Abdij van de nacht

Abdij

van de nacht

Ellis van Zijll

Abdij van de nacht

Deel I

Ellis van Zijll

1e druk januari 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93157-23-1

ISBN E-BOOK 978-94-93157-41-5

NUR 285/334

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Joop en Dikkie

Hoofdstuk 1

66 zomers na de Messias’ zegening.

De wind die door de nacht raasde, was net zo ijzig en jankend als de angstige gebeden van de dorpelingen. Het gejammer en wanhopig gefluister steeg op uit de gammele houten hutten, naar de volle maan, die de inktzwarte hemel domineerde. Het was weer zover... de nacht van de “Heilige trawant”.

Op deze onheilspellende avond haastte Fastrad zich over het erf van zijn afgeleefde boerderijtje. Leunend op de houten stok die hem overeind hield, hobbelde hij naar het stalletje waar de vijf schapen zaten die hij nog over had. Vloekend barricadeerde hij de deur met houten balken, maar ergens wist hij dat het geen zin had.

Ze zouden beslist weer naar hem toe komen, naar zijn hoeve, en alles opeisen wat Fastrad en zijn vrouw bezaten. Elke maancyclus kaapten ze zijn eigendommen weg. Zilver, vee, graan.

Fastrad vroeg zich huiverend af wat hen te wachten stond nu zij niets meer te bieden hadden.

Hij probeerde het uit zijn hoofd te schudden en verslagen gooide hij de laatste balk voor de staldeuren neer. De boerderij baadde in het felwitte maanlicht wat Fastrad nerveus maakte. Er klonk een stem over het erf.

‘Fastrad! Kom toch naar binnen!’ riep een vrouwenstem, die vervuld was van angst.

Een magere gestalte stond in de deuropening van het vervallen huisje aan de overkant. Fastrads vrouw Alda. Naast haar verscheen een kleine schaduw. Een kind klemde zich vast aan Alda’s rokken.

‘Papa!’ klonk de stem van de jongen.

Fastrad begaf zich met een steen in zijn maag het huis in. Gehaast begon hij met het verschuiven van de servieskast. Deze kreeg hij met veel moeite en een luid geschraap voor de deurpost. Hierna keek hij naar zijn vrouw en zoontje, die op het bed hadden plaatsgenomen, aan de andere kant van de kamer. Ze had de jongen op schoot genomen en aaide sussend zijn lange, zwarte lokken. Dit was meer om haarzelf te kalmeren dan het kind. Fastrad liet zich naast Alda neervallen op de bedrand en keek haar aan met een radeloze blik. Twee helblauwe ogen beantwoordden zijn blik met even veel wanhoop.

‘Wat zullen ze dit keer eisen?’ vroeg ze zich zachtjes af, zonder Fastrads blik los te laten. ‘De vijf schapen die we over hebben, zijn niet voldoende, Fastrad. Dat weet jij ook!’

Tranen welden op in de ogen van de vrouw en deden haar irissen glanzen. Het verdriet van zijn vrouw deed Fastrads hart pijnlijk ineenkrimpen en hij pakte haar hand. Zwijgend keek hij toe hoe het traanvocht via haar ingevallen wangen naar haar pezige nek gleed. Hij wist dat ze gelijk had. De laatste keer dat ze kwamen, hadden ze wel tien schapen toegeëigend samen met het laatste zilver wat ze nog hadden verstopt. Nu, een cyclus later, hadden ze geen inkomsten en niets te schenken. Fastrad wist dat dit hun veiligheid in gevaar bracht, maar accepteren kon hij het niet. Ze zouden toch niet echt…

Hoofdschuddend keek hij naar zijn uitgemergelde zoon die op moeders benen balanceerde. De jongen leek zich niet van het kwaad bewust; de levensbedreiging die op de loer lag.

‘Dago,’ sprak hij hem toe om zijn aandacht te vangen.

Maar de jongen reageerde niet. Zijn grote, zwartbruine ogen staarden in het kaarslicht van een zwak brandende kandelaar op de tafel. Het enige licht wat er in de kleine ruimte was. Het duurde even, totdat Dago opkeek naar zijn vader. Een vastberaden trek sierde zijn magere gezicht toen hij zijn mond opende.

‘Het komt goed deze keer, vader,’ begon hij verzekerend.

Fastrad keek zijn zoon niet begrijpend aan. ‘Hoe weet je dat, jongen?’

Dago aarzelde en keek enigszins beschaamd weg. ‘Ik heb... gebeden, vader,’ antwoordde hij zo zacht dat het bijna onhoorbaar was.

Snuivend pakte Fastrad zijn zoon bij zijn schouder en moeder hapte naar adem. Opkomende woede deed Fastrads bloed koken. Dago weigerde een van zijn ouders aan te kijken, zich bewust van zijn daad.

‘Dago!’ siste moeder en haar dunne vingers beefden. ‘Je weet dat dat gevaarlijk is! Ze kunnen je horen, Dago!’

‘Wat heb je ze gebeden, Dago?!’ bulderde Fastrads stem door de hut en hij dwong Dago hem aan te kijken.

Toen de zwartbruine ogen hem aankeken, zag Fastrad iets wat hem meer dan doodsangst aanjaagde. Plichtsbesef en acceptatie. Een realisatie sloeg de man in het gezicht. Dago, zijn enige zoon, had zichzelf aangedragen.

‘Dago!’ schreeuwde Fastrad des duivels en hij schudde de jongen door elkaar, maar Dago’s blik veranderde niet.

Hij keek weg en zweeg, wat Fastrad alleen maar bozer maakte.

‘Dago! Antwoord je vader!’ beval moeder en haar stem trilde van spanning.

De jongen bleef opnieuw stil, zijn ouders wisten genoeg.

‘Dago, ik…’ begon Fastrad tierend, maar zijn gebulder werd onderbroken door een trommelend geluid in de verte. Het gedender van paardenhoeven die tegen de uitgedroogde bodem sloegen. Gevolgd door een akelig gejank dat de hartslag van Fastrad deed haperen. Ze kwamen!

Dago sprong van zijn moeders schoot en wilde zich naar de deur begeven, maar Fastrad greep hem bij zijn pols.

‘Nee, Dago! Je gaat niet!’ snauwde hij.

Koud angstzweet parelde in zijn grauwe baard en van frustratie en onmacht kreeg hij bijna geen adem meer. Een stemmetje in zijn hoofd vertelde hem dat het te laat was. Een giftige waarheid die Fastrad zou vernietigen als hij het zou beseffen.

‘Dago!’ gilde Alda, maar haar stem werd overstemd door het getrappel en gehinnik wat nu zo dichtbij was dat het de hut deed schudden op zijn grondvesten.

Dago probeerde zich los te trekken uit zijn vaders greep, maar het jongetje was hier niet sterk genoeg voor.

‘Papa... ik doe dit voor jullie!’ piepte Dago, in zijn stem doorklonk twijfel en angst.

‘Stop met die nonsens en verschuil je, mijn zoon!’ beval Fastrad.

Zijn bonkend hart en het bloed dat door zijn oren suisde, overstemden de luidruchtige karavaan die het erf op reed. Fastrad trok zijn zoon mee aan zijn kleine arm en bukte met hem bij het bed.

‘Verstop je hier, snel!’ siste hij en Alda wuifde naar de nauwe ruimte onder het bed.

Dago maakte echter geen aanstalten om dekking te zoeken onder het houten bed. Als een lappenpop hing hij aan de arm die zijn vader bijna fijnkneep van angst en frustratie. Zonder zijn vader aan te kijken, sprak Dago: ‘Laat ze mij meenemen, dan zijn jullie veilig. Dat is wat ik wil, daarom heb ik gebeden.’

Fastrad en Alda waren sprakeloos door de opoffering van hun zoon. Het was niet gebruikelijk voor een jongen van zeven jaren oud om zich zo te bekommeren om zijn families veiligheid. Fastrad snuifde en wilde ertegenin gaan, maar net toen hij zijn mond opende klonk er een luide knal bij de deur. Iemand probeerde deze te openen en merkte dat dit niet ging. De grote servieskast blokkeerde de entree.

Gillend stortte zijn vrouw zich in Fastrads armen en trok Dago beschermend tussen hen in. Nog een luide knal en dit keer gevolgd door meer kracht. De servieskast trilde en het aardewerk tikte tegen elkaar aan. Een zwaar geïrriteerd gegrom volgde en moeder drukte Dago nog steviger tussen haar en Fastrad, die hen wanhopig omarmde.

De jongen stribbelde niet meer tegen, maar toonde ook geen sporen van angst. Hij liet zich door zijn ouders insluiten, terwijl zijn donkere ogen naar de servieskast staarden. Weer een knal, nu oorverdovend. Met een hoop gerinkel en gedonder klapte de servieskast om en scherven aardewerk vlogen als messen door de kamer. Fastrad krulde zich om zijn vrouw en kind heen om hen te beschermen tegen de vliegende stukken servies. Huiverend aanschouwden ze de houten deur die was gespleten onder de eerdere pogingen tot inbreken. Ovale ogen, schijnend als ontstoken fakkels, loerden door het ontstane gat en er klonk waarschuwend gegrom. Diep als het gerol van de donder. Een gigantisch roofdier zette zijn klauwen in het hout van de deur en versplinterde deze zonder enige moeite. Alda gilde en zette haar nagels in Fastrads armen. Fastrad probeerde achteruit te bewegen toen een gedaante de hut binnentrad, maar zijn benen raakten de bedrand en hij wist dat ze geen kant op konden. Ze zaten als ratten in de val. Het wezen dat op hen afstapte, liep op zijn achterpoten en was gehuld in een pij. Een grote kap verhulde zijn kop, maar de monsterlijke ogen waren duidelijk zichtbaar. Ze bestudeerden Fastrad even, maar toen ze Dago vonden, bleef de blik op hem rusten. Als een wolf die zijn prooi gekozen had. Nagels krasten over de houten vloer toen het beest naderde. Met een raspende stem sprak hij tot het doodsbange gezin: ‘Jong mens, je gebeden zijn verhoord. Vader Lupus Ira zal deze vervullen.’

Dago knikte in stilte en wilde zich tussen zijn ouders vandaan wurmen, maar Fastrad hield hem te stevig vast.

‘Je blijft van mijn zoon af, beest!’ snauwde Fastrad.

Zijn stem beefde waardoor zijn waarschuwing allesbehalve overtuigend overkwam.

‘Neem mijn laatste vijf schapen en laat ons met rust! Jullie hebben ons alles al ontnomen. Meer heb ik niet voor jullie!’ raasde hij verder, terwijl hij Alda en Dago op de bedrand neerzette.

Hij draaide met zijn rug naar hen toe en spreidde zijn pezige armen als een mislukte poging om hen te beschermen.

Het verhulde wezen keek geërgerd naar Fastrad, maar besloot geen woorden aan hem vuil te maken. Alsof hij een leek was die zijn aandacht niet waardig was. Spreken deed hij enkel tot de jonge Dago.

‘Je kunt nu meegaan, dan zal ik deze twee zondaren ongeschonden laten voor de rest van hun miezerige levens. Zoals je wenste, mensenkind.’

Het monster wenkte, waarbij zijn klauwen gevaarlijk glansden in het maanlicht dat door de vernielde deurpost naar binnen scheen.

Gehoorzaam stond Dago op, waarbij een beverige zucht uit zijn mond ontsnapte. Hij glipte langs zijn vader heen en liep gewillig naar het beest dat hem met open armen stond op te wachten.

‘Dago! Doe dit niet!’ krijste zijn moeder, die haar hand wanhopig naar hem uitstrekte.

Dago keek echter niet om. Toen het monster een klauw op zijn schouder legde, sprak hij hen nog een laatste keer toe: ‘Ik kon het niet meer aanzien, jullie angst en het gevaar elke cyclus weer. Nu zijn jullie voor altijd veilig als de Heilige Trawant schijnt. Vaarwel papa, vaarwel mama.’

Woorden die te wijs waren voor een jongen van zeven zomers oud. Het beest in geestelijke kledij begeleidde Dago naar de deur.

Ze namen hem mee!

Fastrad maakte een snelle beweging naar voren. Zijn gebalde vuist suisde door de lucht op de kop van het wezen af. Strijdlust bruiste in zijn verhitte bloed en de adrenaline gaf hem een kracht als nooit tevoren. Het beest hoorde hem en draaide zich om, maar was te laat om Fastrads beuk te ontwijken. De vuist trof hem tegen de zijkant van zijn hoofd. Echter merkte het beest hier amper iets van. Hij verschoof of wankelde geen centimeter achteruit. Een gigantische klauw sloot zich om Fastrads pols en de vlijmscherpe nagels sneden hierbij in zijn barstige huid.

Fastrad gaf een brul toen het monster zijn arm wegdraaide in een onmenselijke positie en voor hij het wist, werd hij van de grond gehesen en door de kamer gesmeten met een kracht sterker dan vijf mannen tezamen.

Een helse pijn schoot door Fastrads schedel toen hij de muur raakte. Hij gleed als een bewegingloze pop op de houten vloer. In de verte hoorde hij Alda gillen en het werd wazig voor zijn ogen. Een vermoeidheid, vervult van pijn, viel als een dikke, zware deken over hem heen en het laatste wat hij zag was Dago die werd meegenomen door het beest. Zijn zoon voor altijd verloren. Het licht in zijn ogen doofde.

Hoofdstuk 2

76 zomers na de Messias’ zegening.

In de gebedsruimte heerste een doodse stilte. Het zwakke licht, wat door de glas-in-loodramen naar binnenviel, weerkaatste op de neerdwarrelende stofdeeltjes. Het gewelfde plafond wat ooit prachtig beschilderd was met heiligen van het ketter geloof, was nu besmeurd met bloed en aarde. De zure geur van verrotting bleef hangen als een mistdeken boven de koude keien vloer. Voor in de langwerpige zaal bevond zich een gedaante. Zijn pezige benen lagen onder hem gevouwen en zijn uitgemergelde gezicht raakte de vloer terwijl hij geknield leek te bidden. Een veel te grote versleten monnikspij verhulde de rest van zijn lichaam, een pij die hij eigenlijk niet waardig was volgens de regels van het “Ware Geloof” of wel het “Lupus Religio”.

Zijn vingers trilden op de ruwe stenen en zijn adem liet een waas achter op het gesteente. De jongeman die zijn uiterste best deed om zich op de gebeden te concentreren, zuchtte toen het hem uiteindelijk niet lukte. Bevangen door zijn verleden zat hij daar op de vloer, als een zielig hoopje.

Dago hoopte dat geen van de andere Lupus hem zou zien, dan zouden ze vast weten dat zijn geloof niet echt was... dan deden ze hem vast iets aan! Schichtig schoot Dago overeind toen hij geschuifel hoorde. Trage voetstappen leken dichterbij te komen. Dago kende ze maar al te goed en een opgeluchte glimlach verscheen op zijn gezicht. Zijn donkerbruine ogen, die bijna zwart waren van kleur, begonnen te glanzen.

‘Broeder Vesperum,’ sprak de jongen verheugd, zonder om te kijken. Dago kon zijn stem al bijna horen spreken. “Mijn jongen, klein gebroed. Je verleden moet je loslaten, maar op je eigen tempo. De Wolvengod zal je hier niet om veroordelen, zoals de anderen dat beweren. In je hart weet je dat!”

Bij het denken aan deze woorden voelde Dago zich warm worden vanbinnen. Broeder Vesperum was zijn dierbaarste en enige vriend in Sanctum Ira. Tot Dago’s teleurstelling bleek het niet de oude Vesperum die naderde. Er klonk een grommend gegrinnik vanachter zijn magere rug. Nu draaide Dago zich om en twee bloeddoorlopen ogen ontmoetten de zijne. Een andere jongeling van zijn Armentum had hem genaderd. Licht spottend keek hij op Dago neer. De jongen was veel groter dan hij en ook beestachtiger, zoals het geloof het graag zag.

‘Nee, jongetje. Ik moet je teleurstellen, die oude reu is hier niet,’ gniffelde de jongen.

Dago staarde jaloers naar zijn kaak die vergroeid was met roodbruin baardhaar.

‘Igmar,’ begroette Dago hem koeltjes.

Hij kon het fatsoen niet opbrengen om op te staan voor een van de jongens die hem regelmatig pestte. Braaf legde hij zijn handen in zijn schoot en keek Igmar afwachtend aan, wat de ruige jongeman zwaar irriteerde.

‘Moet je jou nou zien zitten! Zo’n iel mannetje! Ik kan het niet geloven, maar ze hebben me gestuurd om je op de hoogte te brengen,’ zei hij hoofdschuddend en hij leek de boodschap waarmee hij naar Dago kwam met tegenzin te moeten zeggen. ‘Vanavond is het Trawant nacht en ze nemen een paar van ons Armentum mee, ze willen jou ook mee, Lupus Dei mag weten waarom.’

Als een bominslag kwamen Igmars woorden bij Dago binnen en hij gaapte de uit de kluiten gewassen jongen aan alsof hij een andere taal sprak.

Hij? Mee op de Trawant nacht? Met de Heilige jacht mee! Dago’s ademhaling stokte in zijn keel toen Igmar vervolgde.

‘Ze gaan niet naar de dorpen deze keer. Ze zullen verder rijden, naar een van de ketter tempels! We kunnen een pij verdienen... snap je dat!’ ratelde Igmar, die het zelf amper kon geloven dat hij ook mee mocht op zo’n belangrijke tocht.

‘Maar daar ben ik nog niet klaar voor!’ riep Dago uit en hij kwam struikelend overeind.

Zijn piepende jongensstem weerkaatste tegen de hoge gewelven en deed zijn uitroep galmen.

‘Nee, dat jij niet klaar bent, weet het hele Sanctum,’ beet Igmar hem toe. ‘Toch moet je mee.’

Wanhopig keek Dago de net zo verbaasde Igmar aan en wist dat hij gelijk had. Dago had geen keuze. De Lupus van de hogere rangen besloten wat en wanneer er zou gebeuren met de jonge Armentum, waar Dago en Igmar deel van uitmaakten.

‘Ik zou al je moed maar bij elkaar schrapen, ventje. Dat zal je nodig hebben. Als de maan verschijnt, rijden we uit.’ Igmar keek Dago doordringend aan met zijn hazelnootkleurige ogen. ‘Wees voorbereid!’

Even leken Igmars zorgen om de kleine jongen oprecht, maar hierna barstte hij in een spottend gelach uit. Wuivend met zijn handen en hikkend van het lachen, verliet hij de gebedsruimte. De verwarde, doodsbange Dago bleef alleen achter, staarde hem na en liet zich op zijn knieën zakken toen de zware houten deur met een luide knal in het slot viel.

Ongelovig schudde hij zijn hoofd. Mee op de Heilige jacht... voor velen van de jonge Lupus was het een droom. Op de rug van een wilde ros, geleid door het felle licht van de volle maan en het gebrul en gejank van de broeders. Eens in de zoveel manen trokken Vader Ira en de broeders naar een ketter gebedshuis of klooster om de ketter monniken de strot uit te rukken.

Voor de jongsten was het dan de bedoeling een monnik met blote handen van het leven te beroven en hierna zijn bebloede pij te dragen als een jachttrofee. Als de troep dan eenmaal was teruggekeerd naar het Sanctum kregen zij die erin geslaagd waren een pij te bemachtigen een ceremonie waarbij de Lupus zijn menselijke jongensnaam kwijtraakte. Dago zou vanaf die dag dan geen Dago meer zijn en Igmar geen Igmar.

Bevend ademde Dago in en uit. Zijn handen trilden in zijn kleine schoot. Momenten als deze veroorzaakten een verschrikkelijk spijtgevoel dat aan hem knaagde als hongerige ratten. Had hij zich maar nooit aangeboden... had hij maar…

Ergens wist hij dat het de enige oplossing was geweest. Zuchtend krabbelde hij overeind toen het gezang van de broeders klonk. Het nagebootste gejank van wolven galmde door de kille, lege gangen van de abdij. Dago jaagde het nerveus achterna, tot hij de refter bereikte waar het diner werd aangekondigd door het gejoel.

Hoofdstuk 3

Zodra de gigantische, fel schijnende volle maan aan de duistere hemel verscheen, stak er een koude wind op die dwars door Dago’s vodden leek te snijden. Rillend probeerde hij op het paard te komen dat onrustig heen en weer stapte. De ros was net zo zwart als de hemel en zijn rug was zo hoog dat Dago er met zijn handen niet bij kon. Het beest brieste ongeduldig, net als de andere paarden op het veld. Voor de deur van de Sanctum tempel hadden zich in totaal vijftien Lupus verzameld. In stilte bestegen ze hun strijdrossen. Dago herkende niemand van de broeders, omdat zij allen hun gezicht verhulden met een wollen kap. Ook Dago had een zware mantel over zijn schouders gekregen. Zijn nervositeit was ongekend. In de refter was brullend en juichend het aanvalsplan aangekondigd. Nou ja, plan. Ze zouden enkele uren westwaarts rijden, daar zouden ze een klooster vinden en daar zouden ze ieder levend wezen op brute wijze vermoorden. Iets waarvan Dago niet eens wist of hij dat wel kon. Het leven van een man nemen.

Trillend op zijn benen staarde Dago naar de grond. Hij was net anderhalve meter lang en had net zoveel spiermassa als een verhongerde straathond. Hoe zou hij ooit iemand kunnen overmeesteren en hem wurgen? Laat staan het strottenhoofd uit zijn keel rukken. Dago’s angstige gepeins werd onderbroken door een welkom stemgeluid.

‘Trawant nacht, mijn jongen. Je mag al mee,’ werd er zacht geconstateerd.

Schichtig keek Dago op en glimlachte toen hij het vriendelijke, bebaarde gezicht zag van broeder Vesperum. De Lupus broeder was oud en liep gebogen. Omdat hij moeilijk ter been was, leunde hij op een staf die hij zich in zijn jonge jaren had eigen gemaakt tijdens een van de jachten. De pluizige bakkebaarden van de man verhulden veel van zijn gerimpelde gezicht, maar konden zijn ouderdom niet verbergen. Heldergroene ogen keken Dago bemoedigend aan.

‘Ja, Lupus Vesperum, maar ik denk niet dat ik zal slagen,’ biechtte Dago op, zijn ogen neerslaand. ‘Ik begrijp niet dat ze mij hebben verkozen. Ik bedoel, kijk mij toch eens!’

Vesperum trok een van zijn lange wenkbrauwen op en gaf de jongen hierna een por met de staf.

‘Ik was veel jonger toen ik voor het eerst meeging op de Heilige jacht, mijn zoon,’ zei de oude Lupus. ‘Ook ik maakte mij destijds zorgen, net als jij nu.’

Ongelovig keek Dago op naar Vesperum.

‘Dat had ik nooit gedacht van u,’ antwoordde hij verbaasd.

Broeder Vesperum liet zijn blik over het open veld glijden en zag dat alle Lupus hun paarden hadden bestegen.

‘Kom, welpje. Het is tijd!’ spoorde hij Dago vervolgens aan en hij rechtte zijn rug. Met twee handen pakte hij Dago bij zijn flanken en met een elegante zwaai zette hij de magere jongen op de rug van het paard.

Dago staarde Vesperum sprakeloos aan. De stokoude man had hem zojuist moeiteloos op de ros geplaatst. Zoveel kracht en lenigheid had hij nog?

‘Geen zorgen meer,’ sprak de oude man met zijn zwakke stem. ‘De Ware God zal je kracht ontlenen als het moment daar is. Zing met je broeders en laat de Trawant je leiden, mijn jongen.’

Dago kon enkel eerbiedig knikken naar zijn goede vriend. Hij dankte de Wolvengod in stilte, dat deze man zo naar hem uitkeek. Anders zou hij er misschien niet meer zijn geweest.

Broeder Vesperum schuifelde traag weg, toen er een hoop kabaal klonk over het grasveld. Een van de verscholen broeders zette een gebed in, wat voor leken meer zou klinken als het getier van geesteszieken.

‘Lupus Sanctus!’

Luid brullend imiteerde de groep zijn gezang, als een roedel wolven die gezamenlijk jankten naar de maan.

‘Deus sanctus, deum naturae!’

Door het gejoel werden de paarden onrustig. Dago’s hengst begon zich voort te bewegen, alsof hij wist dat ze op jacht gingen. Zijn grote hoeven schraapten kluiten gras uit de aarde. Dago was net zo nerveus als zijn rijdier, maar zong toch met de Lupus mee.

‘E nomine sanctus Lupus Dei!’

Hun gezang was aanstekelijk en opzwepend. Dago voelde zijn bloed sneller stromen en zijn wangen kleurden rood toen de leidende broeder zijn paard de sporen gaf en wegstuifde, de duisternis in. Met een hart dat heftig tegen zijn ribbenkast sloeg, spoorde Dago ook zijn paard aan. Het dier zette zich af en sprintte weg op hoge snelheid. Dago moest zich vastklampen aan de manen van het galopperende dier. De ijzige nachtlucht suisde langs zijn oren en hij werd door elkaar geschud door het gebok van zijn rijdier. Het gebrul van zijn broeders achterna jagend, voelde Dago zijn nervositeit wegebben. De volle maan scheen op hem neer als een vertrouwde gids die hem de weg wees. Haar witte stralen vingen Dago’s blik en hypnotiseerde hem langzaamaan. Ze streelden zijn ziel en gaven hem een kracht die hij nooit eerder gevoeld had. Alsof Dago alles aan kon, niets stond hem en zijn broeders nog in de weg. Dago sloot zijn oplichtende ogen en ademde diep in. Hij voelde het maanlicht op zijn huid, nog nooit had hij zich zo dicht bij de natuur gevoeld. Het gedender van de hoeven, de snelheid van zijn strijdros en de Heilige Trawant die hem en zijn broeders betoverde als een mysterieuze muze.

Dago hoorde zijn broeders aldoor zingen en opkijkend naar de maan deed de jongen met hen mee.

‘Sanctus Lupus Dei!’

Het gras schoot als kolkend water onder hem voorbij. Dago had geen besef van hoe snel ze reden. Het leek alsof ze vlogen. Vol genot sloeg hij zijn armen naast zich uit. Zijn lange, donkere haar wapperde wild om zijn benige gezicht en hij lachte hardop. Zijn gelach werd beantwoord door enkele van de andere Lupus die in zijn omgeving reden. Later, Dago had geen idee hoeveel later, droegen de gespierde paarden hem en zijn broeders een klein dorp in. De leider van de jachttroep, de Alfa, hield in en wees naar licht dat aan het einde van een stoffig zandpad scheen. Boven de gammele houten huisjes torende een stenen gebouw uit. Zijn enorme witte muren mondde uit in een metershoge toren. Vanachter de glas-in-loodramen was licht te zien en Dago’s hart maakte een sprong van opwinding. Grijnzend stuurde hij zijn paard voor de troep uit en nam het heft in eigen hand. De adrenaline deed zijn dunne armen trillen toen hij zijn roedel wenkte.

‘Dominum et Imperitum!’

Zijn zwakke jongensstem had ineens veel meer kracht. De wolven beantwoordden zijn heilige woorden met een oorverdovend gehuil. Iets wat Dago zijn verstand deed verliezen. Hij voelde zich een man... nee, geen man... een beest!

Grauwend en schreeuwend stormden de Lupus op de kettertempel af. De paarden droegen hun de marmeren trap op en de wolven sprongen van hun ruggen. Dago was als eerste bij de rijkversierde houten deur en trapte deze zonder enige moeite in. De deur klapte zo hard open dat het hout hevig kraakte en er een scharnier brak. Binnen zag Dago door een waas mensen geknield zitten voor een gouden altaar. Hij kon hun angst ruiken, hun gure zweet en het deed zijn handpalmen jeuken. Langs hem heen schoten zijn broeders de tempel in en grommend stortten ze zich op de aanwezige monniken, die zojuist hadden gebeden voor hun leven. Dago keek verwilderd om zich heen en zag overal pracht en praal; rijkelijk versierde beelden met bladgoud afgewerkt, beschilderde gewelven en gigantische glas-in-loodramen. Woede deed Dago’s maag kantelen. Hoe konden zij dit religie noemen? Meer dan dit kon Dago niet in zich opbrengen. De koperen geur van bloed en het smekende gekrijs vulde zijn hoofd met een kakofonie van moordlust. Buiten zinnen keek hij naar zijn handen en voelde zich sterker dan ooit. Een oerkreet verliet zijn rauwe keel en zoekend keek hij om zich heen. Hij moest en zou iemand vinden en die met zijn blote handen aan stukken scheuren!

Zijn ogen gleden door de tempelzaal, die nu al bezaaid was met lijken van de ketters. Hun bloed was tegen de muren opgespat, hun eikenhouten meubels in stukken geslagen. Dago zag vaag hoe een van zijn broeders een monnik spietste met een gouden kandelaar. Een zee van bloed stroomde over de pij van de monnik en het viel met een kletsend geluid op de stenen vloer. Het gorgelende geluid wat hij maakte, deed Dago grommend snuiven.

Toen vonden zijn ogen een prooi. Voor in de tempel probeerde de geestelijk leider zich te verstoppen, onder het tapijt dat over de altaartafel hing. Dago’s broeders hadden geen oog voor hem, maar ook hij moest sterven! Voor smerige ketters als hij was er geen plek in de wereld van het Ware Geloof.

Dago rende tussen de lijken en het versplinterde hout door naar voren. Met zijn rug gekromd en zijn armen wijd uitgespreid, stortte hij zich onder het altaar. Hij hapte in het fluwelen tapijt en zag niets meer, maar zijn graaiende handen vonden de benen van de geestelijke, die luid gilde toen hij Dago’s greep voelde. De oude man stribbelde tegen en probeerde Dago weg te schoppen, maar de moordlustige jongen was te snel en sleurde de man onder de tafel vandaan. Met een immense kracht smeet hij de man voor zich uit, de verhoging af. Krijsend van angst en pijn kwam de geestelijke neer met een akelige plof. Krakend geluid wees erop dat hij het een en ander gebroken had en dat amuseerde Dago ten zeerste. Met een brede grijns liep hij op de man af, die niet meer kon ontsnappen. Van het arme, angstige jongetje wat hij was geweest, was niets meer over in Dago’s tengere lichaam. Zijn onheilspellende gegrinnik trok de aandacht van zijn broeders, die ondertussen ieder ander al omgebracht hadden. Hun gele ogen richtten zich op de geestelijk leider die een poging deed om weg te kruipen van Dago. Dago had niet door dat hij in het middelpunt stond en zette zijn voet ruw op de rug van de oude geestelijke. De pij van de hoogste man van de tempel was roomwit en prachtig afgewerkt met paarse banen en goudborduursel. De man straalde een en al rijkdom uit, wat Dago nog woester maakte en hij gooide de man in een handomdraai op zijn rug. De oude man kreunde en keek Dago smekend aan.

‘Alstublieft, laat mij in leven! Uw plaats in de hemel zal u verzekerd zijn!’

Verblind door bloedlust sloeg Dago de man in het gezicht. ‘Zwijg!’ grauwde hij de valse geestelijke toe, die van angst ineenkromp.

Zwaar ademhalend sloot Dago zijn handen om de dikke nek van de man en zette kracht. Het vel en vlees plooide onder zijn lange nagels en drukte door de huid. Bloed welde op en kleurde Dago’s vingers rood. Het sijpelde steeds sneller en sneller naar beneden, op de roomwitte pij. Gorgelend greep de geestelijke om zich heen, maar Dago was te sterk voor hem. Hij was bezeten door de kracht van de Heilige Trawant. Hij was de gastheer van een macht die groter was dan hijzelf, dan wie dan ook. De Ware God gebruikte hem als zijn zwaard.

Dago bracht zijn gezicht dichter naar de oude man toe en keek hem in zijn uitpuilende ogen.

‘De Ware God is de Wolvengod!’ schreeuwde hij zo hard als hij kon.

Zijn razende stem galmde langs de gewelven. Dago zette nog meer kracht en greep dwars door de vlezige nek van de man heen. Bloed golfde over hem heen en van het wit van de pij was niets meer over. Nog een keer hapte de man naar adem voor Dago’s messcherpe nagels zijn luchtpijp kapotscheurden. Hierna viel hij slap achterover.

Hijgend liet Dago de priester terug op de stenen vloer vallen en zakte op zijn knieën naast het lichaam. Starend naar de bebloede pij en de lege ogen van de man zat hij daar.

Er klonk geroezemoes onder de Lupus en enkelen kwamen naar voren. Ze hesen het slappe lijk van de geestelijk leider omhoog en begonnen hem uit de pij te schudden. Het lichaam danste heen en weer in de lucht tot het uiteindelijk onder de pij uitviel.

‘Hier,’ fluisterde een grommende stem. Een van de broeders trad naar voren met de pij en gooide die over Dago heen. ‘Je hebt je bewezen, jongetje.’

Ongelovig keek Dago op. Zijn hoofd was leeg, zijn gedachten ver weg van hem, evenals zijn ziel. Hij besefte amper wat hij zojuist had gedaan en gaapte naar de pij die in zijn armen lag. De ijzeren geur ervan stond hem niet aan en hij trok zijn neus op.

‘Kom! Trek hem aan, zoon!’ beval de broeder die ongeduldig werd.

De andere Lupus keken ook twijfelend toe.

Dago kwam struikelend overeind en deed wat hem gevraagd werd, zonder de betekenis ervan te weten. Hij liet bevend de pij over zijn hoofd zakken, over zijn vodden heen. De zijde stof streelde zijn ongewassen huid. Een vreemd gevoel bekroop Dago toen zijn ogen die van zijn toekijkende broeders ontmoetten. Hun blikken waren verschillend: afkeer, ongeloof, maar vooral respect. Respect voor wat hij bereikt had. Het doden van een hoge man van het kettergeloof.

‘Je gaat het nog ver schoppen,’ sprak de broeder hem toe, met een stem zo grauwend dat hij bijna onverstaanbaar was.

Hij sloeg een goedkeurende arm om de wankele Dago heen. Hij wendde zich tot de roedel, terwijl hij zijn andere arm aankondigend oprees.

‘De Wolvengod heeft deze jongen gekozen als een van zijn pionnen en hij heeft grootse plannen voor hem!’

Enthousiast joelden de wolven als reactie.

‘Dat moge zeker zijn!’ brulden ze in koor en hier en daar klonk gejank als dat van honden.

Dago kwam eindelijk weer bij van de shock en wilde ertegenin gaan. Dit ging te ver! Zoiets uitzonderlijks had hij niet gedaan! Toch…

Zijn blik gleed af naar de geestelijke die naakt op de stenen vloer lag, levenloos en onder het bloed.

‘De Ware God noemt jou Dominatus,’ gromde de broeder die hem vasthield.

Geschrokken keek Dago op naar hem en twee gele ogen als vredesvuren sloegen hem gade. Nee! Zo’n naam was hij helemaal niet waardig! Hij had alleen…

Dago meende een snuit te zien onder de kap van de broeder. Messcherpe tanden blikkerden in een brede grijns van trots en Dago besefte dat hij al die tijd in gezelschap was geweest van niemand minder dan Vader Ira, het hoofd van het Sanctum, die door zijn toegewijde geloof beloond was met een transformatie gave.

‘Dominatus! Dominatus!’ zongen de wolven in koor op de benoeming. Ze staken hun vuisten in de lucht. ‘Dominatus! Dominatus!’

Dago werd overweldigd door besef en emotie. De roepen van zijn broeders deden hem trillen op zijn benen. Eindelijk had hij wat hij wilde.

‘Dominatus! Dominatus!’

Eindelijk had hij wat hij verdiend had na jaren vernederd te zijn en te hebben geleden.

‘Dominatus! Dominatus!’

Eindelijk zagen ze hem voor wat hij was.

‘Dominatus! Dominatus!’

Iemand die alles over had voor zijn naasten, iemand die respect verdiende met zwaar werken, een toekomstige leider! Een wolf! Een hand van de Ware God! Een machtig beest!

Hoofdstuk 4

Enkele dagen verstreken. Dagen die onmogelijk een deel zouden moeten kunnen uitmaken van Dago’s leven, toch gebeurde het. Overal waar hij ging, groetten de Lupus hem met een respectvolle knik. De jongens van Dago’s Armentum leken tegen hem op te kijken. Ze gingen voor hem uit de weg als ze hem aan zagen komen in de gangen van het klooster. Dago, die eigenlijk sinds de Trawant nacht door het leven ging als Dominatus, begaf zich op dat moment door de tochtige paden tussen de vervallen abdij muren. De bebloede pij die hij veroverd had, hing als een zijden gordijn om zijn schouders. Om zijn nek droeg Dominatus een gouden gebedsketen die hij de geestelijk leider ook ontnomen had. Ondanks de rottende stank die het bedorven bloed de pij gaf, was Dominatus trots op zijn trofee. Eerst had hij getwijfeld en lag hij ervan wakker. Hij had iemand het leven ontnomen, maar de goedkeuring van zijn broeders was vele malen belangrijker voor hem dan het eeuwige conflict tussen goed en kwaad.

Het was doodstil in het gangenstelsel. Het enige wat te horen was, waren Dominatus’ blote voeten die het water deden opspatten van de natte kleien vloer. Hij had zijn handen plechtig in elkaar gevlochten en verhuld in de veel te lange mouwen van zijn pij.

Diep in gedachten verzonken begaf hij zich naar de refter, waar de avondmaaltijd zou worden voorgeschoteld.

Dominatus sloot zijn ogen en probeerde voor de zoveelste keer het gevoel terug te halen wat hij tijdens de Trawant nacht had ervaren. Een bovennatuurlijke kracht die zijn lichaam beheerste, alsof hij een marionet was. Hij was sterk geweest, als vijf trekpaarden. Zijn denkvermogen was totaal uitgeschakeld door een intense moordlust en woede. Ergens beangstigde het Dominatus dat hij zo de controle over zichzelf kon verliezen aan iets waarvan hij niet wist of het bestond. Het moest wel realiseerde Dominatus zich zuchtend. Hoe kon hij anders de Trawant nacht verklaren?

Dominatus was zo bevangen door zijn herinneringen en gedachten dat hij niet zag dat hij de refter al bereikt had. Ineens stootte hij met zijn borst tegen een obstakel en hij schrok op. Vrijwel instinctief kromde hij zijn vingers en keek op.

Hij was gebotst tegen een van zijn Armentum genoten.

‘Dago! Ik bedoel Dominatus!’ sprak een welbekende stem eveneens geschrokken.

Het was de lompe Igmar die vlug een stap naar achteren deed na de botsing. De beestachtige jongen was gehuld in een geheel zwarte pij en droeg een houten gebedsketen om zijn stierennek. De onderkant van zijn pij was gerafeld en bloederig, wat erop wees dat zijn overwinning een heftige worsteling was geweest.

‘En hoe mag ik jou vanaf nu noemen, broeder?’ glimlachte Dominatus aarzelend.

Hij kon er niet aan wennen dat de brute Igmar hem ineens behandelde als een gelijke.

Igmar rechtte fier zijn kolossale schouders en grijnsde.

‘Lupus Petram.’

Rots schoot Dominatus de vertaling te binnen. Een passende naam voor zo’n grote, zware jongeman als hij. Dominatus knikte hem glimlachend toe en plaatste zijn hand tegen de splinterige deur naar de refter.

‘Dominatus,’ onderbrak Petram hem en hij tikte hem kort tegen zijn arm.

Door het duister voelde Dominatus zijn hazelnootkleurige ogen naar hem kijken als vizieren in de nacht, maar hij keek niet op. Hij wist precies waar Petram op doelde en dat wilde Dominatus juist vergeten.

Hij haalde diep adem en sprak zo luid dat hij hoopte dat zijn boodschap in de rumoerige refter ook te horen was.

‘Ik weet wat je me zeggen wil, Petram. Houd je excuses maar voor je. Het verleden moet rusten, hoe ingewikkeld deze ook is.’

Terwijl hij dit hardop sprak, zag Dominatus het gezicht van de wijze broeder Vesperum voor zich. Het was een van de vele lessen die hij de jonge Dago had meegeven in de jaren dat hij hier opgroeide. Maar sinds de Trawant nacht had hij de oude Lupus niet meer gezien en Dominatus kon niet wachten zijn overwinning te delen met zijn enige vriend in het Sanctum.

Zonder op een reactie van Petram te wachten, duwde Dominatus de krakende deur naar de eetzaal open. De geur van geroosterd gevogelte en zwartgeblakerde kolen kwam de jonge Lupus tegemoet waaien, samen met het luidruchtige geluid van gelach en gebulder.

De refter was een langwerpige zaal die, in tegenstelling tot de andere vertrekken in het klooster, warmte uitstraalde en enigszins het gevoel gaf van een thuis. Verweerde fluwelen tapijten bedekten de gespleten keien in de vloer. Aan lange, houten tafels zaten de Lupus schransend te eten en te lachen om elkaars verhalen. Van de hiërarchie die er in het Sanctum heerste, was tijdens de maaltijd weinig te merken. Alle broeders van verschillende Armenta zaten bij elkaar en deelden kippenkarkassen en gebraden varkenspoten met elkaar. Er hing een feestelijke sfeer.

Midden in de zaal, waar alle tafels omheen stonden, bevond zich een gigantisch vuur wat hoog oplaaide. Boven de hete vlammen hingen varkens en schapen op metalen poken gespietst, hun huid verbrand en knapperig.

Dominatus kreeg honger van de geur van het verhitte vet en wenkte Petram mee naar een van de tafels. Het had voor hem geen zin een wrok te koesteren tegen zijn Armentum genoten, hij kon ze beter behandelen als vrienden, besloot Dominatus.

Hij liet zijn ogen door de zaal gaan, over de hoofden van de Lupus. Tussen hun verwilderde, behaarde koppen zag hij Lupus Vesperum niet. De man was een belangrijke companion van Vader Ira. Hij zou vast andere taken te vervullen hebben, dacht Dominatus en hij streek neer aan de tafel waar de meeste van zijn Armentum genoten zaten.

Zodra Dominatus zijn benen over de houten bank sloeg, keken de jonge Lupus op. Sommige van hen waren mee geweest op de Trawant nacht en gekleed in gescheurde, bebloede pijen. Anderen waren nog gehuld in de vodden die ze bij toetreding tot het Sanctum kregen, maar allen richtten ze hun blik op de iele Dominatus. Hun ogen waren gevuld met een zweem van nervositeit, ongeloof en ook nieuwsgierigheid. Er brandden vragen op hun smerige tongen, maar stellen durfden ze die niet. Vele verhalen en geruchten over Dominatus kropen tussen de abdij muren, maar slechts weinigen durfden hem naar de waarheid te vragen.

Petram schoof naast Dominatus op de bank en keek zijn broeders waarschuwend aan. Zijn blik verjoeg de hunne en hij griste een kippenpoot uit de vuile handen van de blonde, vierkante jongen die naast hem zat. Dominatus herkende hem als Norbert.

‘Hey!’ stiet hij uit, maar Petram was twee keer zo groot als hij.

Dit schrok de jongen echter niet af en hij greep agressief naar Petrams oor.

Petram zag het aankomen en met een snelle zwaai van zijn arm drukte Petram het hoofd van de blonde jongen tegen tafel. De harde schedel van de jongen deed het aardewerk op de tafel rinkelen.

Even was het stil, daarna begon iedereen aan de tafel te lachen. Inclusief Petram en de jongen.

Dominatus glimlachte, tevreden over de sfeer en begon zelf te knabbelen op een homp brood dat hij toegeschoven kreeg.

Dit was voor het eerst sinds tijden dat Dominatus durfde te zeggen dat hij enige vorm van geluk voelde. De veiligheid die zijn nieuwe aanzien met zich meebracht gaf hem rust, ondanks al het geroddel. Weer kwam er een uitspraak van broeder Vesperum in hem op: het is beter gevreesd te zijn dan geliefd. En daar had de oude Lupus gelijk in. Op een plek als deze ontbrak het niet aan broederlijkheid, maar die moest je wel verdienen. Stilzwijgend keek Dominatus toe hoe de jongens van zijn Armentum elkaar op de schouders sloegen, lachten en elkaar stoten verkochten. Er werd bier gedronken uit houten pullen en als een stuk vee boven het spit gaar genoeg was, werd het op de tafel gesmeten en trokken de Lupus het hongerig aan stukken.

‘Luister hier!’ trok Norbert de aandacht van zijn etende broeders. Hij boog voorover over het tafelblad en zijn blik werd onheilspellend. ‘Weten jullie wat er te gebeuren staat deze avond?’ vroeg hij gespannen, zijn stem tot een fluistertoon brengend.

De jongens bogen ook naar voren om te kunnen luisteren. Dominatus leunde op Petrams brede schouder om erbij te kunnen. Vanavond? Dominatus had geen idee dat er iets zou plaatsvinden. Een jacht misschien?

Norbert keek zijn broeders afwachtend aan. Hij deed dit expres om ze in spanning te houden.

‘Nou, zeg op!’ siste een van de jongens ongeduldig, toen Norbert grijnzend zijn broers langs ging met zijn veelbelovende blik.

Norbert likte langs zijn tanden en grinnikte. ‘Zo direct doen ze een mededeling,’ begon hij. ‘Ik hoorde de hogere broeders erover praten in de gang, op gedempte toon!’

Zijn Armentum genoten hingen aan zijn lippen, inclusief Dominatus. Zijn hart sloeg over toen hij besefte dat dit wel eens over hem zou kunnen gaan. Het gekonkel van de Lupus over hem interesseerde hem vrij weinig, maar als het de Elevatum betrof…

Norberts geruchten konden wel eens belangrijk zijn voor Dominatus!

‘Ik heb niet alles verstaan, maar ze hadden het over Vader Ira. Dat hij ouder wordt!’ vervolgde hij. Zijn gezicht verried zijn afkeer van dit gerucht, hij vond het een belediging voor de geestelijk leider van deze Sanctum.

Er klonk verontwaardigd gemompel rond de tafel en Dominatus keek enigszins verward naar het tafelblad. Hij had nooit stilgestaan bij de leeftijd van Vader Ira. Ook omdat hij hem nooit had gezien zonder de wollen kap, die te allen tijde zijn gezicht verborg. De hogere Lupus, die hem in persoon dienden, zeiden dat hij was gezegend met de gave om in een heuse wolf te kunnen veranderen. Dominatus herinnerde hem zich vaag van de Trawant nacht, maar hij wist niet of hij de blikkerende tanden van de leider had ingebeeld of dat het wel degelijk zo was.

‘Vader Ira’s lichamelijke toestand is toch niet iets om mede te delen,’ merkte Dominatus op en de rest stemde murmelend met hem in.

‘Dat was ook niet alles! Ze gaan…’

Net toen Norbert met het hoogtepunt van zijn verhaal wilde komen, werd er luidkeels door de zaal geroepen.

‘In de naam van Lupus Dei, de Middernacht Messias en Vader Ira eis ik jullie aandacht!’ klonk het bulderend.

De aanwezige Lupus staakten direct hun festiviteiten en met een ruk keken ze op. Voor in de zaal hadden zich drie broeders van de Elevatum verzameld; Lupus die hun hele leven hadden gewijd aan het Lupus Religio en hadden gestreden voor het bezit van deze Sanctum.

Ze zagen er niet anders uit dan de andere Lupus, maar ze verscholen hun bebaarde gezichten onder de kap van hun mantel.

De Lupus die in het midden van de groep stond, hield zijn staf hoog in de lucht om het kabaal te sussen. Het goud, waar de staf van gesmeed was, blonk in het licht van het laaiende vuur.

Met ingehouden adem tuurde Dominatus naar de Lupus. Hij merkte dat zijn handen, door de spanning, tot vuisten verkrampten in zijn schoot. De stilte die viel creëerde een drukkende sfeer in de refter, wat Dominatus benauwde.

‘Wij spreken uit de naam van onze verheven gebieder, Vader Lupus Ira; grondlegger van ons thuis Sanctum Ira,’ vervolgde de broeder die links stond van degene met de staf.

Hij stond met zijn handen tegen elkaar gevouwen, alsof hij bad, en terwijl hij sprak bewoog hij geen millimeter. Ook keek hij niet op, zodat zijn identiteit verborgen bleef.

‘Vele jaren van succes liggen achter onze Zeven, de grote geestelijkheden; Vader Superbia, Vader Avaritia, Vader Luxuria, Vader Invidia, Vader Gula, Vader Acedia en ook voor Vader Ira. Ze hebben gestreden voor het bestaan van het Lupus Religio en behoud hiervan. Moed, leiderschap, barmhartigheid en onbetwiste toewijding siert hun bestaan.’

Dominatus hoorde naast zich Petram mompelen: ‘Waar gaat dit heen…’

De Zeven, ofwel de apostelen van de Middernacht Messias, vormden de vesting van het Lupus Religio en hun belang was dus groot, maar de Lupus die zich in de eetzaal bevonden, waren allen bedreven in het Ware Geloof. Deze preek was dus enigszins overbodig, vond Dominatus.

De laatste Lupus van de groep nam het over.

‘Helaas, zijn de Zeven niet onsterfelijk als de Middernacht Messias. Zo ook niet onze sacrale Vader Ira.’

Dominatus’ blik schoot kort naar Norberts gezicht, die grijnsde omdat hij gelijk had. Is Vader Ira aan het aftakelen?!

Er werden nog meer onzekere en verbaasde blikken gewisseld onder de Lupus in de zaal.

‘Voordat hij niet langer in staat is zijn post te bekleden, zal hij daarom een discipel aanwijzen die hem uiteindelijk zal opvolgen en de naam Vader Ira zal dragen na hem,’ deelde de hoge Lupus mede en hij keek nu wel op om zijn blik priemend over zijn broeders in de zaal te laten glijden.

In de zaal werd er naar adem gehapt en Dominatus kon zijn oren niet geloven. Een opvolger voor Vader Ira? Kon zo’n machtige, toegewijde leider wel vervangen worden?

Geroezemoes doorbrak de stilte en Dominatus kreeg een elleboogstoot in zijn zij. Kwaad keek hij opzij en zag Petram met grote, enthousiaste ogen naar hem kijken.

‘Misschien wel een van ons!’ jubelde hij op fluistertoon.

‘Stilte! Stelletje beesten!’ werd hen de mond gesnoerd door de hogere Lupus met de staf.

Hij tikte luid met het uiteinde van de staf op de vloer, wat een galmend geluid veroorzaakte tegen de stenen gewelven.

Het duurde even voor de rust was wedergekeerd in de zaal. De informatie was voor vele Lupus nogal schokkend.

‘In dezer dagen zullen zij die geschikt zijn, worden aangedragen en hierna op de proef gesteld. Hieruit zal een waardige leerling opstaan om Vader Ira te dienen,’ ging de Elevatum verder.

Hierna veranderde de toon van zijn stem, waarschuwend en bijna dreigend sprak hij hen toe.

‘De ogen en oren van Vader Ira bevinden zich overal in het Sanctum. Gedraag je als een ware Lupus en misschien bestaat er dan een kans. Breek de regels en de gevolgen zullen minder voorspoedig zijn!’

Hoofdstuk 5

Buiten de Sanctum muren brak de dageraad aan, de zon begon te rijzen alsof hij traag werd opgehesen aan de hemel. Het oorverdovende luiden van de torenklok in het Sanctum ging, voor mensen, altijd gepaard met het krieken van de dag. Maar niet voor de Lupus.

Dominatus begaf zich na een lange nacht vol verwarring en opwinding naar zijn slaapvertrek. Hij en zijn Armentum genoten deelden een grote, bedompte ruimte onder het Sanctum, vlak naast de kerkers. Ieder sliep op een eigen matras, gevuld met stro. Dominatus liet zich op de zijne vallen en zuchtte hoorbaar. Nog steeds kon hij maar amper bevatten wat er die nacht gebeurd was. Hij was net bijgekomen van de Trawant nacht en nu zou er een heuse zoektocht plaatsvinden naar een waardige opvolger voor Vader Ira. Niet alleen werd iedereen in de gaten gehouden of hij een mogelijke kandidaat was, ook zij die de regels van het Lupus Religio overtraden zouden de consequenties hiervan onder ogen zien.

Dominatus probeerde zich koortsachtig te herinneren of hij ooit een overtreding begaan had. Nee, hij was nooit ergens op aangesproken. Zijn Armentum broeders daarentegen…

Regelmatig begaven zij zich zonder toestemming in de kerkers, stalen ze eten uit de gaarkeuken of slopen ze overdag het Sanctum uit. Ondanks dat Dominatus dat afkeurde, hoopte hij dat als ze ontdekt werden, zij niet te hard aangepakt werden.

Om hem heen streken nog meer broeders neer op hun karige bedden. De spanning die in de refter had geheerst, was met hen mee de slaapzaal in gevloeid. Dominatus had in totaal veertien Armentum genoten en allemaal tegelijk leken ze los te barsten van enthousiasme en nervositeit.

‘Nou! Ik wed dat ik een goede kans maak!’ pochte Lupus Anguis, een jongen die zeker net zo groot was als Petram, maar zijn armen en benen waren veel langer in verhouding tot zijn lichaam. Zijn borst was niet breed. Omdat hij meerdere ketters in zijn eentje had gewurgd, met zijn uitgerekte armen, was hij tot Anguis uitgeroepen, wat slang betekende.

Hij leunde zelfverzekerd achterover op zijn matras, met zijn handen achter zijn hoofd gevouwen. Zijn vingers vlochten zich in zijn slappe, vaalbruine haar dat tot zijn middel reikte als hij stond.

‘Pff, jij? Jij bent maar een glibberige adder!’ hoonde een jongen aan de andere kant van de kelder.

Zijn haar was zo blond dat het bijna wit leek en viel in een smerige zee van krullen over zijn schouders. Zijn naam was Dammas en ondanks dat hij nergens in uitblonk, had hij de grootste mond van allemaal.

Anguis keek boos op. ‘En jij wel zeker? Je hebt nog niet eens gejaagd en het zou mij niet verbazen als je dat ook nooit zult mogen!’ beet hij de brutale Dammas toe.

Dammas moest lachen. ‘Ik zou nooit zo lovend over mezelf praten als jij. Ik doelde op Petram, als iemand hier geschikt is, is hij het. Kijk naar hem!’

Petram verschoot van kleur toen Dammas ongegeneerd naar hem wees. De grote, brede jongeman zat in kleermakerszit op zijn strozak, maar vloog overeind toen zijn naam werd genoemd. Beoordelend gleden alle blikken van de jongens over hem heen en er klonk hier en daar instemmend gemompel.

Ook Dominatus moest toegeven dat Petram in aanmerking zou kunnen komen. Hij was groot, krachtig en straalde beestachtigheid uit. Hij zou het prima doen als Alfa op een Trawant jacht; zijn wilde broeders leiden door slachting en overwinning.

‘Nou ja…’ stotterde Petram, zijn wangen gloeiden rood onder zijn rossige baard. Zijn ogen vlogen paniekerig door de kamer.

Hij kon er niet tegen om zo in het middelpunt te staan.

‘Maar Dominatus,’ sputterde hij tegen en hij knikte naar hem. ‘Hij heeft de valse geestelijke vermoord!’

Nu richtten alle jongens hun blikken op Dominatus, die zich daar bepaald niet gemakkelijk onder voelde. Twijfel en beradenheid schuilden in hun donker omrande ogen. Zelfs de gebekte Dammas had niets te zeggen. Om de drukkende stilte te verbreken, wuifde Dominatus Petrams suggestie weg.

‘Ik kijk gewoon uit dat ze mij nergens op betrappen. Misschien moeten jullie dat ook doen,’ veranderde hij het onderwerp subtiel.

De anderen keken hem even verward aan, alsof ze in hun hoofden een schakelaar moesten omzetten. Daarna begon Lupus Anguis te schaterlachen vanaf zijn stromatras. Enkelen anderen volgden zijn voorbeeld en proestten het uit.

‘Neem jij die waarschuwing serieus?! Denk je echt dat ze ons in de gaten houden?’ gierde Anguis uit, die languit schuddebuikte.

Dominatus aanschouwde hen kalmpjes, maar van binnen borrelde frustratie op. Hij balde zijn vuisten in zijn schoot.

Anguis kwam schokkend van het lachen overeind en veegde de tranen uit zijn smalle ogen. ‘Dat was gewoon een dreigementje om de zwakkeren onder ons schrik aan te jagen,’ smaalde hij en hij grijnsde naar Dominatus, wat hem deed denken aan een smerige, valse fret.

Dominatus snoof naar zijn sluwe Armentum genoot, maar bleef hooghartig zwijgen.

‘Ik weet niet wat jullie doen, maar ik ga een bezoekje brengen aan onze nieuwe gasten in de kerkers,’ deelde Anguis handenwrijvend mede en hij keek uitnodigend om zich heen.