Onbegrensd

Onbegrensd

Anja Maas

Onbegrensd

Anja Maas

1e druk mei 2019

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Jeroen Mies

Foto omslag: Depositphotos

ISBN 978-94-92115-88-1

ISBN E-book 978-94-93157-17-0

ISBN luisterboek 978-94-62552-25-8

NUR 332

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Maalstroom (2018)

Hoofdstuk 1

Met gebogen hoofd en haar mobiel in beide handen geklemd, schuifelt Francine Huibregts door het straatje. Een schamele lantaarn verlicht het weggetje nauwelijks. Ze sloft voort, weg van het licht. In het donker lijkt het alsof het mobieltje zweeft, een eigen weg gaat. Haar blik houdt ze afwisselend op haar gsm en het afgebrokkeld asfalt om niet te struikelen. Haar vingers gaan vliegensvlug over het scherm. Ze zucht, kermt of gromt wanneer er een antwoord binnenkomt.

Af en toe blijft ze staan en kijkt om zich heen. Sinds ze met haar gezin op haar vakantiebestemming aankwam, kan ze het gevoel dat iemand haar bespiedt niet loslaten. Ook vannacht voelt ze ogen priemen. Ze probeert het gevoel van zich af te schudden. Het is belachelijk. Wie zou haar willen volgen en waarom? Ze weet dat het zinloos is om in het donker te proberen iets te onderscheiden. Met een zucht concentreert ze zich op haar gsm. Nadenkend leunt ze tegen een boom. Er wordt een antwoord verwacht, ze poogt die te vinden.

Er ritselt iets tussen de struiken. Van schrik laat ze de telefoon uit haar handen vallen. Gauw grist ze het apparaat van de grond en snelt richting de lantaarn. Haar asblonde haar hult zich in de vale oranje gloed van de straatverlichting, haar gelaat een verwrongen masker door de speling van licht en donkere angst.

Er is haar verteld dat er ’s nachts wilde zwijnen vanuit de bossen richting de tuinen komen. Wat een land, denkt ze. Ze wilde helemaal niet op vakantie gaan en zeker niet hier naartoe. Ver weg van huis. Ze schikte zich erin. Drie weken, daar is overheen te komen, dacht ze. Nu glijdt de tijd eindeloos langzaam voorbij. Ze is hier tegen haar wil en loopt op dit weggetje getergd met haar gsm te pielen.

Ze wipt op wanneer de doordringende ringtone haar vertelt dat ze geen antwoord gaf. Angstvallig bekijkt ze de omgeving, terwijl ze opneemt.

“Je zou me niet bellen!” snauwt ze tussen haar tanden door. “Het is hier doodstil. Iedereen kan dit horen.” Even luistert ze. “Natuurlijk maakt dat uit, idioot. Je bezorgt me nog grote problemen.” Met een driftig gebaar drukt ze de oproep weg. Stom dat ze het toestel niet op stil zette. Met haar hart bonzend in de keel tuurt ze om zich heen. Niemand te zien. Snel zet ze het volume uit. Haar vingers vervolgen de discussie geluidloos. Soms prevelt ze haar antwoorden tussen haar lippen mee met haar typende vingers.

“Je begrijpt helemaal niets.”

“Ja, ja.”

Haar adem stokt. Verderop bewegen struiken. Verstijfd blijft ze staan. Ze hoort takken knappen, ziet planten en laaghangende takken van bomen bewegen. Iets of iemand baant zich een weg bij haar vandaan. Zijn het zwijnen? Of…

Francine maakt een einde aan de gsm-discussie en dwingt zichzelf te bewegen. Met grote passen begeeft ze zich richting haar vakantiewoning, steeds sneller. Hijgend blijft ze een moment bij de voordeur staan met haar handen op de knieën. Zo geruisloos mogelijk gaat ze naar binnen, draait de deur op slot en leunt er buiten adem tegenaan. Zodra haar ademhaling rustiger is, neemt ze voorzichtig de treden naar boven, naar haar eigen domein. Haar gezin slaapt. Het is laat. Ze weten niets van haar escapade. Ze sluipt langs de slaapkamer van haar man Huub. Zijn luide gesnurk vertelt dat hij diep in dromenland is. Uit de kamers van haar kinderen komt geen enkel geluid. Ze slaakt een zucht van verlichting. Haar slaapkamerdeur laat ze zachtjes dichtvallen en zakt achterover op bed. De moed om zich uit te kleden heeft ze niet. Ondanks de angst die haar in de greep houdt, valt ze snel in slaap.

Hoofdstuk 2

Sylvia Pronk hangt op haar comfortabele ligstoel bij het zwembad. Ze behoort zich te ontspannen. Krekels tjirpen en bijen zoemen. Soms hoort ze een vogel. Verder is het stil. Veel te stil voor haar. Haar boek gooide ze eerder ongelezen naast zich op de grond.

De zon brandt op haar huid. Ze staat op om de parasol te openen. Met een diepe zucht ploft ze terug op de ligstoel. Ze trommelt met haar vingers op haar bovenbeen. Wat mist ze Sambal, haar grote rode kater. Zijn geknor dicht tegen haar lijf krijgt haar rustig. Hij kan de adrenaline roes stoppen. Wie gaat dat hier voor haar doen?

Vlak voor de vakantie werkte ze aan een lastige moordzaak. Na een lange en stressvolle periode kon haar rechercheteam de dader oppakken. De hele ploeg was oververmoeid. Ze waren allemaal aan rust toe. Belangstellend volgde ze de kibbelende rechercheurs die om hun plek vochten in de vakantieplanning. Zij deed niet mee aan de discussie. Haar vakantie stond vast.

Haar blik glijdt over het terrein. Vanuit haar ligstoel overziet ze de oprijlaan met aan beide zijden enigszins verdord gras door de aanhoudende droogte. Een statige rij coniferen als afscheiding tussen de buren. Aan het eind van die rij zijn lage hekken geplaatst, zodat de buren elkaar kunnen zien. De elektrische, met afstandsbediening te openen poort vindt ze prachtig. Achterin het terrein staan hoge eiken waar eekhoorntjes lustig spelen. Een heerlijke plek zocht ze uit, constateert ze met een glimlach. Er is alleen niets te beleven in deze buitenwijk van Les Arcs in Frankrijk. De toeristen die in de gehuurde huizen verblijven, zijn op pad. De Fransen zijn naar hun werk of zelf op vakantie.

Haar linkerbeen wipt op en neer. Dit is niet wat ze tijdens een vakantie wil. Vastberaden staat ze op en besluit boodschappen te doen. Zo komt ze in ieder geval mensen tegen. Ze belooft zichzelf niet meer bij het zwembad te blijven hangen. Ze heeft actie nodig. Overdag de toerist uithangen, daarna moe en voldaan aan het eind van de dag een duik in het zwembad nemen.

Sylvia hijst zich in een korte broek en haltertopje. Haar lange donkere haar bindt ze in een paardenstaart. Sandalen completeren het geheel. Als laatste spuit ze een vleugje van haar favoriete geurtje op. Het pikante bouquet geeft haar een ‘bite’ die haar zo eigen maakt, merkte haar knipperlichtrelatie Cas Heijmans laatst op. Een warme glimlach verschijnt kort op haar gezicht. Een zonnebril verbergt haar grote bruine ogen. Gewapend met een boodschappentas spurt ze naar haar geliefde Renault Mégane Cabrio, haar enige luxe. Haar staart zwiert met haar mee.

Op het parkeerterrein van de Hyper-U is het druk. Sylvia vindt een plek dichtbij de ingang. Glimlachend overziet ze de drukte. Dit is precies waar ze behoefte aan heeft. Ze voorziet zich van een winkelwagen en duwt die naar de schuifdeuren. Menig man volgt haar met zijn ogen. Haar lange goed gevormde benen trekken de aandacht. Sylvia is zich er terdege van bewust. Ze laat het niet merken.

Langzaam schuifelt ze door de winkel. Af en toe stopt ze bij koopjes, nieuwsgierig vergelijkend wat het prijsverschil met Nederland is. Het meest let ze op de mensen die rondlopen. Ze begeeft zich naar de aanlokkelijk uitgestalde zwemartikelen, pakt een ‘frite’ op. Rare naam voor een lange ronde staaf om mee te dobberen. Neemt ze er een mee? Met een exemplaar in de hand luistert ze naar conversaties, observeert hen vanuit een ooghoek.

Sylvia spreekt vloeiend Frans. Als kind ging ze altijd op vakantie naar Frankrijk. Dat gebeurde vaak twee keer per jaar. Op de basisschool had ze een vriendinnetje, Lisette. Haar moeder is Française. Bij haar thuis spraken ze Frans. Al snel pikte Sylvia de taal op. Later op het vwo perfectioneerde ze haar taalvaardigheid en volgde daarna meer cursussen. Lisette is sinds de basisschool haar hartsvriendin. Samen spreken ze altijd Frans, gewoon omdat het zo groeide.

Het plat Amsterdams achter haar overvalt Sylvia. Ze reikt onopvallend naar een pak koffie, terwijl ze opzij kijkt. Een man vol tatoeages en met een bierbuik beveelt zijn over-geblondeerde eveneens getatoeëerde metgezel bier in te laden. De vrouw draait zich met een ruk om, waarbij haar borsten bijna uit haar extreem lage shirtje wippen. De dame is het er niet mee eens, maar al mompelend gehoorzaamt ze, haar karretje woest voor zich uit rossend. Sylvia lacht zachtjes en vervolgt haar weg.

Ze komt aan in luilekkerland, de etenswaren. Hier neemt ze de tijd voor. Watertandend struint ze langs de schappen. De keuze is overweldigend. Ze besluit ratatouille met lamsvlees te maken voor twee dagen. Lekker makkelijk voor morgen. Op naar het brood. Het gebak knipoogt naar haar. Ach, wat maakt het uit, denkt ze. Ze is de laatste maanden aardig afgevallen. Ze kan het hebben. De chocoladetaartjes roepen het hardst.

Na het afrekenen aarzelt ze even bij de uitgang vlak voor Veloce Caffe. Haar maag knort. Resoluut zet ze het karretje weg. Ze neemt plaats aan het enige vrije tafeltje met een ruim belegd stuk stokbrood en een geurend hete koffie. Achteloos leunt ze achterover. Een been over de andere geslagen. Het geroezemoes, gekletter van borden en bestek laat ze op zich inwerken. Dit is beter dan de krekels. Ze snapt niet hoe mensen dagen achtereen op een luie stoel kunnen doorbrengen. Ze zou knettergek worden.

Langzaam kauwend op een hap van haar broodje bekijkt ze alle tafeltjes onderzoekend. Ze ontdekt het gezin dat twee huizen verderop in haar straat een vakantiehuis huurt. Vader, moeder en hun twee luidruchtige tieners. Vader probeert de pubers die hardhandig ruzie maken te bedaren. Moeder is zich niet bewust van haar omgeving. Ze is volledig verdiept in haar mobiel. Ze leest, fronst en typt driftig antwoorden. Haar lippen in een smalle streep. Een hand gaat door haar korte asblond geverfde haar.

Sylvia slaat bedachtzaam gade hoe de man de aandacht trekt van zijn vrouw. Verschrikt heft de vrouw haar hoofd op van haar bezigheden. Met een schuldige blik legt ze haar telefoon op tafel. Ze verheft haar stem. Het effect is verbluffend. De kinderen kalmeren opvallend snel. Jammer dat ze van deze afstand niet kan horen wat de vrouw zei. Het gezin intrigeert haar. Ze besluit zichzelf later voor te stellen.

Na de zorgvuldige bereiding van haar maaltijd kan Sylvia niets anders doen dan afwachten tot het gaar is. Om de tijd te doden besluit ze het terrein rond haar vakantiehuis aan een inspectie te onderwerpen. Met belangstelling volgt ze hagedissen die weg floepen. Sambal zou het hier een speeltuin vinden. Haar lippen krullen zich in een verlangende glimlach. Was hij maar hier, haar geliefde kater.

Luide stemmen lokken haar naar de scheiding van de terreinen. Voorover geleund met haar handen op haar dijen gluurt Sylvia door een gat tussen de coniferen naar haar buren. Het oudere echtpaar is het niet met elkaar eens. Waarover is haar niet duidelijk. Ze staan te ver weg om de conversatie op te vangen.

Haar verwoede luisterpogingen en mijmeringen spatten uiteen door het woeste geblaf van de op haar afstormende hond. Van schrik wankelt ze en valt achterover. Betrapt! Snel krabbelt ze overeind en stuift naar het huis. Ze spreekt zichzelf bestraffend toe. Haar gedrag is onprofessioneel. Ze vraagt zich af waar ze mee bezig is. Zich vervelen, beseft ze.

“Madame?” roept haar buurvrouw.

Sylvia krimpt ineen. Ze moet met de billen bloot.

“Ja?” antwoordt ze quasi onnozel. Ondertussen loopt ze naar waar het lage hek hun terreinen scheidt. Met een flauwe glimlach knikt ze naar haar buurvrouw.

“Wat gebeurde daar?” vraagt de buurvrouw haar argwanend opnemend.

“Eh, ik hoorde stemmen. Harde stemmen. Ik vroeg me af wat er aan de hand was. Ik maakte me zorgen.”

“Dat hoeft niet, hoor. Wij waren het. Niets aan de hand. Een kleine schermutseling.”

“Gelukkig. Blij dat te horen. Excuses voor dit voorval. Het zal een beroepsdeformatie zijn.”

“Hoezo?” Verbaasd staart de dame haar aan.

“Ik ben rechercheur van beroep,” meldt Sylvia, “waardoor ik nogal wantrouwig ben. Door de heg kon ik de situatie niet inschatten.”

“Fijn om te weten. Een veilig gevoel iemand zoals jij naast ons te hebben.” Met een opgeluchte glimlach vervolgt ze: “Wij zijn Claude en Henriette Brunard. Mocht je iets nodig hebben, vraag het gerust.”

“Dank je wel. Mijn naam is Sylvia Pronk.” Ze steekt haar hand over het hek uit naar Henriette. Een stevige handdruk vertelt dat haar zonde vergeven is.

“Ga maar gauw terug naar je maaltijd. Het ruikt verrukkelijk.” Met een zwaai neemt Henriette afscheid. Ze draait zich terug naar Sylvia. “Heb je zin om straks langs te komen voor een aperitief?”

“Dat lijkt me gezellig.” Sylvia reageert enthousiast. Ze ziet direct de mogelijkheid haar buurvrouw uit te horen over het gezin naast haar. Alleen moet ze oppassen dat ze geen verhoortechnieken toepast. Het is haar vaak onder de neus gewreven dat ze moet leren normaal te praten. Ze oefent haar gesprek onderweg naar binnen.

“Verdikke, wat is dat moeilijk,” fluistert ze tegen zichzelf. Elke dag mensen verhoren is een tweede natuur. Ergens over bomen met vrienden niet. Ze woont tenslotte alleen met haar Sambal. Niet dat ze niet met haar kater keuvelt, maar dat is anders.

Cas is niet altijd blij met haar. Volgens hem behandelt ze hem regelmatig als verdachte. Het is toch niet zo gek te willen weten wat hij overdag doet en wanneer? Het is de manier waarop, meldde hij. Ze haalde haar schouders verbaasd op. ‘To the point’ vragen stellen, voorkomt verwarring, vond ze. Hij lachte haar recht in haar gezicht uit.

Een douche en een vlot zomerjurkje later stapt Sylvia de tuin van Henriette in. Langzaam begeeft ze zich naar het terras waar het stel op haar wacht. Tersluiks werpt ze een blik in de tuin van de familie met de tieners. De kinderen ravotten in het zwembad. De ouders zitten in de schaduw. Vader houdt zijn kroost in de gaten. Moeder wrijft door haar asblonde pieken, haar ogen gefixeerd op haar mobiel.

Henriette en Claude begroeten Sylvia vrolijk vanuit de luxe loungeset die in de schaduw onder een veranda staat. De bougainville klimt aan beide zijden fleurig tegen de randen op. Potten met bloeiende planten staan her en der op het terras. De hond rent kwispelend op Sylvia af, alsof ze elkaar al weken kennen. Automatisch gaat haar hand door de vacht van het beest.

“Hij heeft je al geaccepteerd,” lacht Henriette. “Je houdt van dieren. Dat kan niet anders.”

“Ja, zeker weten. Zelf heb ik een kat. Met mijn beroep heb ik geen tijd voor een hond.”

“Ga zitten.” Henriette wijst op een lege stoel. “Wat kan ik voor je inschenken?”

Sylvia bekijkt het aanbod op de tafel. “Een pastis, graag. Lekker fris met dit warme weer.”

“Mijn idee,” antwoordt Henriette knikkend. Ze pakt de fles, schenkt het drankje voor hen allemaal in en voorziet elk glas van ijsklontjes. Het water mag Sylvia er zelf aan toevoegen. De kan wordt haar met een brede glimlach toegeschoven.

Sylvia bekijkt de kwieke Henriette onderzoekend. Een dame op leeftijd die zich goed verzorgt. Keurig gekapt donker geverfd haar, gebruinde ledematen, licht aangezette lippen. Haar zomerjurk is van een goede kwaliteit. Haar leren sandalen met hakje verbazen haar het meest. Verstandige schoenen liggen meer in de verwachting.

“À la tienne!” Henriette klinkt haar glas tegen de hare. Claude heft zijn glas.

“Ja, proost,” kan Sylvia niet nalaten lachend te uiten.

“Rare taal dat Nederlands,” giechelt Henriette.

“We praten verder Frans, hoor.”

“Fijn, dan kunnen we elkaar tenminste verstaan.” Claude knikt tevreden. Zijn ogen twinkelen olijk achter zijn bril. Het valt Sylvia op dat hij al zijn haar nog heeft. Prachtig, zo’n witte kop met haar, vindt ze. Keurig geknipt, net als Henriette. Goedkeurend gaan Sylvia’s ogen over Claude’s doorleefde markante kop, bruin gebrand door de zon.

“Maken die buren niet te veel herrie voor jullie?” Sylvia maakt een hoofdbeweging naar de gillende tieners in het zwembad.

“Ach, het valt mee. Zolang ze geen ruzie maken.”

“Nou, volgens mij doen ze dat best vaak.”

“Als die moeder eens haar mond opentrok. De vader kan ze niet aan. Zodra zij een schreeuw geeft, worden ze opeens rustig. Maar ja, dat gegil van haar is verre van prettig. Meestal volgt daarna een ruzie tussen vader en moeder.” Henriette haalt haar schouders op.

“Ze is volledig verdiept in haar mobiel in plaats van op haar koters te letten.”

“Ja, dat is altijd zo. Ze merkt niet op dat de kinderen vervelend zijn of ruzie maken. Tot vader eindelijk haar hulp inroept. Dan ontwaakt ze uit een soort trance, gooit haar telefoon op tafel en schreeuwt hun namen. Net een speenvarken. Ik versta er niets van. Het werkt, het geruzie eindigt meteen.”

“Vermoeiend, lijkt me.”

“Tja, het is voor een paar weken. Dan komen er weer anderen.” Henriette heeft haar zin nog niet uitgesproken of er volgt een schreeuw.

“Hé! Laurie, Vincent. En nu rustig! Dat gegil moet eens over zijn.”

Het geplons en het overmatig hard stemgeluid van beide pubers stopt abrupt. Gevolgd door de brommende, doordringende stem van de echtgenoot.

“Jeetje, Francine, ik schrik me rot. Kon je niet even waarschuwen.”

“Nee, Huub. Het werd tijd dat jij je ermee bemoeit. Dat deed je niet, dus moest ik het opknappen.” Met vlammende ogen kijkt Francine Huub aan. Gedrieën staren Henriette, Claude en Sylvia sprakeloos hun kant uit.

“Zo gaat dat altijd,” fluistert Henriette. Claude knikt ter bevestiging. Hij is een man van weinig woorden. Sylvia glimlacht. Ze vermoedt dat het niet makkelijk is om er een woord tussen te krijgen bij Henriette. Behalve bij onenigheid, zoals eerder.

“Nu weet ik tenminste hun namen.” Sylvia lacht zachtjes.

Huub en Francine verdwijnen naar binnen. De ruzie wordt voortgezet, niet meer te verstaan voor Sylvia. De kinderen zwemmen bijna geluidloos verder.

Henriette haalt wat knabbeltjes voor bij de borrel. Het lukt Sylvia wonderwel een gesprek aan te knopen zonder het stel de duimschroeven aan te draaien. Ze komt aan de weet dat de luidruchtige familie nog een week in het huis ernaast zal vertoeven. Blij met het behaalde resultaat gaat ze na een paar glaasjes pastis licht aangeschoten terug naar haar eigen vakantieplek om van haar maaltijd te genieten.

Laat op de avond struint Sylvia over haar terrein. De waarschuwing in haar achterhoofd houdend over eventuele wilde zwijnen luistert ze aandachtig of ze verdachte geluiden bespeurt. Haar gedachten dwalen af. Ze mist Sambal en Cas. Toch weigert ze Cas te bellen. Ze zou zich in de kaart laten kijken. Hij hoeft niet te weten hoe ze zich voelt. Dat maakt haar alleen maar kwetsbaar. Dat wil ze niet nog een keer meemaken. Niet met Cas. Vastberaden zet ze hem uit haar gedachten en concentreert zich op haar omgeving.

Bij de poort aangekomen hoort ze een harde stem. Ze buigt over de poort heen om te zien wie het is. In het flauwe licht van de lantaarnpaal staat Francine met haar mobiel aan haar oor, driftig gesticulerend. Ze komt haar richting uit. Schielijk verdwijnt Sylvia achter de dichtstbijzijnde struik.

“Oké, dan ontmoet ik je morgenochtend om tien uur op de markt in Le Muy.”

Henriette vertelde Sylvia dat in Le Muy elke zondag een grote markt is met fantastische verse producten. Sylvia gniffelt. Daar wil ze zeker heen. Én een spannende ontmoeting waar ze meer van wil weten.

“Ja, ja,” hoort ze Francine ongeduldig woorden herhalen, “bij dat café op de hoek met die live muziek. Ik zie je daar.” Ferm drukt Francine de beller weg. Met grote stappen gaat ze terug naar haar vakantiehuis.

Dat wordt morgenochtend vroeg de markt op, besluit Sylvia. Haar doel is gesteld.

Hoofdstuk 3

Sylvia sloft op haar gemak over de markt. De zojuist gekochte boodschappen liggen veilig omringd door koelelementen in de kofferbak van haar auto onder een grote kastanjeboom. Haar ogen glijden over de menigte die aardig begint te groeien. Het wordt moeilijk het gezin te vinden tussen de krioelende massa.

Meloenen en kazen worden luidkeels aangeprezen. De zon brandt zo vroeg al op haar blote armen. Verlangend gaat haar blik naar een kraam met zonnehoeden. Er is geen tijd meer om er eentje uit te zoeken. Het is bijna tien uur. Ze houdt het café op de hoek in de gaten, ondertussen zogenaamd de borden en schalen bewonderend in de kraam er tegenover. De verkoper biedt haar allerlei kortingen aan. Sylvia wuift de aanbieding weg, schudt nee en loopt langzaam verder.

Een witte flits schiet tussen de drommen door, enige hartgrondige vloeken veroorzakend. Sylvia is meteen alert. Ze ziet de rest van het gezin niet. Francine is er alleen vandoor. Snel volgt ze haar.

Francine neemt plaats aan een tafeltje bij een vrouw met donker, kort krullend haar en bruingebrande huid. Een mooie, exotisch ogende vrouw. Sylvia zoekt een plaatsje op het terras. Hoewel ze vlakbij de beide vrouwen zit, kan ze niets verstaan van het gesprek. De live muziek maakt dat onmogelijk.

Francine gebaart druk, haar gezicht loopt rood aan. De andere vrouw kijkt haar kalm met een glimlach aan. Een jonge ober probeert contact te krijgen. Francine wuift hem weg met een denigrerende geste. Hij maakt zich snel uit de voeten. De donkerharige vrouw maakt een sussende handbeweging, opdat Francine rustig wordt en steekt een verhaal af. Sylvia probeert uit alle macht er iets van te verstaan. Het lukt niet.

Francine staat wild op. Haar stoel valt om. Ze balt haar vuist naar de vrouw en stormt het terras af. Binnen een mum van tijd is ze verdwenen in de kleurige mierenhoop.

Sylvia neemt de andere vrouw in zich op. Elk detail grift ze in haar geheugen. Haar donkere ogen, haar slanke vormen. De trouwring aan haar vinger. De vrouw drinkt op haar gemak een kop koffie en steekt een sigaret op. Ze vormt een volledig contrast met Francine. Ze lijkt de rust zelve. In haar ogen bemerkt Sylvia een smeulend vuur.

Nadat Sylvia een cappuccino verorberd heeft, besluit ze op te stappen. Hier ontdekt ze niets nieuws meer, de vrouw toont geen enkele intentie om weg te gaan. Met frisse tegenzin werpt ze zich tussen het gedrang. Tot haar verbazing staat ze opeens naast Francine en haar gezin. Dit toeval moet ze aangrijpen.

“Goedemorgen. Mag ik me even voorstellen? Ik ben Sylvia Pronk. Ik verblijf twee huizen verderop in dezelfde straat als jullie. Wat grappig dat ik jullie hier tegenkom.” Met een uitnodigende glimlach steekt ze haar hand uit naar Francine. Francine geeft haar automatisch een hand. Haar ogen kijken haar afwezig aan.

“Aangenaam. Francine Huibregts.”

Huub, een stuk enthousiaster, zet zijn zware tassen neer en geeft haar een stevige hand. “Huub. En dit zijn onze kinderen Vincent en Laurie. Wat een leuke markt, hè?”

“Ja. En heerlijke regionale producten.”

“Je bent hier zeker nog niet zo lang? Ik heb je niet eerder in de straat gezien.”

“Nee, net een paar dagen. Ik ben zoekende wat ik hier in de buurt allemaal kan doen.” Sylvia hoopt hiermee een uitnodiging binnen te slepen.

“Kom straks bij ons langs. Dan kan ik je bijpraten. We hebben een hoop folders liggen,” meldt Huub enthousiast. Sylvia ziet het gezicht van Francine betrekken. Inwendig moet ze erom lachen. Het kan haar niet schelen. Ze is binnen.

Francine en de kinderen lopen naar een kraam met T-shirts. Sylvia trekt een wenkbrauw op. Huub haalt achteloos zijn schouders op en glimlacht verontschuldigend.

“Hoe laat kan ik komen?” vraagt Sylvia blijmoedig.

“Rond één uur is prima. Tot dan.” Met een vrolijke zwaai neemt Huub afscheid. Hij pakt zijn tassen op en volgt de anderen verder de markt op.

Zoals beloofd wandelt Sylvia om één uur het terrein van Francine en Huub op. Francine hangt op een ligbed. Een zonnehoed met brede rand verbergt haar gezicht. De jongelui plonzen in het zwembad. Huub zit rechtop in zijn stoel. Allerlei folders liggen klaar op het tafeltje voor hem. Zijn gebruinde hand wijst uitnodigend naar een leeg ligbed.

“Wil je wat drinken?” Hij maakt een vaag handgebaar naar de kan met limonade die op het tafeltje staat op een blad met gekleurde glazen.

“Lekker. Het is weer warm vandaag,” puft Sylvia demonstratief. IJsblokjes rinkelen in de limonadekan wanneer hij een glas voor haar inschenkt.

“Wil jij ook, Francine?”

Een onbeduidende grom klinkt vanaf de andere ligstoel.

“Is dat een ja of een nee?” vraagt Huub vrolijk. Francine duwt haar zonnehoed omhoog en kijkt verstoord op van haar mobiel waarmee ze verkleefd lijkt te zijn.

“Ja, doe maar,” prevelt ze afwezig.

Sylvia doet net alsof het gedrag haar niet opvalt. Ze snapt niet waarom de vrouw geen aandacht aan haar man besteedt. Hij ziet er goed uit met zijn donkere haar waar de zon natuurlijke highlights in heeft gebrand. Knappe kop met mooie blauwe ogen. Gespierd, niet teveel. Een man waarmee je kan pronken. Niet haar type, zij valt op blond. Even ziet ze haar Cas voor zich. Ze zucht. Wat mist ze hem. Misschien was het achteraf beter als ze hier samen waren.

Huub zwaait een folder voor haar ogen.

“O, sorry, ik was even ergens anders.”

“Geeft niet. Kijk, hier waren we eergisteren. Fantastisch om te zien. Wat kan de natuur mooi zijn. Neem die folder zeker mee.”

Samen nemen ze een hele stapel door. Sylvia vindt niet alles interessant. Die leggen ze opzij. Ze heeft niets met musea. De natuur en de dorpjes trekken haar enorm. Ze legt genoeg folders apart om tien vakanties mee te vullen. Dat wordt kiezen.

Uit het niets verschijnen de twee pubers druipend naast hen. Geen van tweeën hoorden hen aankomen.

“Hallo. Lukt het een beetje?” vraagt Laurie. Haar blik gaat ongegeneerd over Sylvia heen. Ze wrijft haar haren droog, haar ogen laten Sylvia niet los. Vincent staat naast haar. Zijn ogen verslinden Sylvia eveneens.

Sylvia voelt zich ongemakkelijk met al die ogen op zich gericht. Zit haar haar niet goed? Haar kleding? Brutale blikken is ze gewend, maar niet van opgeschoten grut. De remedie is meestal hetzelfde doen. Ze zet zich rechtop en werpt een scherpe onderzoekende blik over de twee. Het werkt zoals altijd. Ze deinzen terug. Het valt haar op dat Laurie enkele paarse lokken in haar lange blonde haar heeft. Ze lijkt erg veel op haar moeder. Vincent daarentegen lijkt op zijn vader. Donker met blauwe ogen. Zijn haar kunstig in figuurtjes geschoren. Nog niet gespierd. Nee, een en al armen en benen. Jongens zijn nu eenmaal later volwassen.

“Leuk jullie te ontmoeten. Hoe oud zijn jullie? Dat mag ik toch vragen?” Sylvia probeert beiden zo onschuldig mogelijk aan te kijken, het kost moeite. Ze hoopt dat ze op deze manier loskomen.

“Hij is veertien en ik ben zestien,” blaft Laurie. Ondertussen borstelt ze haar haren.

“Dus, je vindt het niet fijn dat ik het vraag,” concludeert Sylvia.

“Niet echt. Het gaat je niks aan.” Een mededeling, kortaf, terwijl ze zich omdraait en haar lippenstift pakt. Ze brengt een kleur aan die perfect past bij haar highlights.

“Het is niets meer dan conversatie,” sust Sylvia. “Hoe vinden jullie het hier? Hebben jullie het een beetje naar jullie zin?”

Een schamper lachje verlaat Laurie’s dik aangezette lippen. “Ik vind er niets aan. Ik wilde met mijn vriendinnen op vakantie, maar dat mocht niet.” Met een diepe frons kijkt ze naar haar moeder die onder haar hoed is verdwenen en verwoed op haar gsm tikt.

Vincent voegt eraan toe: “Ik wilde thuis blijven bij mijn vrienden. Dat mocht ook al niet.”

Huub houdt wijselijk zijn mond. Hij kijkt zijn kinderen met opgetrokken wenkbrauwen aan, waarop ze zich omdraaien en weglopen. Hoofdschuddend kijkt hij ze na.

“Ze hangen er tussenin. Een vervelende leeftijd. We kunnen ze niet alleen thuislaten. Op vakantie laten gaan met vrienden of vriendinnen is geen optie. Die mogen dat toch niet van hun ouders. Een vakantie zoals wij die houden, daar vinden ze niets aan. Een hoop gezeur elke dag.”

Sylvia’s blik zweeft naar Francine. Het lijkt erop dat alleen Huub deze vakantie waardeert. De sfeer is onaangenaam, hoewel Huub zijn best doet.

“Wil je nog een glaasje?”

“Nee, ik ga naar mijn eigen huisje, dan duik ik mijn zwembad in om af te koelen.”

Onhandig schuift Sylvia de folders bij elkaar, maakt een stapeltje en pakt ze op in een hand. Beslist staat ze op om afscheid te nemen.

“Prima. Als je nog iets wil weten, kom gerust langs.” Huub steekt zijn hand uit.

Na een stevige handdruk kuiert Sylvia het pad af.

Dobberend in haar zwembad denkt Sylvia na over de middag bij haar buren, het excentrieke gezin. Voor haar gevoel zit daar iets niet helemaal snor. Haar rechercheursinstincten nemen het over van de andere delen van haar brein. De zon brandt op haar hoofd. Ze dompelt zich onder water. Met een glimlach komt ze boven. Altijd moet ze lachen om de vreemde geluiden in de diepte, alsof aliens haar belagen. Haar lach wordt breder wanneer ze beseft hoe haar brein haar meeneemt van die geluiden onder water naar het gezin verderop. Haar buren lijken wel van een andere planeet. Ze communiceren niet met woorden. Misschien met gedachten, schiet het door haar hoofd. Ze gaan in ieder geval hun eigen weg.

Als afscheid gaf Francine een hoofdknikje zonder op te kijken. De tieners waren nergens te bekennen. Huub riep haar na dat ze altijd welkom was. Zo welkom voelde ze zich niet, Francine negeerde haar volkomen.

Als ze terugdenkt aan vanmiddag, beseft ze dat Huub Francine negeert. Raar. Net zoals hij een aantrekkelijke man is, is zij een mooie vrouw. Goed geproportioneerd met lange benen. Haar korte haren benadrukken haar fijne gelaatstrekken. Die morgen ontdekte ze tot haar verrassing dat ze groene ogen heeft. Dat zie je niet vaak.

Er speelt iets in dat gezin. Ze kan haar vinger er niet op leggen. Moet ze zich hier druk over maken? Nee, ze heeft vakantie. Waarom zou ze? Eerst een paar baantjes trekken en dan de folders bekijken. Dat is een beter idee.

Hoofdstuk 4

De regen slaat in haar gezicht. Plukken haar ontsnappen aan haar staart en hangen in slierten langs haar wangen. Ze voelen als krioelende wormen. Met beide handen veegt ze de boosdoeners hardhandig weg. Voetstappen komen dichterbij. Ze rent. Ze rent harder. De steeg in. Achter een muur blijft ze staan. Met samengeknepen ogen tegen de striemende regen probeert ze om de hoek te kijken. Haar ademhaling gaat zwoegend. Ze hoort de passen aarzelen, ze stoppen. Haar adem houdt ze in. Ze wacht even. De stappen hervatten en echoën onverbiddelijk in de steegjes. Ze moet verder, weg van hier. Martin inhalen. Ze ziet hem niet meer. Zo stil mogelijk vervolgt ze haar weg door de smalle straatjes. Haar laarzen glijden op de natte keien. Martin moet voor haar uit gelopen zijn, het park in. Ze moet haasten. Haar voeten gehoorzamen, maar haar kuiten gieren van pijn. Haar borst lijkt uit elkaar te splijten. De rennende, achtervolgende voetstappen drijven haar voort. Ze moet de pijn negeren.

Glibberend, af en toe zwikkend bereikt ze de ingang van het park. Ze roept Martin. In de verte ziet ze hem in de regenmist. Hij draait zich om. De achtervolgers hoort ze door de straatjes weerkaatsen. Ze zijn dichtbij. Over het gras vervolgt ze haar weg richting Martin. Bijna is ze bij hem. Ze hoort een schot. Een schreeuw. Martin valt. Half struikelend holt ze het laatste stuk en laat zich naast hem vallen. Hij beweegt niet meer. Zijn lege ogen staren in het niets. Ze schudt hem heen en weer als om hem wakker te maken. Haar handen gaan over zijn gezicht. Er gebeurt niets. Totdat zijn gelaat verandert in dat van Cas.

“Ne-e-e!”

Sylvia schiet wakker. Wie schreeuwt er zo, denkt ze. Verward kijkt ze om zich heen. Ze kreunt. Ik ben het zelf, realiseert ze zich. Zweet gutst in haar nek. Haar ogen, groot van angst, staren in het donker. Ze hijst zich overeind in het bed. Een eenzame traan loopt langs haar wang. Kletsnatte pieken haar veegt ze uit haar gezicht. Ze knipt het bedlampje aan. De beelden verdwijnen. Opgelucht haalt ze een paar keer diep adem.

Het is lang geleden dat ze de droom had. Na een intensieve therapie behoorde die redelijk tot het verleden. Het verlies van haar collega en geliefde, Martin Bos, kon ze niet alleen verwerken.

De droom heeft niets te maken met de realiteit. Haar geest maakt er een zootje van. Niettemin wordt ze erdoor geteisterd. Ze vraagt zich af waarom de nachtmerrie zich nu weer vertoont. Wat kan dit getriggerd hebben?

Ze mist Cas enorm. Daar is ze zich terdege van bewust. Is dat het? Spijt, wat heeft ze spijt dat ze hem achterliet bij haar lieve Sambal.

Wat zou ze haar uit de kluiten gewassen kater nu graag willen knuffelen. Hij troostte haar vaak na zo’n angstdroom, maakte haar zelfs wakker wanneer ze kreunend in haar bed woelde. Wat zou ze er nu voor over hebben om bij allebei in bed te kunnen kruipen. De stevige armen van Cas om haar heen en Sambal als een balletje in de curve van haar benen.

Niets heeft ze aan dit zelfverwijt. Het brengt Cas niet naar hier. Ze kan hem nu niet bellen. Het is drie uur in de nacht. Appen is uit den boze. Het is niet juist hem wakker te maken.

Zweetdruppels druipen langs haar lijf. Eigen schuld, dan had ze meer geld moeten neerleggen om een huisje met airco te nemen, vertelt ze zichzelf. Er zit niets anders op dan de ramen te openen.

“Muggen kom erin!” roept ze uitnodigend, terwijl ze met een ruk de ramen opengooit. Een enigszins verkoelend briesje stroomt de kamer binnen. Ze vindt het niet genoeg. Snel schiet ze haar slippers aan.

Beneden opent ze de terrasdeuren en gaat de tuin in. De temperatuur buiten is aangenaam. Langzaam droogt het angstvocht op. Ze heft haar hoofd. Het is helder. Een driekwart maan is zichtbaar. Verrast kijkt ze op naar de sterrenhemel. Thuis zie je dit schouwspel niet, daar is het niet donker genoeg. Struikelend loopt ze tot de poort, haar ogen gericht op het hemels stilleven.

Een stem verscheurt de stilte. Schielijk beweegt Sylvia haar hoofd naar het geluid. Ze buigt zich over de poort. Rechts van haar ziet ze het licht van een gsm. Het schijnsel spookt over het gelaat van Francine. Haar gezicht is vertekend door verdriet. Driftig veegt ze tranen van haar wangen.

“Nee, ik kan niet naar je toekomen.” Ze heft haar ogen ten hemel. “Ik kan toch niet alleen naar huis toe?”

Sylvia hoort haar snikken. Dit is een heel andere Francine. Een wanhopige, die om drie uur ’s nachts huilend staat te bellen. Sylvia kan hier geen touw aan vast knopen. Wil ze dat wel? Ze heeft hier niets mee te maken. Terug naar haar huis is de beste optie. Voorzichtig sluipt ze het pad op. Francine hoeft niet te weten dat ze hiervan getuige is.

Op het bankje bij de terrasdeuren wacht ze af tot de vermoeidheid toeslaat. Het heeft geen enkele zin om haar bed op te zoeken zolang dat niet het geval is. Ze besluit Francine uit haar gedachten te bannen en de twinkelende hemellichten te bewonderen tot ze uiteindelijk naar boven strompelt van uitputting.

Hoofdstuk 5

Gebroken zit Sylvia met een dubbele espresso in haar hand met kleine oogjes naar het zwembad te staren. Wat een geluk dat dit espressoapparaat zich als weinige luxe in dit huis bevindt.

Het was de bedoeling om een behoorlijke uitstap te maken. De folders liggen uitgespreid op de eettafel, met bovenop degene die ze uitzocht.

Helaas wordt het enige uitstapje naar de supermarkt, weet ze zeker. Haar hoofd bonkt een gestaag ritme alsof de pijnscheuten hun weg naar buiten proberen te vinden. Het voelt alsof haar ogen uitpuilen. Met twee vingers duwt ze erop. Venijnig prikken de scheuten terug. Een fikse slok koffie doet de waas van slaap iets optrekken.

Al vroeg schrok ze wakker. Het luidruchtige gezin was vroeg in de weer. Zeven uur. Zou Francine betrapt zijn? Dat hoeft niet natuurlijk. Tieners hebben niets bijzonders nodig om ruzie te maken. Het geschreeuw was niet van de lucht. Alle gezinsleden deden eraan mee. Zelfs Huub liet van zich horen. Henriette gilde dat ze rustig moesten zijn. Of ze begrepen wat ze zei, is een raadsel. De gemoederen kalmeerden in ieder geval na haar uitval.

Sylvia kon daarna niet meer slapen. Haar bliksemende grijze massa hield haar uit haar slaap. Ze schuifelde naar de badkamer voor ibuprofen. Haar hang naar koffie riep haar naar beneden.

De zon brandt genadeloos. Met pijn en moeite staat ze op om de parasol te openen. Ze ploft terug op haar stoel en grijpt haar espresso als een laatste redmiddel. De overgebleven slokken van de reeds afgekoelde vloeistof gooit ze achterover. Ze betreurt de beweging meteen. De pijnstillers doen hun werk nog niet. Het voelt alsof haar hersens met een ruk naar achteren worden gelanceerd. Ze zet de kom neer en neemt haar hoofd in haar handen. Ze kreunt. Hoe moet ze deze dag doorkomen?

Een dubbele espresso later is haar hoofdpijn gezakt. Ze voelt zich als een dweil. Het is ondertussen negen uur. Te vroeg om Cas te bellen. Het is zijn vrije dag. Dan slaapt hij uit en is zeker niet voor elf uur aanspreekbaar.

Lusteloos laat ze haar blik over het terrein glijden.

Ze hoorde de auto van Henriette en Claude vroeg in de ochtend wegrijden. Die van het gezin van Huub en Francine eveneens.

Het is stil. Ze moet moed verzamelen om haar boodschappen te doen. Niet dat ze veel zin heeft, maar er is niet veel eetbaars in huis.

Haar blik wordt getrokken naar het zwembad. Misschien eerst even afkoelen. Vanmiddag is de winkel er nog steeds. Voorzichtig stapt ze van het trapje het water in. Fris, maar niet te koud. Ze merkt dat het haar goed doet. De laatste restjes van de onverkwikkelijke nacht sijpelen via haar poriën het water in. Zelfs de vage zweem die de droom achterliet, lost op in het niets. Lange tijd geniet ze in het water. Met haar hand vist ze verdwaalde blaadjes op. Ze komt een spartelende vlinder tegen die ze gauw op de kant zet. Nauwgezet volgt ze hoe het beestje opdroogt en even later wegvliegt. Met een glimlach rond haar lippen stapt ze het zwembad uit. Nog even, dan kan ze Cas bellen. Ze verheugt zich erop zijn stem te horen.

Uitgebreid zet ze haar ligstoel en tafeltje klaar met een vers gezette kop koffie. De zoveelste van vandaag. Ze zet zich onder de parasol, mobiel in de hand. Hij ligt vast na te soezen. Jammer voor hem. Het is nu tijd voor mij, vindt ze en drukt zijn nummer in.

“Hé, lieverd,” klinkt zijn stem hees van de slaap.

“Hoi, schat. Lekker gepit?”

“Heerlijk. Fijn om wakker te worden met je stem in mijn oor. Jammer dat je niet naast me ligt. Dan gaf ik je een lange kus.”

Sylvia kan bijna zijn knipoog horen.

“M-m-m, ja, dat zou prettig zijn. Die heb ik wel nodig na zo’n nacht,” verzucht ze.

“O, de droom weer?”

“Helaas, ja. Ik snap niet waar die vandaan komt. Op vakantie nog wel. In alle rust.”

“Misschien juist daarom. Er is nu ruimte voor.”

“Er is nooit ruimte voor.” Haar irritatie dendert door de telefoon. “Dit moet eens ophouden!”

“Ik zou willen dat ik bij je was, je kon vasthouden. Waarom wilde je niet dat ik meeging? Ik snap er niets van,” klaagt Cas. “Jij zit lekker in de zon en ik moet werken.”

“Als je die leuke interviews van de laatste tijd werken noemt... Maar je hoeft niet te werken, jij kunt ook vakantie nemen.”

“Alsof dat fijn is zonder jou. Mis je me niet een klein beetje?”

“Jawel,” aarzelt Sylvia. Ze bloost. Gelukkig kan Cas het niet zien.

“Je bent bang, hè?” De vraag van Cas blijft in de lucht hangen. Sylvia antwoordt niet.

“Ik ben Ruben niet. Of Martin. Ik vertrek niet uit je leven zodra het moeilijk wordt. We moeten hier een keer goed over praten. Die angst is duidelijk, maar niet gegrond. Wij zijn niet zoals je ouders. Ruben was een idioot en Martin… Wie zou mij willen afschieten? Niet logisch, toch?”

“Ik weet het. Mijn hoofd weet het, maar mijn hart wil het niet geloven.” De laatste zin komt zachtjes tussen haar lippen door.

“Zo’n stoere meid, zo’n angstig vogeltje,” constateert Cas met een diepe zucht. “Wil je echt niet dat ik naar je toe kom? We kunnen er een leuke tijd van maken.”

“Nee, Cas. Het is goed zo. Ik profiteer van mijn tijd hier om erover na te denken.”

“Bel me zo vaak als kan, wil je. Ik mis je enorm.”

Sylvia hoort de emotie in zijn stem. Schuldgevoel kruipt ongewenst door haar lijf. De laatste tijd liet ze alles op z’n beloop, deed er niets mee. Het was lekker makkelijk zo. Oneindig latten, een serieuze relatie afhouden. Het is niet eerlijk tegenover Cas, noch tegenover zichzelf.

“Doe ik, lieverd. Echt. Ik mis jou ook.” Ze voelt tranen prikken. Het is allemaal zo verwarrend. Ze wil wel, ze wil niet. Wat wil ze nou? Ze slikt een brok weg en vertelt over haar vakantieperikelen. De conversatie wordt luchtiger. Cas onderhoudt haar over zijn bezigheden. Na drie kwartier sluiten ze af met wederzijdse klapzoenen.

Sylvia gaat achterover liggen op haar stoel. Het gemis aan Cas dringt ten volle tot haar door. Ze laat haar tranen de vrije loop. Vandaag kan ze haar dilemma niet oplossen. Zoveel is duidelijk.

Even later stapt ze het zwembad in om de zoute sporen van haar tranen weg te wassen. De zwelling van haar oogleden neemt af door de koelte van het water. Na een paar baantjes voelt ze zich verkwikt. Genoeg om zich aan te kleden en haar boodschappen te doen.

Sylvia gooit haar tas in de auto en wil instappen. Met een been in de auto staat ze abrupt stil. Ze hoort een geluid dat ze niet kan thuisbrengen. Het komt van verderop. Een deur die dichtslaat. Ze draait haar hoofd naar het geluid. Bij het huis van Henriette? Nee, verder weg. Bij Huub en Francine misschien? Ze zijn niet thuis. Hun auto staat er niet, weet ze. Niemand in de hele buurt is thuis, behalve zij.