Midland - De terugkeer

Midland - De terugkeer

Boek I

Marguerita Le Roy

“Midland - De terugkeer” | Boek I

Marguerita Le Roy

1e druk december 2017

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Foto’s cover: depositphotos

ISBN 978-94-92115-49-2

ISBN E-book 978-94-93157-04-0

NUR 334

©2017 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

Sammy schiet geschrokken overeind als haar wekker afgaat. Haar lange haren kleven aan haar bezwete gezicht en haar hart gaat als een bezetene tekeer. Met een felle beweging haalt ze uit naar de knop die haar verlost van het helse kabaal. Heeft ze wel geslapen? Het lijkt alsof ze pas een paar minuten geleden naar bed is gegaan. Verdwaasd staart ze naar de roodverlichte cijfers op de wekker, ze knijpt haar ogen een beetje samen om te lezen hoe laat het is. Zes uur. Een half uur later dan ze normaal gesproken opstaat. Ze is wéér dwars door het alarm van haar telefoon heen geslapen.

Moeizaam hijst Sammy zich uit bed. Met haar blote voeten sloft ze over de koude vloer naar beneden. Voordat ze ook maar iets gaat doen, wil ze eerst een beker koffie. Terwijl het koffiezetapparaat zachtjes pruttelt en de ruimte zich langzaam vult met de geur van het bittere aroma, zakt ze in een stoel en kijkt om zich heen. De felle keukenlamp doet pijn aan haar ogen, waardoor alles er opeens anders uitziet. Het valt haar op dat er over het pleisterwerk van het plafond kleine barsten lopen. Hebben die daar altijd al gezeten? Ze herinnert het zich niet. Haar ogen glijden over het lege aanrecht. Ze heeft het idee dat er spullen op horen te staan, maar kan niet bedenken welke. Waar komen dat soort gedachten vandaan op de vroege ochtend? Dat ligt vast aan het slaapgebrek van de laatste tijd.

Als Sammy doorheeft dat de koffie klaar is, loopt ze naar het aanrecht. Ze schenkt een grote beker vol en doet er twee scheppen suiker en een scheutje melk bij. Na enkele slokken voelt ze zich iets minder gammel en vertrekt ze, met de beker stevig in haar handen geklemd, naar de badkamer. Ze zet de douche alvast aan en pakt een fles shampoo en twee handdoeken uit de kast onder de wastafel. Met haar tenen controleert ze de temperatuur van het water. Het is te heet. Ze draait wat aan de knoppen en stapt de douchecabine in.

Na twintig minuten voelt ze zich een stuk frisser. Een van de handdoeken die ze over de verwarming heeft gehangen, wikkelt ze om haar haren, de andere slaat ze om haar lichaam. De badkamer heeft zich gevuld met stoom, waardoor ze geen hand voor ogen ziet. Ze zet de deur wagenwijd open, zodat de damp kan wegtrekken en het minder benauwd wordt.

Sammy schuifelt naar de wastafel en veegt met een grote haal de wasem van de ronde spiegel erboven. Wat ze ziet, bevalt haar niet. Haar gezicht is lijkbleek, waardoor de donkere kringen onder haar ogen sterk afsteken. Het zal haar aardig wat tijd kosten om er met allerhande make-upartikelen voor te zorgen dat ze er enigszins toonbaar uitziet. Met een diepe zucht pakt ze een potje van de matglazen plank onder de spiegel en neemt er een flinke lik uit. Een venijnig, branderig gevoel plaagt haar als ze de dagcrème op haar gezicht smeert. Sammy buigt voorover en ontdekt een flinterdunne, rode kras op haar wang. Hoe komt die daar nou? Heeft ze zichzelf gekrabd in haar slaap? Haar blik glijdt naar haar handen. Zoals altijd zijn haar nagels kortgeknipt.

Een wirwar van wazige beelden flitst door haar hoofd. Sammy rent zo snel ze kan door een bos. Droge twijgjes breken doormidden en verdorde bladeren knisperen luid, zodra haar voeten de onregelmatige bodem raken. Haar hart bonst in haar keel en zweet loopt in dunne straaltjes over haar voorhoofd. Angstvallig kijkt ze over haar schouder en ziet dat iemand haar achternazit. Ze sprint verder – tussen metershoge bomen die veel te dicht op elkaar groeien door – en op het moment dat ze haar hoofd naar voren draait, zwiept er een tak in haar gezicht.

Sammy grijpt zich aan de rand van de wastafel vast om te voorkomen dat ze omvalt. Een plotselinge duizeligheid doet haar wankelen, het koude zweet breekt haar uit en ze proeft de bittere smaak van gal achter in haar keel. Ze strompelt naar haar slaapkamer over een vloer die in beweging lijkt te zijn gekomen. Terwijl de ruimte alsmaar sneller om haar heen draait, laat ze zich op bed vallen. Ze sluit haar ogen, ademt diep in en uit, en probeert de paniek van zich af te schudden. Als de duizeligheid is weggezakt, dwingt ze zichzelf overeind te komen.

In de badkamer giet ze de koude koffie in de wastafel en drinkt een paar bekers water, totdat haar keel niet langer aanvoelt als schuurpapier. Voor de tweede keer bekijkt ze zichzelf in de spiegel en voor de tweede keer concludeert ze dat ze er écht waardeloos uitziet. Wat is er met haar aan de hand? Wordt ze soms ziek? Sammy zou niet weten hoe dat aanvoelt, ze kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst de griep of iets dergelijks had. Veel tijd om daar verder over na te denken heeft ze echter niet. De klok vertelt haar dat ze nog maar een half uur heeft, voor ze de deur uit moet.

Zo snel als ze kan zonder vlekken te maken, brengt Sammy een laagje foundation aan op haar gezicht; een halfslachtige poging om de donkere kringen onder haar ogen te verdoezelen. Met trillende vingers brengt ze vervolgens wat mascara aan en haar natte, donkere haren bindt ze in een rommelige knot. Als ze haar blouse aantrekt, blijft haar blik op haar onderarmen hangen. Ze volgt het onnauwkeurige patroon van het littekenweefsel dat de brandwonden hebben achtergelaten. Haar huid ziet er niet meer zo afschrikwekkend uit als eerst, maar nog altijd krijgt ze een brok in haar keel als ze ernaar kijkt. Gejaagd kleedt ze zich verder aan. Ze kan – en wíl – er niet te lang bij stilstaan.

Sammy werpt een laatste blik in de badkamer, verzekert zich ervan dat het strijkijzer niet in het stopcontact zit en vliegt de trap af. Vluchtig inspecteert ze de keuken. De stekker van het koffiezetapparaat heeft ze er al uitgetrokken en ze heeft geen andere apparaten gebruikt. Toch draait ze zich om naar de magnetron en het fornuis, om er zeker van te zijn dat ook die uit staan. Dan loopt ze de keuken uit, grist haar jas van de kapstok en terwijl ze die aantrekt, opent ze de voordeur en haast zich naar de bushalte aan de overkant van de straat.