Postzegelaffaire

Postzegelaffaire

Titia Muizelaar

Postzegelaffaire

Titia Muizelaar

1e druk mei 2019

E-book april 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto: León Schorel

Auteursfoto: León Schorel

ISBN 978-94-92115-90-4

ISBN E-Book 978-94-93157-40-8

NUR 301

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

What Goes Around Comes Around (2016)

P R O L O O G

DE INBRAAK

De avondschemering valt in. Op de Vinkeveense Plassen wordt het rustig. Watervogels zoeken hun nesten op. Het enige geluid in de haven is het klotsen van het water tegen de boeg van de plezierboten en het metaalachtige geluid van de lijnen tegen de masten op de zeilschepen. Van de vijf villa’s, grenzend aan het water vlakbij de haven, ligt het laatste huis van postzegelhandelaar Arnoud van Houten er verlaten bij.

Opeens is het zachte gebrom van een buitenboordmotor hoorbaar die, zodra deze langs de eerste villa’s vaart, wordt uitgeschakeld. Langzaam drijft de boot naar de laatste steiger waar hij stilletjes wordt aangelegd.

Figuren in zwarte kleding met bivakmutsen over hun hoofden springen behendig op de wal. Door de dichte erfafscheiding van bomen, struiken en grote groepen vaste planten, kunnen ze ongezien hun gang gaan. Ze bewegen geruisloos door de tuin naar de achterkant van de garage waar ze met een koevoet de zware teakhoutendeur openbreken. Snel lopen ze naar binnen, zetten het alarm uit en forceren de tussendeur die toegang geeft tot het woonhuis. Binnen knippen ze hun zaklantaarns aan. Bundels licht verlichten de hal waar het kantoor is. Daar denken ze hun slag te slaan. Bureauladen worden opengetrokken en ondersteboven gegooid. Een afgesloten kast breken ze open waarin collecties Nederland, postzegelvellen en postzegelboekjes liggen. Snel stoppen ze de gevonden waar in zwarte tassen. Vervolgens doorzoeken ze de andere kamers op de begane grond. Daarna lopen ze de trap op naar de privévertrekken op de eerste verdieping. Wellicht is daar meer van hun gading te vinden. Naast de openhaard in de woonkamer, verstopt achter het opgestapelde openhaardhout, vinden ze een kleine ingebouwde kluis. Met geweld wrikken ze die uit de muur en breken hem open. Leeg. Vloekend smijten ze het kluisje over het balkon. In de slaapkamer vinden ze gouden- en zilveren sieraden.

Het smeedijzeren toegangshek gaat open. Een auto rijdt langzaam de oprijlaan op. De man die op de uitkijk staat, laat een zacht gefluit horen. Via de schuifpui in de keuken komen ze op het balkon, springen eraf en rennen pijlsnel met hun buit naar de boot die geluidloos wegvaart.

Het huis blijft in chaos achter.

1

ARNOUD

‘Alle tafels bezet?’ vraag ik aan de barman als ik ‘s avonds het schaakcafé binnenloop, dat doet denken aan een gezellig, ouderwets bruincafé. De wanden hangen vol met foto’s van grootmeesters, onder andere: Max Euwe, Bobby Fischer en beroemdheden als Kasparov en Hans Böhm. Er is geen plekje onbenut gelaten.

Hij knikt. ‘Biertje?’

‘Tap maar in.’ Ik hijs me op de barkruk.

Iemand die zojuist binnenkomt, gaat naast mij zitten. Hij bestelt een biertje. ‘Leuk die oude vergeelde- en nieuwe foto’s van de schaakmeesters.’

Ik beaam het.

‘Laat ik me voorstellen, Tim Kelderman.’

‘Arnoud van Houten.’

We tikken onze glazen tegen elkaar. ‘Proost.’

‘Heren, er komt een schaaktafel vrij,’ knikt de barman met zijn hoofd richting een tafel.

‘Partijtje schaken Tim?’

‘Klinkt goed.’

We plaatsen de stukken in positie. Hij speelt met wit, ik met zwart. Ik stel de tijdklok in en bepaal dat de schaakklok rechts van mij staat. Dat zijn de regels wanneer je met zwart speelt. Ik ben er klaar voor.

De eerste zetten worden snel gezet, maar daarna zijn wij geduchte tegenstanders. Hij heeft een minpunt, hij denkt te lang na en verspeelt zodoende zijn tijd. Dat is in mijn voordeel. Andere schakers krijgen in de gaten dat wij een spannende partij spelen en komen bij onze tafel staan. De schaakklok tikt ongenadig de tijd weg. Mijn tegenspeler komt in tijdnood, zijn vlag staat op vallen. Onrustig verschuift hij op zijn stoel. Dan verplaatst hij snel een loper. Ik laat me niet gek maken en verplaats mijn koning. Vervolgens bedenkt hij een list, verplaatst zijn paard om het laatste vluchtveld van mijn koning af te sluiten. Een fatale vergissing. Met een brede glimlach verzet ik mijn koningin: ‘Schaakmat.’

Vol ongeloof kijkt hij naar de stelling op het schaakbord. Verloren! Hij neemt het sportief op: ‘Klasse man.’

Het commentaar van de omstanders laat hij over zich heen gaan.

Grinnikend leun ik achterover. ‘Nog een biertje pakken?’

We laten het spel voor wat het is en gaan aan de bar zitten.

‘Ik dacht echt dat het voor mij een gelopen partij was, maar die laatste zet van jou had ik niet voorzien. Hoe zag je dat je mij schaakmat kon zetten?’

‘Ik denk vier zetten vooruit. Ik doorzag jouw spel. Maar goed, je was een gewaagde tegenstander. Kom je hier vaak?’

‘Af en toe. Het is een echt schaakcafé, deze plek heeft iets.’

‘Dat vind ik ook. Wat doe jij in het dagelijkse leven?’

‘Ik heb een televisieproductiebedrijf. En jij?’

‘Ik heb een postzegelgroothandel.’

‘Geen alledaags beroep.’

‘Dat van jou ook niet. Waar zit jij met je bedrijf?’

‘Op het industrieterrein Bullewijk in Amsterdam Zuid-Oost. Het kantoor zit op de eerste etage. Op de begane grond is de garage voor de camerawagens.’

‘Hoeveel wagens heb je?’

‘Ik heb er twee. De kleine voor bedrijfsfilms en andere producties. Met de grote staan we op evenementen in binnen- en buitenland.’

‘Dan heb je een forse investering gedaan.’

‘Zeker, maar het loopt goed. Hoe zit dat met de postzegels?’

‘Dat gaat prima. Mijn winkel zit op de Nieuwezijds Voorburgwal.’

‘Bij de postzegelmarkt?’

‘Ja. Het is een prima punt.’

‘Heb je het winkelpand gekocht?’

‘Ja. En jij?’

‘Ik huur totdat ik een goede locatie heb gevonden en tot koop overga.’

We hebben een geanimeerd gesprek over onze zaken. Voordat we er erg in hebben, is het tijd om op te stappen.

‘Leuk je te hebben ontmoet, Tim. Hier is mijn visitekaartje.’

‘Bedankt.’ Uit de binnenzak van zijn colbert pakt hij er ook een. ‘Alsjeblieft. Wacht, ik loop met je mee. En de rekening is voor mij. De verliezer betaalt.’

‘Bedankt.’

Het is inmiddels gaan regenen. ‘Typisch Nederlands weer Arnoud, waar staat jouw auto?’

‘Daar.’

‘Die BMW naast die van mij?’

‘Mijn favoriete merk.’

‘Ik wil ook niet anders. Maarreh… volgende keer wil ik een revanche.’

De ruitenwissers gaan snel heen en weer. Rustig rijd ik naar mijn huis in Vinkeveen. Een half uur later sta ik voor de oprijlaan. Met de afstandsbediening open ik het hek en de garagedeur, rijd naar binnen en sluit ze beiden weer. Uit gewoonte zet ik de auto op alarm. Daarna schakel ik het alarm van mijn huis uit naast de tussendeur en ga naar binnen. Veiligheid voor alles. Ik loop meteen door naar mijn kantoor. Er is geen fax binnengekomen en nul berichten op het antwoordapparaat. Prima. Het kantoor sluit ik af. In de hal neem ik de brede halfronde spiltrap met twee treden tegelijk naar boven. In de keuken pak ik een pilsje uit de koelkast en loop door naar de woonkamer. Onderuitgezakt op de bank leg ik mijn voeten ongegeneerd op de vierkante bielzenhouten tafel en knip de tv aan. Aha, een aflevering van Columbo begint. Wat wil een mens nog meer.

TIM

Dat heb ik weer. Ik word al nat van de regen en dan stap ik ook nog in een plas bij mijn auto. Getverderrie, ik sta te soppen in mijn schoenen. Gauw stap ik in. De ruitenwissers gaan ritmisch heen en weer. De volumeknop van de autoradio draai ik voluit en ik zing keihard mee met de song “Eye of the Tiger” van Survivor.

Snel rijd ik naar mijn driekamerappartement in het centrum van Amsterdam op de Prinsengracht. Ik hou van Amsterdam en voel mij thuis op deze plek. Als ik thuiskom knippert het lampje van het antwoordapparaat.

Het is mijn producer. ‘Tim met Eric. Bel me. Spoedopdracht.’

Ik bel hem meteen terug. ‘Sorry voor het late telefoontje, wat is er?’

‘Goed nieuws. We hebben de opdracht binnen voor Goodmorning America.’

‘Hé. Te gek. Dat hebben we toch maar geflikt, maatje. Mijn avond kan niet meer stuk. Was je laat op kantoor?’

‘Ja. Ik wilde net naar huis gaan toen het contract per fax binnenkwam. Ik sprong een gat in de lucht.’

‘Dat kan ik mij voorstellen. Ik drink er een borrel op. Ik zie je morgen op de zaak dan praten we alles door.’

‘Oké. Tot morgen.’

De volgende ochtend ben ik als eerste op kantoor. Mijn krant ligt nog dichtgevouwen op mijn bureau als Eric binnenkomt.

‘We hebben het, drie dagen “Goodmorning America” in Sevilla. ABC Television heeft gisteren gebeld. Per fax is de opdracht met het contract binnengekomen,’ roept hij enthousiast.

‘Waar is het?’

‘Op mijn bureau. Ik haal het.’

Het contract legt hij voor mij neer en gaat tegenover mij zitten. Nadat ik het heb doorgelezen, bespreken we de voorwaarden waaraan wij moeten voldoen en waaraan ABC zich moet houden. We gaan akkoord en faxen het contract ondertekent terug.

Geweldig. We slaan de armen om elkaar heen en zingen uitgelaten onze bedrijfsdeun die we altijd zingen als er een grote opdracht is binnengesleept, de eerste noten van Beethovens vijfde symphony.

Jenny, mijn secretaresse, geef ik de opdracht vanmiddag een spoedvergadering in te plannen met Eric, John de technische man en onze chauffeurs Rinus en Cees.

Voor deze productie is Eric het aanspreekpunt. Hij legt uit dat we over drie weken afreizen naar Sevilla. Daar gaan we drie dagen opnemen. John zorgt dat de camerawagen tip top in orde is. Heel belangrijk is dat de airco niet mag uitvallen want het is daar al behoorlijk warm in Spanje. Een lijst met aandachtspunten krijgt iedereen mee.

De komende weken is er dagelijks telefonisch contact tussen David, de producer van “Good Morning America” van ABC Television, Eric en mij. Wij nemen het item ‘The Weatherman’ op en zenden het uit. Er komen twaalf telefoons op de camerawagen, die vierentwintig uur per dag via de satelliet verbonden zijn met de studio in New York. Daar zit de hoofdregie die de cue’s geeft aan de regisseur in Sevilla. Het is een geweldige uitdaging voor ons.

Er moet in een week veel geregeld worden. Afspraken met potentiële klanten worden verzet naar een andere datum. Jenny stuurt iedereen een uitvoerige callsheet met informatie voor de reis en het verblijf in Sevilla. Een lijst met de apparatuur en de locatie waar de camerawagen moet staan. Namen en portofoonnummers van David en de Amerikaanse ploeg. Eric, John, Jenny en ik nemen het vliegtuig en blijven een week. De chauffeurs zijn langer onderweg met de camerawagen.

Ook deze hectische week sluiten we zoals altijd af. Op vrijdag is het de gewoonte bij Kelman Productions een afzakkertje te halen bij een café in Ouderkerk aan de Amstel onder het motto: een borrel drinken bevorderd de samenhorigheid onder het personeel. Zoals gewoonlijk word ik op de korrel genomen voor mijn onhandigheden. Laatst scheurde mijn tas open in de supermarkt. Uit de kapotte flessen stroomde de wijn over de vloer vermengd met de inhoud van een pot mayonaise. Het was een enorme smeerboel. Na veel excuses van mijn kant heeft het personeel het opgeruimd. Ik schaamde me dood. Ook ben ik altijd het mikpunt van grappen en grollen voor mijn vriendinnenschare. Ze hebben gelijk. De een is de deur nog niet uit of de andere schoonheid laat ik binnen.

Eric gaat die avond eerder naar huis. ‘Veel plezier en gedraag jullie.’

‘Tot maandag Eric.’

Wij brengen de rest van de avond door met veel gelach, gerook en wijn en raken behoorlijk aangeschoten, wat later op de avond verstrekkende gevolgen zal hebben.

Met een barstende hoofdpijn word ik tegen de middag wakker. Ik kan nauwelijks uit mijn ogen kijken en ik ben misslijk. Teveel gezopen. Klootzak. Ik probeer op te staan en waggel naar de badkamer. Mijn mond is droog en ik slurp koud water uit de kraan. Ik houd mijn hoofd eronder en laat er lang een straal water over lopen. Als ik mijn hoofd schud, vliegen de waterdruppels in het rond. Mijn ogen kan ik tenminste enigszins opendoen, maar bij iedere stap die ik doe, lijkt het of er kerkklokken beieren in mijn hoofd. Op bed zit ik met mijn hoofd in mijn handen en probeer ik mij te herinneren wat er gisteravond gebeurde. Langzaam komt de herinnering in mijn benevelde brein naar boven. Oh nee. Gisteravond kregen we de slappe lach, maar nu is het een ontnuchterende realiteit. Ik pak de telefoon en bel Eric.

‘Van der Laar.’

‘Met mij.’

‘Hoe is het, goed thuisgekomen?’

‘Niet bepaald.’

‘Wat is er dan?’

‘Een paar uur na jou zijn wij weggegaan en reden achter elkaar. Vooraan reed Gerard, die neef van de geluidstechnicus die er gisteravond bij was. Aan het eind van de weg stond het verkeerslicht op groen. Wat denk je, gaat die zatte vent ineens remmen.’

‘Nee, je gaat me toch niet vertellen…’

‘Ja, allemaal tjak, tjak, tjak op elkaar. Vijf auto’s van Kelman Productions in de prak. De politie keek raar op dat de kettingbotsing bestond uit auto’s van één bedrijf.’

‘Dat meen je niet. Je maakt een grapje.’

‘Echt niet. Ik wilde dat het een grap was. Wat een ongelooflijke ellende.’

‘Je zult je lekker fris voelen.’

‘Wat heet. Wil jij dit afhandelen bij de verzekering?’

‘Ik bel ze maandag.’

‘Mooi, daar vertrouw ik op. Tot maandag.’

2

TANJA

Terwijl ik tegen de muur van het Telegraafgebouw op de Nieuwezijds Voorburgwal leun, heb ik een goed zicht op de postzegelhandel aan de overkant. Gewoontegetrouw steek ik een sigaret op. Voor de zoveelste keer kijk ik op mijn horloge hoe laat het is. Het is pas negen uur. Er lopen, zo vroeg in de ochtend, weinig mensen over straat. De winkeliers zijn druk bezig de trottoirs schoon te spuiten. De vuilnismannen halen het bij elkaar neergezette afval op. Een tram rijdt klingelend voorbij.

Het is vanochtend een beetje kil. Om warm te blijven wiebel ik van mijn ene been op mijn andere been. Uit mijn tas pak ik mijn handspiegeltje, stift mijn lippen en controleer of mijn haar goed zit. Even later zie ik hem aankomen. Ik steek een tweede sigaret op en wacht nog een kwartier. Na een paar trekjes gooi ik de brandende peuk weg, loop naar de stoeprand, blijf even staan en haal diep adem. Bedachtzaam steek ik de straat over.

ARNOUD

Niets wijst erop dat mijn leven deze dag een andere wending zal nemen. Mijn werkdag begint zoals alle andere. Met de auto naar Amsterdam, parkeren in de parkeergarage naast de winkel, vervolgens naar “Broodje van Kootje”. Daarna terug naar de winkel, koffie zetten en mijn ontbijt nuttigen tijdens het lezen van de krant. Ik heb de laatste hap van mijn broodje nauwelijks doorgeslikt als er een vrouw de winkel binnenstapt. Het valt me op dat ze mooie blauwe ogen heeft, halflang zwart steil haar. Ze is gekleed naar de laatste mode.

‘Wat kan ik voor je doen.’

Ze rommelt in haar tas, haalt er een paar brieven uit en vraagt om frankeerzegels.

‘Het spijt me. Voor postzegels moet je op het postkantoor zijn.’

‘Verkoop je die niet? Dit is toch een postzegelwinkel?’

‘Dat klopt. Ik verkoop postzegels aan verzamelaars, niet voor een brief.’

‘Waar moet ik dan heen?’ Ze stopt de brieven terug in haar tas.

Ik haal mijn schouders op. Aan die onzin kan ik niet beginnen. Hoewel?

Wanneer ze aanstalten maakt om weg te gaan zeg ik snel: ‘Je kunt naar het hoofdpostkantoor achter het paleis gaan, maar voor jou maak ik een uitzondering.’

Inmiddels heeft ze de deurknop in haar hand en ze draait zich om met een overdreven brede glimlach

‘Dat is aardig.’

Haar sarcastische ondertoon negeer ik. Het insteekboek met Nederlandse postzegels pak ik uit de kast en sla het open op de toonbank: ‘Welke worden het. Een paar kinderpostzegels of deze van de laatste winteruitgifte?’

‘Zijn die dan geldig?’

‘Zeker, anders bood ik ze je niet aan.’

‘Ik vind de kinderpostzegels leuk.’

‘Goed, doen we die.’ De postzegels doe ik in een klein zakje en geef het haar. ‘Het klinkt cliché, maar ik heb jou eerder gezien.’

‘Waar dan?’

‘In de “Sherry”?’

‘Dat zou kunnen.’

‘Kom je daar vaak?’

‘Regelmatig.’

Ik ga een stapje verder. ‘Zou je het leuk vinden om met mij een hapje te gaan eten?’

Ze antwoordt niet meteen.

‘Over een paar dagen? Vrijdag?’ Probeer ik.

‘Goed. Haal je mij thuis op?’ Uit haar tas pakt ze een visitekaartje. ‘Alsjeblieft.’

‘Bedankt.’ Tanja Benjamin, modeontwerpster. Hm, niet gek.

‘Ik ben Arnoud,’ en geef haar een hand. Die van haar voelt warm aan. ‘Zeven uur? Ik bel je van te voren.’

‘Afgesproken, ik hoor van je. Dag.’

Op dat moment komt Karel binnen. Hij houdt galant de deur voor haar open.

‘Dank je wel.’ Ze draait zich naar mij om, knipoogt en loopt glimlachend de winkel uit.

Vragend trekt hij zijn wenkbrauwen op. ‘Dat is een mooie dame?’

‘Bemoei jij je er niet mee wijsneus. Wat kan ik voor je doen.’

Voor een paar vaste klanten heeft hij gestempelde Eerste Dag Enveloppen nodig. Als bijverdienste naast zijn studie handelt hij in postzegels. Hij blijft hangen voor een kletspraatje en probeert mij over haar uit te horen. Ik word soms zo moe van zijn eeuwige geklets en vraag hem om een paar belegde broodjes te kopen. Dan is hij tenminste weg.

‘Doe ik. Zit daar voor mij ook een bij?’

‘Vanzelfsprekend.’

‘Komt in orde. Gratis eten. Dat is mooi meegenomen.’

Gisteren heb ik haar gebeld. Onze afspraak staat. Ze woont drie hoog aan de Amstel en na enig zoeken heb ik haar huisnummer gevonden. Ze heeft mij zien aankomen. Nauwelijks staat mijn auto voor de deur of ze is al beneden. Vrolijk stapt ze in. Dat geeft de burger moed bij een eerste afspraak. Ik stel voor eerst naar de Continental Bodega te gaan, beter bekend als de “Sherry Bar” omdat er veel soorten sherry wordt geschonken. Het is er gezellig ingericht met een ouderwets interieur en oude houten balken aan het plafond. Vlakbij, op de Lijnbaansgracht, vind ik een parkeerplek. Ze vertelt over de eerste keer dat ze hier kwam.

‘Ik was verbaasd dat er in het midden van de vloer op alle verdiepingen een grote ronde opening is, waardoor je vanaf de begane grond een doorkijk hebt naar de derde etage.’

‘Dat is inderdaad heel bijzonder Tanja.’ Ze vertelt mij niets nieuws.

Binnen wijst ze naar de houten sherryvaten op de eerste verdieping. ’Weet je dat sommige vaste klanten hun eigen vat hebben?’

‘Daarvan ben ik op de hoogte. Kom, we bestellen een drankje. Kijk uit voor die treetjes naar de bar.’

Met onze drankjes lopen we de trap op naar de eerste etage. Het is er zo druk dat wij nergens kunnen zitten. Om het gesprek voort te zetten, vertel ik haar dat ik het grappig vind, dat het hier de gewoonte is naar beneden te roepen voor de volgende bestelling. De drankjes worden op een plankje gezet en met een touwsysteem naar boven getrokken. ‘Kijk, daar gaat er een. Ik kan geen bar bedenken waar dat zo gaat. Jij wel?’