niet zien, althans niet voor ze in blinde woede boven op het monster dook. Dit was een soort die ze niet kende. In een flits had ze lange armen met gehaakte klauwen gezien en instinctief was ze daar snel overheen gesprongen. Dat had haar boven op een rug gebracht en dat bleek bepaald geen gladde te zijn. Geen haar of vacht, maar ook geen schubben vingen haar op. Het was een vettige mengelmoes van harde brokken en vuile kwabben, niets waar grip op te krijgen viel en toen het monster zich losschudde, viel Nîve er aan de achterkant af.

Het was allemaal zo snel gegaan dat ze zelf niet wist waar ze lag. Ver was het niet, want voor haar verscheen die afzichtelijke kop. Lange tanden boven een naar verhouding te smalle onderkaak. Waar de ogen van het gedrocht waren, kon Nîve niet zien. De klauwarmen van het wezen sloegen neer langs Nîves zijden, maar een gestrekt riviernimfbeen zwiepte fel vooruit. Of een trap in een muil slim was of vrij wanhopig, vroeg Nîve zich niet af. Haar schoppen tegen zijn tandvlees leken hem wel te deren, in ieder geval genoeg om hem grauwend naar achteren te laten deinzen. Het monster had pijn en liet het merken ook. Zijn tanden werden zichtbaar en even brulde het wezen vanuit een walgelijke, openstaande mond. Dat even was lang genoeg voor Nîve om haar tegenstander te slim af te zijn. Ze griste in de buidel met scheerbladeren, maar nam niet de moeite haar boog te laden. Ze wierp de blaadjes los in de muil. Met het dichtklappen van de kaken, verdween ook Nîves hand nagenoeg.

Het monster had een tegenaanval willen doen, maar in plaats daarvan stagneerden de bewegingen van het rochelende wezen. Blijkbaar werkten de scheerbladen sneller dan de reflexen van dit ondier, want de pijn dwong hem snel terug. Wat Nîve hem had aangedaan, zag er niet bepaald smakelijk uit. Bloed droop in stralen langs de kaken en toen die zich openden om een kreet van pijn te slaken, sproeide het rood er met klodders uit. De vlijmscherpe blaadjes hadden niets van de muil van het monster heel gelaten en worstelend met meer bloedvloei dan het ding slikken kon, begon het te kokhalzen boven Nîves gelaat. Het was de eerste keer dat ze wie dan ook in eigen bloed zag stikken. Het beest was al afstotelijk geweest, maar de manier waarop hij heenging, was absoluut weerzinwekkend. Toen hij neerviel, zat Nîve als versteend.

Ze was niet de enige. Grijpend naar haar been had Nakisa nauwelijks bevat wat zich voor haar ogen afspeelde: het vreemde wezen met de lange armen, de moordblik in die ogen en toen plotseling Nîve. Nîve die het beest beschoten had, eroverheen was gerold, had gevochten en nu blijkbaar gewonnen had. Nîve die op de grond zat, terwijl bloed rijkelijk over haar benen vloeide. Het was troep die niet aan haar toehoorde, maar haar wel een aanzien gaf dat Nakisa’s maag op hol bracht. Ze kon het niet geloven. Het monster niet, maar ook deze kant van Nîve niet. Ze besefte nauwelijks waar ze was en heel haar lijf trilde. Nîve zag haar en kroop naar haar toe, maar toen de handen van de andere nimf de hare grepen, voelde ze de aanraking nauwelijks.

‘Ik weet niet wat er gebeurde,’ sputterde Nakisa bevend. ‘Ik zag hem niet komen, maar ineens was hij daar. Gewoon op mijn pad. Hij vroeg niets, hij zei niets. Hij…’ Nakisa’s adem stokte. Haar blik gleed naar haar been waar haar eigen bloed uitdroop. ‘Hij sloeg me...’

Ze kon het niet bevatten.

‘Waarom kwam alleen jij me helpen? Waarom niemand an….?’ Ze zag ze. Langs Nîve kijkend zag Nakisa in de verre straten die anderen liggen. Al wat over was van haar kjennagenoten. De aanblik was misselijkmakend. Nîve zag de afschuw in Nakisa’s ogen en ze klemde Nakisa’s hoofd tegen haar borst.

‘Niet kijken, Nakisa,’ fluisterde ze. ‘Niet kijken, of je blijft het altijd zien.’

Nakisa beefde en snikte in Nîves armen. Nîve had de nodige moeite zichzelf in de hand te houden. De stilte was weer om hen heen gevallen. Sluipend omringde het hen in de nevels. Nîve tuurde over het door haar gevelde wezen heen en zag dichtbij de kleine, zwarte aaseters langs de metershoge boomwortels sluipen.

‘Kunnen we nu gaan?’ vroeg ze aan Nakisa. Een knik en een snotter in haar armen waren het antwoord. Het kind hield niet meer op met trillen. ‘We moeten gaan staan, Nakisa, kun je dat?’ Nîve keek over Nakisa’s schouder naar haar gewonde been. De aanvaller had er een flinke snee overheen getrokken, maar voor zover Nîve het zien kon, was die niet diep. Nakisa zou uit zichzelf niet bewegen, dus trok Nîve haar omhoog zodat ze op haar benen kwam te staan. Toen Nakisa haar ogen opende, zag ze vooral het monster liggen. Nîve zag haar kijken en wierp ook een blik op dat vreemde lichaam.

‘Ik denk dat dit een morger is,’ fluisterde ze zacht. ‘Ik heb er nooit eerder één gezien, maar ik heb er wel over horen spreken.’

Nakisa knikte beduusd. ‘Een morger,’ herhaalde ze zacht.

Nîve keek opnieuw naar de lange armen waarvan twee vingers aan elkaar waren gegroeid en samenvloeiden tot een afschuwelijke klauw. Ze was er zeker van.

‘Ze zijn Isingers antwoord op de boomnimfen,’ mompelde Nîve zacht. ‘Zijn satar waren niet snel genoeg voor de hogere niveaus. Ik had gehoord dat er nieuwe jagers waren, maar ik had ze zelf nooit gezien.’ Nakisa hoorde haar nauwelijks. Nîve probeerde luchtig te doen om Nakisa te kalmeren, maar de mentale schok was nog aanwezig.

‘Nu heb je spijt dat je nooit oplette bij die bijeenkomsten van de Nestra, hè?’ poogde Nîve met een glimlach.

Nakisa kon er niet om lachen. Ze wendde eindelijk haar bange ogen van de morger af. ‘Gaan we nu?’

Nîve knikte. ‘We moeten Ikesfelia weer uit.’ Ze tuurde om zich heen.

‘Er gaan er meer komen, hè?’ stotterde Nakisa. De blik van Nîve zei haar voldoende. Nakisa werd zowaar wat helderder. ‘Dan moeten we naar de rivier toe! Het water brengt ons het snelst vanhier!’

Nîve schudde zacht van nee. ‘Niet de rivier. Ik kan dat, maar jij niet en zeker niet nu.’

Nakisa begreep dat niet, maar uit Nîves ogen sprak een enorme overtuigingskracht. Nîve, die opeens stukken ouder leek, stapte naar het lichaam van een andere nimf. Ze raapte een groenbruin zwaard op. Dat bladwapen reikte ze Nakisa aan, met het houten handvest naar voren.

‘Ik heb nog nooit gevochten,’ sprak Nakisa, terwijl ze het wapen aannam met trillende handen. ‘Wel gejaagd, maar nooit gevochten.’

‘Jagen is hetzelfde als vechten,’ stelde Nîve. ‘De jagers jagen dan alleen op elkaar.’

Nakisa slikte even. ‘Zijn zij beter?’ vroeg ze met een knik naar de morger. Nîve wist niet wat te zeggen.

‘We hadden hier nooit moeten komen,’ mopperde ze zacht.

Nakisa kwam net weer voorzichtig naast Nîve op de been, toen plotseling de tweede klap kwam. Het was geen knal en geen explosie, maar wat het wel was, viel moeilijk te omschrijven. Het was alsof ergens in de verte heel plots een gat ontstond en alle lucht, maar ook de aarde en de ruimte om hen heen, daar plotseling naartoe werden gezogen. Er was geluid, maar dat werd gelijk gesmoord en de trilling die door de bodem trok, was net zo abrupt en heftig als de eerste. Het stopte weer net zo snel als het kwam, maar de schok bracht meer dan hun ergste nachtmerrie voort. Nîve zag het in Nakisa’s grote ogen. Toen ze zich omdraaide naar de bron van de implosie, hoorde ze al het eerste kraken. Ze voelde de rollende roffel die als een donder vanuit elke richting op hen afkwam.

Een tak, die zeker tien meter dik was, sloeg naast hen enkele hutten plat. Het gewicht van een tak van dat formaat viel nauwelijks te schatten, maar het geweld dat vrijkwam toen hij neersloeg, loog er niet om. Geen muur, dak of zelfs de woudvloer waarop de woningen stonden, was tegen de kracht van zo’n val bestand. De hutten waren weg en een groot deel van het plat waarop ze stonden, werd erbij meegenomen. In één klap was daar ineens een diepte waar stof en bladeren uit opwaaiden en hoewel de ramp slechts meters naast Nîves voeten plaatsvond, keek ze er niet eens naar om. Een tak van dat formaat kon namelijk alleen vanuit de woudreus komen en in alles dat ze ooit gehoord had, was er geen kracht die dat een levianter aan kon doen. Wat zich voor haar blik ontvouwde, weersprak echter ieder begrip van werkelijkheid.

De oerboom zakte. De reus die misschien wel achthonderd meter hoog reikte, kwam naar beneden. Het was een drager van het groene bladerdak die zijn armen had geknoopt door zeker vijf niveaus vol leven en het gevaarte bracht dat alles in zijn val met zich mee. Het was alsof de hemel neerviel. Nimfhuizen aan de machtige armen van de boom kwamen dreigend van boven op hen toegeschoven. Regens van bladeren en hout volgden een rollende donder en Nîve wist dat ze kansloos waren. Dit was vernietiging op een gigantische schaal en alleen een noodlot kon nu nog beslissen. Desondanks wierp ze zich over Nakisa heen, biddend dat de verpletterende stam hen op de één of andere manier zou sparen. Terwijl ze haar ogen sloot, begreep ze dat dit het einde van deze kjenna werd in de meest absolute vorm. Toen een boomarm ergens boven hen neersloeg, brak wat over was van de straat weg onder hun voeten. Verzwolgen in een nieuwe diepte waren Nîve en Nakisa niet daar, toen ook het laatste platform brak. Alles was totaal verpletterd door een boom die eeuwenlang over alles en iedereen gewaakt had.

Een woudreus als de levianter was een berg op zich. In de Valta hielden die reuzen elkaar vast en overeind, maar geen van de natuurbouwsels was bestand tegen het verdwijnen van zijn stam. Al betrof het een inkeping van maar enige meters, het gewicht van de reus die erop steunde was zo groot dat het gevaarte naar beneden kwam. Echt vallen kon zo’n boom hier niet. Er was geen ruimte om te kantelen en waar Nîve en Nakisa getuige van waren geweest, viel dus het beste te omschrijven als een verzakking. Waarom was dit gebeurd? Of hoe? Dat waren vragen die vooralsnog onbeantwoord bleven, maar het geweld stond gelijk aan dat van een aardbeving over de vele verdiepingen die de Valta rijk was. De schade was het grootst waar de boom geremd werd, waar de grond hem opving en de andere nog staande bomen hem ondervingen. Daar sloegen de metersdikke takken de grond in en verpletterden hele vlakken van hoger behorende begroeiing alles onder zich. Daar had Ikesfelia gelegen. Nu regende het er werelden. De hogere niveaus van de Valta waren van hun geheime plaatsen losgescheurd en sloegen neer op plaatsen waar ze nooit gehoord hadden. Verschillende magische oorden werden op een brute wijze door elkaar geschud en wat zich uiteindelijk over de woudbodem uitspreidde, was een totale chaos.

Nakisa dacht dat ze dood was. Ze had verhalen gehoord over het moment van sterven en over het licht dat je dan in een tunnel zou zien schijnen. Ze lag nu ingeklemd in een holte vol duisternis en een vreemd blauw licht was het enige dat ze zag. Het felle licht verblindde zelfs haar samengeknepen ogen, maar de schittering had tegelijkertijd iets rustgevends. Iets dat zei dat alles goed was. Ze wilde naar dat licht toe. Ondanks alle pijn begon ze er naartoe te kruipen, maar ze leek niet dichterbij te komen.

De glans en de gloed zwakten af, alsof het licht verder van haar weg gleed, maar Nakisa moest er toch naartoe. Terwijl het schijnsel afzwakte, strekte ze er begerig haar vingers naar uit. Het was haar uiterste poging om in die tunnel te mogen reizen. De handen van Nîve grepen plots Nakisa’s vingers beet.

‘Niet doen,’ Nîve knikte naar de bundel licht die voor hen tussen de aarde scheen. ‘Het is een neergeslagen dwaallicht. Als je ze aanraakt, sterven ze.’

Nakisa hoorde dat te weten, maar het leek nu weinig uit te maken. Het blauwe licht stierf toch. Het werd dof, begon te flikkeren en toen, na een laatste opleving van heldere schijn, verdween het geheel. Een hoopje zilverachtig glanzend stof bleef achter. Daarna was er alleen nog duisternis.

De wereld was gebroken. De plaats waar Nîve en Nakisa lagen, had net zo goed ergens ver weg of in een oord honderden meters hoger kunnen zijn, maar ze waren niet ver van de kjenna. Niet dieper dan een tiental meters vanwaar ze waren gevallen. Toch was het een vreemde plaats geworden. Overal lagen bladeren en achter hen hing een haag vol fijn elfenstof. Dat liet de begroeiing glinsteren als een sterrengordijn. Het kon niet iets zijn dat met Flutia of Jititsia van doen had. Vlinderelfjes gaven weinig lichtstof af en voor een plakkaat als dit was een zwerm nog niet genoeg geweest. Nu het dwaallicht was gestorven, was die twinkeling het enige licht. Het was te weinig om goed te kunnen zien, maar het was wel mysterieus nu al het andere om hen heen stilgevallen was. Nîve en Nakisa begrepen beiden in meer of mindere mate wat er gebeurd was. Ze konden niet bevatten wie of wat het teweeg had gebracht, maar dat één van de om en boven het dorp doemende levianterbomen was verzakt, leek duidelijk. Na de moord op alles dat in de kjenna leefde, was dit het definitieve einde van hun thuis. Het was er simpelweg niet meer.

Nîve, wiens huid door het rivierwater nog donkerder was geworden, bracht zichzelf snel op de been. Ze wreef haar witte lokken weg en tuurde omhoog. Die eerste tak die naar beneden was gestort, had hier dit gat gemaakt. Nakisa en zij waren er daarna ingetuimeld. Met een enorme dosis geluk was de rest van wat was neergeslagen niet in datzelfde gat terechtgekomen. In elk geval niet op Nîve, noch op Nakisa en daarom konden ze nu ademhalen in een ravage van aarde en hout. Daarboven, tussen de takken en vele bladeren, was nog vaag het licht van spiegelblad te vinden. De wereld was dus niet geheel gestorven en wellicht was er ergens ver boven de Valta nog steeds een zon. De wanden waren hier wel erg hoog geworden, te steil en te gevaarlijk om te beklimmen, omdat er nog altijd meer van de leefboom zou kunnen instorten. Nîve baande zich daarom een weg door de muur van gebladerte, tot bij een staande deur. Vlakbij gekomen bleek dat alles te zijn dat er nog was: een deurpost in een stuk muur. De hut waar dit puin een deel van was geweest, moest hogerop compleet verpulverd zijn. Nîve kon nog door de muur heenstappen, maar daarna vond ze alleen nieuw gebladerte. Die bladeren achter de deur waren nat. Ze vormden een drassige laag op de grond. Ze waren blijkbaar naast de rivier beland. Het water kolkte troebel en rumoerig tussen de vele zwarte wortels en rond de verdronken takken van het neergestorte woud. Nîve voelde hoe de donkere betovering van de rivier zijn vloek in het duister om haar heen verspreidde. Dit werd een plek vol doem en pijn waar ze snel uit weg moesten. Ze moesten de rivier in, want Nakisa, die door de deur krabbelde, kon nooit klaar zijn voor alle boze sporen die hier onder de boom begonnen te spoken.

‘Het water is giftig,’ probeerde Nîve voorzichtig uit te leggen. ‘Als je er je voet in zet, dan grijpt het je bij je verdriet. Het zal je tot zoveel wanhoop brengen dat je jezelf wilt verdrinken.’ Ze zuchtte, maar Nakisa hoefde ze niets meer te zeggen.

‘Dat wil ik al,’ sprak ze beduusd.

‘Niet echt.’ Nîve keerde zich naar haar om. ‘De lucht hier laat je dat denken, dat zijn de sporen van het kwaad. Ze willen dat je geen vooruit ziet, dat je hier blijft kwijnen of je laat bevangen door je wanhoop. Dan kan het je pakken, Nakis. Dan neemt het je met zich mee…’

‘Wat maakt het uit.’ Nakisa staarde voor zich uit. ‘Dan neemt het me toch mee?’

‘Het maakt mij uit!’ riep Nîve, en ze keek haar nicht indringend aan. ‘Ik heb dit kunnen overleven en nu wil ik dat jij dat ook doet!’

Nakisa voelde Nîves handen op haar wangen, maar ze zag de ogen niet.

‘Waarom?’ stamelde ze.

‘Omdat ik niet alleen wil zijn,’ sprak Nîve met een angstig brok in haar keel. ‘Niet weer.’

Gek genoeg klonk dat zowaar als genoeg voor dat moment. Kiezen tussen hier in haar eentje sterven, of blijven leven met Nîve? Met bange ogen keek Nakisa naar het roze water. Nîve volgde haar blik en zag de vele takken en wortels die uit de rivier omhoog staken.

‘Misschien kunnen we erboven blijven,’ sprak ze zacht. ‘Wanneer we klimmen, kunnen we een flink eind komen.’

‘Maar als we erin vallen…’ sputterde Nakisa tegen.

‘We vallen niet.’ Nîve greep de eerste tak al beet en ze merkte dat ze zich niet vergist had. Het groene hout was al zwart geworden en iets van wat in het water leefde was blijkbaar al doorgesijpeld in de bomen. Er zou niet veel tijd zijn voordat de vergiftiging hier absoluut werd. Nakisa hield Nîve echter tegen. ‘Hoe doe jij het?’ vroeg ze vertwijfeld.

‘Wat?’

‘Hoe voorkom jij dat het tegen je praat,’ knikte ze met bange ogen naar het water. ‘Hoe voorkom je dat je luistert?’

Nîve keek donker en zei niets.

‘Het vertelt me niets nieuws,’ verzuchtte ze tenslotte. ‘Niets dat ik niet al weet of eerder gehoord heb. Ik heb vijf weken lang in de vuilbroed vastgezeten. Ik weet hoe het je gek maakt.’ Nakisa staarde Nîve medelevend aan. ‘Je bent zo anders,’ sprak ze zacht. ‘Zo anders dan we dachten dat je was.’

‘Jullie wisten niet wie ik was,’ sprak Nîve bedrukt. ‘Misschien wel omdat ik niet meer iemand ben.’ Ze zuchtte. ‘Ik heb jullie nooit verteld hoe diep dit donker zich al in mij heeft genesteld, nooit verteld dat er voor mij allang geen hoop meer is.’

Nakisa keek haar angstig aan. ‘Ben jij nu degene die vanuit het boze spoor spreekt?’

Nîve keek voor zich in het troebele, roze water. ‘Ik hoop het,’ sprak ze zacht.

De twee kozen dus niet voor een route door de rivier, maar voor een weg eroverheen. Nîve wist hoe snel boze sporen naar vuilbroed konden groeien, maar hier, boven het water, had Nakisa in haar ogen nog een kans. Er was nog een mogelijkheid om de nimf vrij te houden van hetzelfde donker dat Nîve alle onschuld ontnomen had. Dat was wat haar in deze chaos overeind hield. Ze was zich ervan bewust dat er veel meer gevaren moesten dreigen dan deze besmetting alleen, maar de zone onder de ingezakte levianter was het eerste dat ze het hoofd moesten bieden. Het was het meest directe gevaar dat ze zich voor kon stellen. Deze magie was iets dat je ziel wegvrat. Ze moesten dus weg van het water en weg uit deze invloedssfeer. Als het lukte, zou Nîve hoger in de kluwen takken boven hen willen komen. Misschien moesten ze toch de vluchtweg van de boomnimfen gebruiken, want de chaos die zich hier beneden vertakte, viel niet voor te blijven.

Rond hun dorp hadden zo’n zes levianters geworteld gestaan. Eén daarvan was nu verzakt, maar de stammen van de andere moesten nog bestijgbaar zijn. Nîve en Nakisa klommen zo snel ze konden over de zwarter wordende plantenkoorden, over de takken en de wortels, met het stille roze van de rivier nog donker onder hen hongerend. Flutia vloog zenuwachtig voor Nakisa boven de waterspiegel. Het lila-groene elfje was Jititsia tijdens de klap uit het oog verloren en bleef erop aandringen dat ze haar moesten zoeken. Nîve had de elf geen antwoord meer gegeven en dat vertelde Nakisa dat ze er geen heil meer in zag. Het andere elfje zou de klap niet eens gehoord hebben. Flutia hield blijkbaar hoop en dat was knap, zo dicht op de droefenis die vanuit de rivier omhoog lekte. Misschien hadden elfjes een weerstand tegen de melancholie van boze sporen die de nimfen niet kenden. De meisjes waren simpeler en misschien ook zuiverder van oorsprong. Het zuigende leed leek Nakisa in ieder geval zwaarder te vallen. Deze poel van schaduw deed nog maar nauwelijks aan haar dorp denken. Ze herkende maar weinig plaatsen en terwijl ze zwoegend over de boomwortels klom, merkte ze dat de rivier hoger lag dan voorheen. De laagste hutten moesten door het water zijn verzwolgen. Haar eigen hut was één van de laagst liggende geweest. Het nest dat ze jaren met haar moeder en anderen had gedeeld, was ergens onder deze troebele schaduwdrab verdwenen.

Het was een schrale troost dat er niemand was geweest om dit duistere magiespoor over zich heen te krijgen. De duistere veldheer had ze waarschijnlijk allemaal laten slachten voor hij deze nieuwe duisternis over Ikesfelia afriep. Er was maar één vraag die ten aanzien daarvan steeds bleef spoken door Nakisa’s hoofd: waarom? Waarom had Isinger überhaupt de moeite genomen om juist deze kjenna in een chaosvlek te storten? Ze hadden er niet over gesproken, maar Nakisa wist net zo goed als Nîve dat de macht die hier aan het werk was geen andere dan die van Isinger kon zijn. Maar waarom hier? Nu het hart van de Valta openlag, moesten er toch betere oorden zijn om aan te vallen dan Nakisa’s armzalige dorpje? Er waren vast grotere forten, drukkere en grotere steden elders in de Valta. Betere doelen dan dit gat dat voor niemand iets zou kunnen betekenen. Dit had één van de laatste plaatsen moeten zijn om heen te gaan. Een niemendalletje dat nog wel een generatie of twee, drie mee had gekund.

Er viel gewoonweg geen verklaring voor te vinden. Geen reden voor dit alles. Een dood voor haar familie en haar vrienden die nergens goed voor was. Het moest dus wel aan haar liggen; alleen Nakisa’s absolute pech en ongeluk konden de oorzaak zijn van al dit bloedvergieten dat had plaatsgevonden. Het moest een afstraffing zijn voor haar domheid, voor de stupiditeit van haar bestaan. Ze was tenslotte nooit goed geweest voor deze wereld, ze had er nooit iets in bereikt. Dus was het niet meer dan logisch dat dit haar zonder reden overkomen was. Dit was haar noodlot. Typisch iets dat alleen in uitgerekend haar armzalige leventje kon gebeuren, datzelfde armzalige leventje dat ze nu net zo goed maar beëindigen kon.

‘Nakisa!’ Nîve draaide zich naar haar om en liet haar groene ogen indringend over het meisje gaan dat haar volgde. ‘Wat het ook is dat je aan het denken bent, verwerp het. Het zijn niet jouw gedachten.’

Nakisa slikte. Ze wist dat Nîve gelijk had en dankte haar voor het kiezen van haar moment. Ze had die aansporing echt nodig gehad. Turend in het water voelde het alsof er een soort zuigende kracht van uitging, alsof iets omhoog probeerde te reiken en met onzichtbare koorden naar haar greep. Ze wilde er niet naar kijken, maar klauterend van de ene naar de andere tak ontkwam Nakisa niet aan een blik op een vreemd, vervagend spiegelbeeld. Ze zag een schaduw van wie ze werkelijk was. Ze dacht daar een beweging te zien, ergens ver beneden, een gedaante vanuit de donkere diepten die zwemmend op haar afkwam. Nakisa tuurde naar beneden. Het was iets magers en ontdaan van schoonheid, iets dat greep met dunne vingers en keek vanuit lege ogen in een schaduwvolle kas. Ze bevroor bij het zien van dat beeld onder water en liet zich door angst grijpen, maar wederom had Nîve genoeg oog voor haar om haar verder te sleuren.

‘Niet blijven hangen en zeker niet boven de rivier!’ sprak Nîve strak en ze gaf Nakisa een ruk aan haar arm. Nakisa antwoordde met een knik en ze begreep dat de sporen haar nu echt waanzinnig maakten. Het verbaasde haar nog het meest om plots het bleke gezichtje van Flutia te zien. Aan dat elfje leek net als bij Nakisa alle pigment te zijn onttrokken. Het elfje keek Nakisa heel bang aan. ‘Zag jij dat ook?’

Nîve legde snel haar hand over Nakisa’s mond. Het was geen beschaafd middel, maar de greep die haar het vermogen tot spreken ontnam, was in de ogen van de donkerdere nimf noodzakelijk. Nakisa naar zich toe trekkend, wees ze naar iets voor hen. Daar daalde licht vanuit een verre hoogte neer. Vaaggeel tekende het een horizon boven wat het einde van de rivierspiegel moest zijn en daar, gehuld in sporen van spookachtige mist of nevel, zagen ze een figuur staan. Het was een nimf in een stille pose, bevroren op haar plaats, pronkend met zichzelf op een manier die nu bijzonder ongepast leek. Ze stond ferm op haar benen, één hand in haar zijde en haar blik van hen afgericht. Het was het laatste dat wie dan ook verwacht had aan te treffen en Nîve begreep al snel dat het een leugen was. De nimf bewoog niet. Dichterbij kruipend en wennend aan de nieuwe lichtschijn zagen ze de aardebruine kleur, niet die van een Aardnimf, maar eerder die van gedroogde klei van het soort boetseermiddel dat ze Weanon ooit had zien gebruiken.

Nîve realiseerde zich waar ze waren en keek om zich heen. Toen zag ze ook de vele anderen. Dit was wat er over was van de befaamde beeldentuin, de mooiste plaats die de kjenna eigen was. Hij was grotendeels verpletterd door het levianterhout en opgeslokt door het opgekomen water. De rivierspiegel steeg nog steeds. De stroom moest ergens geblokkeerd zijn, waardoor het water in de kjenna omhoog kwam. Vele geboetseerde nimfbeelden staken half omhoog uit het water. Andere waren gebroken en lagen in stukken op de nog droge delen van de vloer. Het tafereel dat zich hier tussen de nevels ontvouwde, deed veel denken aan wat met de levende versies van deze replica’s gebeurd was: losliggende ledematen en stukgesneden lichamen, stuk voor stuk verminkt en gebroken.

Waar Nakisa haar voeten weer op de vaste grond waagde, lag een losgebroken hoofd. Het leek zo onheilspellend. Wie Weanons creaties kende, wist dat ze exact op de echte nimfen hadden geleken. Dat ze hetzelfde lot leken te delen, voelde wrang. Er was echter geen tijd om daarbij stil te staan. Nîve en Nakisa werden opgeschrikt door een kreet van zeer nabij. Het plotselinge van het geluid liet Nîve de mist induiken, maar Nakisa, die naïef verder keek, zag snel waar het vandaan kwam. Ze meende de klank herkend te hebben en tegen beter weten in stormde ze vooruit. Ze rende tegen een helling op en weg van de verdonkerde sferen bij het water. Nîve haalde haar pas in toen ze samen aan de bovenloop van een nog over de rivier hangende brug kwamen.

‘Dat was Weanon,’ slaakte Nakisa. ‘Het is Weanon en hij leeft nog!’

Nîve zag net als Nakisa wat daar onder hen gebeurde en ze moest tot haar schrik beamen dat haar nicht gelijk had. Nîve zag echter heel wat meer. Weanon was niet alleen daar beneden. Op de plaats waar ooit zijn huis stond, was behalve de knappe nimf een grote groep donkerdere wezens aanwezig. Nîve herkende de satar. Ze zag morgers in de nabije schaduwen kruipen en te midden van de dwalende nevels die over de bodem krulden, zag ze voor de eerste keer in haar leven hém staan. Ze wist dat hij het moest zijn, want ze meende dat ze het verderf dat om hem heen hing, kon ruiken. Hij was niet groter dan de anderen, niet meer monsterlijk of luguber. Hij had iets dat vele malen erger was dan dat. Hij was knap, mooier zelfs dan Weanon die aan zijn voeten lag, strakker en fijner dan een nimf. Hij was zonder twijfel één van de eerste generatie kinderen van de Godinne, maar koud en bitter gemaakt in de vuren van de duistere God. Nakisa zag hem ook.

‘Dat is…’ stamelde ze, maar ze hoefde het niet meer te zeggen. Het wás Isinger en hoewel hij ver weg en onder hen liep, bestond er geen enkele twijfel. Ze waren dieper in dit addersnest gedwaald, terwijl ze het eigenlijk hadden willen ontkomen. Nu zaten ze echt vast tussen de schaduwen en het leek slechts een kwestie van tijd voor ze ontdekt werden. Niemand dacht eraan om Weanon te redden. Zelfs Nakisa deed niet moeilijk toen Nîve haar wegtrok van de brug, want ook zij begreep dat dit een overmacht was.

Nîve zag de donker geworden levianterstam die naast hen oprees als hun toevlucht. Dat was haar eerste en enige plan: de klimweg van de boomnimfen volgen, maar ze betwijfelde of ze die nog konden bereiken zonder te worden opgemerkt. Dat langs deze weg ontsnappen zinloos was, bleek al snel. Een spoor van glinsterende koorden dat boven hen bungelde en in de boombast hechtte, vormde een wreed en duister web.

‘Ze hebben de loop naar boven afgesloten,’ concludeerde Nîve verslagen. De zwarte aaseters die Nîve eerder had getroffen waren geen spinnen, maar de koorden die hier overal tussen de takken hingen, waren wel hun werk. Ze waren bedoeld om de monsters te waarschuwen wanneer iemand langs hen was geslopen. Nîve wist zeker dat de vreemde achtpoten met vele op de loer zouden liggen en hoogstwaarschijnlijk hadden ze zowel haar als Nakisa al gezien. In de spanning van hun vluchtpoging hoorden ze noch het kermen, noch de smeekbedes van Weanon op de achtergrond. Geen van hen durfde neer te kijken op de marteling en beiden richtten ze hun blik strak op hun vingers en op de gladde stam. Nîve wist niet of ze tussen de draden door kon kruipen. Dat Nakisa het nooit zou halen, leek haar overduidelijk. Ze waren inmiddels op een plaats aan de boom gekomen die hoog boven de bodem lag. Ze waren uit het zicht van de troepen die daar beneden dwaalden, maar ze maakten zich geen illusies. Ze zaten diep in de ellende en teruggaan was geen optie. Hun enige pad bleef recht omhoog, draaiend en balancerend om tussen de koorden door te komen. Nîve kon het proberen, maar het betekende wachten tot Nakisa een fout maakte en dan verrast worden. In die optiek leek het beter om het onafwendbare maar meteen over hen af te roepen. Zonder iets te bespreken, sneed Nîve met haar bladdolk één van de slijmerige koorden door. Gealarmeerd kwamen de kleine monsters uit elke scheur tevoorschijn.

Nakisa wist een gil te onderdrukken. Het waren er veel, allemaal kleine, zwarte figuren met op hun rug vier extra ledematen. Grijpend over de takken of glijdend langs de koorden kwamen ze sneller dan Nîve verwacht had. Dit waren geen sterke wezens, maar met zoveel scherpe kanten en zeker met de aantallen waarin ze nu verschenen, zouden ze het van de twee nimfen winnen. Nîves scheerblad was zo goed als op en behalve een kleine dolk had ze niets om zich te verdedigen. Nakisa had nog dat zwaard dat Nîve haar had gegeven, maar ze wist niet eens hoe ze het vast moest houden, laat staan ermee te steken. Dit zou een worsteling met de blote hand gaan worden en duidelijk een lelijke. De eerste zwarte kop verscheen al voordat ze zich stabiel op een tak kon plaatsen. Een muil werd opengesperd en gele oogjes gaven vlammend licht.

Nîve greep het wezen snel om de nek, vastbesloten het de luchtpijp dicht te knijpen. Tot haar eigen verbazing bleek ze er sterk genoeg voor. Door de agressie die in de rivier in haar ontloken was, leek ze sterker dan eerder. Terwijl ze het aasdier de keel dichtkneep, grepen de lange ledematen aan zijn rug scherp rondom haar arm. Blauwgrijze huid werd wreed weggestroopt en toen het wezen de diepte in werd geworpen, zag Nîves arm meer rood dan wat anders.

Pijn stond in haar verkrampte gelaat te lezen, maar er waren gelijk al meer monsters die op dezelfde wijze naar haar grepen. Ze krabden en klauwden, maar Nîve wist de boomarm vast te klampen en schopte de eerste twee snel van zich af.

Nakisa wist helemaal niet wat te doen. Er hing een monster aan haar schouder en klauwtjes grepen van achter haar hoofd naar haar gezicht. Ze raakte in paniek bij alles wat ze zag en voelde dat de eerste fout die ze maakte het vergeten van de boom was. Ze was het niet gewend zich op hoogte te begeven. Onder hen lag een diepte van circa vijftig meter. Tussen de takken en de koorden was niets om vast te grijpen en schudden met je hoofd om iets van je af te werpen, kon alleen als je je minstens met één hand vasthield. Nakisa greep echter liever uit alle macht naar het wezen dat op haar rug zat. Ze rukte het los, maar terwijl ze dat deed, viel ze twee meter naar beneden. Ze uitte een noodkreet, maar er waren nog van die koorden op haar pad en daar viel ze middenin. Nîve kon met geen mogelijkheid bij Nakisa komen. Ze vocht haar eigen strijd en kon alleen met een vrije val de plek waar Nakisa hing, bereiken. Dat stonden de vele zwarte monstertjes niet toe. Ze beten en krabden en hielden haar met hun aantal vastgepind aan de stam. Ze had nu wel een goede greep op haar dolk en wist de lange poten weg te snijden, maar de monsters bleven maar komen.

Of ze nu naar beneden vielen of hun poten verloren, de gedrochten lieten zich niet afschrikken. Het was veel meer dan ze aankon. Ze kon niets voor Nakisa doen. Flutia was nog naar haar toe gevlogen, maar een klein vlinderelfje maakte in een strijd met tientallen aasdemonen geen verschil. Nakisa zat verstrikt. Ze was volslagen kansloos toen de zwarte wezens de sprong naar haar hangende lichaam waagden.

Nakisa’s benen zaten vastgeknoopt, een snoer lag rond haar keel, maar erger dan dat was dat drie van de zwarte mormels boven op haar kropen. Vergeleken met hun klauwen was het snijden van de koorden niets. Een kras over haar voorhoofd liet bloed snel in haar oogkas stromen en terwijl ze alles voelde duizelen, haalde ze met haar zwaard blind uit. Ze zag niet hoe ze zo’n maf demonwezen onthoofdde en ze zag dat kopje ook niet tuimelen naar de mistige diepten boven de rivier. Wat ze wel zag, was dat er even ruimte was om langs een koord naar boven te grijpen. Ze bracht zich rechtop in de snoeren, maar deed dat zo snel dat het zwart werd voor haar ogen. Ze had van iets de armen vast en voelde iets snijden bij haar benen, maar ineens zag ze daar haar moment om fel te steken. Ze doorboorde misschien één van die monsters. Ze zou het nooit weten. Ze sneed namelijk ook dwars door een koord en toen dat knapte, zwierde ze zelf naar beneden.

Nîve zag haar als aan een liaan slingerend gaan. Ze buitelde de onder hen zwevende nevels in. Voor Nîve verdween ze volledig uit het zicht, met alleen een hartverscheurende gil als afscheid. Nîve snapte dat zij ook op dat bungelende koord moest komen om Nakisa te redden. Ze worstelde en schudde de krabbende demonen van zich af en waagde een grote sprong. Duikend vanaf de takken greep Nîve het koord. Wind schoot door haar haren en in haar vaart trok ze het snoer ver mee.

De draad sneed door haar handen, maar de grootste schrik kwam toen het einde uit haar handpalm schoot. Aan de punt had helemaal geen Nakisa meer gehangen. Toen was het Nîves beurt om in de neveldamp te verdwijnen. Voor Nîve werd dat geen lange val. Ze kwam niet los boven de rivier, maar aan het einde van een zwier. Ze zag de stam van de levianter ineens uit de mist tevoorschijn komen. Haar lichaam sloeg er vol tegenaan. Nîves slinger had meer vaart gehad dan die van Nakisa en zij kon zich nog aan bast vastklampen. Vingers grepen en zelfs tenen knepen in het hout. De dreun was groot en Nîve voelde zich versuft.

Ze was niet klaar om te bevatten wat er gebeurde. Ze hing tegen een rottende houtbult aan de reuzenstam, boven een panorama dat ze vanboven niet had kunnen overzien, maar dat zich nu onder de mistlaag openbaarde.

De rivierbocht met haar rozige doem lag loodrecht onder de plek waar Nîve nu hing. Ze zag er de ravage en kluwen van boomwortels en ook zag ze opnieuw de jagers van Isinger en de andere leden van zijn troepenmacht. Het was van bovenaf bezien een dreigend tafereel en als iemand daar nu opkeek, zou hij de riviernimf zonder meer opmerken. De helft van alles dat zij en Nakisa naar boven waren geklauterd, was ze zojuist gevallen en vanwaar ze nu hing, was de grond niet meer dan dertig meter weg. Nergens viel nog een spoor van Nakisa te ontdekken. Dat ze nergens was blijven hangen, kon alleen betekenen dat ze ergens daarbeneden te pletter was geslagen. Nîve kneep gekweld haar ogen samen. Het was dus allemaal voor niets geweest.

Hangend met haar vingers om een knoest geklemd, leek verdriet en spijt zinloos. Niets leek nog van enig nut. Er was geen kant die Nîve op kon. Het grootste kwaad dat ooit de Valta was binnengedrongen, hield zich onder haar op en hierboven zaten tientallen monsters klaar om haar te doden. Zelfs de stam waar ze hing, was niet veilig. Dit was een deel van de boom die naar beneden was gekomen. Het was de levianter die alle bovenliggende niveaus met zich mee had gesleurd. Ergens onder de plek waar Nîve hing, moest de verwoesting hebben plaatsgevonden die deze boom zo had doen breken.

Nîve wist dat dit alleen kon worden toegeschreven aan de befaamde magie van de nieuwe aan Isinger geschonken wapens. Het bewijs daarvoor krulde waar haar vingers grepen. Het hout leek zacht als pulp. De stam leek doods. Hout dat groen had moeten zijn, was zwart en besmeurd met de gesmolten resten van dat wat ooit gegroeid moest hebben. Nîve was geen volbloed boomnimf, maar zelfs zij kon voelen dat de magie die door deze levianter had gestroomd volledig was verdwenen. Leven was verdwenen onder haar vingertoppen en hout dat ooit ontzettend sterk was geweest, voelde broos. Er was niets meer dan een omhulsel dat de herinnering aan de leefboom moest markeren. Het kwaad nam van binnenuit de boom in bezit en die donkerte strekte zich ook naar Nîve uit. Ze schudde haar hoofd tegen die vuile betovering. Ze was al grauw genoeg. Ze wilde niet meer denken aan het verlies van Nakisa en alle dood en verderf. Ze sloot zich ervoor af en dat maakte haar aantasting wellicht compleet: eerst dood vanbinnen, opdat de dood van buitenaf volgen kon.

De brengers van dat lot lieten niet lang op zich wachten. Het waren de wrede aaseters vanboven die Nîve kwamen halen. Over het hout of langs hun koorden hadden ze hier niet kunnen komen, maar de twee wezens die nu vanuit de spookachtige mist neerdaalden, waren anders dan de anderen. Tussen de ledematen op hun rug hadden ze rafelige vliezen. Die vleugels oogden als rottende vodden vol van gaten, maar ze hadden genoeg draagkracht om vluchten van boom tot boom te kunnen maken. De monsters hadden de duik vanaf de hogere takken genomen en daalden neer op de plek waar Nîve hing. Het waren allesbehalve kundige vliegers. Ze bleken ongeschikt om hun vlucht te sturen en het lukte de beesten niet om vaart te minderen voordat ze Nîve troffen. De nimf zag ze komen, maar kon niets beginnen. Eén van de gedrochten sloeg zijn klauwen naast haar in het hout, de ander beukte vol op haar in. Juist bij die tweede lompe actie ging het fout. Niet Nîve brak onder het rammen van dat lichaam, maar het was het rottende hout achter haar, waar ze doorheen viel. Een deel van de levianter moest al hol zijn geworden. Met de demon nog om haar schouders viel Nîve in een inktzwarte ruimte. Ze voelde zichzelf eerst vallen en later glijden. Het werd een suizen door een holle tunnel in de boom, langs een glijbaan die haar heel snel naar beneden bracht. Het monster krijste en Nîve zette zich schrap, maar niets in dit donker kon haar stoppen. Niets kon voorkomen dat ze glijdend naar een onbekende bestemming verdween.

Schaduwadem

Ze hing ergens in leegte, ineengedoken door de pijn die de klap haar had bezorgd. Ze was alleen in een diep en troebel donker, Ze was op een plaats waar boven noch onder iets herkenbaars was. Ze gokte dat ergens bij een gelig schijnsel links van haar de oppervlakte was. Ze wist alleen niet of ze daar nog wel naartoe wilde. Ze zag het nut er niet van in. Iedereen was dood: haar familie, haar vrienden, iedereen die ze ooit gekend had. Zelfs Nîve was waarschijnlijk verscheurd daarboven in die hoge boom.

Niets dat Nakisa kende uit haar wereld zou er nog te vinden zijn en daarom zag ze geen reden meer om terug te willen. Ze had geen zin om zich nog een weg vanuit dit water terug te vechten. Het was waarschijnlijk beter dat ze hier bleef, hangend in stilte tot haar laatste adem was opgebruikt, totdat ze in de diepte zelf begon te zinken. Daar zou ze tenminste één zijn met hen die haar waren voorgegaan en bij wie ze liever had willen blijven, delend in hun lot.

Terwijl Nakisa dat in de donkerte bedacht, verwachtte ze niet dat ze haar daadwerkelijk zouden komen halen. Toen ze haar ogen opende, geloofde ze in eerste instantie niet wat ze toch overduidelijk zag. Van ver onder haar kwamen slanke figuren op haar toegezwommen. Dunne armen en benen duwden silhouetten met haren als wier naar boven. Ze gleden sierlijk door deze vloeibare wereld en klommen onmiskenbaar naar Nakisa op. Wie het ook waren, ze wenkten haar en toen ze geen antwoord gaf, leken ze bereid haar te komen halen. Het enige dat Nakisa deed, was met haar ogen knijpen om ze beter te kunnen zien.

Ze meende iets in die diepteschepsels te herkennen. Terwijl ze tuurde, kropen hun figuren uit de schaduwen. Nakisa knipperde door het water met haar ogen. Dat... Dat waren de nimfen! De bewoners van haar kjenna die ze zojuist nog verloren had gewaand! Zíj kwamen naar haar toegezwommen en hún dunne vingers grepen om haar benen. Het was ook hún spokende haar dat glibberig tegen haar huid streek. Maar er leek iets niet te kloppen. Ze zagen er anders uit dan anders. Hun lijven waren te dun, slechts vel over been, in hun haren zat geen glans en in hun vingers voelde ze alleen maar kou.

Nakisa’s schrik kwam pas echt toen ze dat haar opzij streek en recht in iemands ogen keek. Daar zat geen enkel leven in. Ze waren wit als de weggedraaide ogen van de dood. Nakisa begreep onmiddellijk dat ze gelijk had gehad: haar vrienden en familie waren er werkelijk niet meer. Hun zielen waren weggezogen uit hun lichamen. Dit waren slechts zwemmende restanten. Ze vroegen haar niet mee te komen, ze trokken haar mee! Dit waren geen verleidsters meer, maar de sleurende en dwingende handen van het kwaad. Het wel of niet vergeven van Nakisa’s leven was niet langer haar eigen keuze. Deze levenloze omhulsels eisten haar op. Ze grepen haar bij haar armen en hingen aan haar schouders. Overal voelde ze ijzige grepen, met dwingende koude vingers, aan haar lijf. Ze trokken haar naar de diepte. Naar een onontkoombare dood.

Dat de dood iets onvermijdelijks was, begreep Nîve nog steeds niet. Ze was tientallen meters door de boom gevallen, glijdend door een tunnelkanaal waar ooit de levenssappen van de levianter hadden gevloeid. Ze had haar huid verbrand door wrijving, schaafwonden opgedaan, en uiteindelijk was ze neergeslagen op een vlak stuk vloer. Ze zat in een ruimte vol prut. Zwarte drek kleefde tussen haar vingers en hield haar vastgeplakt aan de grond. Al was ze versuft en nog nauwelijks van de schok bekomen, Nîve leefde nog en ze beet zich er wanhopig in vast. Ze trok een arm los uit de drek om naar haar bonzende hoofd te grijpen. Ze moest het fiks gestoten hebben, want ze zag door een waas. Alleen haar gehoor en geheugen leken de dingen nog helder te kunnen plaatsen, in ieder geval helder genoeg om te beseffen dat ze niet alleen was. Nîve hoorde aan een schrapend geluid boven de plakkerige smurrie dat iets achter haar door de holte bewoog. Ze kon het in dit aardedonker niet zien, maar ze wist wat het was. Ze was nu eenmaal niet alleen gevallen en als zij de klap kon overleven, dan gold dat ook voor dat kreng. Voor dat ding met te veel armen en die rafelige vleugels. Ze hoorde dat hij niet vastzat in dezelfde ellende als zijzelf. Hij gebruikte vast die extra klauwen om zich aan het plafond te hechten. Nîve vergat haar ogen en vertrouwde op haar scherpe gehoor. Zonder verdere twijfels greep ze haar dolk. Even bleef het doodstil en was Nîves adem alles dat te horen was, maar toen hoorde ze het wezen weer schrapen en stak ze in een reflex omhoog. Ze voelde hoe ze trof en doorschoot. Ze hoorde een gil en voelde natte rommel over haar handen stromen. Ze begreep dat ze gedood had, maar ter bevestiging kreeg ze het hele ondier over zich heen. Het spartelde en schokte nog wat. Wellicht waren dat wat laatste stuipen waar Nîve onder moest lijden, maar de nimf sneed door. Ze stak en mikte op organen die ze niet kende. Net zolang stotend tot de bewegingen alleen nog maar van haar kwamen. Toen was het weer dreigend stil.

Nîve kreeg langzaam haar zicht terug. Ze moest de rafelige vliegvliezen losscheuren om zich uit de knoop met het monster te bevrijden. Half vastgezogen in de drek en anderzijds verstrikt met het op haar neergevallen aasbeest was het geen makkelijke opgave, maar ze kwam weer los en bracht zich op haar benen. Ze stond gebukt in een donker tunneldeel waarvandaan meerdere gangen ontsproten. Toch had ze vooral oog voor een lichtere plek. Ze zag een niet al te verre spleet waar buitenlucht door naar binnen kroop. Verdwaasd plaatste ze haar handen tegen een rot deel van de wand. Ze had nog wat problemen met haar evenwicht, maar wist desondanks schuifelend naar de opening te komen. Nîve keek vanuit een scheur in het boombeen naar buiten en dat verklaarde gelijk waarom ze in de troep waadde. Als ze nog getwijfeld had aan haar conclusies, dan had de haag van begroeiing die haar nu de weg versperde haar wel over de streep getrokken. Ze kende deze plakkaten van klimplanten, omdat ze die al maandenlang over de onderste wortelpartijen van de woudreuzen had zien groeien. Gewoonlijk waren het dichte gordijnen met fleurige kleuren, maar deze was net zo wreed als het wortelhout aan flarden gescheurd. De onbekende kracht die dat op zijn geweten had, had meer bereikt dan dat alleen. Toen Nîve dichterbij kwam, zag ze dat deze haag in de verste verte niet meer leek op fleurige bloemenkoorden. Wat nog over was, hing erbij als donkere, slijmerige slierten, half verrot en tot op de kern verdorven.

Het water van de vervuilde rivier stroomde inmiddels door deze planten. Nîve zou er verstandiger aan doen om zich niet door een dergelijke verraderlijke brei te verplaatsen, maar terug te gaan. Ze vreesde dat deze boom één groot nest van vuilbroed zou worden. Wanneer ze moest kiezen tussen een vervloekte levianter en wat smerige ondergroei koos ze liever voor de plantensnoeren, maar misschien was dat een foute keuze. Ze leek in eerste instantie ongeschonden langs de plantenkoorden te komen, maar achter de plaatsen waar ze haar voeten gezet had, kropen de bladersnoeren als slanke wormen achter haar aan. Er was duidelijk een duivelse betovering in de plant geslopen en terwijl Nîve hoger in de opening klom, begon hij achter haar te kronkelen en te tasten, voelend en speurend tot hij iets vond dat hij grijpen kon. Vooralsnog was Nîve sneller. Niet bewust van wat er onder haar lag, was ze al tot bij de rand gekomen. Licht scheen in haar ogen en dat leek extra fel na het donker in de levianter. Nîve wist dat haar nog ergere dingen dan dit licht te wachten stonden daarbuiten. Ze was nooit vergeten wat ze gezien had en nu ze de nevels voor haar uit over de vervloekte grond zag kruipen, stapte ze behoedzaam. Ze wist immers niet welk monster haar horen kon.

Voorbij het web van plantsnoeren wachtte een spookplek vol schaduwen, waar dood hout in vreemde formaties opstak uit de grond. Gebroken stukken van de boom lagen verspreid. Gescheurde planten leken gesmolten door een donkere vloek en overal walmde een stank alsof de natuur zich oploste in dikke, smerige zuren. Dit was bij lange na niet meer de kjenna die Nîve gekend had, maar het was wel het soort decor waarin de monsters die nu naderden op hun plaats waren. Nîve deinsde terug de opening van de boom in zodra ze de eerste morger uit de nevels naar voren zag sluipen. Ze zag die kop nu voor de tweede keer, maar hier in dit landschap vol gelige dampen leek het ding nog monsterlijker. Hij was niet alleen. Nîve herkende de rechtop lopende satar, beestkrijgers die in dienst van Isinger meer en meer op mensen gingen lijken. Ze waren gekleed in een leren harnas of in schubbig vlies. Hun pantsers waren bezet met de dode delen van andere wezens, maar dat veranderde hun dierlijke voorkomen niet in het minst. Dit bleven de barbaarse horden, zo verdorven en wreed als het hun noordelijke wortels eigen was. Dit was de soort van Isingers zoekers die Nîve eerder had getroffen en ze was de vermogens van hun neuzen niet vergeten.

Dat ze nog niet gezien was, had ze wel begrepen, maar ze zag deze voorhoede van de duivel speuren. Uit voorzorg ging ze liever terug dan verder naar voren, maar plotseling was beweging niet langer haar eigen keuze. De plantenhaag waar ze in stond, vond dat ze te lang genegeerd was. Snoeren van teer en stervend gebladerte zaten plotseling rondom haar oksels en sleurden haar naar achteren. Nîve wilde zich omdraaien en terugvechten, maar werd geheel van de grond getild. Van het ene op het andere moment hing ze in een web dat ongemerkt in de tunnel was ontstaan. Ze werd erin opgebonden en was niet in staat tot gillen, doordat een snoer zich om haar mond slingerde. Nîve worstelde, maar dat was zinloos. Dit was niet het soort koorden dat ze met spierkracht kon breken en erg veel puf had ze niet meer. Daar kwam bij dat haar angst om ontdekt te worden groot was. Te zwaar verzet tegen de planten zou geluid maken en daarvoor leken de satar en de morgers te dichtbij. Nîve was nog niet direct in levensgevaar. De planten hielden haar vast, maar geen van de snoeren greep haar om de keel. Gevangen zijn was wellicht genoeg voor dit duivelsgebroed en Nîve zag geen andere keuze dan zich erbij neer te leggen. Ze was vastgegrepen voor ze zich had kunnen omdraaien en dus was haar blikveld nog steeds naar buiten gericht. Haar ogen tuurden naar de gelige doemplek waar de troepen van het donker over de rottende bodem slopen. Iets dat ze daar zag, trok haar aandacht. Het gaf haar een koude rilling die ieder verzet opriep zich te staken. Het was geen morger en ook geen satar. Ze kon het alleen omschrijven als een schaduw. Er bewoog iets tussen de dampen. Het kroop tussen de grote afgebroken resten van de leefboom en was heel wat groter dan de satar die het was voorgegaan. Ze kon de contouren van de zwarte vlek in de mist niet precies onderscheiden, maar dat er iets was, was onmiskenbaar.

Nîve staarde zich blind op die voortsluipende vlek van schaduw. Zo intens probeerde ze die plek in de verte te doorgronden, dat ze niet eens besefte dat hij stilhield. Wat het ook was dat daar in de spookachtige damp verborgen lag, het behield zijn plek en Nîve kreeg het gevoel dat het naar haar terugstaarde, turend met een ongezien oog. Nîve gaf geen krimp. Ze staakte al haar verzet tegen de plantensnoeren. Ze kon de donkerte niet doorgronden, maar wanneer ze haar ogen sloot, zag ze des te meer. Een oog van zwarte leegte vol donkerrode aders, ijzig kalm en dreigend in zijn stilte. Nîve wist niet wat te doen. Ze durfde haar blik niet af te wenden en kon zich niet bewegen. Wat het ook was dat haar aankeek, het bleef waar het was en in ruste. Het iets dat daar stond, was een iets dat waakte. Iets dat de omgeving aftastte met een onzichtbare blik en dat de weg vrij verklaarde voor iets belangrijkers dan zichzelf. Het opende het pad voor Isinger.

Na alle dreigende vertellingen had Nîve een eigen beeld gevormd van Isinger. De veldheer stond bekend als een duivel, de krachtigste voorvechter van het leger van de duistere God. Ze had zich hem ingebeeld als een bloeddorstige tiran, als een krijger met grote zwaarden, lang en breed. Ze had hem in haar gedachten een monsterlijk aanzien toebedeeld, de gedaante van een demon. Nîve had Isinger in haar nachtmerries veel gezichten gegeven, maar geen daarvan was een grotere schok voor haar geweest dan de werkelijkheid. Isinger was prachtig. Ze kon het nu nog beter zien dan daarstraks: hij was fraaier dan de knapste man die Nîve ooit had mogen aanschouwen. Hij was fier van voorkomen, zonder opvallende spierbundels. Hij stond strak rechtop, maar niet gedwongen. Zijn lange haar, dat was samengebonden onder zijn tiara, gaf de man de aanblik van een nimfenvorst. Hij had een engelengezicht waarbij de goden zouden verbleken. Nîve zag hem komen uit die nevels en het was alsof er een licht dwars door het donker scheen, alsof deze verschijning de wereld om zich heen verblindde, haar vullend met stille sterren, terwijl men wachtte op zijn lach.

Maar een lach zou nooit van zijn lippen komen. Dit was een duivel in een witte jurk. Nîve wist wie hij was, maar zelfs zij had moeite om door zijn mantel heen te kijken, moeite om de venijnige punten aan zijn laarzen te zien en de schaduwachtige, glanzende kleur van zijn harnas los te zien van het dromerige aura dat hem omhulde. Ze begreep in één keer zijn bijnaam “de Verleider” en zag boven alles de gevaren hiervan in. Hoe mysterieus deze man ook oogde, hoeveel hij ook met zijn vreemde betovering in beroering bracht, Nîve kon hem doorgronden in zijn ogen. In die groene blik moest een bezwering van hemzelf liggen, een bezwering die Nîve doorzag en waarachter ze zijn ware kilte vond: een kou die ze uit ervaring kende. De adem van een doder.

Nîve keek gespannen naar Isinger, maar de heerser zag haar niet. Verborgen in de schaduwen van de boomspleet en verstrikt in de vuilbroed hing Nîve wanneer ze zich stilhield goed verstopt. Hoewel ze ervan overtuigd was dat wat zich in de dampen achter Isinger ophield haar wel zien kon, leek dat schaduwwezen niet te reageren op haar aanwezigheid. Alsof ze volkomen onbeduidend was, lichtte dat monster zijn meester niet in. Dat verschafte Nîve de mogelijkheid iets te aanschouwen wat niet vaak bekeken werd - in ieder geval niet door nimfen die daarna nog lang leefden. Ze kreeg een blik op de prins van het kwaad en het bleef niet enkel bij een blik.

Isinger hield stil. Staand op de rottende resten van de kjenna draaide hij zijn hoofd en golfden zijn lange, zwarte haren over zijn schouders. Nîve zag er de donkergroene banen in die bij een nimf de ouderdom aangaven, maar Isinger was geen nimf.

Nîve wist niet wat hij wel was. Hij had de huidskleur van een mens, maar meer magie dan te bevatten was. Zo bleef er in haar beleving maar weinig over om hem aan te identificeren. Isinger was Isinger. De slachter van haar wereld.

In zijn kielzog kwamen de verraders. Nîve zag twee donkere nimfen die Weanons lichaam tussen hen in meesleepten. Het waren geen nimfen van een soort die Nîve kende. Hun huidskleur was donkergroen, zo donker dat ze meer leken op schaduwen. Beide mannen hadden een glimmend bovenlichaam, maar de schoonheid ervan ging verloren in hun duivelse blik. Nîve wist waar ze die smet hadden opgelopen. Ze begreep de wortels van deze verdonkerden maar al te goed, maar zelfs die kennis kon haar niet voorbereiden op de volgende die uit de schaduw stapte. De verschijning van die persoon ontnam Nîve de adem. Het voelde alsof ze in een spiegel keek. Een nimfe, gekleed in donkerrode kleuren, schreed naar voren van achter haar twee dienaren. Nîve kon alleen aan haar bewegingen nog zien dat ze een nimf was, iets anders was er niet meer over om het aan af te lezen. Deze nimf was net als de twee anderen donker, maar nog intenser: deze vrouw was zwart als het diepste van de nacht. Ze had geen kleur meer in haar haren en geen glans meer op haar lippen. Ze was zwart als inkt tot op de palmen van haar handen, maar ze verdrong alles vanuit haar ogen met een ambergele gloed. Die blik die uit haar brandde, was zo onaards als die van Isinger en toch stond dit schepsel voor Nîves gevoel veel dichterbij dan comfortabel voelde, maar Nîve kon er niets aan doen. Ze kon alleen kijken. Emoties moesten wachten tot later. Op dit moment zag Nîve de krijgsheer van de duisternis staan, terwijl de twee groene nimfen voor hem knielden. Het lichaam van Weanon lieten ze daarbij vallen, maar Nîve had al eerder aangevoeld dat daar geen leven meer in was. Langs dat gevallen overschot gleed nu de zwarte schone met haar dansachtige gratie. IJzig kalm en met haar gloeiende ogen op haar vorst.

‘Fell...’ schraapte de stem van Isinger als een wind vol fluistering.

Haar zwarte gelaat verhief zich even en op haar lippen krulde een vaag soort lach. ‘Hij bezweek voor het zijn tijd was,’ sprak ze koud. ‘Voordat ik klaar was met wat ik moest doen.’ Ze zag de afkeuring in zijn ogen, maar leek daarop te hebben gewacht. ‘Toch was het niet te vroeg,’ herstelde ze zich speels.

Spelen met een man als Isinger moest gevaarlijk zijn, maar Isinger leek het kort te dulden. Desalniettemin eiste hij duidelijkheid.

‘Weten we het nu?’

Nîve hoorde die stem half in haar hoofd en half met haar oren en hoewel het niet prettig voelde, onthield ze ieder woord.

‘We weten het,’ grijnsde de zwarte nimfe. ‘U was dichterbij dan u wist…’

‘Waar?!’ De stem droeg een toon in zich waarmee niet te spotten viel, maar de nimf leek verzekerd van wat macht, nu zij iets wist dat haar meester wilde weten. Ze liep op hem toe. Ze daagde hem uit door met haar handen langs zijn middel te strijken en met de zwoele ogen van een nimf naar hem te lonken.

‘Vertel me eerst waarom,’ siste ze zacht. ‘Vertel me waarom je me mijn strijd liet staken. Waarom we stopten met wat ons zo goed verging. Waarom we rondhangen in dit hier...’ Met minachting keek de zwarte nimf de chaos rond.

Isinger keek op haar neer. ‘We zijn hier omdat ik hierheen moest.’

De ogen van de nimf gloeiden verwonderd. ‘Was dit een opdracht van uw meester?’

‘Van mijn enige meester.’ Isinger kneep bevestigend met zijn ogen.

‘Hij wil mij ergens hebben en wanneer zijn wil mij wil, dan zal ik gaan.’

De nimf trok een glimlach. ‘En ik ga waar u gaat?’

‘Zolang ik je duld.’

Nîve zag niet eens waar de beweging vandaan kwam, maar de donkere verleidster zat plotseling vast in Isingers wrede greep. Zijn hand zat om haar keel geklemd en het loeder zelf waagde het niet zich te verzetten. Slapjes hing ze in zijn klem.

‘Zeg het me nu maar, Fellkra. Waar moet ik zijn?’

De nimf in zijn hand slikte. ‘Het is een plaats waar we al eens geweest zijn. Niet verder, maar eerder een stuk terug.’

Isinger ontspande zijn greep. Fellkra wist dat ze nu snel moest spreken. Ze wreef langs haar hals. ‘We waren er al enkele jaren eerder, na het openen van het gat. Dat was in de nadagen van onze slag tegen de stad Viliria. Er was daar een tempelcomplex naast de Poel der Winden. Die plaats werd fel verdedigd. U bent er zelf niet heengegaan, maar u heeft de opstand laten verpletteren door uw morgers en de verrader van Taishlan.’

Isinger kneep bedenkelijk zijn ogen samen. Hij probeerde de herinnering voor zijn geest te halen. ‘En daar was het?’ snerpte hij strak.

‘Daar was het,’ hijgde Fellkra. ‘De tweede poort van deze wereld is allang in ons bezit.’

Op Isingers gelaat kroop een smalende glimlach.

‘We hebben door de jaren heen zoveel veroverd. Het is niet ondenkbaar dat we zoiets zouden missen en het is niet meer dan begrijpelijk dat de Orde de ware aard van die plek voor ons verborgen heeft willen houden.’

‘Maar nu is ze u toch bekend,’ stelde Fellkra ferm.

Haar meester knikte stram.

‘Nu is ons doel nabij,’ fluisterde hij donker.

Fellkra wist haar nieuwsgierigheid slecht te bedwingen.

‘Weet u wat we daar zoeken?’ vroeg ze gretig.

Isinger keek haar donker aan. Het wicht bleef het maar proberen en nu na al die tijd zijn opdracht toch vervulbaar leek, werd de heerser wat milder in zijn geslotenheid. Zijn humeur gunde hem een pad naar openheid.

‘Er is een verstoring,’ zuchtte hij tenslotte. ‘Mijn meester heeft het gevoeld. Ergens in de kern van deze wereld roert zich iets. Het heeft iets van doen met Vyrendia en met de krachten van Valtada’s as. Onze God houdt het machtscentrum van de Godinne voortdurend in de gaten. Een aantal jaar geleden heeft hij er iets in waargenomen. Iets vleselijks. Iets werelds. Er zijn twee poorten om daar te komen en daar de noordelijke poort voor ons gesloten is, heeft hij mij opgedragen de andere poort veilig te stellen. Deze verschuiving in de kern van Valtada kan de sleutel zijn voor de ambities van onze meester. Het kan de eerste stap zijn naar een beslechting van de ware strijd.’ Isinger schraapte zijn schorre keel. ‘Er gaat sinds kort een gerucht vanuit het verre noorden. Een fluistering heeft de oren van mijn meester bereikt en ze stelt dat zijn aartsvijand, de Godinne van de schepping, voornemens is om zich op deze wereld te manifesteren. Ze zal hier een stoffelijke en sterfelijke gedaante aannemen om onze God zelf uit te dagen.’ Isinger tuurde met toegeknepen ogen langs haar heen. ‘Dat is wat er gefluisterd wordt en uitgerekend nu voelt onze heer een kracht in Valtada’s centrum die zwaarder voelt dan alle krachten, een vastzittende prop die elke balans in het magisch equilibrium verstoort. Onze heerser in het noorden gelooft niet in zulk toeval. Wat klem zit in de as, moet eruit worden gehaald. Die tempel in het windmeer is een poort. Ze bevat een geheim en dat wil mijn meester, koste wat het kost, in handen krijgen. Het kan het einde van deze wereld bespoedigen.’ Isinger blikte neer op het overschot van Weanon dat bij zijn voeten lag. ‘Was de locatie van de tempel alles wat je uit hem kon krijgen?’

Fellkra knikte. ‘Met moeite. Dat hij bezweek was volgens mij zijn eigen keuze: hij wilde niet meer verraden dan hij al deed.’

Isinger knikte veelbetekenend

‘Het zij zo.’ De duistere heerser wreef bedenkelijk over zijn kin. ‘De Orde mag nooit te weten komen dat hij ons iets leerde.’

Fellkra hurkte hijgend naast het gebroken lijf. ‘Hij is dood,’ stelde ze opnieuw vast.